Jump to content

Blanche Ingram

Griffoendor Hoofdmonitor
  • Content count

    109
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    1

Blanche Ingram last won the day on April 20 2016

Blanche Ingram had the most liked content!

About Blanche Ingram

  • Rank
    Terror Twin

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    Zevendejaars Griffoendor, HH
  • Naam
    Irene

Profile Fields

Recent Profile Visitors

1,991 profile views
  1. [1837/1838] What do you mean, this is a bad idea

    Nouja! Nu had Blanche Henry inderdaad ook in de modder geduwd (geheel per ongeluk hoor! Als hij nou een beetje beter was blijven staan was er niks aan de hand geweest) maar ze zou nog steeds heel verontwaardigd zijn als ze zijn gedachten zou kunnen lezen. Zulke onaardige dingen hoorde je namelijk niet over je vrienden te denken. Gelukkig voor Henry had Blanche meestal geen idee wat voor dingen er in het hoofd van mannen omgingen en vandaag dus ook niet, maar de woorden die hij hardop uitsprak waren nou niet echt veel beter. "Ik doe helemaal niks!" gilde ze terug. "Jaa, dat is je eigen schuld. Jij gedraagt je als een Scheldvis op het droge." Als hij nou gewoon stil bleef zitten dan kwam die modder niet in zijn ogen terecht en bleef haar jurk mooi. Maar goed, voor allebei die dingen was het helaas al te laat en met zijn geschreeuw had Henry ook de nodige aandacht gewekt, want er kwamen al een paar bemoeizuchtige klasgenootjes bijstaan die vriendelijk hun hulp aanboden. Meestal zou Blanche niet zo moeilijk doen over het accepteren van die hulp, maar ze zag nu al helemaal voor zich dat ze dan straks ruzie had met Henry, omdat zij hem in de modder had laten vallen en vervolgens niet geholpen had en dan blij was met deze random Ravenklauwer die hem vast niet eens echt kende. Nou, bedankt Emmanuelle. Dat ging Blanche zich natuurlijk mooi niet laten gebeuren. "Nee hoor, ik help hem al," sneerde ze naar het andere meisje en ze duwde Emmanuelle ietwat hardhandig opzij, hopelijk niet zo hard dat het meisje ook in de modder terecht kwam -maar goed, als dat wel gebeurde was dat niet echt Blanche probleem, want ze kende het meisje niet-, zodat ze Henry's vieze, modderige hand vast kon grijpen. Ieuw, ieuw, ieuw. "Je moet wel een beetje meewerken hoor." Want zijn hand en de bodem onder haar voeten waren nogal glad.
  2. Blanche besloot niet meer verder in te gaan op Noah's eerste opmerking, want het had geen zin om een discussie aan te gaan over iets waarvan ze al wist dat ze gelijk had (of waarvan ze wist dat ze hem uiteindelijk toch ging verliezen. Blanche hield niet van verliezen). Het was ook saai. Blanche knikte. Ja, dat kon ze wel begrijpen. Je was zo beperkt als je alleen maar kon zitten. Gelukkig kon hij zijn armen nog wel gewoon bewegen, anders was er vast helemaal niks meer aan geweest. "Oh," zuchtte ze, toch wel wat geschrokken, toen Noah haar vertelde dat hij het maar moest accepteren, omdat hij er toch nooit meer volledig van zou genezen. "Echt niet? Magische dokters beweren toch altijd dat ze alles kunnen genezen." Met magie en een goed stel hersens kon je alles bereiken, was een gezegde dat Blanche al van jongs af aan met de paplepel in was gegoten, maar blijkbaar zaten er dan toch beperkingen aan. "Wat heb je eigenlijk gedaan dat je zo..." ze knikte richting de rolstoel. "Dat je daar nu in moet zitten." Blanche was er eigenlijk altijd van uit gegaan dat het iets doms was, zoals van de trap vallen ofzo, Huffelpuffers deden immers altijd alleen maar domme dingen, maar als hij echt de rest van zijn leven in die rolstoel moest zitten hoopte ze voor hem dat er toch op zijn minst een iets stoerder verhaal aan vast zat. Of anders dat hij wel zo slim was om er één te verzinnen, eentje waar ze misschien zelfs wel van onder de indruk zou zijn. Waar hij momenteel niet zoveel indruk mee maakte was zijn korte termijn geheugen en het feit dat hij niet eens meer wist wat hij hier was komen doen. Juist ja. Blanche rolde wat met haar ogen, maar deze keer op een iets minder onaardige manier en schudde haar hoofd. "Nee, het feest is in de Kamer van de Hoge Nood." Erg toepasselijk aangezien Blanche nodig hulp kon gebruiken, maar daar was die kamer nu vast niet goed voor, zo'n eind bij hen vandaan. "Ik was nog bezig met een extra opdracht voor Toverdranken. Ik wilde mijn cijfer graag nog optrekken tot een Uitmuntend voor het einde van het jaar, maar Astoria is best streng, dus het is nog maar de vraag of het gaat lukken." Gaf haar maar weer Whitley, die was een stuk makkelijker te manipuleren.
  3. Sociale Kalender - ZW

    Naam feest/evenement: Blanche dag! Aka Blanche 17e verjaardag Wat is het? Het is 1 september en die dag staat uiteraard in jullie geheugen gegrift als de eerste dag ven het nieuwe schooljaar op Zweinstein Blanche's verjaardag! En dat moet goed gevierd worden. Blanche heeft een heel treinstel afgebakend en er is genoeg eten en drinken, dus als je ooit helemaal wasted aan wilde komen bij het openingsfeest is dit je kans!!! Organisator: Blanche Ingram Uitgenodigden: Adore Appleby Austin Davidson Butterfly Dickson Fanny Dickson Aviana Fox Claude Bennett Titiana Dickson Sara Saint Henry Paget Noah Azarola Ant Dickson Ayden March Tabitha Fox Richard Ingram Chase Bennett Elise Stonetree Jude Foulkes-Davenport Ted Wellesley Hawk Dickson En iedereen die nieuwsgierig is en zomaar binnen komt lopen. Waar: Het achterste treinstel van de Zweinstein expres Wanneer: 1 september 1838 Gespeeld? Ja!
  4. 1 september 1838 Dat haar verjaardag op de eerste dag van het nieuwe schooljaar viel was altijd al een kleine ergernis geweest voor Blanche, die het al niet kon hebben als iemand bij de kleinste activiteit een beetje van haar spotlight stal. Maar dit jaar zou ze niemand en niets zomaar over haar heen laten lopen, geen openingsfeest, geen schoolhoofden, geen klasgenoten. Vandaag was haar zeventiende verjaardag. Vandaag was niet de eerste schooldag. Vandaag was Blanche dag en iedereen zou het weten ook. Als je een hele dag jouw dag wilde maken kon je maar beter vroeg beginnen met je feestje ook. En dat was precies wat Blanche ging doen. Met haar hoofdmonitorpowers -aka een beetje gillen tegen alle andere leerlingen dat jij de baas- had ze een heel treinstel afgebakend en aangekleed tot het terrein van haar feest. De ramen waren geblindeerd om toch een beetje die mysterieuze sfeer van de avond te kunnen voelen en verder pottenkijkers buiten te houden. Al haar vrienden hadden een paar weken eerder al hun uitnodiging ontvangen, zodat ze voorbereid en met cadeautjes aan konden komen zetten, en de rest van Zweinstein zou vast snel genoeg weten wat er aan de hand was. Het fluitje van de conducteur dat de trein op het punt stond om te vertrekken was ook meteen het startsein van het feest en Blanche liet de kurk van de champagnefles in haar handen met een knal de coupé doorschieten - hopelijk zonder meteen een van haar feestgangers uit te schakelen. "Woeeh, op het beste jaar ooit!" Nou, waar bleven die cadeautjes? _____ OOC: Open voor alle genodigden (te vinden in Zweinstein Sociale Events) en nieuwsgierige mensen die graag willen komen kijken wat er aan de hand is.
  5. Hoezo dat zei hij niet? Niet letterlijk, nee, maar het ging om wat er achter zat. Mensen stopten altijd andere betekenissen achter woorden. Lovende woorden waren zelden zo lief als ze in eerste instantie leken. Eigenlijk werden ze gewoon voortgebracht uit eigenbelang of jaloezie of onzekerheid. Blanche deed het zelf ook vaak genoeg. Als ze bijvoorbeeld elke keer hardop zou zeggen tegen Christopher wat ze eigenlijk dacht, zouden haar ouders nooit meer ergens met hen in het openbaar willen komen. Dat was de kunst van het verbloemen. Blanche beheerste het iets minder goed dan ze zou willen, want tegen sommige mensen kon ze gewoon niet haar mond houden. Ze snoof. "Maar je dacht het wel." Ja, alsof ze Noah's gedachten kon lezen. Ze zou er zelfs werkelijk niets van begrijpen als ze het kon. Natuurlijk wilde ze hier weg. In tegenstelling tot hem had zij wel nuttige dingen te doen met haar tijd. "Ik kan niet zo goed tegen stilzitten." Ze liet haar blik afdwalen naar beneden, over zijn rolstoel en besefte dat dat misschien niet zo'n aardige opmerking was. Nu was Blanche wel vaker niet zo aardig, maar dan liever met opzet en niet per ongeluk. "Niet beledigend bedoeld ofzo, maar vind jij dat ook niet saai?" Noah besloot in ieder geval eindelijk eens een kleine bijdrage te doen door een oplossing te suggereren. Een oplossing die Blanche ook wel overwogen had, maar die haar net iets te makkelijk had geleken. Maar goed, het was iets wat ze nog niet hadden geprobeerd en hij ging dit idee vast vasthouden tot ze bewees dat de wereld een stukje ingewikkelder in elkaar zat, dus trok ze koppig haar toverstok en vuurde een alohomora op de deur af. Zoals verwacht gebeurde er niet veel toen Blanche vervolgens tegen de deur aanduwde. "Nee, dat werkt niet," zuchtte ze, zowel teleurgesteld als opgelucht dat Noah geen gelijk had. Het meisje besloot maar weer een stapje naar achter te zetten, zodat er weer iets meer ruimte tussen hun in kwam. En nu? Moesten ze nu gaan wachten tot er een toevallige saaie Huffelpuffer die zo onpopulair was dat hij verder niks te doen had langskwam om de deur voor hen open te maken van de andere kant? "Wat kwam jij eigenlijk hier doen?"
  6. [1837/1838] What do you mean, this is a bad idea

    Er waren mensen die het verdienden om in plassen met modder te vallen. Huffelpuffers bijvoorbeeld. Haar aanvoerder van het zwerkbalteam die eiste dat ze nu kwam trainen Noah Azarola. Zelfs al maakte die gedachte haar warm van binnen. Die eerstejaars die haar elke maandagochtend maar voor de voeten liep. De persoon die worteltjessap had uitgevonden. Christopher Ingram. Blanche kon nog wel even door gaan, maar zelfs als ik deze lijst nog langer zou maken dan zou je Henry's naam er niet tussen vinden. Henry was namelijk een prima gast en Blanche mocht dan best gemeen zijn af en toe, niet tegen haar vrienden. Maar ja, zelfs tegen je vrienden kon je per ongeluk op botsen zodat ze in de modder belandden. En als je vrienden onderuit gingen, dan lachte je natuurlijk eest voordat je ze een hand aanbood om ze overeind te helpen. Niet dat ze tot dat laatste kwam. Haar gegiechel staakte en veranderde in een verontwaardigde kreet. "Aah Henry! Wat doe je! Dit is net een nieuw gewaad." Ze had van hem toch wel beter verwacht.
  7. Natuurlijk had Noah niet geweten dat er een feestje was. Nu had Blanche niet de hele gastenlijst gezien, maar er was nou eenmaal een belangrijke scheidingslijn tussen het populaire volk en nouja... de overblijfsels, de losers, de mensen die niet cool genoeg waren om voor geheime feestjes te worden uitgenodigd omdat ze alleen maar de sfeer naar beneden zouden trekken en je kon wel raden tot welke groep Noah behoorde. "Dat komt omdat je ook niet bent uitgenodigd," legde ze hem haarfijn uit. Vreemd genoeg leek die informatie hem niet heel erg te deren en even maakte dat Blanche toch wat in de war. Hoe kon hij nou doen alsof hij niet leefde voor geheime feestjes? Dat waren de beste feestjes! Iedereen wilde daar altijd heen! Geen uitnodiging ontvangen was een dramatische bevestiging van je plek op de sociale ladder. Maar niet voor Noah, blijkbaar. Omdat Blanche niet goed wist hoe ze met zo'n reactie om moest gaan, besloot ze zich maar te concentreren op het openen van de deur. Ze had Noah wel zien bewegen, maar heel erg veel extra ruimte leek er niet gemaakt te zijn. Kon hij ook niet zoveel aan doen, moest Blanche teleurgesteld concluderen, want hij stond gewoon precies vast tussen de twee stellingen. Met enige moeite slikte ze een nare opmerking in en zuchtte. "Ik weet het niet, ik probeer het wel gewoon." Als ze nou haar voet net naast zijn rolstoel neerzette -eentje paste nog wel- en dan wat over hem heen leunde kon ze misschien net goed op de deurklink richten (of... waar de deurklink gezeten had). Het was een beetje een ongemakkelijke houding, maar de weg naar succes was er nooit één zonder kuilen in de weg en als ze straks dan nog naar het feestje kon was alles vast snel vergeten. Ze stond bijna goed toen ze hem vlakbij haar een compliment kon horen mompelen. Blanche wierp een blik op de jongen in de rolstoel en bleef verbaasd staan. Waarom zei hij dat? En waarom ook op die toon? Niemand zei zulke dingen in dit soort situaties en meende dat dan oprecht. Oh ja Blanche, blaas maar de deur op, zooooo'n slim idee. De Griffoendorse liet haar blik naar de deur glijden en toen nog eens door de kleine ruimte waar ze zich in bevonden en helaas kon ze alleen maar de conclusie trekken dat Noah gelijk had. "Oke, oke... ik weet ook wel dat het niet het beste idee is," klaagde ze. "Maar als jij een beter idee hebt mag je het ook gewoon zeggen hoor." Pff mannen. Grote mond, maar weinig actie.
  8. Ja, Blanche was anders. Want Blanche was handig. Blanche was oplettend. En Blanche was niet zo dom om iets zoals dit te laten gebeuren. Het was maar goed dat het hier in de kast nu half duister was, want dan kon Noah minder goed Blanche rollende ogen zien toen hij een zwakke poging deed om de deur toch open te duwen. Ze had toch gezegd dat de deur nu niet meer open kon. Het was echt niet omdat Noah een aardige Huffelpuffer was dat deuren dan spontaan wel voor je open gingen zwaaien. Als dat het geval was, zou Blanche zijn gezelschap namelijk helemaal niet zo erg vinden en dan zou ze bovendien vanaf nu overal een Huffelpuffer mee naartoe nemen (op afstand) voor het geval je in situaties zoals deze terecht kwam. Je wist het maar nooit. Ze vonden het vast niet zo erg om te doen. Huffelpuffers leken het altijd leuk te vinden om achter mensen aan te dralen. Neem nou Noah, die eh.... ja, wat was hij eigenlijk precies komen doen? "Ja natuurlijk krijg je de deur wel van buitenaf open," antwoordde ze betweterig. Welke deur ging er nou van geen enkele kant open? Dan kon je het toch geen deur meer noemen. Dan was het meer een soort muur. "Maar het is laat en er is een feestje op de zevende verdieping, dus niemand gaat hier nog langs lopen," zuchtte ze dramatisch. Wellicht iets te dramatisch. Het was niet alsof heel Zweinstein werkelijk naar dat feestje ging, dus er waren nog genoeg potentiële deuropeners, maar Blanche was graag dramatisch. Dat maakte je verhalen mooier. Het meisje begon de trap af te dalen en eenmaal beneden bleek een voorraadkast toch aardig klein te zijn als je er opeens in zat opgesloten met twee mensen en een rolstoel. Er was amper plek om normaal te staan, laat staan dat ze nu makkelijk richting de deur kon zonder dat Noah in de weg stond. Dat was minder erg dan Blanche het nu deed klinken, want stiekem vond ze het helemaal niet zo erg om zo dicht bij Noah in de buurt te staan. Dat zei ze alleen niet natuurlijk. "Misschien kunnen we de deur opblazen? Laat me er eens bij."
  9. December 1837 Blanche was altijd wel een hardwerkende leerling geweest. Niet omdat ze de stof zo interessant vond, maar omdat ze altijd graag beter wilde zijn. Beter dan de persoon naast haar tijdens Transfiguratie, beter dan haar broer in alles, beter dan haar hele klas in Toverdranken, beter dan ze het jaar daarvoor was. Helaas kostte het veel tijd om altijd maar beter te zijn (en te blijven), Zeker nu haar laatste jaren op Zweinstein waren aangebroken en er zelfs in de meest luie leerlingen een soort motivatie leek te ontwaken om alsnog dat diploma in de wacht te kunnen slepen. Het werd steeds moeilijker om haar tijd te verdelen tussen leren en de leuke dingen. Haar vakken waren namelijk echt niet het enige waar Blanche zo graag de beste in wilde zijn. Ze stond ook graag helemaal bovenaan in de populariteitslijst. Al in haar eerste jaren had ze een plekje in de top tien weten te bemachtigen en nu stond ze zelfs op de eerste plaats. Die plek wilde ze maar al te graag behouden. Vanaf daar kon ze namelijk alleen nog maar omlaag en dat was... oh, ze wilde niet eens aan de mogelijkheid denken. Vanavond werd er een geheim feest in de Kamer van de Hoge Nood gegeven -je kon er alleen komen als je wist hoe je binnen moest geraken- en natuurlijk moest en zou Blanche er bij zijn. Dat soort feestjes konden je breken of maken. Helaas had ze overmorgen ook een deadline voor toverdranken en dat betekende dat ze zich aan een strak schema moest houden om én een Uitmuntende toverdrank te brouwen én het feestje te halen. En dus was ze nu haastig op zoek naar wat laatste ingrediënten in een van de provisiekasten. Het had allemaal perfect kunnen gaan, als iemand het niet voor haar had verpest. Vanuit haar ooghoek zak ze nog net Noah de kleine ruimte binnen rollen en hoe hij met zijn rolstoel de stok omver duwde die de deur openhield. "Nee!" riep Blanche en ze gleed bijna van haar ladder af. "Die moet je laten staan want het slot is stuk en..." Met een klap viel de deur dicht, waardoor het spontaan donker werd in de ruimte. "....Als hij dichtvalt gaat de deur niet meer open." Fijn. OOC: Privé met Margaux <3
  10. [1837/1838] Openingsfeest: watch the queen conquer

    Nou, het was niet echt waar ze op gehoopt had, maar ergens was het wel lief dat hij de kleuren van zijn jurk omtoverde zodat hij niet meer echt op die van haar leek. Bovendien had Noah nu een jurk aan met hier en daar knalroze, wat er stiekem wel heel grappig uit zag en dus toverde hij met zijn acties zowaar een kleine glimlach op haar gezicht. "Dat is iets beter," knikte ze beleefd, want hij had nog steeds het begin van haar avond verpest dus ze moest nu ook weer niet te vrijgevig met complimentjes gaan strooien. Straks ging hij nog denken dat ze hem aardig vond. De horror. "Een feestje?" mompelde ze vervolgens verbaasd en Blanche liet haar blik even over Noah glijden -waardoor ze weer bijna in de lach schoot, door zijn belachelijke outfit. Noah had haar nou nooit een heel... feestig persoon geleken. Nuja, hij deed het vast prima op familiefeestjes waar hij grappige verhalen uit kon wisselen met die ene oom waar niemand eigenlijk mee wilde praten, maar ze had het over echte feesten, goede feesten waar iedereen heen wilde komen en nog dagenlang over werd gepraat. Maar het thema wat hij voorstelde klonk best goed, al was het weinig origineel gezien hij het recht van het openingsfeest had gejat. Blanche wilde gewoon heel graag koningin zijn, dus dat zou ze hem wel vergeven. "Dat klinkt best goed," gaf ze met enige tegenzin toe, want dit was nu al het tweede goede dat er vanavond uit Leadley's mond kwam. "Heb je wel eens eerder feestjes georganiseerd?" Blanche wierp de jongen een kritische blik toe. Als hij het voor ging doen als haar feestje kon ze het natuurlijk niet hebben dat het door iets stoms alsnog een ramp werd. Dat deed haar reputatie hier op school niet veel goeds, zeker zo aan het begin van het schooljaar. "Want voor een echt goed feest moet je veel regelen hoor."
  11. Peer Reviewed Populariteitslijst december 1837

    Van Clémentine Gordon-Lennox: - Eleanora Paget - Henry Paget - Abigail Carrington - Galahad Graham - Harold Silvershore Van Valentina Callahan: - Boreas Peregrine - Harold Silvershore - Valor Priest - Elena King - Ayden March Van Ella Hawkings: - Elena King - Eleanora Paget - Andrea Houghton - Virginia Guyette - Piaras O' Hara Van Cassandra Haysward - Chase Bennett - Claude Bennett - Adore Appleby - Blanche Ingram - Elena King Van Austin Davidson: - Adore Appleby - Ant Dickson - Hawk Dickson - Richard Ingram - Chase Bennett Van Blanche Ingram: - Claude Bennett - Titiana Dickson - Henry Paget - Ted Wellesley - Noah Leadley Van Rebecca Thwaite: - Desmond Thwaite - Cadwyn Thwaite - Ethel Maclise - Imogen Rosanvallon - Louise Ellsworth
  12. [1837/1838] Openingsfeest: watch the queen conquer

    Blanche vond het helemaal niet grappig. Voor Blanche was het hebben van een speciale verjaardagsjurk een belangrijk onderdeel van haar dag. Al sinds ze vijf was ging ze er altijd één met haar moeder kopen, een week voor haar verjaardag en ze kon nooit wachten om hem eindelijk aan te trekken. Soms ging dat ook niet meer, één keer had Chris haar jurk ergens verstopt en een keer had hij hem in de modder gegooid de ochtend van hun verjaardag. Blanche had net zolang gegild en gehuild tot haar moeder haar mee uit winkelen nam om een nieuwe te kopen, maar toen vond ze natuurlijk geen echte goede verjaardagsjurk meer. Oh natuurlijk was Blanche ook geen schatje. Er was een tijd dat hun ouders feestjes voor de tweeling samen gaven, maar toen dat elk jaar uit de hand liep waren ze er maar mee opgehouden. Maar blijkbaar zat Chris er niet achter vandaag, het was een weddenschap met Fanny. "Oh," mompelde Blanche en ze probeerde haar gezicht weer wat in de plooi te trekken. Ze hield er niet van om zich zo kwetsbaar op te stellen en eerlijk gezegd had ze ook geen idee wat haar bezield had om zo open hierover tegen Noah te reageren. Stomme Huffelpuffers. "Het is wel belangrijk," klaagde ze geïrriteerd en koppig sloeg ze haar armen over elkaar. "Voor mij is de jurk belangrijk." En dat was reden genoeg, toch? Meer reden dan dat had ze niet nodig. "Mijn verjaardag wordt altijd wel een beetje verpest." En opnieuw wist ze eigenlijk niet zeker waarom ze dat tegen hem zei. Maar het was best aardig dat hij er naar vroeg. Hij was de enige die er naar vroeg, want de rest van de wereld leek het weer eens vergeten te zijn. "Iedereen is op 1 september altijd met andere dingen bezig. Zoals de treinreis en het openingsfeest en de lessen die weer gaan beginnen." En niemand was met haar bezig en dat was juist waar ze mee bezig moesten zijn, want het was haar verjaardag verdomme. Het was niet eerlijk. Of ze al taart had gehad? Verbaasd keek ze hem aan. Ze was jarig en taart was het eerste waar hij aan dacht. Zo typisch Huffelpuf. Blanche rolde wat met haar ogen en tuurde chagrijnig naar haar bord. "Nee," antwoordde ze uiteindelijk met tegenzin, want ze had zo het idee dat hij ging blijven staan tot ze antwoord gaf.
  13. IC Zweinstein Mededelingen

    Beste Griffoendors, Het is tijd om een nieuw afdelingshoofd te kiezen! Kies wijs, want voor je het weet zitten we er lang aan vast. Stemmen kan in de leerlingenkamer onder het genot van heerlijke ontploffende kersenbonbons. Groetjes, Blanche Ingram Hoofdmonitor
  14. [1837] OMG did you hear about...

    Eh, nou in alle eerlijkheid wist Blanche helemaal van niks, maar dat was toch wel heel beschamend. Normaal was Blanche de roddelkoningin van de school en nu had ze gewoon een fantastische roddel gemist. Ze wist niet hoe het had kunnen gebeuren, maar ze ging het ook nooit meer laten gebeuren ook! "Oh ja natuurlijk weet ik daar alles van," blufte ze tegen Tuney. Hoe bedoelde ze het speelde al langer? Waarom had Claude haar daar helemaal niets over verteld. Als beste vriendin én familielid had Blanche dit allang moeten weten. "Daar kan ik helaas niet over uitweiden, ik heb Claude beloofd er niets over te zeggen," knikte ze zo serieus mogelijk. "Maar het is allemaal heel tragisch inderdaad." Fransen waren helemaal niet zó stom. Haar moeder was ook Frans en haar moeder was fantastisch, maar goed dat was dan natuurlijk wel de vrouwelijke variant. "Nou, ik moet nog wat Hoofdmonitordingen doen, sorry, daaaag." In werkelijkheid ging Blanche echter meteen op zoek naar Claude, want haar vriendin had haar wel wat uit te leggen! "Claude!" riep ze toen ze het meisje had gevonden, niet zo heel moeilijk, Claude verstopte zich graag in de leerlingenkamer van Griffoendor en ze sleurde haar vriendin richting een rustig hoekje van de leerlingenkamer. "Wat hoor ik nou... Je bent zwanger van Emile?" viel ze maar meteen met de deur in huis, want dat was de beste manier om een zo eerlijk mogelijke reactie terug te krijgen. "Waarom heb je me dat niet vertelt? Ik ben je vriendin, je kan me dat soort dingen echt wel vertellen." Blanche wierp de blondine een ietwat beledigde blik toe. "Nu heeft iedereen het over. Iemand heeft het Chase vast ook al verteld want hij had het over een scheiding." Ofzoiets. Ze was iets te druk bezig geweest met paniekeren waarom ze dit niet wist toen Tuney daar iets over zei. Bezorgd keek ze haar vriendinnetje aan. "Gaat het wel goed? Hoe is dit in godsnaam zo gekomen?" Aka geef me alsjeblieft nieuwe informatie, zodat ik niet met oud nieuws aan kom zetten als iemand er weer over begint. Claude's reputatie was belangrijk hoor, maar haar eigen reputatie als roddelkoningin ook.
  15. [1837/1838] Openingsfeest: watch the queen conquer

    Heel leuk van de leraren dat ze een koninklijk thema hadden bedacht, maar de enige die vandaag echt koningin mocht zijn was Blanche. Want het was haar verjaardag en op je verjaardag ging je altijd voor anderen. Dat begreep helaas niet iedereen altijd -en soms vergaten mensen ook nog eens dat ze jarig was, omdat ze veel te druk bezig waren met het openingsfeest en dat ze eindelijk terug mochten naar Zweinstein, het was allemaal heel treurig- maar dit jaar had ze zich extra goed voorbereid, want ze had zich als een ware koningin gekleed, inclusief kroon. Trots als een pauw zat ze nu aan de tafel van Griffoendor, waar ze heel voorzichtig een lepel soep naar haar mond toe te brengen, zodat haar jurk niet vies zou worden. Echter, op dat moment rolde Noah Leadly voorbij. Dingen waren een beetje ongemakkelijk tussen Noah en Blanche sinds ze hem per ongeluk een keer had gekust in de bibliotheek, of tenminste, dat vond Blanche. Noah leek er totaal geen probleem mee te hebben om zich alsnog in haar buurt te begeven en zich te gedragen alsof er niks gebeurd was en stiekem maakte Blanche dat een beetje kwaad. Want ze wilde ook helemaal niet dat iemand wist dat er iets was gebeurd, maar nu leek het net alsof hun kus helemaal niet bijzonder was geweest. Ja, Blanche wist zelf ook niet zo goed wat ze daar mee aan moest, want ze kon onmogelijk allebei hebben. In ieder geval leek Noah vandaag in een goede bui te zijn, want hij complimenteerde haar jurk. "Dankje," glimlachte Blanche trots. Eindelijk een beetje de waardering die ze verdiende. Of nouja, dat dacht ze. Ze had nog niet de moeite gedaan om een fatsoenlijke blik op Noah te werpen, maar zijn volgende woorden vroegen daar wel om. Verbaasd staarde ze hem aan. Wat was dit nou weer? Met een soort kalmte die bijna eng was legde ze haar lepel neer en draaide zich naar Noah om. "Waarom," begon ze. "Waarom draag je een jurk? En waarom... draag je mijn jurk?" Ze had zo haar best gedaan om een mooie uit te zoeken, speciaal voor dit feest, speciaal voor haar verjaardag en nu was het verpest, want als iemand anders precies dezelfde jurk droeg, dan was het net bijzonder meer. Waarom gebeurde er nou altijd zoiets. Ze was het zo zat. "Heeft Chris je hiertoe opgezet? Hij wil altijd mijn verjaardag verpesten," jammerde ze, oprecht iets van verdriet in haar stem. Mocht ze dan echt niet één dag, gewoon één dag eens echt koningin van de school zijn?
×