Jump to content

Edith Chadwick

Zwadderich Eerstejaars
  • Content count

    38
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    1

Edith Chadwick last won the day on July 25

Edith Chadwick had the most liked content!

About Edith Chadwick

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Alyssia

Profile Fields

  1. [1838/1839] Wat?!? Ik deed niks!

    Ze had het boek nog in haar handen toen ze een stem hoorde die haar naam sprak. Ze keek op en zag een lerares staan die haar vroeg waar ze mee bezig was. Het was nogal lastig om haarzelf uit deze situatie te praten. Ze wist niet hoeveel ze had gezien, maar alleen al het laatste gedeelte was al erg watervast bewijs dat Edith niet de beste bedoeling had voor de Huffel met een geitenpoot. Ze keek de lerares aan, ze kende haar niet echt, ze had geen les van haar maar had haar wel vaker door de gangen zien lopen. De meeste professoren staken behoorlijk over de leerlingen uit, zeker over de leerlingen uit de jongere jaren, dus ze kon haar gezicht plaatsen, maar niet haar naam. Helaas kende zij dus wel Edith's naam, anders had ze wellicht weg kunnen rennen en alles kunnen ontkennen, maar helaas, dat was geen optie. Dus besloot ze haar laatste middel te gebruiken: bijdehandheid. ''Och mevrouw, we geven die Huffel slechts wat motivatie om te sporten, rennen is heel gezond hoor ik zo!'' Ze reikte het dagboek langzaam, bijna pestend richting het groepje meisje terwijl haar ogen gefocussed bleven op de lerares om haar reactie te peilen. Een klein glimlachje ontstond rondom haar mond terwijl ze de kick van de adrenaline door haar bloedbanen voelde pompen. Ze had nog nooit zo tegen een docent gepraat. Meestal ontkende ze haar bezigheid gewoon, maar vandaag voelde ze zich extra opstandig. En het was haar goed recht! Althans dat vond zij zelf dan. @Susannah Priest
  2. [1838/1839] Dit is totaal niet ongemakkelijk

    Hij plaagde haar een beetje en ze werd nog roder dan ze eigenlijk al was. Het was lastig om aan te meiden uit te leggen wie hij was terwijl hij erbij stond. Als hij er niet was kon ze misschien liegen, zeggen dat zij hém had geholpen toen hij een zware dag had gehad maar ze kende de jongen niet goed. Hij wist meer over haar dan zij over hem en ze wist niet zeker of hij, als ze dat zou zeggen, haar onwaarheid bloot zou leggen en haar nog meer zou vernederen. Dat zou ze zich niet kunnen veroorloven, zeker nu Abigail tegen haar aan het rebelleren was. Het zou haar hele groep hiërarchie in de war kunnen schoppen en dat wilde ze niet, niet nu ze zo hard had gewerkt om iedereen bij elkaar te schrapen. Als ze ouder zou zijn zouden anderen misschien automatisch achter haar aan lopen maar ze was nu slechts een eerstejaars. Niet cool genoeg. Ze slaakte een zucht van opluchting toen de jongen begon over dat hij een relatie had met Emmanuele. Dat wist ze, maar had ze niet actief in haar hoofd. Ze hoorde een teleurgestelde zucht achter zich. Hij was inderdaad best knap, niet zoals de jochies van haar leeftijd, maar Edith was daar nog helemaal niet in geïntresseerd. Ze glimlachtte vriendelijk naar de jongen en toen hij zei dat zij met wat hogerejaars moest optrekken voelde ze een warme zweem door haar hart. 'Dankje, dankje, dankje' bedanktte ze hem in zijn hoofd en ze keek naar Abigail die nu ineens heel stil was. Haar blik viel weer terug op de jongen. ''Dankjewel Logan. Misschien moet ik dat inderdaad eens gaan doen.'' Zo, steek naar Abigail. Niemand zou haar disrespecteren. ''Wat lees je?'' Vroeg Edith, oprecht geïntresseerd nu. Ze had het gevoel de controle over de situatie weer terug te hebben, waar ze erg dankbaar voor was. Logan had haar enorm geholpen en ze probeerde nu iets te vinden waar ze hem mee kon helpen. Aangezien hij al bezet was kon ze niet hem koppelen, dus moest ze wat anders verzinnen. @Logan Christopher
  3. [1838/1839] With Great Power comes Great Responsibility

    Hoe meer ze sprak hoe bozer Edith zich voelde. Boos dat ze kennelijk gepakt was, boos over haar situatie, boos dat haar broer er niet was om haar te helpen, boos dat Jaqueline hier niets aan zou gaan doen. Helaas had het meisje gezien dat een van de meiden James had nagedaan en ze probeerde iets te bedenken waarmee ze dat argument kon wegdoezelen, maar ze kon niets verzinnen. Edith tuitte haar lippen geïrriteerd. Ze wist niet eens dat die jongen een geitenpoot had, nog iets leuks om hem mee te treiteren. Dat was in ieder geval iets goeds wat ze uit dit gesprek kon halen. Ze kon nog net haar lachen inhouden toen het meisje plots fel naar haar keek. Wauw, oke, ze had echt geen humor. Toen ze het had over professor Evergreen voelde ze haar gezicht warm en rood worden. Ze ging haar gewoon verlinken! Toen ze begon over goedmaken knapte Edith. ''Ik ga helemaal niks 'goed maken' met dat snorrenkind!'' Versprak ze zich en ze sloeg mentaal haar handen op haar mond. Dat hoorde ze helemaal niet te zeggen. Ze probeerde haarzelf te kalmeren. Als ze niks zou toegeven zou er niets aan de hand zijn. ''Ik bedoel, iedereen doet James na achter zijn rug, dat is niet persé pesten.'' Sprak ze en ze verschoof haar tas van haar elleboog naar haar schouder, ontzet met hoe de situatie zich afspeelde. ''En als je denkt me te kunnen dwingen sorry te zeggen voor iets wat ik niet gedaan heb door met professor Evergreen te zwaaien, dan heb je het goed fout!'' Zei ze en ze wilde teruglopen naar de anderen. Dit gesprek was klaar, ze wilde niet meer praten. @Abigail Carrington
  4. [1838/1839] With Great Power comes Great Responsibility

    Het meisje kwam wat dichterbij, wat Edith wat nerveus maakte. Of het beneden haar waarde was om naar haar te luisteren, uhm ja, misschien wel. Het meisje keek streng naar Edith, die in haar hoofd begon af te wegen of ze het zich kon verloven weg te lopen van dit gesprek, maar ze bleef staan. Als Abigail het tegen haar hoofdmonitor zei kon dat de verkeerde kant op gaan. Edith was niet van plan om van school gestuurd te worden voor wat gein met haar vriendinnen en dus bleef ze, al was het tegen haar zin, staan. Ze bleef mevrouw Snor te geloven, wat Edith's buik deed omdraaien van nervositeit, maar ze bleef doen alsof er niks aan de hand was. Ze had helemaal niemand gepest, dát was een leugen. Ze probeerde haarzelf van haar ongelijk te overtuigen. De volgende zin en houding die het meisje liet zien leken een beetje lachwekkend. Een soort superman houding, jahoor, dat zou Edith echt overtuigen om haarzelf en haar vriendinnen te verlinken. Not. En dus ging ze verder met haar leugen waarheid.''Maar ik zeg het je,'' Begon het Zwadderichse meisje in een toon die ze hoopte dat die Abigail kon overtuigen. ''ik heb helemaal niemand uitgelachen, dus Miss McOlivier of hoe ze ook heet liegt waar je bijstaat!'' Edith sloeg haar armen weer over elkaar en keek boos weg. Hoe kon ze hier nou van beschuldigd worden, dacht ze in haar hoofd, ze had helemaal niks gedaan hoor! Helemaal niks! Dat Grifje zou het zeker te weten krijgen niet zomaar haar mond voorbij te praten.
  5. [1838/1839] With Great Power comes Great Responsibility

    Edith liep met enige tegenzin met haar mee. Haar vriendinnen waren net zo leuk bezig met haar make-up, een van de weinige momenten dat Edith écht genoot van haar positie.Hopelijk duurde haar aanvraag niet lang dan konden ze samen weer terug. Ze had haar armen over elkaar geslagen en volgde de Grifse klassenoudste de koude hal in. Nog meer reden om snel de Grote Zaal weer in te willen gaan. Het meisje bleef stilstaan bij een van de holtes in de muur en Edith haalde haar armen van elkaar en keek het meisje aan, die haar leek te onderzoeken. Aandachtig luisterde ze naar de aanvraag om bij de groep te komen, tot ze zich realiseerde dat het helemaal geen aanvraag was en meer een aanklacht van Edith en haar vriendinnen. Ze moest haar bijna lachen toen ze houding van het meisje zag maar hield het gegiechel goed binnen. Oh ja, mevrouw Neus met haar snor. Weer kostte het Edith behoorlijk wat moeite om haar lach binnen te houden. Die hadden ze flink laten schrikken. Natuurlijk was het sneu voor het meisje zelf, maar daar dacht Edith liever niet aan. Het was maar goed dat Edith goed kon liegen en al eerder een klassenoudste van haar onschuld had overtuigd, anders zou ze misschien te nerveus zijn geweest om goed te antwoorden. ''Amelia McOliver?'' Vroeg Edith en ze deed net of ze heel erg diep nadacht. ''Die naam heb ik nog nooit eerder gehoord!'' Concludeerde ze en ze haalde haar schouders op, waarna ze met een felle blik naar het meisje keek. ''Dus nee. Dat heb ik niet gedaan en wat mijn vriendinnen in hun vrije tijd doen is hun eigen pakkie 'an.'' Ze zouden het kleine Griffoendortje wel te pakken moeten nemen. Het moest niet zomaar geaccepteerd gedrag worden om naar een klassenoudste te gaan als Edith en haar vrienden iemand pestten. Dan zou iedereen dat gaan doen en dat was niet de bedoeling. @Abigail Carrington
  6. [1838/1839] With Great Power comes Great Responsibility

    Edith was met haar vriendinnen in de grote hal blijven hangen. Ze moest lachen toen een van haar vriendinnen het Huffeltje nadeed dat ze te grazen hadden genomen deze week, een jongen waar iets mis met zijn been was. Hij was een heel makkelijk doelwit; klein, een huffel en hij liep altijd mank een enorme rugtas te sjouwen. Maar ook anderen waren haar doelwit. Zolang ze maar niet terug durfden te praten vond zij alles prima. Plots hoorde ze een vriendelijk stemmetje achter haar haar achternaam zeggen, een meisjesstem. Meestal was dat voor een van haar vier oudere zussen bedoeld, maar zij stond te dichtbij om dat zo te laten zijn. Een deel van haar vriendinnen werd ineens muisstil, een ander deel begon zachtjes te gniffelen en dus besloot Edith om te kijken. Daar stond een Griffoendors meisje, niet heel veel ouder dan haar. ''Hallo.'' Zei Edith. Ze keek het meisje aan van top tot teen, tot ze op haar borst een glimmende zilveren badge vastgespeld zag. Klassenoudste. Geen pestmateriaal helaas. Kennelijk wilde het meisje iets met haar bespreken. Nog meer gegiechel klonk achter de jonge zwadderich en ze bestudeerde het meisje langzaam. Ze was knap en kon makkelijk meedoen in haar pestgroep met een beetje make-up en wat meer attitude. MIsschien wilde ze dat en durfde ze dat niet bij de andere meiden te vertellen. En een klassenoudste in de groep zou superhandig zijn, niemand zou hen dan wat kunnen maken. ''Prima.'' Besloot Edith en ze sloot haar boek dat op de tafel lag en gristte haar poederdoos uit Elizabeth's hand, die daarna een beetje verdrietig keek. ''Waar wil je heen lopen?'' Vroeg Edith. ''Als je in het groepje wilt kan je het gewoon zeggen, jij bent wel cool.'' Ze glimlachte vriendelijk naar het meisje. @Abigail Carrington
  7. Dear sister of mine

    31 januari 1839 Lieve Jake, Ik weet het, maak je geen zorgen, het was een eenmalige domheid. Nee! Ik heb hem niet gekust, ik vind hem niet eens leuk! Hij is veel te oud en hij is een Griffoendor. Ik denk niet dat er nog een Huffelpuffer op de school is die vrienden met mij wilt zijn. Ik heb of hun afdelingsgenootje lastiggevallen, of hen zelf. Dat is niet de beste vriendschap starter, daarnaast, de afdeling waar iemand inzit betekent niet meteen dat ze helemaal zo zijn als het stereotype. Nou goed, ik kan niet wachten tot je verjaardag! Ik kom je zeker opzoeken, deze muren kunnen mij niet tegenhouden. Wanneer houd je je feestje? Liefs, Edith
  8. Dear sister of mine

    20 januari 1839 Beste Jake, Vandaag heb ik met een jongen gepraat. Maak je geen zorgen, ik vind hem niet leuk ofzo. Ik was het verboden bos in gegaan-ik weet het, ik zal het niet meer doen-en hij volgde me en zei dat ik iedereen gewoon een poepje moest laten ruiken en dat ik gewoon moet doen wat ik wil. Ik voel me vandaag zo naar. Ik wil zo graag naar huis, daar is alles makkelijk en duidelijk en snap ik alles. Hier voel ik me niet mezelf. Is dat raar? Voelde jij je anders op Zweinstein? Of kende jij mensen die zich anders voelden? Dit voelt gewoon niet goed. Knuffels, Edith
  9. Dear sister of mine

    15 januari 1839 Lieve Jake, Hier zijn ze allemaal! Ik heb Jaq ook op de foto, ik wist niet zeker of je haar ook wilde. Ik heb haar gezegd dat het voor mijn eigen fotoboekje was dus als ze plots raar opkijkt is het niet mijn schuld! Niet dat ze ooit bij je in huis komt, maar goed. Ik heb ook foto's van mij laten schieten door Abigail, een vriendin van mij met Maggie en eentje met Jacky dus kijk maar welke je mooi vindt! Nu moet ik er alleen nog even eentje van jou hebben! Ik voel mij niet heel veel beter, het is weer het ritme voordat ik naar huis kwam en dat is niet zo goed. Ik vind het heel lastig om over te praten dus als deze brief wat later komt weet je hoe dat komt. Ik heb nu een vriendengroep, maar het zijn niet echt vrienden. Het zijn meisjes die mij heel stoer vinden, maar mij niet echt aardig vinden. Niet dat ze dat zeggen, maar ik vind hen ook niet erg aardig. Het is meer dat het makkelijk is, ik durf heel veel als ze er zijn. En het houd me bezig. Nou goed, dat voor nu dus. Ik weet niet wat ik nog meer moet vertellen. Liefs, Edith
  10. Seagull to soup bowl [1838/1839]

    Edith had helemaal niks met zeemeeuwen, wilde ze ook niet opeten, al had ze wel het idee dat als ze ooit zeemeeuwensoep zou eten dat ze de wil om te leven op zou geven. Maar gelukkig was dat de opdracht niet, nee, Sorcha en Edith moesten samen een meeuw transfigureren in een soepkom. Het gekrijs van het beest in de kooi irriteerde het meisje mateloos. Gelukkig was ze ingedeeld met een ander meisje uit Zwadderich, anders had Edith waarschijnlijk allang slijpresten van haar potlood over het meisje heen gegoten. Maar Sorcha kreeg het voordeel van de twijfel. Edith keek op van haar dagdroom en keek naar Sorcha, die tegen haar aan het praten was. ''Ik neem aan dat de ziektes niet overgedragen worden naar de soepkom.'' Het beest krijste nog eens hard. Hopelijk zou dat geschreeuw ook niet overgedragen worden. ''Nee, de leraar kan met een simpele spreuk zien dat het altijd al een kom was en geen vogel.'' Mompelde ze, terwijl ze haar boek opengooide op het hoofdstuk dat ging over het transfigureren van dieren naar objecten. Ze had dit al zo vaak doorgelezen, maar ze was de precieze spreuken eventjes vergeten. Haar vinger gleed over de pagina en vond toen al snel de spreukenlijst die ze zocht. De handbeweging hadden ze in de klas al geoefend, maar Edith wilde wel eens zien of Sorcha had opgelet. ''Hier.'' Ze tikte met haar vinger op de bladzijde en keek naar haar opdrachtmaatje. ''Het is een hele rits, maar we hebben ze geoefend in de klas. Wil jij het proberen? Dan schrijf ik op wat er gebeurd.'' De meeuw krijste nogmaals en Edith wierp het beest een vuile blik. @Sorcha Ellery Hier een artikel van de Harry Potter wiki die mij hielp met het schrijven
  11. Edith Chadwick

    Topic-overzicht 1839: 12 januari 1839: Little lions - Boreas Peregrine 20 januari 1839: These secrets are mine to keep - Logan Christopher 8 februari 1839: With Great Power comes Great Responsibility - Abigail Carrington 16 februari 1839: Dit is totaal niet ongemakkelijk - Logan Christopher 21 februari 1839: Wat?!? Ik deed helemaal niets! - Susannah Priest 25 februari 1839: Seagull to soup bowl - Sorcha Ellery
  12. Edith Chadwick

    Topic-overzicht 1838: 1 september 1838: Openingsfeest Begin september 1838: Lost in the tunnels - Dayton Collingwood 20 september 1838: I scream! For ice cream! - Dayton Collingwood 21 december 1838: We need to talk - Jake Chadwick
  13. Dear sister of mine

    8 januari 1838 Lieve Jake, Het is heel raar weer op Zweinstein te zijn, weer terug in mijn oude routine. De andere Chadwick's gedragen zich minder raar, het is duidelijk dat je met ze gepraat hebt. Dankjewel. Ik mis je nu alweer heel erg en kan niet wachten tot de volgende vakantie. Het spijt me nogmaals van wat ik tegen je zei. Het floepte er zomaar uit. Jij bent mijn favoriete broer! Ik was geïrriteerd en ik liet mezelf tegen je tekeer gaan terwijl je dat helemaal niet verdient. Nou goed, dat wilde ik even zeggen. Ik weet niet of je het door hebt gehad maar ik heb je camera gestolen. Waarom? Omdat je foto's van ons allemaal nodig had en aangezien je die tijdens de kerst niet had geschoten heb ik besloten je een handje te helpen en ze voor je te schieten! Dus, kijk daarnaar uit! Als je je camera nodig hebt voordat ik hem naar je terugstuur moet je het zeggen, maar er lag een flinke laag stof op, dus het leek me niet of je hem echt vaak gebruikte en ik wilde je verrassen, dus bij deze! Liefs, Edith
  14. [1838] We need to talk

    Ze droogde haar tranen af en keek naar haar broer. Liefdevol haalde hij wat laatste tranen van haar gezicht en ze lachte een pril glimlachje. Hij stelde voor om na de vakantie over de echte problemen te praten via de brieven. Ze knikte zachtjes. Dat kon ze. En dan kon ze nu gewoon fijn met haar familie meedoen, gekke spelletjes spelen, Jake zonder schaamte of nervositeit knuffels geven. Net zoals voor Zweinstein. Gewoon eventjes Edith zijn. Ze knuffelde haar broer nogmaals waarna ze samen de kou weer inliepen, op weg naar de rest van de Chadwick familie. Edith en Jake uitgeschreven
  15. [1838/1839] Dit is totaal niet ongemakkelijk

    Oh nee hij had haar gezien, en hij kwam nog dichterbij ook. Ongemakkelijk verschoof ze haar gewicht van links naar rechts en terug en haar gezicht bleef rood en warm. Ze verplaatste haar blik naar het boek dat hij in zijn hand had. Ze kende het boek niet en kon daar dus niet een gesprek over beginnen, sjips! Abigail lachtte een schamper lachje toen de jongen zo defensief deed en Edith hoopte dat ze dit in de hand kon houden. ''Ja, wel goed hoor Logan.'' Zei ze en alle meiden werden plots stil. ''Ik had je hier niet verwacht.'' Zei ze. Ze hoorde zacht gegiechel achter zich en ze wierp een boze blik naar de bron van het geluid, waarna ze weer naar hem toedraaide. ''Bedankt nog voor je hulp.'' Ze had hem deze maand wel eens voorbij zien komen en elke keer had ze gedaan of ze hem niet zag en hem genegeerd. Het was behoorlijk vernederend om te bedenken dat ze door een Grif getroost was. ''Hoe is het nu met jou? Lang niet gesproken!'' Voegde ze er twijfelachtig aan toe. Ze wist niet zeker wat ze moest zeggen of doen, het was al in al een heel ongemakkelijke situatie en de groep meiden achter haar maakten het niet veel gemakkelijker. Ze hoopte maar dat hij zich zou gedragen. @Logan Christopher
×