Jump to content

Felicia Harding

Magisch Verbond
  • Content count

    1,233
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    31

Felicia Harding last won the day on July 8

Felicia Harding had the most liked content!

About Felicia Harding

  • Rank
    I don't like your kingdom

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Gianna

Profile Fields

Recent Profile Visitors

2,801 profile views
  1. [1837/1838]Still a better bonding activity than golf

    Gezellig... gezellig was eigenlijk een klein woord voor wat het was. Het was zich open kunnen stellen naar iemand, het was zichzelf kunnen zijn, bij één persoon meer op de wereld en misschien voor nog geen vijf minuten per dag extra, maar als je zoveel tijd besteedde aan het spelen van iemand anders, voelde elke nieuwe opening weer als een veilige haven waar je even kon schuilen voor je jezelf weer terug moest werpen op een gure zee. Ze glimlachte dankbaar naar Eric toen hij haar het glas aanreikte, dankbaar voor de whiskey, dankbaar dat hij zijn zus vertrouwde. En ook dankbaar dat hij vast wel een antwoord klaar had liggen over waarom hij gif had. "Ja, ik ben echt zwanger, je wordt dus nog steeds tante, hoor" knikte ze, een tikje ongemakkelijk en ze legde haar hand even op de buik, meer als herinnering tegenover haarzelf. Yup, zwanger, daar groeide kinderen, haar kinderen. "Dat moet ik nog wel in het openbaar doen, hoor," grijnsde ze naar Zaira. "Dus ik zou je haar wel beter opsteken, hoor." Ze reikte plagend naar één van Zaira's losse lokken. "Ah, sloten openbreken, dat heb ik al zolang niet gedaan..." Ze zou bijna bang zijn dat ze het zou vergeten, maar het was vast hetzelfde als rijden op een fiets, als je het eenmaal doorhad, vergat je het nooit meer. Zaira had vast nog duizenden vragen, maar Felicia wilde het rustig aan doen en eigenlijk alleen antwoord geven op waar Zaira naar vroeg. De uiteindelijke realisatie van hoe alles wel of niet werkte kwam uiteindelijk toch bij haar net-niet-schoonzusje te liggen en teveel informatie kon alles alleen maar in de war gooien... Dus ze nam rustig een slokje en wachtte af.
  2. [1837/1838] Back in the game

    Felicia glimlachte bij het verhaal van Thomasin, alsof het niet het meest saaie verhaal ter wereld was. Sorry Thomasin, dat ligt natuurlijk niet aan jou, maar Felicia was nog niet echt ingesteld op een leven waarbij je allerlei feestjes en etentjes moest organiseren en het dan beschamend was als iemand allergisch was en er geen rekening mee was gehouden bij het menu. Ja, dat was natuurlijk wel fijn, als je niets verkeerds binnen kreeg, maar het was ook een beetje... saai. "Ah, hartstikke fijn, dank je wel," glimlachte ze echter wel dankbaar en ze klopte even op Thomasin's hand om die dankbaarheid nog een beetje extra uit te kunnen drukken. "Ik kijk er naar uit!" En dat deed ze ook wel, zolang ze maar niet alleen berichten mocht sturen en lezen over allergieën. Oh jeetje, Thomasin had behoorlijk veel vragen over haar zwangerschap, meer dan Felicia had verwacht, maar het was natuurlijk logisch, gezien ze nog niet zo lang geleden zelf was bevallen. "Het is vermoeiender dan ik had verwacht," gaf Felicia ietwat aarzelend toe. "Het voelt heel erg alsof ik mezelf niet meer ben." Haha... "Met de misselijkheid valt het gelukkig wel mee." Maar het hakte er toch iets meer in dan Felicia had verwacht, hoewel dat misschien ook de vermoeiende combinatie vormde met dat ze ineens iemand anders moest spelen en een heel ander leven moest leiden. Dat was niet simpel. "Oh, eigenlijk zou dat wel interessant zijn." Ze glimlachte dankbaar. "Ik heb natuurlijk wel mijn schoonfamilie, maar mijn eigen familie woont in Rusland, dus hen kan ik niet zo makkelijk om hulp vragen..." En sowieso voelde dat ongemakkelijk. "Ach, met het klagen over het nut ervan moet je bij de mannen maar niet aankomen," lachte Felicia hartelijk. "Het gaat ze nou eenmaal om de sport en hoe gevaarlijk hoe beter dan, niet waar?" Vooral in Rusland, waar het ego hoog meetelde... In Engeland waren de mannen wat rustiger, gelukkig, maar dan had ze bij Eric al meer dan genoeg om zich zorgen over te maken (deed ze weinig, hij was goed in wat hij deed) zonder dat hij ook nog eens begon met jagen. "Maar het bont bewaren ze vaak, natuurlijk." Je moest je vrouw toch af en toe een nieuwe bontjas cadeau doen? "Hmm, het grootste verschil..." Dat was lastig te bepalen. Felicia had de eerste paar jaren van haar leven ook veel rondgereisd, maar Engeland was altijd op de één of andere manier haar thuis geweest. Het was anders geweest voor Lissa... "Ik denk dat ik dan vooral het spreken van Russisch mis. Het Engels is zo'n andere taal..." Ze maakte even een wegwuivend gebaar. Felicia had door dat ze alweer langzaam terugwandelden naar het kasteel, waar ze blij om was, want ze moest straks ook nog terug naar Zweinsveld... Een pittige wandeling. "Ik kan me goed uitdrukken in het Engels, maar het is toch anders... Dat is wel het grootste verschil." Ze glimlachte even weemoedig.
  3. [1837/1838] A language of thorns

    Ja hoor, natuurlijk had Vasilisa een vriendin die nauwelijks in bibliotheken kwam. Een vriendin waar ze blijkbaar vaak mee klaagde, voor zover Felicia door kon hebben, maar niet weer op de manier waarop Felicia het makkelijk na kon doen. Over het algemeen begreep Felicia dat best, hoor, maar soms, soms, vond ze het echt zo vervelend dat Vasilisa niet haar leven had ingericht op een manier waarop Felicia het makkelijk over kon nemen. Was dat nou zo moeilijk? "Eh, niet per se," zei ze, terwijl ze achteloos haar schouders ophaalde. "Gewoon... ze hebben altijd zo'n obsessie met stil zijn en hoe je de boeken behandelt..." Op Zweinstein had Felicia de bibliotheek een geweldige plek gevonden, maar de bibliothecarissen... Alleen jammer dan dat Vasilisa nooit naar school was geweest en dus weinig in de bibliotheken kwam... "Maar je hebt gelijk, zo weinig mogelijk in bibliotheken komen is toch de beste oplossing. Als een boek van mij is mag ik er doen wat ik ermee wil, toch?" Ze glimlachte even zoetjes. "Nog meer plekken waar je niet komt vanwege de mensen?" vroeg ze, in de hoop dat Lissa dat niet uitgebreid hoorde te weten.
  4. [1837/1838][EN] I want champagne and power

    Indeed, pregnant. She still forgot about it, sometimes, as if the pregnancy was something separate from who she was. Felicia Harding, nineteen years old, pretending to be Vasilisa Silvershore, in love with Eric Silvershore. Dead mother, father rotting away in Azkaban. Ravenclaw. Bad at picking friends. A cat person more than a dog person, but not really one for having pets at all. Speaks six languages, studied Transfiguration for four months. Good with faces, good with names, good with accents. Always keeps an eye on the best exit and likes to keep her back to the wall. Bad sleeper, but it's getting better. Pregnant was something she didn't think about until she tried to bend over or until something fluttered in her stomach or even when the polyjuice potion ran out and she saw herself, with the belly. It felt like part of the pretense, part of the role she played, and in a way... that was true. The twins would never see her as their mother, if all things went well. Only Vasilisa. "Ah, this is good cake," she sighed, shoveling ridiculously tiny bites into her mouth, one by one, because Lissa was a lady and that meant in her perception that you should hardly eat in public. "Hmhm," she nodded. Leaving early would be a good idea, the dress was uncomfortable and her feet were starting to hurt too. "Anyone we still need to greet?" Even pregnancy wasn't an excuse to be impolite. Pregnant, she was pregnant. Not Lissa. "Something that's the opposite of this," she said, putting down her fork so she could gesture around the room. "Maybe a walk through the forest..." Plenty of forests to pick from in England and she was starting to get fond of nature. Before, she always loved the cities, to be surrounded by people, but now it was more comfortable to be alone in nature. "Or we can lay on the couch the entire day, in front of a fire place." Equally good.
  5. [1836/1837] We have different heartbeats

    Felicia knikte, nu er al helemaal zeker van dat Liam blijkbaar echt geen idee had wie ze was. Wat raar, maar ergens ook wel fijn... Vroeger was ze ook niemand belangrijk geweest, alleen dat irritante meisje met haar rare gewoonten, maar sinds die arrestatie in de Grote Zaal was ze eigenlijk nooit meer anoniem geweest. Sommige mensen vonden het niets, anoniem zijn, maar Felicia miste het, de manier waarop mensen je dan onderschatten. "Mijn moeder," knikte ze naar hem. "Het was nogal onverwacht." Tja, moord was altijd een beetje onverwacht, niet waar? Op zijn minst voor het slachtoffer, als het een beetje een goed geplande moord was. "Januari." Dat was al een paar maanden geleden... Rare gedachte eigenlijk. "Nou, dank je wel," lachte ze, toen hij haar knap noemde. En jong... dat laatste hoorde er vast bij. Niet als compliment, maar als voorwaarde voor de compliment die hij haar had gegeven. "Echt, zesentwintig?" Ze staarde hem even gefascineerd aan. "Wat doe je dan als je trouwt met iemand en op een gegeven moment wordt ze zesentwintig? Raak je haar dan niet meer aan?" Echt, van sommige mannen snapte ze helemaal niets. Wat was er nou weer mis met iemand van zesentwintig? Zo lelijk werden die toch niet? Vrouwen van vijftig konden nog prachtig zijn. "Oh, er is een variant met alleen lekkere smaken," zei ze vrolijk, terwijl ze haar ijsje aannam, "maar niet deze." Ze trok even haar wenkbrauw op toen hij haar combinatie van kokos en mint niet eens lekker vond. Nou zeg, Liam. Als het aan hem lag zou ze blijkbaar alleen maar hele saaie dingen eten. "Heb je het ooit geproefd?" vroeg ze, een tikje uitdagend, terwijl ze haar ijsje naar hem uit stak, zodat hij zelf kon proeven, als hij wilde. Zo niet, dan hield ze alles voor zichzelf, hoor. Eh... tweede date? Ze keek hem verbaasd aan, want oké, ze hadden elkaar niet het park uit gevochten, maar vond hij dit echt een geslaagde tweede date? "En ik dacht dat je nog niet van plan was om te trouwen?" lachte ze het maar een beetje weg. Er zou toch nooit een tweede date komen, sorry, Liam.
  6. Damesclub De Gouden Roos

    I'm starting this up again, hurray! Het evenement voor januari is een chocoladeproeverij (dank je wel Kelly voor het idee!) gegeven in het clubhuis van de Gouden Roos. Chocolaterie Madame Blanche heeft een sectie aan bonbons met verschillende, verrassende smaken klaar staan! Voor de avontuurlijke mensen zijn er ook bonbons met wat meer interessante effecten (maar vooral positieve, schattige effecten zoals een hogere stem, bubbels die uit je mond ontsnappen en dat soort dingen), maar dat is natuurlijk voor niemand verplicht. Favoriete bonbons kunnen besteld worden en worden al de volgende dag thuis geleverd. Het evenement is op zondag 21 januari. Er komt trouwens geen topic, behalve als mensen dat graag willen!
  7. [1837/1838] Back in the game

    Dit was eigenlijk wel ietwat onhandig voor iemand die opgevoed was als spion, maar Felicia had er tot nu toe nooit bij stilgestaan dat bloemschikken ook wel eens wat te maken kon hebben met verborgen berichten. "Echt?" vroeg ze nieuwsgierig. "Goh, dat wist ik niet... Dan moet ik maar op zoek naar een leraar die ons dat kan leren!" Ineens had ze er ook echt een stuk meer interesse in, maar de potentie van bloemschikken voor het versturen van verborgen berichten had zeker zo zijn nut. "Ah, een chocolade-proeverij is een goed idee, wie houdt er nou niet van chocolade?" Ze glimlachte dankbaar naar de vrouw, blij dat er tenminste iemand was die zo vriendelijk reageerde op een vraag om hulp. Sommige anderen van Lissa's vrienden waren nogal... zelfzuchtig. Waar Felicia druk mee was? Wennen aan een heel nieuw leven, dat vooral, maar dat kon ze natuurlijk niet zo uitleggen. "We zijn net verhuisd," legde ze uit. Morgana zij dank voor dat excuus. "Dus dat vraagt natuurlijk om nieuwe meubels, veel organiseren, alles opnieuw inrichten..." Ze zuchtte even. "Vermoeiend, hoor." En vooral nu dit haar eerste keer was als leider van een huishouden. "Dank je wel!" glimlachte Felicia stralend, hoewel dat meer voor het spel was dan dat ze zich daadwerkelijk stralend voelde. "Nog niet zo lang," wuifde ze, "sinds juni, dus nog maar een paar maanden. Maar pfoeh, die eerste maanden kunnen vermoeiend zijn, hoor!" Gelukkig dat dit (hopelijk) de enige keer was dat ze zwanger hoefde te zijn, het was niet iets waar Felicia naar uit keek om vaker te doen. "We maken er geen geheim van, hoor, dus het is niet erg als je het anderen verteld!" Graag zelfs. Hoe meer mensen wisten van haar zwangerschap, hoe beter het werkte als excuus voor elk beetje vreemd gedrag. "Oh, mijn echtgenoot was blij! We hebben een paar jaar gewacht, maar het voelde nu als een goed moment om aan kinderen te beginnen." Het perfecte moment, eigenlijk. "Oh vast wel wat mensen, vooral mannen, natuurlijk, maar bij ons is vooral de jacht erg belangrijk. Sommigen jagen zelfs op draken! Heel gevaarlijk, natuurlijk, dus alleen echte waaghalzen doen daar aan mee." Ze lachte even. "De rest houdt het bij wat onschadelijkere dieren, hoor. Mijn broer zelf is dol op het jagen op hippogrieven." Maar om dat nou een nationale sport te noemen... dat was natuurlijk iets anders. "Oh ja," knikte ze. "Rusland is een prachtig land en ik mis mijn familie natuurlijk. Ik bezoek ze vaak." Helaas. "Jouw man kwam ook uit het buitenland, toch? Canada?"
  8. [1837/1838] A language of thorns

    Ja, nee, deze onbekende dame zag Lissa inderdaad nooit meer, want Felicia wist niet wie ze was! Ze vervloekte Lissa op dit moment want hoezo had de vrouw geen lijst bijgehouden van iedereen die ze ooit tegen was gekomen en waar ze blijkbaar tegen had geklaagd over de bediening! "We moeten eens snel een afspraak maken," kirde Felicia maar. "Ik heb alleen niet mijn agenda bij me... Kun je me misschien een brief sturen met wat data?" En hopelijk een naam erbij, of zoiets. Het was vast teveel om een hele biografie te vragen? Zoals waar dat accent vandaan kwam. "Het is wel echt een tragedie, hoor," zuchtte ze. "Ik zou het zoveel beter doen als restaurant-manager, maar ja..." Dan moest ze een restaurant managen. Had ze geen interesse in, zou ook nooit mogelijk zijn als ze er wel interesse in zou hebben gehad. Haha, Vasilisa Silvershore, restaurant-manager. Nee. "Weet je waar ik ook altijd zo'n hekel aan heb? Bibliothecarissen."
  9. [1837/1838][EN] I want champagne and power

    Oh goodness, other people's children. Felicia smiled sweetly and made all the appropriate 'ooh, how adorable' and 'so sweet' noises. She had never been a child-person, especially since she had never really been around children. As a child she was either alone or with friends of her own age and though those friends might have younger siblings, they had never been around for more than a few minutes at most, so children were something she was aware of. And that was basically it. Which made it a little tricky that Lissa herself had a whole array of younger siblings and had seemed to love them, considering how many letters Felicia had to write every week. She seemed however to be able to fake her way through the conversation convincingly enough, using the language barrier as an excuse whenever she couldn't think of a specific parenting term. "Ah," she said neutral to Eric, when he offered her a way out. "Yes, that might be for the best." She sighed a little and then smiled apologetically, handing Fjeld back the last of his pictures. "Such a hassle, this weight," she laughed a little, "I already feel so uncomfortable!" And so many more months to go. Yay. "Get me a glass of water, dear," she ordered Eric, as she sank down in the chair he had guided her to. One of the 'benefits' of being Lissa was that she didn't bother asking Eric if she could just demand it of him. "And a piece of cake."
  10. [1837/1838] The show must go on

    Eigenlijk wilde Felicia het muziekdoosje niet houden en ze had ook gehoopt dat Keane het terug zou nemen. Het was makkelijker om te doen alsof ze helemaal geen vrienden had gehad in haar, bijna letterlijke, vorige leven, en dat die haar allemaal niet misten. Als ze haar wel misten, dan deed het zeer dat ze hen de rug toe had moeten keren en dat ze nooit iemand nog kon vertellen dat ze er was, dat ze nog om hen gaf. Misschien had ze toch het land uit moeten gaan, ergens anders een nieuw leven moeten opbouwen... Maar dan had ze Eric achter moeten laten en dat was nooit een optie, dus al dat leed moest ze er maar bij nemen. "Ach, wat aardig van u," glimlachte ze op de Lissa-manier. "Het is een leuk deuntje, hoor!" En dat was ook het beste dat Lissa ooit als compliment zou geven. Mensen die gaven om muziek, die hun uiterste best deden om iets te componeren zodat ze een cadeautje konden geven dat dicht bij hun hart lag, was iets dat ze nooit zou begrijpen. Sorry Keane, je had het beter terug kunnen nemen. "Ja, fantastisch, niet waar?" Ze glunderde naar hem. "Nu zal mijn toekomstige kind meer dan genoeg speelkameraadjes hebben! Hij heeft dan wel twee neefjes, maar die zijn toch wat ouder. Heeft u neefjes of nichtjes?" Ze keek hem onschuldig aan.
  11. [1837/1838]Still a better bonding activity than golf

    Felicia was bloednerveus. Natuurlijk was ze nerveus, al bijna een half jaar lang was de enige wist dat ze nog leefde Eric geweest en ze waren dag na dag er mee bezig geweest dat niemand het wist, dat ze Lissa zo soepel mogelijk speelde, dat iedereen daadwerkelijk dacht dat ze was begraven, maar nu plotseling (nou ja, plotseling) zouden ze een derde persoon betrekken bij hun plan. Aan de ene kant zou het fijn zijn om met nog iemand zichzelf te kunnen zijn en al die leeghoofdige, bittere opmerkingen van Lissa weg te kunnen laten, aan de andere kant... Aan de andere kant kon er zoveel mis gaan. Maar Eric vertrouwde zijn zus en Felicia vertrouwde Eric, dus. Ze had alleen niet verwacht dat Zaira zo blij zou zijn om Felicia te zien. Echt close waren ze nooit echt geweest en stiekem had Felicia Zaira soms wel eens redelijk irritant gevonden, niet vanwege Zaira zelf, maar die ene keer dat zij en Eric met zijn tweeën op vakantie zouden gaan en Zaira plotseling mee stond zat wel redelijk in haar geheugen gegrift. Niet eerlijk, natuurlijk, Zaira had nergens weet van en Eric en Felicia hoorden geen affaire te hebben gehad, maar... toch. De opluchting zorgde ook voor Felicia voor tranen in haar ogen en ze veegde ze snel weg voordat ze Zaira terugknuffelde. "Ja, ik snap dat dit enigszins onverwacht komt..." Felicia glimlachte verontschuldigend naar Zaira. "Maar het is echt, ik leef nog." En nu moesten ze uitleggen hoe ze tot deze ehm... originele keuze waren gekomen. "Er was iemand die wilde dat ik zou sterven," wie dat was liet ze achterwege, dat mocht Eric uitleggen, als hij wilde. Het was hun vader, en niet de hare. "Dus was mijn dood in scene zetten de beste optie." Tenminste, een optie waar ze niet echt voor hoefde te sterven. "Niemand anders weet het."
  12. [1836/1837] We have different heartbeats

    Jaa... Liam ontmoette vast heel veel vrouwen. Felicia glimlachte liefjes, alsof ze helemaal niet doorhad op wat voor manier hij die vrouwen allemaal ontmoette (waarschijnlijk, het was niet alsof ze er direct bewijs voor had, had ze ook geen behoefte aan om daar bewijs voor te vinden), en klopte hem even troostend op zijn onderarm. "Erg vervelend, ja," knikte ze met een glimlach, "sommige mensen zouden echt een andere hobby moeten vinden." Lissa eigenlijk ook wel. Wie hield er nou van mensen aan elkaar koppelen? Mensen moesten hun eigen keuzes maken. "Ehm... Een onverwacht sterfgeval in de familie," loog ze soepel. Ze was er eigenlijk verbaasd over dat hij nergens vanaf wist. Las de jongeman geen kranten? Had niemand wat tegen hem gezegd? Moest zij nu iets zeggen? Hij hoefde maar een beetje onderzoek te doen en hij zou er zo achter komen... Maar het was ook wel fijn dat iemand even niet doorhad dat ze naar Azkaban was gegaan. "Ik liep zover achter uiteindelijk dat ik net zo goed vrij kon nemen en volgend jaar weer opnieuw kon beginnen." Nou ja, het had ook gewoon geen zin gehad om terug te gaan... Ze liep drie maanden achter en nu had ze meer dan genoeg andere dingen te doen. "Is dat al te oud? Drieëntwintig?" Jeetje, je moest maar Liam Haysward zijn... Die vond meisjes al oud als ze blijkbaar twintig waren. "Ah, goede combinatie," glimlachte ze hem toe. Witte chocolade en framboos voor zichzelf? Nee, eigenlijk niet. "Ik dacht eerder aan Mint chip en kokos... Of misschien van die smekkies in alle smaken bolletjes, dat elke lik een nieuwe smaak is..." Ze beet even twijfelend op haar lip en knikte toen, "Ja, die wil ik."
  13. [1837/1838] Back in the game

    Sorry hoor, Thomasin, Felicia deed haar best! Maar ja, Vasilisa was ook vreselijk. Ze was saai en koppig en oppervlakkig en gemeen en al die eigenschappen moest Felicia nu op de juiste manier toepassen in het leven, wat niet zo makkelijk ging als je zou denken, vooral als je zelf een beetje het tegenovergestelde was. Maar ja, soms moest je opofferingen maken om in leven te blijven en dit was er één van. "Oh, het is geen grote activiteit," glimlachte Felicia. "Het is een kleine cursus bloemschikken." Ze haalde haar schouders op. "Ik heb het zo druk gehad de afgelopen tijd, dat ik eigenlijk geen gelegenheid heb gehad om iets groters te organiseren." Dat zou ze later wel regelen, als ze een beetje aan dit soort dingen gewend was. Gelukkig had ze de zwangerschap om dat als excuus te kunnen gebruiken, daar kon ze vast nog wel het rest van het jaar en de eerste helft van volgend jaar mee doen. Handig, hoor. "Maar misschien zou je het weer eens een maand kunnen overnemen?" vroeg ze, een klein beetje smekend. "Als je de tijd hebt, natuurlijk." Hulp werd altijd gewaardeerd. "Ach, wat vreselijk goed om te horen!" Ze glimlachte enthousiast, alsof Harold's prestaties haar inderdaad wat uit konden maken. Oh, dat was heus wel zo, hoor, het was een aardige jongen, maar ze had eigenlijk nooit tijd met hem doorgebracht... Ze was al van Zweinstein af toen hij erop kwam en haar vakanties waren altijd met andere afspraken gevuld. Maar als Lissa moest ze natuurlijk wel wat aandacht aan de jongen besteden. Yay. Het onderwerp gelijkheid tussen mannen en vrouwen was gelukkig eindelijk afgesloten, dus nu hoefden ze alleen verder te brabbelen over huisdieren, natuurlijk een onschuldig onderwerp. Tot het plotseling over paardrijden ging. "Ja, ik kan inderdaad paardrijden," beaamde Felicia, hoewel dat een leugen was. Ja, Lissa kon paardrijden, Felicia absoluut niet. "Voorlopig zou ik echter niet op een paard durven te klimmen," haar hand daalde even naar haar buik voor de visuele onderstreping van het niet uitgesproken argument, "maar volgende zomer kunnen we vast wel een momentje vinden!" In die tijd kon ze vast wel een excuus vinden om nooit meer in de buurt van een paard te hoeven komen. "Ach, is dat het zwerkbalstadium?" knikte ze naar het juiste gebouw. "Wat zitten die ringen hoog! Is dat wel veilig?"
  14. [1837/1838] A language of thorns

    Fijn je weer te zien waren op dit moment daadwerkelijk een paar van de meest angstaanjagende woorden ter wereld, als je je voordeed als iemand anders en het van levensbelang was dat niemand het doorhad. Wie, wie, was deze vrouw in vredesnaam? Felicia had keurig alle vriendschappen en goede kennissen bestudeerd die Vasilisa had en deze jongedame kwam haar op geen enkele manier bekend voor. "Ach, hallo," blufte ze maar en ze glimlachte blij naar de jongedame in kwestie, alsof ze elkaar al zeker een keer eerder hadden gezien. En hopelijk hoefde ze geen namen te gebruiken. Ober? Welke ober?! "Een stuk of tien minuten," zuchtte ze, "maar ik heb slecht geslapen vannacht." Ze vertrok haar gezicht. Nu sliep Felicia eigenlijk altijd wel slecht, hoewel ze de laatste tijd wel met sprongen vooruit was gegaan, maar soms had ze een slechte dag. En soms was ze chagrijnig. En soms deden mensen er uren over om iets SIMPELS te doen. "De laatste tijd nog dit soort horrorverhalen meegemaakt?" vroeg ze, want blijkbaar was slecht personeel een veilig onderwerp.
  15. Jeetje, van alle mannen die Zaira had kunnen uitkiezen om verloofd mee te raken, moest het dan echt Scott Evergreen zijn? Ach, ja, het had vast wel erger gekund, het was niet alsof Scott Evergreen Felicia's favoriete leraar was geweest (de laatste twee jaar had ze zelfs niet eens meer zijn vak gehad) of dat zij haar favoriete leerling was, en het was ook wel erg zelfzuchtig om hier over na te denken als haar liefste schoonzusje verloofd was geraakt. Maar Scott Evergreen... ze had objectief gezien wel wat beter kunnen doen. En met die mening besloot Felicia maar te gaan spelen, want Lissa zou het vast ook nooit met deze verloving eens zijn. Ze staarde Scott een beetje afwijzend aan tijdens zijn monoloog, alsof iemand er daadwerkelijk om gaf dat hij boeken publiceerde. Het zou haar niets verbazen als die man lid was geweest van zijn eerste fanclub. "Ik hoop maar dat het in april van dit jaar beter weer is dan vorig jaar," brak ze vriendelijk in het gesprek. Haar stem verried niets van de nervositeit onder haar huid, vooral omdat dit het eerste gezamelijke etentje was sinds eh... ja. "Of je zou het niet erg moeten vinden om te trouwen tijdens een sneeuwstorm?" Ze lachte hartelijk. En nam snel een grote slok wijn.
×