Jump to content

Blanche Ingram

Griffoendor Hoofdmonitor
  • Content count

    100
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    1

Blanche Ingram last won the day on April 20 2016

Blanche Ingram had the most liked content!

About Blanche Ingram

  • Rank
    Terror Twin

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    Zesdejaars Griffoendor, HH
  • Naam
    Irene

Profile Fields

Recent Profile Visitors

1,867 profile views
  1. December 1837 Blanche was altijd wel een hardwerkende leerling geweest. Niet omdat ze de stof zo interessant vond, maar omdat ze altijd graag beter wilde zijn. Beter dan de persoon naast haar tijdens Transfiguratie, beter dan haar broer in alles, beter dan haar hele klas in Toverdranken, beter dan ze het jaar daarvoor was. Helaas kostte het veel tijd om altijd maar beter te zijn (en te blijven), Zeker nu haar laatste jaren op Zweinstein waren aangebroken en er zelfs in de meest luie leerlingen een soort motivatie leek te ontwaken om alsnog dat diploma in de wacht te kunnen slepen. Het werd steeds moeilijker om haar tijd te verdelen tussen leren en de leuke dingen. Haar vakken waren namelijk echt niet het enige waar Blanche zo graag de beste in wilde zijn. Ze stond ook graag helemaal bovenaan in de populariteitslijst. Al in haar eerste jaren had ze een plekje in de top tien weten te bemachtigen en nu stond ze zelfs op de eerste plaats. Die plek wilde ze maar al te graag behouden. Vanaf daar kon ze namelijk alleen nog maar omlaag en dat was... oh, ze wilde niet eens aan de mogelijkheid denken. Vanavond werd er een geheim feest in de Kamer van de Hoge Nood gegeven -je kon er alleen komen als je wist hoe je binnen moest geraken- en natuurlijk moest en zou Blanche er bij zijn. Dat soort feestjes konden je breken of maken. Helaas had ze overmorgen ook een deadline voor toverdranken en dat betekende dat ze zich aan een strak schema moest houden om én een Uitmuntende toverdrank te brouwen én het feestje te halen. En dus was ze nu haastig op zoek naar wat laatste ingrediënten in een van de provisiekasten. Het had allemaal perfect kunnen gaan, als iemand het niet voor haar had verpest. Vanuit haar ooghoek zak ze nog net Noah de kleine ruimte binnen rollen en hoe hij met zijn rolstoel de stok omver duwde die de deur openhield. "Nee!" riep Blanche en ze gleed bijna van haar ladder af. "Die moet je laten staan want het slot is stuk en..." Met een klap viel de deur dicht, waardoor het spontaan donker werd in de ruimte. "....Als hij dichtvalt gaat de deur niet meer open." Fijn. OOC: Privé met Margaux <3
  2. [1837/1838] Openingsfeest: watch the queen conquer

    Nou, het was niet echt waar ze op gehoopt had, maar ergens was het wel lief dat hij de kleuren van zijn jurk omtoverde zodat hij niet meer echt op die van haar leek. Bovendien had Noah nu een jurk aan met hier en daar knalroze, wat er stiekem wel heel grappig uit zag en dus toverde hij met zijn acties zowaar een kleine glimlach op haar gezicht. "Dat is iets beter," knikte ze beleefd, want hij had nog steeds het begin van haar avond verpest dus ze moest nu ook weer niet te vrijgevig met complimentjes gaan strooien. Straks ging hij nog denken dat ze hem aardig vond. De horror. "Een feestje?" mompelde ze vervolgens verbaasd en Blanche liet haar blik even over Noah glijden -waardoor ze weer bijna in de lach schoot, door zijn belachelijke outfit. Noah had haar nou nooit een heel... feestig persoon geleken. Nuja, hij deed het vast prima op familiefeestjes waar hij grappige verhalen uit kon wisselen met die ene oom waar niemand eigenlijk mee wilde praten, maar ze had het over echte feesten, goede feesten waar iedereen heen wilde komen en nog dagenlang over werd gepraat. Maar het thema wat hij voorstelde klonk best goed, al was het weinig origineel gezien hij het recht van het openingsfeest had gejat. Blanche wilde gewoon heel graag koningin zijn, dus dat zou ze hem wel vergeven. "Dat klinkt best goed," gaf ze met enige tegenzin toe, want dit was nu al het tweede goede dat er vanavond uit Leadley's mond kwam. "Heb je wel eens eerder feestjes georganiseerd?" Blanche wierp de jongen een kritische blik toe. Als hij het voor ging doen als haar feestje kon ze het natuurlijk niet hebben dat het door iets stoms alsnog een ramp werd. Dat deed haar reputatie hier op school niet veel goeds, zeker zo aan het begin van het schooljaar. "Want voor een echt goed feest moet je veel regelen hoor."
  3. Peer Reviewed Populariteitslijst december 1837

    Van Clémentine Gordon-Lennox: - Eleanora Paget - Henry Paget - Abigail Carrington - Galahad Graham - Harold Silvershore Van Valentina Callahan: - Boreas Peregrine - Harold Silvershore - Valor Priest - Elena King - Ayden March Van Ella Hawkings: - Elena King - Eleanora Paget - Andrea Houghton - Virginia Guyette - Piaras O' Hara Van Cassandra Haysward - Chase Bennett - Claude Bennett - Adore Appleby - Blanche Ingram - Elena King Van Austin Davidson: - Adore Appleby - Ant Dickson - Hawk Dickson - Richard Ingram - Chase Bennett Van Blanche Ingram: - Claude Bennett - Titiana Dickson - Henry Paget - Ted Wellesley - Noah Leadley Van Rebecca Thwaite: - Desmond Thwaite - Cadwyn Thwaite - Ethel Maclise - Imogen Rosanvallon - Louise Ellsworth
  4. [1837/1838] Openingsfeest: watch the queen conquer

    Blanche vond het helemaal niet grappig. Voor Blanche was het hebben van een speciale verjaardagsjurk een belangrijk onderdeel van haar dag. Al sinds ze vijf was ging ze er altijd één met haar moeder kopen, een week voor haar verjaardag en ze kon nooit wachten om hem eindelijk aan te trekken. Soms ging dat ook niet meer, één keer had Chris haar jurk ergens verstopt en een keer had hij hem in de modder gegooid de ochtend van hun verjaardag. Blanche had net zolang gegild en gehuild tot haar moeder haar mee uit winkelen nam om een nieuwe te kopen, maar toen vond ze natuurlijk geen echte goede verjaardagsjurk meer. Oh natuurlijk was Blanche ook geen schatje. Er was een tijd dat hun ouders feestjes voor de tweeling samen gaven, maar toen dat elk jaar uit de hand liep waren ze er maar mee opgehouden. Maar blijkbaar zat Chris er niet achter vandaag, het was een weddenschap met Fanny. "Oh," mompelde Blanche en ze probeerde haar gezicht weer wat in de plooi te trekken. Ze hield er niet van om zich zo kwetsbaar op te stellen en eerlijk gezegd had ze ook geen idee wat haar bezield had om zo open hierover tegen Noah te reageren. Stomme Huffelpuffers. "Het is wel belangrijk," klaagde ze geïrriteerd en koppig sloeg ze haar armen over elkaar. "Voor mij is de jurk belangrijk." En dat was reden genoeg, toch? Meer reden dan dat had ze niet nodig. "Mijn verjaardag wordt altijd wel een beetje verpest." En opnieuw wist ze eigenlijk niet zeker waarom ze dat tegen hem zei. Maar het was best aardig dat hij er naar vroeg. Hij was de enige die er naar vroeg, want de rest van de wereld leek het weer eens vergeten te zijn. "Iedereen is op 1 september altijd met andere dingen bezig. Zoals de treinreis en het openingsfeest en de lessen die weer gaan beginnen." En niemand was met haar bezig en dat was juist waar ze mee bezig moesten zijn, want het was haar verjaardag verdomme. Het was niet eerlijk. Of ze al taart had gehad? Verbaasd keek ze hem aan. Ze was jarig en taart was het eerste waar hij aan dacht. Zo typisch Huffelpuf. Blanche rolde wat met haar ogen en tuurde chagrijnig naar haar bord. "Nee," antwoordde ze uiteindelijk met tegenzin, want ze had zo het idee dat hij ging blijven staan tot ze antwoord gaf.
  5. IC Zweinstein Mededelingen

    Beste Griffoendors, Het is tijd om een nieuw afdelingshoofd te kiezen! Kies wijs, want voor je het weet zitten we er lang aan vast. Stemmen kan in de leerlingenkamer onder het genot van heerlijke ontploffende kersenbonbons. Groetjes, Blanche Ingram Hoofdmonitor
  6. [1837] OMG did you hear about...

    Eh, nou in alle eerlijkheid wist Blanche helemaal van niks, maar dat was toch wel heel beschamend. Normaal was Blanche de roddelkoningin van de school en nu had ze gewoon een fantastische roddel gemist. Ze wist niet hoe het had kunnen gebeuren, maar ze ging het ook nooit meer laten gebeuren ook! "Oh ja natuurlijk weet ik daar alles van," blufte ze tegen Tuney. Hoe bedoelde ze het speelde al langer? Waarom had Claude haar daar helemaal niets over verteld. Als beste vriendin én familielid had Blanche dit allang moeten weten. "Daar kan ik helaas niet over uitweiden, ik heb Claude beloofd er niets over te zeggen," knikte ze zo serieus mogelijk. "Maar het is allemaal heel tragisch inderdaad." Fransen waren helemaal niet zó stom. Haar moeder was ook Frans en haar moeder was fantastisch, maar goed dat was dan natuurlijk wel de vrouwelijke variant. "Nou, ik moet nog wat Hoofdmonitordingen doen, sorry, daaaag." In werkelijkheid ging Blanche echter meteen op zoek naar Claude, want haar vriendin had haar wel wat uit te leggen! "Claude!" riep ze toen ze het meisje had gevonden, niet zo heel moeilijk, Claude verstopte zich graag in de leerlingenkamer van Griffoendor en ze sleurde haar vriendin richting een rustig hoekje van de leerlingenkamer. "Wat hoor ik nou... Je bent zwanger van Emile?" viel ze maar meteen met de deur in huis, want dat was de beste manier om een zo eerlijk mogelijke reactie terug te krijgen. "Waarom heb je me dat niet vertelt? Ik ben je vriendin, je kan me dat soort dingen echt wel vertellen." Blanche wierp de blondine een ietwat beledigde blik toe. "Nu heeft iedereen het over. Iemand heeft het Chase vast ook al verteld want hij had het over een scheiding." Ofzoiets. Ze was iets te druk bezig geweest met paniekeren waarom ze dit niet wist toen Tuney daar iets over zei. Bezorgd keek ze haar vriendinnetje aan. "Gaat het wel goed? Hoe is dit in godsnaam zo gekomen?" Aka geef me alsjeblieft nieuwe informatie, zodat ik niet met oud nieuws aan kom zetten als iemand er weer over begint. Claude's reputatie was belangrijk hoor, maar haar eigen reputatie als roddelkoningin ook.
  7. [1837/1838] Openingsfeest: watch the queen conquer

    Heel leuk van de leraren dat ze een koninklijk thema hadden bedacht, maar de enige die vandaag echt koningin mocht zijn was Blanche. Want het was haar verjaardag en op je verjaardag ging je altijd voor anderen. Dat begreep helaas niet iedereen altijd -en soms vergaten mensen ook nog eens dat ze jarig was, omdat ze veel te druk bezig waren met het openingsfeest en dat ze eindelijk terug mochten naar Zweinstein, het was allemaal heel treurig- maar dit jaar had ze zich extra goed voorbereid, want ze had zich als een ware koningin gekleed, inclusief kroon. Trots als een pauw zat ze nu aan de tafel van Griffoendor, waar ze heel voorzichtig een lepel soep naar haar mond toe te brengen, zodat haar jurk niet vies zou worden. Echter, op dat moment rolde Noah Leadly voorbij. Dingen waren een beetje ongemakkelijk tussen Noah en Blanche sinds ze hem per ongeluk een keer had gekust in de bibliotheek, of tenminste, dat vond Blanche. Noah leek er totaal geen probleem mee te hebben om zich alsnog in haar buurt te begeven en zich te gedragen alsof er niks gebeurd was en stiekem maakte Blanche dat een beetje kwaad. Want ze wilde ook helemaal niet dat iemand wist dat er iets was gebeurd, maar nu leek het net alsof hun kus helemaal niet bijzonder was geweest. Ja, Blanche wist zelf ook niet zo goed wat ze daar mee aan moest, want ze kon onmogelijk allebei hebben. In ieder geval leek Noah vandaag in een goede bui te zijn, want hij complimenteerde haar jurk. "Dankje," glimlachte Blanche trots. Eindelijk een beetje de waardering die ze verdiende. Of nouja, dat dacht ze. Ze had nog niet de moeite gedaan om een fatsoenlijke blik op Noah te werpen, maar zijn volgende woorden vroegen daar wel om. Verbaasd staarde ze hem aan. Wat was dit nou weer? Met een soort kalmte die bijna eng was legde ze haar lepel neer en draaide zich naar Noah om. "Waarom," begon ze. "Waarom draag je een jurk? En waarom... draag je mijn jurk?" Ze had zo haar best gedaan om een mooie uit te zoeken, speciaal voor dit feest, speciaal voor haar verjaardag en nu was het verpest, want als iemand anders precies dezelfde jurk droeg, dan was het net bijzonder meer. Waarom gebeurde er nou altijd zoiets. Ze was het zo zat. "Heeft Chris je hiertoe opgezet? Hij wil altijd mijn verjaardag verpesten," jammerde ze, oprecht iets van verdriet in haar stem. Mocht ze dan echt niet één dag, gewoon één dag eens echt koningin van de school zijn?
  8. [1836/1837]Ever noticed the word dying in studying?

    Als je ooit aan Blanche had verteld dat er een dag zou komen dat ze een Huffelpuffer zou zoenen, dan had ze je waarschijnlijk een klap in je gezicht verkocht. Want hoe durfde je te insinueren dat ze ooit ook maar zo diep zou zinken. En toch zat ze hier nu plotseling. In de bibliotheek (of all places, al was het waarschijnlijk een geluk, want als dit gebeurd was in de Grote Zaal had ze zich maar meteen van kant gemaakt) met haar lippen op die van Noah Leadley. Noah Leadley. De jongen die vanaf het eerste jaar op haar "stomme kinderen" lijstje terecht was gekomen, omdat hij vrienden was geworden met haar broertje. Meer reden dan dat had ze eigenlijk niet. Misschien was hij wel eigenlijk hartstikke aardig, maar die kans had ze hem nooit gegeven. Met grote ogen staarde Blanche de jongen aan en veegde toen beschaamd met haar hand langs haar lippen, alsof dat de kus zou verwijderen en hun onverwachte acties plotseling ongedaan waren. Het hielp niet. Het was nog steeds alsof ze de zachte druk van zijn lippen op die van haar kon voelen. "Wie zet dan ook daar een knopje om vooruit te gaan," piepte Blanche, met een soort paniek in haar stem die je niet vaak bij haar zou horen. Blanche was immers altijd de zelfzekerheid zelve. "Dat is super onlogisch." Zolang het maar niet haar schuld was dat dit was gebeurd. Zolang hij maar niet dacht dat dit de bedoeling was geweest. Hoewel het echt geen slechte kus was, zeker voor zo'n spontane. Dat deed er niet toe. Het deed er niet toe hoe goed Noah kon kussen. Het was niet alsof ze hem nog een keer ging kussen! "Niemand heeft dit gezien toch?" Ze wierp even een angstige blik op de overige aanwezigen in de bibliotheek. Oh, hij kon maar beter hopen dat niemand dit had gezien.
  9. Blanche was uiteraard achter Claude aan gegaan, want ze kon mensen niet laten denken dat ze minder dapper was dan haar nichtje, zelfs al vond ze het Verboden Bos eigenlijk dood- en doodeng. De laatste keer dat Blanche hier was geweest was samen met Christopher. Toen waren ze niet zo ver het bos in gegaan en toch waren ze al bijna opgegeten door een centaur! (Dat hun leraar Fabeldieren beweerde dat centaurs geen mensen aten kon haar niks schelen, want ze wist echt wel wat ze had gezien en ze was verdomme geen leugenaar). Nu waren ze dat stuk allang voorbij. Hier stonden de bomen dichter bij elkaar en kon je zelfs de lucht niet meer zien door het dak van bladeren boven hen. Het liefst zou Blanche het nu licht maken met haar toverstok, maar ze was vooral bang dat dat alleen maar meer geesten en enge wezens aan zou trekken. Net zoals Claude's geroep. "Sssst," siste Blanche haar vriendinnetje toe. "Niet zo luid. Straks hoort HET ons en dan komt HET hierheen." Wat HET precies was wist ze niet, maar eerlijk gezegd was ze ook niet echt van plan om er achter te komen. Was er een Huffelpuf ergens in de buurt? Dan konden ze die als eerste voor de leeuwen gooien.
  10. [1836/1837]Ever noticed the word dying in studying?

    Blanche had nog nooit eerder nagedacht over Griffoendors als ridderlijk, al was het best een logische connectie. Ze had gewoon haar eigen beeld over Griffoendors in haar hoofd gevormd, op basis van zichzelf en de rest... de rest die deed gewoon iets verkeerd. "Hoe weet je nou of dat niet waar is? Het is niet alsof ze dat dan tegen je zouden zeggen." Triomfantelijk keek ze Noah aan, hopend dat hij nu gewoon zou accepteren dat zij gelijk had. Dat deed hij natuurlijk niet, hij bleef maar zijn mond open trekken. Kon hij die mond niet gewoon voor andere dingen gaan gebruiken ofzo? Iets waardoor er geen geluid uit kwam. Daar was vast ook wel een spreuk voor, jammer dat ze er zo snel even niet op kon komen. "Echt wel, schiet nou maar op," protesteerde Blanche, maar ze begon het een beetje zat te worden, deze hele welles niettes discussie dus boog ze zich over zijn rolstoel naar voren en drukte het knopje in waarvan ze dacht dat hij bedoeld was om de rolstoel achteruit te laten rijden, ver ver weg bij haar vandaan. Alleen gebeurde er toen heel wat anders.
  11. [1836/1837]Ever noticed the word dying in studying?

    Eh, wat? Verbaasd keek Blanche haar klasgenootje aan. Had... had hij nou werkelijk zijn mond naar haar opengetrokken in plaats van braaf haar bevelen opgevolgd? "Wat ben jij nou voor slechte Huffelpuffers," siste ze geschokt. Zelf ergens anders heen gaan? Hoe kwam hij op het idee? Een goede Huffelpuffer zou nooit aan iemand anders vragen om zomaar ergens anders heen te gaan. Zo zie je maar weer, Huffelpuffers, nutteloze wezens, kunnen niet eens de waarden van hun eigen afdeling voldoen, maar niemand anders wilde ze waarschijnlijk hebben. "Ik hoef nergens anders heen te gaan, want ik ben niet het probleem." Hij was het probleem met zijn.... gezicht en eh, lippen en die schattige blik en dus was zijn afwezigheid de oplossing. Dat was zo'n simpele rekensom dat zelfs Blanche, die hard zou falen op haar examen Voorspellend Rekenen, hem nog goed kon uitvoeren. "De enige reden dat het lijkt alsof niemand er last van heeft is omdat niemand er iets van durft te zeggen." Ze knikte overtuigend Noah's richting uit en probeerde de blikken van de leerlingen om hen heen te negeren, die het waarschijnlijk vooral irritant vonden dat ze nu zoveel aan het praten waren, in plaats van dat ze hoorden of iemand ademde. "Daarbij," ging ze verder en ze boog zich wat meer naar Noah toe. "Moet je gewoon doen wat ik zeg want ik ben Hoofdmonitor." Beetje jammer dat ze nu al de Hoofdmonitorkaart moest trekken, maar hij had het zichzelf zo moeilijk gemaakt. Als hij in één keer naar haar had geluisterd had het nooit zover hoeven komen.
  12. Vrijdag 16 juni 1837 - een theesalon op de wegisweg Blanche Ingram had haar ouders over het algemeen erg hoog in het vaandel staan. Ze was dol op haar vader en hij was dol op haar, zoals vaders nou eenmaal dol waren op hun dochters. Niet zoals hij trots was op zijn zonen en soms stoorde haar dat wel, maar niet genoeg om er werkelijk over te klagen. En ze had altijd opgekeken naar haar moeder, stiekem altijd een beetje meer zoals Leonor Ingram willen zijn. De waarheid was dat Blanche absoluut niet op haar moeder leek en dan niet alleen kwa uiterlijk. Ze was niet zorgzaam of geduldig of altijd vriendelijk tegen iedereen en ze deelden absoluut niet dezelfde mening als als het ging om de emancipatie van de vrouw, maar als enige dochter had Blanche altijd een streepje voor gehad bij haar moeder in vergelijking met haar broers en dat was iets waar ze altijd veel waarde aan had gehecht. Echter, hoe geweldig ze haar ouders ook vond, ze konden nooit alles helemaal goed doen. Dat bleek ook maar weer uit wat ze nu hadden bedacht. Blanche durfde te wedden dat het haar moeders idee was geweest. Als je naar hun achtergrond keek was de match niet eens zo heel verrassend. Ze waren allebei Hoofdmonitor en kwamen beide uit welgestelde, oude tovenaarsfamilies met een passie voor het bedrijsleven en, iets specifieker, thee. Blanche noemde het heulen met de vijand -want waren de Waterfords op een bepaalde manier niet hun concurrent? Haar vader noemde het slimme (business) deals sluiten, zeker nu Phoenix vader zich kandidaat had gesteld voor Minister van Toverkunst. Ze mocht van geluk spreken, er zouden vast veel meisjes zijn die wel een afspraakje wilden met de zoon van de toekomstige Minister van Toverkunst. Blanche had nog nooit zo hard met haar ogen gerold dan na die zin. In ieder geval had Phoenix het geluk dat hij geen Huffelpuffer was. Hun date, als ze het dan echt zo moest noemen, vond plaats op het terrasje van een theesalon op de wegisweg, want waar anders moest je afspreken als thee datgene was waar een groot deel van je leven om draaide? Blanche had na een korte vriendelijke begroeting met een zucht plaats genomen tegenover Phoenix en was nu met een kritische blik de menukaart aan het bestuderen. "Ik hoop dat ze iets fatsoenlijks hebben hier, anders moeten we maar ergens anders heen." Kon haar niets schelen dat haar vader had gezegd dat ze hier moest blijven, ze was vijftien, ze kon prima zelf dat soort beslissingen maken. Blanche trok haar blik even los van de kaart en gluurde over de rand naar de overkant van de tafel. "Vertel eens, wat is jouw favoriete theesmaak?" Blanche geloofde er heilig in dat met een goed antwoord op die vraag je meteen diep in iemands ziel kon kijken.
  13. 28 april 1837 Over een aantal dagen zouden de eindexamens beginnen en dat betekende dat de meeste vijfde- en zevendejaars rond deze tijd alleen maar met hun neus in de boeken te vinden waren. Blanche was graag een uitzondering op regels, maar in dit geval kon ze niet anders dan meedoen met de grote groep. Als ze haar examens met vlag en wimpel wilde halen, dan moest ze toch echt tijd in het leren gaan steken. Ze had dan al wel het voordeel op haar broertje Christopher dat zij niet zo dom was geweest om een keer te blijven zitten en dit jaar al haar SLIJMBALlen mocht maken, maar het zou alsnog een afgang zijn als hij het volgend jaar beter zou doen dan haar. En dus moest ze de lat hoog leggen. Zo hoog dat hij er niet meer overheen kon. Blanche was daarom al vroeg naar de bibliotheek gegaan en had daar haar favoriete plekje veroverd. Een rustig hoekje, bij het raam met uitzicht op het zwerkbalveld -het deed haar altijd goed om te denken aan de overwinningen die ze daar had begaan- waar ze normaal altijd goed kon werken. Vandaag was echter alles anders. Naast haar had namelijk niemand minder dan Noah Leadley een stoel ingenomen. Leadley was één van de irritante vriendjes van haar broertje. Blanche refereerde ook wel eens naar hem als triest geval in een rolstoel en vond het vermakelijk om grapjes over benen en lopen te maken, soms ook gewoon in de klas waar hij bij was. Het stomme was dat Noah soms zelf om haar grapjes moest lachen en dan was het hele effect natuurlijk meteen weg. Het was niet eens dat Leadley iets deed. Hij zat daar gewoon, iets te lezen, zoals bijna iedereen hier deed. Maar er was iets aan de manier waarop hij dat deed dat haar om de een of andere reden mateloos irriteerde. Het lukte haar gewoon niet om zich te concentreren op haar eigen werk als hij daar zat. "Ugh," zuchtte ze opvallend en ze gluurde even opzij om te zien of dat zijn aandacht zou trekken. Deed het helaas niet. Dus zuchtte ze nog een keer, nog wat dieper en dramatischer."Leadley, siste ze gefrustreerd zijn kant uit. "Kun je dat alsjeblieft ergens anders gaan doen. Ik kan me niet concentreren als je zo ademt. Je besmet de lucht met je lege breincellen." En een beetje snel graag Dankjewel. Daag. OOC: Met Margaux <3
  14. Donderdag 4 mei - Voorspellend rekenen Ze had dit vak alleen maar gekozen omdat haar grote broer Eugene het had gevolgd en hij had gezegd dat het belangrijk was. Dat betekende vast dat Christopher het ook ging volgen en om te bewijzen dat Blanche net zo goed was als allebei haar broers moest ze het ook volgen én als het even kon, er in excelleren. Maar ugh, rekenen was saai en veel te ingewikkeld. En als je genoeg geld had, wat maakt het dan uit hoeveel het precies was? Haar ouders waren rijk genoeg. Ze had geen formule nodig voor nog meer geld. Als ze geld wilde dan ging ze dat wel aan pappie vragen. Blanche deed haar best om er nog wat van te maken, maar eerlijk gezegd was kledingadvies bedenken voor de "dit is echt 1835 stijl" examinator veel interessanter en was ze al snel afgeleid. Resultaat: S
  15. Maandag 1 mei - examen Verweer tegen de Zwarte Kunsten Blanche was van zichzelf al niet de meest aardigste persoon, dus het was vast geen verassing dat ze het eigenlijk best wel kon vinden met haar slechte zelf. Goed, haar gemene evenbeeld was misschien net een beetje erger, had net een iets scherpere tong en bijtende woorden en sprak over acties waarvan Blanche ze alleen nog maar in gedachten eens had uitgevoerd. Maar het was best wel grappig om naar te luisteren en zichzelf zulke dingen te horen spreken en te zien doen en in het begin was er dan ook niet zoveel om zichzelf van te verweren, behalve dan een interessant gesprek. Totdat de gemene Blanche tegenover haar een opmerking maakte over Christopher die eigenlijk een stapje te ver ging. Blanche fronste haar wenkbrauwen en keek haar evenbeeld met een moordende blik aan. Kijk, feit was dat Christopher inderdaad een onnozele sukkel was zonder enig echt talent en dat Blanche graag de reputatie van haar broertje bij anderen naar beneden praatte. Dus dat er iets gemeens over hem werd gezegd, was niet het probleem hier, het was wat er werd gezegd. Want uiteindelijk Christopher haar broertje en waren er dingen die alleen zij over hem mocht zeggen en ieder ander die zulke woorden in de mond nam ging een grote stap te ver. Zonder er verder nog een woord aan vuil te maken zwiepte het meisje haar toverstok omhoog en bracht haar evenbeeld met een regen van sterretjes tot ontploffing. Zo, opgeruimd stond netjes. Triomfantelijk wierp ze een blik op de examinator en wandelde toen het lokaal uit. Toen ze bij het avondeten Christopher tegenkwam kon ze het niet laten om hem te bedanken voor de hulp bij het behalen van haar examen. Hij reageerde zoals vertrouwd dat hij het jammer vond dat ze niet in haar succes was gestikt. Het was mooiste compliment dat ze die dag ontving. Resultaat: Uitmuntend
×