Jump to content

Leon Marks

Plotkarakter
  • Content count

    32
  • Joined

  • Last visited

About Leon Marks

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    MV
  • Naam
    Gianna

Profile Fields

Recent Profile Visitors

821 profile views
  1. [1835/1836][EN] I've got an elastic heart

    He didn't like that look on her face. The 'ugh, do I really have to' look, the look that his sister would sometimes have given him, the look that his wife would give him, the look that every woman longer in his life than one night would give him, the look that made it obvious they thought they had a right to judge him. Why did they all do that? Why did they all thought they were so much better than he was? He hated it, would smack it right off their faces if he could, but instead he would have to resort to charming it off. "Of course," he nodded, politely, as he set a casual course through the atrium. "I am, indeed, I have a meeting in a few minutes, but as I thought I saw an old friend..." He let the sentence trail into nothing, as Anne had done. "It is a beautiful building, is it not? The ministry? Always a shame it's underground, though, I would have loved a big building, to look down on the muggles."
  2. IC Buitenwereld Mededelingen

    Maandag 12 december Leon en Adele Marks kondigen de geboorte aan van hun zoon Levi Andrew Marks, geboren op 8 december 1836. Moeder en zoon maken het goed.
  3. [1835/1836][EN] I've got an elastic heart

    Ah, Jane. Right. He knew about Jane, of course, you couldn't not know about the twins if you knew one of the other, but eh… Yeah. Leon had always paid a bit more attention to Anne than to Jane. Not because he thought one of the two was better than the other, he didn't really see any difference, but simply because Anne always looked at him a little more adoring than Jane. And Leon really liked to be adored. "Jane, of course," he said. "Now that you mentioned it… it seems obvious now." He shook his head. "How did I ever think that you could be Anne? You've always been the more stunning one of the two." See, he learned from his mistakes really quickly. "What a delight to see you again." He offered her his arm, though presumed she wouldn't take it. It was obvious he had hurt her feelings. "Have you started working at the Ministry?" He could have left her behind, probably should've left her behind once he realized it wasn't Anne, but Leon couldn't really help it either. He just hated it so if anyone were to hate him.
  4. Or actually I don't have a heart at all Monday the 23rd of May 1836 - in the morning - The Atrium It wasn't often that Leon spent time in the Ministry of Magic, but he knew the way. He was in and then he was almost out just as quickly, if his eye hadn't been caught by someone sitting in the atrium. Ah, that face looked familiar. He had flirted with her in the past, but never closed the deal, as someone more vulgair than him would say. Leon, of course, wasn't vulgair at all. He had a very good taste in women. It wasn't his fault that it was quite a broad taste. Anyway, he had time before a meeting and why not spend some time catching up with an old friend? So he tussled his hair to make sure it looked better and then stepped towards her with a bright smile. "Anne? How wonderful you look! It must have been ages, but time has not been cruel to you. Unlike me, unfortunately." He flashed his white teeth at her. He looked really good, of course. Time had a good effect on him. Everything had a good effect on him. div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Private!
  5. Mijn personagedossier kan worden nagekeken!

    Leon Marks Hij is een plotkarakter <3
  6. Leon Marks

    Algemeen Naam: Leon Jonathan Marks Geboortedatum: 4 februari 1807 Leeftijd: 29 Bloedlijn: Halfbloed, vader was een dreuzel. Burgerlijke staat: Getrouwd met Adele Marks. Beroep: Eigenaar van een paar textielfabrieken Woonplaats: Londen. Rijkdom: Rijk. Politieke voorkeur: Magisch Verbond. Achtergrond Familie: Vrouw: Adele Marks Dochter: Cordelia Marks Moeder: Emma Marks Vader: Andrew Marks Zus: Lydia Hastings Schoonbroer: Lawrence Hastings Neefje: Ferdinand Hastings Broer: Ethan Marks Schoonbroer: Alec Hollow Tante: Guinevere Hollow Stiefzoon/neefje/neef: Arthur Hollow Nichtje: Florence Hollow Nichtje: Margaery Hollow Schoonbroer: Shakespeare Hollow-Gardiner-Shaw Schoonzus: Agnes Hollow Schoonzus: Daniella Adler Nichtje: Azalea Adler Neefje: Jacob Donne Nicht: Claude Ingram Neef: Valentine Ingram Nicht: Livia Ingram Oom: Lancelot Shaw Geschiedenis: Leons leven draaide altijd maar om één ding en dat was hijzelf. Hij was het lievelingetje van zijn moeder, zelfs met twee kinderen later, en zijn vader was toch weinig thuis, dus Leon had nooit een gebrek aan aandacht voor zijn ego. Hij was het ook waard om een groot ego te hebben, vond hij zelf, want hij was intelligent, leergierig en hardwerkend. Ja, dat hij dus arrogant was en misschien een beetje een gebrek aan aandacht had voor andere mensen maakte weinig uit. In tegenstelling tot de rest van zijn familie, was Leon al op jonge leeftijd van plan het anders te doen. Hij wilde slimmer, sterker en beter zijn dan de rest van zijn familie, eerlijk gezegd. Door die ambitie kwam hij natuurlijk ook in Zwadderich terecht, waar hij zeven jaar lang genoot van het leven. Na Zweinstein begon hij te werken bij zijn vader, maar hij besloot op een gegeven moment om Magische Bedrijfskunde te studeren, omdat hij in tegenstelling tot zijn vader niet alles op de dreuzelmanier wilde doen, besloot hij na twee jaar te gaan studeren. In het laatste jaar van zijn studie ontmoette hij Adele Hollow. Zijn ouders hadden natuurlijk verwacht dat hij een meisje zou uitkiezen die precies zo was opgevoed als zijn zus: stil, rustig, met als enige doel in haar leven om huisvrouw te zijn, maar Leon besloot al snel dat hij dat niet wilde. Adele Hollow was ambitieus, ze studeerde recht en was niet van plan om na haar huwelijk te stoppen met werken. En eerlijk gezegd was ze ook erg knap. In december 1831 trouwden ze met elkaar. In het begin van het huwelijk was alles geweldig. En stiekem werd het nog een beetje beter toen zijn vader stierf in de zomer van 1832 en hij alles voor het zeggen had in de fabrieken. Maar toch begon Leon iets dwars te zitten. Hij had altijd gedacht dat Adele perfect voor hem was, omdat ze haar eigen weg ging, maar als hij eerlijk moest zijn, begon hij toch wel te verlangen naar het idee van een huisvrouw die alleen maar dacht aan zijn behoeften. Adele leek er überhaupt nauwelijks een behoefte aan te hebben om een kind te krijgen, maar uiteindelijk kregen ze in de zomer van 1834 toch een dochter. Echt blij met het hebben van een dochter was hij niet, maar ze hebben nog geen tweede poging gedaan. En verder… tja, af en toe gaat Leon vreemd. Omdat hij toch ergens de onvrede over zijn huwelijk moet uiten. Uiterlijk Faceclaim: Ben Barnes Huidskleur: Wit Haar: Bruin Oogkleur: Bruin Lichaamstype: Atletisch Kledingstijl: Rijk, modern en netjes. Eigendommen Toverstok: 31 centimeter lang, gemaakt van hout van de Amerikaanse eik met als kern bloed van een draak. Karakter Positieve eigenschappen: - Ambitieus - Assertief - Charmant - Hardwerkend - Intelligent - Inventief - Ondernemend - Sociaal - Zelfverzekerd Negatieve eigenschappen: - Arrogant - Bazig - Driftig - Egoïstisch - Hard - Huichelig - IJdel - Manipulatief - Materialistisch - Prikkelbaar - Sluw - Stug - Trots
  7. Titelloos Topic

    "Ja, ik doe economie," zei Leon en voordat hij zijn zin af kon maken en uitleggen dat hij ook interesse had in andere studies stormde er ineens een zeventienjarig meisje binnen. Of nou ja, stormen? Ze klopte vriendelijk aan de deur en stapte toen naar binnen, maar in Leons gedachten was het stormen. Hij was niet zo positief als het zijn zusje Lauren betrof. Ze was wel een aardig meisje, hoor, maar ze was jarenlang zijn grootste stalker geweest. Toen ze op Zweinstein zat was het al helemaal erg, want toen liet ze hem geen enkel moment met rust. Hij was bijna altijd aardig tegen haar geweest, maar het was voor iedereen duidelijk dat Lauren meer om Leon gaf dan andersom. In dit geval had hij dus ook het liefste dat Lauren nu de bibliotheek uit zou lopen, want ze was wel dom genoeg om per ongeluk de bibliotheek binnen te lopen terwijl ze zou denken dat het haar slaapkamer was. Maar helaas liep haar zusje in plaats daarvan met een stralende glimlach naar Winnifred toe. "Hallo, ik ben Leon's zusje, Lauren. Ik zit ook op Zweinstein, maar dan in het zevende jaar, in Zwadderich." Leon sloot geërgerd zijn ogen voor een moment en wenste dat Lauren uit de bibliotheek zou verdwijnen, maar toen hij ze weer opende stond ze er nog steeds. Hij wist niet eens wat ze hier kwam doen, want hij kon zich niet voorstellen dat zijn moeder Lauren naar de bibliotheek had gestuurd. Nee, ze was waarschijnlijk uit zichzelf de bibliotheek binnen gelopen, wat nog een grotere ramp was dan als zijn moeder haar had gestuurd. Moeder zou haar namelijk wel instructies hebben gegeven over wat ze wel of niet mocht zetten, maar Lauren die uit zichzelf binnen kwam betekende dat dat ze van alles kon zeggen en dat hoogstwaarschijnlijk ook zou doen. Grote problemen dus. "He, Lauren," onderbrak Leon haar dus, voordat ze ook maar iets kon zeggen. "Volgens mij heeft Moeder je nodig in de salon." Lauren draaide zich glimlachend naar hem om, daarvoor had ze zich meer naar Winnifred's kant gedraaid. "Nee hoor, ik heb net nog met haar gesproken." Daarna draaide ze zich direct weer om, haar volle aandacht weer op Winnifred gericht. "En Winnifred, hoe vind je onze bibliotheek? Leon heeft de meeste boeken gekocht, vroeger stonden er alleen maar boeken over economie en romans, maar Leon was degene die heeft besloten onze collectie uit te breiden. Hij is ook degene die ervoor heeft gezorgd dat de piano hier staat. Hij speelt echt zo goed piano, ik heb vroeger lessen erin gehad, maar ik zou nooit zo goed worden als hij. Wil je hem ook horen spelen?" Waarom ging ze niet weg?
  8. Titelloos Topic

    Leon richtte zijn wereld in in twee categorieën. Categorie één was alles waar hij voordeel, op direct of langdurig termijn, aan had. Bijvoorbeeld aardig zijn tegen zijn lerares zodat ze hem een hoger cijfer zou geven, het kopen van een cadeautje voor zijn zusje zodat ze niet tien dagen lang boos op hem was en studeren om hoge cijfers te halen. Categorie twee was alles waar hij geen voordeel van had, zelfs niet op langdurig termijn. Daaronder viel geld geven aan een dakloze, de boodschappen opruimen van een oud vrouwtje die je helemaal niet kent en een praatje maken met andere studenten die niet jouw opleiding volgen en waar je geen oogje op hebt. Over het algemeen probeerde Leon voornamelijk handelingen uit categorie één te doen, om zijn eigen leven zo makkelijk mogelijk te maken. Categorie twee was iets dat hij maar heel af en toe deed, als hij zich verveelde en absoluut niets beters had te doen bijvoorbeeld. Praten met Winnifred was moeilijk te categoriseren. Aan de ene kant zou zijn moeder vast heel boos op hem worden als hij niet zijn uiterste best deed om een goede gastheer voor Winnifred te zijn, aan de andere kant betwijfelde hij dat het meisje iets slechts over hem zou zeggen tegenover zijn moeder of haar vader. Nee, de kansen dat Winnifred ooit door zou praten dat hij onbeleefd was geweest waren uiterst klein. Hij twijfelde er dus over of ze niet in categorie twee thuis hoorde. Het probleem was echter dat ze wel zijn toekomstige verloofde was, iemand waarmee hij uiteindelijk de rest van zijn leven moest doorbrengen. Dat was vast geen probleem, behalve als ze heel erg bemoeizuchtig was of, bij Merlijns baard, verliefd op hem zou worden, was de kans klein dat hij veel last van haar zou hebben. Hij moest haar alleen af en toe een kind geven en ze moest sociaal genoeg zijn om aanbeden te worden door zijn zakenpartners, maar voor de rest zou hij haar niet nodig hebben. Zijn vader hield nou eenmaal ook niet van zijn moeder, die twee waren niet eens vrienden, dus waar maakte hij zich druk over? Omdat het wel heel prettig zou zijn als hij daadwerkelijk wat had aan Winnifred. Iemand waarmee hij daadwerkelijk goede gesprekken kon voeren, iemand waar hij discussies mee kon voeren, iemand die hij respecteerde. Maar wat was de kans dat dit veertienjarige meisje zo'n persoon zou zijn? Ongeveer vijf procent. Nou ja, misschien kon hij haar nog opvoeden en aanpassen. Dat was een interessant idee... het kweken van zijn eigen verloofde. Haar boeken laten lezen over onderwerpen die hij interessant vond, haar leren te discussiëren over allerlei onderwerpen, haar opvoeden in hoe ze zich rond hem moest gedragen. Als hij dat voor elkaar zou kunnen krijgen, dan zou deze blondine zijn perfecte vrouw worden. Ineens vond hij de verloving een stuk prettiger qua idee. Terwijl hij erover nadacht en het plan verder uitdacht, slenterde hij naar haar toe, zodat hij kon kijken naar welke boeken ze keek. Het boek dat ze nu in haar handen had, over magie in Arabië, was al een goed teken. Hij was dol op magie en vond het altijd zeer interessant om ermee bezig te zijn, dus als Winnifred die mening deelde hoefde hij zich daar geen zorgen meer over te maken. "Oh, de universiteit is geweldig," antwoordde hij haar. "De vrijheid die je daar hebt, de mogelijkheid om te studeren waar je geïnteresseerd in bent... Het is net het Paradijs. Ik weet zeker dat je het er net zo plezierig zult vinden als ik." Tegen die tijd zou ze zeventien jaar oud zijn, ongeveer drie of vier jaar voordat ze zich officieel zouden verloven. Als ze wilde zou hij zeker toestaan dat ze haar studie zou afmaken. Had ze tenminste haar eigen hobby. "Mocht je trouwens boeken zien in de bibliotheek die je interesseren, zoals dat boek," hij knikte even naar het boek dat ze in haar handen hield, "dan kan ik je dat wel uitlenen. We hebben een aantal unieke boeken in onze collectie. Wat zijn je interesses?"
  9. Titelloos Topic

    Terwijl Leon wachtte op het antwoord van Winnifred bestudeerde hij haar uiterlijk. Ze was nog maar jong, veertien jaar oud, de leeftijd waarop de meeste meisjes giechelden maar verder nog niets in de buurt van jongens durfden te doen, behalve misschien een beetje zoenen. Haar lichaam was natuurlijk ook nog niet echt ontwikkeld, ze was ook iets te dun voor Leon's smaak, maar het zag er wel naar uit dat het de goede kant uit zou gaan. Ze was in ieder geval blond, Leon had een voorliefde voor blond ontwikkeld nadat een brunette genaamd Rebecca ooit eens zijn hart had gebroken, dus dat scheelde ook al. Qua kledingstijl volgde ze de laatste mode wel, maar het was overduidelijk dat ze zich meer had aangekleed voor het praktische gedeelte dan dat ze echt indruk had willen maken met haar kleding. Qua uiterlijk beviel ze hem dus in ieder geval wel, ze was zeker niet lelijk, hoewel ze niet zo opvallend mooi was als de meisjes die hij normaal uit koos. Maar Winnifred zou ook zijn vrouw worden, niet één van zijn bedpartners. Ze bloosde toen ze antwoord gaf, iets waar Leon zich direct over afvroeg waarom. Was ze soms verlegen? Verlegen was niet goed, verlegen was saai. Misschien was ze onder de indruk van hem, ze zou niet de enige zijn die dat ooit zou zijn, maar dat verveelde hem ook al. Hij wilde iemand die hem uitdaagde, iemand die interessant was en ook niet bang was om interessant te zijn. Geen oppervlakkig meisje zoals zijn zusje, of een vervelende betweterige bemoeial zoals zijn moeder. In ieder geval las ze best veel, dus behalve als het flutromantjes waren, maar dat leek hem niet gezien de manier waarop ze de boekenkasten bestudeerde, was ze best intelligent. Intelligent was goed, hij had een vrouw nodig die in staat was om met allerlei gesprekken mee te kunnen praten zonder dat ze het steeds over vrouwenonderwerpen had. "Ja, de piano is van mij," antwoordde Leon luchtig op haar vraag. Hij was van plan om eigenlijk zo kort mogelijk antwoord te geven op de vragen die ze hem misschien zou stellen, want hij wilde zoveel mogelijk over haar leren. Over zichzelf praten had hij totaal geen behoefte aan op dit moment. "Speel je zelf wel eens piano? Of speel je soms een ander instrument?" Terwijl hij dat aan haar vroeg was hij naar de piano geslenterd en drukte hij zachtjes een aantal toetsen in. Hij had al een paar weken niet gespeeld, maar dit was niet het juiste moment om te spelen.
  10. Titelloos Topic

    Leon realiseerde zich altijd hoeveel hij niet van zijn familie hield als hij thuis was. Het was niet dat ze niet aardig waren of geen goede mensen, maar ze waren gewoon zo saai. Misschien was het dat Leon zelf niet zo goed was qua persoonlijkheid dat hij zich eraan ergerde dat de rest van het gezin wel zo was. Het begon al met zijn vader, die constant bezig was met zaken en niets belangrijkers leek te vinden dan het verdienen van heel veel geld. Zijn moeder was daarintegen een huishoudelijk type dat waarschijnlijk haar man veel meer thuis had willen zien dan hij was en daardoor haar heil maar zocht in een oude vriendschap met een andere man. Leon was er negentig procent zeker van dat ze een affaire met hem had. Verder had Leon nog een zusje, iemand waar hij het liefste helemaal niet over praatte, en een vervelend broertje die nog nieuwsgieriger was dan Pax Amfora. Leon had dus ook het liefste deze avond helemaal niet thuis doorgebracht, maar in zijn eigen appartement met de deur op slot zodat een eerder genoemde Huffelpuffer niet naar binnen kon stormen. Maar helaas, helaas, zijn moeder had wat leuks verzonnen, dus Leon moest verplicht vandaag aanwezig zijn voor een diner waarbij hij ene Winnifred Wanderfield zou leren kennen. Nu vraag je je als lezer misschien af wie deze Winnifred Wanderfield is. Winnifred is de kleindochter van de Minister van de Toverkunst, één van zijn kleindochters eigenlijk, en een Ravenklauwer die plotseling zonder verloofde kwam te zitten. Vooral dit laatste detail is belangrijk. Omdat Leon's moeder zo'n goede vriendin van haar vader was (zie bovenstaande vermoedens van Leon) vond ze het natuurlijk afschuwelijk dat het arme meisje ineens zonder verloofde kwam te zitten. Een niet-verloofde zoon en een niet-verloofd meisje is helaas twee verloofde personen. Vanzelfsprekend was Leon er niet heel erg blij mee dat hij verplicht werd zich te verloven. Hij was nog maar begin twintig, net begonnen aan zijn studie Magische Economie en totaal niet van plan om zich binnenkort, of ooit, te verloven. Dus hij protesteerde flink tegen zijn moeder, net zolang tot hij haar had omgepraat dat ze nog niet officieel verloofd zouden worden, maar eerst een paar jaar aan elkaar 'beloofd' zouden zijn, totdat de verloving publiekelijk zou worden en ze daar nog een tijdje na zouden trouwen. Dan was hij tenminste nog redelijk vrij om van alles en nog wat te doen. Het allerbeste was zelfs dat zijn 'verloofde' nergens vanaf wist, dus ze zou hem niet achterna zitten met 'Doe dit, waarom zeg je niet dat je van me houdt, waarom ging je met dat meisje mee, waarom woon je met iemand anders samen ook al is diegene getrouwd, waarom koop je me geen cadeautjes, geef me een ring, bla bla bla bla bla.' Leon had er dus geen zin in om Winnifred te ontmoeten. Maar goed, het moest helaas wel, want zijn moeder dreigde met hele nare dingen zoals het leeghalen van zijn eigen kluis zodat hij geen geld meer had, dus moest hij opdagen en de perfecte zoon uithangen. Dat was dus wat hij deed, met een keurige glimlach op zijn gezicht voorgesteld worden aan Winnifred en haar vader, vriendelijk vragen hoe het met hen ging en alles wat hij verder moest doen als keurige zoon. Tot het moment dat zijn moeder subtiel vroeg: "Leon? Waarom laat je Winnifred onze bibliotheek niet eens zien?" Oh. Super. Bedankt, moeder. Hij onderdrukte de neiging om een boze blik naar haar te werpen, maar draaide zich in plaats daarvan naar Winnifred toe en bood haar zijn arm aan, om haar daarna te begeleiden naar de bibliotheek. Ach, hij had nu in ieder geval alle rust om haar in zijn eentje te ondervragen, in de hoop dat ze niet zo erg was als hij dacht. De bibliotheek was, zoals zoveel bibliotheken in huizen, een ruimte waar voornamelijk veel boekenkasten in stonden. Boekenkasten die dankzij zijn moeder gevuld waren met allerlei boeken, over zowel dreuzelonderwerpen (voor zijn vader) en magische onderwerpen (voor de rest van het gezin). Verder stond er een bureau en een aantal comfortabele stoelen en banken. Ook stond Leon's lievelingsinstrument in de bibliotheek, namelijk de grote piano. Zoveel speelde hij er trouwens niet eens op, daarvoor was hij te weinig thuis, maar het bleef een hobby van hem die hij graag uitvoerde. In ieder geval liet hij Winnifred los toen ze in de bibliotheek aangekomen waren, zodat ze zelf rond kon kijken. "De boekenkasten aan de linkerkant zijn niet heel erg interessant," vertelde hij haar. "Dat zijn dreuzelboeken, voor mijn vader. De rest zijn veel interessanter. Lees je graag?" Zo, het ondervragen was begonnen.
  11. It's a dull life

    Leon twijfelde er geen moment over dat hij misschien de verkeerde voor zich had en dat hij daadwerkelijk een Gerda Bloempot had aangesproken in plaats van een Eléonore von Feldbach, maar het probleem zat hem erin dat hij nou moest kijken hoeveel het hem daadwerkelijk kon schelen. Het zag er niet naar uit dat de zwangere blondine hulp nodig had en Leon was van het type dat mensen met rust liet als ze in de problemen zaten, maar als Lilliane erachter zou komen dat Eléonore hier ronddwaalde en dat Leon er niets tegen deed, dan was de kans zo'n honderd procent dat hij voor het einde van de middag in stukken was gescheurd. Geen prettig vooruitzicht. De vraag was nu dus natuurlijk: hoe groot was de kans dat Lilliane erachter zou komen? Groot. Te groot. Het ging hem dus ook niet om de welzijn van de zwangere vrouw, maar alleen maar om zijn eigen lichaam. "Gerda Bloempot, ja, dat is echt een prachtige naam," zei hij tegen Eléonore. "Maar vergeef me, u lijkt echt zoveel op de jongedame die ik ken... Eléonore von Feldbach, kent u haar misschien? Zweinstein-studente, blond haar, Ravenklauwer, zwanger... Protegé van mijn goede vriendin Lilliane Bordeaux die me het erg kwalijk zou nemen als ze erachter kwam dat Eléonore hier zou rondlopen, ik haar tegen zou komen en er absoluut niets aan zou doen. Dus laten we eerlijk zijn, mevrouw, zou het niet veel beter zijn als u nou met mij mee zou gaan naar de Wegisweg en we daar gezellig een kopje thee gaan drinken voordat ik u naar huis breng? Ik weet trouwens niet eens wat u hier zoekt, als u daadwerkelijk iets nodig hebt kunt u altijd nog aan een vriend of bediende vragen om het voor u te gaan halen, voordat u hier zelf heen gaat. Desnoods, als u daadwerkelijk niemand anders kunt vinden, kan ik uw benodigdheden altijd nog gaan halen, maar het is absoluut geen verstandig idee dat u hier zelf komt." Hopelijk zou ze slim zijn en naar hem luisteren, maar Leon had zo het gevoel dat deze Ravenklauwer behoorlijk koppig was. Als ze niet met hem wilde vertrekken, nou, dan moest hij maar een manier zoeken waarop hij er zeker van kon zijn dat ze niet toevallig aan Lilliane zou doorgeven dat hij haar in de steek had gelaten. Misschien moest hij toch maar eens op zoek naar een eigen appartement.
  12. It's a dull life

    Leon Marks speelde niet graag de redder in nood. Nee, hij was dan wel beleefd opgevoed, maar mocht er een willekeurige vreemdeling voor hem dood vallen zou Leon rustig over hem heen stappen en zijn weg vervolgen zonder zelfs om te kijken. Het was natuurlijk wel anders als hij iemand kende, dan was hij over het algemeen wat behulpzamer, maar om vreemdelingen gaf hij absoluut niets. Dat was ook de reden dat hij recht langs de blondine liep die op dat moment een rek met vleesetend slakkenkruid aan het bekijken was. Tja, de dingen die je kon vinden op de Verdonkerde Maansteeg... die waren eindeloos. Leon wierp even een gruwelende blik op het rek en liep vervolgens verder, totdat hij een paar stappen verder ineens tot stilstand kwam. Nee, hij was niet tegen een onzichtbare muur gelopen en hij was ook niet verstijfd. Nee, de reden dat Leon ineens stil stond was dat hij de jongedame in kwestie ineens aan een bepaalde herinnering koppelde. Namelijk de herinnering van een zwangere blondine in zijn appartement, die daar haar eigen behandelkamer had. Het was niet zijn schuld dat het meisje zwanger was, mocht hij hopen, maar ze was de protegé van Lilliane, dus op de één of andere manier was de helft van zijn appartement omgebouwd tot baby-proof. Het was eigenlijk al erg genoeg dat het nichtje van Lilly telkens langs kwam en nou was het blijkbaar de bedoeling dat er een baby geboren zou worden in zijn huis. Misschien moest hij het er toch eens met Lilliane over hebben... Maar goed, terug naar het onderwerp, namelijk dat de jongedame Eléonore von Feldbach was. Eléonore hoorde hier overduidelijk niet, ze was zwanger, rijk en van adel, dus als ze al wat van de Verdonkerde Maansteeg wilde hebben zou ze eerder een dienstmeid of een vriendin erop uit sturen dan dat ze het zelf zou halen. Leon kon zich dus geen enkele reden voorstellen dat het meisje hier zou zijn, vandaar dat hij omdraaide, nog eens goed keek of het daadwerkelijk was wie hij dacht dat het was, en haar aansprak. "Pardon, mevrouw von Feldbach? Wat doet u hier?" Stel je voor dat ze per ongeluk verdwaald was en hulp nodig had, Lilliane zou hem vermoorden als ze zou horen dat hij Eléonore zo voorbij had gelopen zonder haar te helpen.
  13. Bloempjes en bijtjes in het water

    Leon vouwde netjes zijn kleren op, met uiterste precisie. Het was nog wonderbaarlijk dat hij zo geconcentreerd kon zijn gezien hij zeker wist dat hij nu meer vuurwhiskey in zijn aderen had dan bloed, maar toch lukte het. Uiteindelijk had hij een net stapeltje kleren over dat hij op het minst vieze gedeelte van de oever neerlegde, zo ver mogelijk uit de buurt van het water, voordat hij zich oprichtte en glorieus het maanlicht in stapte. Ondanks dat het al november was, en dus behoorlijk koud, was het water warm. Dat was het voordeel ervan als je ging zwemmen bij een meer dat gevoed werd door zo'n warmtebron, dat zorgde altijd voor een prettigere ervaring dan in een ijskoud meer springen. Nu hij eindelijk naakt was besloot Leon dat hij niet langer meer kon wachten, ook al wilde hij de andere studenten best wel een goede blik op zijn private lichaamsdelen gunnen, het werd toch behoorlijk koud in de lucht. Dus met een soort oerkreet rende hij het meer in en dook toen even onder water. Oh, ja, dit was een stuk beter. Proestend kwam hij weer naar boven en schudde het water even uit zijn haren. Hij wierp even een blik naar beneden, puur om zichzelf te waarderen, want hij moest toegeven dat hij er goed uit zag. Hopelijk vonden de meisjes die er aanwezig waren dat ook, want Leon had wel zin in een meisje dat zijn tent vannacht zou verwarmen. Waar hij nu ook zin in had was weer een slok vuurwhiskey. "Hey!" schreeuwde Leon naar de andere studenten. "Heeft iemand de fles whiskey meegenomen?" div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:De studenten van de universiteit zijn aan het kamperen in één of ander bos~Onder kamperen valt natuurlijk veel drinken en naakt zwemmen.
  14. Oh, zit jij daar...

    Lexi Giacova, die vroeger blijkbaar Maddie Goodwyn had geheten. Leon trok enkel zijn wenkbrauw op bij die verklaring, terwijl hij zich afvroeg wat voor redenen een mens in hemelsnaam kon hebben om van naam te ruilen. Een andere achternaam betekende vast dat ze al getrouwd was, met een jongen die Giacova heette van de achternaam, maar dat kwam hem ook niet bekend voor. Voor de nieuwe voornaam had hij echter geen enkele theorie, het was niet alsof Lexi een volwassener vorm van Maddie was, in tegendeel zelfs. Ze was dus nog steeds een mysterie voor hem, hoewel haar naam hem ergens bekend voorkwam. Blijkbaar was ze ook nog Klassenoudste en Hoofdmonitor geweet, dus daar herkende hij haar vast wel van. Hij wist nu echter wel zeker dat hij nooit met haar naar bed was geweest, dus dat scheelde weer. Anders had hij haar nu vast al wel herkend, in plaats van zo'n vaag gevoel dat hij haar ergens kon plaatsen. Ach, ze was vast niet zo belangrijk. "Ik ben afgestudeerd in het schooljaar 1824 - 1825, dus zo ongeveer twee jaar geleden nu. Maar ik moet eerlijk bekennen dat u me nog steeds niet echt bekend voor kwam, dus ik ga er vanuit dat we nooit echte vrienden waren. Desnoods wel kennissen, maar verder... ik betwijfel het." Vervolgens grijnsde hij naar haar. "Maar ach, altijd kans om elkaar alsnog te leren kennen, niet waar?" Wat kon hij het schelen dat ze getrouwd was, als ze interesse had, had hij het ook.
  15. Oh, zit jij daar...

    Zo ging je naar de Wegisweg om saaie financiële dingen te regelen (moesten echter ook gebeuren, vooral als hij in het nieuwe schooljaar aan een studie wilde beginnen) en zo had je ineens contact met een meisje dat Leon ergens bekend van voorkwam. Was hij soms eerder met haar naar bed gegaan? Nee, dan zou ze hem wel hebben onthouden (ja, Leon was zo goed) en dat leek niet het geval. Geen meisje waar hij mee naar bed gegaan was dus, nou, dat maakte de hele lijst van mogelijke mensen ineens een stuk korter. Hij kneep zijn ogen nadenkend een beetje samen, maar daar werd hij niet veel wijzer van. Ondertussen begon het meisje zelf ook dingen op te noemen. "Universiteit inderdaad niet," beaamde hij. "Ik begin volgend jaar pas met een studie." Misschien was het ergens uit een pub of zo? Nee, dan was de kans een stuk groter dat hij toch met haar naar bed was geweest, vooral omdat hij toch vaak naar dezelfde pubs ging, dan leerde je al snel de vaste bezoekers kennen en de rest zou hij waarschijnlijk toch niet herkend hebben. Het meisje was echter ondertussen al op Zweinstein gekomen en daar begon hem wat te rinkelen. Ja, Zweinstein, dat kon best! "Ik heb in Zwadderich gezeten, maar u vast niet, anders had ik u wel herkend. Ik ben Leon Marks, trouwens." Hij glimlachte breed naar haar en stak toen een hand uit, zodat ze die kon schudden. "Misschien hebben we bij elkaar in de klas gezeten of zoiets?" Als ze haar naam zou noemen zou hij haar vast wel herkennen.
×