Jump to content

Leon Marks

Plotkarakter
  • Content count

    62
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    1

Leon Marks last won the day on February 12

Leon Marks had the most liked content!

About Leon Marks

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    NE
  • Naam
    Gianna

Profile Fields

Recent Profile Visitors

947 profile views
  1. Zondag 21 januari 1838 - 's middags - familiehuis van de Ingrams ergens in het noordwesten van Engeland Ah, familie. Eén van de meest verstikkende gebruiken in de Engelse cultuur was wel (vond Leon) dat je net moest doen alsof je je familie mocht, vooral op feestjes. Om de zoveel tijd werd er in huize Ingram een feestje georganiseerd, verplicht voor de hele familie, om elkaars kinderen te tonen, een beetje te roddelen en, zoals hij al had gezegd, net te doen alsof je elkaar mocht. Leon zelf had altijd weinig zin in die feestjes, hij was niet eens een echte Ingram en droeg lekker puh een andere achternaam, maar als hij niet zou zijn gekomen zouden zijn moeder en vrouw hem vermoord hebben. Of nou ja, niet vermoord, aan zijn kop gezeurd en dat was soms net zo vervelend. Dus ja, hier stond hij dus, met een glas goede whiskey aan de kant, leunend tegen de bar aan, terwijl hij met een minzaam glimlachje rondkeek. Adele stond even verderop met Levi in haar armen, alsof zijn zoon zelf niet kon staan, en had een heerlijk gesprek met alle andere jonge moeders over... wist hij veel. Vrouwenzaken. Eigenlijk hoorde hij zich aan te sluiten bij de groep jonge vaders die maar voor vijftig procent van de tijd over kinderen praatten en de andere vijftig procent over geld, maar hij had op dit moment weinig zin. In plaats daarvan gebaarde hij naar één van zijn neven die net langs liep. "Zeg, Richard. Kom eens wat met me drinken." Open voor alle Ingrams en Ingram-aansluitingen!
  2. [1836/1837] A brand new war begins

    Goed, een beetje een verkeerde keuze dus, te zien aan de glimlach die toch wat nepper werd, meer van steen dan van smeltend goud, en Leon zuchtte inwendig. Het was ook zo'n gedoe. Over het algemeen had hij meer dan genoeg mogelijkheden om vreemd te gaan, maar Leon wilde altijd meer, meer, meer en in dit soort momenten vond hij die trouwring om zijn vinger en het feit dat er thuis een vrouw op hem wachtte (nou ja, wachtte) eigenlijk strontvervelend. "Eigenlijk niet," besloot hij het maar op de 'ik ben zo zielig, geef me aandacht' boeg te gooien. "Ik moest met haar trouwen omdat mijn familie het eiste," of eigenlijk was zijn familie tegen het huwelijk geweest. "Ik heb zo vaak geprobeerd om een goede man voor haar te zijn, maar het is nooit goed genoeg geweest..." Kwam waarschijnlijk omdat je je lul in alles probeerde te steken die dat toelieten, Leon. "Maar sorry." Hij glimlachte verontschuldigend. "Dit wil je natuurlijk helemaal niet horen."
  3. [1837/1838] Always the best

    "Oh nee, het is een prachtige jurk," antwoordde hij vleiend. Het was ook best wel een mooie jurk hoor, voor zover Leon daar aandacht naar had. "Maar hij zou mooier staan op de vloer, denk je niet?" lachte hij. Ja, het was een domme grap, maar ach, hij betaalde Audrey genoeg dat ze er om hoorde te lachen, dank je wel. Zijn eigen vrouw zou ook hebben gelachen, maar dan om hem uit te lachen, vervelend mens, dus dat was precies de reden dat hij af en toe geld spendeerde aan een prostituée die alle juiste woorden zei en hem op de juiste manier waardeerde. Maakte het uit dat hij daar geld aan besteedde? Nee, toch. Terwijl ze netjes de jurk uit deed, wel een tikje langzaam maar hij had geen zin om zich er mee te bemoeien, begon hij kusjes te drukken in haar hals. "Ik kan je wel eens een keer mee uit winkelen nemen... Een mooie jurk voor je kopen." En dan seks hebben in het pashokje, natuurlijk. Stond nog op zijn bucketlist.
  4. [1836/1837] A brand new war begins

    Leon hoefde niet eerlijk te zijn over Adele, de leugens dat ze niet bestond, dat hij niet getrouwd was, waren al meerdere malen zonder enige problemen over zijn lippen gekomen, maar erover liegen betekende vaak dat hij de moeite deed om te doen alsof hij meer wilde dan één nacht samen zijn en elkaar dan nooit meer zien, en dat was niet geheel de waarheid vandaag. Hij wilde Heaven Priest, ja, maar gewoon voor één nacht. "Yup," knikte hij naar haar, met een ietwat arrogante glimlach. "Mijn vrouw, Adele." Maar hij was vriendelijk genoeg om niet te vertellen dat hij twee kinderen thuis had, hoor. Dus, het kon erger. "Maar in alle eerlijkheid... Adele is niet zo interessant gezelschap." En Heaven wel, dus. Was ze hem nu niet dankbaar?
  5. [1837/1838] Always the best

    Leon was niet iemand die het langzaam aan deed, vooral met meisjes niet, maar soms was het fijn dat er een meisje zich tegen hem aan vleide. Die heerlijke geur van vrouwen altijd, iets lichts en bloemig maar ook aantrekkelijk, de warmte tegen zijn borstkas, hoe zacht en binnen bereik ze was. Fragiel, eigenlijk, alleen maar bezig met hem omdat ze het leuk vond. "Ja, zonder mij zou jij waarschijnlijk die mooie jurken niet kunnen dragen," grijnsde Leon terwijl hij over de stof van haar jurk streelde. Hij had geen idee of die stof uit zijn fabrieken kwam, eerlijk gezegd hield hij zich vooral bezig met de financiën en liet hij iemand anders uitzoeken welke stof ze nou moesten maken of niet. Het enige wat Leon had geëist toen zijn vader overleden was, was dat ze zich meer zouden gaan richten op magische producten, want waarom zou je rondhangen in de saaie, dergelijke dreuzelwereld, als er zoiets bestond als de magische wereld? Stel je voor dat hij dreuzel was geweest, dan had hij zichzelf al jaren geleden van het leven beroofd. Maar dan niet, want hij zou dan niet anders weten. "Over die jurk gesproken..." Hij trok suggestief zijn wenkbrauwen op. Dit alles was leuk, maar het zou leuker zijn als Audrey naakt was.
  6. [1836/1837] A brand new war begins

    "Ach, ik houd wel van wat lichaamsbeweging..." Leon was zeker actief. In alle eerlijkheid had hij moeite met stil zitten, op allerlei manieren. Hij wilde altijd iets nieuws doen, iets nieuws beleven, altijd zijn grenzen verleggen, verder en verder en verder, want de status quo was zo vreselijk saai en bekend. Hij was de ultieme capitalist wat dat betrof, het moest altijd meer, altijd beter, altijd geweldiger. Op een dag zou hem dat de kop kosten, maar ach. Leon was niemand die daar goed bij stil stond. "Maar wat luieren op zijn tijd is ook wel fijn, als je meer dat soort type bent." Was Heaven nou expres zo mysterieus? Het dreef hem tot wanhoop, eerlijk gezegd, hij wilde duidelijke antwoorden op zijn vraag, geen vage antwoorden die hij op duizenden verschillende manieren kon interpreteren. "Heb je eigenlijk iemand?" vroeg hij maar.
  7. [1837/1838] Always the best

    Leon knikte naar Audrey toen ze hem vertelde over het werk. Hij zou zich natuurlijk nooit verlagen naar acteren, misschien wel eens met de familie om zich te vermaken op een druilerige zondag, haha, alsof hij druilerige dagen thuis doorbracht, dus hij was het niet van plan zelf te doen, maar hij kon zich voorstellen dat het op zich wel een soortement van kick zou geven, als je op een toneel stond en wist dat honderden mensen naar je keken. Dat je hun volledige aandacht had. (Als je die niet hoefde te delen met andere acteurs op het toneel, natuurlijk.) "Ach, schrijvers." Hij haalde zijn schouders op. "Lijkt me ook op zich niet moeilijk. Iedereen kan schrijven, toch?" Dat hij nooit aandacht had voor poëzie of het schrijven van verhalen betekende ook direct dat Leon het een dom vak vond. "Ik zou nu al een toneelstuk kunnen bedenken, als ik zin had om op die manier mijn tijd te verspillen." Hij grijnsde naar Audrey en trok haar loom op schoot. "We kunnen niet allemaal een lui leventje lijden."
  8. [1837/1838] Always the best

    Leon grinnikte een beetje, want hij geloofde voor geen meter dat Audrey had gedacht dat ze nooit de hoofdrol zou krijgen. Zeg nou zelf, had je ooit eens naar Audrey gekeken? Ja, ja, acteren was meer dan dat, blablabla, het ging erom hoe goed je je kon inleven in een karakter en hoe goed je de tekst kon onthouden en het was een echte kunst, uhuh, uhuh, maar zag hij eruit alsof het hem daarom ging? Hij ging naar het theater omdat anderen dat gingen en hij ging naar het theater om naar mooie mensen te kunnen kijken en om zijn vrouw tevreden te stellen. Dus. "Oh, het was een mooi stuk, hoor," glimlachte hij naar haar, terwijl hij zich nestelde op de bank in de kamer. "Goed geacteerd ook, je was echt het stralende middelpunt." Was dat genoeg complimentjes? "Is het zwaar werk? Dat acteren?" Hij betwijfelde het.
  9. Geen seks, want Lily moet dan huilen, maar het gaat wel over seks en eh... bordelen en zo! Dinsdag 3 oktober 1837 - 's avonds - een kamer in The Garden Leon wilde altijd en eeuwig het beste, zelfs als het op prostituees aankwam. Hij betaalde standaard het meeste geld, want de echt luxe dingen waren het duurste, toch? Ja, Leon was het type dat een gouden iPhone wilde, gewoon omdat het kon, als zoiets had bestaan in 1837. Dus vanzelfsprekend was Audrey Hamilton zijn favoriete prostituée, want ze was duur en bijzonder en kostte veel geld. "Ah, Audrey," begroette hij haar vriendelijk, met een kus op haar wang, terwijl hij de gereserveerde kamer binnen liep. De kamers in The Garden waren altijd goed ingericht en schoon, dat was wel eens anders bij een aantal andere bordelen, maar daar kwam hij ook vooral als hij behoefte had aan iets vies en arms en een soort roulette waarbij je nooit zeker wist of je een geslachtsziekte zou krijgen of niet. Nee, The Garden was rustig en fijn, voor als je urenlang door wilde brengen met het drinken van champagne en het hebben van diepzinnige gesprekken. "Ik zag je vrijdag op het toneel," ging hij verder, terwijl hij een fles champagne ontkurkte en twee glazen inschonk, één voor hem en één voor de jongedame. "Mijn vrouw moest huilen om de laatste acte, doet ze normaal nooit." Hij hief zijn glas op bij het compliment en nam een klein slokje. "Ah, goede champagne weer, zoals altijd." Privé!
  10. [1836/1837] A brand new war begins

    Ja, hij begreep wel waarom Heaven graag danste, want was het niet de perfecte manier om de gehele aandacht van je partner te krijgen? Je moest nou eenmaal goed op het ritme letten, goed op de ander, en Heaven leek hem het type dat altijd de volledige aandacht wilde. Niet dat ze dat altijd eiste, hij vergeleek haar met Daniella en dan mocht hij Heaven toch een stuk meer, sorry Daniella maar Heaven was gewoon makkelijker, maar iemand die het gretig opzoog als ze de kans ertoe had. "Ik doe het graag," knikte hij met een vriendelijke glimlach, terwijl hij haar nog een stukje dichterbij trok, "maar vooral om mijn danspartners tevreden te stellen. Ik ben een vrijgevig persoon." Leugen van de eeuw. "Wat vind je nog meer leuk om te doen?" vroeg hij. "Ben je een beetje een actief persoon?"
  11. [1836/1837] A brand new war begins

    "Ah, niet al te vaak," zei Leon, terwijl hij neutraal zijn schouders ophaalde. Maar ja, hij was dertig, en het was best wel te zien dat hij een paar jaar ouder was dan Heaven, dus als hij zou zeggen dat hij elke avond in een nachtclub te vinden was, was dat een beetje zielig. Daarbij was het niet eens zo, tijdens de week gedroeg hij zich over het algemeen prima, want dan was zijn nepotisme tevreden met het verkrijgen van zoveel mogelijk geld. De weekends waren voor afwisseling. "En jij? Je hebt vast meer tijd dan ik," lachte Leon vriendelijk, om even er extra nadruk op te leggen dat zij jonger was dan hij. Want dan was het beter als hij haar versierde, iets over zijn ego en zo. "Oh, natuurlijk." Met een glimlach pakte hij haar hand vast en begeleidde haar naar de dansvloer. "Houd je van dansen?" vroeg hij, terwijl hij het ritme inzette. Leon zelf was... ja, hij was wel goed in dansen, maar alleen omdat het hem veel oefening had gekost en het van zijn moeder had gemoeten, niet omdat hij er daadwerkelijk interesse in had gehad. Maar het hielp, op dit soort momenten, dus was hij gretig aan de slag gegaan. Alles wat Leon had geleerd kon je in twee categorieën schuiven: dingen die hem helpen om vrouwen te verleiden en dingen die hem hielpen om rijk te worden. Wat had je nog meer nodig?
  12. [1836/1837] A brand new war begins

    Oh, Heaven was vast erg hemels. Ze zag er hemels genoeg uit voor zijn penis, dat sowieso, en dat was een compliment, hoor, want Leon mocht er dan van houden om met alles dat los en vast zat naar bed te gaan, hij had toch wel een voorkeur voor de mooie meisjes. En Heaven was mooi. Hij zou het niet hardop zeggen tegen Daniella, maar Heaven was mooier dan Daniella. Misschien even mooi als zijn vrouw, als hij die vergelijking moest maken, maar zijn vrouw was een geval apart en hij hield er niet van om aan haar te denken als hij aan het flirten was. Iets over een schuldgevoel of zo. "Leon Marks," stelde hij zichzelf voor en hij boog een beetje spottend. "De neef van Valentine Ingram, maar ook goed bevriend met Daniella." Beter met Daniella dan met Valentine, eerlijk gezegd, want op de één of andere manier voelde de beste jongen zich zo gekwetst dat Leon naar bed was geweest met zijn vrouw. Tja, had hij maar niet met iemand moeten trouwen die dat soort dingen deed? (Leon wist niet of Adele het deed, of niet, maar gezien hij haar nooit had betrapt ging hij er maar uit van niet. Iets over dat als je niemand vertelt dat je vreemd gaat je vast niet vreemd gaat.) "En Daniella is één van jouw goede vriendinnen, toch?" Heaven was vast ook minder zelfzuchtig in bed.
  13. [18371838] crashed my carriage into a bridge i dont carrington

    Leon hield van allerlei soorten feestjes, maar aan verjaardagsfeestjes had hij eerlijk gezegd een bloedhekel. Vooral aan verjaardagsfeestjes van mensen die jonger waren dan hij, want het voelde altijd net een beetje alsof ze hun leeftijd in zijn gezicht duwden en hem uitlachten dat hij al dertig was geworden. Laten we eerlijk zijn, als Leon de kans kreeg om zijn jeugd van een portret af te stelen, zou hij dat zonder problemen doen. Maar helaas had hij dit niet bedacht en VERDOMME NU WIL IK ZO'N PLOT DOEN, maar goed, hij werd dus langzamerhand ouder en dus waren verjaardagsfeestjes kut. Maar verjaardagsfeestjes waar je zo dronken werd dat je vergat dat je op een verjaardagsfeestje was, waren wel oké. "Die is van mij!" brulde Leon, terwijl hij naar, in zijn ogen, de mooiste koets wees. "Zeg, zijn er ook regels over dat we niet tegen elkaar mogen beuken of zoiets?" Hopelijk niet, want Leon hield niet van regels. Net zo min als van rimpels.
  14. [1836/1837] A brand new war begins

    Vrijdag 5 mei 1837 - 's avonds - Vanilla Club Leon en zijn neef waren niet echt close, had mogelijk iets te maken met dat Leon naar bed was gegaan met zijn ondertussen vrouw, maar als een familielid van hem een club had, dacht je echt dat Leon daar geen tijd zou doorbrengen? Pfah, dan kon je net zo goed denken dat hij een trotse vader was die elk vrij moment thuis doorbracht en 's avonds genoot van het gezicht van twee slapende kinderen in hun bedje. Nah, dat deel mocht Adele allemaal doen. Deed ze niet, overigens, maar dat was niet zijn probleem. Dus, ja, Leon was op deze vrijdagavond in de club te vinden en zoals altijd niet alleen. Maar ditmaal had hij zijn ogen gericht op één van de jongedames die er nog meer in het VIP-gedeelte rondhingen. Een vriendin van Daniella, geloofde hij. Als ze net zo goed was als Daniella in bed, was hij er tevreden mee. "Is de cocktail die naar jou vernoemd is al net zo hemels als jij?" vroeg hij, charmant. Snap je hem? Hm? Hm? Privé!
  15. Persoonlijk Topic Dump

×