Jump to content

Felicia Harding

Magisch Verbond
  • Content count

    1,290
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    34

Felicia Harding last won the day on July 10

Felicia Harding had the most liked content!

About Felicia Harding

  • Rank
    I don't like your kingdom

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Gianna

Profile Fields

Recent Profile Visitors

3,214 profile views
  1. [1838/1839] Reasons not to die

    Oh, sorry, dat maakte haar minder objectief? Dat ze in de gaten had dat iemand een gevaar voor haar leven was en dat ze daar iets aan probeerde te doen? Felicia fronste boos haar wenkbrauwen, maar wat ze er tegen moest zeggen, wist ze niet. Oh, ze had duizenden argumenten, maar ze kwamen zo'n beetje allemaal op hetzelfde neer en Eric had alles aan de kant geschoven door haar 'niet objectief' te noemen. Alles wat ze zei, zou hij nu onder die categorie schuiven. Ergens wilde ze dit graag aan hem overlaten, erop vertrouwen dat hij zou doen wat hij nodig achtte, omdat ze zijn grenzen niet over wilde gaan, maar ze vertrouwde er niet op dat hij het daadwerkelijk ook zou doen, dat hij niet altijd een alternatief zou zoeken, of zichzelf eerder zou opofferen. Hij ging er vanuit dat zolang zij het op de één of andere manier wel overleefde, of dat nu hier in Groot-Brittannië was of ergens in een hutje in Siberië waar ze altijd over haar schouders moest kijken om te zien of zijn vader een mes in haar rug probeerde te steken, het wel oké was, maar ze wilde meer. Ze wilde hem, ze wilde hun kinderen, ze wilde hier veilig kunnen wonen. "Je gaat het niet doen," zei ze, killer dan ze ooit eerder tegen Eric had gesproken, behalve misschien in het begin. "Je gaat constant een excuus zoeken om het niet te doen en dan noem je mij niet objectief." Met een snuif liet ze zich weer op het matras vallen en keerde ze zich van hem af. Ze loste het zelf wel op.
  2. What Happened Last Night

    Kijk, zelfs hierin was Keane gewoon de meest frustrerende man op aarde, want hij kon haar niet eens een deken gunnen! Als ze dacht dat hij er niet flauw om zou vallen, zou ze alle dekens maar laten vallen ook. Hoewel, het was wel een goed moment om dan weg te glippen, hm? Maar voordat ze het daadwerkelijk kon doen, was het touwtrekken al gestopt en dan leek het gewoon kinderachtig om Keane te confronteren met haar lichaam. Wel pijnlijk, hoor, dat haar lichaam zoveel teweeg bracht. Terwijl Keane uit bed glipte, wikkelde Felicia de dekens om zich heen en probeerde ze zich een weg te rollen van zijn matras af, zodat ze haar kleding bij elkaar kon gaan rapen. Het lag daadwerkelijk overal, zelfs op plekken waar ze nooit had verwacht dat er ooit kleding van haar terecht zou komen, maar op zich was dat de hele slaapkamer al, dus eh, tja. In ieder geval kon ze zo onderhand al de conclusie trekken dat dit het huis van Keane was, met de familiariteit waarmee hij zich door de ruimte bewoog, ook al ergerde het haar dat hij haar vraag niet beantwoord had. Wat was daar nou moeilijk aan? Door al haar gezoek was ze niet op de hoogte van hoeveel hij naar haar staarde, ew Keane, maar ze had net triomfantelijk de linten van haar korset gevonden, toen hij haar ineens overal de schuld van gaf. "Oh, was ik dat?" vroeg ze kil, terwijl ze hem een geërgerde blik toewierp. "Volgens mij was het jouw idee om dat drankspelletje te gaan spelen. Ik zorgde er alleen maar voor dat je je aan de regels hield." Dat ze hem niet dronken wilde hebben, betekende niet dat hij vals mocht spelen. "Ik was er met vriendinnen heen. En sorry hoor, zijn er pubs waar ik niet mag komen?" Ze rolde met haar ogen. "Draai je om, dan kan ik me aankleden." Ze wilde graag douchen, Keane van zich afwassen, maar dat zou thuis dan maar moeten.
  3. [1838/1839] Reasons not to die

    Hij verbood het, sloeg gewoon de deur van het plan dicht, zonder verdere discussie, zonder andere mogelijkheden, hij verbood het. Felicia wist dat het moeilijk voor hem was, was heus van plan om het niet morgen te doen, wilde veel liever duizend en één manieren proberen te vinden om Eric alsnog te kunnen overtuigen, het allerliefste voordat het te laat was, maar in plaats daarvan blokkeerde Eric alles direct, omdat hij het verbood. "Je verbiedt het?" herhaalde ze, nutteloos terwijl ze zichzelf overeind duwde, maar gewoon om de stilte tussen hen te vullen met woorden die hij mogelijk nog terug zou kunnen trekken. Ze ging er vanuit dat hij het niet wilde, dat hij het meende, want Eric was het type die alleen dingen zei die hij echt meende op dit soort momenten (en verder altijd loog, maar ach, dat had ze nooit erg gevonden), maar hij had het verboden. "Je geeft me nu niet echt het vertrouwen dat je hier zonder vooroordelen over na kunt denken," zei ze koel. "Dus waarom zou ik naar je moeten luisteren?" Zo werkten ze niet, hadden ze eigenlijk nooit gewerkt. Het 'doe gewoon wat ik zeg' had Felicia altijd al aangevochten, ze wilde altijd precies weten waarom ze iets deed, zodat ze zelf kon bepalen of het het waard was of niet. En dat wist Eric ook.
  4. What Happened Last Night

    Ze deed dit over het algemeen niet vaak, eigenlijk, wakker worden in het bed van iemand anders. Nee, beter gezegd kon ze zich helemaal niet herinneren wanneer dat ooit was gebeurd, zelfs niet al die keren dat Daniella haar mee had genomen naar één of ander feestje en haar vreselijk veel had laten drinken, dus toen ze langzaam wakker begon te worden en zich realiseerde dat ze in een vreemd bed lag, met iemands hand in de hare geklemd, liet ze vooral die gedachte maar heel langzaam naar boven drijven, terwijl ze niet probeerde te bewegen, want er helemaal klaar voor om te zien met wie ze eigenlijk naar bed was geweest, was ze nog niet. Tot hij ineens begon te schreeuwen, auw, en haar ogen direct opensprongen want nee, toch? Niet Keane Cadwgan? Behalve dus wel Keane Cadwgan. "Hou je op dicht!" siste ze als eerste naar hem, terwijl ze zijn hand van zich af gooide, zoveel mogelijk dekens naar zich toe griste (want ze was naakt) en bij hem uit de buurt schoof. "Moet de hele wereld wakker worden?!" Oh nee, oh nee, oh nee, oh nee, straks zou iemand hen zien! Snel keek ze om zich heen. "Waar zijn we?" was de volgende vraag. Felicia was altijd al praktisch ingesteld. En heel goed in vooral NIET aan dingen denken.
  5. [1838/1839] Reasons not to die

    Ze vond het nog steeds niet goed genoeg, eigenlijk, dat hij waarschijnlijk niets zou merken en dat de kans heus wel mee viel. Het frustreerde haar hoe blind Eric leek te zijn jegens zijn vader, hoe gewillig hij was om diens geboden te accepteren. Ja, ze leefde nog en dat kwam enkel omdat Eric toch besloten had om in rebellie te gaan, maar... toch. Ze wilde meer, ze wilde dat ze zich nooit meer onveilig hoefde te voelen, hoe onrealistisch dat ook was, en ze wilde dat haar kinderen dat ook niet waren, en meer dan nog... ze wilde dat Eric veilig was. Ja, ja, dat ging lastig samen met hun levensstijl, maar op dit moment wilde ze gewoon hun grootste probleem aanpakken. Ja, zou hij in haar positie ook doen, had hij in haar positie ook gedaan, vandaar dat haar moeder overleden was, maar toch was het verkeerd als zij het deed. Om redenen die ze nog steeds niet echt goed begreep. Felicia zuchtte. "Ik weet het niet," gaf ze toe. "Ik wil het niet doen zonder overleg, zonder een plan, maar..." Maar ze dacht dat hij er iets te dicht bij zat en zijn vader om de verkeerde redenen in leven wilde houden. "Maar soms is het beter om er zo min mogelijk mensen bij te betrekken, toch?" Ja joh, verschuil je daar achter.
  6. [1838/1839] Reasons not to die

    Misschien vond hij het over een tijdje minder erg... Felicia wierp een twijfelende blik omhoog, want hier geloofde ze dus echt helemaal niets van. Nee, hoe langer het zou duren voordat Thomas Silvershore erachter kwam, hoe erger het zou zijn, juist, dacht hij niet? Want dat betekende dat Eric en zij al die tijd iets voor hem verborgen hadden kunnen houden. Misschien dat hij zelfs niet eens meer de rest van zijn familie zou kunnen vertrouwen. Zaira, Harold en Stephen... en natuurlijk zelfs de andere kant van de familie, met Hunter en Seth en hun families. Hoeveel slachtoffers zouden er dan vallen? Ze begreep maar niet dat Eric dat risico durfde te nemen. "Nou, wat ik al zei," zuchtte Felicia. "Hij hoeft maar paranoïde te worden en op zoek willen te gaan naar of we iets voor hem verborgen houden. De kelder is goed beschermd en hij komt er heus niet zomaar in, maar de kans is groot dat hem wel begint op te vallen dat er iets is." En dan? Hoe moesten ze hem er dan ooit van overtuigen dat het niets was? Nou, dat was waarschijnlijk het moment waarop Eric gewoon wilde wegrennen, maar het zou alsnog zoveel simpeler kunnen... "Je vindt me niet vreselijk, toch?" vroeg ze bezorgd. "Dat ik hieraan denk?" Raar dat je als professionele moordenaars je alsnog zorgen kon maken of de andere professionele moordenaars je het moorden kwalijk namen.
  7. [1837/1838] How to follow you

    "Ja, het was in ieder geval niet rustig," lachte Felicia vriendelijk. Nogmaals, gelukkig was Vasilisa iemand die een eindeloze hoeveelheid dagboeken over had gelaten. Felicia had zelfs met weinig moeite haar 'moeder' kunnen vragen om de dagboeken die nog in Rusland lagen op te sturen, dus ze had een gigantische hoeveelheid aan informatie. Het merendeel was doodsaai geweest, sorry Lissa, maar hey, wel handig. "Jongens zijn wat dat betreft toch wel wat anders dan meisjes, he? Ik ben heel benieuwd hoe dat bij de tweeling gaat zijn." Nou, een lila waarzegster, dus. Felicia trok even haar wenkbrauwen op, maar hey, die was vast wel makkelijk te vinden om voorlopig te verbannen. "Nou, die is vast niet moeilijk te vinden," lachte ze dus. "Lila! Echt waar? Sommige mensen zouden echt wat minder met hun uiterlijk bezig moeten zijn. Puur natuur is toch altijd wel het beste, niet waar?" Hahahahahahahaha... Nou, vijandig in ieder geval niet, maar er was ook nog eens een nicht die bij hen was komen wonen! "Jeetje," zei Felicia verbaasd. "Net een weeshuis! Nou ja, mijn schoonvader heeft ook eens wat kinderen in huis gehaald..." Ze zuchtte diep. "Verliep allemaal wat tragisch." Ja, het was in een dode geëindigd, woeps. "Hm, zo niet direct... Nou ja, ik heb natuurlijk mijn broers, maar dan moet ze helemaal naar Rusland heen!" Of wilde Evita zo graag van haar af? "Maar ik zal eens rondvragen? Wel grappig, toen Liam destijds vrijgezel was, heb ik hem nog eens proberen te koppelen! Is overduidelijk op niets uitgelopen."
  8. [1838/1839] Reasons not to die

    "Dat is anders," hield Felicia koppig vol, want het was anders. Natuurlijk kun je je niet overal tegen beschermen, dat wist ze ook heus wel, en ze was ook heus niet van plan om haar hele familie op te sluiten in de kelder, gezellig bij Lissa, zodat ze de rest van hun leven in alle rust door konden brengen, maar voor zover Felicia doorhad, ze wist ook heus wel dat ze niet alles wist en dat Eric haar niet alles vertelde, was Thomas nu en de rest van hun leven een gevaar voor hen. Als ze hem zouden uitschakelen, dan hoefden ze niet bij elk Silvershore feest te hopen dat dit niet de ene gelegenheid was dat hun hele leven als een kaartenhuis in elkaar zou storten. "Dat snap ik ook wel," gaf ze toe en ze nestelde zich weer tegen Eric aan, want, oké, haar doel was dus niet perfect, maar... toch. "Ik wil het ook niet... direct." Nogmaals, het duurde nog wel een tijdje voor ze de juiste plannen hadden en alle schaakstukken op hun juiste plek stonden. "Maar het zal toch op een dag moeten, toch? Je moet het sowieso ooit overnemen, je vader blijft niet voor eeuwig leven." Ha, dat zou er ook nog eens bij moeten komen. "Ik kan me alleen niet voorstellen dat hij er nooit achter zou komen en dan heb ik liever dat we daar van tevoren al rekening mee hebben gehouden."
  9. [1838/1839] Reasons not to die

    Nee, de dood van haar moeder had ze inderdaad niet erg gevonden, toen niet en nu niet en als hij het wat eerder had gedaan, had ze het ook niet erg gevonden, maar was het nou echt zo anders? Kon Eric echt zeggen dat zijn vader van hem hield, want in dat geval hadden hij en Felicia hele andere ideeën over wat ouderliefde was, bleek maar weer. Op zich had ze dat kunnen weten, als ze iets meer had opgelet bij over hoe Eric zich voelde en minder bij haar eigen verontwaardiging over de herinneringen die Eric haar had laten zien, maar iedereen had zo zijn zwaktes. Dat die mogelijk in de moord op zijn vader resulteerde, kon ze er wel bij hebben. "Dat mag dan wel zo zijn," verdedigde Felicia zichzelf, "maar het ging er vooral over of ze een gevaar voor me was, niet?" En niet over of ze geschift was of niet. Als ze dat niet was geweest, had Eric haar dan echt niet vermoordt? "En je kunt niet ontkennen dat je vader gevaarlijk voor ons is, toch?" Dan leek haar het antwoord makkelijk...
  10. [1837/1838] How to follow you

    Felicia glimlachte warm terug. Ja, op zich waren dames van hun stand inderdaad niet altijd even dankbaar, ze leken er genoegen mee te nemen dat de wereld om hen draaide (voor zover het natuurlijk niet om hun mannen draaide) en dat ze alles konden krijgen wat ze wilden, zonder er bij na te denken of het daadwerkelijk zo hoorde of niet. Van die hypocrisie had Felicia nog steeds behoorlijk last, om dat zo met gemak te tonen. Nou ja. "Dat is fijn," knikte ze. Ach, saai... niet zo saai als al je vriendinnen thuis bleven, omdat het nou eenmaal zo hoorde. "Valt wel mee," lachte ze dus. "Het was niet zulke moeilijke lesstof allemaal, gewoon wat basisspreuken die elke heks moet weten en verder veel schilderen, tekenen, wat poëzie... En natuurlijk wat talen. Frans was sowieso al gewoon, maar mijn ouders wilden ook graag dat ik Engels en Duits leerde. En mijn vriendinnen kregen ook allemaal thuisonderwijs, dus vaak hadden we samen les." Dat was heel wat beter dan alleen in je eentje in een lokaal zitten en over wiskunde moeten leren, maar tja, Felicia was blij dat ze zelf naar Zweinstein was gegaan, als ze Lissa's dagboeken had gelezen. Man, eindeloze dagen waarbij het enige spannende wat er gebeurde af en toe een roddel was... "Oh ja, natuurlijk," knikte ze, op de vraag of ze ook broers had. "Ik heb er drie! Ik ben wel de oudste, dus iedereen was nog veel thuis." Was vast erger als je alleen was... Lissa had nog een veel jonger zusje, arm kind. Het meisje was zomaar aan komen lopen... Nu was Felicia opgevoed door twee spionnen, maar zelf zou ze het nooit hebben aangedurfd om zomaar iemand in huis te nemen, zonder dat je er de precieze achtergrond van wist. Wie weet waar die vandaan kwam en wat haar doel was... Ja, zelfs driejarige meisjes konden overal voor gebruikt worden. "Ach, dus direct een connectie!" zei ze echter wel vriendelijk, want ja, niet iedereen had hetzelfde leven. "Wat fijn dat ze zo goed terecht is gekomen!" Ze vertrouwde er niets van, maar Felicia vond het ook weer niet nodig om zelf op onderzoek uit te gaan. Het was niet haar leven en ze kon niet iedereen om zich heen beschermen. "Oh, wat vreselijk..." Felicia fronste meelevend. "Nee, ik heb het zelf gemist, ik was hoogzwanger, dus het was een beetje te druk voor me." Daarbij wist ze niet wat zieners bij haar in de buurt zouden zien, maar het zou vast niet veel goed zijn. "Wat jammer dat het evenement zo negatief voor u verliep... Weet u nog welke ziener dat was? Dan moeten we die maar niet uitnodigen als we het nog een keer doen." Ze schudde zachtjes haar hoofd. "Maar wel moedig dat u dan zo'n gevoelig meisje in huis neemt! Is ze niet... hm... vijandig?"
  11. [1838/1839] Reasons not to die

    Ja, haha, ze wist ook best wel dat het lastig was, maar het was niet alsof Eric nooit eerder een geheim voor zijn vader had gehouden. Zij bestond eenmaal, nog steeds, ondanks de poging van Thomas Silvershore om het tegenovergestelde voor elkaar te krijgen, dus ze was het levende (ha) bewijs dat het anders kon. Dat het mogelijk was om geheimen te bewaren voor Thomas, en ja best, makkelijk was het niet, maar het was wel mogelijk. Daarbij maakte het haar eerlijk gezegd behoorlijk nerveus om te beseffen dat Eric geen plan B had, dat dit het plan B was, voor de rest van haar leven tot het punt dat er iemand ooit achter kwam en dan oh jee, nou ja. Twee jaar geleden was ze er zo'n beetje vanuit gegaan dat ze niet lang meer zou leven en kon ze zich niet voorstellen hoe het zou zijn en was ze nooit echt gehecht geweest aan haar eigen plek op aarde, maar zo onderhand had ze een paar dingen waar ze veel om gaf en waar ze niet zonder zou willen. En dan zou het fijn zijn als ze dat kon doen. "Ja," zei ze, toch een tikje ijzig. "Maar toen mijn moeder gevaarlijk was, heb je haar wel uitgeschakeld." Felicia vond dat, in alle eerlijkheid, niet erg en dat wist Eric ook wel, maar het was niet echt eerlijk, toch? Haar moeder kon zo uit de weg geruimd worden, maar zodra het om zijn vader ging, lag het allemaal ineens anders, alleen maar... vanwege wat? "Dus wat is daar het verschil tussen?"
  12. [1838/1839] Reasons not to die

    Ze was dit niet gewend, eigenlijk, dat Eric zo aan haar woorden twijfelde. Oh, hij stelde vaker vragen, wilde precies weten wat ze ging doen, controleerde al haar plannen en probeerde overal de fouten in te zien, half als oefening, half om ze daadwerkelijk te vinden, maar dit was anders, dit klonk minder alsof hij haar precieze methodes wilde testen en meer alsof hij het totale concept niet begreep. "Het gaat nu prima omdat hij niets doorheeft," fronste Felicia en ze duwde zich iets naar achteren, zodat ze hem beter aan kon kijken, beter zijn gezicht kon bestuderen, op zoek naar die kleine tekenen van wat hij dacht, wat hij vond. "Maar de kans is groot dat hij er ooit achter komt, niet waar? En wat denk je dat er dan gebeurd?" Met hem, met haar, met de kinderen... En ja, misschien zou Thomas Silvershore nooit wat doorhebben, misschien zou Felicia nooit een fout maken bij hem in de buurt, of misschien zou hij nooit het paranoïde idee krijgen dat er ergens iets niet klopte en zou hij alles onderzoeken. Zou hij zich niet beginnen af te vragen waarom ze terug naar Zweinsveld verhuisden? Zou hij niet hun huiself ondervragen, de spreuken testen, zien dat er iets raars was met de kelder, met de slaapkamer? Felicia en Eric hadden hun uiterste best gedaan, maar het probleem was dat er iets te vinden was en daar kon je niets aan doen. "Heb je daar nooit over nagedacht?"
  13. [1838/1839] Reasons not to die

    "Ja, een veilige plek is het niet," gaf Felicia toe, met een lichte frons. Daar had ze ook over nagedacht, dat Thomas zijn secretaresses vast helemaal zou uitpluizen voordat hij ze belangrijke informatie toevertrouwde, maar daar hadden ze die twee jaar voor, toch? Om iemand te vinden die het wel aan kon? Of misschien juist om er een meisje te plaatsen, die eerst door haar net-niet-schoonvader uit te laten zoeken, en haar dan pas aan te spreken. Het zou hoe dan ook niet makkelijk worden. "Maar het leek me wel de moeite waard," zei ze, terwijl ze haar borstel neerlegde en de haren eruit trok, die ze makkelijk transfigureerde in de precieze kleur van Lissa's haren. Het was een stomme extra stap, maar wel één die nodig was, voor de zekerheid. Op het eerste gezicht scheelden zij en Lissa nauwelijks qua haarkleur, maar je moest er maar net naar zoeken... "We kunnen nou eenmaal die informatie wel gebruiken," zei Felicia, terwijl ze naast Eric onder de lakens dook. "Hoe beter we hem in de gaten houden, hoe makkelijker we kunnen toeslaan als de tijd er rijp voor is." Tevreden met zichzelf, nestelde ze zich tegen Eric aan. Het was maar een eerste stap, maar ze had hem wel gezet.
  14. [1837/1838][EN] How long before we used to be

    Poor Esmé. Felicia knew exactly how it felt to have a family you'd rather forget all about, she was just grateful she had never had any siblings in the first place, but ah, she was playing Vasilisa and Vasilisa was as dumb as a brick. "Oh, no, that's awful!" she gasped. "I wouldn't know what to do without my family! Are you sure you can't make it up with them?" Don't do it, Esmé, just walk away! Burn the whole of Spain if you had to. Okay, not all of Spain, Spain had some lovely places. Yes, the 'compliment' had just slipped out, hadn't it? She kept her face serene and just shrugged her shoulders, as if it was no big deal, but inside Felicia was cringing. Damn it, with anyone else that would've just slipped between the cracks (hopefully), but of course Esmé had realized. She really ought to be more careful. "Look at what the hormones are doing to me," she laughed it off. "Next thing you'll know I suddenly like pineapple!" Everyone knew Vasilisa hated pineapple, right? Too bad, Felicia liked it. The things you sacrificed to live... Felicia laughed, kindly, at Esmé's attempt at calming Natalia. "It is easier when it's your own child," she admitted, though she wasn't entirely certain about that, while she walked to the cribs and gathered Natalia in her arms. "I'm sure you'll do fine," she kept talking to Esmé, while bouncing Natalia up and down in her arms. "What's wrong, Nascha?" she cood in Russian. "Hungry? Cold? Tired?" But for now she just seemed happy enough to be in Felicia's arms, so she calmed down soon. Only for Robert to start crying. "Would you mind holding him?" Felicia asked Esmé in English. "He gets lonely without his sister."
  15. [1838/1839] Reasons not to die

    14 augustus 1838 - 's avonds laat - Erics huis Felicia's favoriete tijden van de dag bleven de nachten, als de wisseldrank uit was gewerkt en er niemand anders om hen heen was, als ze eigenlijk zichzelf weer kon zijn. Oh, ze was er al aan gewend om Lissa te spelen, zo onderhand voelde het bijna net zo gemakkelijk als die paar jaar die ze door had gebracht als Felicity Nixon, maar Felicity had tenminste nog ergens op haar geleken en Vasilisa Silvershore was natuurlijk een heel ander persoon. Ach, maakte niet uit, want voor dit soort momenten was het het allemaal waard, als het zij en Eric was, want dan wist ze precies waar ze dit voor deed. "We hebben al heel wat aanvragen binnen gekregen," vertelde ze Eric enthousiast, terwijl ze de klitten uit haar haren borstelde. "En er zitten een aantal perfecte kandidaten tussen. We moeten nog wel wat interviews doen, maar dat is zo geregeld." Interviews voor wat? Nou, Felicia had zich gerealiseerd dat ze wel de rest van haar leven een verveelde huisvrouw kon spelen, of ze kon daadwerkelijk wat doen en zo was ze, uiteindelijk, op het idee gekomen om een beurs voor een secretaresse-opleiding op te zetten. De beurs zou beschikbaar zijn voor geschikte jongedames (en misschien geschikte jongeheren, ze wilde ze niet bij voorbaat al buitensluiten, maar er had zich niemand van het mannelijke geslacht aangemeld), die de kosten van hun opleiding vergoed zouden krijgen en daarna een keurige referentie van Vasilisa zouden krijgen, die natuurlijk een belangrijke achternaam met zich meedroeg. Maar veel belangrijker was dat deze meisjes loyaal aan haar zouden zijn (was de uiteindelijke bedoeling) en dat als ze dan secretaresses voor belangrijke mannen zouden worden, Felicia toegang had tot informatie. "Alleen wel jammer dat het nog twee jaar duurt," zuchtte ze toch even, terwijl ze in de spiegel naar Eric keek. "Nou ja, geeft ons genoeg tijd om te kijken of we één van die meisjes later bij je vader neer kunnen zetten." Ja, als er iemand was waarvan ze informatie wilden hebben... Privé!
×