Jump to content

Felicia Harding

Magisch Verbond
  • Content count

    1,197
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    30

Felicia Harding last won the day on May 25

Felicia Harding had the most liked content!

About Felicia Harding

  • Rank
    I don't like your kingdom

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Gianna

Profile Fields

Recent Profile Visitors

2,702 profile views
  1. [1837/1838] Back in the game

    Donderdag 21 september 1837 - 's middags - Thomasin's kantoortje "Ah, fijn, je bent er nog!" begroette Felicia, als Vasilisa, Thomasin Hastings. Teveel namen, werd ingewikkeld, je begrijpt vast wel wat ik bedoel. Ze pruilde even naar Thomasin, op die manier die Vasilisa zo goed kon en Felicia nu naadloos kon imiteren. Blijft ingewikkeld. "Ik dacht even dat ik verdwaald zou raken in dit kasteel!" Ze gebaarde vaag naar de buitenwereld. Tja, Felicia mocht deze hallen dan wel vreselijk goed kennen, maar Lissa had ooit maar een half jaar hier doorgebracht, niet eens elke dag, en dus hoorde ze de boel niet zo goed te kennen. "Ik dacht dat het misschien leuk zou zijn om een wandeling te maken!" legde ze eindelijk uit wat ze hier kwam doen, terwijl ze nieuwsgierig een blik wierp door het kantoortje heen. "Lichaamsbeweging is natuurlijk goed, maar het is zo saai om het in je eentje te doen en je bent de enige die een beetje in de buurt woont." Al was de wandeling van Zweinsveld naar Zweinstein niet zo kort als je zou denken. Maakte niet uit, Felicia hield van lichaamsbeweging en dus moest haar personage als Vasilisa het daar maar mee doen. "Hoe bevalt het eigenlijk om leraar te zijn? Is dat niet veel werk?"
  2. [1836/1837] We have different heartbeats

    Een dreuzels kruidenvrouwtje... was dat de grote boze slechterik die Liam voor het oog had? Felicia trok verbaasd haar wenkbrauwen op. "Is dat het ergste wat je je kunt bedenken?" vroeg ze, want als ze ooit voor een slechterik door wilde gaan dan eh... zou ze eerder voor haar moeder gaan. Beatrice Harding speelde nog steeds een grote rol in haar nachtmerries, ook al was de liefste vrouw al een paar maanden dood. Had wel wat eerder mogen zijn, als het aan Felicia had gelegen, maar goed. Een paar jaar Azkaban was ook een goede marteling geweest. "Zijn wel een beetje stereotypes, niet waar? Het goede versus het slechte..." Ze leunde wat naar achteren en wierp een blik op Vasilisa, die nog even verderop hen goed in de gaten zat te houden. "Ik houd meer van het grijze gebied, denk ik." Gulzig... Tja, niet de meest vreselijke beschrijving die Felicia ooit had gehoord over zichzelf. Ze haalde haar schouders op en glimlachte. "Als ik iets wil, dan ga ik ervoor, ja. Zou je dat als gulzig beschrijven?" Hm... daar had ze eigenlijk nog nooit zo over nagedacht. Gulzig klonk ook direct zo negatief, dan had ze liever ambitieus of hardwerkend. "Ehm..." Een stukje wandelen, met hem en de date nog langer laten doorlopen? Liever niet, eerlijk gezegd, maar ze wilde Vasilisa ook niet voor de voeten schoppen. Lastig, lastig. Uiteindelijk besloot Felicia door een blik te werpen op de klok. Eric zou nog lang niet thuis zijn, dus. "Nou, vooruit. Misschien een rondje door het park?" Ze glimlachte even naar hem. "Skye is weer zo ver weg." En Lissa zou haar vermoorden. "Het is hier wel een mooi park, toch? Houd u een beetje van natuur?"
  3. [1836/1837] We have different heartbeats

    "Nah, niet direct," zei ze maar, een beetje neutraal, want op zich had ze nooit iemand neergestoken met een hoedenspeld, maar dat betekende niet dat ze het niet zou kunnen als het nodig was. Ze hoopte maar van niet, Felicia was dan wel dol op duels, maar dat was heel wat anders dan daadwerkelijk met iemand vechten en op zich was ze niet zo dol op echt fysiek geweld. Niet dat ze dat aan Liam hoefde uit te leggen. Liam was het type dat zich daar daadwerkelijk nooit mee bezig zou houden, waarschijnlijk. "Nee, dat is het niet," zuchtte ze toch een beetje. "Ik ben tevreden met mezelf, maar ik vind het ook leuk om een beetje... toneel te spelen, gewoon de uitdaging aan te gaan om je voor te stellen hoe het is om iemand anders te zijn." Maar Liam zou dat vast niet begrijpen, die dacht alleen maar dat hij de meest fantastische persoon op aarde was en in dat geval, waarom zou je dan iemand anders willen zijn? Arrogant, hoor, Liam. "Maar lijkt me niet iets waar jij interesse in hebt," voegde ze dus maar toe, met een ietwat zuur glimlachje. Zij en Liam hadden echt niets gemeen, hoe dacht Vasilisa ooit dat dit een goede match zou zijn? "Goh," gaf ze maar als antwoord op zijn speech over hoe vrouwen niets konden en toen konden ze gelukkig alweer overschakelen naar een ander onderwerp. Net op tijd, want ze nam het laatste slokje van haar thee en het laatste hapje van haar cake. "Je bent toch niet zo'n type dat dan uitgebreid met al zijn fans gaat staan praten, toch?" vroeg ze liefjes. "Op een date vind ik toch dat je vooral oog voor elkaar moet hebben." Anders was het geen leuke date, niet waar?
  4. [1836/1837] Let's go down and dip our feet in the river

    Felicia had zich expres wat afzijdig gehouden van dit gesprek, natuurlijk, want hallo, ze hoorde als ongetrouwde vrouw dat soort dingen eigenlijk helemaal niet te bespreken maar jeetje, als het had gekund, had ze Lissa allang haar mond dicht laten houden. Minstens drie kinderen? Haha, geen denken aan. Maar ze kon niet tegen Lissa zeggen dat ze helemaal niets te maken meer had met haar eigen toekomst, dus glimlachte Felicia maar een beetje afzijdig en spendeerde ze vooral veel tijd aan het drinken van haar wijn. "Ach, nee, geen probleem," glimlachte Lissa liefjes en ze wierp een blik op haar zakhorloge. "Het is ook best laat, ik denk dat we het feestje maar het beste af kunnen sluiten, niet waar? Maar ik hoop dat iedereen het leuk heeft gehad!" Felicia zuchtte even, grotendeels opgelucht, en zette haar wijnglas neer. "Het was leuk u te leren kennen, lady Hastings," knikte ze vriendelijk naar de jongedame. Thomasin mocht ze wel, ze hoopte maar dat er de komende maanden niets zou gebeuren waardoor Lissa ineens een hekel had gekregen aan de jongedame en ze een vriendschap met haar kon opbouwen. "En misschien dat ik u snel nog spreek." Ook al was het dan als Lissa.
  5. [1836/1837] We have different heartbeats

    Felicia glimlachte maar een beetje en gaf geen specifiek antwoord op zijn suggestie om dan maar handjes vast te gaan houden. Het was in principe niet veel bijzonders, maar het voelde toch te familiair voor... hem. Dat soort dingen wilde ze niet met Liam Haysward doen, ook al betekende het niets. En ach, hij zou het vast nooit weer ten sprake brengen als ze er gewoon geen antwoord op gaf, toch? "Oh, zo," knikte ze. "Ja, je hebt gelijk, met breipennen kun je inderdaad flink wat schade doen." Ze nam een slokje van haar thee, en bedacht dat hij eigenlijk best wel eens een goed idee had. Breinaalden konden best scherp zijn en veel jongedames zouden er zo mee weg komen om ze te dragen. "Maar ik heb zelf liever van die pennen die je gebruikt om een hoed op zijn plek te zetten," ging ze vrolijk door. "Die zijn een stuk scherper, als je daar een beetje gewicht achter zet..." Fun fact: eind 19e eeuw waren er een stel mannen die klaagden dat vrouwen geen hoeden meer zouden moeten dragen, want elke keer dat ze die vrouwen lastig vielen begonnen ze te steken met die pennen. Vonden ze niet leuk. Arme mannen toch. "Hmm," neuriede ze voor een moment, om zichzelf wat tijd te geven een antwoord te formuleren. "Nou ja, soms spreken ze gebrekkig Engels, niet waar? Dus dan is het beter om gewoon in hun taal uit te kunnen leggen wat je bedoelt. Daarbij vind ik het ook gewoon leuk om hun taal te spreken, voelt een beetje alsof je kunt doen dat je één van hen bent." En Felicia hield ervan om zich anders voor te doen dan ze was. "Dus als ik ooit verdwaald raak in Parijs of Barcelona of Rome kan ik zo de weg vragen." Of één van de andere plekken waar ze de taal sprak... "Maar jij lijkt me iemand die graag in Engeland blijft. Daar word je zeker vaak herkend?"
  6. [1836/1837] We have different heartbeats

    Eh, ja hoor, zij en Samuel hadden nooit meer gedaan dan handjes vasthouden en boektitels uitkiezen. Nu hadden ze inderdaad ook veel in de bibliotheek gezeten, maar dat eh... had hen niet per se ervan weerhouden om dingen te doen. "Hij zat inderdaad ook in Ravenklauw," knikte ze maar vrolijk naar hem, want ze ging Liam echt niet vertellen over de specifieke dingen die ze met Samuel had gedaan, want daar had hij niets mee te maken. "Je bent dus geen fan van handjes vasthouden?" Ze kon een lichte grijns niet helemaal weerstaan. Maar kom op, hij was grappig, op een onbedoelde manier, oké? Haken of breien... ja, het was vast nuttig om dat soort dingen te kunnen, samen met borduren, en Felicia wilde niet gemeen zijn tegen het soort mensen dat daarvan hield, maar persoonlijk viel ze al in slaap bij de gedachte aan dat ze moest borduren. "Vind je?" vroeg ze, want... duelleren op een kleine schaal? Ze begreep die connectie niet bepaald... Die mocht hij gaan uitleggen. Ah, hij was het type dat het nutteloos vond als meisjes studeerden. Ze kon het niet laten dat haar glimlach toch even van haar gezicht afdreef om plaats te maken voor een ietwat... ontevreden gezicht, misschien. Of teleurgesteld. "Ik heb genoeg jurken." Ze haalde haar schouders op, want haar kast zat inderdaad vol en zo dol op winkelen was Felicia nou ook weer niet. "Maar vind je dat echt per se nuttiger dan het leren van een nieuwe taal?"
  7. Magisch recht... Felicia trok een wenkbrauw op maar probeerde niet al te afwijzend te kijken, want oké, dat zij nou magisch recht niet echt bij Keane vond passen betekende niet dat het ook niet wat voor hem zou zijn? Ze had misschien maar een bepaald beeld van Keane en wie weet zou hij haar nog verrassen ook. Niet dat ze hem ooit dat zou kunnen vertellen, natuurlijk. "Wauw, magisch recht," herhaalde ze dus maar. "Ik hoop voor je dat het beter bij je past dan magische economie!" Maar ja, het was vooral sneu dat hij nooit daadwerkelijk componist kon zijn... Felicia voelde zich plotseling een stukje gevoeliger voor het 'ik kan niet doen wat ik wil doen' aspect van het leven, nu ze zelf eens kennis begon te maken met verwachtingen waar ze aan moest voldoen. Verwachtingen die ze zelf had uitgekozen, natuurlijk, want ze had ook een heel ander pad in kunnen slaan, maar toch. Ja, die vraag over volgend jaar was een stuk lastiger, dus glimlachte Felicia maar wat en liet ze Heaven eerst het woord voeren. Ja, ze zou wel liegen, hoor, met dat ze weer opnieuw aan haar transfiguratie-studie zou beginnen, maar gelukkig was het niet nodig, want plotseling dook Evangeline op die aan de bar om een EHBO-doos vroeg. "Oh, Evangeline!" riep Felicia uit, toen ze Eva's hand zag. "Wat is er gebeurd?" Ze was dan niet zo geweldig in heelkunde, maar toch haastte ze zich naar voren om Eva's hand vast te pakken. Au, die stukken glas... "Die moeten eruit," besloot ze, "en dan moeten we je hand verbinden." Laten we eerlijk zijn, Keane was zo goed als nutteloos als het ging om gewond raken en Heaven leek nou ook niet echt het type dat er goed in was om met bloed om te gaan, dus als er iemand van hen hiervoor geschikt was, was het Felicia wel. Yay.
  8. [1836/1837] We have different heartbeats

    Bang dat hij haar zou uitlachen? Felicia trok even haar wenkbrauwen op. "Je probeert me uit te dagen," protesteerde ze zachtjes, "meneer Haysward toch!" Maar nou, ze kon helemaal niet over Eric praten, en... oké, die was ook absoluut niet een vroeger vriendje. "Ik heb maar één vriendje ooit gehad, op Zweinstein," glimlachte ze liefjes. "Dus ja, als je me daarover wilt uitlachen..." Tevreden nam ze haar bestelling aan en ze roerde een klein beetje suiker door haar thee. "Ah ja, proost op een vermakelijke date!" Dat geweldige liet ze expres achterwege, sorry Liam. "Hmm," humde ze, totaal niet overtuigd. "Ik weet zeker dat je goed speelt," blabla, "maar ik heb echt geen enkele interesse in zwerkbal." Ze was meerdere malen gevraagd voor het team in Ravenklauw destijds, want Felicia had geen hoogtevrees, hield van gevaarlijke dingen doen en had een uitzonderlijk goede hand-oogcoördinatie, dus op zich was het logisch, maar kom op, zwerkbal? Was er nog iets saaiers ter wereld? "Nee?" vroeg ze onschuldig, waarna ze even een slokje van haar thee nam. "Lijk ik op het type dat alleen maar thuis zit en netjes aan het borduren is dan?" Nee, Felicia, daar leek je nog niet op. Goed, zijn hobby's waren... niet echt indrukwekkend, als je het Felicia zou vragen en eigenlijk had ze nu de neiging om hem een beetje te treiteren en nog wat dingen op te nemen die hij waarschijnlijk niet kon of zou begrijpen. "Oh ja, een feestje bezoeken is altijd leuk," knikte ze. "Ben je echt close met je zus? Ik ben enigskind, dus ik ben altijd alleen geweest." En ze weigerde om aan Eric te denken als haar adoptiebroer. "Ik houd van lezen, ben niet voor niets een Ravenklauwer geweest, en ik vind het leuk om rond te wandelen, nieuwe dingen te ontdekken... Oh en ik leer graag talen." Ze glimlachte even liefjes. Klonk ze al saai genoeg voor meneer Haysward?
  9. [1836/1837] Let's go down and dip our feet in the river

    Felicia glimlachte maar een beetje, want nee, onschuldige jongedames van een goede familie werden niet zomaar in Azkaban gegooid, maar Felicia was dus niet van een goede familie en ook al was ze geadopteerd door de Silvershores, dat betekende niet dat die vlek op haar verleden zomaar verdween. Nou ja, binnenkort wel, want dan zou ze een heel ander persoon zijn en zou haar hele verleden in een graf verdwijnen maar dan niet letterlijk. "Ehm, er is een schuldige gevonden," zei Felicia neutraal, wat waar was, want iemand had de schuld gekregen, maar Felicia wist zeker dat Daniella de moord had gepleegd en niet Georgiana Ingram. Nou ja, maakte weinig uit. "Dus toen werd ik vrijgelaten!" Na twee vreselijke maanden. Oh ja, bedankt voor dit nieuwe gespreksonderwerp, Lissa. Felicia haalde even diep adem en drukte een glimlach op haar gezicht. "Nee, nee, ik heb nog geen kinderen," antwoordde Lissa, een beetje beschaamd voor zover Felicia kon zien. "Misschien binnenkort. We zijn redelijk jong getrouwd, dus er is nog geen haast." Eh, nee, er was nog geen haast nee, maar binnenkort wel. Felicia nam snel een slok wijn om een ietwat hysterische giechel te verstommen. De situatie was gewoon belachelijk! "Had u jonge broertjes of zusjes?" vroeg Lissa nieuwsgierig door. "Ik zelf kom uit een groot gezin, dus ik heb al wat ervaring met kinderen." Oh ja, dat was leuk. Nu moest Felicia over ongeveer een jaar ook nog gaan doen alsof ze wist hoe een baby zich gedroeg ook.
  10. Hallo, dit is al het derde topic van precies dezelfde datum die ik blijkbaar vergeten ben op mijn lijst te zetten. Ik weet niet wat er 31 maart aan de hand was, maar ik hoop dat ik het leuk heb gehad, want VERGEEF ME MARGAUX!!! Ja, een onderzoek naar de gewoontes van de andere meisjes uit hun klas, of zij ook allemaal met een professor naar bed zouden willen gaan of niet. Felicia moest alweer giechelen, maar knikte ook toen Heaven vroeg of ze dit gingen doen of niet, want ook al waren ze het vast morgen weer vergeten omdat er altijd afleidende factoren waren, betekende dat nog niet dat ze er vandaag niet van mochten genieten. "Toen ik nog op Zweinstein zat," zei Felicia, "had ik een kleine verliefdheid op professor Braxton." Ze zuchtte even, maar die man was echt heel knap geweest, hoor. Nou ja, vast nog steeds wel, maar hij was helaas niet langer leraar. Nou ja, niet dat zij nog op Zweinstein zat. "En toen ik nog jonger was, was ik een klein beetje verliefd op professor Rochester." Ze vertrok haar gezicht. "Ik heb niet altijd een goede smaak, helaas, maar professor Braxton..." Destijds had ze met hem wel naar bed gewild. In plaats daarvan was ze bijna naar bed geweest met zijn broer, maar James kreeg gevoelens en Felicia vond dat eng en dus was ze op de één of andere manier bij Eric belandt. "Ik heb nog nooit een one night stand gehad," gaf Felicia toe, "dus ik denk dat je in principe gelijk hebt." En ze wist niet hoe het tussen haar en Eric allemaal zou eindigen (een stuk serieuzer dan je nu verwacht, lieverd), maar het was zeker niet te vergelijken met één keer met iemand naar bed gaan en daarna nooit meer. "Elke keer dat ik met iemand naar bed ben geweest was in een serieuze relatie." Oeps, klonk bijna alsof ze alleen met Samuel naar bed was geweest.
  11. Ja, Keane en Felicia hadden elkaar sinds Azkaban inderdaad niet veel meer gesproken en Felicia zou liegen als ze zou zeggen dat het per ongeluk was. Sowieso probeerde ze, onbewust of niet, wat meer afstand van haar vrienden te nemen, misschien om de overgang straks wat makkelijker te maken. En, Daniella Adler (of Ingram) bestond ook altijd nog. Maar ja, ze was uitgenodigd voor deze opening en ze had niet echt niet kunnen opdagen, ook al was Daniella aanwezig, ook al was het feest vol mensen die ze ontweken had, ook al ging het om Keane, dus. Maar Heaven was redelijk neutraal in deze chaos en Felicia had haar daadwerkelijk gemist, dus was ze bij Heaven komen staan om een drankje te bestellen. Mocht Daniella opduiken, kon Felicia altijd nog een excuus verzinnen om weg te duiken. Maar in plaats daarvan dook Keane op, net de persoon waar zij en Heaven het over gehad en toen ze Keane naar Heaven zag glimlachen, kon Felicia het niet laten om te giechelen. "Het is prachtig," zei Felicia. "Voor zover ik wat van theaters af weet." Maar het was echt een mooi gebouw en Keane lette altijd goed op zijn uiterlijk, dus ze ging er vanuit dat hij diezelfde zorg voor zijn theater zou hebben. "En één van de melodietjes kwam me bekend voor..." Ze dacht dat hij dat ook wel zou waarderen.
  12. [1837/1838] Shell & Bone

    Het was tot nu toe niet makkelijk geweest, dat zou Felicia nooit zeggen, maar nu ze oog in oog kwam te staan met haar vrienden, de mensen die ze jarenlang had gekend en die nu dachten dat ze dood was en nooit de waarheid zouden weten, voelde ze zich... ze wist het niet direct. Niet schuldig, gezien het enige alternatief was dat ze daadwerkelijk dood was en dan zouden ze zich precies hetzelfde voelen, maar wel... ja. Iets. De verveelde uitdrukking zakte tenminste helemaal weg terwijl haar blik over de gezichten dreef van Keane, Samuel en Josephine. De twee jongens hadden zichtbare tekenen dat ze hadden gehuild, rode ogen, schorre stemmen, nog wat natte wangen... Maar ze deed haar uiterste best om niet schuldig te kijken, of geschrokken, of misschien op het punt om zelf in tranen uit te barsten. In plaats daarvan dwong ze zichzelf een meelevende glimlach op. "Ach, ja, natuurlijk," knikte ze naar Keane na de uitleg van Eric, alsof ze misschien een enkele keer eerder hadden gezien, in plaats van dat ze jarenlang bij elkaar in de klas had gezeten, in plaats van dat ze de eerste vriendin van zijn beste vriend was geweest, in plaats van dat hij haar had opgezocht in Azkaban. "Ach, echt? Wat vriendelijk van u dat uw zo'n reis heeft gemaakt! Dat is vast niet makkelijk geweest." Ze glimlachte hem bemoedigend toe en wierp toen even een blik op Zaira, die naast Eric stond. "Zaira, ken je Lord Radnor al? De burggraaf van Radnor? Lord Radnor, dit is mijn schoonzusje, Zaira Silvershore." En als Keane nu even door kon lopen en even met Zaira kon gaan praten, hoefde Felicia zich niet zo op zijn rode ogen te richten. Niet dat de volgende persoon veel beter was... Oh Samuel. Het was enigszins gelukkig dat Zaira waarschijnlijk geen enkel idee zou hebben wie Samuel Everett was, dus hoefde ze alleen maar ietwat nieuwsgierig zijn hand te schudden. "Dank u wel dat u bent gekomen," zei ze vriendelijk. "Het zou veel voor Felicia hebben betekend dat u hier bent." Dat was tenminste geen leugen.
  13. [1836/1837] We have different heartbeats

    Bijna verbeterde Felicia Liam, maar ze wist zich net op tijd in te houden en in plaats daarvan neutraal te glimlachen. Ten eerste beschouwde Felicia de Silvershores niet als haar familie, ze hadden haar dan wel in huis genomen maar nooit opgevoed en ze droeg ook niet hun achternaam, en ten tweede... tja, zelfs al zou ze de Silvershores wel defineren als haar familie, dan was het nog steeds alleen Vasilisa die dit wilde. Thomas Silvershore wilde haar dood hebben en Eric wilde haar ten eerste levend houden en ten tweede niet aan iemand anders koppelen. Zou alles een stuk lastiger maken dan het al was. "Ah, dat is helemaal geen geschikt onderwerp voor dit afspraakje," corrigeerde ze vriendelijk, met een lichte lach. "Je hoort helemaal niet over oude vriendjes of vriendinnetjes te praten tijdens een nieuwe afspraak." Vooral niet één zoals deze, die redelijk officieel was. Waarschijnlijk de meest officiële afspraak die Felicia ooit zou hebben. "Maar ja, Portugal of Griekenland! Of Zuid-Frankrijk, ook een prachtige plek." Had ze ook tijd doorgebracht met Eric, natuurlijk. "Nee, eerlijk gezegd niet," gaf ze toe. Op dat moment werd de thee bezorgd en waren ze even afgeleid door het organiseren van suikerklontjes en wolkjes melk, voordat Felicia terugkeerde naar het onderwerp met: "Ik ben geen grote fan van Zwerkbal, eerlijk gezegd, dus ik ga nooit naar wedstrijden toe." Ze vond het al saai om te spelen, laat staan erna te kijken. "Duelleren is meer mijn sport." Was Eric ook goed in... Ja, sorry, ze kon gewoon niets zeggen zonder aan haar vriend te moeten denken. "Welke andere hobby's heb je?" voeg ze nieuwsgierig, in de hoop dat ze toch iets gemeen hadden.
  14. [1837/1838] Shell & Bone

    Woensdag 1 juli 1837 - 's middags - een magische begraafplaats Je eigen begrafenis bijwonen was één van de raarste gewaarwordingen die Felicia ooit had meegemaakt. En ze had heel wat meegemaakt in haar redelijk jonge leven, zeker meer dan wat anderen zouden meemaken in honderd jaar, en dit was niet eens de eerste keer dat ze haar naam achter moest laten en een andere aan moest nemen, maar toch, je kist de grond in zien gaan met daarin een getransfigureerd lijk om precies op jou te lijken, dat ehm... hm. Het was een ding en ze kon niet helemaal in woorden uitdrukken hoe ze zich voelde. Nou ja, maakte op zich weinig uit. Het was allemaal geregeld. Voor zover iedereen wist was Felicia Harding iets meer dan een week geleden plotseling overleden na een hevige griep, was er niets wat iemand had kunnen doen, ze was nog zo zwak geweest van Azkaban, en lag Vasilisa Silvershore, de echte Lissa, niet in een coma nadat ze per ongeluk het gif had gedronken dat voor Felicia bestemd was. Alles was goed gegaan, voor zover Felicia en Eric in de gaten hadden kunnen hebben, en nu zat er niets anders op dan koffie te drinken en cake te eten en de condoleances van andere mensen te ondergaan. Ze voelde zich nog niet geheel op haar gemak in haar 'nieuwe lichaam', in alle eerlijkheid. Het was telkens weer een schok dat de hand die je uitstak om je theekopje op te pakken niet de hand was die je je hele leven al had gezien, of dat je plotseling iets langer was dan normaal, of dat het gewicht anders op je lichaam was verdeeld. Ze probeerde haar gezichtsuitdrukking vooral op ietwat verveeld te houden, met misschien een tikje misselijkheid, alsof de hele begrafenis haar eerlijk gezegd weinig kon schelen. Ja, zelfs Lissa zou haar best doen om zich keurig te gedragen op deze begrafenis, Lissa's reputatie was haar alles, maar het was ook niet alsof Felicia Harding nou precies zoveel te zeggen had. Felicia verborg snel haar mond achter een theekopje, want er was iets lachwekkends aan die gedachte. "Er zijn meer mensen gekomen dan ik had verwacht," zei ze tegen Eric, in een bijna-perfecte imitatie van Lissa's nauwelijks hoorbare Russische accent. Ze koos haar woorden voorzichtig uit, en stiekem wenste Felicia dat ze jaren meer tijd gehad om dit te oefenen. "Ze moet toch behoorlijk wat vrienden hebben gemaakt op Zweinstein." Ergens was Felicia zelf vergeten dat het zoveel mensen waren die haar hadden gekend, ze hadden er allemaal toch een beetje minder toe gedaan dan Eric zelf. Sorry, al haar vrienden. Open topic voor iedereen die Felicia heeft gekend en nu op de begrafenis wilt komen! Het is al na de plechtigheid en de begrafenis zelf, nu is er voor iedereen koffie/thee & cake. En je kunt de Silvershores condoleren. Oh en de kist was open, er ligt een getransfigureerd lijk in, vraag maar niet welk lijk dat is, dank je wel.
  15. [1836/1837] Op een 'onbewoond' ei-hei-land...

    Houd je taai... ja, dat was wat Felicia inderdaad probeerde te doen. Ze zond een waterig glimlachtje terug naar Keane en probeerde op tijd op te staan om voor hem terug te buigen, maar het was net te laat en hij was al verdwenen voordat ze het gevecht met haar boeien had gewonnen. Nou ja, maakte weinig uit. Ze griste het muziekdoosje van tafel voordat de dementors terug kwamen en ze terug werd begeleid naar haar eigen cel. De boeien werden weggehaald, maar alleen zijn met je eigen gedachten kon net zo goed een boei zijn, dus Felicia legde het muziekdoosje voorzichtig aan de kant en plofte toen neer op haar bed. En wachtte. Topic uitgeschreven!
×