Jump to content

Leon Marks

Plotkarakter
  • Content count

    53
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    1

Leon Marks last won the day on February 12

Leon Marks had the most liked content!

About Leon Marks

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    NE
  • Naam
    Gianna

Profile Fields

Recent Profile Visitors

895 profile views
  1. [1836/1837] A brand new war begins

    Ja, hij begreep wel waarom Heaven graag danste, want was het niet de perfecte manier om de gehele aandacht van je partner te krijgen? Je moest nou eenmaal goed op het ritme letten, goed op de ander, en Heaven leek hem het type dat altijd de volledige aandacht wilde. Niet dat ze dat altijd eiste, hij vergeleek haar met Daniella en dan mocht hij Heaven toch een stuk meer, sorry Daniella maar Heaven was gewoon makkelijker, maar iemand die het gretig opzoog als ze de kans ertoe had. "Ik doe het graag," knikte hij met een vriendelijke glimlach, terwijl hij haar nog een stukje dichterbij trok, "maar vooral om mijn danspartners tevreden te stellen. Ik ben een vrijgevig persoon." Leugen van de eeuw. "Wat vind je nog meer leuk om te doen?" vroeg hij. "Ben je een beetje een actief persoon?"
  2. [1836/1837] A brand new war begins

    "Ah, niet al te vaak," zei Leon, terwijl hij neutraal zijn schouders ophaalde. Maar ja, hij was dertig, en het was best wel te zien dat hij een paar jaar ouder was dan Heaven, dus als hij zou zeggen dat hij elke avond in een nachtclub te vinden was, was dat een beetje zielig. Daarbij was het niet eens zo, tijdens de week gedroeg hij zich over het algemeen prima, want dan was zijn nepotisme tevreden met het verkrijgen van zoveel mogelijk geld. De weekends waren voor afwisseling. "En jij? Je hebt vast meer tijd dan ik," lachte Leon vriendelijk, om even er extra nadruk op te leggen dat zij jonger was dan hij. Want dan was het beter als hij haar versierde, iets over zijn ego en zo. "Oh, natuurlijk." Met een glimlach pakte hij haar hand vast en begeleidde haar naar de dansvloer. "Houd je van dansen?" vroeg hij, terwijl hij het ritme inzette. Leon zelf was... ja, hij was wel goed in dansen, maar alleen omdat het hem veel oefening had gekost en het van zijn moeder had gemoeten, niet omdat hij er daadwerkelijk interesse in had gehad. Maar het hielp, op dit soort momenten, dus was hij gretig aan de slag gegaan. Alles wat Leon had geleerd kon je in twee categorieën schuiven: dingen die hem helpen om vrouwen te verleiden en dingen die hem hielpen om rijk te worden. Wat had je nog meer nodig?
  3. [1836/1837] A brand new war begins

    Oh, Heaven was vast erg hemels. Ze zag er hemels genoeg uit voor zijn penis, dat sowieso, en dat was een compliment, hoor, want Leon mocht er dan van houden om met alles dat los en vast zat naar bed te gaan, hij had toch wel een voorkeur voor de mooie meisjes. En Heaven was mooi. Hij zou het niet hardop zeggen tegen Daniella, maar Heaven was mooier dan Daniella. Misschien even mooi als zijn vrouw, als hij die vergelijking moest maken, maar zijn vrouw was een geval apart en hij hield er niet van om aan haar te denken als hij aan het flirten was. Iets over een schuldgevoel of zo. "Leon Marks," stelde hij zichzelf voor en hij boog een beetje spottend. "De neef van Valentine Ingram, maar ook goed bevriend met Daniella." Beter met Daniella dan met Valentine, eerlijk gezegd, want op de één of andere manier voelde de beste jongen zich zo gekwetst dat Leon naar bed was geweest met zijn vrouw. Tja, had hij maar niet met iemand moeten trouwen die dat soort dingen deed? (Leon wist niet of Adele het deed, of niet, maar gezien hij haar nooit had betrapt ging hij er maar uit van niet. Iets over dat als je niemand vertelt dat je vreemd gaat je vast niet vreemd gaat.) "En Daniella is één van jouw goede vriendinnen, toch?" Heaven was vast ook minder zelfzuchtig in bed.
  4. [18371838] crashed my carriage into a bridge i dont carrington

    Leon hield van allerlei soorten feestjes, maar aan verjaardagsfeestjes had hij eerlijk gezegd een bloedhekel. Vooral aan verjaardagsfeestjes van mensen die jonger waren dan hij, want het voelde altijd net een beetje alsof ze hun leeftijd in zijn gezicht duwden en hem uitlachten dat hij al dertig was geworden. Laten we eerlijk zijn, als Leon de kans kreeg om zijn jeugd van een portret af te stelen, zou hij dat zonder problemen doen. Maar helaas had hij dit niet bedacht en VERDOMME NU WIL IK ZO'N PLOT DOEN, maar goed, hij werd dus langzamerhand ouder en dus waren verjaardagsfeestjes kut. Maar verjaardagsfeestjes waar je zo dronken werd dat je vergat dat je op een verjaardagsfeestje was, waren wel oké. "Die is van mij!" brulde Leon, terwijl hij naar, in zijn ogen, de mooiste koets wees. "Zeg, zijn er ook regels over dat we niet tegen elkaar mogen beuken of zoiets?" Hopelijk niet, want Leon hield niet van regels. Net zo min als van rimpels.
  5. [1836/1837] A brand new war begins

    Vrijdag 5 mei 1837 - 's avonds - Vanilla Club Leon en zijn neef waren niet echt close, had mogelijk iets te maken met dat Leon naar bed was gegaan met zijn ondertussen vrouw, maar als een familielid van hem een club had, dacht je echt dat Leon daar geen tijd zou doorbrengen? Pfah, dan kon je net zo goed denken dat hij een trotse vader was die elk vrij moment thuis doorbracht en 's avonds genoot van het gezicht van twee slapende kinderen in hun bedje. Nah, dat deel mocht Adele allemaal doen. Deed ze niet, overigens, maar dat was niet zijn probleem. Dus, ja, Leon was op deze vrijdagavond in de club te vinden en zoals altijd niet alleen. Maar ditmaal had hij zijn ogen gericht op één van de jongedames die er nog meer in het VIP-gedeelte rondhingen. Een vriendin van Daniella, geloofde hij. Als ze net zo goed was als Daniella in bed, was hij er tevreden mee. "Is de cocktail die naar jou vernoemd is al net zo hemels als jij?" vroeg hij, charmant. Snap je hem? Hm? Hm? Privé!
  6. Persoonlijk Topic Dump

  7. [1835/1836][EN] I've got an elastic heart

    He didn't like that look on her face. The 'ugh, do I really have to' look, the look that his sister would sometimes have given him, the look that his wife would give him, the look that every woman longer in his life than one night would give him, the look that made it obvious they thought they had a right to judge him. Why did they all do that? Why did they all thought they were so much better than he was? He hated it, would smack it right off their faces if he could, but instead he would have to resort to charming it off. "Of course," he nodded, politely, as he set a casual course through the atrium. "I am, indeed, I have a meeting in a few minutes, but as I thought I saw an old friend..." He let the sentence trail into nothing, as Anne had done. "It is a beautiful building, is it not? The ministry? Always a shame it's underground, though, I would have loved a big building, to look down on the muggles."
  8. IC Buitenwereld Mededelingen

    Maandag 12 december Leon en Adele Marks kondigen de geboorte aan van hun zoon Levi Andrew Marks, geboren op 8 december 1836. Moeder en zoon maken het goed.
  9. [1835/1836][EN] I've got an elastic heart

    Ah, Jane. Right. He knew about Jane, of course, you couldn't not know about the twins if you knew one of the other, but eh… Yeah. Leon had always paid a bit more attention to Anne than to Jane. Not because he thought one of the two was better than the other, he didn't really see any difference, but simply because Anne always looked at him a little more adoring than Jane. And Leon really liked to be adored. "Jane, of course," he said. "Now that you mentioned it… it seems obvious now." He shook his head. "How did I ever think that you could be Anne? You've always been the more stunning one of the two." See, he learned from his mistakes really quickly. "What a delight to see you again." He offered her his arm, though presumed she wouldn't take it. It was obvious he had hurt her feelings. "Have you started working at the Ministry?" He could have left her behind, probably should've left her behind once he realized it wasn't Anne, but Leon couldn't really help it either. He just hated it so if anyone were to hate him.
  10. Or actually I don't have a heart at all Monday the 23rd of May 1836 - in the morning - The Atrium It wasn't often that Leon spent time in the Ministry of Magic, but he knew the way. He was in and then he was almost out just as quickly, if his eye hadn't been caught by someone sitting in the atrium. Ah, that face looked familiar. He had flirted with her in the past, but never closed the deal, as someone more vulgair than him would say. Leon, of course, wasn't vulgair at all. He had a very good taste in women. It wasn't his fault that it was quite a broad taste. Anyway, he had time before a meeting and why not spend some time catching up with an old friend? So he tussled his hair to make sure it looked better and then stepped towards her with a bright smile. "Anne? How wonderful you look! It must have been ages, but time has not been cruel to you. Unlike me, unfortunately." He flashed his white teeth at her. He looked really good, of course. Time had a good effect on him. Everything had a good effect on him. div.ooc_bbc { display:block; width:100%; background-color:rgba(255, 255, 255, 0.7); padding:4px; } div.ooc_bbc span.ooc_bbc_titel { color:#666; font-family:Courier New, Courier, monospace; padding:1px 5px; } OOC:Private!
  11. Mijn personagedossier kan worden nagekeken!

    Leon Marks Hij is een plotkarakter <3
  12. Leon Marks

    Algemeen Naam: Leon Jonathan Marks Geboortedatum: 4 februari 1807 Leeftijd: 29 Bloedlijn: Halfbloed, vader was een dreuzel. Burgerlijke staat: Getrouwd met Adele Marks. Beroep: Eigenaar van een paar textielfabrieken Woonplaats: Londen. Rijkdom: Rijk. Politieke voorkeur: Magisch Verbond. Achtergrond Familie: Vrouw: Adele Marks Dochter: Cordelia Marks Moeder: Emma Marks Vader: Andrew Marks Zus: Lydia Hastings Schoonbroer: Lawrence Hastings Neefje: Ferdinand Hastings Broer: Ethan Marks Schoonbroer: Alec Hollow Tante: Guinevere Hollow Stiefzoon/neefje/neef: Arthur Hollow Nichtje: Florence Hollow Nichtje: Margaery Hollow Schoonbroer: Shakespeare Hollow-Gardiner-Shaw Schoonzus: Agnes Hollow Schoonzus: Daniella Adler Nichtje: Azalea Adler Neefje: Jacob Donne Nicht: Claude Ingram Neef: Valentine Ingram Nicht: Livia Ingram Oom: Lancelot Shaw Geschiedenis: Leons leven draaide altijd maar om één ding en dat was hijzelf. Hij was het lievelingetje van zijn moeder, zelfs met twee kinderen later, en zijn vader was toch weinig thuis, dus Leon had nooit een gebrek aan aandacht voor zijn ego. Hij was het ook waard om een groot ego te hebben, vond hij zelf, want hij was intelligent, leergierig en hardwerkend. Ja, dat hij dus arrogant was en misschien een beetje een gebrek aan aandacht had voor andere mensen maakte weinig uit. In tegenstelling tot de rest van zijn familie, was Leon al op jonge leeftijd van plan het anders te doen. Hij wilde slimmer, sterker en beter zijn dan de rest van zijn familie, eerlijk gezegd. Door die ambitie kwam hij natuurlijk ook in Zwadderich terecht, waar hij zeven jaar lang genoot van het leven. Na Zweinstein begon hij te werken bij zijn vader, maar hij besloot op een gegeven moment om Magische Bedrijfskunde te studeren, omdat hij in tegenstelling tot zijn vader niet alles op de dreuzelmanier wilde doen, besloot hij na twee jaar te gaan studeren. In het laatste jaar van zijn studie ontmoette hij Adele Hollow. Zijn ouders hadden natuurlijk verwacht dat hij een meisje zou uitkiezen die precies zo was opgevoed als zijn zus: stil, rustig, met als enige doel in haar leven om huisvrouw te zijn, maar Leon besloot al snel dat hij dat niet wilde. Adele Hollow was ambitieus, ze studeerde recht en was niet van plan om na haar huwelijk te stoppen met werken. En eerlijk gezegd was ze ook erg knap. In december 1831 trouwden ze met elkaar. In het begin van het huwelijk was alles geweldig. En stiekem werd het nog een beetje beter toen zijn vader stierf in de zomer van 1832 en hij alles voor het zeggen had in de fabrieken. Maar toch begon Leon iets dwars te zitten. Hij had altijd gedacht dat Adele perfect voor hem was, omdat ze haar eigen weg ging, maar als hij eerlijk moest zijn, begon hij toch wel te verlangen naar het idee van een huisvrouw die alleen maar dacht aan zijn behoeften. Adele leek er überhaupt nauwelijks een behoefte aan te hebben om een kind te krijgen, maar uiteindelijk kregen ze in de zomer van 1834 toch een dochter. Echt blij met het hebben van een dochter was hij niet, maar ze hebben nog geen tweede poging gedaan. En verder… tja, af en toe gaat Leon vreemd. Omdat hij toch ergens de onvrede over zijn huwelijk moet uiten. Uiterlijk Faceclaim: Ben Barnes Huidskleur: Wit Haar: Bruin Oogkleur: Bruin Lichaamstype: Atletisch Kledingstijl: Rijk, modern en netjes. Eigendommen Toverstok: 31 centimeter lang, gemaakt van hout van de Amerikaanse eik met als kern bloed van een draak. Karakter Positieve eigenschappen: - Ambitieus - Assertief - Charmant - Hardwerkend - Intelligent - Inventief - Ondernemend - Sociaal - Zelfverzekerd Negatieve eigenschappen: - Arrogant - Bazig - Driftig - Egoïstisch - Hard - Huichelig - IJdel - Manipulatief - Materialistisch - Prikkelbaar - Sluw - Stug - Trots
  13. Titelloos Topic

    "Ja, ik doe economie," zei Leon en voordat hij zijn zin af kon maken en uitleggen dat hij ook interesse had in andere studies stormde er ineens een zeventienjarig meisje binnen. Of nou ja, stormen? Ze klopte vriendelijk aan de deur en stapte toen naar binnen, maar in Leons gedachten was het stormen. Hij was niet zo positief als het zijn zusje Lauren betrof. Ze was wel een aardig meisje, hoor, maar ze was jarenlang zijn grootste stalker geweest. Toen ze op Zweinstein zat was het al helemaal erg, want toen liet ze hem geen enkel moment met rust. Hij was bijna altijd aardig tegen haar geweest, maar het was voor iedereen duidelijk dat Lauren meer om Leon gaf dan andersom. In dit geval had hij dus ook het liefste dat Lauren nu de bibliotheek uit zou lopen, want ze was wel dom genoeg om per ongeluk de bibliotheek binnen te lopen terwijl ze zou denken dat het haar slaapkamer was. Maar helaas liep haar zusje in plaats daarvan met een stralende glimlach naar Winnifred toe. "Hallo, ik ben Leon's zusje, Lauren. Ik zit ook op Zweinstein, maar dan in het zevende jaar, in Zwadderich." Leon sloot geërgerd zijn ogen voor een moment en wenste dat Lauren uit de bibliotheek zou verdwijnen, maar toen hij ze weer opende stond ze er nog steeds. Hij wist niet eens wat ze hier kwam doen, want hij kon zich niet voorstellen dat zijn moeder Lauren naar de bibliotheek had gestuurd. Nee, ze was waarschijnlijk uit zichzelf de bibliotheek binnen gelopen, wat nog een grotere ramp was dan als zijn moeder haar had gestuurd. Moeder zou haar namelijk wel instructies hebben gegeven over wat ze wel of niet mocht zetten, maar Lauren die uit zichzelf binnen kwam betekende dat dat ze van alles kon zeggen en dat hoogstwaarschijnlijk ook zou doen. Grote problemen dus. "He, Lauren," onderbrak Leon haar dus, voordat ze ook maar iets kon zeggen. "Volgens mij heeft Moeder je nodig in de salon." Lauren draaide zich glimlachend naar hem om, daarvoor had ze zich meer naar Winnifred's kant gedraaid. "Nee hoor, ik heb net nog met haar gesproken." Daarna draaide ze zich direct weer om, haar volle aandacht weer op Winnifred gericht. "En Winnifred, hoe vind je onze bibliotheek? Leon heeft de meeste boeken gekocht, vroeger stonden er alleen maar boeken over economie en romans, maar Leon was degene die heeft besloten onze collectie uit te breiden. Hij is ook degene die ervoor heeft gezorgd dat de piano hier staat. Hij speelt echt zo goed piano, ik heb vroeger lessen erin gehad, maar ik zou nooit zo goed worden als hij. Wil je hem ook horen spelen?" Waarom ging ze niet weg?
  14. Titelloos Topic

    Leon richtte zijn wereld in in twee categorieën. Categorie één was alles waar hij voordeel, op direct of langdurig termijn, aan had. Bijvoorbeeld aardig zijn tegen zijn lerares zodat ze hem een hoger cijfer zou geven, het kopen van een cadeautje voor zijn zusje zodat ze niet tien dagen lang boos op hem was en studeren om hoge cijfers te halen. Categorie twee was alles waar hij geen voordeel van had, zelfs niet op langdurig termijn. Daaronder viel geld geven aan een dakloze, de boodschappen opruimen van een oud vrouwtje die je helemaal niet kent en een praatje maken met andere studenten die niet jouw opleiding volgen en waar je geen oogje op hebt. Over het algemeen probeerde Leon voornamelijk handelingen uit categorie één te doen, om zijn eigen leven zo makkelijk mogelijk te maken. Categorie twee was iets dat hij maar heel af en toe deed, als hij zich verveelde en absoluut niets beters had te doen bijvoorbeeld. Praten met Winnifred was moeilijk te categoriseren. Aan de ene kant zou zijn moeder vast heel boos op hem worden als hij niet zijn uiterste best deed om een goede gastheer voor Winnifred te zijn, aan de andere kant betwijfelde hij dat het meisje iets slechts over hem zou zeggen tegenover zijn moeder of haar vader. Nee, de kansen dat Winnifred ooit door zou praten dat hij onbeleefd was geweest waren uiterst klein. Hij twijfelde er dus over of ze niet in categorie twee thuis hoorde. Het probleem was echter dat ze wel zijn toekomstige verloofde was, iemand waarmee hij uiteindelijk de rest van zijn leven moest doorbrengen. Dat was vast geen probleem, behalve als ze heel erg bemoeizuchtig was of, bij Merlijns baard, verliefd op hem zou worden, was de kans klein dat hij veel last van haar zou hebben. Hij moest haar alleen af en toe een kind geven en ze moest sociaal genoeg zijn om aanbeden te worden door zijn zakenpartners, maar voor de rest zou hij haar niet nodig hebben. Zijn vader hield nou eenmaal ook niet van zijn moeder, die twee waren niet eens vrienden, dus waar maakte hij zich druk over? Omdat het wel heel prettig zou zijn als hij daadwerkelijk wat had aan Winnifred. Iemand waarmee hij daadwerkelijk goede gesprekken kon voeren, iemand waar hij discussies mee kon voeren, iemand die hij respecteerde. Maar wat was de kans dat dit veertienjarige meisje zo'n persoon zou zijn? Ongeveer vijf procent. Nou ja, misschien kon hij haar nog opvoeden en aanpassen. Dat was een interessant idee... het kweken van zijn eigen verloofde. Haar boeken laten lezen over onderwerpen die hij interessant vond, haar leren te discussiëren over allerlei onderwerpen, haar opvoeden in hoe ze zich rond hem moest gedragen. Als hij dat voor elkaar zou kunnen krijgen, dan zou deze blondine zijn perfecte vrouw worden. Ineens vond hij de verloving een stuk prettiger qua idee. Terwijl hij erover nadacht en het plan verder uitdacht, slenterde hij naar haar toe, zodat hij kon kijken naar welke boeken ze keek. Het boek dat ze nu in haar handen had, over magie in Arabië, was al een goed teken. Hij was dol op magie en vond het altijd zeer interessant om ermee bezig te zijn, dus als Winnifred die mening deelde hoefde hij zich daar geen zorgen meer over te maken. "Oh, de universiteit is geweldig," antwoordde hij haar. "De vrijheid die je daar hebt, de mogelijkheid om te studeren waar je geïnteresseerd in bent... Het is net het Paradijs. Ik weet zeker dat je het er net zo plezierig zult vinden als ik." Tegen die tijd zou ze zeventien jaar oud zijn, ongeveer drie of vier jaar voordat ze zich officieel zouden verloven. Als ze wilde zou hij zeker toestaan dat ze haar studie zou afmaken. Had ze tenminste haar eigen hobby. "Mocht je trouwens boeken zien in de bibliotheek die je interesseren, zoals dat boek," hij knikte even naar het boek dat ze in haar handen hield, "dan kan ik je dat wel uitlenen. We hebben een aantal unieke boeken in onze collectie. Wat zijn je interesses?"
  15. Titelloos Topic

    Terwijl Leon wachtte op het antwoord van Winnifred bestudeerde hij haar uiterlijk. Ze was nog maar jong, veertien jaar oud, de leeftijd waarop de meeste meisjes giechelden maar verder nog niets in de buurt van jongens durfden te doen, behalve misschien een beetje zoenen. Haar lichaam was natuurlijk ook nog niet echt ontwikkeld, ze was ook iets te dun voor Leon's smaak, maar het zag er wel naar uit dat het de goede kant uit zou gaan. Ze was in ieder geval blond, Leon had een voorliefde voor blond ontwikkeld nadat een brunette genaamd Rebecca ooit eens zijn hart had gebroken, dus dat scheelde ook al. Qua kledingstijl volgde ze de laatste mode wel, maar het was overduidelijk dat ze zich meer had aangekleed voor het praktische gedeelte dan dat ze echt indruk had willen maken met haar kleding. Qua uiterlijk beviel ze hem dus in ieder geval wel, ze was zeker niet lelijk, hoewel ze niet zo opvallend mooi was als de meisjes die hij normaal uit koos. Maar Winnifred zou ook zijn vrouw worden, niet één van zijn bedpartners. Ze bloosde toen ze antwoord gaf, iets waar Leon zich direct over afvroeg waarom. Was ze soms verlegen? Verlegen was niet goed, verlegen was saai. Misschien was ze onder de indruk van hem, ze zou niet de enige zijn die dat ooit zou zijn, maar dat verveelde hem ook al. Hij wilde iemand die hem uitdaagde, iemand die interessant was en ook niet bang was om interessant te zijn. Geen oppervlakkig meisje zoals zijn zusje, of een vervelende betweterige bemoeial zoals zijn moeder. In ieder geval las ze best veel, dus behalve als het flutromantjes waren, maar dat leek hem niet gezien de manier waarop ze de boekenkasten bestudeerde, was ze best intelligent. Intelligent was goed, hij had een vrouw nodig die in staat was om met allerlei gesprekken mee te kunnen praten zonder dat ze het steeds over vrouwenonderwerpen had. "Ja, de piano is van mij," antwoordde Leon luchtig op haar vraag. Hij was van plan om eigenlijk zo kort mogelijk antwoord te geven op de vragen die ze hem misschien zou stellen, want hij wilde zoveel mogelijk over haar leren. Over zichzelf praten had hij totaal geen behoefte aan op dit moment. "Speel je zelf wel eens piano? Of speel je soms een ander instrument?" Terwijl hij dat aan haar vroeg was hij naar de piano geslenterd en drukte hij zachtjes een aantal toetsen in. Hij had al een paar weken niet gespeeld, maar dit was niet het juiste moment om te spelen.
×