Jump to content

Blanche Ingram

Griffoendor Hoofdmonitor
  • Content count

    80
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    1

Blanche Ingram last won the day on April 20 2016

Blanche Ingram had the most liked content!

About Blanche Ingram

  • Rank
    Chocolate & Tea for every meal

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    Vijfdejaars Griffoendor

Profile Fields

Recent Profile Visitors

1,634 profile views
  1. Permission to date my brother: DENIED

    Het was nu al een tijdje dat Blanche's broer Christopher een relatie scheen te hebben met een meisje. Een huffels meisje uiteraard, want soort zoekt soort. Toch snapte Blanche niet helemaal wat zelfs een Huffels in hem zag. Had ze dan niet door hoe ongelofelijk irritant Chris eigenlijk kon zijn, dat hij altijd zo vervelend smakte als hij zijn ontbijt at en nooit eens andere mensen kon laten willen bij een spelletje -eigenlijk was dat alleen bij Blanche- en hij altijd domme beslissingen maakte en... nouja, Blanche kon wel even doorgaan. Er waren genoeg reden om niet met Christopher te daten, of uberhaupt bevriend met hem te zijn. Ze had er ooit eens een lijst van gemaakt, maar die had hij waarschijnlijk verbrand. Hoeveel gebreken haar broer echter ook had, dit meisje leek toch echt wat in hem te zien. En dat maakte Blanche wel nieuwsgierig naar deze "Dream". Alleen al van die schattige Huffelpufnaam kreeg ze bijna kotsneigingen trouwens, maar gelukkig had het kind ook nog een echte naam waar ze haar mee aan kon spreken. "Hoi, Alannis," glimlachte ze onschuldig, terwijl ze zich naast het meisje aan een tafel in de bibliotheek vleide, waar ze huiswerk had zitten maken of een boek had zitten lezen, eerlijk gezegd interesseerde het Blanche niet zoveel, want wat was er nou belangrijker dan een gesprek met je schoonzusje. "Hoe is het?" Een beetje beginnen met koetjes en kalfjes kon nooit kwaad, al waren Huffelpuffers gelukkig meestal niet zo wantrouwig. De idioten. OOC: Met Nina <3
  2. [1836/1837] Love takes us by surprise

    Weet je wat pas interessant was? Blanche's verjaardag! En haar verjaardagsfeestje, waar ze ook best uitgebreid over wilde vertellen. Maar het leek er niet echt op dat het onderwerp snel die kant op zou gaan. "Oh geeft niet, 26 augustus is nog niet zo lang geleden," glimlachte Blanche naar haar vriendin, die oprecht een beetje zenuwachtig keek bij het idee dat ze het helemaal vergeten was (want dat was uiteraard echt waarom Claude er een beetje ongemakkelijk uitzag. Maar je kon het Blanche niet kwalijk nemen. Ze was niet bepaald bekend met de familietradities van de Bennets en de Adams). In ieder geval vond Blanche het niet heel erg om er eventjes een onderonsje te hebben met Claude als dat betekende dat ze verlovingsdetails te horen ging krijgen die niemand nog wist -want het was altijd leuk om als eerste iets te weten- en helemaal als de bonus was als ze dan even niet in Hawk's aanwezigheid hoefde te zijn. Tot nu toe had hij nog niet iets heel stoms uit zijn mond laten komen, maar Blanche wist bijna zeker dat het binnen nu en vijf minuten wel ging gebeuren. Ah, daar begon het al. "Nou, technisch gezien heeft Claude wel een punt, want vrijgezellenfeestjes horen geheim te zijn." In ieder geval toch voor de andere persoon in de relatie. "Maar als je het daar perse over wil hebben, dan mag je dat best in een andere coupé doen," glimlachte ze liefjes. Ja, Claude had wel voorgesteld dat zij weg zouden gaan, maar Blanche had net besloten dat ze het daar niet mee eens was. Je moest jezelf niet zo snel beneden de rest zetten.
  3. [1836/1837] Derde t/m vijfdejaars: Verantwoordelijke Les #2

    De nieuwe lerares toverdranken was compleet gestoord. En Blanche vond het fantastisch! Zomaar een stel minderjarige leerlingen vergiftigen en het gewoon omtoveren tot een les. Docenten op Zweinstein deden rare dingen, maar dit was toch iets waar de meeste leraren zich waarschijnlijk niet aan zouden wagen. Het was gedurfd en het was uitdagend en tenminste iets wat ook heel erg nuttig was. Want Blanche had altijd ruzie met haar broertje -en eh, de rest van de mensheid die ze tegenkwam, er waren eigenlijk maar weinig mensen die Blanche werkelijk mochten- en ze had er nooit eerder over nagedacht, maar als je zo geweldig was als zij, dan dat ze de kans er best wel eens in dat iemand van die mensen haar op een dag helemaal zat zou zijn en haar zou proberen te vergiftigen. Dan wist ze na deze les in ieder geval wat ze zou kunnen doen. En dus dronk Blanche zonder te klagen het drankje op, vastbesloten de held van de dag te worden die dit wel even op zou lossen.. Ze knipperde een paar keer met haar ogen en toen was het lokaal plotseling bedekt in een hele laag bubbeltjespapier. Blanche zette voorzichtig haar voet op de grond en de bubbeltjes kraakten zachtjes onder haar voeten. "Ssssst," siste ze geïriteerd richting het meisje dat zo hard over het bubbeltjesplastic aan het huppelen was terwijl ze riep dat ze op de maan was dat het lokaal alleen maar gevuld werd met ploppende geluidjes. Ze moesten iets doen, maar wat moesten ze ook alweer doen? "Ik kan mezelf niet horen denken."
  4. [1836/1837] Love takes us by surprise

    Ik geloof dat het halve vijfde jaar bestaat uit aandachtszoekende mensen en Blanche was daar ook zeker een van. Vooral vandaag, want het was haar verjaardag en iedereen wist dat jarige mensen altijd het meest in de belangstelling hoorden te staan. Nu moest Blanche haar verjaardag al delen met haar stomme broer Christopher, maar ze had haar broertje ergens op het perron al afgeschud, zodat hij zijn loser vrienden op kon zoeken, terwijl zij met de leukste mensen van hun jaar een coupe opzocht. Ondertussen was de treinreis al begonnen en Blanche was vrolijk aan het opscheppen over alle cadeautjes die ze van haar vader had gekregen tegen eh, iedereen die het maar wilde horen, toen Chase plotseling alle aandacht op begon te eisen voor een belangrijke mededeling." "Wat?" piepte Blanche zowel verbaasd als verontwaardigd. Want ten eerste, waarom zou je je al willen verloven als je pas vijftien was. Het leven was zoveel mooier als je nog enige vrijheid had.Ten tweede, hoezo had Claude dit vijf dagen lang voor haar verzwegen! Ze waren toch vriendinnen en vriendinnen vertelden elkaar dat soort dingen. En ten derde, hallo wat stonden ze haar birthday shine te stelen. Allemaal leuk en aardig die verlovingen, maar waarom moest het perse allemaal worden aangekondigd op haar verjaardag? Dat was toch niet eerlijk! Dit was haar dag. Maar he, Blanche was ook niet meteen een hele slechte vriendin. Misschien waaide dit wel snel weer over, tenminste als Hawk fatsoenlijk zijn grote mond dicht kon houden. "Waarom heb je dat niet eerder verteld!" kirde ze dan ook, Hawk straal negerend en zich richtend op haar nichtje. "Vertel hoe heeft hij je gevraagd?" Dan konden ze daarna snel weer door met andere zaken.
  5. [1835/1836]Sneeuw en beestjes: 3,4,6

    Hoezo wist ze het beter? Nou, lieve Hawk, misschien omdat ze gewoon gelijk had. Jongens uit Huffelpuf konden ook nooit tegen hun verlies. Hawk was al bijna net zo erg als Christopher en dat zei wat, want Christopher stond wel heel erg laag aangeschreven bij Blanche. Haar broer representeerde zo ongeveer het dieptepunt van de mensheid en daar wilde je niet graag bijhoren. Behalve als je Ted Wellesley heette blijkbaar. Blanche wierp haar afdelingsgenoot een geïrriteerde blik toe. "Als je zo graag aan Hawk's kant staat, was dan gewoon lekker in Huffelpuf gebleven," siste ze de jongen zachtjes toe. Eens een Huffelpuffer, altijd een Huffelpuffer. Zo typisch weer natuurlijk. Altijd voor elkaar klaarstaan, een voor allen allen voor een en nog meer van dat soort onzin. Maar prima, als de jongens haar geen gelijk wilden geven dan ging ze wel haar gelijk halen. Bij iemand die er veel meer vanaf wist dan deze twee snotneuzen bij elkaar. "Professoooor?" riep ze, met een lichtelijk zeurderig stemmetje. "Mr. Dickson en Mr. Wellesley zeggen allemaal onaardige dingen tegen mij. En alleen maar omdat ik gelijk heb." Trieste gevallen. "Ik heb toch gelijk?" @@Irwin Foulkes-Davenport
  6. [1835/1836]Sneeuw en beestjes: 3,4,6

    Excuse me, maar waar dacht deze suffe ananas het recht vandaan te halen om zo tegen haar te praten? Blanche dacht het nog redelijk netjes af te hebben gehandeld. Ze had hem niet eens hardop een sukkel genoemd, dat was heel aardig van haar kant. En toch moest hij dan nog even naar haar sneren dat hij haar hulp helemaal niet nodig had gehad. Oh kom op zeg, iedereen hier wist dat hij haar hulp duidelijk wel nodig had gehad, want hij had een fout antwoord gegeven. Maar blijkbaar was het erg zwaar om daarmee te moeten leven. Blanche hield trouwens enorm veel van theekransjes. Ze hield ze graag met haar vriendinnen en schepte dan op over de theebedrijven van haar vader, terwijl ze de nieuwste kruiden uitprobeerden en roddelden over alle andere mensen in de school. Ja, theekransjes waren fantastisch. Dus toen Hawk Dickson ook nog eens haar favoriete tijdsbedrijf beledigde, oh toen was het aan! "Wil je soms ook een kopje?" sneerde ze terug. "Kamille misschien, om wat te kalmeren. Je lijkt het er nogal moeilijk mee te hebben namelijk dat iemand anders het beter weet." Ze snoof en stampte even met haar voet in de sneeuw. "Aansteller. Ga lekker bij je moeder huilen ofzo."
  7. [1835/1836]Sneeuw en beestjes: 3,4,6

    Ondanks dat Hawk een Huffelpuf was zouden hij en Blanche het op dit punt goed kunnen vinden, want ook zij was hier niet voor de schattigheid. Nee, Blanche had Fabeldieren gekozen omdat ze op een dag hoopte op een hippogrief door de Grote Zaal te kunnen vliegen. Hippogrieven waren namelijk redelijk koninklijke dieren -ze eisten dat je voor ze boog, dat was wel een beetje jammer, maar als je er dan op mocht rijden was dat het vast waard- en net een stukje spannender dan vliegende paarden. Die waren vast niet zo moeilijk. Blanche kon namelijk ook op gewone paarden rijden, het enige verschil waren de vleugels. Helaas hadden ze tot nu toe nog geen hippogriefen behandeld, maar die dag zou vast nog komen. Op dit moment was het enige wat Blanche jammer vond aan Fabeldieren dat het bijna altijd buiten werd gegeven. Ook in de verschrikkelijke winters van de 19e eeuw, die soms wel een half jaar leken te duren hier in Schotland, gingen de lessen gewoon door. Blanche trok haar bontmuts nog maar wat verder over haar oren en schuifelde wat dichter naar het vuur toe, terwijl ze nadacht over de lessen van vorig jaar. Blanche kon zich eigenlijk niet zoveel speciaals herinneren en om nou met een komkommerhommel aan te komen zetten. Nouja, komkommerhommels waren altijd nog beter dan draken. Het donkerharige meisje gniffelde zachtjes. "Draken kunnen zelf vuur blazen," reageerde ze betweterig. "Ik denk niet dat ze onze hulp nodig hebben." Huffelpuffers. @@Hawk Dickson
  8. [1835/1836]I am too cool for dates, but this might actually be one

    Tevreden nam Blanche Graham's arm aan en maakte in haar hoofd een mentale notitie dat Christophe hier nog wel eens van kon leren. Haar broertje was zo nu en dan een echte wildebras die mensen in kooien stopte en het niveau had van een uit de kluiten gewassen kleuter. Nu kwam het wel eens voor in hun ruzies dat ook Blanche zich tot dat niveau verlaagde - immers was de strijd met Christopher er niet bepaald eentje van hoge stand, maar Blanche deed graag alsof dat helemaal niet waar was en zelfs als het waar was, dat ze nog steeds de meest volwassene was van hun twee. Wat trouwens niet veel zei, maar ssst. Graham leek gelukkig totaal niet op Chris. Blanche had nog geen enkel Huffelpuf-achtig trekje kunnen herkennen en daar was ze heel gelukkig mee. Zodra het kleed neer lag zakte Blanche naast de Zwadderaar neer en viste een fles aardbeienchampagne die ze had gestolen van haar moeder uit de picknickmand die ze had meegenomen. Want er ging niets boven een heerlijke versnapering tijdens interessante gesprekken. Ze had natuurlijk ook thee mee kunnen nemen, maar eerlijk gezegd hield Blanche niet zoveel van thee in de zomer. Dan was het veel te warm. Als andere Engelsen haar er raar op aankeken gaf ze de schuld altijd aan haar Franse roots, behalve als haar vader in de buurt was want dan durfde Blanche niet toe te geven dat ze geen thee wilde. Kon ook niet echt als de dochter van een van de grootste theefabrikanten van het land. "Wil je ook?" vroeg ze uit beleefdheid, maar ze verwachtte niet echt dat hij nee zou zeggen, dus begon ze maar gewoon twee glazen in te schenken. "Hoe is je zomer tot nu toe? Ik vind het zelf eerlijk gezegd heerlijk om vandaag even weg te zijn van huis. Mijn broer begint me echt een beetje op de zenuwen te zitten." Blanche hield zich nooit zo in als het om klagen over Chris ging. Hij ook niet trouwens. Dus dat scheelde wel. Straks had ze waarschijnlijk veel andere dingen om over te roddelen, dus ze nam het er maar even van nu het nog kon. Blanche reikte Graham een glas aan en glimlachte. Proost. Op ons.... en een vermakelijke middag."
  9. Blanche Ingram was uiteraard ook van de partij, want het veertienjarige meisje had nog nooit een zwerkbalwedstrijd gemist sinds haar eerste jaar hier op Zweinstein en zeker niet als het een wedstrijd was waarbij ze Huffelpuf in mocht maken. Nu... speelde Huffelpuf samen met Zwadderich en waren er eerlijk gezegd niet zoveel gele spelers, maar het ging om het idee. Haar eigen broertje zat vandaag helaas aan de kant, maar dat liet maar weer blijken wat voor ontzettende lafaard hij eigenlijk was. En altijd maar stoer doen met dat groepje vrienden van hem dat hij de Huffsketiers noemde, pfff. Professor Johnson gooide de bal op en het spel begon erg soepeltjes, met het andere team dat zijn eigen spelers meteen uit begon te schakelen. Niet dat Blanche daar echt problemen mee had, maar zelf was ze blijkbaar ook nog niet echt in topvorm, want ze kreeg het voor elkaar om de strijd om de slurk te verliezen van een jongen met één hand. Dit was niet de eerste keer dat Grigor Rhyddrerch haar lastig viel, dus Blanche stond al meteen klaar om wat vieze woorden zijn kant op te schreeuwen, die je normaal niet uit een meisjesmond zou horen komen, toen hij door een eigen fout al van zijn bezem afviel. Blanche, meelevend als altijd, barstte automatisch in lachen uit. "Oh Grigor, nog steeds even onhandig als altijd." Sorry, die grap werd voor haar nooit oud. Ohja, en er was natuurlijk ook nog een slurk, die Blanche gelukkig niet helemaal vergeten was, want zo'n goede zwerkbalspeler was ze wel. Ze schoot op de vallende bal af en wist hem nog net te vangen. Alleen was het nadeel dat ze nu nogal ver van de doelpalen van de tegenstander was verwijderd. "Hier!" gilde ze en ze gooide de slurk naar voren, richting één van haar teamgenoten. Hoopte ze. Het was eerlijk gezegd een beetje verwarrend met al die kleurtjes.
  10. [1835/1836] Dont keep calm its our birthday

    Ook Blanche was aanwezig op het feestje van haar vriendin, al betekende dat helaas wel dat ze de hele avond tussen de bacteriën van haar vieze Huffelpuf broertje door moest brengen. Maar ja, het was een feestje en als toekomstige koningin van de school kon ze onmogelijk niet gaan, zeker als het de verjaardagsweek was van Claude Ingram en Chase Bennett, die overduidelijk tot haar populaire kliekje moesten behoren later. Het meisje stapte de leerlingenkamer binnen, haar adem ingehouden en veegde wat onzichtbare Huffelpuf-viezigheid van Hawk Dicksons schouder -Hawk Dickson was een van de weinige jongens uit hun jaar die niet super goed bevriend leek te zijn met Christopher en dus de enige waar Blanche vrijwillig in de buurt zou willen komen- voor ze naast de jongen en Miss Thwaite ging staan. "Zeg heeft een van jullie Chase en Claude gezien? Ik zou ze graag mijn cadeautjes willen geven." En ze even ondervragen over deze vreemde locatie keuze. @@Hawk Dickson @@Fawn Thwaite
  11. Natuurlijk had Blanche verwacht dat haar vriendin ja zou zeggen, want dat was hoe het ging met beste vriendinnen. Die zeiden altijd ja op je plannen, ook al waren ze idioot, dom of gewoon onmogelijk. In dit geval was waarschijnlijk voor het woord roekeloos het meest van toepassing, maar daarvoor was Blanche nu eenmaal een Griffoendor. Toch klonk de instemming van Olivia haar als muziek in de oren en enthousiast sommeerde ze wat vergeten glazen hun kant op. Ze was immers niet zo ordinair om meteen uit de fles te gaan drinken. Dat was voor piraten en Huffsketiers. Blanche had nog niet zoveel ervaring met alcohol. Ze had wel eens iets gedronken op een feestje, maar veel verder dan een glas elfenwijn was ze eigenlijk nooit gegaan. Het was dan vast ook een fantastisch idee om met whiskey te beginnen, maar je moest er nu eenmaal iets voor over hebben om erbij te horen. Omdat Blanche geen flauw idee had hoe sterk whiskey nu precies was goot ze de glazen veel te vol en overhandigde er trots één aan haar vriendin. "Proost! Op ons!" Want zo egoïstisch was ze dan weer wel. De zware geur van alcohol dreef haar al tegemoet toen ze het glas naar haar mond toebracht, maar ze nam gewoon dapper een -iets te grote- slok, wist nog net een hoestbui binnen te houden van het brandende gevoel dat het drankje teweeg bracht in haar keel en knipperde de tranen uit haar ogen. Jezus. "Lekker," mompelde Blanche in plaats daarvan met schorre stem en ze schraapte haar keel om zichzelf te herpakken. "Voel jij al wat? Ik nog niet," zei ze stoer. "Oh Liv, we zouden onze verjaardag samen moeten vieren dit jaar en dit dan aan iedereen moeten geven. Denk je ook niet?" Daniella wist vast wel waar ze meer kon halen.
  12. Donderdag 9 juli 1835 Blanche Ingram had niet zo heel veel vrienden. Dat was niet omdat ze een hele grote bitch was -eigenlijk wel- maar omdat ze nogal kieskeurig was als het om haar vrienden ging. Ze wilde alleen maar het beste van het beste. Iemand die zo min mogelijk loser-potentieel bevatte en haar pittige opmerkingen tenminste een beetje kon waarderen. Helaas waren dat er niet zoveel. Heel Huffelpuf viel al meteen af, een deel van haar jaargenootjes was een beetje bang voor Blanche en na-apers zoals Christabella hoefde ze ook niet te hebben. Ja, het leven was zwaar, maar na Daniella, Olivia en Claude was er nu eindelijk nog iemand met wie Blanche werkelijk goed overweg kon. Hij was ook nog eens ontzettend knap. Oh en hij had haar mee gevraagd voor een uitje naar het strand. Tot nu toe was het een erg warme dag die veel mensen naar de verkoelende noordzee had getrokken en Blanche had haar parasol nodig om niet teveel zonlicht te vangen, want een gezond kleurtje was prachtig, maar bruin worden was een absolute no-go. Tevreden bleef Blanche voor een momentje aan de rand van het strand staan en bekeek de mensen op hun kleedjes en de paar die zich er aan waagden om te zwemmen in de zee vandaag. "Zullen we daar gaan zitten?" stelde ze voor en ze wees naar een verhoogd stukje in het zand. "Ik denk dat we daar het perfecte uitzicht hebben." Oh niet het uitzicht over zee, want zij en de Zwadderaar hadden natuurlijk wel iets leukers te doen dan romantisch naar een zonsondergang staren. Glimlachend keek ze Graham aan en wachtte tot hij haar het strand op zou begeleiden. OOC: Prive
  13. [1835/1836]A, B, C, you are better company

    Zaterdag 27 juni 1835 Blanche hield van Londen. Van de grote winkelstraten, de hoeveelheid verschillende mensen die er rondliep, de sfeer die de stad uitdroeg en het feit dat Londen 125 mijl bij Christopher vandaan was. Vakanties waren leuk, maar Blanche werd helemaal gek als ze vierentwintig uur per dag met Christopher in hetzelfde huis moest doorbrengen. In het begin was het nog wel oke geweest, toen ze hem elke ochtend uit had kunnen lachen omdat hij ontslagen was als Hoofdmonitor, maar zelfs dat ging op een gegeven moment vervelen en er waren veel leukere manieren en personen om de tijd door te brengen. Winkelend bijvoorbeeld, met Claude. Hoewel Claude's naam ook met de C begon was haar achternichtje zoveel gezelliger dan haar tweelingbroer dat Blanche bijna niet geloven dat ze zulke verre familie van elkaar waren. Haar jeugd was vast veel leuker geweest als het andersom was en ze Claude als zusje had, maar gelukkig had de tijd dat een beetje goedgemaakt door de twee meisjes in hetzelfde jaar in dezelfde afdeling in te delen. Nu sliepen ze al drie jaar bij elkaar op dezelfde kamer en wonder boven wonder waren ze nog steeds niet helemaal gek van elkaar geworden. "Claude!" begroette Blanche haar nichtje vrolijk. Haar vader had haar afgezet in het magische deel van Londen -want door het haardvuur werd je haar zo stoffig en in de war- en daarna had Blanche hem zo vlug mogelijk weggejaagd, want coole meisjes werden niet door hun vader ergens gebracht. "Hoe is het?" Blij om ontsnapt te zijn uit haar huis haakte ze haar arm door die van het andere meisje. "Vertel, waar wil je eerst heen?" Ze had Pappie veel geld afgetroggeld gisteravond voor dit shoppingstripje en ze was van plan het allemaal uit te geven. OOC: Niet echt privé denk ik, maar Lily sowieso eerst
  14. [1834/1835]De grote punten battle!

    Triomfantelijk keek Blanche toe hoe haar ballonnen door de lucht suisden en doel troffen. Ze waren dan misschien niet helemaal raak, maar het leek wel alsof deze Huffelpuffer ook op zwerkbal zat. Hij had in ieder geval erg goede schijnbewegingen waar Blanche misschien nog wel respect voor had gehad als het geen Huffelpuffer was geweest. Wat.. het overigens ook niet was, maar daar kwam het jonge meisje pas achter toen de jongen zich omdraaide en haar ballonnen plots van koers veranderden. Blanche slaakte een gil en probeerde zo vlug mogelijk een medeleerling als levend schild te gebruiken, maar helaas kon ze niet voorkomen dat één van de ballonnen haar raakte. Omijngod. Haar outfit. Ze stond hier niet voor niets aan de kant in plaats van op het veld. "Jezus Cadwgan," gilde Blanche geïrriteerd terug, terwijl ze wat rood spul dat op haar mouw terecht was gekomen aan het gewaad van de persoon naast haar probeerde af te vegen zonder dat die het door had. "Wie verkleed zich dan ook vrijwillig als een Huffelpuffer. Gadverdamme. Ik heb nog nooit iemand zo diep zien zinken." Waar ging het heen met de wereld? Straks gingen mensen de gele afdeling ook nog eens leuk vinden. Het hele idee! "Ga punten binnen halen voor Zwadderich ofzo." Als Huffelpuf won, dan kwam ze hem persoonlijk aanklagen. @@Keane Cadwgan
  15. [1834/1835]De grote punten battle!

    Blanche Ingram was geen Klassenoudste en hoewel ze zich daar dagelijks aan ergerde, omdat het logisch was dat zij gewoon de leiding zou moeten hebben, kwam het haar nu wel goed uit. Het parcours dat uitgelegd was over het terrein zag er namelijk nogal ingewikkeld en soms ook nogal vies uit, dus ze was blij dat ze gewoon aan de kant mocht blijven staan. Dat betekende natuurlijk niet dat Blanche braaf stil zou blijven zitten. Haar vervelende, irritante broertje, de Hoofdmonitor van Huffelpuf, zou namelijk wel het parcours beklimmen en het was absoluut niet de bedoeling dat Huffelpuf van Griffoendor zou winnen dit jaar. De andere afdelingen ook niet trouwens, maar Huffelpuf al helemaal niet. Daarom had Blanche een plan bedacht. Ze had een soort verfballonnen gemaakt met plakkerig spul wat er hopelijk voor zou zorgen dat de Huffelpuffers niet heel erg ver zouden komen op de baan. En als je niet ver kwam, kon je natuurlijk ook niet veel punten behalen. Het was perfect en Blanche kon niet wachten om een van de ballonnen recht in Christopher's gezicht te smijten, maar helaas kon ze haar broertje en zijn vervelende vriendjes niet zo snel vinden. Gelukkig, of helaas voor haar slachtoffers, spotte ze wel wat andere mensen in een geel gewaad. Prachtig. "Boe Huffelpuf!" Ze zwaaide haar arm naar achter en met haar beste zwerkbalworp smeet ze haar eerste ballonnen hun richting uit. En zo kwam het dat de Klassenoudste en Hoofdmonitor van Zwadderich Blanche's eerste doelwitten werden. @@Grosvenor Wydeville @@Keane Cadwgan
×