Jump to content

Thomas Hawk

Democratie & Magie
  • Content count

    468
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    8

Thomas Hawk last won the day on February 19

Thomas Hawk had the most liked content!

About Thomas Hawk

  • Rank
    If only I could solve my problems with books...
  • Birthday 01/24/97

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Betsy

Profile Fields

Recent Profile Visitors

2,955 profile views
  1. [1839] Creating titles is not one of my talents

    Thomas keek op. Ze had hem de hele fles gegeven. Niet dat de man daar een punt van maakte. Normaal gesproken zou hij zich inhouden, normaal gesproken liet hij zich nooit zo zien in publieke sferen, maar vandaag had hij er op de een of andere geen zin in om geheim te doen. Misschien dat een van zijn vrienden hem zouden zien, zich zouden realiseren dat het toch niet zo goed met hem ging als dat ze dachten. Niet dat dat ging gebeuren. Ach, hij had in ieder geval wat drank. Hij legde geld op de bar wat hij dacht dat meer dan genoeg was en schonk voor zichzelf een glas in, waar hij van begon te drinken. Toch keek hij even om zich heen om er zeker van te zijn dat er geen mensen waren die hij kende. Het was een raar gevoel dat hij had, aan de ene kant wilde hij dat iemand zag wat hij deed, aan de andere kant wilde hij het verstoppen en zorgen dat niemand het zag. Een sterk dilemma, dat hij de volgende keer op zou lossen door zoals gewoonlijk thuis te drinken. ''Bedankt.'' Zei hij vriendelijk, en tikte met zijn vinger tegen zijn glas. ''Ik heb niks nodig hoor, hoe is het met jou? Gaan de zaken een beetje goed?' Hij nam nog een slok. De drank was erg sterk, maar dat kon hij wel waarderen. Het brandde in zijn keel en hij slikte nogmaals en keek haar aan, hopend op wat aanspraak. Het was behoorlijk leek nog, dus wellicht had ze wat tijd om te kwebbelen. Over het weer, of zoiets. Of over... Boeken? Wat vond mevrouw Lennox fijn om te doen in haar vrije tijd? Hij keek haar schattend aan. Misschien hield zij ook wel van lezen, maar sommige mensen waren daar totaal niet in geïnteresseerd. ''Leest u zowel nog eens wat?'' Vroeg hij toen maar. Was toch iets beter dan over het druilerige weer te praten. @Anne Lennox
  2. ''Oh.'' Zei hij. Nu wilde ze weer dat ze het niet deden. ''Oké, maar laat me je niet tegen houden, misschien is het wel hartstikke goed voor het matras!'' Wist hij veel. Misschien zorgde dat ervoor dat er minder beestjes in zouden kunnen komen. Niet dat hij ooit last had van beestjes en hij draaide zijn matras ook om, maar hij had best goede matrassen en ook goede huizen, waar geen beestjes in zaten. Zo ver hij kon zien, in ieder geval, het was niet als zijn oude winkel, op de verdonkeremaansteeg. Hij dacht terug aan die tijd, en het deed hem haast ineenkrimpen van ongemak, wat voor een naar persoon hij was geweest. Het was maar goed dat hij zichzelf uit het verleden niet kon tegenhouden, want Thomas zou oude Thomas echt even goed aanspreken. Maar goed, hij wist ook wel dat oude Thomas daar niet naar geluisterd zou hebben. Het enige wat hem had gemaakt wie hij nu was was zijn enorme vernedering die hij zichzelf aan had gedaan en zijn oude vrienden. Hij was blij sommigen uit zijn leven te hebben, maar allemaal hadden hem gemaakt wie hij nu was. ''Oh ja, ik gebruik mijn hutkoffer wel zelf om dingen in op te slaan.'' En met een boekenwinkel én een boekenobsessie was dat behoorlijk wat. Boeken die hij leuk vond sloeg hij op in zijn persoonlijke collectie, en die was met de jaren toch wel behoorlijk uit de kluiten gegroeid. Maar hij zou het niet over zijn hart kunnen verkrijgen ze weg te doen. Dat was alsof hij een deel van zijn ziel weggooide, plus, hij hoopte ze, zodra Dolly wat ouder werd, ze haar kunnen doen lezen. Ze vond lezen nu al interessant, dus hopelijk zou die interesse aanhouden, zodat zij als vader en dochter samen ervan konden gaan genieten. Hij keek haar even raar aan toen ze hem vertelde het kussen te wassen. Hij wilde er niet tegen in gaan, want dat was misschien niet zo aardig en hij wilde haar helpen, maar haar kussen wassen was wel behoorlijk apart. ''O...Kee...'' Zei hij traag, en hij keek haar met toegeknepen ogen kort aan, voordat hij het kussen en de sloop naar de badkamer nam, waar hij ze in de kuip gooide en warm water het bad in liet lopen. Hij wist niet of ze een wastobbe had, en hij wist ook niet zo goed wat hij nu eigenlijk moest doen. Zeggen dat ze het lekker zelf maar moest doen? Ze was zo'n goede vriendin, en hij wilde haar helpen. Hij besloot dat hij zich als een goede Christen zou gedragen en haar gewoon zou helpen. Met een zwiep van zijn toverstaf kwam wat wasmiddel aangevlogen en al gauw bubbelde het bad en waste hij het kussen met zijn toverstok, waarna hij deze zo veel mogelijk uitwringde en aan de railing boven het bad hing. Zo kun het samen met de sloop goed drogen. ''Kussen is schoon!'' Riep hij naar haar toe en liep met een glimlach terug. @Blythe Lennox
  3. Thomas' 'leeft Blythe eigenlijk nog' was een beetje veranderd in 'moet Thomas iemand inschakelen', want het matras omdraaien klonk voor hem als iets heel erg raars, hij had daar echt nooit wat van gehoord. ''...Nee... Dat doe ik niet.'' Zei Thomas een beetje rustig. Misschien moest hij maar eens een boek lezen over, euuh, matrassen omdraaien? Waar zou dat in staan, in boeken over huishoudens houden? Die had Thomas vroeger nog wel eens gelezen, omdat hij geen ouders meer had toen hij op zichzelf ging na Zweinstein. Maar hij had dat al een poos niet gelezen, misschien had hij er toen overheen gelezen, of was het iets moderns om dat te doen, of iets wat bepaalde families deden. Dat wist Thomas niet. ''Wil je dat nu dan doen? Dan pak ik deze kant wel en jij díe kant?'' Vroeg hij en hij wapperde met zijn hand naar het andere kant van het bed. ''Waarvoor heb je een hutkoffer nodig? Ik kan als je wilt wel een oogje open houden voor een kast, of een hutkoffer. Zijn tweedehands volgens mij ook niet zo duur. Je gaat toch niet verhuizen zonder mijn hulp,hé?'' Hij lachte naar haar, maar hij was wel oprecht benieuwd wat ze van plan was met een hutkoffer. ''Ik denk dat dat kussen samen met de kussensloop zo de was in moet, want die modder kan heel snel door die sloop heen.'' Zei hij en hij glimlachte naar Blythe. @Blythe Lennox
  4. [1836] The ball that will change life forever

    Thomas keek een beetje verloren rond, op zoek naar ten minste éen gezicht dat hij herkende, maar dat deed hij niet. Er werd naar hem gekeken, maar zelfs met de nette manieren konden sommige gasten de afkeuring in hun gezicht niet bedekken. Ze waren zijn uitbarsting niet vergeten kennelijk, en hij werd een beetje rood bij de gedachte dat een boel mensen die hier waren waarschijnlijk gehoord hadden van zijn vuist die de neus van Bunface had doen bloeden. Gelukkig kwam er al snel iemand op hem afgelopen die hij kende, John Smith, Rosa's voogd, als je dat zo nog kon noemen als iemand geen kind meer was. John had de relatie tussen Thomas en Rosa goedgekeurd en hij was dan ook erg blij met de man. Hij zou binnenkort maar eens wat tijd met zijn 'schoonvader' besteden, want als Rosa en Thomas volgend jaar ofzoiets wilden trouwen, dan moest die band wel een beetje goed zijn. Maar, wat deed je met zo'n man, wat zou hij leuk vinden? Dat was nu de tijd om uit te vogelen. ''Ah, jawel hoor. Ik moet alleen even mensen wat beter leren kennen.'' Hint, hint. ''Een mooi feest wat u geeft!'' Zei Thomas, zijn gezicht stond op standje vrolijk. ''Ik kwam binnen, ik dacht echt wauw zeg, zo mooi! Misschien zouden we hier ook de bruiloft houden, er is fijn veel ruimte!'' Rosa zou het vast fijn vinden hier te trouwen, of misschien in een mooie kerk. Hij zou deze week ergens maar eens vragen wanneer en waar ze wilde trouwen, maar hij was nu voornamelijk aan het sparen. Hij wilde natuurlijk wel een strak pak aan en hij betaalde graag mee aan de jurk. Rosa wilde misschien wel een wat duurdere jurk, hij wist niet zeker of hij dat nou kon betalen, maar hij zou in ieder geval kei en kei hard zijn best doen om dat voor haar te regelen. Dat verdiende ze. Even voelde hij kriebels in zijn buik, toen hij dacht over wat er na de bruiloft zou gebeuren. Ze zou elke dag bij hem kunnen zijn, ze zouden kinderen krijgen. Het zou hem toch zo enorm leuk lijken om nog een dochtertje te krijgen, maar ook een zoon leek hem wel leuk. Hij zou ze in ieder geval, net als Dolly, vroeg aan het lezen proberen te krijgen, dat zou hen enorm helpen in de toekomst. En daarnaast had hij het altijd hartstikke gezellig gevonden met Dolly als hij met haar boekjes las, en dat zou hij wel nog een keer willen. En hij zou wel willen weten hoe Dolly met een halfbroer of halfzus om zou gaan, lekker spelen, ruzie maken, al die dingen die bij broers en zussen hoorden. Als John het wilde konden ze ook bij hem logeren, of kon hij met zijn kleinkind en Dolly komen spelen. Datgene waar Rosa en Thomas zo hard voor hadden gestreden zou over een poos echt werkelijkheid worden! @Aurora Montagu
  5. [15+ ][1839] Uit de kast gluren

    Hij kon zijn ogen sluiten, zijn vingers in zijn oren stoppen, maar hij leek bevroren, naast het getril in zijn lijf. Hij kon zijn zintuigen niet geloven, Rosa die toegaf aan Augustus' vraag. Het brak zijn hart en hij deed zijn best rustig adem te halen, anders zou Augustus gesnik kunnen horen, of zijn bevende adem. Het beeld dat Augustus zich zo tegen haar opdrukte maakte ook tegen Thomas' wil in indruk op Thomas' lichaam, en het gekus waar hij de geluiden van kon horen aan deze kant van de kastdeur wonden hem op. De machteloosheid over zijn eigen lichaam en gevoelens maakte hem weer boos en hij probeerde zich op zijn geliefde te focussen, te bedenken wat zij in hemelsnaam aan het bedenken was. ''Bureau?'' Thomas werd draaiierig en drukte zich tegen de achterkant van de kast. Hij moest stoppen met het tafereel te waarnemen, dit voelde als psygische zelf-mutilatie om naar hun gekreun en geadem te blijven luisteren. De roodharige man sloot zijn ogen, de tranen stroomden vlug over zijn wangen. Hij voelde iets waar hij op kon gaan zitten en deed dat voorzichtig, waarna hij zijn oren dicht deed en zijn ogen dichtkneep en heel hard 'lalalalalala' in zijn hoofd schreeuwde, om maar niet te hoeven denken over wat er aan de andere kant van de kast zich afspeelde. @Aurora Montagu
  6. [1839] Uitstelgedrag brengt problemen

    Thomas was de laatste paar dagen nogal nerveus geweest, en had die nervositeit verborgen als vrolijke hyperheid, maar als hij moe was kon hij de energie nauwelijks opbrengen om hyper te doen en dus zagen zijn naasten het wel. Hij was enorm aan het afkicken van de drank, aangezien Rosa hem had verteld dat ze een deze avonden bij hem langs zou gaan, en ze had hem niet verteld wanneer precies. Het was de afgelopen tijd geen uitzondering als Thomas zijn dochter bij de oppas afzette om 'te gaan werken', maar hij moest altijd de volgende ochtend vroeg de wekker zetten om de flessen te verbergen en zichzelf op te knappen voor Dolly weer kwam. Hij had haar deze afgelopen week meegenomen in zijn vrolijke hyperheid naar een speelgoedwinkel en had haar daar allerlei dingen uit laten zoeken, maar nu zat hij in de stoel in Dolly's kamer, een boek te lezen terwijl hij een vergeten knuffeltje van haar vasthield om het getril in zijn ene hand te verbergen. Het was ook best lastig zich te concentreren op het lezen, want zijn hoofd vloog door al zijn gedachtes heen. Hij had de brief die zij hem had gestuurd nog niet beantwoord en het was al een week geweest. Zat ze op zijn antwoord te wachten, of zou ze zich gewoon melden? Rosa kennende was het dat laatste. En dus was hij nerveus. Hij was blij dat ze langs zou komen, uiteraard, maar hij was er niet helemaal klaar voor. Hij wilde haar bij hem hebben, maar zonder al dít. Toen hij gelezen had dat ze dacht dat het kindje van hem was deed zijn maag een sprong, bij het idee weer papa te zijn, maar het geluk werd meteen beklemd door de zwaarte van de hele situatie. Zelfs al zou het kindje van hem zijn, zou hij het wel kunnen zien? Zou Dolly het kunnen zien, zouden ze kunnen weten dat ze familie waren, of zou het kindje constant in huize Montagu doorbrengen. Hij verborg zijn hand die in het knuffeltje kneep achter zijn boek en glimlachte naar zijn dochter, die veel te druk was met haar poppen om dat door te hebben. Thomas had al weken niet goed kunnen slapen, bijwerking van waar hij mee bezig was, en stiekem was dat ook een van de redenen dat hij Dolly niet naar haar eigen bed stuurde als ze geen zin had in haar eigen bed, hij vond het zo fijn naar haar te kunnen kijken, te weten waar hij dit voor deed. Vorige maand had hij een zeer traumatische ervaring meegekregen, toen hij Rosa had bezocht, en sindsdien vond hij zichzelf vrijwel elke nacht in de onderkant van een fles. Maar, dit kon toch niet meer. Hij moest stoppen, maar het was zo ontzettend lastig. Zeker nu hij zo ontzettend nerveus was, zou een slok drank hem zo helpen. Hij hoorde de deurbel en riep Dolly nog na, maar ze was de kamer al uitgezoeft. Thomas stond op, en volgde haar, al was hij momenteel niet zo vlug. Toen hij eenmaal bij de deur was aangekomen klopte zijn hard alsof hij tientallen trappen was op en afgerend en het zweet stond hem op zijn voorhoofd. Hij had nog steeds het knuffeltje in zijn handen, maar dat hield het trillen niet meer tegen. Ze was hier. Een domme glimlach ontstond op zijn gezicht. ''Rosa.'' Mompelde hij, tussen het ademhalen in. ''Je bent er, kom binnen!'' Hij deed zijn best er normaal en uitgerust uit te zien, en probeerde zo te praten dat ze niet zo door zou hebben dat het lopen naar de deur al een halve sport voor hem was geweest. @Aurora Montagu
  7. [1839]A book a day keeps reality away

    Thomas vond het fijn om te horen hoe het met zijn klanten ging en al helemaal met zijn mede-wegisweg-winkeliers. Al was het niet helemaal een winkel waar Thomas instapte, nu helemaal niet, was het goed om onder de mensen te zijn en te weten wat er gaande was. Zo werd hij dus ook al uitgenodigd voor een evenement, waar hij met zijn nieuwe regels voor zichzelf, geen nee tegen mocht zeggen. ''Twee jaar alweer! Ja dat gaat echt heel erg snel! Voor je het weet zijn ze alweer een jaartje ouder.'' Hij grijnsde mee met de jongeman. Thomas kon de dag nog herinneren dat hij Dolly voor het eerst in zijn armen hield, dat zoete gezichtje van haar dat hem zo aan had gekeken en nu was ze al weer zo oud, ging ze naar school, leerde ze rekenen en schrijven. En hij had haar vrijwel alleen opgevoed, Libby haar moeder was er alleen voor het eerste jaar geweest, of een paar maanden? Hij kon het zich niet zo goed herinneren, en berispte zichzelf daarom. Hij had het opgeschreven, de datums, zodat hij dat nooit kon vergeten. Hij kneep zijn hand nog wat dichter om de pen en glimlachte naar de man. ''Dat lijkt mij erg gezellig hoor! Ik denk dat Dolly dat ook leuk zal vinden!'' Dolly was zo'n vrolijk kind, die vond alles wel goed. En er zouden vast meer kinderen zijn. ook van haar leeftijd, dus dat zou mooi uitkomen, zou ze meteen weer nieuwe vriendinnetjes in de buurt kunnen krijgen, alhoewel die kinderen ook vast op de school zouden zitten, ach, gaan naar dit feest kon in ieder geval geen kwaad. Het was goed dat Ronan hem had gewaarschuwd, anders had hij de uitnodiging geopend aan het einde van hun gesprek. Ze stonden nu bij de kasten voor de kinderen en Thomas liet zijn vingers over de ruggen van een paar boeken gaan voor twee-jarigen gaan, om voor te lezen. ''Dan ben je hier aan het goede adres!'' Glimlachte de man en hij trok behendig met twee vingers twee verschillende boeken uit de boekenmuur. Hij zag dat Ranon de achterkant van een ander boek aan het lezen was en drukte zijn pen in zijn zak en legde de boeken in zijn handen, die hij beide klemde. ''Ik denk een beetje van beide. Ik vind het fijn dat ik nu wat meer tijd heb voor administratieve dingen, maar mis haar vrolijke, drukke aanwezigheid. Maar goed, s'avonds is ze er is nog steeds elke avond gezelligheid bij het avondeten.'' Hij leunde tegen de boekenkast en keek de man aan. ''Met een tweeling zal het ook wel twee keer zo druk zijn, of valt dat mee?'' @Ronan Lennox
  8. Ietswat opgelucht zuchtte de man, al was hij niet helemaal gerust gesteld. Het kon ook ontkenning zijn, waarom had ze anders een kussen naar buiten gegooid? Maar, het kon ook zijn dat ze de waarheid sprak. Misschien moest hij maar het voordeel van de twijfel geven. Hij was hier immers niet om haar te veroordelen, maar om haar te steunen. Al deed hij het mentaal stiekem toch een heel klein beetje, want hij maakte zich zorgen. Thomas hief zijn hoofd naar het geluid en zag boven de overloop het gezicht van Blythe dat hem deed glimlachen. Ze hadden momenteel allebei echt een nare periode, maar met goed gezelschap werden ze allebei in ieder geval afgeleid. ''Ja, ja, ik kom naar boven!'' Hij hing zijn natte mantel aan de kapstok, schopte zijn schoenen eronder en pakte het kussen weer op met zijn duim en wijsvinger. Ondanks dat hij zijn best deed alleen het droge vast te houden zwiepte een randje vies- en nattigheid tegen zijn hand toen hij de trap op begon te lopen. Jak. ''Euhh, ja, mijn hutkoffer heb ik nog, ik gebruik hem als opbergkast, waarvoor heb je die nodig?'' En heb je hulp nodig, wat hij niet durfde te vragen voor nu. Hij wilde niet klinken alsof hij geen vertrouwen in haar had, maar hij kende Blythe al langer van vandaag en ze leek weer in een druk-in-haar-hoofd-bui te zijn. Hij wist niet wat hij liever had, dat ze futloos was of zoals ze nu was, want in beide situaties leek alles wat hij zei maar een naaldenprik diep binnen te dringen, maar hij bleef het proberen. Daar waren ze immers vrienden voor. ''Wat ben je nu aan het doen?'' Vroeg hij aan haar, de kussen naar haar uitstekend. ''Waarom moeten we het matras omdraaien?'' Hij was oprecht verward. Hij draaide zijn eigen matras nooit om, hij maakte zijn beddengoed schoon. @Blythe Lennox
  9. [15+ ][1839] Uit de kast gluren

    De woede die in zijn lichaam gierde kon maar niet gestild worden, wat leidde tot trillende ledematen en tranen die op begonnen te borrelen in zijn ogen. Hij wilde wegflitsen, maar Augustus zou de straal licht nu nog steeds kunnen zien. Hij probeerde iets te bedenken waardoor hij die man kon afleiden, zonder zijn eigen locatie te laten zien, maar zijn hoofd werd overladen met gevoelens en gedachtes. Het getril leek maar niet op te houden terwijl hij machteloos naar de stemmen aan de andere kant van de kastdeur luisterde. De kleine kusjes die ze die verschrikkelijke man gaf brandden gaten in Thomas' hart. Hij had altijd wel geweten dat dit zich wel achter de schermen zich afspeelde, maar vanaf nu kon hij niet meer doen met zichzelf alsof het helemaal niet gebeurde. Het maakte het conflict nog echter dat het al was geweest en het scheurde hem in tweeën. Toen ze hem zo tegen zijn vijand aandrukte prikten zijn ogen zo erg dat hij wel moest knipperen en de tranen over zijn wangen begonnen te stromen. Het voelde als een nachtmerrie waar hij niet uit wakker kon worden. Een verhaal dat vol leedvermaak was geschreven. Het trillen van zijn handen probeerde hij, tegelijkertijd met zijn emoties, onder controle te krijgen, maar het lukte hem maar niet. Hoe hij haar zo vasthield, alsof ook hij van haar hield. Deed hij dat? Een steen leek in zijn maag te vallen en hij onderdrukte het misselijke gevoel wat daaruit voorstond. Ze zouden toch niet hier op de bank... Nee, dat zou Rosa toch niet laten gebeuren! Ze zou moeten weten dat hij dat niet aan zou kunnen. Nerveus glimlachte Thomas waarna hij hard op zijn kiezen beet en de glimlach uit zijn gezicht vertrok. Het beven ging maar door en ook de tranen kon hij niet stoppen. 'Red me dan Rosa', probeerde Thomas mentaal naar haar te sturen, wetende dat hij geen psychische krachten had. 'Ik kan dit niet.' @Aurora Montagu
  10. SECRET HAWKAWAY

    15 februari Lieve R, D was enorm blij met je brief, ik heb hem voor haar onder haar matras gelegd, dat wilde ze graag, ik weet niet waarom. Het gaat goed met haar, we waren deze week naar het park geweest. Het was koud, dus ik had D haar leuke muts en sjaal aangedaan, en volgens mij ben ik zo druk geweest met haar dat ik mijzelf vrijwel vergeten ben in te pakken, dus ik heb een flinke verkoudheid opgelopen. Hindert niet, met wat warme soep en een warm bed kom ik er gemakkelijk weer bovenop. D slaapt ook de laatste paar dagen bij mij in bed, omdat ze bang is van het monster onder haar bed. Ik heb gekeken, maar ik zag geen enkel dier, maar vind het prima dat ze bij mij ligt. Lekker warm en gezellig. En ik heb natuurlijk boeken genoeg, dus kom ook geen entertainment tekort. Oh en D houdt nu vrijwel wekelijks een circus-act voor me. Dan moet ik in de stoel zitten naast het bed, en gaat ze allerlei koprollen doen en dan moet ik klappen. Het is echt heel schattig, ik hoop dat je het binnenkort wellicht kunt zien. Enfin, het wordt al laat, ik ga de kaarsen maar eens uitdoen. Ik spreek je later. Ik houd van je, jouw T.
  11. [15+ ][1839] Uit de kast gluren

    Gelukkig kwam Rosa hem al te hulp schieten, of nouja, te hulp schieten, ze sloot hem op in de kast. Gelukkig had hij nu wel zijn toverstok weer, waardoor hij zo zou kunnen verdwijnselen, maar eerst moest Bunface de kamer uit zijn, anders kon hij het wellicht zien. Hij had niet begrepen wat ze naar hem fluisterde, het leek wel een andere taal, voor ze zich weer naar haar man draaide en de briljantste smoes ooit bedacht, of in ieder geval, het was een hele snelle smoes die een stuk geloofwaardiger over zou komen dan als Thomas het gezegd zou moeten hebben. Hij moest nu geduldig wachten tot Bunface de kamer uit gedirigeerd zou worden door Rosa, hopelijk duurde dat niet lang meer want hij had het nog steeds behoorlijk koud maar toen klonk de stem van Bunface die iets zei dat Thomas' bloed deed koken. ''...ik zal een extra bediende in dienst nemen als je dat wilt, die je kan helpen met dingen die je niet meer kan door onze baby.'' Dit was niet slechts een stomp in zijn maag, dit voelde of er een peloton van olifanten besloten had Thomas' lichaam als voetmatje te gebruiken. Baby? Rosa was weer zwanger? Thomas keek trillend naar zijn vriendin, hij kon vanuit deze positie haar buik niet zien en dus ook niet of ze zwanger was. Hoe had hij dat niet kunnen zien, ze lag net nog met haar blote benen om hem heen. En dan ook nog 'onze'! Uiteraard wist de man niks af van de geheime bedflooiierijtjes van Thomas en Rosa, maar het leek haast wel of hij het expres deed. Het idee dat Rosa misschien zwanger was van die verschrikkelijke gladaal... Hij had zich bij de miskraam die Rosa had gehad erop betrapt dat hij opgelucht was geweest dat het zijn dochtertje was geweest, al had die opluchting plaats gemaakt voor pijn. Waarom had Rosa het hem niet verteld? Omdat ze dacht dat hij het niet aankon? Hij trilde behoorlijk, en balde zijn vuisten. Toen de man uiteindelijk besloten had van zijn luie gat te komen en zijn vrouw te gaan helpen riep Thomas hem mentaal toe. 'Kom dan', staarde hij de man woest aan vanuit de spleten in de deur. 'Doe de kastdeur maar open.' Het maakte hem op dit moment helemaal niks meer uit, het enige wat hij wilde was de man vervloeken. Rosa hoorde bij Thomas, dat de rest van de maatschappij het daar niet mee eens was moesten ze verdomme zelf weten. Zijn hoofd was nu dezelfde kleur als zijn haar, en hij bleef de man maar aanstaren. @Aurora Montagu
  12. SECRET HAWKAWAY

    Zaterdag 9 februari, 1839 RG van TH, Ik vond het ook erg fijn je te zien, het leek voor een paar uur gewoon weer normaal, zoals vroeger. Ik denk dat je het boek erg leuk zal vinden, ik kan je altijd je anoniem nieuwe boeken sturen, er is hier iemand op de wegisweg die voor wat extra geld alles anoniem verstuurd. Misschien is dat een oplossing zodat je niet altijd hoeft te wachten op nieuwe titels. Ik zal de stempel in de boeken achterwege laten zodat ze niet te traceren zijn. Je tekening hangt aan mijn muur, en niemand komt daar ooit binnen behalve ik, D en misschien Sascha als ze medicijnen uit het nachtkastje nodig heeft. Liefste, ik moet weer aan het werk maar we missen je en houden van je, jouw T.
  13. [1836] The ball that will change life forever

    Thomas was een buitenbeentje in deze grote zaal vol mensen. Hij was niet erg op de hoogte van de etiquette en liep dus een beetje ongemakkelijk door de menigte met een glaasje sap in zijn hand en zie af en toe hallo, en had een kort koetjes en kalfjes-gesprek, waarna hij zich weer ongemakkelijk uit de voeten maakte. Hij had eigenlijk niet heen willen gaan, maar als hij met Rosa zou trouwen zou hij op de een of andere manier toch etiquette moeten leren. En hoe hij met deze mensen moest praten, want hij zou, nadat ze getrouwd zouden zijn, behoorlijk van dit soort feesten af moeten gaan. Hij glimlachte even en speelde met zijn duim wat met de ring om zijn vinger, voor hij de laatste slok uit zijn glas nam, die op een dienblad zette van een ober, of hoe je dat ook noemde op zulke dure feesten, voordat zijn glimlach abrupt in een frons veranderde, toen Bunface zich liet zien. Daar had hij dus echt geen zin in. ''Dit is niet eens jouw feestje, Bunface.'' Mompelde Thomas tussen zijn tanden, maar de man leek hem straal te negeren en verder te gaan met zijn pesterijen. Thomas nam diep adem, dit feest zou het eerste feestje zijn waar ze beide zouden zijn waar Thomas zich niet zou doen leiden door Bunface's uitdagingen. Trouwens, had die man nog steeds niet door dat elke keer als hij met Thomas in aanraking kwam deze hem een bloedneus verkocht? Nee, hij was het niet vergeten. En hij wees hem ook nog eens op de drank, omdat hij die wel nodig zou hebben. Thomas fronstte, waarna de man weer in de menigte verdween, waarschijnlijk door de angst zijn mooie pak weer vies te maken. Thomas zat eigenlijk ook niet te wachten op dat hij wéer een week bezig zou zijn met bloed uit zijn pak te krijgen en dus was het maar goed dat de man weg was gelopen. Thomas pakte weer een glas sap en ging bij de wand van de zaal staan en zocht naar Rosa. Hij moest echt even zeggen wat Bunface nu weer tegen hem had gezegd. @John Smith
  14. [15+ ][1839] Gemixte drankjes over gevoelens

    Dat had hij helemaal niet bedoeld, zij waren niet kapot. Alhoewel, dit hele gedoe had hen zo uit elkaar gedreven, het leek wel of ze beide aan iets vasthielden wat al lang vergaan was. Misschien was dat ook zo. Ook Rosa begon te huilen, iets wat Thomas pijn deed. Al kwam ze nu erg dichtbij, terwijl hij juist iedereen van zich wel wilde hebben. Haar motiverende speech maakte slechts dat hij verward raakte. Zoveel woorden, en zoveel gevoelens die hij niet allemaal zo goed kon verwerken nu zijn bloed vol alcohol zat. Ze kwam nu heel dichtbij, gaf hem een knuffel die hij, als hij nuchter was geweest waarschijnlijk dankbaar aan had genomen, maar op dit moment wilde hij wat afstand behouden. En nu was ze zo héel dichtbij en het maakte dat hij frustratie en irritatie op voelde borrelen. En toen begon ze over hoe ze een gezinnetje konden zijn, aaiend over zijn rug, wat hem nog meer irriteerde. ''Rosa!'' Riep hij, boos en gefrustreerd en hij duwde haar van hem af. Dit was wat hij al jaren wilde en nu kwam ze plots naar hem toe, en gooide ze haarzelf over hem heen? Waarom was ze zo plots van mening veranderd? ''Wilhij je niejmeer?'' Lachte hij, hij had niet door hoe oprecht kwetsend dat over kon komen. Hij was nu compleet verdwenen in de ruimte in zijn hoofd. ''Waarom nu? Ikwieldit al zo lang.'' Hij zuchte, geïrriteerd, en veegde met zijn vuisten door zijn ogen. ''Ga gwoon naar huis... We kunnen er lateroverpraten. Wanneer mijn hoofd niet meer draait....'' Hij duwde zijn hand tegen zijn voorhoofd. Het begon nu ook te steken in zijn hersenen en hij wilde gewoon terug naar zijn bank en het uitslapen. @Aurora Montagu
  15. [15+ ][1839] Uit de kast gluren

    Nee, nee, nee! Rosa, wat doe je nou! Machteloos keek hij toe hoe ze dichter bij die verschrikkelijke man ging zitten en hoe ze haar blozen hem nog een stomp in zijn maag gaf. Hij was momenteel echt compleet niet meer bezig met waar ze voor hij zo abrupt de kast in was gesprongen mee bezig was geweest, al moest ook hij zich mentaal berispend toespreken, want om de een of andere reden, toen ze zo dicht bij elkaar zaten en Bunface zijn geliefde kuste deed het ook iets met hem. Het was verschrikkelijk, hij kon er niets aan doen en stond daar maar. De woede die hij voelde zette zich om in allesovernemende hulpeloosheid en hij beet gefrusteerd op zijn tanden. Hoe was hij ooit in deze situatie beland, waarom was hij niet gewoon verliefd geworden op een meisje dat op de hoek van zijn straat woonde ofzo. Er waren genoeg vriendelijke dames om hem heen, hij had genoeg keuze, maar zijn hart zou het niet aankunnen. Niet dat dat dit nou zo goed aankon. Hij keek lijdzaam toe hoe de kusjes op haar nek belandden en er begonnen tranen in zijn ogen te verschijnen. Hij kon het zich niet veroorloven gesnapt te worden, als schouwers wisten dat hij had ingebroken, zou zelfs de beste vriendschap met Christina hem niet kunnen redden van een enkeltje gevangenis. Inbreken was een serieuze overtreding. Zou hij Dolly op moeten geven? Hij probeerde zich weer af te leiden. Kon hij zijn onderbroek maar omhoog doen dan voelde hij zich een stuk beter. Bunface keek de andere kant op, dit kon toch wel? Stilletjes opende hij de kastdeur iets zodat hij zijn onderbroek aan kon doen. Stilletjes deed hij de deur weer dicht, al maakte de deur op het laatst een krakend geluid. ''Ieeeeeeeeeck...'' Fuck. @Aurora Montagu
×