Jump to content

Felicia Harding

Magisch Verbond
  • Content count

    1,285
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    33

Felicia Harding last won the day on October 29 2018

Felicia Harding had the most liked content!

About Felicia Harding

  • Rank
    I don't like your kingdom

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Gianna

Profile Fields

Recent Profile Visitors

3,105 profile views
  1. [1838/1839] Reasons not to die

    Misschien vond hij het over een tijdje minder erg... Felicia wierp een twijfelende blik omhoog, want hier geloofde ze dus echt helemaal niets van. Nee, hoe langer het zou duren voordat Thomas Silvershore erachter kwam, hoe erger het zou zijn, juist, dacht hij niet? Want dat betekende dat Eric en zij al die tijd iets voor hem verborgen hadden kunnen houden. Misschien dat hij zelfs niet eens meer de rest van zijn familie zou kunnen vertrouwen. Zaira, Harold en Stephen... en natuurlijk zelfs de andere kant van de familie, met Hunter en Seth en hun families. Hoeveel slachtoffers zouden er dan vallen? Ze begreep maar niet dat Eric dat risico durfde te nemen. "Nou, wat ik al zei," zuchtte Felicia. "Hij hoeft maar paranoïde te worden en op zoek willen te gaan naar of we iets voor hem verborgen houden. De kelder is goed beschermd en hij komt er heus niet zomaar in, maar de kans is groot dat hem wel begint op te vallen dat er iets is." En dan? Hoe moesten ze hem er dan ooit van overtuigen dat het niets was? Nou, dat was waarschijnlijk het moment waarop Eric gewoon wilde wegrennen, maar het zou alsnog zoveel simpeler kunnen... "Je vindt me niet vreselijk, toch?" vroeg ze bezorgd. "Dat ik hieraan denk?" Raar dat je als professionele moordenaars je alsnog zorgen kon maken of de andere professionele moordenaars je het moorden kwalijk namen.
  2. [1837/1838] How to follow you

    "Ja, het was in ieder geval niet rustig," lachte Felicia vriendelijk. Nogmaals, gelukkig was Vasilisa iemand die een eindeloze hoeveelheid dagboeken over had gelaten. Felicia had zelfs met weinig moeite haar 'moeder' kunnen vragen om de dagboeken die nog in Rusland lagen op te sturen, dus ze had een gigantische hoeveelheid aan informatie. Het merendeel was doodsaai geweest, sorry Lissa, maar hey, wel handig. "Jongens zijn wat dat betreft toch wel wat anders dan meisjes, he? Ik ben heel benieuwd hoe dat bij de tweeling gaat zijn." Nou, een lila waarzegster, dus. Felicia trok even haar wenkbrauwen op, maar hey, die was vast wel makkelijk te vinden om voorlopig te verbannen. "Nou, die is vast niet moeilijk te vinden," lachte ze dus. "Lila! Echt waar? Sommige mensen zouden echt wat minder met hun uiterlijk bezig moeten zijn. Puur natuur is toch altijd wel het beste, niet waar?" Hahahahahahahaha... Nou, vijandig in ieder geval niet, maar er was ook nog eens een nicht die bij hen was komen wonen! "Jeetje," zei Felicia verbaasd. "Net een weeshuis! Nou ja, mijn schoonvader heeft ook eens wat kinderen in huis gehaald..." Ze zuchtte diep. "Verliep allemaal wat tragisch." Ja, het was in een dode geëindigd, woeps. "Hm, zo niet direct... Nou ja, ik heb natuurlijk mijn broers, maar dan moet ze helemaal naar Rusland heen!" Of wilde Evita zo graag van haar af? "Maar ik zal eens rondvragen? Wel grappig, toen Liam destijds vrijgezel was, heb ik hem nog eens proberen te koppelen! Is overduidelijk op niets uitgelopen."
  3. [1838/1839] Reasons not to die

    "Dat is anders," hield Felicia koppig vol, want het was anders. Natuurlijk kun je je niet overal tegen beschermen, dat wist ze ook heus wel, en ze was ook heus niet van plan om haar hele familie op te sluiten in de kelder, gezellig bij Lissa, zodat ze de rest van hun leven in alle rust door konden brengen, maar voor zover Felicia doorhad, ze wist ook heus wel dat ze niet alles wist en dat Eric haar niet alles vertelde, was Thomas nu en de rest van hun leven een gevaar voor hen. Als ze hem zouden uitschakelen, dan hoefden ze niet bij elk Silvershore feest te hopen dat dit niet de ene gelegenheid was dat hun hele leven als een kaartenhuis in elkaar zou storten. "Dat snap ik ook wel," gaf ze toe en ze nestelde zich weer tegen Eric aan, want, oké, haar doel was dus niet perfect, maar... toch. "Ik wil het ook niet... direct." Nogmaals, het duurde nog wel een tijdje voor ze de juiste plannen hadden en alle schaakstukken op hun juiste plek stonden. "Maar het zal toch op een dag moeten, toch? Je moet het sowieso ooit overnemen, je vader blijft niet voor eeuwig leven." Ha, dat zou er ook nog eens bij moeten komen. "Ik kan me alleen niet voorstellen dat hij er nooit achter zou komen en dan heb ik liever dat we daar van tevoren al rekening mee hebben gehouden."
  4. [1838/1839] Reasons not to die

    Nee, de dood van haar moeder had ze inderdaad niet erg gevonden, toen niet en nu niet en als hij het wat eerder had gedaan, had ze het ook niet erg gevonden, maar was het nou echt zo anders? Kon Eric echt zeggen dat zijn vader van hem hield, want in dat geval hadden hij en Felicia hele andere ideeën over wat ouderliefde was, bleek maar weer. Op zich had ze dat kunnen weten, als ze iets meer had opgelet bij over hoe Eric zich voelde en minder bij haar eigen verontwaardiging over de herinneringen die Eric haar had laten zien, maar iedereen had zo zijn zwaktes. Dat die mogelijk in de moord op zijn vader resulteerde, kon ze er wel bij hebben. "Dat mag dan wel zo zijn," verdedigde Felicia zichzelf, "maar het ging er vooral over of ze een gevaar voor me was, niet?" En niet over of ze geschift was of niet. Als ze dat niet was geweest, had Eric haar dan echt niet vermoordt? "En je kunt niet ontkennen dat je vader gevaarlijk voor ons is, toch?" Dan leek haar het antwoord makkelijk...
  5. [1837/1838] How to follow you

    Felicia glimlachte warm terug. Ja, op zich waren dames van hun stand inderdaad niet altijd even dankbaar, ze leken er genoegen mee te nemen dat de wereld om hen draaide (voor zover het natuurlijk niet om hun mannen draaide) en dat ze alles konden krijgen wat ze wilden, zonder er bij na te denken of het daadwerkelijk zo hoorde of niet. Van die hypocrisie had Felicia nog steeds behoorlijk last, om dat zo met gemak te tonen. Nou ja. "Dat is fijn," knikte ze. Ach, saai... niet zo saai als al je vriendinnen thuis bleven, omdat het nou eenmaal zo hoorde. "Valt wel mee," lachte ze dus. "Het was niet zulke moeilijke lesstof allemaal, gewoon wat basisspreuken die elke heks moet weten en verder veel schilderen, tekenen, wat poëzie... En natuurlijk wat talen. Frans was sowieso al gewoon, maar mijn ouders wilden ook graag dat ik Engels en Duits leerde. En mijn vriendinnen kregen ook allemaal thuisonderwijs, dus vaak hadden we samen les." Dat was heel wat beter dan alleen in je eentje in een lokaal zitten en over wiskunde moeten leren, maar tja, Felicia was blij dat ze zelf naar Zweinstein was gegaan, als ze Lissa's dagboeken had gelezen. Man, eindeloze dagen waarbij het enige spannende wat er gebeurde af en toe een roddel was... "Oh ja, natuurlijk," knikte ze, op de vraag of ze ook broers had. "Ik heb er drie! Ik ben wel de oudste, dus iedereen was nog veel thuis." Was vast erger als je alleen was... Lissa had nog een veel jonger zusje, arm kind. Het meisje was zomaar aan komen lopen... Nu was Felicia opgevoed door twee spionnen, maar zelf zou ze het nooit hebben aangedurfd om zomaar iemand in huis te nemen, zonder dat je er de precieze achtergrond van wist. Wie weet waar die vandaan kwam en wat haar doel was... Ja, zelfs driejarige meisjes konden overal voor gebruikt worden. "Ach, dus direct een connectie!" zei ze echter wel vriendelijk, want ja, niet iedereen had hetzelfde leven. "Wat fijn dat ze zo goed terecht is gekomen!" Ze vertrouwde er niets van, maar Felicia vond het ook weer niet nodig om zelf op onderzoek uit te gaan. Het was niet haar leven en ze kon niet iedereen om zich heen beschermen. "Oh, wat vreselijk..." Felicia fronste meelevend. "Nee, ik heb het zelf gemist, ik was hoogzwanger, dus het was een beetje te druk voor me." Daarbij wist ze niet wat zieners bij haar in de buurt zouden zien, maar het zou vast niet veel goed zijn. "Wat jammer dat het evenement zo negatief voor u verliep... Weet u nog welke ziener dat was? Dan moeten we die maar niet uitnodigen als we het nog een keer doen." Ze schudde zachtjes haar hoofd. "Maar wel moedig dat u dan zo'n gevoelig meisje in huis neemt! Is ze niet... hm... vijandig?"
  6. [1838/1839] Reasons not to die

    Ja, haha, ze wist ook best wel dat het lastig was, maar het was niet alsof Eric nooit eerder een geheim voor zijn vader had gehouden. Zij bestond eenmaal, nog steeds, ondanks de poging van Thomas Silvershore om het tegenovergestelde voor elkaar te krijgen, dus ze was het levende (ha) bewijs dat het anders kon. Dat het mogelijk was om geheimen te bewaren voor Thomas, en ja best, makkelijk was het niet, maar het was wel mogelijk. Daarbij maakte het haar eerlijk gezegd behoorlijk nerveus om te beseffen dat Eric geen plan B had, dat dit het plan B was, voor de rest van haar leven tot het punt dat er iemand ooit achter kwam en dan oh jee, nou ja. Twee jaar geleden was ze er zo'n beetje vanuit gegaan dat ze niet lang meer zou leven en kon ze zich niet voorstellen hoe het zou zijn en was ze nooit echt gehecht geweest aan haar eigen plek op aarde, maar zo onderhand had ze een paar dingen waar ze veel om gaf en waar ze niet zonder zou willen. En dan zou het fijn zijn als ze dat kon doen. "Ja," zei ze, toch een tikje ijzig. "Maar toen mijn moeder gevaarlijk was, heb je haar wel uitgeschakeld." Felicia vond dat, in alle eerlijkheid, niet erg en dat wist Eric ook wel, maar het was niet echt eerlijk, toch? Haar moeder kon zo uit de weg geruimd worden, maar zodra het om zijn vader ging, lag het allemaal ineens anders, alleen maar... vanwege wat? "Dus wat is daar het verschil tussen?"
  7. [1838/1839] Reasons not to die

    Ze was dit niet gewend, eigenlijk, dat Eric zo aan haar woorden twijfelde. Oh, hij stelde vaker vragen, wilde precies weten wat ze ging doen, controleerde al haar plannen en probeerde overal de fouten in te zien, half als oefening, half om ze daadwerkelijk te vinden, maar dit was anders, dit klonk minder alsof hij haar precieze methodes wilde testen en meer alsof hij het totale concept niet begreep. "Het gaat nu prima omdat hij niets doorheeft," fronste Felicia en ze duwde zich iets naar achteren, zodat ze hem beter aan kon kijken, beter zijn gezicht kon bestuderen, op zoek naar die kleine tekenen van wat hij dacht, wat hij vond. "Maar de kans is groot dat hij er ooit achter komt, niet waar? En wat denk je dat er dan gebeurd?" Met hem, met haar, met de kinderen... En ja, misschien zou Thomas Silvershore nooit wat doorhebben, misschien zou Felicia nooit een fout maken bij hem in de buurt, of misschien zou hij nooit het paranoïde idee krijgen dat er ergens iets niet klopte en zou hij alles onderzoeken. Zou hij zich niet beginnen af te vragen waarom ze terug naar Zweinsveld verhuisden? Zou hij niet hun huiself ondervragen, de spreuken testen, zien dat er iets raars was met de kelder, met de slaapkamer? Felicia en Eric hadden hun uiterste best gedaan, maar het probleem was dat er iets te vinden was en daar kon je niets aan doen. "Heb je daar nooit over nagedacht?"
  8. [1838/1839] Reasons not to die

    "Ja, een veilige plek is het niet," gaf Felicia toe, met een lichte frons. Daar had ze ook over nagedacht, dat Thomas zijn secretaresses vast helemaal zou uitpluizen voordat hij ze belangrijke informatie toevertrouwde, maar daar hadden ze die twee jaar voor, toch? Om iemand te vinden die het wel aan kon? Of misschien juist om er een meisje te plaatsen, die eerst door haar net-niet-schoonvader uit te laten zoeken, en haar dan pas aan te spreken. Het zou hoe dan ook niet makkelijk worden. "Maar het leek me wel de moeite waard," zei ze, terwijl ze haar borstel neerlegde en de haren eruit trok, die ze makkelijk transfigureerde in de precieze kleur van Lissa's haren. Het was een stomme extra stap, maar wel één die nodig was, voor de zekerheid. Op het eerste gezicht scheelden zij en Lissa nauwelijks qua haarkleur, maar je moest er maar net naar zoeken... "We kunnen nou eenmaal die informatie wel gebruiken," zei Felicia, terwijl ze naast Eric onder de lakens dook. "Hoe beter we hem in de gaten houden, hoe makkelijker we kunnen toeslaan als de tijd er rijp voor is." Tevreden met zichzelf, nestelde ze zich tegen Eric aan. Het was maar een eerste stap, maar ze had hem wel gezet.
  9. [1837/1838][EN] How long before we used to be

    Poor Esmé. Felicia knew exactly how it felt to have a family you'd rather forget all about, she was just grateful she had never had any siblings in the first place, but ah, she was playing Vasilisa and Vasilisa was as dumb as a brick. "Oh, no, that's awful!" she gasped. "I wouldn't know what to do without my family! Are you sure you can't make it up with them?" Don't do it, Esmé, just walk away! Burn the whole of Spain if you had to. Okay, not all of Spain, Spain had some lovely places. Yes, the 'compliment' had just slipped out, hadn't it? She kept her face serene and just shrugged her shoulders, as if it was no big deal, but inside Felicia was cringing. Damn it, with anyone else that would've just slipped between the cracks (hopefully), but of course Esmé had realized. She really ought to be more careful. "Look at what the hormones are doing to me," she laughed it off. "Next thing you'll know I suddenly like pineapple!" Everyone knew Vasilisa hated pineapple, right? Too bad, Felicia liked it. The things you sacrificed to live... Felicia laughed, kindly, at Esmé's attempt at calming Natalia. "It is easier when it's your own child," she admitted, though she wasn't entirely certain about that, while she walked to the cribs and gathered Natalia in her arms. "I'm sure you'll do fine," she kept talking to Esmé, while bouncing Natalia up and down in her arms. "What's wrong, Nascha?" she cood in Russian. "Hungry? Cold? Tired?" But for now she just seemed happy enough to be in Felicia's arms, so she calmed down soon. Only for Robert to start crying. "Would you mind holding him?" Felicia asked Esmé in English. "He gets lonely without his sister."
  10. [1838/1839] Reasons not to die

    14 augustus 1838 - 's avonds laat - Erics huis Felicia's favoriete tijden van de dag bleven de nachten, als de wisseldrank uit was gewerkt en er niemand anders om hen heen was, als ze eigenlijk zichzelf weer kon zijn. Oh, ze was er al aan gewend om Lissa te spelen, zo onderhand voelde het bijna net zo gemakkelijk als die paar jaar die ze door had gebracht als Felicity Nixon, maar Felicity had tenminste nog ergens op haar geleken en Vasilisa Silvershore was natuurlijk een heel ander persoon. Ach, maakte niet uit, want voor dit soort momenten was het het allemaal waard, als het zij en Eric was, want dan wist ze precies waar ze dit voor deed. "We hebben al heel wat aanvragen binnen gekregen," vertelde ze Eric enthousiast, terwijl ze de klitten uit haar haren borstelde. "En er zitten een aantal perfecte kandidaten tussen. We moeten nog wel wat interviews doen, maar dat is zo geregeld." Interviews voor wat? Nou, Felicia had zich gerealiseerd dat ze wel de rest van haar leven een verveelde huisvrouw kon spelen, of ze kon daadwerkelijk wat doen en zo was ze, uiteindelijk, op het idee gekomen om een beurs voor een secretaresse-opleiding op te zetten. De beurs zou beschikbaar zijn voor geschikte jongedames (en misschien geschikte jongeheren, ze wilde ze niet bij voorbaat al buitensluiten, maar er had zich niemand van het mannelijke geslacht aangemeld), die de kosten van hun opleiding vergoed zouden krijgen en daarna een keurige referentie van Vasilisa zouden krijgen, die natuurlijk een belangrijke achternaam met zich meedroeg. Maar veel belangrijker was dat deze meisjes loyaal aan haar zouden zijn (was de uiteindelijke bedoeling) en dat als ze dan secretaresses voor belangrijke mannen zouden worden, Felicia toegang had tot informatie. "Alleen wel jammer dat het nog twee jaar duurt," zuchtte ze toch even, terwijl ze in de spiegel naar Eric keek. "Nou ja, geeft ons genoeg tijd om te kijken of we één van die meisjes later bij je vader neer kunnen zetten." Ja, als er iemand was waarvan ze informatie wilden hebben... Privé!
  11. A Silvershore by any other name

    Misschien zou Felicia bang moeten zijn voor vandaag, zoals ze eigenlijk bang hoorde te zijn voor elke keer dat ze bij Thomas Silvershore in de buurt was, maar Felicia hield niet van bang zijn. Bang zijn maakte je nerveus, zorgde ervoor dat je fouten maakte en dan plotseling je accent liet vallen of iemand begon te vervloeken zodra diegene je per ongeluk aanraakte. Bang zijn maakte je zwak. Dus Felicia koos ervoor om in plaats daarvan alert te zijn. Een stuk minder vermoeiend en een stuk belangrijker. Daarbij, na Azkaban had ze zo'n beetje genoeg van bang zijn. Dus, Felicia stond, perfect in de gedaante van Vasilisa, naast Eric en de kinderen, terwijl ze verveeld wachtte op de gasten. Familierituelen waren belangrijk, vooral voor zo'n familie als de Silvershores, en als ze ooit weer naar Rusland zouden gaan moesten ze daar vast ook wel het een en ander ondergaan, maar het wachten tot iedereen zich eindelijk had verzameld was... altijd leuk. "Het lijkt erop dat mensen hun uitnodiging niet goed hebben gelezen," zei ze bitter, nadat ze had besloten dat Lissa het ook vreselijk zou vinden als mensen niet op tijd waren bij de doop van haar kinderen. Gelukkig bleef de tweeling rustig. Zou ook wel, tot nu toe leken het rustige kinderen te zijn. Felicia probeerde het te vergelijken met de verhalen die zij had gehoord over zichzelf als kind, maar toen zij een paar maanden oud was, had ze al een eerste moordpoging van haar moeder overleefd, dus misschien was de situatie toch niet helemaal hetzelfde. Nou ja, de laatste gasten kwamen eindelijk en Felicia begroette Winnifred hartelijk, maar een tikje afstandelijk en begon aan haar jurk te plukken om er het allerbeste uit te zien, terwijl ze wachtte tot het zou beginnen. Ondertussen probeerde ze zich te bedenken wat ze voor haar kinderen kon wensen, maar meer dan 'hoop dat jullie in leven blijven' kon ze eigenlijk niet bedenken... Was dat slecht?
  12. [1837/1838] How to follow you

    Felicia glimlachte enthousiast, want mooi, dan had ze tenminste iets leuks voor Evita gevonden om te doen vanavond, zodat ze niet alleen thuis zou zitten. Wat was dat sneu, een man die helemaal geen aandacht had voor je verjaardag! Het allerminste wat hij kon doen was een cadeautje kopen. "Dan moeten we daar zeker naar toe gaan. En afsluiten met wat drankjes?" Ze moest Eric maar een bericht sturen om hem te vertellen dat hij haar voorlopig niet thuis kon verwachten, en ze moest maar een noodportie van de wisseldrank drinken. Blegh, altijd zo vies, maar wel verstandig. "Oh, wat een leuk idee!"' Nou, eigenlijk niet, Felicia was niet dol op zingen, maar ze kon het altijd wel organiseren en dan zelf met een excuus de les moeten missen. "Als je nog vaker ideeën hebt, laat het vooral weten!" Er waren zoveel maanden om te vullen... "Oh, interessant," knikte Felicia. "Dan is het wel handig om meer talen te kunnen... Nee, zelf ben ik niet naar school geweest." Ze glimlachte vriendelijk terwijl ze nog een slok thee nam. "Het was gebruikelijk bij ons dat de meisjes thuis onderwijs kregen en dat de jongens naar school gingen. Ik moet er eerlijk gezegd echt aan wennen dat het hier zo normaal is dat meisjes net zoals jongens naar school gaan! Maken moeders zich niet ontzettend zorgen over hun dochters?" vroeg ze, met een bezorgde frons op haar gezicht. Zelf vond ze het natuurlijk onzin, ze was zelf naar Zweinstein gegaan en daar was ehm... weinig gebeurd dat buiten Zweinstein niet gebeurd was. Laten we het daar maar op houden. Ach, wat sneu, dat arme meisje... Felicia wierp een bezorgde blik op de foto, ja, je kon wel zien dat het een angstig meisje was... Dun en klein voor haar leeftijd ook, maar dat was natuurlijk logisch, als ze in een armenhuis was opgevoed. "Altijd zo sneu," zuchtte ze. "Al die arme weeskinderen..." En af en toe doneerde Lissa wat aan een goed doel en daar kocht ze haar geweten wel mee af. Ze kon zich niet voorstellen dat Lissa het ooit een goed idee zou hebben gevonden om een weeskind op te nemen. "Hoe kwam ze eigenlijk bij jullie terecht?" vroeg ze nieuwsgierig. Met een glimlach nam ze haar eigen foto's weer terug, maar knikte bezorgd toen Evita vertelde dat ze niet sprak. "Is het lichamelijk?"
  13. Sociale Kalender - BW

    Wat is het? Vasilisa is jarig en dus organiseert ze (nou ja, Felicia) een Russische dag voor haar vriendinnen en dames van De Gouden Roos! 's Middags is er een Russische thee waarbij ze Russische hapjes gaan proeven, aan het einde van de middag komt de wodka naar boven en als ze op de één of andere manier nog niet vreselijk dronken zijn, gaan ze 's avonds naar een theater waar er Russisch ballet wordt opgevoerd. Organisator: Vasilisa Silvershore Uitgenodigden: Thomasin Hastings Zaira Silvershore April Monday Caroline Carrington Celia Astoria Esmé Fuentes Evita Haysward Melody de Haviland Winnifred Silvershore Giselle Rosanvallon-Vauclain Happiness Davidson Josephine Cadwgan Lucretia Augeron Lydia Hastings Olivia Finch-Hatton Victoria Rosanvallon Yara Foulkes-Davenport (Mannen zijn niet uitgenodigd en kinderen moeten thuis blijven.) Waar: De Gouden Roos clubgebouw op de Wegisweg Wanneer: Zondag 12 augustus 1838, de dag na haar verjaardag. Gespeeld? Nope!
  14. [1837/1838] How to follow you

    Kunst, ze hield van kunst. Felicia bladerde een beetje heen en weer, tot ze op de juiste dag aankwam. Kijk nou, Evita's verjaardag stond er niet eens in. Stomme agenda. "Eens kijken. Oh, er is een tentoonstelling van een kunstenaar, ze doet iets met zwevende kunst, blijkbaar. En er is natuurlijk het theater en volgens mij wordt er in Cambridge een opera opgevoerd." Maar wat Felicia betrof konden ze dat laatste theater wel overslaan, dank je wel. Dat portret van haar hing nog steeds in het foyer en elke keer dat ze er kwam voelde ze zich oncomfortabel. "Ach ja," knikte Felicia naar Evita. "Daar heb je inderdaad een punt! Ik vond de grammaticale verschillen tussen het Duits, het Frans en het Engels altijd wel lastig te leren, ik heb daar echt veel op moeten zwoegen als kind." Maar het was niet alsof Vasilisa zoveel andere dingen te doen had in haar jeugd... Ja, een beetje borduren, maar dat kon Felicia nog steeds niet en gelukkig was Lissa er nooit echt enthousiast over geweest. "Je hebt dus wel een beetje een talenknobbel?" Felicia's blik volgde die van Evita naar de catalogus op tafel, maar ze wachtte netjes tot Evita het gespreksonderwerp veranderde, want iemand vragen of ze zwanger was, was zo onbeleefd. Ze dacht in ieder geval niet dat ze al een kind hadden, tenminste niet tot Evita er mee aan kwam dat ze een kind geadopteerd hadden. "Oh, jullie hebben een dochtertje aangenomen?" Ze trok haar wenkbrauwen even omhoog. "Ja, nog maar een paar maandjes oud!" Ze pakte een kleine foto-album uit haar tas om die aan Evita te laten zien, want natuurlijk had ze foto's bij zich. "Kijk, dat is Robert, mijn zoon, en het meisje is Natalia. Zijn ze niet prachtig?" Ach, het waren babies. Kon erger. "Hoe oud is jouw dochter?"
  15. [1837/1838] How to follow you

    Liam wist niet eens dat Evita jarig was. Felicia tssk'te zachtjes, want natuurlijk wist hij het niet, zo'n idioot was hij verdomme wel. Echt, ze was blij dat ze zelf niet met hem had hoeven trouwen. Die ene date was wel grappig geweest, maar kon je je voorstellen dat je de rest van je leven met zo'n idioot van een man opgescheept zat? Alles moest om hem draaien en hij kon niet eens onthouden (of erna vragen) wanneer zijn vrouw jarig is. "Oh, ik heb meestal wat met vriendinnen gedaan," zei Felicia luchtig. "Een etentje en later een drankje... Niet echt een heel uitgebreid feest, ik ben ook pas in augustus jarig, dus dan is iedereen meestal op vakantie." Ze had niet echt het idee dat Vasilisa dat erg vond, ze hield vooral van de cadeautjes krijgen en die kon ze ook krijgen zonder uitgebreid feest, zolang ze maar iets deden. "Maar eigenlijk moeten we wel iets speciaals gaan doen vanavond, hoor." Ze zwaaide met haar toverstok en de sociale agenda vloog naar haar toe, waarin alle feestjes en gelegenheden waren gemarkeerd. Van speciale tentoonstellingen tot modeshows tot benefietconcerten, alles stond erin. "Wat vind je leuk om te doen?" "Ik hoop het voor je," lachte Felicia, want Sint Petersburg was inderdaad mooi, hoor, maar om met Evita mee te gaan... Ze was nog niet naar Rusland geweest sinds ze Lissa's leven over had gemaakt en eigenlijk wilde ze dat zo lang mogelijk uitstellen. Gelukkig had ze haar kinderen om nog een beetje te gebruiken als excuus, met hoe klein ze waren kon ze natuurlijk niet alle kanten op reizen. Ah, de talen. Felicia sprak een hele stapel, maar Lissa net wat minder, helaas. "Ik ben bang dat we een beetje overlappen... Ik spreek inderdaad Russisch, maar verder Frans en wat Duits..." Drie, bijna vier, talen spreken was natuurlijk ook best knap, maar het ergerde Felicia dat ze moest doen alsof ze er niet meer sprak. "Maar met een stapel woordenboeken komen we vast wel ver, toch?" lachte ze vrolijk. "Of we moeten maar een vertaler inhuren. Ik weet niet of ik verder nog dames ken..." Niet die een andere taal spraken, tenminste. "Zit er eigenlijk veel verschil tussen Spaans en Portugees?" Alsof ze dat zelf niet wist.
×