Jump to content

George de Haviland

Plotkarakter
  • Content count

    693
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    36

George de Haviland last won the day on March 19

George de Haviland had the most liked content!

About George de Haviland

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Gianna

Profile Fields

Recent Profile Visitors

2,607 profile views
  1. Sociale Kalender - BW

    Wat is het? @Azalea de Haviland's zesde verjaardagsfeest! Vindt plaats in een familiepretpark, zo één met een paar kleine attracties, een kinderspeeltuin en een kinderdierentuin. Wanneer is het? HA dit keer heb ik de kalender open gelaten. Suck it. Zaterdag 23 november 1839, ook echt Lea's verjaardag! Waar is het? Nou, dat familiepretpark dus. Geen idee waar dat is, ergens op het platteland in Cornwall. Cadeautjes? Speelgoed! En alles wat Lea verder leuk vindt. Dat weet Lily beter dan ik, maar dan had ik met haar moeten overleggen en daar had ik geen zin in. Genodigden? - Aaron & Ophelia Hollow (plus Penny Ingram) - Fallon Bellerose - Evangeline Lennox - Heaven Priest & Jupiter de Haviland - Jennifer & Hiram Churchill (plus kinderen) - June Johnson (plus Jayden, ze mag Eagle ook meenemen) - KIeran & Regina Thorpe (plus May en Mars) - Laurelle & Gabriel Ryder (plus kinderen) - Maxwell Ayers - Nabi Ara - Olivia Finch-Hatton (plus Heron) - Pollux O Rinn - Ronan & Anne Lennox (plus kinderen) - Rosenne Collingwood (plus kinderen) - Tristan & Cheyenne Johnson (plus kinderen) - Raphael & Celeana King (plus Anastasia) - Julia Verera (plus kinderen) - Madeline & David Appleby - Melody de Haviland (plus kinderen) - Richard & Victoria Rosanvallon (plus kinderen) - Sascha Baker (Plus alle andere mensen die bevriend willen zijn met George! Hij bevriendt iedereen.)
  2. [1839] Pas op: Pollux is terug

    Zo, zo, Pollux had een zwerkbalteam opgericht! Dat was ook één van de dingen die George zeker niet van Pollux had verwacht, maar tja, ze waren in de loop van jaren allebei veranderd, dat was helemaal duidelijk, en dus was Pollux nu het type dat zwerkbalteams oprichtte. "Als je nog een plekje voor wachter nodig hebt, dan wil ik wel graag meedoen! Reserve is ook prima, hoor." Natuurlijk, hij verwachtte heus niet zomaar dat hij plotseling vooraan gezet zou worden, ook al kende hij de, blijkbaar, aanvoerder. "Laat me anders maar weten wanneer de volgende training is!" Oh help, hij had helemaal geen bezem meer, bedacht hij zich... Nou ja, hij had tijd genoeg om te winkelen. Op kantoor was hij over het algemeen niet echt nodig. George grinnikte even, natuurlijk was Pollux van alles kwijt geraakt, en stond toen op. "Ik laat je wel zien waar de haarden zijn," knikte hij naar Pollux. Pollux kon vast wel verschijnselen, maar met een haard reizen was net een stukje comfortabeler, toch? "Haha, ja," lachte hij, "maar de volgende keer liever toch een afspraak maken!" Scheelde wat theekopjes. En toen schreef ik de rest uit, uitschrijfposts zijn vervelend. Byyyeeee. #Literatuur dit, jongens. Topic afgesloten!
  3. [1839] Everyone's just here for the parties

    George was in alle eerlijkheid enigzins vergeten hoe het was om met Pollux op een feestje te zijn. Het was niet dat er iets mis was met Pollux, hoor, Pollux was een aardige gozer en dat soort dingen dat alleen jongens kunnen zeggen en nog daadwerkelijk kunnen menen ook, maar Pollux had wel een beetje de neiging om... in de problemen te komen. Hij was gewoon niet zo handig, dacht niet echt na, deed gewoon maar wat en als je dan al het hyperactieve type was dat Pollux heette, dan... probeerde je inderdaad een vuurvlambal te blussen met alcohol. Hij had het niet direct door, George was met een leuk meisje aan het praten, maar toen Jake aan zijn mouw begon te trekken en Pollux zei, keek George even rond. "Eén moment, hoor," zei hij vriendelijk tegen de jongedame, voordat hij naar Pollux toestormde en de fles uit zijn mond trok. "Je moet geen drank drinken, maar melk!" Alleen vroeg hij zich direct af of Pollux wel het type was om melk in huis te hebben. Waarom was hij Pollux ook alweer gaan redden? Nu zou hij de rest van de avond babysitter moeten zijn! "Of water, als je echt geen melk hebt?"
  4. [1839] Pas op: Pollux is terug

    Ja joh, Pollux leek inderdaad helemaal over Xati heen. Kijk, het was niet alsof George niet wist dat dat soort dingen tijd nodig hadden, vooral als je ex ook in het ziekenhuis werkte en je haar dus waarschijnlijk elke dag tegen kwam, dus misschien was Pollux al gewoon goed op weg. Wel een beetje raar dan dat hij alsnog zomaar midden in George zijn woonkamer wakker was geworden, maar eh... het had vast erger gekund. "Goed om te horen," knikte hij maar naar Pollux, want het was een goed idee om een beetje ondersteunend te zijn. Als hij Pollux het gevoel gaf dat hij wel vertrouwen in hem had, had Pollux dat vast ook in zichzelf en dan was hij inderdaad al zo direct over Xati heen. "Wat voor zwerkbalteam doe je aan mee?" vroeg hij. "Zat er zelf ook aan te denken het misschien weer op te pakken." Niet dat hij in een professioneel team wilde spelen, maar wat lichaamsbeweging was altijd goed. George begon te merken dat hij toch wat minder soepel was dan een paar jaar geleden, hoor, en al die luxe etentjes waren ook niet helemaal goed voor je. Ah, zijn eigen appartementje! George kon zich even alleen iets voorstellen dat helemaal gemaakt was van snoepgoed, maar zelfs Pollux was volwassen geworden, toch? "Ja, lijkt me leuk!" Hij grijnsde even en voegde toen toe: "Maar ik zal het wel van tevoren laten weten. Niet dat het niet leuk was om je weer te zien, hoor, maar het was wel even schrikken." Hij was er nog steeds niet helemaal overheen, dat Pollux zomaar wakker was geworden in zijn woonkamer. "Ons hoofdkantoor ligt ook in Londen, dus misschien kunnen we een keer afspreken voor een lunch?" Man, wat was George volwassen geworden.
  5. [1838/1839] It’s my own design, it’s my own remorse

    Nou, Jake ging mee, dat was ook mooi geregeld! George grijnsde enthousiast naar hem, zie, hij had alle problemen zelf opgelost! Hij zou die nieuwe lunch laten boeken door zijn secretaresse en dan kon Jake gezellig mee en dan hadden ze snel al een nieuw plan, voordat er nog grotere problemen zouden ontstaan. Als zijn vader ertoe in staat was, zou hij vast trots op George zijn. Nu zou hij mogelijk gewoon niet uitgekafferd worden, dat was toch al wat. "Oh, ik denk dat het morgen of overmorgen is," zei George vaag. "Mijn secretaresse boekt het wel." Moest hij het aan zijn baas vragen? Wist George veel... "Nah, denk het niet," zei hij, terwijl hij zijn schouders ophaalde. "Tillie stuurt wel een bericht naar je baas en dan is alles geregeld." Wie zei er nou nee tegen een de Haviland? Eh, iemand die niet wist wat zijn achternaam was. George wierp een blik op zijn horloge. "Denk dat ik nu wel moet gaan, heb nog wat papieren te ondertekenen." Zo saai. "Dus, ik zie je wel bij de lunch!" @Jake Chadwick
  6. [1838/1839] Any dead ended road, one step closer to home

    George haalde met een verontschuldigende glimlach zijn schouders op. "Mijn vader heeft er één voor me geregeld." En hij vond het werk leuk hoor, eerlijk waar, ging er graag heen, vond het lang niet zo erg dat iemand anders voor hem had besloten, maar hij voelde zich er ook schuldig over. Hij was gewoon George, had vreselijk veel geluk gehad in het leven en kreeg telkens dingen in zijn schoot geworpen die hij echt niet verdiende. Hij durfde het ook weer niet aan om daar al te eerlijk over te zijn, tegen zichzelf of andere mensen, want de acties ondernemen om het echt eerlijk te maken... daar zat hij eigenlijk ook niet op te wachten. Dan zich maar liever constant schuldig voelen en proberen zo aardig mogelijk te zijn tegen de mensen om hem heen. "Ik werk nu op het familiebedrijf... Hoofd communicatie." Hij wreef even snel wat haren uit zijn gezicht, alsof niets hem dwars zat. "Doe niet veel, hoor, het daadwerkelijke werk wordt door andere mensen gedaan, maar ik moet naar feestjes en zo." Het leven was makkelijk voor hem. Sorry Eva. "Oh ja, thee, lekker!" Hij wist dat er vreselijke dingen gebeurd waren, je verdween niet zomaar, maar in alle eerlijkheid schrok hij er wel van dat Evangeline plotseling zo moedeloos klonk. "Ach, lieverd," zei hij en snel sloeg hij weer een arm om haar heen. Evangeline was altijd één van zijn beste vrienden geweest, ze had hem altijd gesteund en hij wilde dat ook voor haar doen. Het brak zijn hart wel, om haar zo wanhopig te zien... "Nee, ik vind je geen ongelofelijke idioot," suste hij, terwijl hij langzaam over haar arm streelde. "Ik weet zeker dat je gewoon het juiste probeerde te doen." En het was niet haar schuld dat de wereld daar zo slecht op kon reageren. "Ik wou dat het beter voor je was geëindigd..." Hij wist niet zeker hoe het precies was geëindigd, maar Evangeline was hier, zonder kind, zonder Keane, en dat leek hem niet goed. "Je verdient zoveel beter." Het allerliefste wilde hij haar vertellen dat alles wel goed kwam, maar zelfs George had niet meer dan blinde optimisme van toen hij nog elf was.
  7. [1838/1839] It’s my own design, it’s my own remorse

    Kijk, het probleem hier was wel een beetje dat George de klant niet was. Hij was wel degene die de beste man nog een keer op moest zoeken om hem uit te leggen dat een kasteel groter dan Zweinstein maken van siervuurwerk een beetje teveel zou kosten, maar verder begon het bij George ook een beetje door te dringen dat hij moeilijk een heel plan kon maken voor zijn klant, zonder dat hij überhaupt wist of hij het er wel mee eens zou zijn. Nee, hij moest echt zo snel mogelijk een tweede lunch boeken, op de kosten van de zaak, natuurlijk, en misschien moest Jake dan maar mee. "Oh, ik ben niet de klant," knikte hij dus ook vriendelijk. "Ik ben van de afdeling communicatie, kom net van een lunch waarin ik blijkbaar teveel beloofd heb." Hij zuchtte triest. "Dus moet zo snel mogelijk maar een nieuwe lunch boeken, om alles toch eens op te lossen. Wil jij dan mee?" knikte hij naar Jake. "Dan heb ik iemand die me een beetje in toom kan houden."
  8. [1839] Pas op: Pollux is terug

    Als je het vergeleek met vijf, zeven, tien jaar geleden, dan waren ze in die tijd echt volwassen geworden, niet waar? Kijk nou naar ze, ze aten een net ontbijt dat niet eens bestond uit snoep, Pollux, en ze hadden het gezellig over hun baan. George zelf had nooit echt helemaal verwacht dat hij op dit punt aan zou komen, maar hey, zijn vader had goed ingegrepen en nou zat hij hier dus, straks moest hij nog aan het werk, ook al maakte het niet heel veel uit als hij pas tegen lunchtijd fluitend aan kwam wandelen, en dan ging zijn volwassen leven vrolijk verder. "Wauw," knikte hij, toch wel onder de indruk naar Pollux. "Had niet verwacht van je dat je die kant op zou gaan, maar het lijkt bij je te passen!" Al leek het er wel op dat Pollux zijn eigen leven nog niet op orde had kunnen krijgen. Maar tja, het was altijd makkelijker om iemand anders wat tips te geven dan het zelf te doen, niet waar? "En hoe gaat het leven daarbuiten?" vroeg hij, want tja, hij kon toch niet altijd het 'heb je al iemand anders gevonden sinds Xati' onderwerp ontwijken. "Waar woon je nu, Londen?"
  9. [1839] Pas op: Pollux is terug

    Pollux was niet veel veranderd na Zweinstein. Wel wat, gelukkig, anders was het ook weer heel sneu, maar hij was niet op eens een nette eter geworden die alles rustig in stukjes sneed. George wel, die had wel wat etiquette lessen gekregen en er raar genoeg nog dingen van opgestoken ook. Hij dacht niet dat hij nog hetzelfde was op Zweinstein, eigenlijk... Ja, hij was vast nog steeds aardig tegen andere mensen, altijd bereid om anderen te helpen, maar hij had nu prioriteiten die toch anders lagen, bij zijn gezin, zelfs bij zijn werk. En hij droeg nu duurdere kleding, zelfs zijn ochtendjas was waarschijnlijk meer waard dan iemand anders in een hele maand aan salaris kreeg, verzorgde zichzelf beter, veegde netjes zijn mond af met een servet... "Het gaat meestal om klantencontact," knikte hij vriendelijk naar Pollux toe, terwijl hij maar niets zei over de vlekken, die toch weer weggetoverd werden. "Mijn taak is vooral om aanwezig te zijn op feestjes, mensen vrolijk te maken, mee uit lunchen te nemen..." Hij hield zich niet bezig met de rest, in alle eerlijkheid. Daar werd hij streng bij uit de buurt gehouden, alsof hij alles zou verpesten! ... Ja, oké, waarschijnlijk wel. "Nee, niet echt," fronste George, terwijl hij daarover nadacht. "Maar als we echt iets nodig zouden hebben dat te maken heeft met snoep, zouden we contact opnemen met een snoepmaker. Om te kijken of we ergens kunnen samenwerken." Er waren genoeg dingen die ze zelf niet konden doen, maar ze hadden een hele hoop bedrijven waar ze dan mee samen konden werken. "Maar dat is allemaal niet zo interessant, hoor, al dat zakengepraat." Vond hij. "Wat voor klanten krijg jij eigenlijk?" Hij fronste zijn wenkbrauwen even. "Of moet ik ze patiënten noemen?" En hoeveel wisten ze van Pollux zijn snoepverslaving af?
  10. [1838/1839] It’s my own design, it’s my own remorse

    Prachtig! Siervuurwerk in de vorm van een paard dat door de tent zou galopperen, hij had het niet beter kunnen bedenken. George knikte enthousiast, bleef dat ook doen terwijl Jake het opschreef, gewoon omdat hij zo enthousiast was. Wie wilde nou niet zijn ideeën werkelijkheid zien worden? In vervolg zou hij altijd vuurwerk voorstellen! Nee, oké, dan kreeg hij vast op zijn kop dat hij meer af moest wisselen, maar goed, deze klant was dol op vuurwerk en dus kon George er wel voor gaan nu. Ah, Jake Chadwick! George knikte enthousiast, dat was zeker een naam die hij zou gaan onthouden. "Drie maanden pas!" zei hij. "Nou, dan doe je het al heel goed, hoor!" Zou George nu moeten vragen of Jake opslag kreeg? Wat was daar de etiquette voor? Hij had het geprobeerd met zijn eigen secretaresse, maar toen had zijn vader hem streng verteld dat hij nog veel moest leren voordat hij opslag uit zou delen. Had hij nu al wat geleerd? "Pff, even kijken, hoor," fronste George, terwijl hij nadacht over de rest van de ceremonie. "Kunnen we zorgen voor extra mooie sfeerverlichting? Voor buiten de tent?"
  11. [1838/1839] Any dead ended road, one step closer to home

    Eigenlijk besloot George dat hij lang nog niet genoeg mee had genomen voor Eva, toen hij hier zo rond keek. Ja, er waren een paar kleine dingen te zien die Eva vast zelf had meegebracht, maar de rest van de kamer was nog redelijk leeg. Nou ja, de bloemen zouden de boel wat opfleuren, van chocolade werd je hoe dan ook gelukkiger en de deken zou vast wel leuk staan op de bank. Dan was het in ieder geval iets beter, he? En hij zou wel vaker op bezoek komen bij Eva, dus dan kon hij elke keer iets meesmokkelen. Er was altijd wel een excuus om iemand een cadeautje te geven, toch? Dus, George legde alles snel op de tafel die ze had aangewezen voor hem en liep toen snel naar haar toe. "Met mij gaat het goed," zei hij vrolijk, terwijl hij zijn armen om haar heen sloeg zodat hij haar kon omhelzen. Man, dat was te lang geleden. "Wat drukker nu ik werk, maar verder goed, hoor." Met George ging het altijd goed, daar konden ze wel eerlijk over zijn. Hij zou nog vinden dat alles goed was als hij net in een plas modder was gevallen nadat iemand zijn portemonnee had gestolen. "En met jou?" vroeg hij, toen hij haar los had gelaten en op de bank neer was geploft. "De dingen die ik allemaal heb gelezen over je in de krant..." Hij kauwde even ongemakkelijk op zijn lip. "Of heb je het daar liever niet over? Vind ik ook goed, hoor."
  12. Ergens begin januari 1839 - 's middags - The Spoiled Princess In alle eerlijkheid was George Eva een beetje uit het oog verloren. Ja, hij had heus wel wat meegekregen over alles wat er aan de hand was, de roddelbladen pikten wel wat dingen op en anders waren er altijd wel geruchten, maar George had niets van Eva zelf gehoord. Je kon wel naar kletspraatjes luisteren, maar wie wist waar je dan terecht kwam en hij hechtte gewoon de meeste waarde aan wat Eva zelf te vertellen had. Alleen had ze dat dus niet, voor lange tijd, tot hij eindelijk eens te horen kreeg dat ze in The Spoiled Princess zat en hij eens langs mocht komen. Het was niet de plek waar hij Evangeline verwacht had, in alle eerlijkheid. Oh, met het gebouw zelf was er niets mis, zag er keurig uit, en over David Appleby had hij ook nooit slechte dingen gehoord, maar... toch he. Toch had hij eerder gedacht dat Eva bij één van haar vrienden zou verblijven, als ze echt niet naar huis kon. Hij had zelf wel een kamer voor haar over gehad hoor, meer dan genoeg, ook bij Melody uit de buurt, maar tja, hij had ook niet geweten wat hij aan kon bieden en of dat überhaupt wel een goed idee was. Hij werd snel doorverwezen en dus kon even later hij aankloppen bij de deur van wat Evangeline's kamer zou zijn. Hij had een bos bloemen voor haar meegenomen, wat van haar favoriete gebakjes en ook een warme deken die hij speciaal voor de gelegenheid had gekocht, je kon nooit teveel warme dekens hebben, dus in alle eerlijkheid waren zijn armen best vol toen Evangeline de deur opende. "Eva!" glunderde hij naar haar. "Wat fijn om je eindelijk weer te zien! Waar kan ik dit neer leggen?" Dan kon hij haar eindelijk weer eens een knuffel geven. Ze zag er wel uit alsof ze dat nodig had. Privé!
  13. [1838/1839] It’s my own design, it’s my own remorse

    Ja, ja, dat klonk allemaal een stuk redelijker, maar ook een stuk saaier. Bubbeltjes! En slingers! Daar kon hij echt niet mee aankomen, hoor. "En vuurwerk?" vroeg hij een beetje zwakjes. "Kan daar nog iets mee gedaan worden?" Monsieur Aura had dol geleken op vuurwerk, zijn snor was begonnen te schudden toen George dat noemde en hij ging er vanuit dat dat iets goeds betekende. Soms kon hij Frans niet helemaal verstaan en Monsieur Aura had een sterk accent gehad... maar dat kwam wel goed. "Misschien een vliegend paard van vuurwerk door de tent laten galopperen? Het circus doet veel met vliegende paarden." Kijk, misschien moest hij in vervolg deze jongeman meenemen naar dit soort lunches, want hij had goede ideeën en was ook een beetje realistisch. "Hoe heet je eigenlijk? Werk je hier al lang?"
  14. [1839] Pas op: Pollux is terug

    Ontbijt dus. George knikte vriendelijk en zwaaide vervolgens met zijn toverstok om een verzoek naar de keuken te sturen voor twee keer ontbijt in de woonkamer. Werd zo geregeld, over een paar minuten zou er al iemand aankloppen met een dienblad, maar op dit moment waren George en Pollux nog even alleen en konden ze dus zonder gestoord te worden ontdekken hoe het leven dan de ander was veranderd. Zo bleek Pollux dus toch geen heler te zijn, maar een diëtist, wat al net zo raadselachtig was als het beeld van Pollux als heler. Want echt? Diëtist? Pollux? "Dus je geeft andere mensen advies over wat ze eten?" vroeg George, terwijl hij maar neerzakte in één van de goede stoelen en verbaasd achterover leunde. Mocht dat überhaupt, dat iemand als Pollux dat soort dingen besloot? Hij vond het maar raar. "Oh, nee." George wierp als vanzelf een blik rond, naar de kamer die hij zo onderhand al gewoon was geworden, met de dure meubels en de kandelaar van puur kristal. Af en toe vergat hij dat dit niet normaal was voor de meeste mensen, dat het niet normaal was geweest voor hem. "Nou ja, niet letterlijk. Mijn vader heeft me aangenomen als zoon, omdat hij een erfgenaam nodig had en tadaa." Hij haalde zijn schouders op. "Ik werk nu bij het familiebedrijf, als Hoofd Communicatie. Ooit van gehoord, de Haviland? We organiseren speciale effecten voor feestjes en evenementen. Van klein tot groot." Maar vooral groot. Er werd netjes geklopt op de deur. "Ja," zei George vriendelijk, waarna er direct een dienstmeisje naar binnen spoedde om zowel George als Pollux een zwevend tafeltje met daarop een luxe, uitgebreid ontbijt naar binnen te schuiven. "Tast maar toe," knikte George naar Pollux, terwijl hij al bestek pakte om de eieren in stukjes te snijden.
  15. Sociale Kalender - BW

    Wat is het? Bartholomew is vijf jaar oud en dat moet gevierd worden! George geeft echt feestjes die vooral voor de kinderen zijn. Waar is het? Het De Haviland landgoed, waar ze in de tuin een mooi speelparadijs voor kinderen hebben ontworpen, met ook wat spreuken om het extra warm te maken. Het is nog frisjes voor de tijd van het jaar, oké! Maar er is een meertje om in te zwemmen, er zijn mooie speeltuintoestellen en er is een kleine kinderboerderij met een paar onschuldige fabeldieren. Wanneer is het? Zaterdag 8 juni 1839. Cadeautjes? Alles wat vijfjarige jongens leuk vinden! Dus een beetje stoer speelgoed. Genodigden? - Aaron Hollow & Ophelia Ingram - Efstathios Peregrine - Evangeline Lennox & kind (ja sorry) - Heaven Priest & Jupiter de Haviland - James Braxton & gast - Jennifer Churchill & Hiram Churchill & kinderen - Kieran Monday & Regina Thorpe & kinderen - Laurelle Ryder & Gabriel Bruxley & kinderen - Maxwell Ayers & gast - Nabi Ara - Olivia Finch-Hatton & kinderen - Ronan Lennox & Anne Lennox & kinderen - Raphael & Celeana King & kinderen - Julia Verera & kinderen - Madeline & David Appleby - Ovid de Haviland & gast - Richard & Victoria Rosanvallon & kinderen - Rosenne Collingwood & kinderen - Tristan Johnson & Cheyenne Johnson & kinderen - June Johnson & gast & kind - Pollux O Rinn & gast
×