Jump to content

Leon Marks

Plotkarakter
  • Content count

    76
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    1

Leon Marks last won the day on February 12

Leon Marks had the most liked content!

About Leon Marks

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    NE
  • Naam
    Gianna

Profile Fields

Recent Profile Visitors

1,016 profile views
  1. [1837/1838] Let the games begin

    Hij lachte even vrolijk, alsof hij daadwerkelijk van plan was Audrey's smeekbeden te volgen. Ze zag er wel schattig uit, zo, met die ietwat paniekerige blik in haar ogen. "Misschien niet," knikte hij maar mee. "Ik zou het veel liever over leukere onderwerpen hebben, ja." Hij liet zijn blik overduidelijk over haar heen glijden, half om een punt te maken, half omdat hij het gewoon nooit vervelend vond om haar te bekijken. "Dit is vast een heel saai feestje, voor jouw doen?" ging hij luchtig verder. Het was eigenlijk een doodsaai, normaal feestje, niet het type waar je een hoer naar toe hoorde te nemen. "Ik bedoel, iedereen strak in het pak, niemand al te dronken, alleen maar walsen, je verveelt je vast dood."
  2. [1837/1838] Let the games begin

    Woensdag 3 mei 1838 - 's avonds - één van de balzalen in Hotel Astoria Ze had het hem giechelend verteld, zo tussen het stoten door, alsof het een geheim was dat er uit aan het barsten was. En Leon had er gretig naar geluisterd, in tegenstelling tot het normale gebabbel van hoeren, want dit was waar hij van hield, de informatie dat er iemand ter wereld was die verliefd op hem was. Audrey Hamilton, één van zijn favoriete hoertjes eigenlijk. Niet de enige, want zelfs Audrey kon hem niet de afwisseling geven waar hij naar verlangde, maar wel één van zijn favorieten, vanwege haar eigenschappen. Ja, hij besteedde heel wat aandacht aan haar, maar had eigenlijk niet verwacht dat ze verliefd op hem zou worden. Maar nu hij wist dat ze dat was, kon Leon niet de kans weerstaan om daar wat mee te spelen. "Ah, Richard," begroette hij zijn vriend-van-de-familie en zakenpartner die vandaag blijkbaar Audrey mee had genomen als date. Leon knipoogde even naar Audrey maar sprak haar niet direct aan. "Goed om je weer te zien!" En een paar koetjes en kalfjes later wist hij Richard weg te sturen om hen allemaal wat drinken te halen. "Hallo, Audrey," fluisterde hij, terwijl hij wat voorover boog. 'Je ziet er zoals altijd fantastisch uit. Ik hoop dat hij je genoeg betaalt vandaag?" Privé!
  3. [1837/1838] Do we ever grow

    Leon trok verbaasd zijn wenkbrauwen op, want eh, sorry? Richard had een vriendin die niet wilde dat hij haar aanraakte? Maar... waarom bleef je dan bij haar?! Ja, Adele had ook wel eens perioden dat ze boos op hem was, maar hij had zo zijn manieren om daarmee om te gaan en uiteindelijk deed ze altijd braaf wat hij van haar wilde. Maar dat was Adele, zijn vrouw, degene die zijn kinderen droeg, dat liep allemaal heel anders! Een vriendin was iets anders. "En je blijft alsnog bij haar?" vroeg hij dus ook verbaasd. "Man, op die leeftijd zijn er nog zoveel andere meisjes! Die van alles voor je willen doen, zolang je maar een beetje een goede achternaam hebt!" Hij schudde zijn hoofd. Echt hoor, hij begreep daar niets van. "Ah, veel, veel..." Hij haalde zijn schouders op. "Wat is veel." Hij zou het eigenlijk niet weten, had daar nooit zo op gelet. Soms vroegen ze om wat geld en dan stuurde Leon wel wat hun kant op, soms dreigden ze en dan lachte hij hen uit, soms vroegen ze helemaal nergens om. Ook simpel. "Nah, waarom zou dat raar voelen? Het is gewoon zo." Hij haalde zijn schouders op. "Daarbij heb ik mijn eigen kinderen. En als vrouwen niet zwanger willen worden, moeten ze niet met me naar bed, dus eigenlijk is het hun eigen keuze en verantwoordelijkheid."
  4. [1837/1838] Looking too closely

    Zaterdag 14 april 1838 - 's middags - op straat Leon had over het algemeen wel wat beters te doen dan op een zaterdagmiddag tussen allerlei studenten in Zweinsveld rond te slingeren, maar zijn vrouw had hem uit huis gestuurd (iets met een vaas, iets met een ruzie, saai verhaal) en omdat Leon nog niet had besloten of hij de rest van de dag door zou brengen in een kroeg, een bordeel of zijn kantoor, slenterde hij maar een beetje over straat heen tot hij een keuze had gemaakt. En Zweinsveld was weer eens iets anders dan de Wegisweg, dus. Ergens was hij ook op zoek naar Richard, ze waren laatst bij een familiefeest aan de praat gekomen en eigenlijk vond Leon het wel een grappig idee om zijn neef wat onder zijn hoede te nemen, maar het leek erop dat Richard in school was gebleven, of misschien zich altijd ergens anders bevond dan waar Leon net naar keek. Maar in plaats daarvan zag hij één van zijn nichtjes, Soley, en dat was ook altijd een leuk aangezicht. Nichtjes waren leuk, vooral als ze wat ouder waren. "Ah, hallo Soley,," knikte hij haar vriendelijk toe, toen hij subtiel naar haar toe was komen lopen. "Die tassen zien er zwaar uit, zal ik ze voor je dragen?" Wat was hij toch galant. Jammer dat Adele een andere mening had. Voor Soley Ingram!
  5. [1837/1838] Do we ever grow

    Richard zijn glas was leeg en dus schonk Leon hem direct een nieuwe in. Ja, sommige mensen zouden zeggen dat je het rustig aan moest doen op die leeftijd, maar Leon geloofde nooit in het rustig aan doen. Laat Richard maar dronken worden, was het niet fijn om dronken te worden op dure whiskey? Anders was een familiefeestje ook zo saai. "Ach, nog lang niet," schudde Leon zijn hoofd met een glimlach, terwijl hij zijn eigen glas ook bijvulde. "Ik ben op vierentwintig nog wel redelijk vroeg getrouwd." Maar hij had Adele gevonden en wist dat ze perfect voor hem was. Adele zelf had niet langer willen wachten, dus hij had weinig andere keuze gehad. Ja, hij had iemand anders kunnen vinden, makkelijk, maar Adele was... Adele. Voor zover Leon in staat was om van mensen te houden, was Adele er wel het dichtste bij gekomen. "Dus, als je echt geen zin hebt, kun je het nog uitstellen tot je dertigste," ging Leon vrolijk verder. "Ik ken zelfs mannen die pas getrouwd zijn op hun veertigste." Je zou natuurlijk ook niet kunnen trouwen, maar zelfs Leon vond dat niet echt een optie. Je moest toch kinderen hebben? Een nalatenschap? Ook al hield je je niet zo bezig met de opvoeding en liet je dat aan je vrouw over... "En ach, natuurlijk heeft iedereen wel een bastaard rondlopen... Dat is ook natuurlijk."
  6. [1837/1838] Do we ever grow

    "Ach, ach." Leon haalde zijn schouders op. "Ze worden wel wat minder saai, hoor. Al was het inderdaad om op te scheppen." Hij grijnsde, terwijl hij wat rondkeek. Leon zelf vond dat hij het als beste voor elkaar had in deze familie, al had hij niet eens dezelfde achternaam. Maar zeg nou zelf, goed-lopende fabrieken, een prachtige vrouw, twee leuke kinderen, hij had het allemaal toch? En niet iedereen had evenveel geluk, vond hij. En oké, Leon wilde altijd meer, maar was het niet gebruikelijk om meer te willen? Wilde niet iedereen meer? "Maar je bent pas achttien, je hoeft nog lang niet boompje, beestje, huisje te hebben en daarover op te scheppen, toch?" Hij trok zijn wenkbrauwen op. "Jullie scheppen over hele andere dingen op. Met hoeveel meisjes je naar bed bent geweest, dat soort dingen." Eigenlijk wilde hij weten of Richard het beter deed dan hij had gedaan op die leeftijd.
  7. [1837/1838] Always the best

    'Oh ja, veel beter," grijnsde Leon. Was het veel beter? Nee, op zich niet, de kleur die ze zonet had vertoond was waarschijnlijk wat natuurlijker. Meer bedoeld om niet op te vallen en er gewoon menselijk uit te zien, maar hij wilde niet menselijk, hij wilde iets anders, want als hij menselijk wilde zou hij met duizenden andere meisjes naar bed kunnen gaan. Deed hij ook heus wel, hoor, maar Audrey kwam hij toch vaker bij terug dan normaal. "Misschien kijk je er dan verkeerd naar," zei hij, terwijl hij haar in zijn armen nam en meer naar beneden trok. Verder had hij ook weinig te zeggen, hoor. Want er waren dingen te doen waar hij geen woorden voor nodig had.
  8. [1837/1838] Always the best

    Ja, ja, misschien wilde Audrey een bevestiging dat ze op zichzelf al goed genoeg was, maar dan moest ze eerlijk gezegd niet bij Leon komen aankloppen. Leon wilde juist altijd meer, had een eindeloze behoefte om alles te krijgen waar hij zijn handen op kon krijgen en dan alsnog meer te eisen. En daarbij was het fascinerend om Audrey zo te zien. Als ze geen prostituee was geweest, zou Leon er spijt van hebben dat hij niet met haar getrouwd was. "Ah, prachtig," grijnsde hij en hij stak een hand uit om voorzichtig haar haren aan te raken, alsof het verf was die zijn vingertoppen zou besmeuren als hij het aanraakte. Natuurlijk niet. "Die ogen kunnen misschien wel wat... feller?" Ze waren nu nog een beetje tussen blauw en groen in en hij wilde, zoals altijd, meer. "Het moet leuk zijn om zo te zijn," zei hij, een tikje jaloers. Waarom was hij gewoon saai menselijk? Knap, ja, maar niet perfect.
  9. [1837/1838] Do we ever grow

    Als Leon de gedachten van Richard had kunnen lezen was hij nu dood neergevallen, want HOEZO, HIJ WAS STOKOUD?! Dat hij nu éénendertig was, getrouwd en met een stel kinderen, betekende niet dat er zo'n enorm verschil zat tussen hem en Richard, oké?! Hoewel hij mogelijk best wel eens ergens een zoon zou kunnen hebben rondlopen van ongeveer Richard's leeftijd... "Ahh," grijnsde hij een beetje. "Dan moet je je best doen om de sigaren die je hebt opgerookt te vervangen door andere sigaren. Of je geeft gewoon iemand anders de schuld." Hij haalde zijn schouders op. "Er loopt altijd wel iemand rond waar je de schuld op kunt schuiven, niet waar? Eén of andere bediende." Wat, daar waren ze voor! Ze deden het werk, kregen te weinig betaald en als je als zoon van iets verkeerd deed, dan schoof je dat in de schoenen van een bediende. Tadaa, probleem opgelost. "Nou, nou, vroeger..." Leon trok een wenkbrauw op. "Ik heb nog niet de leeftijd van je vader, hoor." Alleen de leeftijd van een vader, maar was dat echt zijn probleem? "Maar ja, we deden het ook. Sigaren roken, de dure whiskey opdronken, op dak klimmen... Je moet toch wat tijdens die saaie feestjes?" Hij haalde zijn schouders op. "In het huis van onze grootvader zit een geheime kamer waar we altijd rondhingen. Was op zich niet zo veel aan, stonden vooral oude meubels, maar het was geheim en dat was al leuk zat." Wel triest, hoor, tiener zijn.
  10. [1837/1838] Always the best

    Nee, natuurlijk kon Audrey daar geen nee tegen zeggen, want als ze ergens nee tegen wilde zeggen, dan zat ze zo'n beetje in het verkeerde beroep, niet waar? Oh, ze had vast wel haar grenzen en die wilde Leon best wel respecteren, hoor (zolang ze hem maar niet al te erg in de weg zaten), maar het was aan Audrey eigenlijk om altijd overal liefjes 'ja' en 'amen' op te zetten. "Vooruit," lachte hij, in volle vertrouwen dat ze heus wel netjes een jurk uit zou kiezen die hij mooi vond, hoor. Daar betaalde hij toch voor? "Dan zal ik je binnenkort eens meenemen. Heb je voorkeur voor een winkel waar je graag heen wilt?" Het lastige aan Audrey was altijd dat ze op zichzelf al perfect was (dacht hij, tenminste, qua gezicht dat hij vaak te zien kreeg, maar eigenlijk wist Leon niet eens of het echt haar gezicht was, of niet. Wie weet had ze in het echte leven saai, muisgrijs haar en een gigantisch litteken op haar voorhoofd... en overal vreselijk veel haargroei. En een enorme zweetlucht. Oké, eh, fijn, nu had hij het verkeerde beeld in zijn hoofd. "Hmm," zei hij langzaam, terwijl hij zich iets terugtrok en haar bestudeerde. "Wat dacht je van zwart haar? En groene ogen..."
  11. [1837/1838] Do we ever grow

    Leon lachte vrolijk, maar ergens stak het hem dat hij nu volwassen was en niet meer deel uitmaakte van de jeugd. Toen was hij altijd op zijn best geweest, vond hij, die leeftijd van vijftien/zestien/zeventien, met de rest van de wereld nog open voor hem, binnen bereik van alles wat hij wilde grijpen, maar zonder al die ketenen die je als volwassene op je plaats hielden. Zonder vrouw, zonder baan, zonder huis, zonder kinderen en zonder moeder die van je verantwoordelijk was. Leon had het allerliefste een leven met alle gemakken van die dingen, maar zonder alles wat hem op zijn plek hield. Hij wilde thuis kunnen komen en ontbijt hebben met zijn vrouw, zonder de vraag te horen van 'waar ben je geweest, met wie ben je geweest, welk parfum ruik ik', was dat zo moeilijk? "Oh, waarschijnlijk wel," knikte Leon naar Richard. "Is je vader het type dat alleen rookt op speciale gelegenheden of vaker dan dat? Want er zijn strategieën voor beide zaken, he." Ah, geen zorgen, Richard, Leon zou je graag alles willen leren, zolang je hem maar af en toe met je mee nam en hem liet denken dat hij net zo jong was als jij. Ondertussen nam hij het laatste slokje van zijn whiskey, maar vulde zijn eigen glas en die van Richard direct bij. Dit soort feestjes waren onmogelijk om uit te houden zonder drank. En een neefje verpesten.
  12. [1836/1837] A brand new war begins

    Vanavond wilde ze goed afsluiten. Tja, Leon wist wel hoe ze dat kon doen, hoor, heel makkelijk, zo geregeld, maar het leek hem nog niet alsof Heaven op dit moment gewillig haar benen voor hem zou spreiden. Vervelend, ergens, Leon was het type dat nooit aan één hetzelfde ding te lang aandacht kon besteden, hij werd dan altijd kriebelig, want was er niet zoveel dat de wereld te bieden had? Waarom moest hij hier zijn aandacht aan besteden als er zoveel was om te bereiken en te doen? Maar vijf minuten langer kon hij nog wel houden, hoor, en anders zou hij een prostituee inhuren. "Een goede ambitie," glimlachte hij naar haar en hij trok haar van de dansvloer af, nu de dans toch voorbij was. "Dat zou eigenlijk betekenen dat je vandaag iets moet doen wat je anders nog nooit gedaan hebt, toch?" Hij nam haar mee naar de barman en gebaarde dat hij twee glazen whiskey wilde hebben. "Uit je comfort zone stappen is altijd de beste manier om een leuke tijd te hebben." En hij was daar om haar op te vangen, hoor.
  13. [1837/1838] Do we ever grow

    Ah, iemand die weinig zin had om zijn eigen ideeën te bedenken over wat hij wel of niet wilde drinken en dus graag zijn advies wilde hebben. Leon glimlachte, want dat waardeerde hij, dat anderen zijn mening waardeerden, en boog zich even naar voren zodat hij het juiste fles uit kon zoeken. "Geen vuurwhiskey," verklaarde hij, "gewoon een goede dreuzelwhiskey." Ook goed, hoor, maar toch verbaasde het hem elke keer weer dat hij de zoon van een dreuzel was, maar toch meer de magische maatschappij omsloot dan de familie van zijn moeder. In zijn huis had hij maar één fles dreuzelwhiskey en dat was ook alleen omdat hij die van zijn vader had gekregen, jaren geleden. "Nah, de rest is..." Hij haalde zijn schouders op. "Je weet hoe het is. We hebben het altijd over dezelfde dingen, ook al zien we elkaar bijna dagelijks." Bla bla bla, bijna altijd zo saai... "En jij? Wat gaan jullie doen? Ergens in een kamer proberen de sigaren van je vader te vinden en dan uren te discussiëren of je die op kunt roken zonder dat iemand erachter komt?"
  14. [1836/1837] A brand new war begins

    Leon glimlachte, alsof hij zelf niet het type was dat altijd maar meer wilde, dat nooit genoegen nam met wat hij al had. Maar hoe kon hij ook anders? De wereld was zo aanlokkelijk, er was altijd wat meer te vinden, altijd meer te doen. Meer geld om te sparen, meer juwelen om te kopen, meer drank om te drinken... Het was hem nooit genoeg, eerlijk gezegd, hij wilde altijd meer, meer, meer. "Klopt," knikte hij. "Sommige mensen zijn nooit tevreden te stellen..." Zoals hijzelf, natuurlijk. Heaven kon de beste persoon ter wereld zijn, met een hart van goud, en een aanraking die na twee seconden al een orgasme veroorzaakte, maar hij wilde alsnog meer. Hij wilde meer dan zijn vrouw en op dit moment wilde hij meer van Heaven. "Maar wat wil jij eigenlijk? Uit het leven, of uit deze avond..."
  15. Zondag 21 januari 1838 - 's middags - familiehuis van de Ingrams ergens in het noordwesten van Engeland Ah, familie. Eén van de meest verstikkende gebruiken in de Engelse cultuur was wel (vond Leon) dat je net moest doen alsof je je familie mocht, vooral op feestjes. Om de zoveel tijd werd er in huize Ingram een feestje georganiseerd, verplicht voor de hele familie, om elkaars kinderen te tonen, een beetje te roddelen en, zoals hij al had gezegd, net te doen alsof je elkaar mocht. Leon zelf had altijd weinig zin in die feestjes, hij was niet eens een echte Ingram en droeg lekker puh een andere achternaam, maar als hij niet zou zijn gekomen zouden zijn moeder en vrouw hem vermoord hebben. Of nou ja, niet vermoord, aan zijn kop gezeurd en dat was soms net zo vervelend. Dus ja, hier stond hij dus, met een glas goede whiskey aan de kant, leunend tegen de bar aan, terwijl hij met een minzaam glimlachje rondkeek. Adele stond even verderop met Levi in haar armen, alsof zijn zoon zelf niet kon staan, en had een heerlijk gesprek met alle andere jonge moeders over... wist hij veel. Vrouwenzaken. Eigenlijk hoorde hij zich aan te sluiten bij de groep jonge vaders die maar voor vijftig procent van de tijd over kinderen praatten en de andere vijftig procent over geld, maar hij had op dit moment weinig zin. In plaats daarvan gebaarde hij naar één van zijn neven die net langs liep. "Zeg, Richard. Kom eens wat met me drinken." Open voor alle Ingrams en Ingram-aansluitingen!
×