Jump to content

Evangeline Lennox

Vrijzinnige Tovenaarspartij
  • Content count

    833
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    83

Evangeline Lennox last won the day on January 12

Evangeline Lennox had the most liked content!

About Evangeline Lennox

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Irene

Profile Fields

Recent Profile Visitors

4,270 profile views
  1. [1836/1837]Run girl run, famous people aren't always such fun

    Het leek te werken, zoals verwacht, want uiteindelijk praatten veel mensen toch graag over zichzelf en Liam Haysward was bepaald geen uitzondering. Hij leek er zelfs enorm van te genieten om maar te kunnen vertellen over zijn heldendaden op het zwerkbalveld en ergens had hij daar vast ook recht op, want als meerdere clubs in je geïnteresseerd waren dan deed je toch zeker wat goed. Dat hij misschien iets te vol was over zichzelf, tja, dat nam Eva wel voor lief. Was ze ook wel een beetje gewend om naar te luisteren. En toen bood hij zomaar uit het niets aan om haar wel een handtekening te geven... onder haar kleren. Evangeline kon het niet laten om even te giechelen. Oh wacht, hij meende het. Oh jeetje. Een zachtroze kleur drong zich op op haar wangen en van alle verrassing gleed haar penseel de verkeerde richting uit op het doek. Niet dat Evangeline niets gewend was, maar dit was wel een beroemde zwerkballer. En shit, het schilderij. Goed, geen paniek, ze was er op getraind om met dit soort foutjes om te gaan. Zolang Liam daar gewoon bleef zitten had hij vast geen flauw idee. "Oh ja, je bent vast een aanwinst voor de Londen Lions. Ik heb ze in geen tijden zo hoog in de ranglijst zien staan," glimlachte ze vanachter haar doek, terwijl ze zo onopvallend mogelijk met haar toverstok wapperde om haar fout te ontdoen. Dat was het makkelijke deel van haar reactie op zijn vragen. Nu moest ze gaan bedenken waar ze zijn handtekening wilde. Natuurlijk wilde ze graag zijn handtekening, maar aaaah. Ze was een professional, ze was een professional, zolang ze dat maar in haar hoofd bleef herhalen kwam het vast allemaal goed. "Is dat niet zonde? Onder mijn kleren... dan kan niemand het zien." "En ik weet niet." Ze wisselde haar toverstok weer in voor haar penseel en veegde wat lichte strepen op het doek. "Je hebt een mooi symmetrisch gezicht." Welkom bij professioneel flirten in de kunstwereld met Evangeline Lennox. "Maar misschien moet ik het voor de zekerheid van wat dichterbij bekijken." Omijngod nee, dat had ze niet hardop gezegd. Kon dit nog onder het kopje professioneel worden geschoven? Ze betwijfelde het.
  2. Evangeline's Art Portfolio

    Homesick Categorie: Schilderij Datum: September 1836 Topic: All good things come to an end @Keane Cadwgan You give me a reason Something to believe in I know, I know, I know You give me a meaning Something I can breathe in I know, I know, I know It's a bittersweet feeling Longing and I'm leaving I go, I go, I go But I wish I was there with you
  3. [1836]All good things come to an end

    Ja, Keane had gelijk. Ze moest niet alleen aan alle dingen denken die ze nooit hadden gedaan, er was genoeg dat ze wel hadden gedaan. Ze glimlachte zwakjes, terwijl haar gedachten afdwaalden naar al die keren dat ze elkaar stiekem hadden ontmoet op de gangen, de picknick in de astronomietoren die hij voor haar had georganiseerd voor hij naar Frankrijk vertrok, naar hun tijd in Bath en al de zeldzame vakantiedagen die ze met zijn tweeën door hadden gebracht. Herinneringen die ze nu meer zou koesteren dan ooit tevoren. Zijn zoenen brachten haar terug uit haar gedachte en met een zucht liet ze haar vingers wat over zijn borstkas glijden, waar hij zonet haar hand had neergelegd. "Sssst," suste ze geruststellend toen zijn woorden in zijn keel bleven hangen. "Ik zal er goed voor zorgen." Haar woorden waren een fluistering tegen zijn lippen. Forever mine, forever thine, niet waar? Zijn lippen vonden opnieuw die van haar en het was anders dan de kusjes van daarnet. Het had meer weg van de zoen voor zijn voorstel, toen ze hem had verteld dat het over was, dat ze bij hem weg zou gaan. Evangeline beantwoorde zijn kus met dezelfde vurige passie in haar ademhaling en op haar tong. Ze wist niet zeker of dat een goed idee was, maar de avond was vol van slechte ideeën en verdomme, ze verdiende het gewoon om er één uit te voeren. Dit was haar laatste kans om zijn geur nog eens op te snuiven van dichtbij en voor altijd op te slaan in haar herinneringen, om nog een keer te beseffen hoe het voelde als hij haar kuste en haar buik gonsde van de vlinders, om hem voor het laatst zo stevig vast te houden. En toen ze voelde hoe zijn hand zijn weg onder haar rokken vond, de eeuwige lagen stof -gelukkig was het zomer- opzij duwend kon ze alleen maar zuchten van verlangen. Het was gewoon één keer. De laatste keer. Wat kon het nog voor kwaad. Ze hadden hun stempel allang op elkaar gedrukt. Zeiden ze niet altijd dat je dingen moest afbreken zoals je een pleister van je wond aftrok. Snel en onmiddelijk, zodat het uiteindelijk minder pijn zou doen. Hoe deden mensen dat? Evangeline zou het niet weten. Haar armen vonden hun weg om zijn nek en ze liet zich achterover vallen, trok hem met haar mee. Het stro prikte wat in haar nek door haar krullen heen, maar het kon niet afdoen aan het moment. "Ik ga je zo missen," ademde ze zwaar. Ze moest hem loslaten, ze moest hem... op een dag vergeten, als ze verder iets van haar leven wilde maken, nog wilde krijgen waar ze dit voor op gaf. Ze had geen flauw idee hoe ze dat moest doen, maar het waren zorgen voor morgen of later vanavond, als ze alleen in dat veel te grote bed in de logeerkamer lag en ze de harde realiteit pas werkelijk zou gaan beseffen, als de duisternis zich aan haar op zou dringen en gedachten in haar hoofd zou fluisteren die zelfs de champagne niet kon verdrinken en Daniella alleen maar zou aanwakkeren met haar woorden vol vergif. Maar voor nu, even, heel even, was ze nog beschermd in Keane's sterke armen en de waarheid was dat ze er nooit uit had moeten ontsnappen.
  4. P&P Squad quotes

    Op 15-1-2018, om 23:34, schreef Daila: > Oke ik had dus dat stukje Welsh en het moet ‘my dove’ betekenen maar als je het van welsh naar Engels vertaald dan doet ie het niet dus ik ging een beetje puzzelen en nu komt er ineens ‘my pomegranate’ uit ipv ‘my dove’   Op 15-1-2018, om 23:35, schreef Irene: > HAHAHA   Op 15-1-2018, om 23:35, schreef Irene: > ik ga echt stuk hier Op 15-1-2018, om 23:35, schreef Daila: > ik zie Eva ook zo helemaal beledigd zijn hahahaha Op 15-1-2018, om 23:36, schreef Daila: > ja ik ook ik moet huilen  (cwl) VEEG ME OP Hahahaha
  5. Dit persoonlijke topic is hier dankzij Margaux. ______________________________________________________________________________________________ Elke dag werden er wel nieuwe baby's geboren in het st. Holisto. En Evangeline was stiekem een beetje jaloers op elke (toekomstige) moeder die binnen kwam.
  6. [1835/1836][15+] All the topics in this forum are MINE

    Wat was dit nou? Hij... hij... hij lachte haar gewoon uit! Verdedigend hief ze haar toverstok nog wat verder omhoog, zodat hij nu recht naar het puntje van Hawk's neus wees. Evangeline had nog nooit echt eerder iemand vervloekt, behalve dan in de lessen en daar was het toegestaan. Haar meest gebruikte spreuk daarbuiten was waarschijnlijk accio, omdat ze altijd alles kwijt was. Ze had wel eens verdedigingsspreuken en ontwapeningsspreuken gebruikt, maar dat was anders. Dat deed de ander niet zoveel, vervloekingen wel. Maar he, voor alles een eerste keer hé? Ze had ook nog nooit eerder haar status gebruikt om iets van iemand anders voor elkaar te krijgen en dat was precies wat ze nu ging proberen te doen. "Oh echt?" antwoordde ze, proberend te doen alsof zijn woorden haar niets deden, terwijl ze diep van binnen wel enige zorgen opriepen. Ze wilde dit niet erger maken dan het al was. Het was niet de bedoeling dat hij hier straks naar buiten ging om te verkondigen dat ze een slet was én om ook nog eens slechte reclame te maken over haar schilderijen en gedrag. Ze dacht even diep na. Goed, hoe zou Keane dit zeggen? Hij was altijd zoveel beter in dit soort dingen. "De laatste keer dat ik het controleerde was ik de Hoofdmonitor hier, dus de enige die hier risico loopt op strafwerk ben jij voor ongepast gedrag tegen een crewlid." Ha, dat klonk best goed, toch? Hij zou vast trots op haar zijn. "Nu we het daar toch over hebben, kom je maandag maar bij me melden in het nablijflokaal. Inclusief kleren, alsjeblieft." Nee niet voor speciaal strafwerk Gianna. Hawk is geen Felicia, helaas voor hem.
  7. [1836]All good things come to an end

    Een vlaag van paniek overviel haar toen hij hen terug trok in de bedrukkende duisternis van het verschijnselen. Nee, ze wilde nog niet gaan. Ze wilde niet terug naar Schotland. Maar ze durfde zich niet los te trekken, bang om te versprokkelen in het proces en dus landden ze een paar tellen later toch in het Schotse landschap. Evangeline staarde bleekjes naar het grote hek. Het voelde onwerkelijk om weer hier te staan, alsof ze de tijd gewoon een aantal uur terug hadden gedraaid en er niks gebeurd was. Ze wist niet waar hij heen ging, was ook te moe om het te vragen en dus drentelde ze maar gewoon achter Keane aan. Even wierp ze nog een blik achterom, naar de hekken die zich achter hen sloten als de gevangenis die haar de komende dagen nog vast zou houden op het landgoed. Tot haar grote opluchting gingen ze niet meteen richting het landhuis, de laatste plek waar ze zich op dit moment wilde bevinden. Uiteindelijk kwamen ze uit bij de stallen, niet echt haar favoriete plek, maar wel een plek waar ze in ieder geval nog even alleen konden zijn. De vuurtoorts wierp een warme gloed door de ruimte, maar van binnen voelde Evangeline zich koud en verloren. Met een verdrietige blik keek ze naar de jongen op de hooibaal. Ze wilde die bedroefde blik van zijn gezicht af kussen, ze wilde iets zeggen dat hem beter zou laten voelen. Ze haatte het om hem zo te zien, maar wat kon ze zeggen? Bevatten zijn woorden ergens niet een kern van waarheid. Was hij niet degene geweest met kaarten in zijn hand die hij ook anders had kunnen spelen. Maar het was niet alleen zijn schuld. Dat kon niet. Evangeline sloeg haar ogen neer en probeerde wanhopige een nieuwe stroom van tranen te onderdrukken. Maar zijn volgende woorden warmden haar hart, dreven de kou eventjes weg. Misschien was het idioot om troost te vinden in die woorden, want wat maakte het uit of iemand voor altijd van je zou blijven houden als je nooit samen kon zijn. Bedachtzaam zette ze een stap naar voren en vleide zich zachtjes neer op zijn schoot. Voor een moment liet ze haar voorhoofd tegen dat van hem rusten en luisterde enkel naar het geluid van hun vlugge, trillende ademhalingen. "Rwyf hefyd oddi wrthych chi, fy nghariad." Misschien in een ander leven dat ze bij elkaar zouden kunnen zijn, maar zeker niet in deze. Ze wist niet zo goed wat ze verder moest zeggen, er waren geen woorden om afscheid te nemen van iemand waar je zo van hield. Dus verstrengelde ze alleen maar haar vingers met die van hem en probeerde alles op te nemen van dit laatste moment samen, haar hoofd rustend op zijn schouder, zijn wilde hartslag in haar oren. "Je hebt me nooit meer echt leren paardrijden," fluisterde ze glazig, starend naar de briesende paarden in de stal. Hij zou het haar leren, in de zomer, maar toen ging hij onverwacht naar Frankrijk en het was er eigenlijk nooit meer van gekomen. Samuel had haar wat geleerd, maar ze kon het nog steeds niet echt. Misschien was het iets raars om plotseling over na te denken, maar het herinnerde haar aan al hun wilde plannen en dromen. Aan alle dingen die ze ooit hadden willen doen. "Er zijn zoveel dingen die we nooit hebben gedaan." Vier jaar, het leek zo lang en toch voelde het... te kort.
  8. Topics van andere mensen lezen Challenge

    Hellooo ik kom dit topic bumpen, want het is interessant en zo ontdek je nog eens wat nieuwe karakters of plots én leuk nieuw leesmateriaal, dus woeh. Ten eerste mocht je deze twee pareltjes van Gianna en Lily nog niet hebben gelezen, ga het doen. Je eerste reactie is: No. No. NOO. STOP IT. En je tweede: Aaah schrijf verder want ik wil weten wat er nu gaat gebeuren. Also, yes thank you Eric for giving Felicia the hugs I demanded, ook al is dat een ander topic (dat ook iedereen moet lezen). Verder had ik vandaag A beggers opera gelezen, omdat de titel me aansprak. Ik had al wel eens gehoord over Luce en Cain, maar nu weet ik ook hoe ze elkaar hebben ontmoet >D Ik vind het leuk dat je ook wat meer te weten komt over over Lucinda’s familiedynamiek en hun tijd op Zweinstein.
  9. Thee klotste over de rand van haar kopje, terwijl Evangeline probeerde te verbergen dat die onverwachte vraag haar een beetje van haar stuk bracht. Of er dingen waren die ze wilde vertellen? Ja. Ja, ja, er waren zoveel dingen die ze wel zou willen vertellen, of die ze even kwijt zou willen. Maar... ze durfde niet. Het zou stukjes van haar ziel onthullen die ze niet aan de buitenwereld durfde te laten zien. "Nee," reageerde ze, harder en feller dan de bedoeling was geweest. Ze dwong zichzelf om haar kopje stevig vast te houden, omdat ze anders weer met haar vingers overal aan zou gaan frutselen. "Is het school?" Verdomme Livy. "Nee." "Zijn het je vrienden?" "Nee." "Is er iets geb-" "Het gaat prima," onderbrak ze stellig de volgende woorden. Bij Merlijn, wat wilde ze nou. "Hoe ik mezelf vergiftigd heb om onder een bruiloft uit te komen" was niet bepaald een leuk onderwerp voor bij de ochtendthee. Behalve misschien als ze er vodka in serveerden zodat je het gesprek tenminste aankon, maar ze zou het toch echt moeten doen met melk en suiker en voor zover Eva wist was daar nog nooit iemand dronken van geworden. Olivia deed haar enorm veel aan haar moeder denken, zoals ze daar zat en je uitlokte met die warme glimlach om je hele ziel bloot te leggen op tafel. Maar ze zou er niet voor vallen. "Nouja, niet helemaal prima natuurlijk, anders was ik hier niet. Maar het is niets nieuws." Een ongemakkelijke stilte viel en voor een moment waren ze alleen met het knapperende geluid van het haardvuur en het getik van lepeltjes tegen porseleinen kopjes waar Evangeline jaloers op was. "Maar het zou vast beter gaan als je me zou willen helpen," probeerde ze voorzichtig het gesprek weer op het juiste onderwerp te brengen.
  10. Natuurlijk had Evangeline daar over nagedacht. En ze was tot één duidelijke conclusie. "Het kan niet erger worden," antwoordde ze rustig en voorzichtig nam ze een slokje van de thee. Het water was heet, maar niet zo heet dat het meteen haar tong verbrandde. "Geloof me, dat weet ik zeker." Ergens stak het haar een beetje dat Olivia meteen van het ergste uitging, maar Eva begreep ook wel dat het alleen was omdat ze haar voor eventuele gevolgen wilde behoeden. Maar Evangeline was niet bang voor wat Olivia zou gaan zeggen. Er waren echt wel tijden geweest dat ze dat wel zou zijn, bijvoorbeeld in de onzekere tijden van haar relatie met Keane. Wie weet had ze zich allerlei pijn kunnen besparen door een kleine glimp van de afloop op te vangen, maar ze had het toen niet willen weten. Ze had iets te graag willen leven in het moment en misschien was dat wel wat hen uiteindelijk de kop had gekost toen het er op aan kwam. Of misschien waren de invloeden van buitenaf hoe dan ook te groot geweest. Ze zeiden wel eens dat je je lot in eigen handen had, maar Eva geloofde ondertussen dat dat alleen waar was tot op zekere hoogte. Het was niet Olivia's schuld. Haar zus had, net zoals de meeste mensen geen flauw idee wat ze allemaal al had meegemaakt de afgelopen jaren. Ze had dingen gezien die je niet kon ontzien, ze had dingen meegemaakt die je liever zou vergeten en trekjes in bepaalde mensen én zichzelf ontdekt die nog altijd de rillingen over haar rug lieten lopen als ze er soms aan dacht. Nee, er waren niet zo veel dingen waar Evangeline de laatste tijd makkelijk positieve gedachtes over kon opbrengen, maar dit was er wel één van. Want erger dan dat alles? Erger dan die nacht in de danszaal met Daniella, erger dan de jongen waar je van hield gemarteld zien worden omdat hij voor jou wilde kiezen, erger dan dat enorme dieptepunt dat ze had beleefd de avond voor Keane's bruiloft. Nee, dat kon echt niet. Werkelijk, ze had het ergste wel gehad. Wat kon het leven haar nou nog meer aan doen? Het werd tijd dat het haar iets moois ging geven, zodat het allemaal weer wat in balans kwam. Oh honey.
  11. Waarom? Werkelijk, Olivia. Was dat nou de vraag die je moest stellen. Was dat dan echt niet duidelijk? Evangeline snoof gefrustreerd. Die kalmerende thee kon maar beter snel komen. "Omdat..." Ze hapte naar adem, zocht naar de juiste verwoording van haar gedachten die op dit moment door elkaar tuimelden in haar hoofd. Er waren veel redenen waarom en ze kon ze allemaal gaan opnoemen, maar uiteindelijk kwamen ze toch op hetzelfde neer. "Omdat ik het nodig heb, dat iemand me vertelt dat het beter gaat worden." Dat er iets was na... dit. Na de dagen vol hartenzeer en de slapeloze nachten. Dat er een moment zou komen dat ze geen spijt meer had dat ze hier was en niet ergens in een bergdorpje in Frankrijk. Dat er een tijd zou komen dat ze zich voor een langere periode beter voelde, gelukkiger, in plaats van dat het kwam met vlagen. Er waren goede dagen en er waren slechte dagen, maar er waren geen goede weken of goede maanden en wat was dat nu om naar uit te kijken. Ze moest gewoon weten dat het beter werd. Dan had ze iets om aan vast te houden, om naar toe te werken, een lichtpuntje dat je door de donkere dagen heen trok en ze kleurde van zwart naar donkergrijs tot ook het grijs niet meer bestond. Ze wilde niet die valse belofte, die woorden die mensen altijd spraken als ze je wilden troosten en gerust wilden stellen. Die woorden meenden ze natuurlijk wel, maar ze konden net zo goed vol leugens zitten. Alleen de toekomst bevatte een vorm van de waarheid. Met grote bruine ogen keek ze haar zus aan. "Alsjeblieft, Livy."
  12. Evangeline was normaal niet echt iemand om zomaar met de deur in huis te vallen, zeker niet als het om een lastige kwestie ging. Het liefst draaide ze er eerst nog even omheen, frutselde wat met haar vingers aan haar kleren en met de nodige aanmoediging, wist ze dan meestal het nieuws wel te brengen. Maar nu kon ze niet wachten. Ja, het was vroeg in de ochtend en misschien had ze beter een ander later moment op deze dag kunnen kiezen, maar misschien veranderde ze dan weer van gedachten en misschien was Livy wel makkelijker over te halen als ze nog niet helemaal wakker was. Al zag ze er eerlijk gezegd een stuk wakkerder uit dan Evangeline zich voelde. "Ja, het spijt me dat ik zomaar onaangekondigd langs kom. Maar ik heb een gunst die ik je wil vragen." Een gunst, dat was vast de beste manier om het te worden. Een verzoek kon ook misschien. Beiden impliceerden dat Olivia het altijd mocht weigeren en Eva wist dat die kans er ook zeker in zat, maar toch hoopte ze dat ze het niet zou doen. Ze had dit nodig. Ze wilde dit. Want het zou helpen. Of dat dacht ze tenminste. Zo niet of als het niet lukte, dan had ze het in ieder geval geprobeerd. "Het is heel belangrijk voor me," deed ze nog snel een extra duit in het zakje. Eva slikte en haalde even diep adem. Ze kon dit wel. Ze wilde dit. Ze wilde het echt. "Ik wil graag dat je in mijn toekomst kijkt." Heel even gunde ze Olivia de tijd om de implicaties van die zin tot haar door te laten dringen. Haar stem sloeg over, doordrongen van lichte wanhoop. "Want ik kan dit niet meer."
  13. November 1836 - Kirby Hall, Engeland - een vroege zaterdagochtend De ondergaande zon wierp een rode gloed over de ruisende zee, terwijl de warme nog zachtjes trilde in de lucht. Eva leunde tevreden achterover in Keane's armen, terwijl ze het hele beeld voor zich in haar opnam. Van het zand tussen haar tenen, tot de zoute geur van de zee en het kleurenpalet dat voor haar af werd geschilderd tegen de lucht. "Ik wou dat we hier voor altijd konden blijven," zuchtte ze tevreden. "Misschien moeten we dat dan maar doen." Het klonk half als een grapje. Dat meende hij niet, of tenminste dat had ze toen gedacht. Misschien had er meer waarheid in die woorden gezeten dan ze ooit voor mogelijk had kunnen houden. Maar voor nu staarde ze alleen naar de zon, die steeds verder weg zakte in de zee. Evangeline tilde haar hoofd wat naar achter, zodat ze hem aan kon kijken en glimlachte. Keane zag er mooi uit in de oranjerode gloed, zorgeloos zelfs. Zijn haar glansde, zijn ogen twinkelden. Het was net alsof ze overmorgen niet naar huis zouden gaan. "Ik hou van je," fluisterde zachtjes. "Ik ook van jou." Hij boog zich voorover om haar te kussen, ze kon zijn hand onder haar rok voelen glijden. Het maakte niet uit. Ze waren hier alleen. Alleen op de wereld. Zo schaamteloos. Zo jong. Je wist niet wat het waard was tot je de prijs er voor betaalde. Haar kussen was nat van de tranen toen ze wakker werd. Gelukkig was Samuel er niet wakker van geworden, als ze goed luisterde kon ze hem zachtjes horen snurken aan de andere kant van de muur. Vlug veegde ze de tranen van haar wangen en staarde suf naar het plafond. Het was een tijd geleden dat ze zo had gedroomd en nu drie nachten achter elkaar. Het de combinatie van hun ontmoeting voor zijn huis en het bruiloftsfeest van de Ingrams, ze wist het zeker. Hij was zo dichtbij geweest, zo tastbaar. Ze had niet gedacht dat het zo'n effect zou hebben om hem weer te zien, maar blijkbaar wel. En toen had hij ook nog eens die doos opgestuurd, de druppel die de emmer deed overlopen. Die doos met al haar spullen, die hij onmogelijk kon bewaren in het huis waar hij nu woonde met zijn vrouw. Het was begrijpelijk en toch had het zoveel losgemaakt, om alles weer te zien. Om de simpele cadeautjes vast te pakken die ze hem ooit gegeven had, om wat briefjes door te bladeren, waar de bekende Welshe woorden op te lezen waren die ze zelf ooit in haar krullerige handschrift op papier had gezet. Uiteindelijk had ze de doos onder haar bed geduwd en er niet meer naar gekeken. Vermoeid wreef ze in haar ogen. Dit kon toch zo niet, deze slapeloze nachten gingen haar opbreken en ze kon die verdomde doos bijna voelen branden onder haar bed. Natuurlijk had ze overwogen om hem gewoon de prullenbak in te schuiven, hele inhoud en al zonder er nog een blik op te werpen, maar dat kon ze nog niet helemaal over haar hart verkrijgen. Het waren stuk voor stuk herinneringen. Herinneringen die ze moest loslaten, maar hoe kon dat als ze steeds opnieuw afspeelden in haar hoofd. Het was zo frustrerend dat ze helemaal gek werd van zichzelf. Er moest iets veranderen. Er moest echt iets veranderen, anders ging ze dit niet trekken. Maar misschien kon dat wel. Misschien.... Het was een idioot idee, maar eerlijk gezegd was alles op dit punt het proberen waard. Zachtjes, om Samuel niet wakker te maken, liet ze zich het bed uitglijden en begon ze zich aan te kleden. Toen ze het warm genoeg had sloop ze de kamer uit en sloot de deur van hun appartementje geruisloos achter zich dicht. Daar, op de lege gang van het studentencomplex was alle ruimte om haar ogen te sluiten en haar bestemming voor haar te zien. Zonder aankondiging verschijnselde ze naar Kirby Hall en begon de lange hal door te lopen, maar voor ze de trap had bereikt stond er al een bediende voor haar neus. "Waar is mijn zus? Ik moet haar spreken." Een korte stilte viel. "Nu, graag."
  14. [1835/1836][15+] All the topics in this forum are MINE

    Als je ogen niet vastzaten dan waren die van Evangeline nu waarschijnlijk uit haar oogkassen gevallen van verbazing, want wat hij nou weer voor argument inbracht. Zij had hem moeten vertellen dat ze geen naaktportretten wilde schilderen? Was die jongen soms doof of kwam hij misschien van een compleet andere wereld. Het was helemaal niet haar taak om aan iedereen te verkondigen dat ze geen naaktportretten schilderde, als ze dat in de advertentie zette dan kwam er vast niemand meer opdagen, omdat ze dachten dat ze het tegenovergestelde bedoelden of iets dergelijks. Al zou ze vanaf nu eerst van tevoren gesprekjes gaan houden met mensen om na te kijken wat voor ideeën ze over het schilderij hadden, voor het geval er nog iemand bij zat zoals Hawk. Bedankt Mr. Dickson. Aah, waarom had hij nou ook nog zo'n naam. "Ik ben geen slet," siste ze gekwetst terug. "Jij weet helemaal niks van mij." Hawk was dan misschien groter en sterker en eh, naakt onder zijn kleren (wacht... dat was iedereen), waardoor ze hem liever niet aan wilde raken, maar gelukkig had Eva ook nog een ander wapen. Het roodharige meisje hief haar toverstok op en richtte hem op Hawk's gezicht. Ze kon hem niet zomaar met dat idee hier weg laten lopen en gezien er geen ridders in de buurt waren om haar eer te verdedigen moest ze het zelf maar doen. "Dat neem je terug, nu onmiddellijk."
  15. Damesclub De Gouden Roos

    Olivia geeft zich ook op!
×