Jump to content

Rosenne Collingwood

IC Schoolhoofd
  • Content count

    273
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    45

Rosenne Collingwood last won the day on February 23

Rosenne Collingwood had the most liked content!

About Rosenne Collingwood

  • Rank
    I always thought that we could have a better love
  • Birthday 08/11/95

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    VTP
  • Naam
    Irene

Profile Fields

Recent Profile Visitors

9,690 profile views
  1. [1836/1837]Too good to be true

    Vrijdag 7 april 1837 Een aantal weken geleden had Rosenne bezoek gehad van een een sneaky vent alleraardigste professor die een aantal van haar zevendejaars zou betrekken in zijn onderzoek en had ze zichzelf aan hem opgedwongen gevraagd of ze een keer mocht komen kijken om te zien hoe dat er nu precies aan toe ging op de Universiteit. Uiteraard had professor Wydeville dat een verschrikkelijk leuk idee gevonden en met tegenzin daar vriendelijk mee ingestemd. En vandaag was het dan zover. Rosenne was iets te laat, gewoon, niet omdat ze werkelijk te laat was vertrokken, maar omdat ze liever niet te enthousiast wilde lijken om een dagje weg te zijn. Wat het moederschap wel niet met je deed, een dag zonder werk en je kinderen was dan opeens net een vakantie. Nu was ze hier technisch gezien ook wel een beetje voor haar werk, maar Rosenne zou liegen als ze zou beweren dat dat de enige reden was dat ze het had voorgesteld. Ooit lang geleden had Rosenne wel eens voet gezet in de Universiteit, maar veel kon ze er niet echt meer van herinneren. De laatste keer was waarschijnlijk voor Matt's diplomauitreiking maar dat was ook alweer jaren geleden en daarna was er geen reden meer voor Rosenne op op de Universiteit rond te hangen. Gelukkig was mr. Wydeville's kantoor niet heel moeilijk te vinden, zodra ze het goed gebouw te pakken had dat wel, maar daar zou ze het maar niet over hebben, anders zou hij misschien denken dat ze geen rondleiding meer nodig had. Ze klopte aan en stak nieuwsgierig haar hoofd om het hoekje van de deur. "Hallo!" galmde haar stem opgewekt door zijn kantoortje en ze streek een niet bestaande plooi uit haar nieuwe jurk. "Alles goed? Sorry dat ik een beetje laat ben." Ach, universitaire onderzoekers waren vast drukke mensen die graag wat extra tijd hadden voor eh... nadenken, of wat ze ook precies deden. Daar zou ze vandaag vast achter komen. OOC: Met Gianna
  2. [1836/1837] Halfway to nowhere

    Vrijdag was niet de beste dag. Oh. Rosenne kon voelen hoe er meer bloed naar haar wangen begon te stijgen. Ze had gehoopt een goede suggestie te doen door een doordeweekse dag te nemen, maar nee. De vrouw wierp een schuine blik in haar agenda en toen richting Ambrose. Dit was een domper, maar daar hoefde ze zich niet door uit het veld te laten slaan. Als vrijdag een slechte dag was had hij dat ook meteen kunnen zeggen. "Ja, helaas. Ik heb het erg druk," hield ze daarom maar voet bij stuk. Het was beter dan zaterdag, dus het was vast nog een prima dag, moest ze maar even vanuit gaan. Het was alleen fijn geweest als hij er misschien iets enthousiaster bij had gekeken, maar misschien was mr. Wydeville gewoon niet zo'n expressief persoon. Rosenne schoot mee overeind en schudde vriendelijk zijn hand. "Ja, tot over drie weken dan. Uil maar wanneer ik er moet zijn. Ik kijk er naar uit." Ze glimlachte. "Fijn weekend alvast." En na die woorden wandelde Ambrose Wydeville weer uit haar kantoortje, maar niet uit haar leven.
  3. [1836/1837] Halfway to nowhere

    Doordeweeks, hm? "Eens kijken," humde ze zachtjes, waarna ze haar agenda deze kant op sommeerde. Het ding was roze en zat vol geplakt met allerlei gekleurde papiertjes in een poging om orde te houden in alle afspraken van lessen tot vergaderingen en activiteiten van haar kinderen. Ooit had ze namelijk bedacht dat een kleurenschema vast een goed idee was. Rosenne had altijd graag zo'n geordende moeder willen zijn, zo iemand die altijd alles op orde had, die er was voor haar kinderen als ze naar school gingen en als ze thuis kwamen en hen altijd op tijd herinnerde aan hun huiswerk en hun voorstellingen en die zelf taarten kon bakken als de school weer een of andere bakesale hield. Maar de waarheid was dat als moeder, ze dingen vaak helemaal niet op orde had. Dat het soms best wel overweldigend was zo in haar eentje, dat ze zo nu en dan wel eens vergat als haar kinderen ergens moesten zijn en dat ze helemaal niet goed kon koken. Maar ze deed haar best en ze hoopte altijd maar dat dat genoeg was. Soms als ze Dayton hoorde praten, vreesde ze van niet. "Nee, nee, doordeweeks is wel het leukst dan. De echte universiteitssfeer proeven." En dan hoefde ze geen oppas te regelen, als haar kinderen op school of bij de creche waren. "Vrijdag kan ik meestal wel!" opperde Rosenne en ze sloeg een bladzijde om. "Oh wacht, nee komende vrijdag niet, want dan heeft mijn dochter een optreden met haar dansclubje van school." Wel onthouden Rose, het was belangrijk. Loïs vond het belangrijk. Ze snapte soms alleen niet waarom al haar kinderen 100 activiteiten naast school wilden doen. En dan realiseerde ze zich dat ze vroeger zelf ook zo was geweest. Matt had er altijd over geklaagd. Waarom ze eigenlijk zoveel dingen moest doen. Omdat het leuk was, zei ze dan. Omdat ze alles wilde doen en uitproberen en van de wereld wilde zien. Nu zag ze niet veel meer dan de binnenkant van haar kantoor en slaapkamer, dus eigenlijk was ze wel blij met een uitje naar de Universiteit. Als ze ging dan wilde ze er genoeg tijd voor uittrekken. "Ehm, wat dacht u van over drie weken? Lukt dat? Of geeft u les die dag? U geeft ook les toch?" Ze had geen idee eigenlijk hoe dat precies werkte op de Universiteit, of dat je gewoon de titel professor kreeg als je slim genoeg was en iets leuk deed op de Universiteit.
  4. [1836/1837] Halfway to nowhere

    Wat? Hij ging er toch niet nu al vandoor! Hij had nog niet eens zijn kopje thee op. Oh nee gelukkig, hij bleef zitten. "Oh ja graag, dat klinkt fantastisch!" Een rondleiding over de Universiteit van een echte professor, dat was vast als een rondleiding van de Johnsons door Zweinstein, waarbij je alle geheime gangen kreeg aangewezen en bijzondere plekjes leerde kennen. Ze was nu al benieuwd naar wat Ambrose haar allemaal zou laten zien. Tevreden nam ze een slokje van haar thee en tuurde over de rand van haar kopje naar de man tegenover haar. Hij zag er best wel jong uit. Rosenne had altijd gedacht dat professoren op de Universiteit allemaal oude mannetjes met snorren en een warrig Einsteinkapsel waren, maar daar leek Ambrose in de verste verte helemaal niet op. "Wanneer heeft u tijd? U heeft vast een heel druk schema." Zei het schoolhoofd van Zweinstein die ook nog eens een alleenstaande moeder was van vier kinderen en vast amper tijd had voor een normaal ontbijt. Nouja, gelukkig had je daar hier huiselfen voor.
  5. Lessen Trivia Vliegen

    Eerstejaars Vrijdag 7 april De eerstejaars leren vandaag hoe het is om met met 1 hand te vliegen, een vaardigheid die goed van pas komt als je de komende jaren zwerkbal wil gaan spelen in een van de afdelingsteams. Rosenne tovert een van hun handen met een plakspreuk op hun buik vast en laat ze vervolgens vliegen over het veld, eerst rechtdoor, dan met een bochtje, in een rondje, langzaam, snel, steeds moeilijker. Halverwege de les wordt er van hand gewisseld, omdat je anders nogal spierpijn krijgt. Tweedejaars t/m Zevendejaars - Gezamenlijke training Donderdag 6 april Rosenne is die sneeuw een beetje zat, dus vandaag blijven ze lekker binnen in de gymzaal en wordt er geoefend met de effecten van windvlagen. In de gymzaal staan een aantal enorme windmachine's die windstoten van voor/zij/achter/onder/alle kanten kunnen geven. Eerst krijgen de leerlingen de tijd om te oefenen, aan het einde van de les wordt er een wedstrijdje gehouden wie er het langst op zijn bezem kan blijven zitten. Tweedejaars t/m Zevendejaars - Specialisatie training Jagers Woensdag 5 april De specialisatietraining van deze week is gericht op de Jagers. Tijdens zwerkbal kan het wel eens gebeuren dat je een ledemaat minder hebt om te gebruiken, omdat er een beuker tegenaan is gekomen. Soms moet je dan toch verder spelen en dat kan best een kunst zijn. Nu gaat Rosenne natuurlijk geen botten breken, dus tovert ze het gewoon zo dat je arm of been verandert in een slappe spagehettisliert die niet goed functioneert. Daarna oefenen ze met vliegen, overgooien en scoren.
  6. Lessen Trivia Vliegen

    In dit topic vind je het lessenoverzicht van Vliegen. Ik zal hier regelmatig lessen in proberen te posten die worden gegeven Als je het leuk vind om met één van de lessen of opdrachten die Rosenne geeft iets te doen, voel je vrij om er topics van te openen! Of als je graag een les zou willen zien als topic, spreek me even aan, dan kan dat altijd! (Of als je zelf een leuk idee hebt wat je in de les wil zien, mag je dat ook aangeven) Vliegles valt voor de eerstejaars op vrijdagmiddag, voor de overige jaren staat het niet vast en kies ik zelf datums uit <3 Lessenoverzicht 1836/1837: - - -
  7. [1836/1837] Halfway to nowhere

    Gezien Rosenne's verleden zou ze misschien niet zo naïef moeten zijn, maar helaas was dat een trekje waar de meeste van mijn karakters nooit zo goed aan ontkwamen (ik vrees omdat het trekje zich ook permanent in mij bevindt). Maar er klonk werkelijk niets verdachts aan Ambrose zijn verhaal, dus slikte ze het als zoete koek en knikte vol medeleven. Wat een zielig verhaal, al kon het natuurlijk altijd gebeuren. Van haar eigen kinderen had alleen de jongste nog geen magie vertoond, maar Tyler was vier en eerlijk gezegd had Rosenne nooit eerder nagedacht over de optie dat het misschien wel nooit zou komen. Over Dayton en Loïs had ze zich nooit zorgen hoeven maken, want die vonden het als baby al leuk om overal naartoe te zweven. Heel leuk hoor, maar ook heel lastig om af te leren en ze dan nog eens te leren lopen, want dat was maar saai in vergelijking met vliegen natuurlijk. Uiteindelijk was het gelukkig wel redelijk goed gekomen. "Wat goed dat u zich zo erg wilt inzetten voor dat soort kinderen." Het was werkelijk bewonderenswaardig. Deze man moest wel een erg groot hart hebben. "En ik denk dat dat wel moet kunnen." Één keer in de twee weken een dagje naar de Universiteit klonk best redelijk. Dat slokte niet teveel tijd op van de leerlingen. "Zaterdag is een fijne dag, dan hoeven ze geen lessen te missen. Dat is ook wel van belang, ik geloof dat de meeste leerlingen nu in hun zevende jaar zitten en het moet niet ten koste gaan van hun eindexamens." Nee, het moest juist een aanvulling zijn op de leerstof. "Uiteraard zullen we dus ook in de gaten houden of ze genoeg tijd over houden voor hun huiswerk, maar ik verwacht daarbij niet zo snel problemen." Meestal waren het toch de al erg hardwerkende leerlingen die dit soort projecten gingen doen. "Kan ik zelf ook eens komen kijken?" vroeg ze nieuwsgierig. Oh, ze hoefde niet het onderzoek binnen te vallen hoor, maar hij gaf ook lessen toch? Magie en ethiek, dat soort dingen leerde je niet Zweinstein. Kon ze meteen zien wat de leerlingen allemaal leerden en zien hoe het ging. Het was toch wel spannend, zo voor het eerst een samenwerking met de Universiteit. "Het klinkt gewoon zo interessant. Ik heb zelf helaas nooit de gelegenheid gehad om de studeren aan de Universiteit," legde Rosenne uit en ze streek even verlegen een plukje haar achter haar oor, want sommige mensen konden nogal beoordelend overkomen als je zoiets zei. Niet dat ze zich ergens voor hoefde te schamen, want hé, wie was hier het Schoolhoofd.
  8. [1836/1837] Halfway to nowhere

    Misschien was Rosenne ook niet echt een standaard Schoolhoofd of lerares. Ze had altijd de neiging om een beetje te moederen over iedereen die met vragen haar kantoortje binnenkwam, of je nou een leerling, een collega, tachtig jaar oud, haar eigen kind of een geniepige universitaire professor was. En achja, iedereen in Groot-Brittanië wist dat thee altijd alles nog beter maakte dan het al was. Met een simpele zwaai van haar toverstok begon de theepot zelf zijn werk te doen en nam Rosenne plaats in de zetel tegenover hem. Nee, Ambrose kwam er inderdaad niet vanaf het het ondertekenen van een simpele brief. Niet omdat Rosenne hem niet vertrouwde, want ze had absoluut geen reden om Ambrose Wydeville niet te vertrouwen, maar omdat ze gewoon oprecht geïnteresseerd was in zijn onderzoek en wat haar leerlingen allemaal bij hem gingen uitspoken. Wat een geluk hadden ze toch, dat ze de kans kregen om alvast iets te studeren aan de Universiteit. "Wat interessant," knikte ze dan ook, toen hij wat uitweidde over het onderwerp van zijn lessen. Snullen waren toch een beetje de vergeten mensen in de tovenaarsmaatschappij en Rosenne had eigenlijk ook nooit zoveel over ze nagedacht, want ze kende er zelf ook geen. Of wacht, was dat nichtje van professor Foulkes-Davenpourt geen snul? Lief meisje was dat, ontzettend beleefd, liep ook totaal niet in de weg hier. Een voorbeeld van hoe snullen toch nog wel mee konden draaien in de maatschappij, al was het soms lastig om hun plekje te vinden. Het was maar goed dat er mensen bestonden zoals professor Wydeville die daar aandacht aan gaven en onderzoek naar deden. "Hoe bent u daar op gekomen?" vroeg ze nieuwsgierig. "Kent u zelf ook iemand die een snul is?" Wydeville, dat was ook zo'n grote tovenaarsfamilie nietwaar? Dan zou het vast wel eens zijn voorgekomen. De thee was klaar en begon zich voor hen in te schenken, terwijl Ambrose vertelde over de taken die de studenten zouden gaan uitvoeren. "Oh ja, het lijkt heel leerzaam voor de studenten," knikte ze instemmend. "Een hele leuke gelegenheid om eens zelf te zien hoe het leven er op de Universiteit aan toegaat. Ik moedig dit soort projecten zeker aan, sommige zevendejaars hebben toch nog niet altijd een goed beeld bij de universiteit of wat ze willen gaan studeren." Ze goot wat melk in haar eigen thee en nam een slokje. "Hoe lang gaat het project ongeveer duren denkt u?"
  9. [1836/1837] Halfway to nowhere

    Het was voor Rosenne helaas niet de eerste -en vast ook niet de laatste- keer dat iemand dacht dat ze vast wel een man was. In de negentiende eeuw zat het er nog zo erg ingebakken dat belangrijke functies als Schoolhoofden alleen aan mannen werden gegeven, dus ze kon het ze ook niet echt kwalijk nemen en begroette Ambrose dan ook met een warme glimlach, zoals ze eigenlijk iedereen die haar kantoortje binnenkwam wel begroette... behalve als ze voor strafwerk kwamen. Dan moest ze haar serieuze gezicht opzetten, iets waar ze oprecht op had geoefend. "Ah, Mr. Wydeville!" Vlug legde ze de papieren waar ze mee bezig was geweest opzij en schoot overeind van haar stoel, zodat ze hem een hand kon geven. "Ja, ja dat klopt! Heel leuk." Ze had inderdaad een tijdje terug een brief ontvangen, die ondertussen ergens verloren was gegaan in de stapel op haar bureau, maar ze kon het zich nog wel herinneren, omdat het initatief haar wel had aangesproken. Zelf had Rosenne nooit de kans gehad om te studeren aan de Universiteit of waar dan ook, iets wat ze op de bepaalde manier altijd wel een beetje een gemis had gevonden. Want het was toch wel een hele belevenis, zo'n studententijd en je leerde er veel van. Uiteindelijk was het met haar allemaal goed gekomen, want he nu was ze hier, maar ze was toch altijd wel onder de indruk van mensen zoals professor Wydeville, die hun leven aan de wetenschap en het onderwijs toewijden. "Gaat u zitten." Uitnodigend gebaarde ze naar het comfortabele zithoekje van haar kantoor dat ze meestal gebruiktte voor dit soort gesprekken. Een bureau tussen je in was toch niet altijd fijn praten. "Wilt u misschien een kopje thee? Of iets anders?" Ze had geen idee hoe lang hij van plan was om te blijven, maar het was altijd vriendelijk om het aan te bieden. "Kunt u me nog eens vertellen om wat voor lessen het precies ging? Ik geloof dat het een beetje is weggezakt."
  10. IC Zweinstein Mededelingen

    Beste leraren, Op 1 januari 1837 zijn jullie allemaal van harte welkom op de nieuwjaarsborrel. Om te vieren dat we al een half jaar hebben overleefd en we weer even goed kunnen roddelen over de leerlingen. Het feest begint om 21.00, ik hoop jullie natuurlijk allemaal te zien. Vriendelijke groet, Rosenne Collingwood Schoolhoofd
  11. OOC: Hello lekker laat want het is alweer februari, maar woeeh Rosenne heeft een lerarenborrel georganiseerd en ze had speciale drankjes besteld, maar daar bleek een extra toverdrankje in te zitten die je innerlijke kind naar boven haalt en waar je je nogal onverantwoordelijk van gaat gedragen, voor zover leraren dat natuurlijk al niet doen. Hoe meer je drinkt, hoe jonger je uiteindelijk mentaal wordt (rip Tristan). Woepsie! Dus nu is het chaos. 1 januari 1837 Het leven van een leraar was zwaar, oke. Vooral als je een leraar op Zweinstein was. De drukte, genoeg kinderen die niet luisterden, magie die er ook nog eens aan te pas kwam, lessen die je moest verzinnen, huiswerk dat je na moest kijken. Oh Rosenne hield ook wel van kinderen en lesgeven, maar soms waren er van die dagen dat het je allemaal even teveel werd en je wel eens behoefte had aan een goede whiskey met heel weinig ijs en vooral gewoon heel veel whiskey. Gelukkig was het nu vakantie, een welverdiende twee weken rust. Tenminste als je niet achter liep met werk, wat ze helaas wel deed. Rosenne deed graag alsof het helemaal geen moeite was om schoolhoofd, leraar en alleenstaande moeder zijn, maar de werkelijkheid was dat ze zich soms wel echt heel erg moe voelde. Dus werk of niet, ze vond wel dat zij en de overige leraren weer eens een borrel hadden verdiend. Borrels waren altijd gezellig, want je leerde meteen iedereen weer wat beter kennen en het was toch een momentje van ontspanning. En wat nou beter dan een nieuwjaarsborrel om te vieren dat ze het weer een jaar hadden overleefd! Om de gelegenheid nog wat specialer te maken had ze wat bijzondere dranken ingekocht waar je blijkbaar extra van in je vel zou gaan zitten. Dat klonk best goed. Behalve dat ze nogal goedkoop waren en eigenlijk illegaal, omdat ze niet het effect gaven waarvoor ze werden gepromoot. Maar he, dat kon zijn toch ook niet weten. Die man had er zo lief uitgezien. In ieder geval was het wel heel lekker. En gezellig zo. Ze had nog maar één glaasje op, maar ze kon het nu al wel een beetje voelen. Wat ze vooral kon voelen? Nou, dat ze zich wilde gedragen als een impulsieve puber die alle grenzen opzocht. Dus greep ze de eerste de beste, willekeurige persoon vast en stuiterde enthousiast op en neer: "Oh, weet je wat ik altijd al eens heb willen doen? Sleeën op het dak! Zullen we dat doen?"
  12. [1836/1837]How to be a professional 101

    Caspian's beschrijving over waarom hij zwerkbal zo geweldig vond was misschien een beetje vaag, maar Rosenne begreep het wel. Soms was je passie niet altijd in woorden te omvatten, maar was het vooral iets wat je voelde. Ze knikte dan ook instemmend bij de woorden van de jongen en zwiepte nogmaals met haar toverstok, waardoor de theepot nu automatisch hun kopjes vol begon te schenken. "Het is inderdaad magisch." Om te kunnen doen wat je altijd wilde doen, niet puur omdat het een magische sport was. "Maar vertel, hoe had je dat in gedachten?" Het was heel leuk om te bedenken wat je wilde doen, maar beroemd zwerkballer was verder niet erg specifiek. "Welke positie heeft je voorkeur? Ik heb gehoord dat je verschillende posities hebt gespeeld in het zwerkbalteam van Griffoendor, dus dat is al een hele goede manier om te kijken naar wat je het meeste ligt." Zelf had Rosenne altijd het liefst alleen maar als jager gespeeld. Ze was klein en snel en dat was heel handig als je ook nog beukers moest ontwijken. Maar Caspian was best sterk, dat had ze gezien in de trainingen, dus een positie als drijver zou hem ook zeker niet misstaan. De jonge vrouw goot wat melk en suiker in haar eigen kopje thee en liet het toen uitzichzelf roeren, voor ze Caspian opnieuw nieuwsgierig aankeek voor haar volgende vraag. "En had je ook al een idee voor welk team je uiteindelijk zou willen spelen?" Verschillende zwerkbalclubs hadden verschillende eisen, dus dan konden ze daar mooi op inspelen.
  13. [1836/1837]How to be a professional 101

    Oktober 1836 Rosenne hield van mensen met passie, wat voor passie maakte niet zoveel uit. Vroeger had ze zelf een grote passie gehad voor dansen, maar daar was uiteindelijk niet zoveel van terecht gekomen. Eerst had ze het geld niet gehad om lessen te nemen, daarna had ze het geld niet gehad om de opleiding te kunnen betalen, toen ze het geld wel had was ze het eerste jaar afgewezen en daarna had het leven langzaam maar zeker steeds grotere wendingen genomen die haar maar van dansen af hielden. Nu was ze een alleenstaande moeder van vier kinderen die vliegles gaf op Zweinstein en dat was ook nog best een prima leven, maar het was niet echt hoe ze het leven ooit in gedachten had gehad. Nu kon Rosenne bitter in een hoekje gaan zitten en mokken over haar verloren dromen die nooit meer uit zouden komen, maar zo'n persoon was ze niet. Dat van haar eigen toekomstdroom niet zoveel meer zou komen, was iets waar ze zich onderhand bij neer had gelegd, maar dat betekende niet dat ze anderen niet kon helpen. God, wat had zij vroeger graag iemand gehad die een plan voor haar uitstippelde en met haar meedacht. Een specifieke groep op Zweinstein waren de leerlingen met de droom om ooit een beroemde zwerkballer te worden. In elk jaar had je er wel een paar, waarvan sommigen na een jaartje hun gedachten weer veranderden en anderen het steenvast volhielden vanaf hun eerste tot hun zevende jaar dat dit hun toekomst was. Voor de zesde- en zevendejaars begon de werkelijke studiekeuze onderhand wel te dringen en daarom had Rosenne dit jaar aan deze leerlingen aangeboden om hen te helpen als ze interesse hadden in zwerkbal als beroep. Het was namelijk geen makkelijk wereldje om binnen te komen. Zelf had ze hier en daar zo haar contacten en wist ze wat hen ongeveer te wachten stond, dus hopelijk kon ze hen met die informatie een beetje op weg helpen en hen zelfs eventuele ondersteuning bieden in het trainen voor de try-outs. Maar zover was het nog niet. Een van de eerste leerlingen die op haar aanbod had gereageerd stond op dit moment voor haar deur en ze was heel benieuwd naar zijn ideeën. "Hallo mr. Thwaite. Wat goed dat u er bent," glimlachte ze vriendelijk, terwijl ze Caspian een stoel aanbood voor het haardvuur. Ze hadden ook aan haar bureau kunnen gaan zitten, maar dat vond ze iets te formeel voor dit soort gesprekken. "Wilt u misschien wat drinken? Thee? Of iets anders?" Zij wilde in ieder geval wel een kopje thee, dus zette ze met een zwaai van haar toverstok het water aan het koken en schoof de jongen alvast de schaal met zelfgebakken koekjes voor, een moederlijk trekje dat ze er niet echt meer uit kreeg. "Dus, ik begreep dat je graag van zwerkbal je beroep wilt maken?" OOC: Met Lily!
  14. [1835/1836] Eindfeest a la Francais (deze site houdt niet van tekens in titels)

    Rosenne was wel gewend aan rumoerige schoolfeesten. Vroeger had ze regelmatig deelgenomen in gekke acties of voedselgevechten. Dat was natuurlijk als leerling. Nu stond ze aan de andere kant, was ze degene die de regels bewaarde en zich er aan moest houden. Dat was ook best leuk, want het was altijd weer interessant hoe de leerlingen probeerden alles altijd maar te omzijlen. Kinderen waren zo ongelofelijk vindingrijk. Maar dat waren leerlingen. Die hoorden zich gewoon af en toe niet te gedragen - in Rosenne's, bescheiden, Griffoendorse mening. Wat er nu gebeurde was andere koek en kwam uit een onverwachte hoek. Een van haar docenten, nee, een van haar afdelingshoofden zelfs, begon een speech. Nu was dat over het algemeen alleen maar iets om aan te moedigen, maar de inhoud van deze speech begon haar met de zin minder aan te staan. Rosenne stond best open voor feedback, maar niet als het aan haar gegeven werd voor de neus van alle leerlingen in iets wat meer klonk als een eis. Was deze man wel goed bij zijn hoofd? Niet dat geesten nog een echt hoofd hadden maar... eh ja. Misschien moesten ze geen geesten meer aannemen. Of Fransen. "Stilte!" riep ze en ze rees overeind uit haar stoel naast Sergei, gezien hij dat helaas zelf niet kon doen. God, ze moesten echt eens een systeem in zijn rolstoel bouwen, waardoor deze omhoog kon. "Er is absoluut geen reden voor een revolutie. Als professor Sauveterre iets aan te merken heeft op de regels of het schoolsysteem dan mag hij dat adresseren in de eindejaarsvergadering." Zodat ze hier een fatsoenlijk gesprek over konden voeren, in plaats van dat hij een stel tieners begon op te jutten. Ze wierp de man een schuine blik toe. "Voor nu, als iedereen weer zijn plek in wil nemen - ook u meneer Dickson en verlaag onmiddelijk dat volume." Well, als er aan het einde van deze dag geen regels waren was er ook geen regel meer die zei dat ze dit kind niet een piepende kanarie mocht veranderen. Zijn ouders hadden hem vast niet voor niets een vogelnaam gegeven.
  15. [1835/1836]Eerstejaars - Vliegen is een eitje, als je niet dronken bent

    Wat is dat toch met leerlingen die een man als vliegleraar eisen! Rosenne zou ze allemaal eens leren. Alleen eh, waarschijnlijk niet vandaag. "Wat?" kirde ze verbaasd toen een van de leerlingen voorstelde om de les van haar over te nemen. "Wat?" Oh, dat had ze al gezegd. "Welnee, ik kan niet zomaar een les overlaten aan een leerling. Maar wat lief dat u zich zo'n zorgen maakt juffrouw King. Maar laat u eerst maar eens zien hoe goed u kan vliegen dan." Ze had inderdaad een beetje weinig slaap gehad vannacht. Of geen slaap. He, water was eigenlijk niet eens zo'n slecht idee. Misschien moest ze dat even pakken. Maar op dat moment raakte ze afgeleid door een leerling die zijn bezem de lucht in kreeg. "Wat goed juffrouw Brielle! Ja, ik zie het juffrouw Evergreen. Gefeliciteerd." Ze had het niet gezien, maar het meisje had haar bezem in de hand en keek zo enthousiast. "U ook al meneer Gray, wat zijn jullie allemaal goed bezig. Twintig punten voor iedereen die zijn bezem de lucht in heeft gekregen." Was dat een beetje veel? Achja, dit waren eerstejaars. Misschien dat ze deze kinderen nog wel kon leren dat punten belangrijk waren, gezien de rest van de school dat altijd leek te vergeten. "Meneer Nugget!" Eh, Temple-Nugent. Whatever. "Bezems zijn zeer normaal vervoer in de tovenaarswereld. Iedereen leert vliegen op de schoolbezems, dat is altijd zo geweest. Als u er eentje met een kussen wil, dan kan u die volgend jaar aanschaffen." Rijke snotneuzen ook altijd. Er zaten er altijd wel een paar daarvan in de les en je kon dat gedrag maar beter zo snel mogelijk afleren, anders kreeg je het het hele schooljaar lang te horen. "Goed, nu iedereen zijn bezem vast heeft gaan we vliegen!" Ze graaide haar toverstok tevoorschijn en toverde met een iets te luide knal -woeps- allerlei sterretjes boven de leerlingen in de lucht, op verschillende hoogtes. "Je kan omhoog komen door de voorkant van je bezem wat de lucht in te tillen. Niet te ver, anders stijg je snel en leun niet teveel naar links of rechts want dat is hoe je stuurt. Probeer maar een aantal sterretjes te vangen." Dan gaat jullie lerares even in het gras zitten. OOC: + 40 voor Griffoendor + 40 voor Huffelpuf + 10 voor Zwadderich want Elena doet lief
×