Jump to content

Edith Chadwick

Zwadderich Tweedejaars
  • Content count

    118
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    12

Edith Chadwick last won the day on May 28

Edith Chadwick had the most liked content!

About Edith Chadwick

  • Rank
    I am actually really sweet, I promise!

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Bets

Profile Fields

  1. Picknick met alle tweedejaars

    Edith had een uitnodiging ontvangen voor een tweedejaarspicknick. De uitnodiging zag er voor haar mening een beetje knullig uit, maar ze had een afspraak met haarzelf gemaakt dat ze meer haar best zou doen zich onder leeftijdsgenoten te scharen die ze daadwerkelijk aardig vond en dan was zo'n picknick met jaargenoten wel een goede plek om te beginnen, al vond ze het enorm lastig. Toen het eenmaal weekend was liep ze het terrein op, naar de plek waar de uitnodiging op wees. Ze had een grote hoed op gedaan, hopend dat dat ervoor zou zorgen dat haar populaire vriendinnen haar niet zouden zien, want als ze haar zagen op zo'n kleedje tussen allerlei andere mensen zouden ze vast hard lachen. Daarnaast was de hoed ook om te zorgen dat geen van haar familie haar zouden zien. Gelukkig zat geen van hen in het tweede jaar, dus dat scheelde al behoorlijk. Eenmaal aangekomen zag ze hoeveel moeite het meisje die het had georganiseerd had erin had gestoken. De vriendelijkheid waarmee ze naar Edith kwam gelopen deed Edith's blik naar de kraag van het meisje verplaatsen. Die was toch echt rood, niet geel. Edith onderdrukte een sarcastische opmerking, nu ze vorig jaar zoveel met die andere meiden had opgeschoten was dat vrijwel haar standaard reactie geworden, gemeen doen. Ze glimlachte kort. ''Hoi.'' Ze schudde kort de hand van het meisje. ''Ziet er erg mooi uit. Ik heb ook wat meegenomen.'' Want dat moest van de uitnodiging. Ze ging zitten en haalde een groene zwaddertaart uit haar tas, met een mes om hem aan te snijden. ''Ik heb ook bordjes, maar die hebben de rit niet allemaal overleefd zie ik...'' Ze pakte een paar schoteltje die nog heel waren en wat vorkjes en legde ze allemaal op de plek met de andere spullen. Met haar rug richting de weg keek ze over het terrein. Ze zag niemand van haar vriendengroep of haar familie dus ze ontspande zich iets. ''Sorry, hoe heet je ookalweer? Ik ben het even vergeten.'' Vroeg ze aan het meisje. @Hailey Taylor Roberts
  2. [1839] I have avoided you all year

    Edith haalde haar schouders op. ''''Ja, maar... Ach..'' Ze had zich nooit echt afgevraagd of dat nou wel of niet mocht. Ze had echte horrorverhalen van haar broers en zussen gehoord dus een beetje opgesloten zitten in een lokaal viel nog hartstikke mee. Ze kreeg daardoor de tijd om ongestoord haar huiswerk af te maken, of om een beetje in haar schrift te schrijven die haar grote broer haar had gegeven om haar gevoelens in op te schrijven. Dat was het laatste wat ze van hem had gekregen, hij leek Edith een beetje opgegeven te hebben, want ze spraken nog nauwelijks. Maar daar wilde Edith niet over nadenken. Nadenken over zulke dingen had toch geen nut, tenzij ze er wat aan kon doen en dat kon ze niet. In ieder geval nog niet. Misschien kon ze een brief schrijven aan haar broer, maar dat zou vast weer zijn aandacht op haar focussen, en zowel met als zonder zijn aandacht voelde ze zich niet echt goed. Dus Edith hield haar mond maar, dat was beter. De band tussen Loïs en haar broer leek wel goed. Ergens had hoe Dayton voor Loïs had gestaan haar aan Jake en haar doen denken, God heb medelijden met diegene die Edith ooit pijn zou willen doen, want Jake was een enorme softie en Edith kon alles bij hem maken, maar ooit was ze onverwachts bij Jake aangekomen, en een vriend van hem was er ook en die deed enorm gemeen waardoor Edith moest huilen en toen Jake de kamer weer binnenkwam had hij Edith net zo beschermd als Dayton dat voor dit meisje had gedaan. Ze had het ook helemaal begrepen en had het ook heel erg gevonden, maar ze snapte ook dat dit meisje en Dayton het niet konden begrijpen waarom ze het had gedaan. Ook nu vroeg het meisje waarom, en Edith moest nadenken. Stilletjes keek ze naar haar voeten, haar gezicht nog steeds rood. Het meisje had haar bedankt voor het vertellen, maar leek nog niet helemaal overtuigd, daarom de vraag. Ongemakkelijk draaide ze haar veer rond op haar vinger, waardoor die een inktvlek achterliet op haar duim. ''Ja... Het was ehm... niet aardig. Al mijn vriendinnen zijn niet echt aardig. Gemeen, zelfs. Maar...'' Hoe moest ze dit in hemelsnaam tegen haar vertellen? Ja, mijn vriendinnen zijn niet aardig maar ik ga met ze om om anderen te pesten zodat ik me beter voel? Het was verschrikkelijk zielig en sneu en ze zou daar zeker niet zomaar over praten. ''Ik dacht niet na. Ik wist niet dat je Dayton's zusje was, anders had ik het nooit toegestaan.'' En al die anderen dan? Ze drukte die gedachte hard weg. ''Ik dacht dat Dayton mijn beste vriend was.'' Haar enige echte vriend sowieso. Haar stem begon iets te trillen en ze glimlachte om de gevoelens weg te duwen. Dayton had haar alle tunnels geleerd, hij was een goede vriend voor haar geweest en toen had ze alles kapot gemaakt. Ergens voelde dat ook goed, een straf voor hoe gemeen ze was geweest, maar ze had Dayton echt heel erg gemogen en nu spraken ze elkaar nooit en Zweinstein voelde een stuk eenzamer zonder hem. ''Maar goed. Sorry.. Dus...'' En nu zouden ze samen moeten wachten tot de docent er weer was, wat dit allemaal veel ongemakkelijker maakte. Moest ze aan haar schoolwerk, het meisje gewoon negerend? Dat klonk niet erg aantrekkelijk. '''Hoe gaat het met Dayton? En met jou?'' Vroeg ze voorzichtig. @Loïs Collingwood
  3. [1839] 'Boreas and Edith sitting in a tree!'

    Ze moest toegeven dat ze wel erg graag de gezichten van haar vriendinnen zou willen zien en dus kwam er op haar gezicht een kwajongensachtige grijns. Boreas leek erg overtuigd van zijn plan en Edith besloot er maar in mee te gaan. Het was grappig en lekker slinks. De Zwadderich in haar was er erg blij mee. Ze kon nog net ''goed!'' zeggen, voordat Boreas haar hand pakte. Het was raar, ze hield vrijwel alleen de handen vast van haar familie als ze aan het bidden waren. Ze dacht na of ze ooit iemand's anders hand had vastgehouden. Misschien een van haar vriendinnen? Nee, meestal legde ze haar hand op hun schouder als ze iets goed vond, maar nooit echt hield ze handen vast met hen. Vroeger hield ze heel vaak Daphne's hand vast, maar nog nooit iemand buiten de familie. En zeker geen jongen. En zéker geen Boreas Peregrine. Als iemand haar had verteld dat ze voor de grap handen zou vasthouden met Boreas zou ze hen voor gek verklaren. Van in de ballen trappen, naar dit. Huh. Ze stond even te kijken naar hoe hij met zijn vingers friemelde. Hij hield haar op allerlei manieren vast, tot hij zijn vingers een om een om die van haar sloot, wat heel raar voelde. Ze liep met hem mee, of nouja, huppelde een beetje achter hem aan, zijn benen waren iets groter dan die van haar en toen ze de zaal inliepen leek de stilte bij hun vriendengroepen hoorbaar te zijn boven het geluid van alle leerlingen. Ook de gezichten spraken boekdelen. Sarah keek of ze een dreuzel was die een spook had gezien en Edith glimlachtte. ''Waar wil je gaan zitten, Boreas?'' Zei ze met een zangerig stemmetje. Dit kon nog behoorlijk grappig worden. ''Of wil je alleen naar je vrienden?'' @Boreas Peregrine
  4. Als blikken konden doden had Livia op de vloer gelegen want Edith's blik schoot messen richting het meisje. Alsof ze ook maar enig werk had gedaan! Ze was gewoon ontzettend lui en gemeen en ze deed net of dat Edith's fout was, nou, lekker niet. Edith wilde net wat zeggen toen de professor haar de mond snoerde. Ze sloeg haar armen over elkaar heen en keek al tandenknarsend naar de docent en rolde toen haar ogen toen dat kind begon dat Edith haar een lellebel noemde. Nou, dat was ze toch? Helaas nam de docent de kant van het meisje aan, want hij richtte zich tot Edith en vertelde dat die zich moest verontschuldigen. Ja, dikke doei! Zoek het uit met je zooi! Dat ging ze dus écht niet doen. ''Zij begon!'' Riep ze gefrustreerd uit en wees met haar vinger naar het meisje, terwijl haar wangen rood werden. '''Zij begon, zij zei dat ik wanhopig was! Alsof ze dat zelf niet is.'' Ze gaf het meisje een vuile blik. ''Ik vraag tenminste niet of professor Dickson getrouwd is!'' Ze probeerde een beetje te lachen, om het meisje te laten zien dat ze er niet mee zat dat ze haar zwart probeerde te maken richting de docent. Zo. Dat was dan dat. Het meisje was knalrood geworden van woede. Hoezo moest zíj haar verontschuldigingen aanbieden, alleen omdat ze het meisje wilde beschermen. Ze had het beste met haar voorgehad, totdat ze plotseling begon over dat Edith brieven nodig had om jongen's hun aandacht te krijgen. Een echte lellebel. @Livia Ingram
  5. [1839] There is a spider in the roses

    Ja, oké, die mensen waren oud, maar niet oud-oud, stokoud, éen been in het graf oud. Zij waren meer van, volwassen oud. Daar zat geen geur aan. ''Geen idee, misschien dragen oude mensen wel een parfum ofzo.'' Zei ze dan ook uiteindelijk, terwijl ze haar schouders ophaalde. Zij wist er verder ook niet zoveel van af en het interesseerde haar ook niet zoveel dat ze het op zou gaan zoeken in een boek. Welk boek zou ze dat überhaupt in kunnen vinden? Er was niet echt een boek over oude mensen, toch? En hadden oude tovenaars een andere geur dan oude dreuzels, of roken ze precies hetzelfde? Oké, misschien was dit tóch iets wat haar interesseerde, maar ze zou daar een andere keer achter kunnen komen. Nu moest ze focussen op bloemen langsbrengen. Ze trok een zielig pruillipje naar hem, waarna ze lachte. Hij was zo makkelijk over te halen, al zagen haar handen er ook wel pijnlijk uit. Weer kwam die liefheid eruit en ze merkte dat weer die muren werden afgebroken. Hay-Day waarom was je zo verschrikkelijk vriendelijk, het was zo fijn en zo naar tegelijkertijd. Als een warme knuffel op een hete zomerdag. ''Dat zou wel fijn zijn, dan kunnen we later verder.'' Misschien met handschoentjes aan dan, zodat het niet kon prikken. Ze moest lachen om zijn bezorgdheid. ''Dat zal toch wel niet nodig zijn?'' Ze keek naar haar handen. Er zaten wel sneetjes in, maar niet echt iets dramatisch. Met een paar pleisters zou het wel weer goed komen. ''We kunnen sowieso handschoenen gaan halen bij de leiding, zodat het niet meer kan gebeuren. Laat is kijken jouw handen dan?'' Vroeg ze en ze sprong naar hem toe, greep zijn hand en staarde er naar. ''Hmm, dokter Edith heeft bepaald dat ook patiënt Hay-Day aan de handschoenen moet gaan.'' Zei ze en ze liet weer los met een grijns op haar gezicht. ''Kom op dan, dan gaan we het vragen!'' @Dayton Collingwood
  6. [1839] There is a spider in the roses

    Oh, hij was gelovig. Dat had ze wel gedacht, hij was immers een hele aardige jongen. Wellicht iets te aardig, want die zachtheid bracht een hoop problemen met zich mee, namelijk dat haar vriendinnen het zagen als zwakheid. Zij zag waarom haar vriendinnen het als zwakheid zagen, iemand die zachtaardig was was meestal makkelijk pijn te doen, dat was immers de reden dat ze zichzelf niet toestond zacht te zijn. Maar Edith zag ook hoe de zachtaardigheid goed kon zijn, namelijk in hoe fijn het was dingen met hem te doen. Veel fijner dan het was om dingen te doen met haar zogenaamde vriendinnen. En hij had haar door die eigenschap geholpen toen zij verdwaald was op Zweinstein, hij had helemaal kaarten voor haar getekend, zodat zij haar weg kon vinden, waardoor zij nu perfect de weg kon vinden. Vrienden zijn met Dayton bracht wat nare dingen met zich mee, die allemaal haar eigen schuld waren, maar voornamelijk ook goede dingen. Maar ze vond het wel een beetje eng hoe hij de muren die zij op had gebouwd soms zo makkelijk kon oplossen. Ze moest ervoor zorgen dat ze hem niet te dichtbij zou laten. Maar dat zou wel lukken, als hij haar bij die verschrikkelijke bijnaam zou blijven noemen. Edith keek de jongen aan met een geïrriteerde frons op haar gezicht, maar zei er niks van. De situatie met zijn zus hing haar nog steeds als een schaduw over haar hoofd en ze wilde hem niet weer boos maken. Ze was teveel gehecht aan hem, iets waar ze zichzelf voor berispte. ''Geen idee.'' De irritatie klonk toch een beetje door in haar stem, maar ze probeerde er doorheen te drukken. ''Volgens mij stinkt het altijd bij oude mensen. Dat hoor ik altijd, dat er een specifieke oude mensen lucht hangt. Ik vraag me af hoe dat ruikt.'' Dacht ze hardop en ze strikte het bosje wat ze had gemaakt met een blauwe strik bij elkaar. Het zag er niet zo fantastisch uit, maar ze had haar best gedaan en legde het boeketje bij de rest die ze al gemaakt had en begon een een rood-blauw boeket. ''Mijn handen beginnen pijn te doen, ik prik me telkens aan die dorens van die rozen.'' Klaagde ze, en liet haar gehavende handen aan Dayton zien. @Dayton Collingwood
  7. [1839] There is a spider in the roses

    Oké, dit was misschien niet het leukste wat Edith ooit had gedaan, maar ze voelde zich nog altijd erg schuldig over hoe ze haar vriendinnen het zusje van Dayton had laten doen pesten. Dus eigenlijk zou ze zich wel tot alles overhalen als ze dacht dat Dayton dat zou willen. Bloemen langsbrengen bij bejaarde tovenaars was misschien echt retesaai, maar als Dayton dat wilde doen dan deed ze dat. En dus stond ze nu in een groot gebouw vol met planten en bloemen en andere troep, om de boeketten te maken. Oké, het was ook niet zó erg, Edith vond het stiekem misschien ook wel leuk al die bloempjes bij elkaar te strikken, maar het was nou niet bepaald cool. Niet dat ze cool hoefde te zijn voor Dayton, maar ook zij had wel een beetje afstand tussen hen twee gemaakt. Ze wist dat als hij te dichtbij kwam, hij haar heel erg pijn kon doen. Ze ging nog steeds met de vriendinnen om waarmee ze eerst ook omging, en die konden natuurlijk behoorlijk wat roet in het eten gooien als ze weer eens in een boze bui waren. Natuurlijk, Edith had ze verteld dat Loïs en Dayton voor redenen off-limits waren, maar of ze dat ook daadwerkelijk gingen tegenhouden, wist ze niet met zekerheid te zeggen. En tot die tijd was ze bang dat zoiets weer zou gebeuren en ze weer voor hetzelfde dilemma zou komen te staan. Het was dan ook wel fijn dat ze in Londen samen waren, in plaats van op Zweinstein. Nu was er geen kans dat de andere meiden haar zo 'saai' en 'stom' boeketten voor oudere mensen langs ging brengen, terwijl Edith wist dat dat hartstikke goed en fijn was. Haar opa's en oma's leefden allemaal niet meer, de laatste was overleden toen ze heel jong was. Ze had ze graag leren kennen, maar zo ging dat gewoon af en toe. Edith was een beetje in gedachte verdwaald toen de jongen haar weer uit de stroom trok. ''Huh, wat? Oh ja!'' Ze glimlachte naar de jongen en gaf hem de paarse bloem waar hij op wees. Ze was zelf bezig met een boeket van gele en witte bloemen, waar ze de naam niet van kende. Edith durfde te wedden dat haar grote broer wel alles zou kunnen benoemen, Jake die wist zo veel, die was naar alle landen geweest, in haar hoofd in ieder geval. Hij was gewoon geweldig, oké! ''Wat vind je van dit lintje, maakt het het te licht, of denk je, het heeft wel iets engel-achtig?'' Vroeg ze, wat haar bij haar volgende vraag bracht. ''Ben jij eigenlijk gelovig Hay Day?'' Ze moesten het toch over iets hebben dan welk viooltje bij welk roosje paste. Anders zou dit topic wel erg kort duren. @Dayton Collingwood
  8. Het meisje was boos op het meisje geweest en had even af staan koelen na hun confrontatie, maar toen eenmaal het ergste eraf was, was ook zij op weg gegaan naar hun docent om hem over het lellebellengedrag van Livia te vertellen en om te zeggen dat ze graag alleen of met iemand anders het project af zou willen maken. Het maakte haar niet eens uit of ze twee keer zoveel moeite moest doen om een goed cijfer te halen, waar Livia waarschijnlijk hard om zou zeggen dat ze in Ravenklauw had moeten gesorteerd worden. Misschien wel, dan had ze niet dat gezeik van haar familie gehad, maar nu was ze trots op haar afdeling. Niet zozeer op zichzelf, maar goed, als ze daar niet te lang over nadacht ging alles prima. En daar was ze ondertussen goed in geworden. Het meisje had al haar spullen bij elkaar geraapt en was richting het kantoor van de man gelopen wiens goedkeuring ze nodig had om een project alleen te doen. Toen ze eenmaal uit het gangetje kwam, echter, zag ze plot Livia en Livia zag ook haar. Dat slinkse kreng, zo ontzettend sluw, was gewoon van plan om te klikken en om Edith zwart te maken. Edith fronstte en rende naar de deur toe waar het andere Zwadderaartje was en de deur ging net op tijd open toen Edith aan kwam en dus kwam zij samen met Livia de kamer binnengelopen. ''Professor Dickson!'' Zei ook Edith, en ze keek boos naar het meisje, die heel snel begon te praten en toen om haar mening vroeg. Tsjk. Alsof ze ernaar zou luisteren. ''Nou, juffrouw Ingram wilde alleen praten! En ik wil gewoon mijn project afmaken!'' Woest keek ze het meisje aan. Ze moest zich inhouden niet op diens tenen te gaan staan. Misschien kon ze later het meisje terugpakken. Haar populaire vrienden waren dan niet echt, maar ze had er tenminste wel profijt van. @Livia Ingram
  9. Saai? Hoezo was Edith nu weer saai, alleen omdat ze niet uitgescholden wilde worden? Wat een arrogantie, dat had ze zeker niet verwacht achter zo'n lief gezichtje. Nee, nee. Dit was echt niet oké, en ze zou hun docent er wel over moeten inlichten. Beledigd keek ze het meisje aan. ''Nou, ik probeer tenminste nog een beetje een goed cijfer te krijgen, want als het aan jouw gekwebbel zou liggen zouden wij een dikke éen krijgen!'' Niet dat Edith zich daar nu nog zorgen over zou maken. Ze zou zelf gewoon het project maken en dat meisje kon er lekker in stikken. Dan bleef ze maar zitten ofzo, maar ze zou Edith's gemiddelde niet naar beneden kunnen trekken. Hoe durfde ze! Alsof alleen Ravenklauwers een voldoende wilden halen op school, was ze daadwerkelijk zo dom? ''Ja loop maar weg, lellebel!'' Riep Edith haar na, waarna ze even bleef staan om zich te bedaren, waarna ook zo haar tas op haar rug deed en richting het lokaal van professor Dickson liep om hem op de hoogte te stellen dat Livia Ingram haar eigen project maar moest gaan invullen. Oh en dat ze gemeen was, want Edith was helemaal niet wanhopig, Livia was gewoon een gemene eerstejaars en enorm brutaal. En niet op de Edith manier, om een beetje stennis te schoppen en vrienden te krijgen, maar op een manier waardoor ze het kind niet meer hoopte te spreken. Helaas wist ze niet dat ze allebei naar dezelfde afdeling liepen... Edith uitgeschreven en als Gianna dat wilt ook Livia <3
  10. Tja, dat zou allemaal vanzelf wel komen. Het meisje leek er niet echt vaart in te willen zetten, wat Edith deed denken dat ze niet echt met het meisje naar Zweinsveld wilde gaan. Dat kon, al was Edith toch wel een beetje teleurgesteld, al liet ze dat uiteraard niet zien. En Livia leek professor Evergreen helemaal geweldig te vinden, wat Edith alleen maar haar meer wilde doen beschermen door te zeggen dat ze maar geen liefdesbrieven moest versturen. Echter, die wens het meisje te beschermen verdween als sneeuw voor de zon, toen het meisje plotseling hele lelijke dingen zei. Edith keek haar aan, beledigd en geroerd. Ze had dit helemaal niet bij dit meisje gezocht, zo lief op het ene moment, en zo gemeen het volgende. Zo zag je maar dat mensen niet altijd zo leuk waren als ze lieten blijken. Edith's muren werden weer compleet opgebouwd. Ze had helemaal niets gezegd dat zij een liefdesbrief zou sturen, en nu deed het meisje of Edith zo wanhopig was terwijl zíj het kind was geweest dat zat te zwijmelen over leraren. ''Nou!'' Zei Edith boos terug. ''Ik ben niet zo zielig dat ik zwijmel bij leraren die ten minste tien jaar ouder dan mij zijn, hoe bedoel je, smeken om aandacht!'' Populaire Edith stond achter het stuur, ze voelde zich aangevallen en daar moest meteen wat tegenin gebracht worden. ''Ik heb nog nooit een liefdesbrief geschreven, dus doe eens normaal, stomme lellebel!'' Edith sloeg haar boeken dicht en begon haar tas te vullen. Weet je wat, ze kon dit prima alleen. Het was toch Edith tegen de wereld, dus dan ook maar dit stomme project. ''Zoek het lekker zelf uit met het project, ik ga in ieder geval niet je naam erop zetten!'' Zo! Lekker puh. @Livia Ingram
  11. Het leek of het meisje haar vraag niet eens gehoord had, of dat ze er niet op reageerde met opzet. Misschien wilde ze daarmee bedoelen dat ze met Edith er heen wilde, of misschien bedoelde ze er juist mee dat ze het niet beantwoordde omdat ze juist niet gemeen wilde zijn maar niet met Edith er heen wilde. Lastig, lastig, Edith wist niet hoe ze er op moest reageren en dus negeerde ze het maar, in angst dat het meisje iets terug zou zeggen als 'nou dat zei ik dus expres niet' en dat Edith zich de hele dag zou schamen. Daar had ze dus geen zin in en probeerde ze zich maar 'cool' voor te doen. ''Ja, daar heb je gelijk in.'' Zei ze dan maar, op de uitspraak dat er waarschijnlijk geen saaie winkels waren. Haar broers en zussen zeiden dat het altijd wel supergezellig was, dus misschien moest ze maar eens Jacky meenemen, als ze beloofd niet vervelend te doen. Maar dat zal wel weer, want haar Huffelzussen konden Edith maar niet vergeven om het pesten wat ze nog steeds deed. Maar kom op zeg, ze waren familie. Nouja, niet dat ze zelf echt zin had om met haar zussen wat te doen, dus het zou er waarschijnlijk toch niet van komen. Ze kon zich niet herinneren dat er in de familie werd gesproken over een Hollow's magische warenhuis op Zweinsveld, maar goed, ze hadden ook niet echt gedetailleerde gesprekken over hoe Zweinsveld er nou precies uit zag en er werden ook geen kaarten uitgedeeld in de familie waarop dat werd uitgedeeld, dat zou meer een Dayton ding zijn, een kort schaamtegevoel wastte kort over Edith heen voor ze zich weer herstelde. ''Uhh, geen idee?'' Zei ze, ze wist het oprecht niet echt. ''Maar je kan sowieso gaan kijken. Ken je professor Evergreen? Je reageerde nogal enthousiast toen ik hem voorstelde.'' Dit meisje had toch niet óok een crush op professor Evergreen, dat kon echt niet hoor, nee, daar zou Edith zich wellicht toch een beetje mee moeten bemoeien voordat de leraar plots liefdesbrieven kreeg van dit 12-jarige meisje en als anderen dat te weten zouden komen zou ze dit haar niet laten vergeten tot ze hogerejaar was. Nee. Dat kon echt niet. ''Zeg, je bent toch niet van plan professor liefdesbrieven te schrijven?'' Ze lachtte schamper. ''Dat kan écht niet hoor!'' Dit klonk misschien gemeen, maar ze zei het toch echt voor het meisje haar bestwil. @Livia Ingram
  12. ''Oh ja, dat is natuurlijk ook zo.'' Maar daar had zij dus echt helemaal geen behoefte aan. Ze wist helemaal niet hoe Zweinsveld eruit zag, al klonk het erg gezellig door de verhalen van andere leerlingen. Maar goed, ze kon niet zomaar wegglippen, ze kende de weg niet, nee, ze wilde gewoon nog even wachten tot ze gewoon naar Zweinsveld kon zonder toestemming. Wat moest ze daar doen, boterbier drinken? Ergens klonk dat ook wel weer lekker, maar nee. Nee, nee nee. Teveel kans dat ze haar familie tegen zou komen, daar had ze dus echt geen zin in. Edith zuchtte toen Livia haar volgende vraag stelde. Waarom stelde dit kind zoveel vragen, het was net of ze drie jaar was in plaats van twaalf. Oké, oké. Edith had ook zoveel vragen gehad, maar had ze er ook echt daadwerkelijk zoveel gesteld? Toch, het was ergens ook wel grappig. ''Oef... Ik zou dan toch voor het schoolhoofd gaan. Professor Evergreen kan je vast wel overhalen als je zegt hoe fantaaaastisch de boeken wel niet zijn die hij heeft geschreven.'' Geen wonder dat Jacky de man zo geweldig vond, ze kon heel goed slijmen en witte voetjes halen, en als Edith ondertussen een beetje mensenkennis had vond hij dat helemaal geweldig. ''We kunnen kijken of we allebei toestemming kunnen krijgen? Dat we samen boterbier gaan drinken ofzo, maakt mij niets uit.'' Ze haalde haar schouders op en keek weer naar haar boek. Misschien moest ze toegeven dat ze dit meisje toch wel grappig en interessant vond, maar ja. Hardop was dat misschien raar en stom en gênant. ''Ik hoor dat ze daar ook andere leuke winkeltjes hebben.'' @Livia Ingram
  13. [1839/1940] Happy New Year!

    The young Slytherin used to adore Christmas time and New Year's, but ever since she had moved to Hogwarts, everything had changed. Her family seemed to dislike her house, which she hadn't expected ever to happen, and their reaction towards it made her rebel at school. Even at her young age, she was known as a bully, as anyone who seemed even remotely younger, weaker or more sensitive than her got followed, laughed at and sometimes even cursed, although that was rare as teachers always figured out who had done it, and detention wasn't a lot of fun. Well, the bullying wasn't any fun either, but it was how she survived at school. As long as she could poke fun at someone else, she would feel okay, and like she was in control. Although she had tried to make some changes, they were all small and she was ashamed of them when she was with her popular friend group. When she was at home, she also felt like she was an outsider looking in, even though she never really had that before. Luckily, Daphne was also there, and Jake. Unluckily, Maggie was also there with Jacky, the Hufflepuff girls of the family. They always wanted everyone to be nice to others to the point where they would badger someone into being nice. Both at Hogwarts and at home, they kept coming for Edith, talking about how she bullied a Hufflepuff and how that was rude and wrong and how a sister of theirs could do that. It was terribly annoying at least and infuriating at worst. Edith understood how it could be sad to see a family member bully someone in your house, but they really shouldn't bring that anger to special family events, where Edith just wanted to let go. ''Shut it, Maggie, why are you so annoying?'' Edith yelled when all the nagging had become too much, and she heard Jake calling. She already knew what he would say and angrily she stood up and walked her way towards the hallway, side-eying Jake. He had brought some friends for the first time since forever. Maybe that was why he didn't send as many letters anymore, maybe he was finally done with Edith's will-she won't-she. Maybe this was when they finally grew apart, and Jake was finally going on with his life. It hurt Edith a little bit, she was afraid of losing the big brother she'd always been so close to, which added onto the anger she was feeling. ''Maggie, why do you keep doing this?'' Edith groaned, annoyed. @Andres Tallinn
  14. [1839] I have avoided you all year

    Oh wat erg dit... Edith keek een beetje naar de vloer waar het meisje stond. Ze schaamde zich dood. ''Nee, alleen de leraar kan het slot weer open doen...'' Zei ze zachtjes. De manier waarom ze het meisje het lokaal uit had proberen te jagen had natuurlijk niet al te vriendelijk geklonken en Edith had ook echt wel de korte ietswat angstige blik gezien en kon zich ook wel bedenken wat Loïs had gedacht, wat dit allemaal nog zoveel erger maakte. Ze maakte zich een beetje boos, omdat ze tot nu toe nog geen sorry tegen Loïs had gezegd, of tegen Dayton en het was allemaal gewoon niet helemaal gelopen zoals het jonge meisje dat had gewild. Het was ook een beetje genant ook en ze keek Loïs ook maar half aan, telkens schoten haar ogen weer naar de grond. ''Ik moet, euh, nablijven.'' Zei ze. ''En je bent nu samen met mij gevangen in het lokaal.'' Het was niet helemaal oké eigenlijk. Er zou eigenlijk een manier moeten zijn om de aandacht van de leraar te kunnen trekken. Nouja, naast de school in brand te zetten dan, want dat werkte vast ook heel goed. ''Zeg, uhm, Loïs?'' Zei ze een beetje twijfelend. Haar wangen waren rood geworden van schaamte en ze had haar armen over elkaar geslagen. Ze wist niet hoe ze nou zich moest gedragen, en hoe ze haar verontschuldigingen aan kon bieden zonder heel raar over te komen. Maar, bedacht ze, het was altijd beter laat dan nooit en dus ademde ze diep en en begon ze in éen adem door te ratelen. ''Ik denk elke keer als ik jullie zie aan die ene dag vorig jaar en ik voel me er echt enorm naar nog over en ik wil gewoon dat alles weer oké is, want ik ben helemaal niet zo en ik mis Dayton en je deed helemaal niets verkeerd en het spijt me echt heel erg.'' En haar ogen keken weer naar de grond. Ze was bang voor wat het meisje zou zeggen. Wat als ze haar nu haatte? Gaf haar eens ongelijk, dacht Edith boos naar zichzelf. Dit was allemaal haar eigen fout.
  15. Onbeschreven dag, onbeschreven maand. Dat ga ik nog verzinnen. Edith had al wat vaker gehad dat zij moest nablijven, dus ze wist ondertussen wel hoe het ging, al was ze het er nog altijd niet mee eens geweest. Maar goed, ze had haar schoolwerk meegenomen zodat ze daar aan kon, want ze liep een beetje achter en liep het lokaal binnen op het afgesproken tijdstip. Ze had al eens eerder moeten nablijven van deze docent, en het was zo dat bij dit nablijven de docent het lokaal magisch vergrendelde van een afstand en pas na de tijd die nagebleven moest worden weer open ging. Edith was er in haar eentje, dus ze zou goed gebruik kunnen maken van de tijd die ze had. Eigenlijk was dit nablijven dus best wel goed voor haar. Geen vriendinnen die met haar de school onveilig wilden maken, geen goedbedoelende leerlingen die ze vol schaamte moest ontwijken omdat ze zich nog teveel vastklampte aan hoe veilig ze zich nu voelde. Alleen Edith en haar schoolwerk, met een paar uur voor hen. Dus het cijfer voor dit vak zou helemaal goedkomen. Althans, dat had ze gedacht, totdat er plotseling iemand binnen kwam. Geïrriteerd keek ze op, en toen haar ogen zich richtten op wie er binnen was gekomen veranderde haar irritatie in schrik. Haar hele lijf stond gespannen, terwijl ze naar het meisje staarde dat binnen was gekomen. Het was Loïs Collingwood, het meisje dat ze vorig jaar met haar vriendinnen had gepest, en wiens broer, waar Edith toen vrienden mee was geweest, haar te hulp had geschoten waardoor Edith plots weer geen vrienden had op Zweinstein. Ongemakkelijk lachtte ze naar het meisje, even compleet het tijdslot vergeten. Normaal gesproken liep ze met een boog om het meisje heen, niet omdat ze haar niet mocht, maar omdat ze zich schaamde voor haar gedrag, en omdat als ze met haar vriendinnen zou zijn terwijl ze haar zag, die vriendinnen natuurlijk graag het meisje weer zouden willen pesten. En Edith wist niet of ze dat aankon. Stilletjes bleef ze het meisje aanstaren, tot ze zich plotseling het tijdslot herinnerde. ''Loïs, je moet nú het lokaal uit!'' Riep ze terwijl ze opstond, maar de deur van het lokaal sloeg zich met een enorme klap dicht, en Edith kon het geratel horen van de magische sloten die afgingen. Ze zuigde lucht door haar tanden naar binnen. ''Die gaat de aankomende twee uur niet meer open...'' Ze keek het meisje aan en perste haar lippen tegen elkaar. @Loïs Collingwood
×