Jump to content

Cheyenne Johnson

Vrijzinnige Tovenaarspartij
  • Content count

    64
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    3

Cheyenne Johnson last won the day on December 16 2017

Cheyenne Johnson had the most liked content!

About Cheyenne Johnson

  • Rank
    Losing my grip in the grey, everything is slippin' away
  • Birthday August 11

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Irie

Profile Fields

Recent Profile Visitors

1,522 profile views
  1. Cheyenne had besloten dit jaar weer eens een poging te doen om het kerstfeest op Zweinstein bij te wonen. Vorig jaar was alleen het debutantenbal al wel weer spannend genoeg geweest, maar dit jaar voelde ze zich een stuk beter en alleen in de Cornwall toren blijven met een peuter en twee baby's was ook maar niks als je wist dat je man beneden plezier aan het maken was door de Grote Zaal om te toveren in een waar Kerstfestijn. Dingen omtoveren was nou juist echt Cheyenne's ding, dus misschien kon ze nog wel een goede bijdrage leveren en Charlotte vond het vast ook wel leuk om even tussen alle kerstglitters door te rennen en wat te knutselen. De meningen over dit "decoreer je eigen kerst" evenement leken nogal uiteen te lopen. Sommige leerlingen gingen meteen enthousiast aan de slag, terwijl anderen hun armen over elkaar sloegen en koppig begonnen te mokken. Ze glimlachte even naar een jongetje uit Ravenklauw dat enthousiast voorstelde om kronen te maken. Niet perse heel kerstig, tenzij je vijftig wijzen oud het oosten wilde hebben, maar zijn enthousiasme was zeker iets om aan te moedigen. "Wat een leuk idee!" Ze draaide zich om om aan haar dochter te vragen of ze ook een kroontje van de jongen wilde, maar Charlotte was al nergens meer te bekennen. Misschien had ze iets anders gezien wat ze interessanter vond, zoals een ontploffende kersenbonbon. De laatste tijd ging ze er wel vaker eens vandoor, zeker nu ze door had dat dat een stuk makkelijker was nu er twee kleine broertjes waren om haar ouders af te leiden, maar Cheyenne maakte zich er nu maar niet meteen teveel zorgen om. Ze had geleerd van de afgelopen keren en met wat magische trucjes kon Charlotte nooit te ver uit de buurt gaan. Nouja, misschien kon ze zo meteen nog wel een kroontje maken, of had ze iets veel leukers gevonden. Ze wierp even een blik in de buggy met de slapende tweeling -werkelijk, hoe ze door dit gegil en gepraat heen konden slapen, het was Cheyenne een raadsel- en ging toen naast haar man staan, want kerst was en bleef uiteindelijk toch een familiefeest. "Dus, wat voor kleur glitter wilde je hebben?" glimlachte ze hem vrolijk toe, terwijl ze haar toverstok uit haar zak toverde. Transfiguratie was nou eenmaal haar forté.
  2. Na het openen van het raam was het voor Tristan niet zo moeilijk om naar binnen te klimmen. Maar Tristan was niet ruim 6 maanden zwanger van een tweeling. Niet dat Cheyenne op dit punt wist dat het twee kinderen waren. Ze zou het waarschijnlijk wel weten als ze het kon vergelijken met de zwangerschap van Charlotte, de grotere beweeglijkheid, dat gevoel dat er soms drie of vier voetjes tegelijk tegen haar buik of haar ingewanden aan trapten, maar het vergelijkingsmateriaal was er niet meer. Ze kon zich van haar eerste zwangerschap niets meer herinneren en ergens deed dat haar wel verdriet, maar ze wist ook dat ze er niet veel aan kon doen, behalve extra van deze zwangerschap genieten. Want dit, het heden, was alles wat ze had. Ja, die buik vormde zeker een obstakel en dus was het verstandigste om gewoon de deur te nemen. Maar was ze hier om verstandige keuzes te nemen? Nee, ze was hier om zichzelf een beetje terug te vinden, om hun vriendschap weer terug te vinden en oude Cheyenne had vast niet zomaar de deur genomen. "Ik durf wel door het raam hoor," riep ze terug, al had ze meteen een beetje spijt toen het raam ietsje hoger bleek te zitten dan ze oorspronkelijk dacht. Maar ze ging niet opgeven. Niet nu al. Dit was best leuk. Een beetje spanning in het leven kon geen kwaad, zelfs al haalde je het alleen maar uit een activiteit als stiekem door een raam heen klimmen. Het kon alleen niet voorkomen dat haar jurk achter een of andere spijker bleef hangen toen ze zichzelf naar binnen probeerde te hijsen en het toch best wel zwaar was... "Oh," pufte ze, terwijl ze de stof lostrok en even in het raam bleef zitten. Twijfelend tuurde ze naar de afstand van het raam naar de grond keek. "Misschien moet je me even helpen." En hulpzoekend stak ze haar handen naar hem uit. Het voelde zo idioot, om daar een beetje vast te zitten in het raam, zo typisch, dat ze er automatisch de slappe lach van kreeg. De vrolijke klanken van haar stem echoden lichtjes tegen de kale muren van de verlaten schuur. "Oh god, vroeger ging dit vast veel soepeler, haha."
  3. In het begin had Cheyenne het nooit zo fijn gevonden om verhalen aan te horen over vroeger. Verhalen die ze zich eigenlijk hoorde te herinneren, maar die haar totaal onbekend voorkwamen. Het had raar aangevoeld, alsof het niet echt over haar ging, maar over een ander persoon en continue had ze de druk gevoeld om erkennend te knikken, alsof iets in het verhaal een herinnering bij haar opriep. Maar dat was niet zo. Haar hoofd was altijd leeg. Ooit was er een kant aan al die verhalen geweest die alleen zij kon vertellen, maar het was ergens onderweg verloren gegaan. En dus waren alleen maar Tristan's versies, Charlotte's versies, versies van haar vrienden. Ze had ze op een gegeven moment niet meer willen horen, haar oren er voor afgesloten. Het was teveel. Teveel in één keer. En te raar om iemand anders zo over je leven te horen vertellen. Gelukkig was de hele druk om iets van herkenning in haar los te trekken ondertussen redelijk afgenomen. De dokters in het ziekenhuis vroeger er nog wel eens naar als ze op controle kwam, maar steeds minder vaak en ook van Tristan's kant leken de verwachtingen minder groot. Dat maakte het wat makkelijker en nu, als hij wel eens wat vertelde kon ze er soms oprecht van genieten. Soms vroeg ze zich af of dingen echt zo spectaculair waren, of dat hij de verhalen een beetje aandikte, zoals hij altijd deed met Charlotte's verhaaltjes voor het slapengaan. Deze keer had ze er ook zelf naar gevraagd, want ze wilde het graag weten. Blijkbaar was dit waar ze elkaar voor het eerst hadden ontmoet. Aha, ja, ze had wel eens wat gehoord over dat verhaal. Ze had toen nog bij haar ouders gewoond en hij was hier... ergens op bezoek in de buurt? Hoe oud was ze toen ook alweer geweest? Vijftien ongeveer. Dat was zeven jaar geleden. Zeven jaar. Ze kon het zich niet voorstellen, maar tijd was ondertussen ook een vreemd begrip geworden voor Cheyenne. Ze glimlachte en bloosde zelfs een beetje toen hij haar het mooiste uit de omgeving noemde. "Waarschijnlijk heb ik niks tegen ze gezegd en ben ik gewoon door het dakraam naar buiten geklommen midden in de nacht." Het kon ook iets heel anders zijn, maar... van die tijd dat ze bij haar ouders woonde kon ze zich nog wel wat dingen herinneren en dan was dit niet eens zo onlogisch. Het was best een coole waarheid, ontsnappen uit je raam. Wat het ook geweest was, vanaf nu was dit het nieuwe verhaal. En in dit geval, ook een oude, al hoorde hij niet helemaal bij deze specifieke situatie. "Nee, dat weet ik nog wel," antwoordde ze triomfantelijk. Het was idioot, dat ze dat soort dingen nog wel wist (eigenlijk niet, want feiten sloeg je op in een ander deel van je geheugen en hoefden daardoor niet verloren te gaan), maar toch ook wel fijn. Het was pas echt naar geweest als ze een onwetend kamperplantje was geworden. Dat moesten ze altijd maar denken, het had altijd erger kunnen zijn. Cheyenne trok haar toverstok tevoorschijn en bestudeerde even het slot, voor ze de juist toverspreuken begon te mompelen. Het slot, dat al niet heel erg indrukwekkend was want het was maar een schuur, sprong open en trots keek ze haar man aan. "Aan jou de eer." Eens zien hoe deze schuur er van binnen uit zag.
  4. 30 januari 1836 De eerste dag dat Cheyenne met haar geheugenverlies het ziekenhuis verliet had ze niet geweten wat ze met de wereld aan moest. Ze had zich ongemakkelijk gevoeld in een huis dat haar onbekend was, bij een man die ze zich niet kon herinneren en een kind waarvan ze niet kon bevatten dat ze het ooit had gebaard. Maar onderhand was ze steeds meer gaan wennen aan het leven dat ze leidde. Aan de man die erbij hoorde, aan de grapjes die hij altijd maakte en waar ze steeds meer om durfde te lachen, aan de dochter die graag aan haar been hing, aan de levende wezentjes die steeds harder groeiden in haar buik. Nu ze iets meer gewend was aan het leven om haar heen en ze ook weer wat labels op mensen en dingen kon plakken, kon ze zich steeds meer op haar gemak voelen en begonnen er langzaam meer trekjes van haar karakter door te schijnen in alles wat ze deed. Ze was niet haar oude zelf, wist ook niet zeker of ze die ooit terug zou krijgen, want wie was je eigenlijk zonder je herinneringen, maar het begon er op zijn minst een beetje op te lijken. Van alle banden was die met Tristan, nadat hij even een korte dip had gehad -of moet ik zeggen een korte slip in someone else his pants- waarschijnlijk nog wel het meeste verbeterd. Met Charlotte was het niet zo moeilijk geweest, het meisje was erg snel tevreden en hoewel ze vast wel iets door had, liet ze dat meestal niet merken. Had ze duidelijk van haar vader. Van de kinderen in haar buik kon ze misschien nog wel het makkelijkst houden, want ze waren van haar, leefden in haar. Ze waren het enige wat ze vanaf het begin af aan had gekend, op haar eigen unieke manier, zoals niemand anders ze ooit zou leren kennen. Maar Tristan... met Tristan was het het moeilijkst en de hele situatie had overduidelijk zijn tol van hem geëist. Maar nu ging het wat beter. Ze hadden er over gepraat, iets wat eigenlijk niet zo vaak voorkwam in huize Johnson ook niet voor het ongeluk, toen ging het namelijk vooral in geschreeuw als ze ergens moeite mee hadden. En nog niet zo lang geleden waren ze samen naar het debutantenbal gegaan. Het was leuk geweest. Fijn. Gezellig. Ze had gelachen om zijn verhaal over de ontploffing die ze hadden veroorzaakt op het eerste bal. Het had hem overduidelijk goed gedaan. En haar ook. Zo goed zelfs dat ze hier dan nu was op haar officiële eerste echte date met Tristan Johnson. Nouja, niet haar allereerste ooit natuurlijk, maar wel de eerste die Cheyenne zich zou herinneren. Het was best vreemd, om je man te daten, maar ze wilde het graag proberen. Het zou hen hoe dan ook vast dichter bij elkaar brengen, op wat voor manier dan ook. Het was een redelijk koude winteravond en je zou ergens verwachten dat hij haar dan mee zou nemen naar een of ander schattig, warm restaurantje, maar nee. In plaats daarvan stonden ze op dit moment midden in een weiland. Voor een schuur. Om in te breken. Een andere date was misschien al geïrriteerd weggelopen, maar Cheyenne vond het ergens wel hilarisch. Hij wist haar in ieder geval wel te verrassen en dankzij de warmtespreuken had ze het gelukkig niet zo koud. "Hoe wilde je naar binnen komen?" vroeg ze nieuwsgierig, terwijl ze haar blik even over het gebouwtje liet glijden en vervolgens over haar onhandig dikke buik. "En waarom zijn we eigenlijk hier?" OOC: Prive met Lily <3
  5. Irene's Plot Guide

    Hidden companion Phantom be still in my heart Make me a promise That time won't erase us That we were not lost from the start Song: Digital Daggers - Still Here ------------------------------------------------------------------------------------------------ Hoofdpersonage's: Cheyenne Johnson @Tristan Johnson Tijdlijn: Juli 1835: Tijdens hun vakantie in Afrika krijgen Tristan, Cheyenne en Charlotte een ongeluk Juli 1835: Cheyenne en Tristan worden na het ongeluk wakker in het ziekenhuis in Engeland. Alleen weet Cheyenne niet meer wie of waar ze is Juli 1835: Charlotte is jarig en haar ouders doen erg hun best om te doen alsof er niks aan de hand is September 1835: Tristans view op de veranderende band met zijn vrouw Oktober 1835: Cheyenne’s view op de veranderende band met haar gezin December 1835: Tristan en Cheyenne gaat voor het eerst weer samen uit naar het Debutantenbal Begin 1836? [15+]Bij gebrek aan fysiek contact zoekt Tristan het maar ergens anders
  6. [1835/1836] Het Debutantenbal 8.0

    Ondanks dat het ministerie van Toverkunst het niet echt op Johnsons had, had de magische plek een belangrijke rol gespeeld in het leven van Tristan en Cheyenne. Het was hier in deze ruimte waar ze hun eerste debutantenbal hadden gehad en ze nog voor hun eerste dans samen een muur hadden opgeblazen. Die muur was niet alleen maar het knallende einde van een belangrijk feest, maar ook het spetterende begin van hun officiële relatie. Het was de plek waar Tristan haar voor het eerst had verteld dat hij van haar hield, en dat hij het meende. De plek waar ze hun eerste kind hadden verwerkt op het bureau van de Schouwers, in plaats van als een normaal stel gewoon in hun eigen bed. Het waren allemaal gebeurtenissen die Cheyenne zich niet meer kon herinneren. Herinneringen die van haar waren afgepakt en die ze misschien wel nooit meer terug zou krijgen. Maar vandaag was ze terug hier om de magie van het ministerie zelf opnieuw mee te kunnen maken. In eerste instantie had Cheyenne niet echt staan trappelen om naar het debutantenbal te gaan. Ze waren al getrouwd -als ze iedereen in haar omgeving moest geloven- en bovendien was ze ruim zes maanden zwanger -al leek het aan haar omvang te zien eerder zeven of acht maanden, maar gezien Cheyenne haar vergelijkingsmateriaal voor de zwangerschappen kwijt was geraakt was ze zich daar niet zo van bewust. Ze zou het absoluut niet volhouden om de hele avond maar te dansen. Maar Tristan had er op gestaan. Charlotte kon bij June blijven en ze zouden de hele avond voor zichzelf hebben. Als je het zo zei, klonk het best aantrekkelijk. En dus waren ze nu hier, op hun allereerste date. Natuurlijk was het niet hun eerste date, maar voor Cheyenne voelde het wel zo. Ze had meer tijd aan haar uiterlijk besteed dan ze in maanden had gedaan en June had haar geholpen met het uitzoeken van een jurk die debutantenbalwaardig was. Ze had zelfs een beetje dat fijne zenuwachtige gevoel in haar buik van gezonde spanning. Eenmaal aangekomen op het debutantenbal zorgde Cheyenne ervoor dat ze dicht bij Tristan in de buurt bleef. Grote, sociale gelegenheden waren nog altijd niet helemaal haar ding. Onderhand durfde ze er wel naartoe en was ze niet meer bang voor alle mensen die er rond liepen, maar ze was ook niet helemaal terug haar oude zelf en in deze grote menigte van mensen, was Tristan ondanks alles het meest vertrouwd. "Is de aankleding altijd zo?" vroeg ze nieuwsgierig, terwijl ze toekeken hoe alle vijftienjarige meisjes hun debuut maakten voor een minister die helemaal was weggezakt in een of andere belachelijke troon van kussens. "Het is verschrikkelijk," lachte ze zachtjes. "Het doet me denken aan mijn ouderlijk huis, daar is het ook precies zo. Het enige voordeel aan mijn vloer van matrassen was dat ik er heel hoog op kon springen." Tenminste iets wat ze zich kon herinneren. Niet alles van vroeger was weg. Ze keek opzij naar Tristan. Zou hij het zich ook herinneren? "Ben je er wel eens geweest, mijn oude huis? Op mijn oude kamer?" Na het ongeluk was ze er niet meer geweest. Dat was beter, dachten haar ouders. Kleine stapjes tegelijk. Maar wat ze niet wisten was dat Cheyenne juist iemand nodig had die haar nu over haar grenzen duwde, voor ze er voor altijd in vast kwam te zitten. @@Tristan Johnson
  7. Vroeger had ze nooit alleen willen zijn. Als klein meisje had Cheyenne haar grote zus altijd gezien als haar voorbeeld, ook al waren ze in niets dan hun uiterlijk, gelijk. De twee meisjes vochten en discussieerden zoals zussen dat deden, maar er waren ook momenten dat ze hun tijd dolgraag met elkaar doorbrachten en Cheyenne Victoria door het hele huis achterna liep. Het was een vicieuze cirkel van vechten en vriendschap die nooit veranderde, tot het ongeluk, tot Victoria stierf. Daarna waren er geen kleine ruzies meer om poppen en om kleding. Er waren geen giechelende lachjes van onder de tafel. Nu niet en nooit meer. Het duurde niet lang of grote hekken omringden hun tuin en vriendinnetjes konden niet meer zomaar komen spelen. Na de hekken, volgende de sloten op de deuren van het huis, die op een gegeven moment alleen nog maar elke middag even open gingen of op zondag, voor de kerk. Ze was lang alleen geweest in het grote huis van haar ouders nadat haar zus was gestorven. Cheyenne had dat altijd gezien als de meest nare, eenzame tijd van haar leven. Een tijd die ze niet graag over wilde doen. Nu was ze opnieuw gevangen in haar eigen huis, maar was alleen zijn het enige wat ze wilde. Want als je alleen was kon niemand zien hoe gebroken je van binnen was. OOC: Privé
  8. "Oh een kat wat leuk," antwoordde Cheyenne geïnteresseerd en ze wierp een schuine blik op Tristan. Eerlijk gezegd wist ze niet zo goed wat voor cadeautjes Charlotte allemaal kreeg dit jaar. Niet omdat ze het nu alweer allemaal vergeten was, maar omdat ze zich er niet al teveel mee had bemoeid. In het begin had ze nog wel haar best gedaan, maar na een uur overleg had Cheyenne ook wel door dat ze niet echt iets bij te brengen had op het gebied van speelgoed dat haar dochter leuk zou vinden, dus had ze alles maar aan Tristan overgelaten en had ze zich gefocust op het enige wat ze wel kon. Zoals het bakken van de taart, waarvan een deel nu tussen Charlotte's mond en het bord door glipte. Met een soepele beweging zoals alleen moeders dat konden en waarmee ze ooit tientallen bekers, bakjes en Charlotte zelf had gered van een val op de vloer ving ze het stuk taart op en zette het weer terug op het bord. Ze kon zelf al die situaties misschien niet meer herinneren, maar haar lichaam wel. Blijkbaar had Tristan ook niet gedacht aan de kat, maar hij zou het wel regelen. "Ja inderdaad, dat regelen we wel," knikte Cheyenne, die nog niet helemaal door had wat er precies aan de hand was -omdat ze probeerde te herinneren of Georgia een vriendin van Charlotte of van Tristan was, al die namen waren verwarrend- totdat haar man maar schuldig bleef kijken en haar dochter haar ongeduldig aan begon te staren. "Oh.. nu?" Ja, nu nu nu nu nu. Oke, rustig Charlotte. Cheyenne toverde haar meest overtuigende glimlach op haar gezicht -die ze had geoefend, in de nachten dat ze niet kon slapen- voor haar dochter. "Eh, ja natuurlijk. Als jij nou even je handen gaat wassen, dan pakken papa en mama even de spullen." Ze wachtte tot haar dochter met haar vieze taarthanden naar de keuken was gerend, voor ze de glimlach van haar gezicht liet glijden en met een diepe zucht wat dieper wegzakte in de bank. Misschien dat ze nu boos moest zijn op Tristan, dat hij weer eens niet had nagedacht voor hij iets zei. Maar ze kon onmogelijk boos op hem zijn als ze bozer was op zichzelf. "Het gaat prima," beet ze hem toe voor hij iets zou kunnen zeggen, hoewel prima overduidelijk niet de juiste beschrijving van haar innerlijke gemoedstoestand was. "Geef me gewoon even een paar minuten om aan het idee te wennen." Want een aantal weken was niet genoeg geweest, dus die paar minuten zouden werkelijk wat uitmaken.
  9. 30 juli was de verjaardag van haar dochter Haar naam was Charlotte Juliette Ze hield van eenhoorns en aapjes Haar favoriete kleur was... roze, geel... of was het groen. Ze wist het niet meer. Het was waarschijnlijk roze. Of toch in ieder geval op dit moment, want waarom zou ze anders het huis roze willen hebben. Cheyenne probeerde het op te slaan in haar geheugen en hoopte dat ze het deze keer niet zou vergeten. Eigenlijk hoorde je wensen niet hardop uit te spreken. Ze zeiden wel eens dat als je je wensen vertelde aan anderen dat ze nooit uit zouden komen. Maar dit meisje was twee, ze had waarschijnlijk geen flauw benul van die ongeschreven regel en Cheyenne wilde niet de pret verpesten. De wensgoden zouden vast wel een uitzondering maken voor zo'n kleine meid. "Wat een mooie wens," glimlachte ze daarom maar. Want wat moest ze anders zeggen? Ze kon voor geen van beide wensen beloven dat ze waarheid werden. Cheyenne plukte het laatste kaarsje uit de taart. "Dus, hoe groot stuk taart wil je? Zo? Of zo?" Op de aanwijzingen van haar enthousiaste dochter begon ze de taart in stukjes te snijden en op bordjes te schuiven, al zou binnen de kortste keren de taart vast overal zitten behalve op het bord. Tweejarige kinderen waren niet altijd zulke nette eters, of dat had in ieder geval gebleken de laatste dagen. Misschien was Charlotte de uitzondering. Ze had geen idee. Er waren wel wat andere kinderen hier op school, maar ze had amper met een aantal volwassenen gepraat buiten deze deur, laat staan met hun kinderen. "Wat zou je willen doen vandaag Charlotte? Het is jouw dag." En zolang ze geen al te ingewikkelde dingen uitkoos, zou Cheyenne er wel in mee proberen te gaan. "Of wil je eerst een cadeautje uitpakken?" Ze gluurde even naar Tristan. Hij had de cadeautjes gekocht toch? Want zij durfde amper de deur uit te komen. Het was een stomme angst en daar was Cheyenne zich zeker van bewust. Maar het was al heel wat om te leren dat deze kamers hier haar thuis waren. Ze wist dat ze woonden in een kasteel, een groot kasteel. Ze was er doorheen gelopen toen ze hier naartoe kwam en dat was meteen ook de laatste keer dat ze zoveel stappen buiten de deur had gezet. Want het was groot en er waren zoveel gangen om in te verdwalen. En er waren zoveel mensen die ze tegen kon komen, mensen waarvan ze niet wist of ze ze zou moeten kennen of niet. Wat nou als ze allemaal boos op haar werden omdat ze hen niet herkende. Ze wist niet zeker of ze dat al aankon.
  10. 30 juli 1835 30 juli was de verjaardag van haar dochter. Haar naam was Charlotte. Ze was geboren in Afrika. Dit jaar werd ze twee jaar oud. Cheyenne herhaalde het rijtje zinnen als een mantra in haar hoofd, terwijl ze zorgvuldig twee kleine kaarsjes in de warme taart stak die ze een half uur geleden uit de oven had gehaald. Tristan had haar verteld welke taart Charlotte het liefst zou willen. Hij had ook gezegd dat ze hem niet hoefde te maken, dat ze een vriendin hadden met een taartenwinkel, maar ze had er op gestaan. Dit was het enige wat ze kon doen. Ze kon geen cadeau's uitzoeken, want ze had geen idee wat haar dochter leuk vond. Ze kon niet het huis versieren, want ze wist niet waar alle spullen lagen. Ze wilde dit maken ze wilde iets omhanden hebben en dus had hij haar laten doen. Zelf al had ze de halve keuken overhoop gehaald om alles te kunnen vinden. De afgelopen dagen waren niet bepaald makkelijk geweest. Ze was thuis, maar toch ook niet echt, want ze herkende het niet als thuis. Ze was niet meer bekend met de routines, met de spullen, de mensen die er in rond liepen. Tristan deed zijn best, om het als thuis te laten voelen. Het lag niet aan hem. Het lag aan haar dat het nog niet ging. Haar dochter, Charlotte, was ondertussen wat bekomen van het ongeluk en langzaam terug aan het veranderen in haar oude, opgewekte zelf. Of voor Cheyenne, gewoon haar nieuwe opgewekte zelf. Het was een drukte die Cheyenne altijd redelijk goed had aangekund hiervoor, maar nu werd het haar soms teveel. Vooral als ze veel vragen stelde waar ze het antwoord niet op wist. Op die momenten wilde ze zichzelf het liefst opsluiten in de slaapkamer, maar ze deed het niet. Want hoe ze het ook wendde of keerde, of ze het zich nou herinnerde of niet, dit meisje was haar dochter en je liet je dochter niet alleen. Je speelde met haar, je lachte naar haar en als ze haar verjaardag wilde vieren, dan deed je dat. Het fijne aan verjaardagen was dat er veel dingen bij kwamen kijken die Cheyenne zich nog wel kon herinneren. Zo wist ze dat het feest was, dat er taart hoorde te zijn en dat ze zouden zingen. Het was een ritueel dat ze goed kende en dat was dan ook precies waar ze zich vandaag aan vast hield om de dag door te komen. Met een zwaai van haar toverstok vatten de kaarsjes vlam. "De taart is klaar!" riep ze richting de woonkamer. Het was een veel te grote taart, want er was geen bezoek. Geen bezoek was beter. Al hun vrienden hadden het wel begrepen. Als ze het aankon zou ze het volgend jaar goed maken en Charlotte het grootste verjaardagsfeestje ooit geven. Ze pakte de taart op en wandelde richting de woonkamer. Daar zat dochter, op Tristan's schoot, in haar favoriete jurk die ze helemaal zelf had mogen uitzoeken voor vandaag. Het was vreemd, hoe je zoveel belangrijke dingen kon vergeten. Dingen zoals je huwelijksdag, de geboorte van je kinderen, je eerste dag aan de Universiteit. En dat ondanks dat al die belangrijke gebeurtenissen verloren waren gegaan, je nog wel alle woorden van 'lang zal ze leven" op kon dreunen, zonder ook maar enige moeite. Zodra het liedje was afgelopen zette ze de taart voor het meisje op de tafel. Ze keek even onwennig naar Tristan en toen naar haar dochter. "Fijne verjaardag lieverd," begon ze voorzichtig. "Als je de kaarsjes uitblaast mag je een wens doen." En misschien dat mama je dan nooit meer vergeet.
  11. [1835/1836] There are places i remember

    Wat er mis was met haar? Alles! Alles was mis. Deze hele situatie was fout. En zag ze er verdomme uit alsof ze dit grappig vond? Cheyenne kon alleen maar huilen. Ze luisterde niet eens meer naar wat hij verder zei, maar keerde zich meer en meer in zichzelf, in een poging zichzelf af te sluiten voor de wereld en haar rust wat te vinden. Maar toen viel iemand haar plotseling bij in haar tranen. Het meisje op het bed was wakker geworden. Ze had haar oogjes geopend en uit haar mond kwam een klaaglijk gehuil. Geschrokken keek Cheyenne naar het vertrokken gezichtje en de handjes die enige bevestiging en bescherming zochten. Natuurlijk deed haar dat wat. Het was een huilend kind. Niemand was volledig ongevoelig voor huilende kinderen die zo geschokt uit hun ogen keken en zachtjes om mama en papa riepen. Maar het was het gevoel dat iedereen kon hebben. Het gevoel als je in de winkel een huilende dreumes van een vreemde tegen kwam en je even liefjes naar het kind glimlachte in de hoop dat het zich wat beter zou gaan voelen. Het was niet het gevoel dat ze zou moeten hebben. Ze voelde niet de drang om het meisje op te tillen en meteen in haar armen te sluiten. Om haar tranen weg te vegen en te vertellen dat alles goed kwam. Want mama was hier en papa was hier en ze zouden nooit meer zo'n erge ruzie maken. Het zou fijn zijn als ze dat kon zeggen, maar helaas was dat niet de waarheid. Op dat moment kwam gelukkig eindelijk de dokter binnen, maar toen hij zo kalm als maar kon vroeg of het wel ging knapte er iets in Cheyenne's hoofd. "Nee," antwoordde ze, harder dan zou moeten tegen zo'n beleefd iemand, maar ze was dan ook nogal overstuur en ze moest over het gehuil van een huilend meisje heen komen. "Deze man," blijkbaar meneer Johnson, "beweert allerlei nare dingen. Als het niet teveel moeite is zou ik graag een andere kamer willen."
  12. [1835/1836] There are places i remember

    Oh, hoe durfde hij! Alleen de manier al waarop hij keek, maar ook nog eens de woorden die hij erbij gebruikte. Dat ze er van genoten had. Van iets wat ze zich niet eens kon herinneren, nou wat ongelofelijk memorabel moest dat zijn geweest. Het liefst zou Cheyenne hem nog één sneer geven en vervolgens gewoon de kamer uit stormen, maar het waren zijn woorden die haar tegenhielden. Die haar stokstijf lieten blijven staan op de vloer naast het bed, alsof iemand een verlammingsspreuk over haar had uitgesproken. Nog een kindje? Zei hij dat nou werkelijk. Automatisch gleed haar blik af naar haar buik, die er nog maar platjes uitzag en voorzichtig drukte ze met haar vingers op de plek waar de baby zou moeten zitten. Ze voelde geen baby. Ze voelde alleen maar de pijn van haar zeurende lichaam dat wou dat ze weer ging liggen en haar rust zou pakken. Maar ondanks dat er niks te zien was en ze niks kon voelen, voelde ze zich overvallen door een enorme angst. Wat beweerde deze man nou! Dat het kind in het bed van haar was, dat hij er nog eentje in haar had gestopt. Allemaal zonder dat ze zich er van bewust was, zonder dat ze het wist of er maar een herinnering van boven kon halen. Dat idee was zo ongelofelijk... angstaanjagend. Het voelde alsof ze de controle over haar eigen lichaam kwijt was geraakt en ze er plotseling achterkwam wat er allemaal was gebeurd. Het maakte haar benauwd en de zuurstof begon op een steeds sneller tempo door haar longen te glijden. Het was een grapje, probeerde ze zichzelf wijs te maken om te kalmeren. Maar het voelde niet meer als een geintje. Het was niet leuk meer hoe hij tegen haar schreeuwde dat hij haar kinderen had gegeven waarvan ze niet wist dat ze bestonden. Ze wist niet eens wie deze man was en hij leek alles van haar te weten. Tranen begonnen op te wellen in haar ogen. Wanhopig sloeg ze haar handen om haar buik en keek Tristan met een paniekerige blik aan. "Wat heb je met me gedaan?!"
  13. Irene's karakterupdates

    Laat ik dit ook eens proberen <3 Zomervakantie 1835 Tijdens hun vakantie in Afrika krijgen Cheyenne, Tristan en Charlotte een ongeluk met hun koets door een regenboogpanter op de weg. Eenmaal terug in Engeland lijkt alles in eerste instantie goed te komen, maar als Cheyenne wakker wordt kan ze zich niets van het bestaan van Tristan, Charlotte of hun hele liefdesleven herinneren.
  14. [1835/1836] There are places i remember

    Cheyenne kon alleen maar naar Tristan staren alsof ze zojuist een geest had gezien. Haar dochter. Hun dochter? Nee, nee dat kon niet. Als ze een dochter zou hebben, dan zou ze dat weten. Wat voor verschrikkelijke moeder zou ze zijn als ze haar eigen dochter niet zou herkennen? Die gedachte was zo ondraaglijk dat Cheyenne er een beetje misselijk van werd. Goed, het meisje leek een beetje op haar. Haar blonde haren, haar kleine neusje en de manier waarop ze opgekruld lag te slapen in precies dezelfde houding als Cheyenne zo vaak deed. Maar dat hoefde helemaal niets te zeggen. Er waren zoveel blonde kinderen die vast ook allemaal zo'n wipneusje konden hebben. Het was gewoon puur toeval dat dit meisje op haar leek, want als het haar dochter was dan zou ze dat echt wel weten. Ze wist niet precies hoe een bevalling voelde, maar ze kon zich zo voorstellen dat het niet iets was wat je snel uit je geheugen bande. Dit was een grap. Deze man haalde gewoon één zieke grote grap met haar uit en als ze zich niet zo verward voelde dan zou ze er misschien om kunnen lachen, maar op dit moment niet. "Afrika? Wat bedoel je Afrika? Ik ben nog nooit in Afrika geweest," siste ze geïrriteerd, want het beviel haar absoluut niet hoe dit gesprek tot nu toe ging. Ondanks haar protesterende lichaam probeerde ze de dekens van zich af te duwen in een poging het bed uit te komen. Ze had hier geen tijd voor. Ze wilde nu weten wat er echt was gebeurd en deze man ging haar dat blijkbaar niet vertellen, want daar was hij een veel te grote grapjas voor. "Ik heb mannen wel vaker op een vreemde manier zien flirten, maar dit is toch wel echt het toppunt," beet ze hem toe, terwijl ze zichzelf eindelijk wist te verlossen van de dekens en het bed uit probeerde te glijden. "Onze dochter, ha! Dat zou je waarschijnlijk wel willen." Van ze lang zal ze leven niet dat ze met hem naar bed zou gaan als hij zo deed, ook al zag hij er onder die verwondingen best wel knap uit. Straks had hij dat kind ook meegenomen in het complot en ging het haar nog mama noemen.
  15. [1835/1836] There are places i remember

    Het zou Tristan waarschijnlijk verbazen, maar juist in dit geval waar ze zoveel tegen hem zou mogen schreeuwen als ze maar wilde en kussens naar zijn hoofd kon gooien -want dat was het enige wat binnen hand bereik was- was ze stil. Want ze had werkelijk geen flauw idee wat ze hier op moest zeggen. Blijkbaar had ze een ongeluk gehad, met een koets in een ravijn. Ze begreep niet waarom hij dat wist en ze begreep al helemaal niet waarom hij het had over een "wij". Bovendien, een ravijn? Er waren helemaal geen ravijnen in Engeland en haar ouders lieten haar niet zomaar een koets instappen, laat staan langs een gevaarlijke weg nemen. Maar misschien hadden ze hem wel ingehuurd om haar ergens mee naartoe te nemen. Dat kon altijd. Ze vertrouwden niet zo snel andere mensen, maar wel een paar en Cheyenne was nooit zo heel oplettend wie ze nou wel en niet mochten. Ze glimlachte vaagjes bij zijn laatste woorden en probeerde zich niet al te ongemakkelijk te voelen bij de opgeluchte manier waarop hij naar haar keek. Alsof het de beste dag van zijn leven was dat ze oke was. Jeetje, bediendes waren trouw tegenwoordig. "Ja, gelukkig," glimlachte ze. Haar keel voelde nogal droog aan, dus zocht ze voor een moment naar een glaasje water op het nachtkastje naast het bed. "Hebben mijn ouders je ingehuurd?" vroeg ze nieuwsgierig, in een poging de kromme puzzelstukjes in haar hoofd in elkaar te schuiven. Het werkte niet echt overigens, ze schoven gewoon langs elkaar alsof ze net niet in elkaar pasten en ze gaven absoluut geen verklaring voor het jonge meisje in haar bed. Shay kreunde zachtjes en wreef over haar voorhoofd. Het paste niet. Het verhaal van de man en dit moment. Het paste niet in elkaar. Ze wilde een dokter spreken, maar ze had geen flauw idee hoe ze dit bed uit moest komen. Er waren duizend vragen die ze wilde stellen en tegelijkertijd ook niet, omdat ze het idee had dat haar hoofd zou ontploffen. Dus misschien moest ze beginnen bij iets simpels. Bij het hier en nu in deze kamer, de mensen in de ruimte en het meisje in haar bed. "Hoort zij bij jou? Of hebben ze haar in de verkeerde kamer geplaatst?"
×