Jump to content

Edith Chadwick

Zwadderich Eerstejaars
  • Content count

    73
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    5

Edith Chadwick last won the day on September 4

Edith Chadwick had the most liked content!

About Edith Chadwick

  • Rank
    I am actually really sweet, I promise!

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Bets

Profile Fields

  1. [1939] Lang donkerblond haar met een slag er in.

    Oké, ze had een strak plan en Edith had er nu al zin in. Ze zou het niemand vertellen, zeker haar vriendinnen niet. Oh wat had ze er zin in! ''De examenperiode lijkt me een goed idee.'' Iedereen zou afgeleid zijn door studeren en piekeren over hun cijfers, dus dan zouden twee leerlingen die het Verboden Bos in glipten natuurlijk niet zo opvallen. Edith was ook blij om te horen dat Summer al een back-up plan had voor als iemand hen zou vinden. Het was geniaal! ''Ja!'' Het meisje balde haar vuisten ambitieus. ''Wil je dan zo richting de bibliotheek?'' Edith wist dat als ze iets wilde doen dat ze diezelfde dag moest beginnen, omdat anders de motivatie een beetje zou vallen. ''Fabeldieren moeten we dus bestuderen, en verweer tegen de zwarte kunsten. Wat moeten we nog meer heel goed weten? Zouden er leraren het verboden bos patrouilleren?'' Het was fijn om iets te hebben om naartoe te werken en naast dat het haar cijfers waarschijnlijk erg goed zou doen was het fijn om iemand om school te hebben die haar echte ik een beetje kende. Hopelijk zou dat niet verpest worden voor de examens.
  2. [1939] Lang donkerblond haar met een slag er in.

    Oh... Summer leek niet zo erg enthousiast als Edith dat was. Althans, dat was maar heel even. Summer leek ook graag het bos in te willen gaan, maar zij wilde iets meer voorbereid zijn. Slim, heel slim. Een klein plottend glimlachje verscheen op Edith's gezicht. Ze konden dit echt gaan doen, dit kon niet verkeerd gaan! ''Dat is echt heel slim, daar kunnen mijn zussen ons misschien mee helpen!'' Ze had hele slimme zussen en die zouden haar vast willen helpen als ze zou zeggen dat zij en haar vriendin wat hulp nodig hebben om meer spreuken te oefenen. Toen Summer over eenhoorns begon leek Edith niets meer te horen. ''Eenhoorns!'' Blij keek ze naar het meisje. ''Ohh, we moeten dit echt doen, ik wil echt het bos in!'' Ze schrok van haar eigen volume en keek om zich heen. Gelukkig was er niemand in de buurt. ''Ik denk dat je helemaal gelijk hebt, dat is echt superslim!'' Wat was ze toch een Zwadderich-waardige Zwadderaar! ''Maar we moeten wel het een geheim houden. Als een van mijn familieleden dit horen willen ze vast dat ik het niet doe. Ze zijn een beetje saai. Maar ik ben helemaal voor!'' Dit gaf haar ook een reden om extra op te letten bij verweer tegen de zwarte kunsten en fabeldieren. En nu had ze iets om naar uit te kijken! ''Wanneer wil je het bos binnengaan? Zullen we een datum als doel stellen of gewoon wanneer we denken er klaar voor te zijn?'' Edith mocht Summer meer en meer. Niet alle klassenoudsten waren dus saaie tutjes! Dit was zo spannend, ze kon niet wachten!
  3. [1939] Lang donkerblond haar met een slag er in.

    Ugh, die eerste dag op die gammele bootjes... Edith wilde bijna weer terug naar het onderwerp familie, tot ze zich realiseerde dat dat ook helemaal niet fijn was om over te praten. Gelukkig begon Summer over of zijn het verboden bos in durfde. Wacht, wat? Dat was toch verboden? Nee wacht, bedacht Edith, ze was geen saai trutje. Ze was dan wel eerstejaars maar niet bang! Ze glimlachte. ''Tuurlijk wil ik dat doen! Ben je mal?'' Vertelde ze en haar ogen werden groot bij het horen over de onzichtbare paarden. ''Wat? Dat is zooooo cool! Dat wil ik echt zien, voor zover dat kan dan hahaha!'' Ze grinnikte even en genoot van het plan dat ze aan het bedenken waren. Het was rebels, het was dapper en misschien ook een beetje dom, maar dat interesseerde Edith niet zo. Ze zou met Summer zijn en Summer was ouder en slim, dus dat zou wel goed gaan! Edith dacht na of ze niet iemand wist die met hen mee wilde, maar behalve haar zogenaamde vriendinnen -die ze dus écht niet mee wilde nemen- kon ze niemand verzinnen die mee wilde doen met zoiets verrukkelijk roekeloos. ''Ik weet niemand, maar het is toch maar een bos? En we zijn toch tovenaars? Als er zo'n onzichtbaar paard op je afgallopeerd doe ik gewoon even-'' Ze bewoog haar hand alsof ze haar toverstok in haar hand had en op iets richtte. ''Incendio!'' Ze keek het meisje weer aan, met een rebelse glimlach op haar gezicht. ''Dat kunnen wij gewoon! En jij kan nog veel meer!'' Als Jake hier over zou horen, al zou hij alleen horen dat Edith alleen al hier over nadacht en fantaseerde... Hij had haar al eens berispt toen ze eens het bos in was gevlucht omdat ze alleen wilde zijn, maar toen was ze echt alleen bij de rand geweest. Maar met Summer wat dieper het bos binnendringen... Dat was wel een hele leuke gedachte. Gevaarlijk, ja, maar wel heel leuk. En Summer was klassenoudste dus als ze gepakt zouden worden zou Edith zich altijd nog daarachter kunnen verschuilen. Misschien liep ze te hard van stapel, maar ze was nu al enthousiast! Ze kijk het meisje glunderend aan, hopend dat ze een plan zouden smeden.
  4. [1939] Lang donkerblond haar met een slag er in.

    Het leek Summer erg veel pijn te doen toen het over haar familie ging, dus Edith besloot maar geen vragen te stellen. Het was immers erg vervelend om aan dingen te moeten denken waar je niet aan wilde denken, dat begreep zij. ''Ja, mijn ouders zijn allebei tovenaars, maar mijn jongste zusje Daphne is een snul.'' Edith vond het heel naar voor haar dat ze nooit naar Zweinstein zou kunnen gaan en ze begreep niet zo goed wat zij nou had gedaan dat zij verdiende wél naar Zweinstein te gaan -al was het dan de 'verkeerde' afdeling- terwijl haar zus verdrietig achterbleef. Geïnteresseerd luisterde het meisje naar wat de ouderejaars vond van alle vakken. Misschien konden ze nog wat van elkaar leren. Maar dat was heel erg hoopvol denken. Denken dat haar vrienden dit meisje leuk vonden, denken dat dit meisje haar vrienden zou accepteren. Wellicht zou ze dit gescheiden moeten houden, maar dat zou af kunnen lopen zoals met Dayton. Dat Dayton achter haar pestgedrag kwam op de meest verschrikkelijke manier en dat hij haar nooit meer zou vergeven en- oké, ze liep weer eens op de zaken vooruit. Ze dacht diep na over een plek die ze nog niet gezien had. Sowieso dat ze bijna alles wel gezien op Dayton's kaarten, maar nog niet alles in het echt. Dat was toch een andere ervaring. Toen vroeg Summer over haar oudere broers en zussen en Edith klapte een beetje dicht. ''Oh.'' Ze keek naar het meer, waar ze een inktvis dacht te zien. ''Hey kijk! Daar is ie!'' En ze wees, hopend dat dat Summer zou afleiden van het onderwerp. De arm van het grote beest verdween weer. ''Nou weet ik het weer, tijdens het openingsfeest had ik hem gezien! Was ik compleet vergeten!'' Ze glimlachte en keek of ze hem weer zag, maar nee, helaas. Ze wilde niet dat Summer, die nu de enige leek die een goed beeld van Edith had, erachter kwam via haar oudere familieleden dat ze niet zo onschuldig was als ze zich 'voordeed'. Niet dat dat nu lang zou duren, want zodra Summer iets over een Chadwick zou horen zou ze nu weten wiens familie dat was. ''Och,'' Begon ze daarom maar, haar web des leugens weer spinnend. ''Mijn zussen zijn daar veel te bang voor, mijn broers vinden dat veel te gevaarlijk.'' Was een half-leugen, maar toch voelde ze zich schuldig en ze keek naar haar tas om haar roodheid te verbergen.
  5. [1839] Wooow jij bent zo coool!

    Oh! Wie Edith was? Het meisje werd rood, ze had helemaal niet verwacht dat zij wat van Edith zou willen weten. Aan de andere kant, dit was wel een aparte situatie, dus wie wist. ''Edith Chadwick, van de Chadwick familie.'' Nogal logisch. Maar ze bedoelde meer dat er nog zeven kinderen op deze school rondliepen, allemaal met haar achternaam, en ze bedoelde daar dus mee zij een van díe Chadwicks was. Dus als zij iemand kende die Chadwick heette, dat haar broer of zus was. Lekker duidelijk. ''Ik ben eerstejaars, dus alles is nog een beetje nieuw, al weet ik de tunnels al wel heel goed, want daar heeft iemand me bij geholpen. Niet een van mijn familieleden hoor, als je een van hen kent. Zij zijn niet zo leuk.'' Haar wangen waren nog steeds rood en ze wist niet zo goed wat ze wilde zeggen. ''Had jij de laatste wedstrijd van de Applebytes tegen de Cannon Balls meegekregen? Bill Jackson had een stoot tegen zijn kaak gekregen, maar hij komt volgens mijn broer er wel weer bovenop!'' Ze glimlachte en haalde een appel uit haar zak, die ze even tegen haar kleding poetste en er een hap uit nam. ''Ben jij goed in verweer tegen de zwarte kunsten?'' Ze wees richting het boek. ''Ik heb wat moeite met dit hoofdstuk, zou je mij wellicht kunnen helpen?'' Ze glimlachtte breed.
  6. [1939] Lang donkerblond haar met een slag er in.

    Kennelijk hield Summer van de zomer. Edith vroeg zich af of zij een zomerkindje was, maar ze vroeg het maar niet. Dat was een beetje raar om te vragen, wellicht. Ze was blij te zien dat het meisje de scone begon te eten, dat betekende dat ze in ieder geval niet dacht dat het kleine meisje haar wilde vergiftigen of iets dergelijks, een teken van vertrouwen op Zweinstein waar men toverdranken leerden die vast en zeker in scones konden gemixt worden. Eng idee. Edith had niks van de inktvis meegekregen omdat ze te druk was geweest met gillen omdat ze niet kon zwemmen. En ze had die dag ook in haar gedachten verdrongen, de dag dat haar hele familie haar begon te behandelen of ze een inktvis als hoofd had, alleen omdat ze in Zwadderich was gesorteerd en niet een van de andere afdelingen. Edith trok een gezicht toen het meisje begon over de tentakel. Iew! Dat was dus echt wel een beetje vies. Edith probeerde haar rode gezicht te verbergen met haar haar en een glimlach. Ze wilde dat Summer van het huiselven onderwerp afging, want Edith wist helemaal niet zoveel van de keukens af, ook niks van huiselven behalve van wat ze af en toe zag, maar dus niet in de keukens. Plots vroeg ze zich af of de Huffel misschien de huiselven de scones liet bakken. ''Jahoor.'' Loog ze en hapte snel weer. Edith snapte niet zo goed waarom ze plots zo raar naar haar keek. Wist ze van het gepest en dat deze van een Huffeltje kwam in plaats van van een paar huiselven? Haar hart begon iets harder te slaan, maar ze ging alweer snel over naar een ander onderwerp. Edith besloot dat ze Summer wel mocht. ''Zweinstein is wel leuk op zich, ik vind het leuk dat ik eindelijk de dingen leer waar ik van alles over hoor. Ik heb tien oudere broers en zussen die allemaal op Zweinstein zitten of hebben gezeten, dus ik vind het wel leuk om eindelijk alle spreuken te mogen gebruiken.'' Ze besloot maar niks te vertellen over het drama in haar familie. ''De lessen zijn leuk. Professor Muir is een beetje raar, en toverdranken is echt heel saai, maar de meeste andere dingen vind ik echt heel leuk!'' Ze glimlachte, oprecht dit keer. ''En jij? Wat is jouw favoriete vak?''
  7. Edith had deze les gekozen en was samen met haar vriendinnengroepje het lokaal binnen gegaan, een brownie gepakt en was in een stoel gaan zitten waar ze een hapje uit de lekkernij nam. Vermaakt keek ze naar professor Muir, die hen nerveus had begroet. Ergens vond ze het wel een beetje sneu voor de man, maar haar vriendinnen vonden het heel leuk om hem nóg nerveuzer te maken dan hij van zichzelf al was, ze maakten er een heel spel inclusief punten en beloningen. Maar nu er ook ouderejaars bij waren en waarschijnlijk ook wat klassenoudsten en hoofdmonitoren, had ze haar vriendinnen opgedragen zich in te houden. Ze had de opdracht op het bord gelezen en begon na wat gefluister met haar vriendinnen -die ieder iets hadden bedacht om de professor te plagen- ijverig te tekenen. Of nouja, dat zou ze doen als ze dat voor haar tekening moest doen. Haar doel was om de professor een leeg papier goed te laten keuren. Dat eiste dus wat creativiteit in haar woorden, in plaats van haar ganzenveer. Ze griste het witte perkament van haar tafeltje en handigde het demonstratief aan professor Muir over. Ze had de aandacht van al haar vriendinnen, maar ook van Jacky, Maggie en Janvier Chadwick -haar grote zussen in Ravenklauw en Huffelpuf- die haar met een diepe frons aankeken. Niet dat ze zich daarvan aantrok, dit was namelijk veel te grappig. ''Mijn ontstaan in de wereld.'' Zei ze met een serieuze blik. ''Het was erg warm, toen koud en het was blindmakend licht. Geen fijn gevoel.'' Ze ze onschuldig en ze deed haar best haar lachen in te houden terwijl ze Sandy en Erica zag schudden om hun eigen lach binnen te houden. @Mat Muir
  8. [1939] Lang donkerblond haar met een slag er in.

    Gelukkig vond Summer het niet heel erg dat Edith er bij was komen zitten, anders had ze haar boek niet weggestopt en had ze haar gevraagd om weg te gaan, toch? Ja, dat was logisch. Het liet Edith ietsje ontspannen. Summer vertelde wat Edith voelde, nu de kou eindelijk weg aan het gaan was nam ze daar graag gebruik van. ''Kan ik me voorstellen.'' En ze knikte, waarna ze nog een hap nam uit het zoete broodje. ''Ja ik ook precies hetzelfde, al vond ik het terrein in de sneeuw heel mooi, wilde ik door de kou alweer vlug naar binnen. En zonder sneeuw is de kou helemaal saai.'' Want dan kon je geen sneeuwballen gooien en geen sneeuwpop maken en dat was nou het allerleukste aan de winter. En dan fijntjes binnen warme chocolademelk drinken. ''Oh ja, dit is mijn eerste jaar! Maar het gaat al goed met de weg vinden.'' Ze waren inmiddels een halfjaar verder van het begin van het schooljaar en Dayton had haar in de eerste maanden heel erg geholpen. Ugh. Dayton. Ze wilde daar even niet aan denken. Gelukkig stelde Summer alweer een afleiding in. Een inktvis? ''Een inktvis?'' Herhaalde het meisje haar eigen gedachte en ze keek naar het meer, waar ze hoopte dat ze een glimp van het wezen kon zien, maar helaas. ''Nee, die heb ik nog niet gezien, zie je die vaak dan?'' Ze had toch wel al vaker bij het meer gelopen, maar nog nooit een inktvis gezien, laat staan een grote. Ze bleef naar het meer staren, maar moest toch wegkijken omdat de zon erin scheen en het haar ogen pijn deed. Ze realiseerde zich dat ze haar scone op had en nam er nog eentje, waarna ze de doos naast haar tussen Summer en haar neerzette. ''Pak maar als je wilt!''
  9. [1939] Lang donkerblond haar met een slag er in.

    Toverdranken was niet het beste vak van Edith, ze vond het erg lastig om zo precies te aanwijzingen te volgen maar met de hulp van haar zuster kreeg ze altijd wel minimaal een voldoende, maar als ze het had kunnen doen had ze het vak laten vallen, maar helaas moest ze het tot het einde van haar schoolcarriere doen. Ze zag al uit naar de dag dat ze haar ketel op zolder kon verbergen, tot haar eigen kind op Zweinstein zou komen. Edith vond het dan ook verrassend dat het meisje zo geschrokken was, was ze dan zo verdiept geweest in het vak? Edith kon zich dat niet voorstellen, maar zij had dat dan meer met geschiedenis van de toverkunst-al was de leraar erg saai, de stof was erg interessant, en ze hield ook van huishoudkunde en kruidenkunde. Daar kon ze zich wel goed in verdiepen, maar kennelijk was niet iedereen zo. Het meisje leek een beetje te twijfelen of ze de scone aan moest nemen, logisch, want ze wist niet wie Edith was en ze wist niet wat er met de scone gebeurd was. Voor zover het onbekende meisje wist zou ze het vergiftigd kunnen hebben, of er liefdesdrank in kunnen gedaan hebben, maar nee, Edith was ten eerste zoals ik al zei erg slecht in toverdranken en ze zou nou nooit iemand kwaad kunnen doen. Het was stil en Edith voelde zich een beetje ongemakkelijk. Wat was ze aan het doen! Ze had iets moeten vragen, en nu was het al te laat en zou het het alleen maar ongemakkelijker maken. Edith nam een hapje uit haar scone, het meisje had zichzelf weer eens overtroffen. Gelukkig, de stilte werd gebroken en het meisje stak haar hand uit om haar te begroeten. Edith schudde de hand vriendelijk. ''Edith Chadwick!'' Zei ze, en ze hoopte maar dat het meisje haar niet linkte aan een van haar zeven broers of zussen die op Zweinstein leefden. Misschien hielp het wel dat die allemaal niet in Zwadderich zaten. ''Huh?'' Ze snapte eventjes niet wat Summer bedoelde. Wat voor haar betekenen? Hoezo dat dan? Haar oog gleed naar de badge die op het schooluniform van het meisje gespeld was. Oh ja, klassenoudste. ''Oh! Nee, dankjewel, er is niets aan de hand!'' Totaal niet verdacht. ''Ik wilde gewoon praten, gezellig.'' Ze raakte nerveus, terwijl er niks was om nerveus over te worden. Ze dacht na, ze kon niets over de outfit van Summer vragen, dus dan wat? Wat kon ze vragen om het minder ongemakkelijk te maken? ''Kom je hier vaker als het weer warmer wordt?'' Ze begon met haar been op en neer te tippen. Moest ze weglopen en doen of dit nooit gebeurd was? Ze wist het niet.
  10. woensdagmiddag, 3 april 1939 Edith wist niet zoveel van Summer Salisbury, alleen hoe ze eruit zag. Lang donkerblond haar met een slag er in, als we de PD mogen vertrouwen, en met grijze ogen. Verder wist Edith dat ze in Zwadderich zat, dezelfde afdeling als zijzelf, maar het meisje leek nogal op haarzelf te zijn. Toch was ze al wat ouder dan Edith, en ze vroeg zich af of dat per keuze was, of dat ze gewoon geen vrienden kon maken. Edith vond het wel een beetje sneu voor het meisje en toen ze haar op het terrein zag zitten kreeg ze de behoefte om het meisje aan te spreken. Edith's populaire 'vriendinnen'-groep waren huiswerk aan het maken wat zij al af had, dus ze hoefde niet bang te zijn dat die haar zouden zien. En daarnaast, vrienden maken met een derdejaars was best cool, als die persoon zelf ook cool was. Maarja, dat wist Edith dus niet, want ze kende haar niet. Lastig. ''Hallo!'' Zei Edith oprecht vriendelijk, in een toon die ze van zichzelf al een poosje niet meer had gehoord, het verbaasde haar behoorlijk. Ze ging naast het meisje zitten en rommelde wat in haar tas, waar ze wat scones uithaalde in een bakje. Ze hield het bakje uit voor het meisje, een gebaar waar ze zich een beetje raar bij voelde. Moest ze niet eerst haar naam zeggen, of kennismaken? Daar had ze geen zin in, ze wilde gewoon aardig doen tegen dit meisje. Misschien omdat ze zichzelf in haar herkende, eenzaam in een wereld vol mensen. Zeker nu Dayton boos op haar was geworden, haar enige echte vriend. Misschien kon ze het toch goedmaken met haarzelf op de een of andere manier. Ze had zich rotgeschaamd en als ze terugdacht aan wat er gebeurd was bracht dat het schaamrood weer op haar wangen. ''Door de huiselven gebakken.'' En ze nam er zelf eentje. Het was een leugen geweest, ze had dit bakje gekregen van het huffelmeisje wat haar, in ruil voor het huffeltje met rust laten, elke dag een bakje met eten kreeg. Maar als ze zou zeggen dat de scones een resultaat waren van haar gepest zou het meisje vast niet meer met haar willen praten. Al was het natuurlijk ook niet onvoorstelbaar dat Summer wist van Edith's pestgedrag. Zo'n beetje de hele school wist er wel van op de een of andere manier. Daar zorgden haar acht broers en zussen wel voor die momenteel op Zweinstein zaten. Maar zelfs als Summer dat wist zou ze niet kunnen weten dat de scones daar een gevolg van waren, toch? Nee vast niet. Het meisje veegde wat jam uit haar mondhoek vandaan met een servet die ze uit haar tas ving. @Summer Salisbury
  11. Faceclaims

    Emily Carey - Edith Chadwick
  12. [1839] 'Boreas and Edith sitting in a tree!'

    Hij was nog steeds zich aan het verzetten tegen het idee dat hij haar niet leuk vond en ze deed heel erg haar best om niet met haar ogen te rollen, wat haar lukte, al veranderde haar gezichtsuitdrukking wel in een geïrriteerde grimas toen hij haar begon uit te leggen hoe oud hij en zij waren. Duhh, dat snapte ze wel, ze was toch niet dom! Of dacht hij dat van wel. Toen raakte hij haar aan op haar hoofd, waardoor ze geïrriteerd maar ook verrast naar beneden dook. Wat was er mis met deze jongen, kende hij het fenomeen 'persoonlijke ruimte' niet? Niet dat zij daar zich nou heel veel van aantrok. Maar hij verwarde haar wel met zijn beweging, wat hij zij klonk heel erg denigrerend, alsof ze een kind van 6 was en er niks van snapte, maar dat tikje was dan weer -ondanks wat ongemakkelijk- vriendelijk, alsof hij een beetje medelijden met haar had en tot haar probeerde door te dringen. Misschien was die Boreas nog niet zo erg? Maar dat verklaarde nog steeds niet waarom hij dan naar haar geknipoogt had. Wilde hij gewoon vrienden zijn? Even keek ze hem met opgeheven wenkbrauw aan, tot ze merkte dat zijn vrienden haar nu wel begonnen te irriteren en dat ook haar eigen vriendinnen hun nekken uitrekten aan de andere kant van de zaal om hun lippen proberen te lezen en elkaar ondertussen updates gaven over wat ze dachten dat er aan de hand was. Ze liet haar wenkbrauw weer vallen en leunde iets naar de jongen toe. ''Oké, kan ik je gewoon even onder twee ogen spreken in de hal?'' Zei ze en ze maakte een geïrriteerd gezicht richting haar vriendinnen, waarna ze weer naar Boreas keek, nu wat vriendelijk -waar ze zelf een beetje verbaasd van was- en wachtte op zijn antwoord. Misschien... Misschien was hij nog zo erg niet.
  13. [1838/1839]You never had a friend like me

    Edith was nietsvermoedend met haar zus in Zweinsveld, al was ze haar even kwijtgeraakt en ze wilde haar net weer gaan opzoeken toen er plots een meisje die van haar leeftijd was, maar die ze niet kende van school, achter haar schuilde. ''Jahoor!'' Zei Edith. Ze had al vaak weg gerend van haar familie, want met 11 broers en zussen werd je er af en toe een beetje gek van, dus ze kon zich heel goed inleven als iemand even weg wilde van hun eigen familie. ''Hoe ziet je zus eruit? Dan kan ik ervoor zorgen dat ze je niet ziet.'' Edith maakte zich iets groter dan ze eigenlijk was terwijl ze deed of ze druk bezig was met haar rokje goed te doen. Ze hoopte maar dat de zus van het meisje niet zag. ''We moeten eigenlijk even uit de stuit gaan staan, dan ziet ze je minder snel.'' Sprak ze uit ervaring en ze draaide haar hoofd voorzichtig naar het meisje, waar ze nu kon zien hoe ze er uit zag. Het meisje had donkerblond haar en groen-bruine ogen. Ze was wel mooi en Edith was verbaasd dat ze haar nooit op Zweinstein had gezien. Misschien leek ze ouder dan ze eigenlijk was, misschien was ze pas 10 en zou ze volgend jaar op school komen. Misschien kon ze deel uitmaken van haar 'vriendengroep'. ''Kom.'' Zei ze. Ze pakte de hand van het meisje en probeerde haar naar een muurtje te trekken, waar ze tegen ging zitten. Voor hen stonden allerlei volwassenen, dus tenzij de zus wist dat ze hier zat zou ze haar nooit vinden. ''Edith Chadwick!'' Stelde Edith zich voor en ze hield haar hand uit naar het meisje. ''Prettig kennis te maken.'' Ze glimlachte beleefd en bleef het meisje aankijken. Nee, ze had haar echt nooit gezien. Gek. @Floriana Lennox
  14. Ergens in april. Van een afstandje zat Edith het meisje te bekijken. Ze had bruin haar en was erg netjes gekleed. Edith wist dat ze een vliegend konijn had, al vloog die nooit, maar het had ervoor gezorgd dat Edith nu ook een konijn wilde. Of twee, of drie of vier! Was het zo dat je per konijn meer populair zou worden? Edith wist niet eens of ze populair was, maar ze was cool en dat was meer dan genoeg om Edith een niet zo'n kleine girlcrush op haar te laten krijgen, al was het voor een klein poosje. De jonge Zwad had nog nooit met het meisje gepraat, haar alleen stiekem van een afstandje bekeken terwijl ze 'een boek las' of 'studeerde'. #Creep. Edith was nu alleen in de leerlingkamer zonder haar vriendinnen en zag het meisje zitten, Tabitha Fox, zo had ze geleerd -zelfs haar naam was cool!- en ze schraapte de moed bij elkaar om haar eindelijk aan te spreken. ''Hallo!'' Zei het eerstejaars meisje terwijl ze haar boek op de tafel legde waar Tabitha bezig was. Oh mijn hemel, ze zat nu aan dezelfde tafel als Tabitha! ''Is het goed als ik hier zit?'' Ze ging al zitten voor ze antwoord had en keek de ouderejaars glunderend aan alvorens ze weer doorratelde. ''Je haar zit echt heeeeel mooi vandaag, heb je dat zelf gedaan?'' Ze sloeg haar boek open, maar keek niet eens naar welke bladzijde er open lag want ze was veel te druk met nadenken over Tabitha. Tabitha's kleur was blauw had Edith gemerkt en ze had vandaag ook blauw aangetrokken. Als je een kleur mooi vond en iemand had die kleur aan vond je die persoon ook automatisch leuker, toch? Ja, vast wel. @Tabitha Fox
  15. Dear sister of mine

    8 april 1939 Jake. Ik ben weer op school. Je had gelijk, ik had niet naar je verjaardag moeten komen. Iedereen deed zo raar, zelfs vader en moeder... Niemand heeft me gezien en niemand heeft het doorgehad dat ik weg ben geweest, dus je hoeft je daar niet druk over te maken. Edith.
×