Jump to content

Edith Chadwick

Zwadderich Tweedejaars
  • Content count

    91
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    7

Edith Chadwick last won the day on November 25 2019

Edith Chadwick had the most liked content!

About Edith Chadwick

  • Rank
    I am actually really sweet, I promise!

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Bets

Profile Fields

  1. [1839] Abigail, Edith en een standbeeld

    Ook Abigail leek verdwaald, ze waren nu gestopt. Edith vroeg zich af waarom Abi afgeleid was geweest. Had Edith's uitbarsting haar dan toch geraakt? Het was lastig om zich niet schuldig te voelen als ze zich niet achter een muur van meisjes kon verstoppen, maar gelukkig leek de Griffoendorse ook weer niet op het punt van uitbarsten te staan. Ze leek zich in ieder geval op Edith te focussen, wat de jongedame wat ongemakkelijk maakte. In het gedimde licht kon Edith wel zien dat ze iets rozig was geworden, maar dat leek zo te zijn omdat ze verdwaald waren geraakt, niet om wat Edith had gezegd. Ze kwam zelfs een stukje dichterbij en leek het jongere meisje diep aan te kijken, waarna ze vroeg, als Edith het wilde, het haar te vertellen. Ergens wilde ze het ook wel vertellen, maar wat als dat positiviteitsstraaltje erover moest lachen, dat het belachelijk was. Want dat was het eigenlijk ook wel, want ze had zichzelf in dit probleem gewerkt. Maar ergens wilde ze ook wel gewoon haar hart luchten. Nou. Op hoop van zegen, dan maar. Edith likte aan de binnenkant van haar lippen, waarna ze naar het meisje keek en haar armen verdedigend over elkaar sloeg. ''Het is ook wel mijn eigen schuld, want... Nouja, bijvoorbeeld dat met dat meisje Amelia. Mensen kennen mij daar van. Van al dat... Gemene.'' Ze haalde haar schouders op en staarde naar Abigail's voeten. De brok in haar keel was weer terug en klonk terug in haar stem. ''In het moment is het ook gewoon leuk, met iedereen mee te doen. Maar iedereen kent mij daarvan en niet van iets leuks dus het is niet zo dat ik zomaar op iemand af kan stappen en dat die denken, goh Edith, jij die mijn afdelingsgenootjes pest, met jou wil ik echt vrienden wezen.'' Ze Ze schuifelde wat met haar eigen voeten en verplaatste haar blik naar een lage kras in de muur, waarna ze kort richting Abi keek om haar reactie te polsen. @Abigail Carrington
  2. [1839] Abigail, Edith en een standbeeld

    Abigail rende niet weg. Abigail begon niet te huilen. Abigail werd niet boos. Abigail deed eigenlijk verrassend weinig. Het zou Edith bijna doen twijfelen of ze het wel echt gezegd had, maar ze gaf wel antwoord op wat ze had gezegd, dus ze was echt tegen Abigail ontploft. Geen eens punten werden er afgetrokken, alleen leek ze een beetje minder vrolijk. Edith dacht na over wat er tegen haar werd gezegd. Nieuwe vrienden. Dat klonk wel heel makkelijk, maar daar kwam heel wat bij te kijken. Heel Huffelpuf mocht haar niet vanwege Maggie, half Griffoendor mocht haar niet vanwege Jaq, en de meeste Ravenklauwers mochten Edith niet om wat Janvier vertelde. Dus eerst dat stigma doen verdwijnen... En dan... Wie zou er vrienden willen zijn met iemand die mensen pest? Het was makkelijk, iets waar ze makkelijk in terug viel. Wat als ze helemaal alleen eindigde op school tot ze achttien was en dan? Haar familie hield heel erg van haar, en zij van hen maar soms maakten ze haar leven zoveel moeilijker dan het hoefde te zijn. Soms wenste Edith dat ze enig kind was, dan zouden haar ouders tenminste wél oog voor haar hebben. Alhoewel, dat zou ook betekenen dat ze afstand moest doen van Jake, die meer vader voor haar was dan hun eigen vader. Of Maggie met haar gekke toverkaartspelletjes. Of Eric, Paul en John die haar altijd beschermden. Of Daphne, nee, zonder hen allemaal kon ze ook niet leven. De vraag of dat niet heel lastig was deed pijn want het was duidelijk sarcastisch bedoeld. Tranen prikten in haar ogen en ze begon hard te knipperen, in de hoop dat het niet opviel. ''Toch wel...'' Begon ze, ze stopte haar zin voor de brok in haar keel te horen was. Ze kon wel doorpraten maar dan zou Abigail sowieso horen dat ze zielig moest janken. Ze lachte de tranen weg. Ze wilde Abigail helemaal niet betrekken in haar zielige gedoe, het zou van Abi veel beter zijn als ze gewoon vrolijk verder kon, zonder dat Edith haar de wind uit de zeilen nam. ''Nou goed, maakt ook niet uit. Ik weet nu niet meer zo goed hoe we nu zijn gelopen, gaan we zo wel goed?'' @Abigail Carrington
  3. SHOUT!

    En Edith is ook helemaal opgefrist <3
  4. [1839] Abigail, Edith en een standbeeld

    Het papiertje in haar zak was nu helemaal kapot gefrummeld en dus liet ze het weer in haar zak vallen en legde ze haar hand in de andere kant van de zak. Edith deed haar best om een oogrol te onderdrukken. Nee hoor, Abigail was niet altijd vrolijk. Misschien als ze haar teen stootte maar voor de rest... Positiviteit was belangrijk volgens de Griffoendor en dat deed Edith aan haar grote zus Maggie denken die in Huffelpuf zat. 'Zolang je blijft lachen en gelooft in je dromen komt alles goed!' Jahoor Maggie. Misschien voor jou. Maar voor andere mensen gebeurden er wel eens dingen die zij niet onder controle hadden, die niet positief waren en ook niet gezellig of leuk. Kennelijk kende Abigail dat ook niet. Maggie en zij zouden waarschijnlijk hele goede vriendinnen kunnen worden met hun permanente, onbreekbare optimisme. En toen vroeg Abigail ook nog of er wat aan de hand was, of er een reden was om niet vrolijk te zijn. Nou, ja. ''Als je het als niet vrolijk beschouwd dat mijn ouders elk jaar voor ieder kind dat gesorteerd werd het halve huis verbouwden, maar voor mij er slechts drie decoratiestukken waren. Of dat mijn broer niet meer tegen mij praat. Of dat ik een goede vriend had die ik weggejaagd heb?'' Edith verzaakte te vertellen dat dat kwam doordat zij met haar vriendinnen diens zusje had gepest en hij dat zag, want Abigail was niet zo'n fan van pesten. ''Oh, of dat ik ongeveer geen enkele van mijn vriendinnen echt mag?'' Boos blafte ze de woorden uit. ''Nee, mijn familie heeft niet zoveel geld als die van jou, dus mijn problemen worden niet zomaar magisch weggepoetst!'' Ze bootste het vrolijke stemmetje van Abigail na. Het was gemeen. Maar Abigail met haar perfecte, vrolijke, fantastische leven werkte enorm op haar zenuwen, zeker als ze kwam vragen waarom Edith dan niet vrolijk was. Edith wist wel dat Abigail het niet verdiende, ze wilde slechts voor mensen zorgen, maar ze zag niet hoe vervelend het kon zijn om iemand zo blij te zien als alles voor Edith zo naar was. En nu hopelijk wel. @Abigail Carrington
  5. [1839] Abigail, Edith en een standbeeld

    Ugh. Waarom was die griet zo vrolijk, alsof ze de beste vriendjes waren. En uiteraard wilde ze meelopen. Alsof Edith nog een kind was, daarnaast, Abigail was maar een jaartje ouder dan Edith, dus waar sloeg het nu eigenlijk op? ''Prima.'' Mompelde Edith, terwijl ze haar handen in de zakken van haar gewaad deed. Ze voelde daar een papiertje dat ze al een poosje erin had, en begon er zenuwachtig mee te frummelen. Ze had gewild dat het de hele weg stil zou wezen, zodat Abigail zich misschien nog een beetje ongemakkelijk zou voelen, maar het meisje was een zonnestraal zelve en begon te vragen wat Edith aan het doen was geweest toen ze haar vond. En natuurlijk deed ze dat ook weer in die irritant vrolijke toon. ''Nee.'' Antwoordde ze kortaf. Haar nagel zette ze op de dunne zijkant van het papiertje en ze haalde die op en neer, waardoor het papiertje afkruimelde in haar zak. Ze keek naar Abigail, wiens gezicht te zien was in het licht van diens toverstaf. Het viel haar op dat ze best een grote neus had voor haar gezicht, maar aan de andere kant, bijna iedereen had een rare neus. Slechts een paar mensen waren gezegend met een kleine neus, en zij was er niet een van. Abigail was zo vrolijk, zo glinsteroog, zo 'oh kijk mij eens fantastisch zijn' dat het vervelend werd. Hoe kon zij nou altijd energie genoeg hebben om altijd zo... perfect te zijn? Edith had altijd van die momenten dat ze het even niet kon opbrengen, en Abigail die was het gewoon altijd. ''Hoe komt het dat jij altijd zo vrolijk bent?'' Vroeg Edith, de vraag van Abigail over wat ze in de gang aan het doen was negerend. ''Slik je vitaminepillen of wat.'' Edith keek weer voor haar uit. Ze had geen zin in oogcontact.
  6. [1839] Wooow jij bent zo coool!

    De houding van Tabitha veranderde compleet en Edith vroeg zich af wat ze had gezegd dat dat had gedaan. Kennelijk vond ze het erg dat haar oudere broers en zussen niets hielpen. Dat was ook zo, in meer manieren dan de ouderejaars wist. Edith sloeg haar bladzijde open op Zompelaars, een gevaar in het moeras en tikte met haar vinger op het papier. ''Er staat hier heel vaag wat zompelaars zijn, maar ik snap het nu nog steeds niet. En er staat dat ze niet tegen licht kunnen, maar hier staat weer dat ze licht hebben in hun lantaarns om reizigers te lokken. Hoe werkt dat dan?'' Edith had eigenlijk helemaal geen interesse in het antwoord, ze was vooral blij dat Tabitha wat tijd had genomen voor haar. Ze hield haar pen in de aanslag om op te schrijven wat het meisje zou gaan zeggen. Kijk, socializen en tegelijkertijd wat leren, dat was nou multitasken. ''Heb jij ooit een echte zompelaar gezien? Lijken me hele enge beestjes. Mensen hun dood in laten lopen, gewoon voor de leukigheid. Brr!'' Een wezen dat bestaat uit mist, dat was al eng genoeg. En dreuzels die werden weggeleid... Gelukkig was Daphne lid van een tovenaarsfamilie, want Edith kon zich niet inbeelden hoe verschrikkelijk het zou zijn als haar kleine zusje door zo'n beest een moeras in zou worden gelokt. Voor tovenaars waren ze niet echt gevaarlijk, die konden gewoon lumos gebruiken. Maar dreuzels wisten van niks. @Tabitha Fox
  7. [1839] Abigail, Edith en een standbeeld

    Bam. Haar kont voelde pijnlijk aan, maar er was geen tijd om te verspillen. Buiten de leerlingkamers op dit tijdstip was hartstikke verboden en aan dat gilletje te horen was er iemand in de buurt. Dat kon of een leerling zoals haarzelf zijn, een KO of HM, of een leraar. Dat eerste zou fijn zijn, die laatste twee opties niet. Ze probeerde zich weer achter het standbeeld te verstoppen, maar die duwde haar weer weg. ''Het is maar voor een paar minuutjes alstublieft-'' Fluisterde ze, maar het standbeeld had daar geen boodschap aan en schoof haar gewoon weer weg. Edith moest haar ogen dichtknijpen voor het licht dat nu bij haar was. Het toverstokslicht leek haar bij naam te kennen, wat de laatste twee mogelijkheden nog minder fijn maakten. Pas toen haar ogen gewend raakten aan het licht zag ze wie het was. Abigail Carrington. Een Griffoendor klassenoudste die al eerder wegen met haar had gekruist. En al eerder punten had afgetrokken van Zwadderich. Als ze geen klassenoudste was had Edith haar waarschijnlijk aangesproken op hoe ontzettend suf die handen in haar zij stonden, maar aangezien ze niet nog meer punten aftrek wilde besloot ze daar maar niet over te beginnen. Top. Weer vijf punten aftrek. Alsof ze wilde dat Zwadderich haar ook zou haten. ''Wauw, oké. Top. Dankjewel.'' Reageerde Edith bits ( voor Margaux: Ad rem <3 ) en ze lachte schamper. Die Carrington voelde zich wel het baasje met die badge op haar uniform. ''Dan ga ik maar weer naar mijn afdeling.'' Ze boog nep en grimaste naar Abigail, waarna ze weg wilde lopen. Stomme Griff-oen-dor. @Abigail Carrington
  8. Edith hoorde de uitspraak van de Huffelaar maar aangezien die een zesdejaar was onthield ze zichzelf ervan om een papierpropje naar haar haar te schieten. Het was dan wel een Huffelpuffer, maar Edith had geleerd dat oudere Huffelpuffers meestal niet met zich lieten sollen. Het meisje leek even stilletjes in haar tas te rommelen, toen ze weer wat zei. Behoorlijk agressief ook. Er klonken meer leerlingen die geïrriteerd waren, maar Edith vond het alleen maar grappig en keek naar de leraar, de helemaal niets leek te doen aan de audiovervuiling in het klaslokaal. Ze nam zelf ook een kauwgompje aan begon te kauwen. Het was best taai, maar dat maakte het smakgeluid alleen maar beter. Edith ging verder met tekenen, terwijl ze in haar gedachten iets probeerde te bedenken. Denk, Edith, denk. Ze keek naar de leraar. Waarom zei hij niks, dat maakte het wel een stuk lastiger. Ah! Een van haar vriendinnen begon zachtjes te neuriën, terwijl ze naar Edith keek, wachtend op bevestiging. Edith ving het op en neuriëde nog iets harder, waarna ieder meisje in haar vriendengroep óf begon te neuriën óf met mond open kauwde. Edith grijnsde, dat was een goed idee geweest. Haar tekening begon vorm te krijgen terwijl ze steeds luider begon te worden en onopvallend naar de docent keek vanuit haar ooghoek, zijn reactie peilend. Plots hoorde ze wat naast haar, een meisje neuriëde wel heel erg hard. Ze keek om en zag een van haar vriendinnen die angstig naar Edith en de anderen keek. Ze zat met haar mond dicht, maar het leek of ze ergens last van had. ''Meridith, gaat het?'' Het gekauw en geluid stopte, iedereen keek naar het panikerende meisje, dat opsprong van haar zitplek en naar de docent rende. ''HMMMM!'' Klonk er uit haar, terwijl ze naar haar mond wees. Een paar vriendinnen lachtten hard, maar Edith maakte zich toch wel een beetje zorgen. Was er wat in de kauwgom waar ze allergisch voor was? @Mat Muir @Feather Raywood @Austen Appleby
  9. [1839] 'Boreas and Edith sitting in a tree!'

    Nou, het zou haar misschien niet superpopulair maken, maar het was wel een soort, achja, statussymbool ofzo? Dat ze met oudere jongens kon omgaan en dat deze haar zelfs zo erg zouden accepteren dat ze met haar uit zouden gaan. Nog steeds had ze er niet heel veel behoefte aan. Wat moest je nou met een jongen? Handje vasthouden, zoenen, bah! Nee, dat hoefde ze echt niet. Nog niet in ieder geval. En Margaux heeft mij een woord geleerd, ad rem, en ik ben van plan die vaker te gaan gebruiken want ik vind het echt een leuke uitdrukking. Toen Boreas aankwam met zijn ondeugende plan, begon er een sluwe grijns op het gezicht van het meisje te ontstaan. ''Het lijkt me best leuk om wat met ze uit te halen, om ze terug te pakken. Had had je voor plan dan?'' Ze had niet gedacht dat ze dat ooit tegen Boreas zou zeggen. Ach ja, mensen veranderden. Misschien zelfs irritante rotjongens als Boreas. Ze keek hem nu nieuwsgierig aan. Ze keek er erg naar uit om de beteuterde blik op de gezichten van haar vriendinnen te zien. Ze haddden haar in zo'n ongemakkelijke en gênante positie gebracht, wraak nemen was iets waar ze erg naar uit keek. @Boreas Peregrine Sorry, korte post, ik wist niet echt wat ik er meer aan toe moest voegen.
  10. September 1839 Het tweede jaar op Zweinstein. Edith kon het bijna niet geloven. Ze was alweer een jaar verder, terwijl het jaar zo kort leek te zijn geweest. Maar hier was ze alweer, zonder haar broer en haar zus Jaqueline was nu afgestudeerd, waar Edith wel blij mee was. Ze hield wel van Jaqie maar het was een haat-liefde verhouding. Jaq had nog wel de neiging om tegen Jake in te gaan alleen om tegen hem in te gaan, en dat had niks met Edith te maken, maar toch. Jaq was ook niet altijd even leuk tegen Edith, en, nouja, het was gewoon beter nu ze van school was. Edith had Jake beloofd dat ze de vakantie even goed zouden gaan praten, maar dat was er maar half van gekomen en ze had haar grootste broer maar halve antwoorden gegeven. Hij zou haar niet begrijpen. Nu hij haar ook minder brieven stuurden maakte ze daaruit dat Jake het had opgegeven haar te helpen en aan de ene kant voelde ze zich daar vrij door, maar aan de andere kant voelde het ook heel naar. Hij had het met haar opgegeven en nu stond ze er dan ook echt helemaal alleen voor op Zweinstein. Haar andere broers en zussen sprak ze alleen als zij naar haar toekwamen en dan ook niet echt verdiepend. Ze had hier zelf voor gezorgd, dus ze kon zich niet rot erover voelen, maar toch deed ze dat. Het voelde ergens ook fijn, om iedereen zich zorgen over haar te laten maken. Zo kreeg ze nog aandacht, al was het niet persé goede aandacht. Het was slecht van haar, maar ze probeerde er niet teveel over na te denken. Maar soms was het wel erg lastig het te negeren. En dan was het fijn om even afstand te doen van al haar nepvriendinnen en er s'avonds tussenuit te knijpen. En dus zat ze zo ver mogelijk van alle leerlingkamers vandaan, om er voor te zorgen dat bemoeizuchtige KO's, leraren en dergelijke haar niet zo vlug zouden vinden. Ze had een plekje gevonden waar ze fijn kon zitten en nadenken, tot ze plotseling iemand dichtbij hoorde komen. Pannenkoek. Snel keek ze om zich heen, en zag een standbeeld, waar ze zich vlug achter verstopte. Helaas voor haar had het standbeeld daar niet zo'n zin in en duwde die haar weg, waardoor ze half omviel en op haar kont viel. Auw. @Abigail Carrington
  11. Ugh. Wat flauw. De opdracht was niet goedgekeurd. En ze had nog wel een prachtig verhaaltje ervoor bedacht! En hij was haar naam vergeten. Oke. Beetje lastig met 12 kinderen die allemaal Chadwick heetten maar oké meneer Muir. En of ze een brownie wilde. ''Prima.'' Zei ze, licht gespeeld beledigd, waarna ze zowel een brownie greep als haar lege 'tekening' en haar naam bovenop de pagina schreef en weer naar haar tafeltje verdween, waar ze haar vriendinnen een brede grijns liet zien. Wat was de volgende persoon die wat zou proberen? Edith probeerde te bedenken hoe ze de man kon plagen zonder dat het te duidelijk was en tegelijkertijd het eerste wat ze zich herinnerde. Hem tekenen was haar idee geweest, tot ze zich bedacht dat dat niks te maken had met wat ze zich herinnerde. Ze keek naar haar vriendinnen en zag dat Patricia Ellis op haar tafel was gaan zitten met haar boek als onderlegger voor haar tekening. Patricia vond Edith met haar 12-jarige brein nu best een beetje stoer en dus deed Edith Patricia na en ging ook zijn op haar tafeltje zitten, met haar voeten op haar stoel als onderzetter en gaf ze haar brownie aan een van de andere meiden, waarna ze begon te tekenen. Haar eerste herinnering, dat was met kerst. Ze was bij haar familie en ze waren aan het eten en Jaq schopte Jake onder de tafel. Edith kon dit zien omdat ze vrijwel altijd naast haar broer zat. Ja, dat was het eerste wat ze zich echt duidelijk herinnerde. In haar vriendengroep werd er kauwgom uitgedeeld, waar ze allemaal opzettelijk luid op begonnen te kauwen. Edith gniffelde.
  12. [1838/1839] Dit is totaal niet ongemakkelijk

    Logan was dus aan het lezen over liefdesdrankjes. Hij wilde vast een goed cijfer voor toverdranken halen, of wellicht had hij andere ideeën, maar Edith dacht daar niet zo erg aan. Het was gewoon een schoolboek zoals veel andere schoolboeken. Logan vertelde dat ze hem wel mocht overnemen, kennelijk was het een interessant boek. Misschien zou dat haar helpen haar toverdrankencijfer iets op te krikken. ''Als je er mee klaar bent lijkt me dat fijn! Dankjewel Logan!'' Zei ze en ze maakte een kleine beleefde reverence. ''Ben jij eigenlijk goed in toverdranken? Ik kan er niet zoveel van.'' Ze merkte dat haar vriendinnen wat ongemakkelijk stonden te wiebelen nu Edith haar aandacht van hen af had gehaald. Niet dat dat ervoor zorgde dat ze zich met hen ging bemoeien, ze zouden zich maar eens even ongemakkelijk moeten voelen zodat ze niet nog eens een stunt uithaalden. ''Het is allemaal zó enorm secuur. Precies zo. Ja, daar ben ik niet zo van.'' @Logan Christopher
  13. [1839] Wooow jij bent zo coool!

    Een beetje beduusd keek Edith naar het oudere meisje. Ze kon niet zomaar een ouderejaar aanspreken? Waarom dat dan niet? ''Nee, dat hebben ze niet gezegd.'' Dat is toch echt iets wat ze verwacht had dat Jake haar wel zou vertellen, of misschien Maggie, maar dat hadden ze dus niet gedaan, waarom niet? De onzekerheid sloeg een beetje toe, terwijl ze zich probeerde te bedenken waarom zij het haar niet hadden verteld. Wellicht vergeten? Maar dit was toch wel een belangrijk sociaal iets. ''Nee, sorry dat wist ik niet.'' De fatsoenlijke vrouw van tegenwoordig in haar dacht dat ze nu weg moest gaan, maar ja, dat zou wel een beetje gênant zijn. Al was dit nu sowieso een beetje gênant want ze had deze fatsoensregel niet gekend en, nouja, het was gewoon een beetje ongemakkelijk! ''Nou goed. Dankjewel dat je het even zegt, want dan onthoud ik dat voor een volgende keer.'' Gespreksonderwerp, gespreksonderwerp... Maar er kwam niet echt wat, dus Edith glimlachte maar een beetje en begon in haar boek te lezen. Want ja, wat moest ze verder?
  14. [1838/1839] With Great Power comes Great Responsibility

    ''Dankjewel.'' Zei Edith, terwijl ze haar best deed niet te mompelen en er kon een glimlachje af, al was die niet helemaal gemeend. ''En uiteraard. Het zal niet meer gebeuren.'' Een loze belofte, maar uiteraard kon Abigail dat niet weten. ''Dan ga ik maar!'' Ze knikte een kort knikje en liep op een snelle pas weer terug richting de grote zaal. Ze richtte een korte snerende blik richting haar twee zusters, die haar op de voet volgden. ''Rot op, ik wil het niet horen.'' Mompelde Edith geïrriteerd, en na wat vragen genegeerd te hebben lieten haar zussen haar dan ook eindelijk weer met rust. Waarschijnlijk om de rest van de Chadwicks op de hoogte te stellen van de situatie, wat Edith alleen nog maar bozer en gefrustreerder maakte, wat ze dan weer, na het ophalen van haar vriendinnen, zou uiten op juffrouw Snor. OOC: UItgeschreven!
  15. [1839] 'Boreas and Edith sitting in a tree!'

    Ahh... Boreas knipoogtte naar iemand anders. Oké dat was een stuk logischer. Edith haalde gerust adem. Ze hoefde zijn gevoelens niet te kwetsen, alles was oké. In elke andere situatie waar Boreas over haar vriendinnen zou praten zou Edith het niet op prijs hebben gesteld, maar nu was ze het met hem eens. ''Ja maar écht héel bemoeizuchtig.'' Dat had ze wel een beetje over zich afgeroepen. Ze moest een beetje lachen om Boreas. Wacht. Lees dat nog een keer. Een zin die ik nooit dacht dat ik die zou schrijven. Maar ze lachte dus. ''Oh mijn hemel, ja het lijkt wel af en toe zo.'' Ze probeerde het uit te leggen. ''Het is niet persé dat je echt stom bent als het niet zo is, maar mét vriendje, zeker als die een jaartje of twee ouder is, vinden ze echt héel stoer. Ik denk dat Renée ook helemaal niet stiekem met Roxas van het tweede jaar heeft, maar iedereen vindt haar wel heel stoer dus ach.'' Ze haalde haar schouders op. ''Ik vind jongens nog niet echt leuk.'' Die waren helemaal niet geïnteresseerd in wat zij leuk vond en dat was saai. Al wist ze niet helemaal wat zij zelf leuk vond. Make-up? Meh. Deed ze voor de populariteit. Misschien.. Op avontuur? Dat vond ze wel altijd leuk en spannend. Niet helemaal volgens de regels, maar ach. Maar die avonturen deed ze alleen, of met Dayton. Maar Dayton was ook niet echt vriendjes-materiaal. ''Maar dan is alles oké. Sorry nog voor dit hele gedoe.'' En voor dat ik in je ballen trapte, maar dat had je ook wel een beetje verdiend.
×