Jump to content

Felicia Harding

Magisch Verbond
  • Content count

    1,296
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    34

Felicia Harding last won the day on July 10

Felicia Harding had the most liked content!

About Felicia Harding

  • Rank
    I don't like your kingdom

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Gianna

Profile Fields

Recent Profile Visitors

3,304 profile views
  1. [1838/1839][EN] Contaminated

    Technically Felicia knew that this would never be easy, that Eric had never even wanted the thought to cross her mind, that he hoped that he would somehow be able to have both of his families: the one with his parents, and the one with hers. And Felicia knew that he would do whatever he could to keep both ways, but his father had tried to kill her. Not even for anything he did, as a punishment to someone else! They had raised her, trained her, and then discarded her without even a second thought and the only thing that had saved her, was that Eric loved her. And the worst part was that that had a limit too. "Do you, though?" she asked, bitterly, almost folding her arms around her, but refusing to look that weak. "Trust me more than anyone?" At the very least, not more than himself. And she couldn't technically blame him for that, she trusted herself more than she trusted him at the moment, but... well, it was her life in the balance. And she didn't feel like Eric had her best interest at heart. "If it helps, I don't want to kill your father, Eric, but I want to live." And if Thomas Silvershore caught even the hint that she might still be alive, he would purge this entire earth to find her. She wouldn't be save, no matter what they would do. "You're not rational about this," she accused him plainly.
  2. What Happened Last Night

    Het werkte en nog goed ook. Triomfantelijk zette Felicia haar handen in haar zij en oké, ja, hij staarde wel een beetje lang, maar ze nam het hem ook weer niet kwalijk. Ze had best een goed lichaam, al zei ze het zelf, en Keane mocht daar best nog wel een allerlaatste blik ooit op werpen, voordat hij omdraaide en zonder nog wat te zeggen de kamer uit liep. Nu had ze tenminste alle tijd om haar eigen kleding bij elkaar te verzamelen en zich rustig aan te kleden. Het scheelde nog dat alles heel was, wat zij en Keane ook hadden gedaan gisteren, en daar wilde ze niet over nadenken, het was tenminste niet ruig genoeg geweest om haar kleding kapot te scheuren. Ze voelde zich nog steeds redelijk vies, en haar kleding stonk naar bier, maar ach, ze ging er vanuit dat ze over vijf minuten buiten de deur zou staan. Nou ja, tot ze in de eetkamer kwam en tot haar verbazing niet alleen ontbijt zag staan, maar ook Keane die koffie voor haar had ingeschonken. "Eh, ja," stamelde ze even, en voor een moment twijfelde ze, maar uiteindelijk zonk ze neer op een stoel tegenover hem en nam ze voorzichtig een slokje van de koffie. Vanzelfsprekend was het nog goede koffie ook, want niets meer dan het allerbeste voor de Cadwgans, hm? "Zorg je dat er voor iedereen ontbijt is?" vroeg ze, na een paar minuten ongemakkelijke stilte.
  3. [1838/1839][EN] Contaminated

    Yes, well, apparently the label had become blurry and she truly had had nothing to hide, so he probably would've put it down soon, if only she had been home later. But you couldn't build a relationship on 'ifs' now, could you? And right now, they weren't doing well. "Of course I don't have anything to hide," she bit at him, riffling through the package to see if anything was missing. It was just invites to an event for the Golden Rose she was organizing, nothing special and nothing was missing, and what on earth would Eric even do with an invite to something like this, but... Well, you could break something apart on the 'buts'. "I just don't like it when I feel like I can't be trusted," she muttered to herself. "Even though I'm the saner one."
  4. [1838/1839][EN] Contaminated

    It could've been fine. Oh, they had been so close to everything being fine, to Eric just apologizing, explaining it was the wrong package, putting it away and coming to kiss her until she would forever forget that they had something they disagreed about. Although, no, perhaps the divide between them had already been too big, was already pulling the threads that connected them so closely apart. A part of her still wanted to forgive him. He technically hadn't done anything wrong, had he? Packages could simply be mixed and there hadn't been anything inside that he couldn't see, but... Well, the Eric that she wanted to forgive, wasn't the same Eric that had just reminded her that she wouldn't be able to keep secrets from him. She flicked a wand so the package would tear itself from his hand, and safely in hers, she put it down. "You truly believe I wouldn't be able to keep secrets from you?" she asked, not raising her voice one degree. "If I really wanted to." It wouldn't be impossible, she just hadn't seen the point in trying so far. Why would she? She and Eric loved each other. Trusted each other. "But you're welcome to try," she told him. Challenged him, even.
  5. Sociale Kalender - BW

    Wat is het? Een 'eerste verjaardagen zijn meer voor de ouders dan de kinderen' feestjes, van Robert en Natalia Silvershore, georganiseerd door 'Vasilisa'. Het thema is sprookjes en Robert en Natalia zijn verkleed als sprookjesfiguren. Er zijn meer kostuums voor de kinderen, maar geen zorgen, de volwassenen hoeven zich niet om te kleden, hoor. Er zijn spelletjes voor de kinderen, er is een poppenvoorstelling waar Natalia van moet huilen en voor de mannen is er een plek vrijgemaakt in de bibliotheek om heen te kunnen vluchten en over mannendingen te praten. Waar is het? Het huis van Eric en Vasilisa in Zweinsveld. Wanneer is het? Zaterdag 23 maart 1839 Cadeautjes? Speelgoed, natuurlijk, het liefste magisch en bonuspunten als het uit het buitenland komt, maar dan wel de chique landen. Genodigden? - Thomasin & Armand Foulkes-Davenport en kind. - Zaira Silvershore - Scott Evergreen - Caroline Carrington - Celia & Isaiah Haysward - Esmé Fuentes - Evita & Liam Haysward en kind. - Melody & George de Haviland en kind. - Thomas & Maria Silvershore - Hunter & Lucia Silvershore en kind(eren). - Seth & Winnifred Silvershore en kind. - Victoria & Richard Rosanvallon en kinderen. - Olivia Finch-Hatton en kind. - Lydia & Lawrence Hastings en kinderen. - Yara & Irwin Foulkes-Davenport en kind. (En mogelijk andere mensen die 'Vasilisa' hoort te kennen in de juiste kringen, laat me het weten als ik je ben vergeten!)
  6. What Happened Last Night

    "Oh ja, want je bent ook zo gevaarlijk," kon Felicia niet laten om sarcastisch terug te bijten. "En ik ben een zwak meisje dat absoluut altijd gered moet worden!" Ze legde even heel dramatisch een hand op haar voorhoofd, alsof ze theatraal flauw zou vallen, maar zo ver zou ze ook weer niet gaan. Haar vriendinnen konden haar heus wel eens alleen laten. En oké, ze had nu een slechte keuze gemaakt, maar het was tenminste haar keuze geweest, Keane. En heel fijn dat hij haar niet eens een ontbijt aanbood. Ze zou het waarschijnlijk niet aannemen, ze had wel wat beters te doen dan heel gezellig een ontbijtje met Keane samen doen, maar het was beleefd om het aan te bieden, hoor! En beleefd om haar niet het gevoel te geven alsof hij liever had dat ze twee uur geleden al was vertrokken. "Vergaderen?" herhaalde ze sarcastisch. Natuurlijk draaide Keane zich niet om, hij durfde haar vast niet alleen te laten in zijn kamer, want straks zou ze van alles stelen, of wat hij dan ook bedacht had. "Is dat wat jullie het noemen? Want volgens mij was je al dronken voordat we überhaupt aankwamen. En hoe vies die plek was, viel heus wel mee." Nee, als er iemand het algemene niveau omlaag trok, was De Club dat wel. In vervolg had ze haar lesje wel geleerd, hoor, ze zou er zeker bij uit de buurt blijven. En toen begon hij ook nog eens haar afdeling te beledigen. Felicia had er genoeg van, maar gelukkig wist ze een hele goede manier om hem stil te krijgen, dus liet ze haar laken vallen.
  7. [1838/1839][EN] Contaminated

    Friday the 22nd of March 1839 - in the afternoon - Eric's house in Hogsmeade Felicia and Eric were both rather well equipped at pretending nothing was wrong. The conversation they had had about Thomas Silvershore hadn't ended happily for either one of them, but the morning after that they hadn't brought it up. Instead, they had had a good breakfast, talking about all sorts of things that weren't very important, but offered some sort of peace flag, without having to go through the discussion again. And since then, that had been the way their lives was run. They understood there was a problem, but also understood that talking about it wouldn't help, and so... they simply hadn't. And it had all been well enough. Until Felicia came home (accidentally) a little earlier than she had told Eric she would be, and found him rifling through a package she had ordered, which had apparently been delivered while she was out. She stared at it for a second, in the door opening, and then gently stepped inside, putting aside her stuff. "Do you always do that?" she asked, coldly. Her scarf slipped through her fingers and spilled on the floor, but she just kicked it aside. "What did you think you would find?" Poison, perhaps? Private!
  8. [1838/1839] Reasons not to die

    Oh, sorry, dat maakte haar minder objectief? Dat ze in de gaten had dat iemand een gevaar voor haar leven was en dat ze daar iets aan probeerde te doen? Felicia fronste boos haar wenkbrauwen, maar wat ze er tegen moest zeggen, wist ze niet. Oh, ze had duizenden argumenten, maar ze kwamen zo'n beetje allemaal op hetzelfde neer en Eric had alles aan de kant geschoven door haar 'niet objectief' te noemen. Alles wat ze zei, zou hij nu onder die categorie schuiven. Ergens wilde ze dit graag aan hem overlaten, erop vertrouwen dat hij zou doen wat hij nodig achtte, omdat ze zijn grenzen niet over wilde gaan, maar ze vertrouwde er niet op dat hij het daadwerkelijk ook zou doen, dat hij niet altijd een alternatief zou zoeken, of zichzelf eerder zou opofferen. Hij ging er vanuit dat zolang zij het op de één of andere manier wel overleefde, of dat nu hier in Groot-Brittannië was of ergens in een hutje in Siberië waar ze altijd over haar schouders moest kijken om te zien of zijn vader een mes in haar rug probeerde te steken, het wel oké was, maar ze wilde meer. Ze wilde hem, ze wilde hun kinderen, ze wilde hier veilig kunnen wonen. "Je gaat het niet doen," zei ze, killer dan ze ooit eerder tegen Eric had gesproken, behalve misschien in het begin. "Je gaat constant een excuus zoeken om het niet te doen en dan noem je mij niet objectief." Met een snuif liet ze zich weer op het matras vallen en keerde ze zich van hem af. Ze loste het zelf wel op.
  9. What Happened Last Night

    Kijk, zelfs hierin was Keane gewoon de meest frustrerende man op aarde, want hij kon haar niet eens een deken gunnen! Als ze dacht dat hij er niet flauw om zou vallen, zou ze alle dekens maar laten vallen ook. Hoewel, het was wel een goed moment om dan weg te glippen, hm? Maar voordat ze het daadwerkelijk kon doen, was het touwtrekken al gestopt en dan leek het gewoon kinderachtig om Keane te confronteren met haar lichaam. Wel pijnlijk, hoor, dat haar lichaam zoveel teweeg bracht. Terwijl Keane uit bed glipte, wikkelde Felicia de dekens om zich heen en probeerde ze zich een weg te rollen van zijn matras af, zodat ze haar kleding bij elkaar kon gaan rapen. Het lag daadwerkelijk overal, zelfs op plekken waar ze nooit had verwacht dat er ooit kleding van haar terecht zou komen, maar op zich was dat de hele slaapkamer al, dus eh, tja. In ieder geval kon ze zo onderhand al de conclusie trekken dat dit het huis van Keane was, met de familiariteit waarmee hij zich door de ruimte bewoog, ook al ergerde het haar dat hij haar vraag niet beantwoord had. Wat was daar nou moeilijk aan? Door al haar gezoek was ze niet op de hoogte van hoeveel hij naar haar staarde, ew Keane, maar ze had net triomfantelijk de linten van haar korset gevonden, toen hij haar ineens overal de schuld van gaf. "Oh, was ik dat?" vroeg ze kil, terwijl ze hem een geërgerde blik toewierp. "Volgens mij was het jouw idee om dat drankspelletje te gaan spelen. Ik zorgde er alleen maar voor dat je je aan de regels hield." Dat ze hem niet dronken wilde hebben, betekende niet dat hij vals mocht spelen. "Ik was er met vriendinnen heen. En sorry hoor, zijn er pubs waar ik niet mag komen?" Ze rolde met haar ogen. "Draai je om, dan kan ik me aankleden." Ze wilde graag douchen, Keane van zich afwassen, maar dat zou thuis dan maar moeten.
  10. [1838/1839] Reasons not to die

    Hij verbood het, sloeg gewoon de deur van het plan dicht, zonder verdere discussie, zonder andere mogelijkheden, hij verbood het. Felicia wist dat het moeilijk voor hem was, was heus van plan om het niet morgen te doen, wilde veel liever duizend en één manieren proberen te vinden om Eric alsnog te kunnen overtuigen, het allerliefste voordat het te laat was, maar in plaats daarvan blokkeerde Eric alles direct, omdat hij het verbood. "Je verbiedt het?" herhaalde ze, nutteloos terwijl ze zichzelf overeind duwde, maar gewoon om de stilte tussen hen te vullen met woorden die hij mogelijk nog terug zou kunnen trekken. Ze ging er vanuit dat hij het niet wilde, dat hij het meende, want Eric was het type die alleen dingen zei die hij echt meende op dit soort momenten (en verder altijd loog, maar ach, dat had ze nooit erg gevonden), maar hij had het verboden. "Je geeft me nu niet echt het vertrouwen dat je hier zonder vooroordelen over na kunt denken," zei ze koel. "Dus waarom zou ik naar je moeten luisteren?" Zo werkten ze niet, hadden ze eigenlijk nooit gewerkt. Het 'doe gewoon wat ik zeg' had Felicia altijd al aangevochten, ze wilde altijd precies weten waarom ze iets deed, zodat ze zelf kon bepalen of het het waard was of niet. En dat wist Eric ook.
  11. What Happened Last Night

    Ze deed dit over het algemeen niet vaak, eigenlijk, wakker worden in het bed van iemand anders. Nee, beter gezegd kon ze zich helemaal niet herinneren wanneer dat ooit was gebeurd, zelfs niet al die keren dat Daniella haar mee had genomen naar één of ander feestje en haar vreselijk veel had laten drinken, dus toen ze langzaam wakker begon te worden en zich realiseerde dat ze in een vreemd bed lag, met iemands hand in de hare geklemd, liet ze vooral die gedachte maar heel langzaam naar boven drijven, terwijl ze niet probeerde te bewegen, want er helemaal klaar voor om te zien met wie ze eigenlijk naar bed was geweest, was ze nog niet. Tot hij ineens begon te schreeuwen, auw, en haar ogen direct opensprongen want nee, toch? Niet Keane Cadwgan? Behalve dus wel Keane Cadwgan. "Hou je op dicht!" siste ze als eerste naar hem, terwijl ze zijn hand van zich af gooide, zoveel mogelijk dekens naar zich toe griste (want ze was naakt) en bij hem uit de buurt schoof. "Moet de hele wereld wakker worden?!" Oh nee, oh nee, oh nee, oh nee, straks zou iemand hen zien! Snel keek ze om zich heen. "Waar zijn we?" was de volgende vraag. Felicia was altijd al praktisch ingesteld. En heel goed in vooral NIET aan dingen denken.
  12. [1838/1839] Reasons not to die

    Ze vond het nog steeds niet goed genoeg, eigenlijk, dat hij waarschijnlijk niets zou merken en dat de kans heus wel mee viel. Het frustreerde haar hoe blind Eric leek te zijn jegens zijn vader, hoe gewillig hij was om diens geboden te accepteren. Ja, ze leefde nog en dat kwam enkel omdat Eric toch besloten had om in rebellie te gaan, maar... toch. Ze wilde meer, ze wilde dat ze zich nooit meer onveilig hoefde te voelen, hoe onrealistisch dat ook was, en ze wilde dat haar kinderen dat ook niet waren, en meer dan nog... ze wilde dat Eric veilig was. Ja, ja, dat ging lastig samen met hun levensstijl, maar op dit moment wilde ze gewoon hun grootste probleem aanpakken. Ja, zou hij in haar positie ook doen, had hij in haar positie ook gedaan, vandaar dat haar moeder overleden was, maar toch was het verkeerd als zij het deed. Om redenen die ze nog steeds niet echt goed begreep. Felicia zuchtte. "Ik weet het niet," gaf ze toe. "Ik wil het niet doen zonder overleg, zonder een plan, maar..." Maar ze dacht dat hij er iets te dicht bij zat en zijn vader om de verkeerde redenen in leven wilde houden. "Maar soms is het beter om er zo min mogelijk mensen bij te betrekken, toch?" Ja joh, verschuil je daar achter.
  13. [1838/1839] Reasons not to die

    Misschien vond hij het over een tijdje minder erg... Felicia wierp een twijfelende blik omhoog, want hier geloofde ze dus echt helemaal niets van. Nee, hoe langer het zou duren voordat Thomas Silvershore erachter kwam, hoe erger het zou zijn, juist, dacht hij niet? Want dat betekende dat Eric en zij al die tijd iets voor hem verborgen hadden kunnen houden. Misschien dat hij zelfs niet eens meer de rest van zijn familie zou kunnen vertrouwen. Zaira, Harold en Stephen... en natuurlijk zelfs de andere kant van de familie, met Hunter en Seth en hun families. Hoeveel slachtoffers zouden er dan vallen? Ze begreep maar niet dat Eric dat risico durfde te nemen. "Nou, wat ik al zei," zuchtte Felicia. "Hij hoeft maar paranoïde te worden en op zoek willen te gaan naar of we iets voor hem verborgen houden. De kelder is goed beschermd en hij komt er heus niet zomaar in, maar de kans is groot dat hem wel begint op te vallen dat er iets is." En dan? Hoe moesten ze hem er dan ooit van overtuigen dat het niets was? Nou, dat was waarschijnlijk het moment waarop Eric gewoon wilde wegrennen, maar het zou alsnog zoveel simpeler kunnen... "Je vindt me niet vreselijk, toch?" vroeg ze bezorgd. "Dat ik hieraan denk?" Raar dat je als professionele moordenaars je alsnog zorgen kon maken of de andere professionele moordenaars je het moorden kwalijk namen.
  14. [1837/1838] How to follow you

    "Ja, het was in ieder geval niet rustig," lachte Felicia vriendelijk. Nogmaals, gelukkig was Vasilisa iemand die een eindeloze hoeveelheid dagboeken over had gelaten. Felicia had zelfs met weinig moeite haar 'moeder' kunnen vragen om de dagboeken die nog in Rusland lagen op te sturen, dus ze had een gigantische hoeveelheid aan informatie. Het merendeel was doodsaai geweest, sorry Lissa, maar hey, wel handig. "Jongens zijn wat dat betreft toch wel wat anders dan meisjes, he? Ik ben heel benieuwd hoe dat bij de tweeling gaat zijn." Nou, een lila waarzegster, dus. Felicia trok even haar wenkbrauwen op, maar hey, die was vast wel makkelijk te vinden om voorlopig te verbannen. "Nou, die is vast niet moeilijk te vinden," lachte ze dus. "Lila! Echt waar? Sommige mensen zouden echt wat minder met hun uiterlijk bezig moeten zijn. Puur natuur is toch altijd wel het beste, niet waar?" Hahahahahahahaha... Nou, vijandig in ieder geval niet, maar er was ook nog eens een nicht die bij hen was komen wonen! "Jeetje," zei Felicia verbaasd. "Net een weeshuis! Nou ja, mijn schoonvader heeft ook eens wat kinderen in huis gehaald..." Ze zuchtte diep. "Verliep allemaal wat tragisch." Ja, het was in een dode geëindigd, woeps. "Hm, zo niet direct... Nou ja, ik heb natuurlijk mijn broers, maar dan moet ze helemaal naar Rusland heen!" Of wilde Evita zo graag van haar af? "Maar ik zal eens rondvragen? Wel grappig, toen Liam destijds vrijgezel was, heb ik hem nog eens proberen te koppelen! Is overduidelijk op niets uitgelopen."
  15. [1838/1839] Reasons not to die

    "Dat is anders," hield Felicia koppig vol, want het was anders. Natuurlijk kun je je niet overal tegen beschermen, dat wist ze ook heus wel, en ze was ook heus niet van plan om haar hele familie op te sluiten in de kelder, gezellig bij Lissa, zodat ze de rest van hun leven in alle rust door konden brengen, maar voor zover Felicia doorhad, ze wist ook heus wel dat ze niet alles wist en dat Eric haar niet alles vertelde, was Thomas nu en de rest van hun leven een gevaar voor hen. Als ze hem zouden uitschakelen, dan hoefden ze niet bij elk Silvershore feest te hopen dat dit niet de ene gelegenheid was dat hun hele leven als een kaartenhuis in elkaar zou storten. "Dat snap ik ook wel," gaf ze toe en ze nestelde zich weer tegen Eric aan, want, oké, haar doel was dus niet perfect, maar... toch. "Ik wil het ook niet... direct." Nogmaals, het duurde nog wel een tijdje voor ze de juiste plannen hadden en alle schaakstukken op hun juiste plek stonden. "Maar het zal toch op een dag moeten, toch? Je moet het sowieso ooit overnemen, je vader blijft niet voor eeuwig leven." Ha, dat zou er ook nog eens bij moeten komen. "Ik kan me alleen niet voorstellen dat hij er nooit achter zou komen en dan heb ik liever dat we daar van tevoren al rekening mee hebben gehouden."
×