Jump to content

June Johnson

Afdelingshoofd Griffoendor
  • Content count

    196
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    5

June Johnson last won the day on May 15

June Johnson had the most liked content!

About June Johnson

  • Rank
    I am the mistake you wanna make

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    VTP
  • Naam
    Irene

Profile Fields

Recent Profile Visitors

3,149 profile views
  1. [1839] How do you keep a wave upon the sand

    Shit, shit, shit, shit, shit.. Waarom had ze dat nou gezegd? Ze had haar moeder juist op een goed punt gehad, eentje waarin ze zich een beetje schuldig begon te voelen -een heel klein beetje, maar bij Delilah Johsnon was dat al een grote overwinning- en nu had ze het meteen weer verpest met deze stomme leugen. Oke, het was geen volledige leugen, maar het was ook niet de waarheid. De waarheid was namelijk dat June was gestopt met proberen, zo'n... twee jaar geleden ongeveer. Op een dag had ze die beslissing gewoon genomen en het had haar de nodige rust gegeven, want continue die druk voelen dat je eigenlijk nog moest trouwen, was nou niet bepaald een pretje. Ja, ze had het de afgelopen maanden erg leuk gehad met Eagle, op een manier die haar moeder vast ook niet apprecieerde, zelfs al deed Delilah nu erg enthousiast, maar dat betekende niets. Dat was gewoon....gezellig, een fijne tijdsbesteding. June kon niet ontkennen dat het al langer door ging dan ze had verwacht en dat zelfs zijn irritante, nette maniertjes haar steeds iets minder begonnen te irriteren en dat ze het zo lief vond hoe hij met Jayden omging en dat ze het niet eens erg vond als ze daarna nog een uur in bed lagen te praten, maar dan betekende het nog steeds niets. Ze had verder nooit iets van hem gewild. Ze had nooit iets van hem verwacht en dat ging ze ook niet doen, want als ze dingen zou gaan verwachten, zou het alleen maar er in eindigen dat hij haar teleur zou stellen. Het was gewoon een kwestie van tijd en ze had vanaf het begin met zichzelf afgesproken dat ze het niet zover ging laten komen. Maar nu was haar moeder opeens degene met verwachtingen hier en... verdorie. June zakte wat onderuit in haar stoel en keek met tegenzin toe hoe haar moeder haar kopje weer met thee vulde. "Nee," antwoordde ze koppig. "Nee, ik vertel je helemaal niets, want dan verpest je het straks alleen maar door er veel te erg bovenop te zitten. Het is een wonder dat papa nooit van je is weggerend." Naast het feit dat haar moeder Eagle natuurlijk ook gewoon kende, dus met het kleinste beetje informatie vast kon raden wie het was. Werkelijk, soms dacht June wel eens dat haar moeder een map bijhield met alle mogelijke huwelijkskandidaten (en nog een hoop andere mensen waar ze graag over roddelde) en daardoor altijd precies wist over wie een gesprek ging. "Ik ben hier al veel te lang trouwens, dus ik denk dat ik maar weer eens moet gaan." June pakte het kopje thee vast en probeerde de vloeistof zo snel mogelijk achterover te klokken zodat ze weer weg kon, maar het spul was zo heet dat ze ze haar keel verbrandde en het enkel resulteerde in een vreemd soort hoestbui. Als ze het uitspuugde telde het dan ook dat haar kopje leeg was?
  2. [1839] How do you keep a wave upon the sand

    "Ik kan er ook niets aan doen dat zijn vader een nalatige lul is." Want oh ja tuurlijk, nu was het haar schuld dat Jayden geen echt vaderfiguur in zijn leven had? Kom op zeg. Wie had deze stomme regels bedacht. Als het hebben van een vader werkelijk zo belangrijk was, waarom waren er dan geen wetten die mannen verplichten om een rol in het leven van hun kind te spelen? Ach ja, daar was het huwelijk natuurlijk voor, maar zelfs dan bleek de helft van het mannelijke geslacht erg nalatig te zijn, dus zoveel leverde dat ook niet op. June had altijd al gevonden dat er teveel waarde aan het huwelijk werd gehecht. De blondine snoof even, maar kon het niet helpen dat ze zachtjes moest lachen. "Werkelijk mam, Tristan's vrienden?" Toen ze klein was was ze vast een beetje rood aangelopen van die opmerking, want toen had ze een tijd een crush gehad op Florian. Natuurlijk had ze Flo daar nooit iets over verteld, want het was beschamend en meisjesachtig en als ze met Tristan en Florian was, dan was het een soort verplichting om op alles te haten wat te meisjesachtig was geweest. Tegen de tijd dat June er eventueel de moed voor had gehad om wel iets te zeggen was Flo met zijn vader gaan reizen en toen hij jaren later weer terug kwam, waren ze ouder en was alles anders. Soms had ze zich nog wel eens afgevraagd hoe het zou zijn om een relatie te hebben met Flo, maar June wist eigenlijk wel zeker dat het uiteindelijk niet zou werken. Florian was lief, te lief soms. Hij verdiende het beste en niet minder dan dat. Naast Flo had Tristan ook andere vrienden, maar ugh ze ging toch niet haar broer vragen om haar te koppelen. Ze was geen kind meer en was dit echt het beste waar haar moeder mee kon komen? "Ik wist niet dat we al zo diep waren gezonken dat dit nu mogelijke opties waren." June wist heus wel hoe Delilah werkelijk over hun vrienden dacht. Dus nee, ze ging niet met Tristan's vrienden op date, zelfs al vond haar moeder dat ze 'maar genoegen moest nemen met minder'. "Minder? Dus iedereen mag zijn sprookjesrelatie hebben, behalve ik, omdat ik er toevallig wat langer over doe. Ik dacht dat het als moeder toch je wens was dat ik gelukkig ben? Blijkbaar niet dus..." June pruilde. Er was niets wat Delilah Johnson liever wilde dan een goede moeder zijn, dus het was altijd een goed punt om haar op te pakken, zeker als ze van die rake, kwetsende opmerkingen naar je toevuurde. Natuurlijk had June het wel geprobeerd. Misschien niet zoals de meeste andere meisjes het deden die al eeuwen droomden van hun droombruiloft en niets anders, maar ze had haar best gedaan en ze had gelukkige relaties gehad. Voor een tijdje. Totdat ze haar altijd weer hadden verlaten. Niet eens perse voor iemand anders, dat was misschien zelfs nog beter geweest. Maar nee, zelfs zonder de verleiding van iets buitenaf was het blijkbaar niet de moeite geweest om bij haar te blijven. Dat waren allemaal dingen die ze wel eens dacht als ze alleen in bed lag, maar natuurlijk absoluut niet naar haar moeder uit ging spreken. Of haar vrienden, of Tristan, of wie dan ook. "Natuurlijk heb ik het geprobeerd," schoot ze in de verdediging. "Ik eh, ik probeer het zelfs op dit moment dus eh nou....Ik heb je hulp niet nodig." Het was gewoon iets wat ze er uit flapte zodat ze het niet over dat andere hoefden te hebben, maar ze had er al spijt van zodra de woorden over haar lippen waren gerold.
  3. [1839/1840] Skip the smalltalk – tell me why you got fired

    June vond het eigenlijk best leuk om al die oude bekenden terug te zien. In haar jaren op Zweinstein had ze al heel wat docenten zien komen en gaan -je moest toch van een bepaald kaliber zijn, om het hier goed uit te houden- en het was altijd vermakkelijk om dan te zien wat mensen nu eigenlijk van hun leven gemaakt hadden. Vooral als ze met veel bravoure waren vertrokken, om vervolgens de conclusie te trekken dat het leven buiten Zweinstein niet perse zoveel beter was. June was zojuist aan het kletsen geweest met een oude leraar Drakologie die 'helaas nog niet de nieuwe kuur voor drakenpokken had gevonden, maar wel echt dicht in de buurt was, heus- toen ze achter zich het kakkelende geluid hoorde van een bekende stem. "Laurelle!" kirde June vrolijk en ze sloeg haar armen om haar oude vriendin heen, waarna ze ook even snel naar Sergei zwaaide bij wijze van begroeting. "Het is veel te lang geleden dat ik je heb gezien." Maar ja, zo ging dat wel vaker met Laurelle. June was het wel gewend en op Zweinstein was het toch altijd druk genoeg. "Vooral bezig met het moederschap? Dat klinkt helemaal niet als iets voor jou!" Laurelle was veel dingen, maar niet perse het moederlijke type. Dat was niet erg trouwens, maar wel gewoon de waarheid. "Ik zou helemaal gek worden als dat mijn voornaamste tijdbesteding was," vertrouwde ze haar gesprekspartners toe tussen neus en lippen door. Oh, June hield van Jayden en ze vond het heerlijk om tijd door te brengen met hem, maar ze moest er toch niet aan denken dat dat het enige was wat ze de hele week deed. Je tijd in plaats daarvan besteden aan geschiedkundig onderzoek klonk trouwens net zo saai, sorry Laurelle, en June fronste even. "Echt? Heb je daar altijd al van gedroomd?" Vast niet.
  4. [1839] How do you keep a wave upon the sand

    Een lijst met alle dingen ze moest verbeteren om een man te vinden? June knipperde met haar ogen en keek haar moeder even verbaasd aan, terwijl haar hersens deze overgang probeerden te bevatten. Ze had gedacht dat ze hier waren om over haar lesmethodes te hebben niet over deze onzin. Haar moeder had al vaak genoeg gezeurd over het vinden van een man. Dat was het ergst geweest toen ze onverwacht zwanger was geraakt. God, wat een discussies hadden ze toen wel niet gevoerd, maar zelfs als June had gewild, had ze van Caleb waarschijnlijk nog geen ring om haar vinger kunnen krijgen. Dat hij niet was gemaakt voor een huwelijk, of het ouderschap, dat was al wel snel genoeg gebleken. Daarna had Delilah zich nog wel even druk gemaakt, maar June had gehoopt (en tot nu toe had het er ook op geleken) dat nu ze richting de dertig ging, haar moeder wel eens op zou houden. Het werd namelijk onderhand een beetje een hopeloze zaak en als ze straks werkelijk de dertig had bereikt, dan was dat het al helemaal. "Ik ben hier helemaal niet om dat soort dingen te bespreken," protesteerde ze. Het was vast allemaal lief bedoeld. Alles wat haar moeder deed en zei was altijd lief bedoeld, maar dat betekende nog niet dat het ook welkom was. "Ik hoef helemaal geen ring... of een man." Ze redde het prima zelf, dat had ze altijd gedaan. Het enige wat ze nodig had was haar familie, maar daarvan zat er nu een grote verrader tegenover haar. "En Jayden heeft helemaal geen vader nodig. Hij heeft mij en ik ben alles wat hij nodig heeft." Het lukte niet om de licht gekwetste ondertoon in haar stem te verbergen. Natuurlijk had ze hem graag een vader gegeven. Hij had ook een vader, eentje die hem veel minder gaf dan wat hij eigenlijk verdiende, maar ze zou er altijd zijn om alle schade op te ruimen die Caleb eventueel achterliet, om haar kind zoveel mogelijk te geven wat hij misschien mistte. En Jayden had Tristan en Cheyenne en zijn neefjes en nichtjes, die allemaal altijd binnen handbereik waren. Hij was niet alleen. Het was niet alsof hij helemaal geen mannelijke figuren in zijn leven had om naar op te kijken. Daar had je niet perse een vader voor nodig. June wierp haar moeder een koppige blik toe. "En laten we eerlijk zijn mam, het is toch al te laat." Dat was het geweest vanaf het moment dat ze moeder was geworden en ze had het er prima voor over gehad.
  5. [1839] How do you keep a wave upon the sand

    Natuurlijk wist June waarom ze hier was. Haar moeder had het niet bepaald onder stoelen en banken geschoven toen ze hier op Zweinstein kwam, dat ze het niet eens was met hoe haar kinderen hier les gaven. Sindsdien had Delilah Johnson de etiquette lessen op Zweinstein overgenomen = nog steeds een zwak moment van de schoolhoofden, als je het June vroeg, hoewel ze het ergens ook wel begreep, want haar moeder kon soms best eng zijn. Ook zonder etiquette hield June echter nog haar eigen vak over en er was niet veel wat haar moeder daar aan kon doen, want Delilah kon onmogelijk beweren dat ze meer wist van Drakologie dan June. Dat zou haar moeder er echter niet van weerhouden om alsnog ergens kritiek op te hebben, dat wist June heel zeker. De afgelopen maanden was haar moeder mild geweest in haar commentaar, maar June was er van overtuigd dat dat alleen maar was omdat ze stiekem allerlei informatie aan het verzamelen was in dikke mappen. Eerlijk gezegd verbaasde het haar dat die map nog niet op schoot lag het moment dat ze binnen kwam wandelen. Omdat dit een professioneel gesprek was, wat vast over professionele dingen ging had June zich eens netjes aangekleed. Meer omdat haar moeder dan daar minder kritiek op kon geven en ze hier sneller weg kon, dan dat ze het zelf zo graag wilde. Ze had zelfs nog overwogen om een soort bril op haar neus te zetten, zodat ze er serieuzer uit zou zien, maar uiteindelijk besloten dat dat toch wat teveel van het goede was. Ja, ze had natuurlijk ook ervoor kunnen kiezen om helemaal niet op dit gesprek op te komen dagen, maar dat was niet de boodschap die ze af wilde geven he. Bovendien zou dat alleen maar voor meer gedoe zorgen en als het op Delilah Johnson aankwam, moest je dat zoveel mogelijk voorkomen. Het was werkelijk ongemakkelijk om voor een gesprek als dit iemands kantoor binnen te komen -als het Eagle was geweest had ze dit niet erg gevonden, zelfs al was hij ook zo'n serieuze docent- maar ugh, dit was ook nog eens haar moeder. June glimlachte echter braaf, streek haar jurk nog eens glad en nam plaats in de zachte stoelen die haar veel te erg aan haar ouderlijk huis deden denken. "Oh, hou op met die onzin moeder. We kunnen de smalltalk vast wel overslaan en meteen tot de kern van de zaak komen, toch?" Dan was ze hier tenminste snel vanaf. "Dus, wilde je het allemaal uitleggen? Anders mag je me ook gewoon je aantekeningen met verbeterpunten geven en dan zijn we meteen klaar."
  6. Ach, wat schattig. Hij kon maar niet stoppen met lachen. "Nee, nee, geen zorgen, niet nu!" Ze had toch geen vuurswhiskey bij zich en voor nu leek één rumboom wel genoeg effect te hebben. "Maar ik ben dit weekend vrij, dus als je wil..." Konden ze best een avondje naar de Drie Bezemstelen. Voor nu kon ze hem vast beter laten zitten op zijn stoel. Maar even eerlijk, nu hij toch al die rumboon op had, was blijven zitten wel erg saai... Hmm. "Zeg Eagle?" June boog zich wat naar hem toe. "Wil je met mij duelleren?" Ze had altijd al eens met een schouwer willen duelleren! Maar als die nuchter waren zou ze vast nooit winnen. June kon namelijk best goed duelleren, maar niet "hier pak je criminelen mee op" goed. Maar als je dronken was had je toch een trager reactievermogen, dus misschien had ze nu wel een kans. "Als voorbeeld, voor de leerlingen," legde ze uit, alsof dit helemaal niet om haarzelf draaide. "Want jij kan dat zo goed. Ze willen het je allemaal vast heel graag zien doen." "Kom!" Ze sprong overeind en probeerde hem vast enthousiast van zijn stoel te trekken.
  7. [1839/1840] Acting on your best behaviour

    Zij deed het het beste van iedereen? Pff, wat een overdreven vleierij, maar toch glimlachte June. Ze hoefde trouwens ook niet echt iets over zijn ex-vriendinnetjes te weten hoor, ze was gewoon een beetje nieuwsgierig geweest en had zich plotseling bedacht dat ze eigenlijk helemaal niet na had gevraagd of hij wel echt single was. Beetje laat misschien, om je zoiets te realiseren, maar ach. Ze zou er maar van uit meoten gaan dat het goed zou zitten en hij haar geen strafwerk aan zou bieden als het niet zo was. Al wist je het helaas maar nooit. Mannen... "Hmm, ja wel een beetje," antwoordde June nadenkend, terwijl ze haar handen van zijn schouders zo ver mogelijk naar beneden richting zijn billen liet glijden. Ze boog zich naar voren en fluisterde de woorden in zijn oor, voordat ze een kusje in zijn nek plaatste. "Misschien moet je die dan ook maar uit doen." Dan moest ze wel even van hem af zeker? Nouja... vooruit dan maar. "Als je toch bezig bent zou ik gewoon alles uit doen, dan weet je zeker dat er niets meer in de weg zit," fluisterde ze hem nog heel behulpzaam toe. Had echt alles met massages te maken hoor.
  8. [1839/1840] Acting on your best behaviour

    June giechelde toen Eagle haar in haar zij prikte en schoof automatisch wat opzij, om van zijn kietelende vinger weg te komen. Was dit precies waar June op gehoopt had? Nouja, ongeveer, nog niet helemaal, maar wie begon er nou te klagen als je plotseling een stel prachtige buikspieren mocht aanschouwen. Ze gluurde even tevreden naar hem op, voor ze nog wat verder opzij schoof zodat hij naast haar op het bed kon gaan liggen. Wel jammer dat hij er voor koos om daar op te gaan liggen en niet op haar. "Oh echt?" vroeg June, terwijl ze zichzelf wat overeind duwde en bovenop hem klom, want vanaf die positie was het nou eenmaal het makkelijkst om iemand een massage te geven. Dat Eagle nou graag naast haar bleef staan of zitten als hij massages gaf, was zijn ding. Zachtjes liet ze haar vingers langs de lijnen van zijn gespierde rug glijden. "Heb je zelfs nooit een massage gehad van een van je vriendinnetjes?" Dat was toch wel triest. Wie sloeg er nou een kans over om iemand zo te verwennen. Als je het goed deed, kreeg je er heus wel genoeg voor terug. Of oh.. hij had toch wel vriendinnetjes gehad?
  9. [1839/1840] Acting on your best behaviour

    Ehh. Het was niet dat June dit niet waardeerde hoor, maar meende hij dit nou? Ging hij haar echt gewoon... masseren? Zijn handen voelden warm aan op haar huid en voor een moment gaf ze toch even in, want Eagle kon oprecht best goed masseren. Maar toen zijn handen voornamelijk op haar rug bleven hangen en niet veel verder naar beneden dwaalden dan wellicht nog 'toegestaan' zou zijn geweest, begon ze toch een beetje ongeuldig te worden. En hoe goed Eagle ook kon masseren, dan was het toch moeilijk om echt te ontspannen. June deed haar best om enig ongeduldig gewiebel te onderdrukken en gluurde over haar schouder in een poging zijn blik te vangen -ja June die zou hij nu vast op je gezicht richten, want dat was echt het meest interessante onderdeel op dit moment. Misschien had ze zich in hem vergist. Misschien was hij toch een stuk verlegener en terughoudender dan ze had gedacht. Hij had haar hier gevraagd, maar van echt doorpakken leek hij niet te hebben gehoord.. Gelukkig was June de slechtste niet, dus besloot ze hem een laatste zetje in de goede richting te geven. Heb je het niet warm met al die kleren aan?" Ze liet haar hand over zijn been glijden, expres steeds een beetje meer naar boven. "Ik kan jou straks ook wel masseren als je wil. Het is vast heel stressvol om schoolhoofd te zijn." OF MOEST ZE DE HINTS SOMS OP HAAR VOORHOOFD SCHRIJVEN EAGLE?
  10. [1839/1840]Mistakes were made

    Oktober 1839 Sinds een aantal maanden had June het, hoe zullen we het noemen, erg gezellig met één van haar collega's. Toen Eagle Dickson vorig schooljaar als leraar Verweer tegen de Zwarte Kunsten op school aantrad had ze in eerste instantie niet zo heel veel van hem moeten weten. Als hij ook maar een beetje leek op de Dickson leerlingen die ze tot nu toe in de klas had gehad, voorspelde dat namelijk niet veel goeds. Later had ze ontdekt dat Eagle, in tegenstelling tot een aantal van zijn broertjes, voornamelijk een saaie, stijve hark was die erg veel van regels hield. En hoewel hij nog steeds wel aan dat stereotype voldeed, had June na dat ene strafwerkuurtje toch ook een andere kant van hem ontdekt. Eentje die haar niet zo goed kon weerstaan. Dus ja, sinds die dag bracht ze wel eens vaker tijd door in Eagle's (strafwerk)lokaal. Vandaag had June echter besloten dat ze Eagle graag eens wilde verrassen. Gewoon, omdat het leuk was en om het allemaal een beetje spannend te houden. Eagle's slaapkamer hield niet echt veel voor de verbeelding over en tja, er was nou eenmaal iets aan bureau's van hooggeplaatste functies dat Johnsons aan trok. Als vergaderruimtes op het Ministerie en het bureau van het hoofd van de schouwers er aan hadden moeten geloven, dan kon het bureau van het schoolhoofd natuurlijk onmogelijk achterblijven. Lily wanneer gaan we het bureau van de Minister van Toverkunst bevuilen?? Het is nu officieel een trend. Eagle had een of andere belangrijke bespreking buiten de deur, maar er vast niets waar hij liever bij thuis zou komen dan bij June. Want wat had hij anders voor belangrijks te doen? Papierwerk ofzo? Pfff. Ze had hem maar wel een klein briefje gestuurd dat hij daarna hier heen moest komen en voor de zekerheid was ze toen maar extra vroeg naar het schoolhoofdkantoor gegaan, want je wist nooit zeker hoe lang besprekingen duurden en Eagle was wel iemand met het irritante talent om altijd op tijd te zijn. Binnen in het kantoor was de invloed van professor Evergreen duidelijk merkbaar, want in vergelijking met Eagle's kale slaapkamer leek dit kantoor wel een rareiteitenkabinet. June moest zachtjes giechelen bij het aanschouwen van de grote hoeveelheid lila, zwierige pouwenveren, kasten vol decoraties en kleurrijke kruidenkundeboeken met Scott's hoofd erop. Het was bijna gek om voor te stellen dat Eagle hier ook zijn werk deed. Waarschijnlijk prefereerde hij zijn eigen kantoor boven deze plek, maar een gewoon lerarenkantoor klonk natuurlijk veel minder spannend dus dat was geen optie geweest. June stookte het haardvuur wat op en hing haar mantel over de stoel achter het bureau. Speciaal voor deze gelegenheid had ze een nieuw, redelijk pikant onderjurkje aangetrokken. Het was een tijd geleden dat ze zo haar best had gedaan voor iemand, maar stiekem was het ook wel leuk. Boven het bureau keek het schilderij van Scott Evergreen met een charmante lach op haar neer. "Waar kijk jij naar?" sprak ze het schilderij streng toe. "Als ik jou was zou ik me meer druk maken om die puist op je neus." De afbeelding van Scott slaakte een kreetje en June grijnsde toen de man het schilderij uit rende. De echte professor Evergreen was vanavond gelukkig op de Universiteit, waar hij zo nu en dan op dinsdagavond wel eens les gaf. Of tenminste, dat had June ergens opgevangen. Het zou vast wel kloppen. Eerlijk gezegd leek professor Evergreen haar nu ook weer niet zo'n serieus schoolhoofd die hier veel tijd doorbracht. Ze nam plaats boven op het bureau en speelde wat met één van de pouwenveren, terwijl ze nadacht wat de beste wat manier was om Eagle straks te verwelkomen, toen er plotseling wat gerommel aan de deur klonk. Oh, dat was vroeg. Ze had Eagle nu nog niet echt verwacht, maar dat gaf niet! Dan deed ze gewoon... improvisatie. De deur ging open en June schudde haar blonde haren los, voor ze een verleidelijk glimlachje over haar schouder wierp. "Ben jij even mooi op tijd voor je- aaaah, Professor Evergreen!" Waarom had ze ook alweer zo weinig kleren aangetrokken? OOC: Met Daila <3 en Gianna later als ze wil!
  11. [1839/1840] Acting on your best behaviour

    Het eerste wat June deed zodra ze Eagle's kamer betrad was terug rekenen hoe lang geleden het ook alweer was dat hij hier was komen wonen. Nu had de gemiddelde man vast niet zoveel met het decoreren van woonruimtes, maar dit zag er net alsof hij hier gisteren pas was ingetrokken en nog niet de tijd had gehad om fatsoenlijk gordijnen op te hangen - wat trouwens een belachelijk excuus was als je gewoon kon toveren. June was iemand die zich over het algemeen heel makkelijk ergens thuis voelde - hoewel ze sinds een paar jaar toch moest toegeven dat er stiekem niets ging boven haar eigen woning met zijn kleurrijke muren en de rommelige speelhoek en de tekeningen die Jayden eens op de muur had gemaakt en waarvan ze het nog steeds niet over haar hart kon verkrijgen om ze weg te halen. Maar dit was.. nouja, bijna geen huis te noemen toch? Het was zo ontzettend... kaal. Maar eh, goed, wie weet was Eagle gewoon een heel minimalistisch persoon. June zei er in ieder geval maar niks over en dartelde in plaats daarvan glimlachend langs hem richting het bed. "Oke, niet kijken hoor," plaagde ze, maar June hield niet echt in de gaten of hij nou wel of niet keek terwijl ze de knoopjes en linten van haar jurk los begon te knopen. Even twijfelde ze nog, maar stelde zichzelf toen gerust met de gedachte dat hij haar echt niet puur voor een massage had meegenomen naar zijn slaapkamer, want welke man deed dat nou? Voor iemand die graag strafwerk uitdeelde was Eagle tot nu toe ook wel erg goed geweest in er steeds een beetje omheen draaien. June was wel in voor een spelletje, maar als ze wilde dat dit ooit nog ging gebeuren dan kon het vast geen kwaad om het proces een beetje te versnellen. Ze schopte haar schoenen uit en liet de bergen stof van haar jurken langs haar lichaam naar beneden glijden, waar ze de kleding achter liet een rommelig hoopje op de grond. De vloer voelde koud aan onder haar voeten zonder kousen, dus liet ze zich maar snel poedelnaakt op de dekens glijden, die tot haar teleurstelling iets minder zacht waren dan ze er uit hadden gezien. Erg druk kon ze zich er echter niet om maken. June rolde op haar buik en legde haar hoofd in haar handen, zodat ze Eagle een ondeugende blik toe kon werpen. "Ik ben klaar voor mijn strafwerk hoor, professor."
  12. [1839/1840] Acting on your best behaviour

    Het was maar goed dat June met haar rug naar Eagle toe zat anders had hij vast haar teleurgestelde blik kunnen zien toen hij zei dat het zo wel ging. Al leek hij daar best wel snel van terug te komen. "Oh nee hoor, dat vind ik niet erg." June was niet zo preuts, tot grote ergernis van haar moeder. "Maar.. in dat geval..." Ze draaide haar hoofd een beetje, zodat ze hem aan kon kijken. "Is het misschien handig om naar je slaapkamer te verplaatsen." Gewoon omdat... een bureau nogal hard lag, weet je wel. Niet dat June daar erg op lette, als ze eenmaal actief met strafwerk bezig was, maar voor nu was een bed toch wel best fijn. Voor Eagle nee had kunnen zeggen, was ze al overeind gekomen en naar hem omgedraaid. Hij was nu best wel dichtbij. Als ze wilde zou ze zo naar voren kunnen buigen en... "Dus welke kant is dat op?" vroeg ze, half fluisterend, als wist ze zelf niet helemaal waarom. De meeste leraren hadden hun woonruimte lag vlakbij hun lokaal of kantoor, maar dat was niet altijd het geval. Sommigen prefereerden de Cornwall toren, of het terrein. Eagle leek haar wel echt zo'n buitenmens. "Is het vlakbij?
  13. [1839/1840]It's time for a makeover!

    Kijk, probleem opgelost. Charlotte kreeg een paar minuten een toverstok en iedereen was blij - oh, daar ging haar nichtje er opeens vandoor. Dat was vast niet helemaal de bedoeling. Aan de andere kant had June niet echt specifieke regels gegeven en gezegd dat Charlotte hier moest blijven staan. Als ze echt graag wilde, mocht ze ook wel even toveren aan de andere kant van de leerlingenkamer. Dat kon best. Het waren maar vijf minuten. Wat kon er nou gebeuren in vijf minuten? Nou, in die ene minuut dat June haar aandacht ergens anders had gevestigd, had Piaras een pak knalpokerkaarten in een pot verf gegooid, dus eh... vast heel wat. De verf spoot met een harde knal omhoog als een soort vulkaanuitbarsting en besmeurde een groot deel van de muur waar ze voor stonden, een stel stoelen en, want je ontkwam er niet echt aan, een stel omringende leerlingen en haarzelf. June slaakte een kort gilletje toen de verf haar nek in sijpelde en draaide zich om naar de ravage en de leerling die hier voor verantwoordelijk was. Als er ooit een moment was geweest om strafwerk uit te delen, dan zouden veel leraren vast beamen, dat dat nu was, maar June keek alleen maar met grote ogen naar de verfuitbarsting. "Geweldig!" riep ze enthousiast. "Hoe deed je dat?"
  14. Blablabla onverantwoordelijk. Blabla gevaarlijk. June moest zich inhouden om niet met haar ogen te rollen bij Eagle's woorden. Ze snapte heus wel dat hij als schoolhoofd extra bezorgd moest zijn over het welzijn van de leerlingen, maar je kon ook overdrijven. Ze stonden hier met drie docenten in één klaslokaal, dus er waren echt genoeg verantwoordleijke volwassen mensen aanwezig in het geval er iets mis ging. Nouja, het zou er snel eentje minder zijn... dat wel. "Oh oeps," giechelde June en onschuldig beet ze op haar lip. "Eh, ik geloof dat dat het verkeerde snoepje was." Ze keek naar haar zakje smekkies en naar het lege tafeltje van een leerling die niet meteen zo enthousiast was geweest om mee te doen. "Maar geen zorgen, de rumboon is over maximaal een uur weer helemaal uitgewerkt, niet waar Tris?" June grijnsde naar haar broer, maar het werkelijke entertainment hier was uiteraard een giechelende Eagle, dus ze was al snel weer afgeleid. "Ik wist niet dat je zoveel kon lachen." Eagle leek altijd zo serieus. Dit was vast goed voor hem, haalde die frons een beetje van zijn gezicht. "Is dit hoe licht dronken Eagle is? Wat gebeurt er als ik er nog een drankje in giet? Of twee?" Dat was vast een leuk experiment.
  15. [1839/1840] Acting on your best behaviour

    Heel eerlijk gezegd had June half verwacht dat Eagle nu zou zeggen dat als iemand hier een massage ging geven, zij het wel was. Want tja, ze was hier voor strafwerk. Hoe je dat strafwerk ook opvatte, het woordje werk stond toch aan haar kant. Maar het leek er even op dat het kersverse schoolhoofd vergeten was wat hij hier nou precies kwam doen. Vond June helemaal niet erg. Ze glimlachte gewoon dankbaar naar hem en nam plaats op het krukje dat hij tevoorschijn had getoverd. "Vooral boven, maar ook een beetje onder." Als ze dan toch een massage kreeg ging ze ook van het hele pakket gebruik maken. June tikte met haar toverstok en haar lange, blonde haar begon zich automatisch op te steken. Zo, dan zat dat in ieder geval niet meer in de weg. "Kan je er wel goed bij zo eigenlijk?" vroeg ze, haar stem plotseling wat zachter. "Anders kan ik mijn jurk wel een beetje los maken." Een massage was toch beter zonder alle poespas van kleren en andere onhandige dingen die alleen maar in de weg zaten.
×