Jump to content

Blanche Ingram

Griffoendor Hoofdmonitor
  • Content count

    121
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    1

Blanche Ingram last won the day on April 20 2016

Blanche Ingram had the most liked content!

About Blanche Ingram

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    Zevendejaars Griffoendor, HH
  • Naam
    Irene

Profile Fields

Recent Profile Visitors

2,137 profile views
  1. [1838/1839] You steal the air out of my lungs

    Het was echt heel schattig hoor, dat Noah altijd het beste zag in alles en iedereen. Zo Huffels van hem. Maar op dit moment was het vooral ook heel erg vervelend. "Hoezo sta je aan haar kant?" siste Blanche gepikeerd en gefrustreerd gaf ze hem een klap tegen zijn arm. Kom op zeg, zij was zijn vriendinnetje nu, niet die stomme Agatha waarvan Blanche toch al nooit had begrepen dat ze zo hoog op de populariteitslijst had gestaan - werkelijk wat zagen mensen in haar! Wat had Noah ooit in dat kind gezien. Niet dat het uitmaakte, want het was toch over, dus er was vast iets grondig mis geweest met Agatha en nu moest Noah haar steunen en geen stomme smoesjes bedenken die Agatha meteen aan kon grijpen omdat ze toch te dom was om een werkelijk goed excuus te bedenken. Haha ja, per ongeluk. Geloofde je het zelf. "Oh alsjeblieft Agatha," rolde Blanche met haar ogen. Misschien dat het meisje de rest van de wereld voor kon liegen, maar niet Blanche Ingram. "Niemand komt 'per ongeluk' in dit soort ruimtes terecht." En ze zette haar woorden nog wat kracht bij door de aanhalingstekens in de lucht te tekenen met haar vingers. Wat deden Huffelpuffers gemiddeld in bezemkasten als Noah en Agatha het zo normaal vonden dat iemand hier zomaar binnenkwam. Koekjes bakken? "Geef het maar gewoon toe." Blanche sloeg wierp het meisje een uitdagende blik toe en eigenlijk was ze van plan om nu een dramatische stilte te laten vallen, maar daar had ze het geduld niet voor. "Jij bent nog steeds verliefd op Noah en dat is de echte reden waarom je achter hem aanloopt en nu hier bent." Ze had Agatha wel eens naar hem zien gluren tijdens de les, de sloerie.
  2. Sociale Kalender - ZW

    Wat is het? Een "Kiss and Tell" Valentijnsfeestje zodat Blanche een excuus heeft om Valentijn met Noah door te brengen zonder dat het echt een date is haar vriendinnen niet de avond alleen met hun stomme mannen door moeten brengen. Bindingsangst is heus geen ding. Wanneer is het? Donderdag 14 februari 1839 Waar is het? Blanche heeft voor 1 avondje de Klassenoudste badkamer opengegooid, for a spicy party Genodigden? Adore Appleby Austin Davidson Butterfly Dickson Fanny Dickson Claude Bennett Chase Bennett Titiana Dickson Sara Saint Henry Paget Noah Azarola Ant Dickson Ayden March Tabitha Fox Aviana Fox Richard Ingram Jude Foulkes-Davenport Hawk Dickson
  3. Blanche was in eerste instantie erg enthousiast toen haar beste vriendin onverwachts neerstreek in de leerlingenkamer van Griffoendor, want de komst van Titiana hier betekende meestal één van de volgende leuke dingen: 1. Er was uitverkoop in Zweinsveld. Of een van de betere winkels in Londen. 2. Er werd ergens een exclusief feestje georganiseerd waarvoor ze zojuist een uitnodiging gekregen hadden. 3. Hawk had weer iets stoms gedaan (dat in se was niet zo leuk, maar het gaf wel weer een goed excuus om even uitgebreid over hem te klagen. Je kon nooit genoeg klagen over Dickson jongens, het was ondertussen bijna een soort traditie geworden). 4. Titiana had een gouden roddel opgevangen en Blanche was de eerste die hem mocht horen. Vandaag leek het laatste het geval te zijn en Blanche was meteen één en al oor. Het modetijdschrift dat ze zojuist aan het lezen was geweest, was plotseling nog maar verre van interessant. Nu ja, dat was totdat bleek dat zelf het onderwerp was van de roddels. Ja, het was waar wat Titiana had gehoord. Noah en zij waren... een ding nu. Oke, Blanche wist niet helemaal zeker of het nou echt bevestigd was, het was niet dat ze hem had gevraagd om haar vriendje te zijn. Moest dat eigenlijk? Het was niet alsof iemand anders geïnteresseerd in hem was en Noah was zo braaf! Hij zou vast wel begrijpen dat dit exclusief was. Naast exclusief was het vooral ook allemaal heel erg nieuw en dat ze nu een ding waren, betekende niet dat de rest van de wereld dat ook hoefde te weten. Blanche moest er zelf al genoeg aan wennen dat ze gevoelens had voor de jongen, dat bracht al genoeg schaamte met zich mee zonder dat heel Zweinstein zich er mee ging bemoeien. Misschien dat ze hem dan niet dronken midden in de gang had moeten zoenen, maar ja, daar was het nu een beetje te laat voor. "Oh hahaha please," probeerde Blanche de roddel weg te wuiven. "Dat geloof je toch niet, Titty?" Ja, wie zou het nou wagen om zoiets vreselijks te zeggen? Ze hoopte maar dat het niet Noah zelf was want ze zou hem verdomme terug in een bezemkast opsluiten hoor. Natuurlijk begreep ze het als hij de hele wereld wilde vertellen dat hij met Blanche Ingram had gezoend, maar het was gewoon beter van niet. "Het was vast Leonor Cross, ze moet toch iets verzinnen om iedereen af te leiden van dat verschrikkelijke kapsel dat ze heeft genomen deze zomer." En met een zucht alsof ze teleurgesteld was dat Titiana niet met betere roddels aan was komen zetten sloeg ze haar tijdschrift weer open.
  4. [1838/1839] You steal the air out of my lungs

    Nieuwjaarsfeestjes waren altijd vermakelijk, want er was veel champagne en iedereen had leuke verhalen te vertellen over wat voor (schandalige) dingen er allemaal de laatste dag van het jaar nog gebeurd was (en dat was heel wat, blijkbaar was het een moment waarop heel veel mensen bedachten dat ze toch nog even wat van hun leven moesten maken dat jaar). Blanche had even genoten van wat verhalen en gesprekjes en nu was het dan tijd om te genieten van iets anders. Of eigenlijk, iemand anders. En het was allemaal heel leuk, totdat iemand zeer onbeleefd de deur open kwam doen en -alsof dat nog niet erg genoeg was- de toch al krappe ruimte binnen stapte. Blanche zou graag doen alsof ze niet wist wie Agatha Thwaite was, want 1. Ze was een Huffelpuffer 2 Ze was een een arme sloeber. Met nadruk op wás, helaas, want nog niet zo lang geleden was Agatha opeens getrouwd. Blanche had altijd al geweten dat Caspian Thwaite maar weinig echte herseninhoud had, maar ze had niet gedacht dat hij zo dom was dat iemand als Agatha het voor elkaar kreeg om hem om te praten zodat hij met haar zou trouwen. Of misschien was ze wel zwanger, dat zou natuurlijk ook veel kunnen verklaren, maar helaas zag Agatha er niet echt dik uit. Kwam nog wel, als ze besefte hoe lekker alle dure taartjes waren die ze nu kon betalen. Blanche keek er nu al uit om haar te zien opzwellen. Maar goed, Blanche wist dus wel wie Agatha was en niet omdat ze bij elkaar in de klas hadden gezeten maar omdat Agatha Noah's ex was. En je moest altijd goed op de hoogte zijn van de ex van je huidige vriendje, je wist maar nooit wat voor vervelende types het waren namelijk. Blijkbaar was Agatha het "ik ben nu getrouwd maar kan nog steeds niet zonder mijn ex, dus verstop ik me zomaar bij hem in de kast" type. Ugh. "Sorry?" herhaalde Blanche spottend, terwijl ze halfslachtig haar jurk wat fatsoeneerde maar er niet heel erg haar best op deed. "Ik denk dat je ons wel wat meer verschuldigt bent dan een 'sorry'. Wat denk je dat je aan het doen bent?" Vragend hief ze haar rechter wenkbrauw wat op en legde haar hand even op de deurklink. Want eh ja, het was niet zo prettig dat Agatha hier ontuitgenodigd was komen binnenwalsen, maar ze dacht toch niet dat ze weer naar buiten ging zonder enige vorm van uitleg.
  5. [1838/1839]Treat me better

    Ehh.. wat? Blanche kende Noah Azarola nu al wel een tijdje en ondanks dat ze misschien niet heel veel tijd met hem had gespendeerd de afgelopen zes jaar, wist ze heus wel wat voor karakter hij had. Dat lieve, typisch Huffelse karakter waar ze eigenlijk nooit zo goed tegen kon en dat ze ook nooit zo goed begreep. Want hoe kon je altijd zo vrolijk zijn, zo optimistisch en vergevingsgezind. Soms was het leven toch helemaal niet zo leuk en sommige mensen verdienden het helemaal niet om vergiffenis te krijgen. Maar op dit moment was Noah alles behalve zijn lieve zelf. Blanche had hem nog nooit eerder zo zien doen en al helemaal niet tegen haar. "Waarom zou ik je uitnodigen en je daarna compleet negeren," gilde ze verontwaardigd terug, al had hij heus ergens wel een punt. Zodra hij op was komen dagen had ze zich vast zodanig opgelaten gevoeld, zich afvragend wat haar vrienden er nou eigenlijk van zouden vinden dat ze niet werkelijk heel veel aandacht aan hem had besteed. Voor iemand die haar eigen mening altijd boven die van andere stelde gaf Blanche helaas ook nog teveel om meningen van anderen. Maar ze moest ook wel, want anders zouden die anderen haar nooit steeds hun goedkeuring geven. En nee, dat betekende niet dat ze haar vrienden niet meer wilde zien vandaag (ze wilde haar vrienden altijd wel zien), maar dat was niet hetzelfde als een tweede feestje geven op dezelfde dag. Het was de eerste avond op Zweinstein. Dan waren er altijd honderd feestjes, dus het was maar weinig origineel, dat ook nog. Maar zie, dat snapte hij inderdaad niet. En wat ze van hem wilde? Ja, dat was eigenlijk wel een goede vraag. Op dit moment wilde ze vooral dat hij zijn mond hield. Dat hij stopte met al die nare dingen zeggen over haar, die ze helemaal niet wilde horen en zeker niet uit zijn mond, want uit de mond van iemand die normaal altijd aardig was tegen iedereen betekende het zoveel meer. Van Noah betekende alles zoveel meer. Helaas leek niets wat ze zei werkelijke effectief te zijn, dus moest ze het maar over een andere boeg gooien. Zonder er bij na te denken stortte ze zich naar voren, greep Noah bij zijn schouders vast en drukte haar lippen op die van hem. Dit, Noah. Dit was precies wat ze wilde. Was het duidelijk genoeg?
  6. [1838/1839]Treat me better

    Nou, in ieder geval bood hij zijn excuses aan. Maar het was niet goed genoeg, nee het was niet genoeg om haar werkelijk beter te doen voelen, om dat knagende gevoel in haar onderbuik tegen te gaan. En zeker niet als hij er zo bij lachte. Blanche rechtte haar rug en keek op hem neer. Dat was iets wat haar altijd een beetje beter liet voelen, op mensen neer kunnen kijken, al gold het niet helemaal in dit geval. Noah bevond zich immers altijd lager dan iedereen in die rolstoel van hem en dus had het niet helemaal het gewenste effect. "Waarom was je er dan niet?" reageerde ze scherp. Als hij had willen komen dan had hij toch gewoon kunnen komen. Zo moeilijk was het niet geweest. De halve trein had het vast over haar feestje gehad, heck, de halve trein had geprobeerd binnen te komen. Maar Noah had natuurlijk weer precies in die andere helft van de trein moeten zitten die het allemaal niet zoveel kon schelen. "Dat kan toch helemaal niet!" verwierp ze zijn voorstel zonder nadenken. Het was vast allemaal lief bedoeld hoor Noah, maar het was duidelijk dat hij geen verstand had van het organiseren van feestjes en de etiquette die daarbij kwam kijken. Ze wilde graag dat hij het goed maakte, maar dit was toch geen oplossing. "Ik kan toch niet twee keer achter elkaar een verjaardagsfeest geven met dezelfde mensen." Want wie moest ze anders uitnodigen dan al haar vrienden en de rest van het populaire groepje van de school. Ze zouden haar allemaal maar raar aankijken en zich afvragen of ze nog niet genoeg cadeautjes had gehad. Straks zouden ze haar nog een verwend nest vinden. Dat was Blanche ook wel, maar het was niet hoe ze bekend wilde staan. Daarbij ging het niet om het feestje, niet echt. Het ging er om dat Noah niet de aandacht voor haar had gehad die Blanche zo van hem wenste. Dat zou ze natuurlijk nooit hardop zeggen, dus stampte ze maar gewoon boos op de grond, niet goed wetend wat ze nu aan moest met dit soort frustratie. "Je snapt het niet." Gefrustreerd schopte ze tegen een los steentje in de gang, maar stootte daarbij door haar belabberde coördinatie alleen maar heel hard haar teen. "Aaauw." WAAROM GING NIETS ZOALS HET MOEST GAAN.
  7. [1837/1838] What do you mean, this is a bad idea

    Ah, Henry slikte haar woorden als zoete koek en Blanche glimlachte triomfantelijk. Dit maakte het hele feit dat ze nu onder de viezigheid zat een klein beetje beter. "Ontken het nou niet Emmanuelle, dat maakt het alleen maar erger." Henry had zich in de tussentijd weer een beetje losgetrokken uit de modder en hopelijk ging het opstaan deze keer wel zonder problemen. Zo elegant als dat maar kon als je onder de moddervlekken zat legde Blanche haar hand in die van hem en liet zich ook overeind trekken. En nee, nee, ze zou hem er niet nog een keer terug de modder in laten vallen. Want dan viel ze vast ook en ze wilde niet nog viezer worden. "Oh kijk nou, onze kleren." Beteuterd liet ze haar blik over Henry heen glijden en toen over haar zelf. Alsof hun verpeste outfits nog niet erg genoeg waren, moest Emmanuelle ook nog even haar zegje kwijt hoor. En de dingen die ze over hen zei... wat een brutaliteit. "Tien punten van Ravenklauw," sneerde Blanche streng. "En als je niet snel je excuses aanbiedt worden dat er nog veel meer. Of wil je er ook nog wat strafwerk bij? Als Lord Paget vraagt om je excuses aan te bieden, dan biedt je je excuses aan." Er waren maar weinig momenten waarop Blanche Henry's titel zou gebruiken, maar in dit soort situaties kwam het toch wel goed van pas. Titels riepen nu eenmaal een bepaald soort gezag op. Ondertussen veegde ze een klodder modder van Henry's gewaad af, meer voor het idee dan dat het werkelijk effect had en glimlachte liefjes. "Je mag je zo wel mee op komen frissen in de Klassenoudstebadkamer." Dat was toch een stukje luxer en dan hoefde hij zich even niet onder deze peasants te bevinden.
  8. [1838/1839]Treat me better

    Nee Noah, Blanche hoefde geen details. Ze hoefde niet precies te weten op welke stoel zijn luie reet gezeten had. Ze wilde alleen maar een verklaring waarom hij zich met zijn luie reet niet op haar feestje had bevonden. En een "huh oh ja gewoon bij mijn vrienden" was geen goed antwoord en al helemaal geen goed excuus. Blanche wist heus wel dat hij andere vrienden had hoor, al was het haar een raadsel waarom en het speet haar dat ze die mensen niet had uitgenodigd, maar je moest je zeventiende verjaardag nu eenmaal een beetje exclusief houden en dat ging niet als je de hele loserclub van Zweinstein uitnodigde. Hij had vast prima een dagje zonder zijn vrienden gekund toch. Hij zag ze vast vanavond allemaal weer in de leerlingenkamer. "Ja, zeventien," bevestigde ze, want ondanks dat ze nog steeds boos was, was dat toch wel een feit dat ze graag benadrukte vandaag. Zeventien was immers een bijzondere leeftijd. Nu mocht ze opeens van alles. Binnenkort zou ze haar verschijnselbevret kunnen halen en ze mocht eindelijk stemmen en vast nog veel meer coole dingen die ze nu alweer vergeten was. Maar zeventien bleef speciaal, want nu was ze echt volwassen. Volgens de wet dan. Aan Blanche's kinderachtige gedrag zou je het niet altijd af kunnen lezen. "Dankje." Ze was altijd mooi, maar het was toch fijn als iemand het zo benoemde. "Ja," ze had een leuke verjaardag gehad, "en nee..." Blanche viel stil en opgelaten frunnikte ze wat aan haar haren. "Ik heb je gemist op mijn feestje." Ugh dit voelde echt ongemakkelijk. Daar hield ze helemaal niet van, maar toch wilde ze het weten. "Wilde je soms niet komen?" Dan stuurde ze hem volgende keer wel geen uitnodiging meer hoor.
  9. [1838/1839]Treat me better

    Hoezo wanneer? Ze had hem een uitnodiging gestuurd. Zo'n mooie, op dik papier waar ze met krullende letters persoonlijk zijn naam op had geschreven en een lintje omheen had gebonden. Ze had ze zelf nog allemaal aan de uil gehangen en die was terug gekomen zonder, dus hij moest wel aangekomen zijn. "Nee, niet in de vakantie," zuchtte Blanche gefrustreerd. Al was het eigenlijk wel jammer dat ze hem in de vakantie niet had gezien, maar ze zou niet eens weten waar ze hem op had moeten zoeken, wat Noah eigenlijk zoal tijdens zijn vakanties deed. Wat wist ze nou eigenlijk van Noah Azarola. Niet veel, had ze geconcludeerd toen ze vorig schooljaar nog een tijd met hem opgesloten had gezeten in een bezemkast en ze er achter was gekomen dat hij een stukje interessanter was dan hij vaak deed blijken. Dat was weer zoiets wat ze eigenlijk niet van Noah begreep. Waarom zou je je leven voordoen als minder dan het eigenlijk was en niet de grote dingen benadrukken. Het was net alsof het hem allemaal niet uitmaakte. Blanche sloeg haar armen over elkaar en tikte ongeduldig met haar hak op de grond. "Daarnet, in de trein," hintte ze, want hij wist toch wel waar ze het over had? Er hadden specifieke instructies op de uitnodiging gestaan. Hij was het toch niet gewoon... vergeten. Dat was alsof hij haar was vergeten en Blanche kon het niet hebben als ze niet continue in iemands gedachten was - al kon ze dat helaas maar slecht controleren. "Omdat het mijn verjaardag is," antwoordde ze, wat extra nadruk leggend op het woord verjaardag in de hoop dat het kwartje dan wel zou vallen. Ze voelde even aan de tiara om te zien of hij nog steeds recht op haar hoofd stond en was voor een moment een beetje afgeleid. "Vind je hem mooi?"
  10. [1837/1838] What do you mean, this is a bad idea

    Blanche moest zich inhouden om niet met haar ogen te rollen. Natuurlijk wilde het meisje alleen maar helpen, iedereen was toch altijd zo lief en aardig. Nou, als ze zo graag wilde helpen dan mocht dat straks wel doen met het schoonmaken van Blanche's gewaad ofzoiets, maar niet nu, niet met dit. Blanche gniffelde even toen ze Emmanuelle in de modder zag landen. "Sorry hoor, ik kan er ook niets aan doen dat jij al omvalt bij het kleinste zuchtje wind." Aansteller. Van Henry kon ze het iets beter hebben dat hij al net zo erg gedroeg als een kleine baby, maar wat ze dan weer niet zo apprecieerde was dat hij nogmaals uitgleed en haar deze keer in zijn val ook mee naar beneden trok. Blanche slaakte een gilletje van schrik en toen nog één van verontwaardiging, toen ze zag hoeveel modder er dan nu op haar gewaad zat. Henry! "Hoezo wat ik heb gedaan? Ik was je aan het helpen." Als dit iemands schuld was dan was het wel die van hem. Ondertussen probeerde mevrouw de Ravenklauwer nog steeds het heilige boontje uit te hangen en Blanche zelfs een lesje te leren. Oh, maar dan kende ze Blanche nog niet. "Je durft wel zeg," beet ze het meisje toe en ondanks dat Emmanuelle boven haar stond keek ze het meisje hooghartig aan. "Eerst loop je Henry omver en dan nu een beetje schijnheilig hem komen helpen en doen alsof het allemaal mijn schuld is." De leugen gleed soepeltjes over haar lippen, zoals dat ging bij meisjes zoals Blanche die waren opgevoed om nooit teveel te laten zien van wat er werkelijk in hen omging (daar was ze dan weer niet zo goed in, maar in dat liegen weer wel). Vlug wierp ze Henry een zijdelingse blik toe die zoveel kon betekenen als "waag het niet die hand aan te nemen, want ik smeer nog een hoop extra modder in je haar."
  11. [1838/1839]Treat me better

    1 september 1838 - tijdens het openingsfeest Blanche had de beste verjaardag ooit! De hele treinreis had ze gefeest met haar vrienden, zoveel gelachen dat ze er bijna buikpijn van kreeg en al genoeg echte, goede Franse champagne gedronken om niet meer helemaal stevig op haar benen te kunnen staan. Maar ach, wat gaf dat, als je vriendinnen had om je armen doorheen te haken zodat je elkaar naar de koetsen en vervolgens richting het terrein kon slepen, waar dit jaar het openingsfeest plaatsvond. Er was niets dat ze anders zou wensen, geen andere plek waar ze nu zou willen zijn, en met niemand anders dan deze mensen. Echt niet. Dat knoopje in haar maag vertelde haar heus niet iets anders. Nee, ze wist niet eens waarom het daar zat en oke, oke ze wist het wel, maar het viel prima te negeren. Tenminste, zolang de reden ervan zich niet in je zicht bevond. Maar toen zag ze hem opeens. Blanche was eigenlijk niet van plan geweest om er iets over tegen hem te zeggen. Merlijn, wat dacht hij wel niet. Dat uitnodigingen voor haar feestjes een vrijbrief waren? Nee, ze waren een eer, een eer die je absoluut niet kon weigeren. En nee, hij was heus niet de enige geweest die zijn neus niet had laten zien -ze had ook nog een appeltje te schillen met jou Henry Paget, je mag 2 extra verjaardagscadeautjes kopen voor Blanche om het goed te maken- maar hij was wel degene voor wie ze verdomme steeds naar die deur had staan kijken, elke keer als hij openging. En ze wist niet eens waarom, eigenlijk. Het was niet alsof ze zo graag wilde dat hij kwam. Hij was degene die zich druk zou moeten maken omdat hij haar feestje had gemist, niet andersom. En dus was het zeker niet waard om er iets over te zeggen, maar plotseling was Blanche die logica heel even vergeten en hoorde zichzelf al door de gang naar hem roepen. "Heee!" Ze riep net zo lang tot hij stil bleef staan (haha, staan, oke sorry, moving on) en ze hem in kon halen. Ze stonden midden in de gang en een aantal mensen wierpen hen geïrriteerde blikken toe, maar liepen vervolgens door. Blanche ging voor de rolstoel staan en plaatse parmantig haar handen in haar zij. Ze had nog steeds haar verjaardagstiara op in haar ondertussen wat wilde haren en rode blosjes op haar wangen van de hoeveelheid alcoholpromilage in haar bloed. "Jij!" Met een verontwaardigd vingertje wees ze naar de jongen in de rolstoel. "Waar was jij?" Hij kon nu maar beter met een fatsoenlijk excuus komen. OOC: Met Margaux! <3
  12. [1838/1839]Als het schoolhoofd dronken is kunnen wij dat ook

    Natuurlijk was haar verjaardagsfeest fantastisch. Maar Blanche glunderde trots en sloeg tevreden haar arm om haar nichtje heen. "Je hebt helemaal gelijk Claude. Maar binnenkort hoeven we ons geen zorgen meer te maken over VIP coupe's, dan huren we gewoon VIP ruimtes af in echte clubs." Blanche keek er nu al naar uit. Misschien dat ze haar volgende verjaardagsfeest wel bij Club Vanilla zou vieren. Daniella was altijd aardig voor haar geweest, dus die zou haar vast wel alle VIP arrangementen willen geven en anders kon ze altijd nog klagen bij Valentine dat hij geen lieftallige familieleden kon weigeren. "Heb je Titty al gezien?" Haar beste vriendinnen konden niet haar feestje missen hoor! Er was amper een tijd om een slok champagne te nemen toen de volgende gast al aan kwam zetten met felicitaties. "Oh Jude, wat een verrassing," kirde Blanche, alsof ze helemaal niet had verwacht cadeautjes te krijgen, terwijl ze in werkelijkheid heus wel in staat was om ondankbare gasten die niets meenamen de deur uit te gooien. Zo petty was ze dan weer wel. Ze nam het cadeautje van hem aan en griste verrukt het papier er vanaf. "Wat mooi! Die staat vast perfect bij mijn nieuwe jurk." Die ze volgende week ging kopen. Tja, je hoefde heus niet altijd accessoires bij je outfit uit te zoeken, kon ook best andersom. Dit was gewoon een goed excuus om weer eens te gaan winkelen. Ze bedankte de jongen met een vlugge kus op zijn wang en dronk toen vlug haar glas champagne leeg zodat hij het weer kon vullen. "Oh, wat was het dan dat je aan mij deed denken?" glimlachte ze. Blanche wilde altijd wel graag in iedereens gedachten zijn. Oh en misschien dat het een geruststelling was Tabitha, maar Blanche vond jou toch een stukje leuker dan Aviana. Bad bitches need to stick together, niet waar? Maar naast al je goede vrienden moest je wel ook altijd wat mensen hebben om de ruimte op te vullen. En door alle drukte ging Tabitha's cadeau toch een beetje half langs haar heen. "Tabitha! Ach ja, als Damarcus dat liever niet heeft moet hij zich eerst zelf maar eens leren gedragen, denken jullie niet?" Blanche grijnsde bij de herinnering aan het nieuwe schoolhoofd tijdens het eindfeest afgelopen jaar. "Hebben jullie hem zien vallen van de lerarentafel? Recht op zijn gezicht!" Het was prachtig. Zulke idioten mochten van haar wel vaker schoolhoofd worden.
  13. [1837/1838] What do you mean, this is a bad idea

    Nouja! Nu had Blanche Henry inderdaad ook in de modder geduwd (geheel per ongeluk hoor! Als hij nou een beetje beter was blijven staan was er niks aan de hand geweest) maar ze zou nog steeds heel verontwaardigd zijn als ze zijn gedachten zou kunnen lezen. Zulke onaardige dingen hoorde je namelijk niet over je vrienden te denken. Gelukkig voor Henry had Blanche meestal geen idee wat voor dingen er in het hoofd van mannen omgingen en vandaag dus ook niet, maar de woorden die hij hardop uitsprak waren nou niet echt veel beter. "Ik doe helemaal niks!" gilde ze terug. "Jaa, dat is je eigen schuld. Jij gedraagt je als een Scheldvis op het droge." Als hij nou gewoon stil bleef zitten dan kwam die modder niet in zijn ogen terecht en bleef haar jurk mooi. Maar goed, voor allebei die dingen was het helaas al te laat en met zijn geschreeuw had Henry ook de nodige aandacht gewekt, want er kwamen al een paar bemoeizuchtige klasgenootjes bijstaan die vriendelijk hun hulp aanboden. Meestal zou Blanche niet zo moeilijk doen over het accepteren van die hulp, maar ze zag nu al helemaal voor zich dat ze dan straks ruzie had met Henry, omdat zij hem in de modder had laten vallen en vervolgens niet geholpen had en dan blij was met deze random Ravenklauwer die hem vast niet eens echt kende. Nou, bedankt Emmanuelle. Dat ging Blanche zich natuurlijk mooi niet laten gebeuren. "Nee hoor, ik help hem al," sneerde ze naar het andere meisje en ze duwde Emmanuelle ietwat hardhandig opzij, hopelijk niet zo hard dat het meisje ook in de modder terecht kwam -maar goed, als dat wel gebeurde was dat niet echt Blanche probleem, want ze kende het meisje niet-, zodat ze Henry's vieze, modderige hand vast kon grijpen. Ieuw, ieuw, ieuw. "Je moet wel een beetje meewerken hoor." Want zijn hand en de bodem onder haar voeten waren nogal glad.
  14. Blanche besloot niet meer verder in te gaan op Noah's eerste opmerking, want het had geen zin om een discussie aan te gaan over iets waarvan ze al wist dat ze gelijk had (of waarvan ze wist dat ze hem uiteindelijk toch ging verliezen. Blanche hield niet van verliezen). Het was ook saai. Blanche knikte. Ja, dat kon ze wel begrijpen. Je was zo beperkt als je alleen maar kon zitten. Gelukkig kon hij zijn armen nog wel gewoon bewegen, anders was er vast helemaal niks meer aan geweest. "Oh," zuchtte ze, toch wel wat geschrokken, toen Noah haar vertelde dat hij het maar moest accepteren, omdat hij er toch nooit meer volledig van zou genezen. "Echt niet? Magische dokters beweren toch altijd dat ze alles kunnen genezen." Met magie en een goed stel hersens kon je alles bereiken, was een gezegde dat Blanche al van jongs af aan met de paplepel in was gegoten, maar blijkbaar zaten er dan toch beperkingen aan. "Wat heb je eigenlijk gedaan dat je zo..." ze knikte richting de rolstoel. "Dat je daar nu in moet zitten." Blanche was er eigenlijk altijd van uit gegaan dat het iets doms was, zoals van de trap vallen ofzo, Huffelpuffers deden immers altijd alleen maar domme dingen, maar als hij echt de rest van zijn leven in die rolstoel moest zitten hoopte ze voor hem dat er toch op zijn minst een iets stoerder verhaal aan vast zat. Of anders dat hij wel zo slim was om er één te verzinnen, eentje waar ze misschien zelfs wel van onder de indruk zou zijn. Waar hij momenteel niet zoveel indruk mee maakte was zijn korte termijn geheugen en het feit dat hij niet eens meer wist wat hij hier was komen doen. Juist ja. Blanche rolde wat met haar ogen, maar deze keer op een iets minder onaardige manier en schudde haar hoofd. "Nee, het feest is in de Kamer van de Hoge Nood." Erg toepasselijk aangezien Blanche nodig hulp kon gebruiken, maar daar was die kamer nu vast niet goed voor, zo'n eind bij hen vandaan. "Ik was nog bezig met een extra opdracht voor Toverdranken. Ik wilde mijn cijfer graag nog optrekken tot een Uitmuntend voor het einde van het jaar, maar Astoria is best streng, dus het is nog maar de vraag of het gaat lukken." Gaf haar maar weer Whitley, die was een stuk makkelijker te manipuleren.
  15. Sociale Kalender - ZW

    Naam feest/evenement: Blanche dag! Aka Blanche 17e verjaardag Wat is het? Het is 1 september en die dag staat uiteraard in jullie geheugen gegrift als de eerste dag ven het nieuwe schooljaar op Zweinstein Blanche's verjaardag! En dat moet goed gevierd worden. Blanche heeft een heel treinstel afgebakend en er is genoeg eten en drinken, dus als je ooit helemaal wasted aan wilde komen bij het openingsfeest is dit je kans!!! Organisator: Blanche Ingram Uitgenodigden: Adore Appleby Austin Davidson Butterfly Dickson Fanny Dickson Aviana Fox Claude Bennett Titiana Dickson Sara Saint Henry Paget Noah Azarola Ant Dickson Ayden March Tabitha Fox Richard Ingram Chase Bennett Elise Stonetree Jude Foulkes-Davenport Ted Wellesley Hawk Dickson En iedereen die nieuwsgierig is en zomaar binnen komt lopen. Waar: Het achterste treinstel van de Zweinstein expres Wanneer: 1 september 1838 Gespeeld? Ja!
×