Jump to content

Rosenne Collingwood

IC Schoolhoofd
  • Content count

    275
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    45

Rosenne Collingwood last won the day on February 23

Rosenne Collingwood had the most liked content!

About Rosenne Collingwood

  • Rank
    I always thought that we could have a better love
  • Birthday 08/11/95

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    VTP
  • Naam
    Irene

Profile Fields

Recent Profile Visitors

9,735 profile views
  1. [1836/1837]Too good to be true

    Misschien dat ik special voor Gianna Rosenne's naam maar weer terug zou moeten veranderen naar Buttercup, maar er was een reden dat ze de naam Collingwood had gehouden, zelfs al was haar huwelijk met Matt nooit precies geweest wat het had moeten zijn. Uiteindelijk was het namelijk toch de naam die haar kinderen droegen. Haar kinderen die, sinds de dood van hun vader, zich toch wat anders tegen haar gedroegen, misschien niet meer zo dicht bij haar stonden als ze eigenlijk had gehoopt en dit was een manier om ze wel dichtbij haar te houden.Om te laten zien dat ze nog steeds familie waren en dat ze er altijd voor hen zou zijn, want ze hadden misschien geen vader meer, maar ze hadden wel een moeder. En soms leken ze wel eens te vergeten dat ze daar ook wel dankbaar voor mochten zijn, in plaats van dat ze het steeds hadden over het figuur dat mistte. Of misschien... was het gewoon de beginnende puberteit. Dat kon ook. Maar het was frustrerend, want ze deed zo haar best. In ieder geval ging ze er vandaag even niet aan denken. "Oh dankjewel! Ja het zwerkbalveld klinkt goed." Eigenlijk wilde ze liever dingen zien die ze nog niet zo vaak had gezien, maar daar kwamen ze vast nog wel. Rosenne was niet iemand om heel snel te gaan klagen. "Een oude vriend van mij coacht volgensmij het zwerkbalteam hier, Hunter Silvershore. Kent u hem? Hij speelt ook bij de Ballycastle Bats," vertelde Rosenne opgewekt, want ze vond het altijd leuk om over Hunter te praten. Dat ze ooit een fanclub voor hem had opgericht hield ze maar even achterwege, daar konden mensen nogal raar van gaan kijken. "Houdt u ook van sport? Of eh bent u vooral graag bezig met de wetenschap?" Hij zag er niet echt uit als iemand die graag op een bezem zat, maar dat was niet erg. Ieder zo zijn ding.
  2. Donderdag 14 september Eigenlijk was het de bedoeling dat vandaag gewoon een simpele les zou worden. Ze zou de ouderejaars een potje zwerkbal laten spelen en aan de hand van hun kunsten hen helpen kiezen wat voor lessen ze wilden volgen dit jaar. Simpeler dan dat kon bijna niet. Alleen toen had een of andere grapjas besloten dat het wel leuk was om de schoolbezems te betoveren. Ze wist niet wie het was, maar oh als ze hem of haar te pakken kreeg dan was deze persoon nog lang niet jarig. "Eh welkom!" riep ze, voor ze soepeltjes voorover bukte om een Komeet 1800, die razendsnel over de hoofden van de groep leerlingen vloog te ontwijken. "In deze vliegles zullen we kijken hoe het zit met jullie zwerkbal vaardigheden, maar zoals jullie kunnen zien hebben we momenteel een klein probleem." Dat was een understatement bleek maar weer toen een van de bezems vrolijk een leerling onderuit veegde en vervolgens zijn haar begon te "borstelen" waardoor de leerling er binnen enkele seconden uitzag als een soort vogelverschrikker. "De schoolbezems zijn nogal ehm, op hol geslagen. Dus die moeten we eerst vangen en temmen voor we kunnen beginnen." Heel veel keuze gaven de bezems hen ook niet, want zodra je te lang stil stond deden ze een poging om je te tackelen of tegen je aan te vliegen. "Tien punten voor elke gevangen bezem!" opperde Rosenne hoopvol, je weet wel, voor het geval een bezem die achter je aanrende niet genoeg motivatie was. OOC: Je bent vrij om te zeggen dat jouw karakter degene is die de bezems heeft betoverd als je dat leuk vind <3 (of per ongeluk vervloekt) en verder veel plezier!
  3. [1836/1837]Too good to be true

    Vrijdag 7 april 1837 Een aantal weken geleden had Rosenne bezoek gehad van een een sneaky vent alleraardigste professor die een aantal van haar zevendejaars zou betrekken in zijn onderzoek en had ze zichzelf aan hem opgedwongen gevraagd of ze een keer mocht komen kijken om te zien hoe dat er nu precies aan toe ging op de Universiteit. Uiteraard had professor Wydeville dat een verschrikkelijk leuk idee gevonden en met tegenzin daar vriendelijk mee ingestemd. En vandaag was het dan zover. Rosenne was iets te laat, gewoon, niet omdat ze werkelijk te laat was vertrokken, maar omdat ze liever niet te enthousiast wilde lijken om een dagje weg te zijn. Wat het moederschap wel niet met je deed, een dag zonder werk en je kinderen was dan opeens net een vakantie. Nu was ze hier technisch gezien ook wel een beetje voor haar werk, maar Rosenne zou liegen als ze zou beweren dat dat de enige reden was dat ze het had voorgesteld. Ooit lang geleden had Rosenne wel eens voet gezet in de Universiteit, maar veel kon ze er niet echt meer van herinneren. De laatste keer was waarschijnlijk voor Matt's diplomauitreiking maar dat was ook alweer jaren geleden en daarna was er geen reden meer voor Rosenne op op de Universiteit rond te hangen. Gelukkig was mr. Wydeville's kantoor niet heel moeilijk te vinden, zodra ze het goed gebouw te pakken had dat wel, maar daar zou ze het maar niet over hebben, anders zou hij misschien denken dat ze geen rondleiding meer nodig had. Ze klopte aan en stak nieuwsgierig haar hoofd om het hoekje van de deur. "Hallo!" galmde haar stem opgewekt door zijn kantoortje en ze streek een niet bestaande plooi uit haar nieuwe jurk. "Alles goed? Sorry dat ik een beetje laat ben." Ach, universitaire onderzoekers waren vast drukke mensen die graag wat extra tijd hadden voor eh... nadenken, of wat ze ook precies deden. Daar zou ze vandaag vast achter komen. OOC: Met Gianna
  4. [1836/1837] Halfway to nowhere

    Vrijdag was niet de beste dag. Oh. Rosenne kon voelen hoe er meer bloed naar haar wangen begon te stijgen. Ze had gehoopt een goede suggestie te doen door een doordeweekse dag te nemen, maar nee. De vrouw wierp een schuine blik in haar agenda en toen richting Ambrose. Dit was een domper, maar daar hoefde ze zich niet door uit het veld te laten slaan. Als vrijdag een slechte dag was had hij dat ook meteen kunnen zeggen. "Ja, helaas. Ik heb het erg druk," hield ze daarom maar voet bij stuk. Het was beter dan zaterdag, dus het was vast nog een prima dag, moest ze maar even vanuit gaan. Het was alleen fijn geweest als hij er misschien iets enthousiaster bij had gekeken, maar misschien was mr. Wydeville gewoon niet zo'n expressief persoon. Rosenne schoot mee overeind en schudde vriendelijk zijn hand. "Ja, tot over drie weken dan. Uil maar wanneer ik er moet zijn. Ik kijk er naar uit." Ze glimlachte. "Fijn weekend alvast." En na die woorden wandelde Ambrose Wydeville weer uit haar kantoortje, maar niet uit haar leven.
  5. [1836/1837] Halfway to nowhere

    Doordeweeks, hm? "Eens kijken," humde ze zachtjes, waarna ze haar agenda deze kant op sommeerde. Het ding was roze en zat vol geplakt met allerlei gekleurde papiertjes in een poging om orde te houden in alle afspraken van lessen tot vergaderingen en activiteiten van haar kinderen. Ooit had ze namelijk bedacht dat een kleurenschema vast een goed idee was. Rosenne had altijd graag zo'n geordende moeder willen zijn, zo iemand die altijd alles op orde had, die er was voor haar kinderen als ze naar school gingen en als ze thuis kwamen en hen altijd op tijd herinnerde aan hun huiswerk en hun voorstellingen en die zelf taarten kon bakken als de school weer een of andere bakesale hield. Maar de waarheid was dat als moeder, ze dingen vaak helemaal niet op orde had. Dat het soms best wel overweldigend was zo in haar eentje, dat ze zo nu en dan wel eens vergat als haar kinderen ergens moesten zijn en dat ze helemaal niet goed kon koken. Maar ze deed haar best en ze hoopte altijd maar dat dat genoeg was. Soms als ze Dayton hoorde praten, vreesde ze van niet. "Nee, nee, doordeweeks is wel het leukst dan. De echte universiteitssfeer proeven." En dan hoefde ze geen oppas te regelen, als haar kinderen op school of bij de creche waren. "Vrijdag kan ik meestal wel!" opperde Rosenne en ze sloeg een bladzijde om. "Oh wacht, nee komende vrijdag niet, want dan heeft mijn dochter een optreden met haar dansclubje van school." Wel onthouden Rose, het was belangrijk. Loïs vond het belangrijk. Ze snapte soms alleen niet waarom al haar kinderen 100 activiteiten naast school wilden doen. En dan realiseerde ze zich dat ze vroeger zelf ook zo was geweest. Matt had er altijd over geklaagd. Waarom ze eigenlijk zoveel dingen moest doen. Omdat het leuk was, zei ze dan. Omdat ze alles wilde doen en uitproberen en van de wereld wilde zien. Nu zag ze niet veel meer dan de binnenkant van haar kantoor en slaapkamer, dus eigenlijk was ze wel blij met een uitje naar de Universiteit. Als ze ging dan wilde ze er genoeg tijd voor uittrekken. "Ehm, wat dacht u van over drie weken? Lukt dat? Of geeft u les die dag? U geeft ook les toch?" Ze had geen idee eigenlijk hoe dat precies werkte op de Universiteit, of dat je gewoon de titel professor kreeg als je slim genoeg was en iets leuk deed op de Universiteit.
  6. [1836/1837] Halfway to nowhere

    Wat? Hij ging er toch niet nu al vandoor! Hij had nog niet eens zijn kopje thee op. Oh nee gelukkig, hij bleef zitten. "Oh ja graag, dat klinkt fantastisch!" Een rondleiding over de Universiteit van een echte professor, dat was vast als een rondleiding van de Johnsons door Zweinstein, waarbij je alle geheime gangen kreeg aangewezen en bijzondere plekjes leerde kennen. Ze was nu al benieuwd naar wat Ambrose haar allemaal zou laten zien. Tevreden nam ze een slokje van haar thee en tuurde over de rand van haar kopje naar de man tegenover haar. Hij zag er best wel jong uit. Rosenne had altijd gedacht dat professoren op de Universiteit allemaal oude mannetjes met snorren en een warrig Einsteinkapsel waren, maar daar leek Ambrose in de verste verte helemaal niet op. "Wanneer heeft u tijd? U heeft vast een heel druk schema." Zei het schoolhoofd van Zweinstein die ook nog eens een alleenstaande moeder was van vier kinderen en vast amper tijd had voor een normaal ontbijt. Nouja, gelukkig had je daar hier huiselfen voor.
  7. Lessen Trivia Vliegen

    Eerstejaars Vrijdag 7 april De eerstejaars leren vandaag hoe het is om met met 1 hand te vliegen, een vaardigheid die goed van pas komt als je de komende jaren zwerkbal wil gaan spelen in een van de afdelingsteams. Rosenne tovert een van hun handen met een plakspreuk op hun buik vast en laat ze vervolgens vliegen over het veld, eerst rechtdoor, dan met een bochtje, in een rondje, langzaam, snel, steeds moeilijker. Halverwege de les wordt er van hand gewisseld, omdat je anders nogal spierpijn krijgt. Tweedejaars t/m Zevendejaars - Gezamenlijke training Donderdag 6 april Rosenne is die sneeuw een beetje zat, dus vandaag blijven ze lekker binnen in de gymzaal en wordt er geoefend met de effecten van windvlagen. In de gymzaal staan een aantal enorme windmachine's die windstoten van voor/zij/achter/onder/alle kanten kunnen geven. Eerst krijgen de leerlingen de tijd om te oefenen, aan het einde van de les wordt er een wedstrijdje gehouden wie er het langst op zijn bezem kan blijven zitten. Tweedejaars t/m Zevendejaars - Specialisatie training Jagers Woensdag 5 april De specialisatietraining van deze week is gericht op de Jagers. Tijdens zwerkbal kan het wel eens gebeuren dat je een ledemaat minder hebt om te gebruiken, omdat er een beuker tegenaan is gekomen. Soms moet je dan toch verder spelen en dat kan best een kunst zijn. Nu gaat Rosenne natuurlijk geen botten breken, dus tovert ze het gewoon zo dat je arm of been verandert in een slappe spagehettisliert die niet goed functioneert. Daarna oefenen ze met vliegen, overgooien en scoren.
  8. Lessen Trivia Vliegen

    In dit topic vind je het lessenoverzicht van Vliegen. Ik zal hier regelmatig lessen in proberen te posten die worden gegeven Als je het leuk vind om met één van de lessen of opdrachten die Rosenne geeft iets te doen, voel je vrij om er topics van te openen! Of als je graag een les zou willen zien als topic, spreek me even aan, dan kan dat altijd! (Of als je zelf een leuk idee hebt wat je in de les wil zien, mag je dat ook aangeven) Vliegles valt voor de eerstejaars op vrijdagmiddag, voor de overige jaren staat het niet vast en kies ik zelf datums uit <3 Lessenoverzicht 1836/1837: - - -
  9. [1836/1837] Halfway to nowhere

    Gezien Rosenne's verleden zou ze misschien niet zo naïef moeten zijn, maar helaas was dat een trekje waar de meeste van mijn karakters nooit zo goed aan ontkwamen (ik vrees omdat het trekje zich ook permanent in mij bevindt). Maar er klonk werkelijk niets verdachts aan Ambrose zijn verhaal, dus slikte ze het als zoete koek en knikte vol medeleven. Wat een zielig verhaal, al kon het natuurlijk altijd gebeuren. Van haar eigen kinderen had alleen de jongste nog geen magie vertoond, maar Tyler was vier en eerlijk gezegd had Rosenne nooit eerder nagedacht over de optie dat het misschien wel nooit zou komen. Over Dayton en Loïs had ze zich nooit zorgen hoeven maken, want die vonden het als baby al leuk om overal naartoe te zweven. Heel leuk hoor, maar ook heel lastig om af te leren en ze dan nog eens te leren lopen, want dat was maar saai in vergelijking met vliegen natuurlijk. Uiteindelijk was het gelukkig wel redelijk goed gekomen. "Wat goed dat u zich zo erg wilt inzetten voor dat soort kinderen." Het was werkelijk bewonderenswaardig. Deze man moest wel een erg groot hart hebben. "En ik denk dat dat wel moet kunnen." Één keer in de twee weken een dagje naar de Universiteit klonk best redelijk. Dat slokte niet teveel tijd op van de leerlingen. "Zaterdag is een fijne dag, dan hoeven ze geen lessen te missen. Dat is ook wel van belang, ik geloof dat de meeste leerlingen nu in hun zevende jaar zitten en het moet niet ten koste gaan van hun eindexamens." Nee, het moest juist een aanvulling zijn op de leerstof. "Uiteraard zullen we dus ook in de gaten houden of ze genoeg tijd over houden voor hun huiswerk, maar ik verwacht daarbij niet zo snel problemen." Meestal waren het toch de al erg hardwerkende leerlingen die dit soort projecten gingen doen. "Kan ik zelf ook eens komen kijken?" vroeg ze nieuwsgierig. Oh, ze hoefde niet het onderzoek binnen te vallen hoor, maar hij gaf ook lessen toch? Magie en ethiek, dat soort dingen leerde je niet Zweinstein. Kon ze meteen zien wat de leerlingen allemaal leerden en zien hoe het ging. Het was toch wel spannend, zo voor het eerst een samenwerking met de Universiteit. "Het klinkt gewoon zo interessant. Ik heb zelf helaas nooit de gelegenheid gehad om de studeren aan de Universiteit," legde Rosenne uit en ze streek even verlegen een plukje haar achter haar oor, want sommige mensen konden nogal beoordelend overkomen als je zoiets zei. Niet dat ze zich ergens voor hoefde te schamen, want hé, wie was hier het Schoolhoofd.
  10. [1836/1837] Halfway to nowhere

    Misschien was Rosenne ook niet echt een standaard Schoolhoofd of lerares. Ze had altijd de neiging om een beetje te moederen over iedereen die met vragen haar kantoortje binnenkwam, of je nou een leerling, een collega, tachtig jaar oud, haar eigen kind of een geniepige universitaire professor was. En achja, iedereen in Groot-Brittanië wist dat thee altijd alles nog beter maakte dan het al was. Met een simpele zwaai van haar toverstok begon de theepot zelf zijn werk te doen en nam Rosenne plaats in de zetel tegenover hem. Nee, Ambrose kwam er inderdaad niet vanaf het het ondertekenen van een simpele brief. Niet omdat Rosenne hem niet vertrouwde, want ze had absoluut geen reden om Ambrose Wydeville niet te vertrouwen, maar omdat ze gewoon oprecht geïnteresseerd was in zijn onderzoek en wat haar leerlingen allemaal bij hem gingen uitspoken. Wat een geluk hadden ze toch, dat ze de kans kregen om alvast iets te studeren aan de Universiteit. "Wat interessant," knikte ze dan ook, toen hij wat uitweidde over het onderwerp van zijn lessen. Snullen waren toch een beetje de vergeten mensen in de tovenaarsmaatschappij en Rosenne had eigenlijk ook nooit zoveel over ze nagedacht, want ze kende er zelf ook geen. Of wacht, was dat nichtje van professor Foulkes-Davenpourt geen snul? Lief meisje was dat, ontzettend beleefd, liep ook totaal niet in de weg hier. Een voorbeeld van hoe snullen toch nog wel mee konden draaien in de maatschappij, al was het soms lastig om hun plekje te vinden. Het was maar goed dat er mensen bestonden zoals professor Wydeville die daar aandacht aan gaven en onderzoek naar deden. "Hoe bent u daar op gekomen?" vroeg ze nieuwsgierig. "Kent u zelf ook iemand die een snul is?" Wydeville, dat was ook zo'n grote tovenaarsfamilie nietwaar? Dan zou het vast wel eens zijn voorgekomen. De thee was klaar en begon zich voor hen in te schenken, terwijl Ambrose vertelde over de taken die de studenten zouden gaan uitvoeren. "Oh ja, het lijkt heel leerzaam voor de studenten," knikte ze instemmend. "Een hele leuke gelegenheid om eens zelf te zien hoe het leven er op de Universiteit aan toegaat. Ik moedig dit soort projecten zeker aan, sommige zevendejaars hebben toch nog niet altijd een goed beeld bij de universiteit of wat ze willen gaan studeren." Ze goot wat melk in haar eigen thee en nam een slokje. "Hoe lang gaat het project ongeveer duren denkt u?"
  11. [1836/1837] Halfway to nowhere

    Het was voor Rosenne helaas niet de eerste -en vast ook niet de laatste- keer dat iemand dacht dat ze vast wel een man was. In de negentiende eeuw zat het er nog zo erg ingebakken dat belangrijke functies als Schoolhoofden alleen aan mannen werden gegeven, dus ze kon het ze ook niet echt kwalijk nemen en begroette Ambrose dan ook met een warme glimlach, zoals ze eigenlijk iedereen die haar kantoortje binnenkwam wel begroette... behalve als ze voor strafwerk kwamen. Dan moest ze haar serieuze gezicht opzetten, iets waar ze oprecht op had geoefend. "Ah, Mr. Wydeville!" Vlug legde ze de papieren waar ze mee bezig was geweest opzij en schoot overeind van haar stoel, zodat ze hem een hand kon geven. "Ja, ja dat klopt! Heel leuk." Ze had inderdaad een tijdje terug een brief ontvangen, die ondertussen ergens verloren was gegaan in de stapel op haar bureau, maar ze kon het zich nog wel herinneren, omdat het initatief haar wel had aangesproken. Zelf had Rosenne nooit de kans gehad om te studeren aan de Universiteit of waar dan ook, iets wat ze op de bepaalde manier altijd wel een beetje een gemis had gevonden. Want het was toch wel een hele belevenis, zo'n studententijd en je leerde er veel van. Uiteindelijk was het met haar allemaal goed gekomen, want he nu was ze hier, maar ze was toch altijd wel onder de indruk van mensen zoals professor Wydeville, die hun leven aan de wetenschap en het onderwijs toewijden. "Gaat u zitten." Uitnodigend gebaarde ze naar het comfortabele zithoekje van haar kantoor dat ze meestal gebruiktte voor dit soort gesprekken. Een bureau tussen je in was toch niet altijd fijn praten. "Wilt u misschien een kopje thee? Of iets anders?" Ze had geen idee hoe lang hij van plan was om te blijven, maar het was altijd vriendelijk om het aan te bieden. "Kunt u me nog eens vertellen om wat voor lessen het precies ging? Ik geloof dat het een beetje is weggezakt."
  12. IC Zweinstein Mededelingen

    Beste leraren, Op 1 januari 1837 zijn jullie allemaal van harte welkom op de nieuwjaarsborrel. Om te vieren dat we al een half jaar hebben overleefd en we weer even goed kunnen roddelen over de leerlingen. Het feest begint om 21.00, ik hoop jullie natuurlijk allemaal te zien. Vriendelijke groet, Rosenne Collingwood Schoolhoofd
  13. OOC: Hello lekker laat want het is alweer februari, maar woeeh Rosenne heeft een lerarenborrel georganiseerd en ze had speciale drankjes besteld, maar daar bleek een extra toverdrankje in te zitten die je innerlijke kind naar boven haalt en waar je je nogal onverantwoordelijk van gaat gedragen, voor zover leraren dat natuurlijk al niet doen. Hoe meer je drinkt, hoe jonger je uiteindelijk mentaal wordt (rip Tristan). Woepsie! Dus nu is het chaos. 1 januari 1837 Het leven van een leraar was zwaar, oke. Vooral als je een leraar op Zweinstein was. De drukte, genoeg kinderen die niet luisterden, magie die er ook nog eens aan te pas kwam, lessen die je moest verzinnen, huiswerk dat je na moest kijken. Oh Rosenne hield ook wel van kinderen en lesgeven, maar soms waren er van die dagen dat het je allemaal even teveel werd en je wel eens behoefte had aan een goede whiskey met heel weinig ijs en vooral gewoon heel veel whiskey. Gelukkig was het nu vakantie, een welverdiende twee weken rust. Tenminste als je niet achter liep met werk, wat ze helaas wel deed. Rosenne deed graag alsof het helemaal geen moeite was om schoolhoofd, leraar en alleenstaande moeder zijn, maar de werkelijkheid was dat ze zich soms wel echt heel erg moe voelde. Dus werk of niet, ze vond wel dat zij en de overige leraren weer eens een borrel hadden verdiend. Borrels waren altijd gezellig, want je leerde meteen iedereen weer wat beter kennen en het was toch een momentje van ontspanning. En wat nou beter dan een nieuwjaarsborrel om te vieren dat ze het weer een jaar hadden overleefd! Om de gelegenheid nog wat specialer te maken had ze wat bijzondere dranken ingekocht waar je blijkbaar extra van in je vel zou gaan zitten. Dat klonk best goed. Behalve dat ze nogal goedkoop waren en eigenlijk illegaal, omdat ze niet het effect gaven waarvoor ze werden gepromoot. Maar he, dat kon zijn toch ook niet weten. Die man had er zo lief uitgezien. In ieder geval was het wel heel lekker. En gezellig zo. Ze had nog maar één glaasje op, maar ze kon het nu al wel een beetje voelen. Wat ze vooral kon voelen? Nou, dat ze zich wilde gedragen als een impulsieve puber die alle grenzen opzocht. Dus greep ze de eerste de beste, willekeurige persoon vast en stuiterde enthousiast op en neer: "Oh, weet je wat ik altijd al eens heb willen doen? Sleeën op het dak! Zullen we dat doen?"
  14. [1836/1837]How to be a professional 101

    Caspian's beschrijving over waarom hij zwerkbal zo geweldig vond was misschien een beetje vaag, maar Rosenne begreep het wel. Soms was je passie niet altijd in woorden te omvatten, maar was het vooral iets wat je voelde. Ze knikte dan ook instemmend bij de woorden van de jongen en zwiepte nogmaals met haar toverstok, waardoor de theepot nu automatisch hun kopjes vol begon te schenken. "Het is inderdaad magisch." Om te kunnen doen wat je altijd wilde doen, niet puur omdat het een magische sport was. "Maar vertel, hoe had je dat in gedachten?" Het was heel leuk om te bedenken wat je wilde doen, maar beroemd zwerkballer was verder niet erg specifiek. "Welke positie heeft je voorkeur? Ik heb gehoord dat je verschillende posities hebt gespeeld in het zwerkbalteam van Griffoendor, dus dat is al een hele goede manier om te kijken naar wat je het meeste ligt." Zelf had Rosenne altijd het liefst alleen maar als jager gespeeld. Ze was klein en snel en dat was heel handig als je ook nog beukers moest ontwijken. Maar Caspian was best sterk, dat had ze gezien in de trainingen, dus een positie als drijver zou hem ook zeker niet misstaan. De jonge vrouw goot wat melk en suiker in haar eigen kopje thee en liet het toen uitzichzelf roeren, voor ze Caspian opnieuw nieuwsgierig aankeek voor haar volgende vraag. "En had je ook al een idee voor welk team je uiteindelijk zou willen spelen?" Verschillende zwerkbalclubs hadden verschillende eisen, dus dan konden ze daar mooi op inspelen.
  15. [1836/1837]How to be a professional 101

    Oktober 1836 Rosenne hield van mensen met passie, wat voor passie maakte niet zoveel uit. Vroeger had ze zelf een grote passie gehad voor dansen, maar daar was uiteindelijk niet zoveel van terecht gekomen. Eerst had ze het geld niet gehad om lessen te nemen, daarna had ze het geld niet gehad om de opleiding te kunnen betalen, toen ze het geld wel had was ze het eerste jaar afgewezen en daarna had het leven langzaam maar zeker steeds grotere wendingen genomen die haar maar van dansen af hielden. Nu was ze een alleenstaande moeder van vier kinderen die vliegles gaf op Zweinstein en dat was ook nog best een prima leven, maar het was niet echt hoe ze het leven ooit in gedachten had gehad. Nu kon Rosenne bitter in een hoekje gaan zitten en mokken over haar verloren dromen die nooit meer uit zouden komen, maar zo'n persoon was ze niet. Dat van haar eigen toekomstdroom niet zoveel meer zou komen, was iets waar ze zich onderhand bij neer had gelegd, maar dat betekende niet dat ze anderen niet kon helpen. God, wat had zij vroeger graag iemand gehad die een plan voor haar uitstippelde en met haar meedacht. Een specifieke groep op Zweinstein waren de leerlingen met de droom om ooit een beroemde zwerkballer te worden. In elk jaar had je er wel een paar, waarvan sommigen na een jaartje hun gedachten weer veranderden en anderen het steenvast volhielden vanaf hun eerste tot hun zevende jaar dat dit hun toekomst was. Voor de zesde- en zevendejaars begon de werkelijke studiekeuze onderhand wel te dringen en daarom had Rosenne dit jaar aan deze leerlingen aangeboden om hen te helpen als ze interesse hadden in zwerkbal als beroep. Het was namelijk geen makkelijk wereldje om binnen te komen. Zelf had ze hier en daar zo haar contacten en wist ze wat hen ongeveer te wachten stond, dus hopelijk kon ze hen met die informatie een beetje op weg helpen en hen zelfs eventuele ondersteuning bieden in het trainen voor de try-outs. Maar zover was het nog niet. Een van de eerste leerlingen die op haar aanbod had gereageerd stond op dit moment voor haar deur en ze was heel benieuwd naar zijn ideeën. "Hallo mr. Thwaite. Wat goed dat u er bent," glimlachte ze vriendelijk, terwijl ze Caspian een stoel aanbood voor het haardvuur. Ze hadden ook aan haar bureau kunnen gaan zitten, maar dat vond ze iets te formeel voor dit soort gesprekken. "Wilt u misschien wat drinken? Thee? Of iets anders?" Zij wilde in ieder geval wel een kopje thee, dus zette ze met een zwaai van haar toverstok het water aan het koken en schoof de jongen alvast de schaal met zelfgebakken koekjes voor, een moederlijk trekje dat ze er niet echt meer uit kreeg. "Dus, ik begreep dat je graag van zwerkbal je beroep wilt maken?" OOC: Met Lily!
×