Jump to content

Felicia Harding

Magisch Verbond
  • Content count

    1,126
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    26

Felicia Harding last won the day on January 8

Felicia Harding had the most liked content!

About Felicia Harding

  • Rank
    I don't like your kingdom

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Gianna

Profile Fields

Recent Profile Visitors

2,521 profile views
  1. Tuesday the 3rd of January 1837 - in the evening - a hotel in London One of those things you only realized when you had just left Azkaban was just how difficult it was to breathe there. There was something oppressive in the air, that constantly kept you on the edge of your nerves, never really giving you the time to settle down. To think things through. To plan your next move. Felicia was considered impulsive rather than a planner, but if her short time in Azkaban had learned her anything other than 'don't trust Daniella Adler', it was that she did prefer to have the mental capacity to think things through. Such revelations about her own character almost made her excited to have to go back to the prison in de morning, except not at all, because who would ever in their right mind want to go to Azkaban? But, for now, she was free. Well, not free. Eric had gotten her out for her mother's funeral and there were probably all sorts of security measurements in place. She wasn't allowed to have her wand, for instance, that one was still safely locked up, and there were probably others, but she had zoned out during the talk, because Azkaban played havoc on her ability to focus. Eric would keep an eye on her anyway, and they had decided she wasn't going to break out of Azkaban. Yet. "Do you think I have time to take a shower?" she asked Eric, as she looked around their room. The bed lured her, with its soft, warm sheets, but if she had to pick between taking a nap and taking a shower, the shower would win out. Warm water, soap that would actually make her feel clean instead of slightly greasy, and a proper comb to get the last of the tangles out of her hair. She had only been in Azkaban for a little over a week, and already she felt herself deteriorate. "I want to take a long, soaking bath tonight, if you want to join me, but right now I wouldn't mind feeling warm and clean." Petty concerns about the way she looked made dealing with everything else a lot easier. After all, those she could fix. She could not clear herself of the murder charges, so at least she had something to do now. "Did I thank you yet for being the best attorney in the world?" she asked him with a smile and she reached towards his hand, so she could squeeze that. She did not want to kiss him until after that possible shower. Private!
  2. Felicia haalde haar schouders op. "Er zitten altijd gekken tussen, daar moet je je niets van aantrekken." Ze was er zelf niet bijgeweest, maar had later van alles gehoord. Heaven, bijna vermoord omdat iemand jaloers was vanwege een jongen?! Ze begreep er helemaal niets van. Wie werd nou gek vanwege een jongen? Haar relatie met Eric was natuurlijk erg anders. Niet dat zij vaak jaloers was, want eh, hij had een vrouw dus als je daar jaloers op wilde worden had je er een hele dagtaak aan. Had ze gewild dat het anders zou zijn? Ja, natuurlijk, maar hij was al getrouwd tegen de tijd dat hun affaire begonnen was, dus wat kon je er achteraf allemaal aan doen? "Er zijn vast wel mensen die mij beu zijn," lachte ze, maar ze vond deze stroom aan complimenten niet erg. Fijn, juist, want complimenten waren fijn en Heaven was er een ster in om ze te geven. Beter dan Felicia zelf, moest ze toegeven, voor haar voelde het toch altijd een beetje ongemakkelijk. Hoge standaarden, of zo. Maar haar vriendinnen maakten het makkelijk, want er was niets waar haar vriendinnen niet goed in waren. "En welke vijf mensen zijn dat dan?" vroeg ze, eerlijk gezegd enigszins nieuwsgierig. Wie wilde er nou haar zijn? Misschien verbaas je je er zo over omdat je nooit deelt wat er mis is met je leven, Felicia, en daarom vergeet dat mensen niet doorhebben dat er van alles aan de hand is. "Heeft die Elara je nog vaker lastig gevallen?" vroeg ze luchtig, "want ik weet wel een paar manieren om van haar af te komen, hoor."
  3. [EN][1836/1837] Take me right back to the start line, do it all over again

    Her heart was pounding, she didn't entirely feel her legs and the tips of her fingers were tingling. She sank down on her chair, just staring ahead, trying to figure this out. The last time... the last time it had been expected. And perhaps this time it should have been expected too. She knew what was out there, she knew what she had done. She just didn't know how. Or why. Or when. And she didn't know if she was the only one to fall. Here, she was. Here she was alone. Here, she was scared. I make the world seem choiceless Come to the very same end Topic finished <3
  4. [EN][1836/1837] Take me right back to the start line, do it all over again

    They didn't listen. Or maybe she didn't speak, maybe she wasn't clear, but she didn't understand. She knew what to do, didn't make a fuss, let them guide her out of her room. Not out of a sense of optimism, not because she thought that if they had some time they could talk it over, she could explain, there would be no trouble, but because she didn't want to make it worse.
  5. [EN][1836/1837] Take me right back to the start line, do it all over again

    They pulled a necklace out of a drawer. A locket she had never seen before. They were careful with it, almost religiously, with opening it. Inside, two pictures. Portraits of people she didn't recognize.
  6. [EN][1836/1837] Take me right back to the start line, do it all over again

    It wasn't just her, she noticed that soon. That was new, that was unexpected, that was... troubling. She watched them pick her room apart, piece by piece, lifting things up, going through her books, checking her homework, opening boxes. She had always been careful, wasn't one to keep momentos, knew the dangers of such things, but she had never seen anything like this. Never had to watch an unknown man lifting up her mattress, throwing her dresses out of the closet, picking apart the items she put on her desk.
  7. [EN][1836/1837] Take me right back to the start line, do it all over again

    She should have run, she should have run, she should have run. It was too late now. They crowded her room, asked her questions. She answered, politely, calmly. Tried to go through the motions. After all, she had done this before.
  8. [EN][1836/1837] Take me right back to the start line, do it all over again

    She put down her quill and turned around in her seat, listening. Those were footsteps. Thunderous footsteps, more than one person. For a moment, Felicia felt something unsettle in her stomach and there was the desire to flee. Grab her want and get out, now. But she stayed, breathed, and when there was a knock on the door, she answered.
  9. [EN][1836/1837] Take me right back to the start line, do it all over again

    She didn't have to be here, not on Christmas Eve, not when she was expected at dinner and she still had to get dressed, but Felicia loved the silence of the dorms during the winter break. There was something magical about a building that one moment had been filled with students, and the next moment had been empty. There was a nice and quiet calm over the building and while she was alone, she did not feel lonely. It was as if the ghosts of the students walked the hall and if she listened closely enough, she could hear footsteps. There were no footsteps, there was only the sound of her quill scratching over the paper as she finished the last part of her essay.
  10. Op dit moment vroeg Felicia zich af waarom ze in hemelsnaam ooit vriendinnen was geweest met Daniella. Hoe ze het uit had kunnen staan met zo'n kinderachtig kreng, zo zelfzuchtig, zo narcistisch, zo erg... zoals haar moeder. Op dit moment zuchtte ze alleen maar toen ze naar de rotzooi op de vloer keek en zwaaide ze met haar toverstok om alles weer terug te zetten. Later zou ze wel beseffen dat ze dol was geweest op Daniella omdat het makkelijk was om dol te zijn op Daniella. Om te vergeten als je bij haar was, om gewoon te drinken en even niet te denken aan al je problemen, omdat Daniella dacht dat alles toch zo op te lossen was. En dan moest ze zich realiseren dat al die tijd die ze vroeger met Daniella besteedde, ze nu ineens in haar eentje moest besteden. En dat je een stuk moeilijker van je problemen weg kon rennen als je alleen was en geen afleiding had. Maar dat zou ze later al helemaal leren, als ze geen kant op kon. Topic afgesloten en friendship over <3
  11. Ze lachte. Kon het niet laten, wilde het ook niet laten, de lach was al over haar lippen heen gerold voordat ze het in de gaten had, maar ze wilde het niet terug halen, al had het gekund. Haar gezicht deed pijn en ze legde haar linkerhand even erop, ter verkoeling. Niet de eerste keer dat ze geslagen was. Niet de eerste keer dat ze veel ergers mee had gemaakt en eigenlijk was het maar Daniella. Natuurlijk, Daniella was een moordenares, had meer mensen vermoord dan Felicia zou willen weten, maar ze had haar moeder ook overleefd en hoe vreselijk was Daniella nou in vergelijking met Beatrice Harding? Het was alsof je een pasgeboren kruisspin vergeleek met een tarantula. "Ga mijn kamer uit," zei ze rustig, haar linkerhand nog steeds op haar gezicht, haar toverstok in haar rechterhand. "Ik denk dat we elkaar verder niets te zeggen hebben."
  12. Felicia wist niet wat ze moest zeggen op dit moment. Ze kon het wel uitleggen, echt uitleggen, maar dan moest ze Daniella vertellen over haar moeder, over haar jeugd, over hoe het was om een kind te zijn van iemand die je haatte en hoe ze dat wilde voorkomen, toen ze de kans had om het te voorkomen. Hoe makkelijk het was geweest om die beslissing te maken, hoe ze er nooit en dan ook nooit spijt van zou hebben. Want wat er ook gebeurde: ze zou voorkomen dat Daniella nog een kind zou krijgen. "Lijkt me logisch," sneerde ze naar haar... beste vriendin. Zo kon ze Daniella na vandaag niet meer noemen, waarschijnlijk. "Het was je al twee keer eerder gelukt om zwanger te raken, dus ik dacht dat je niet slim genoeg zou zijn om het een derde keer te voorkomen. Of een vierde." Ze wist dat dit fout was, ze wist dat ze nu een situatie escaleerde die ze nooit meer ongedaan zou kunnen maken, maar het alternatief was zich kwetsbaar openstellen en dat was iets dat ze nooit kon doen. "Dus je mag me wel dankbaar zijn, hoor."
  13. Oké, nu begon ze eigenlijk wel geërgerd te worden. Ja, ze had een beslissing gemaakt die niet ethisch verantwoord was, en ja, ze begreep best dat Daniella daar boos om was, maar... Oké, ergens snapte ze het ook niet. Ze begreep het en ze begreep het niet, maar ze begreep het niet op de manier dat ze niet begreep dat Daniella soms dacht dat ze daadwerkelijk recht had op dingen. Dat ze mensen gewoon mocht vermoorden en dat anderen daar niet over moesten zeuren, dat ze niet bezig was met überhaupt een excuus te bedenken voor zichzelf, maar gewoon deed wat ze wilde en verwachtte dat de rest van de wereld er maar mee instemde. En dat Felicia zelf het altijd ook nog deed ook. "Stel je niet zo aan," siste ze naar Daniella en terwijl ze opstond, reikte ze naar haar toverstok, in de hoop dat het opstaan dat gebaar zou verdoezelen. Ze hield haar blik in ieder geval strak op Daniella gericht, in de hoop dat ze dan alleen naar haar gezicht keek. "Wil je daadwerkelijk samen zijn met iemand die je dwingt om kinderen te krijgen terwijl je dat niet eens wilt? En dan klaag je over mij. Het spijt me dat je boos bent, maar ik heb het juiste gedaan."
  14. Dus? Felicia slikte het woord in, liet het niet eens haar lippen raken. Ze begreep het niet, eerlijk gezegd, Daniella gaf nergens om, gaf eigenlijk ook om niemand, misschien een klein beetje om haar vrienden, maar ook alleen maar voor hoelang ze die in het oog had, en verder... niet. En misschien was het oneerlijk om Daniella's gevoelens voor Valentine zo opzij te schuiven en niet te vergelijken met bijvoorbeeld haar eigen gevoelens voor Eric, maar het was... Daniella. "Dat wist ik niet," zei Felicia, maar het veranderde niets. Zelfs al kon ze dit nu repareren, zelfs al kende ze iets waardoor het niet langer permanent was, dan ging ze dat echt niet opgeven omdat Valentine zo nodig een kind wilde. "Maar hij gaat vast niet echt weg. Waarom zou hij? Hij houdt van je." Ze begreep het niet, eerlijk gezegd, kende waarschijnlijk Valentine niet genoeg om daar een conclusie over te trekken, maar het maakte haar niet uit.
  15. Oh. Felicia had gehoopt dat Daniella er nooit achter zou komen, eerlijk gezegd. Dat ze vanzelf verstandig genoeg zou zijn om nooit meer kinderen te willen, om door te hebben hoe vreselijk ze wel niet was als moeder en het te laten zitten, maar helaas niet. En helaas was Daniella er boos om over ook. Had Felicia best door gehad, dat als Daniella er ooit achter zou komen ze boos zou worden, zo dom was ze ook weer niet, maar ze had alsnog gevonden dat het idee beter was. "Ik had gehoopt dat je er nooit achter zou komen," zei ze, neutraal. Ja, ze kon wel gaan liegen en ontkennen en haar verontschuldigingen aanbieden en blablabla, maar... ze had er eerlijk gezegd even geen zin in. "Je zei zelf dat je een hekel had aan het hebben van kinderen, toch? En dit leek me beter voor iedereen. Dan hoef je nooit meer zwanger te zijn." Ze voelde zich verdomd kwetsbaar, zo op haar stoel aan haar bureau, maar ze dacht dat opstaan misschien te agressief zou lijken. En ze wilde geen reactie uitlokken, maar dit gewoon zo snel mogelijk uitspreken.
×