Jump to content

Henry Augustine

Zwadderich Derdejaars
  • Content count

    8
  • Joined

  • Last visited

About Henry Augustine

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    MV
  1. [1839/1840] Don't let the fear of falling keep you from flying

    Henry had moeite om zichzelf in te houden en niet te zeggen dat hij niet blind was en zelf ook wel wist dat ze niet in de professionele Zwerkbalwereld waren. Dat kon hij immers zelf ook wel zien. Het feit dat ze zo onschuldig deed in dit hele ding irriteerde hem ook meer dan hij liet weten, maar aan de andere kant vroeg hij zich af of ze dit expres deed, want ze leek hem daar veel te… naïef voor. ‘Misschien. Maar aan de andere kant is het hier meer een competitie tussen twee afdelingen, dus ik denk dat ik er toch wel vanaf zie.’ Het was immers geen uitwisselen van informatie als het van een kant kwam, en hij wilde er toch echt wel wat voor terug. Gelukkig had hij een goed punt aangesneden, want ze leek een stuk minder vrolijk toen hij op haar moeder inhaakte. Gelukkig had haar moeder wel degelijk een punt waar hij het hartgrondig mee eens was, alleen wist hij niet hoe hij dat miss Carrington kon laten inzien. ‘Ik moet helaas toegeven dat ik het met uw moeder eens ben,’ zei Henry dan ook. Het was alleen jammer dat haar vader en broer roet in het eten aan het gooien waren. ‘Dat is een uitstekende bezem,’ moest Henry toegeven, een tikkeltje jaloers, want zijn bezem was niet zo goed als die van haar. ‘En vliegen is inderdaad leuk,’ zei hij, beamend, en verdomme, waarom moest ze hem schuldig laten voelen omdat ze zo reageerde over hoe slecht het kon zijn en shit waarom had hij geen analogie hier die hij toe kon passen om haar ervan te overtuigen dat dit echt niet voor vrouwen was. ‘Misschien, maar aan de andere kant ging het landen niet bepaald soepel, en we willen niet dat u zich bezeert. Misschien is dit ook iets is waarom uw moeder dit liever niet ziet, omdat ze bezorgd is om u.’ Vrouwen waren immers toch… fragieler. ‘Misschien is het meer iets om te proberen als u het vliegen zelf beter onder de knie heeft.’ Want als hij er haar niet uit kon praten, kon hij haar misschien wel remmen. En zorgen dat er niets mis ging want hij wilde niet ergens de schuld voor krijgen voor iets wat hij niet had gedaan als hij het kon helpen. Je wist het immers nooit met het vrouwelijk geslacht.
  2. [1839/1840] Don't let the fear of falling keep you from flying

    Henry trok zijn wenkbrauw op bij miss Carrington’s opmerking over haar vliegkunsten. Als je het aan hem vroeg, zou hij eerder zeggen dat hij zich zorgen maakte om zijn veiligheid vanwege haar gebrek aan die kunsten. Maar op de een of andere manier leek het maar niet tot haar door te dringen, en hij wist niet of het was omdat ze gewoon dom was, of dat er een andere reden achter zat, zoals dat hij misschien te subtiel was, maar het irriteerde hem wel een beetje. ‘Ik zit niet in het Zwerkbalteam van Zwadderich, maar tot nu toe is dit meer een persoonlijke keus geweest dan omdat ik er niet goed genoeg voor zou zijn.’ Misschien moest hij dit jaar maar eens meedoen met de try-outs zodat hij kon laten zien dat vrouwen niet op het veld thuis hoorden. Het was het overwegen waard. ‘Juist…’ zei Henry. ‘Ik denk dat in dit soort gevallen het beter is om de informatie te houden op de plekken waar het hoort - dus binnenin de Afdeling. De onvoorspelbaarheid en het aanpassen van het spel op het team waartegen je speelt maakt het interessanter, in mijn opinie. In de professionele Zwerkbalwereld delen ze die informatie immers ook niet, is het wel?’ Hij schudde zijn hoofd. Hij snapte niet hoe ze daar niet bij stil kon staan. Hopeloos, dit. ‘Ik geloof niet dat ik wat had gezegd over uw vliegkunsten, miss,’ zei Henry met een korte blik op het nieuwe meisje. ‘Maar vergeef het me als ik mijn twijfels hierover heb.’ Sowieso was de vraag of er genoeg ruimte was op het veld een beetje vreemd geweest, gezien de grootte ervan. Maar ja, niet iedereen had dat inzicht. ‘Genoeg,’ zei Henry als antwoord op haar vraag. Hij had geen zin om uit te rekenen hoelang het precies voor hem was, in elk geval. Het was in elk geval niet verbazingwekkend dat miss Carrington geen zeven jaar ervaring had. Dat ze het niet mocht van haar moeder verbaasde hem ook niets, en het was een beslissing waar hij het grondig mee eens was. Levensgevaarlijk was ze. ‘En wat heeft haar gedachten doen veranderen, dan?’ vroeg hij dan ook. Want misschien moest hij zijn mening over haar moeder bij gaan stellen. ‘En misschien is het verstandig om eerst laag te blijven vliegen en zien hoe dat gaat voor er duikvluchten ingezet gaan worden.’ Voor iemand zijn nek brak of op een andere manier in de Ziekenzaal belandde. Moest hij nou echt ook voor iedereen gaan denken?
  3. [1839/1840] Don't let the fear of falling keep you from flying

    Er was genoeg ruimte… Ergens had ze een punt, moest Henry toegeven, maar dat wilde niet zeggen dat hij het ook daadwerkelijk vertrouwde dat dit goed zou gaan, dat ze op haar eigen helft zou blijven, zeker gezien haar vliegkunsten - als je het tenminste kunsten kon noemen. Daarbij was hij niet zeker van het feit dat hij daadwerkelijk kon genieten van zijn vlucht, niet als hij het vermoeden had dat ze zichzelf, of hem, in gevaar zou brengen met hoe ze het er vanaf bracht op die bezem. ‘Mhh,’ zei hij dan ook, besluitend om er niet al te veel op in te gaan. Bovendien had ze hem meer informatie gebracht dan hij daadwerkelijk wilde weten, en hij trok dan ook een wenkbrauw op toen hij werd geïnformeerd over het feit dat ze aan het oefenen was voor try-outs. ‘Nou, succes daarmee,’ zei hij dan ook, want het zou hem verbazen als ze daadwerkelijk het team zou halen. En als ze het deed, dan had Griffoendor vast geen andere opties en waren ze daadwerkelijk wanhopig, of ze hadden geen hersenen. Either way - het zou het team van Zwadderich helpen, en dat was altijd positief. Henry trok een wenkbrauw op toen ze haast van haar bezem aflazerde (honestly, vrouwen hoorden echt niet op een bezem), en vertelde dat ze anders bang was de selectie niet door te komen. Ha. Dat wist hij wel zeker. ‘Dus u wilt, dat ik iemand help het rivaliserende team binnen te komen.’ Henry fronste. ‘Ik zie de logica er niet geheel achter.’ Als hij al wilde dat ze het team binnenkwam, was het misschien een beter idee de captain van het team om te kopen. Zodat Zwadderich zou gaan winnen, uiteraard. ‘U zou denken dat het een beter plan was om iemand van uw eigen afdeling te vragen, niet?’ Maar ja, vrouwen waren helaas zo slim niet. Beetje triest, weer, maar ja, dit bewees maar weer waarom mannen de beste waren. Op dat moment, voor hij echter wat anders kon zeggen, kwam er nog een meisje aanlopen. Henry deed zijn best om niet met zijn ogen te rollen, niet snappende waarom meisjes dachten dat het ok was voor hen om te vliegen. Ze waren meer geschikt om bezems op een andere manier te gebruiken. ‘Ik weet niet of u dat kunt,’ zei Henry. Want hij kende haar vliegkunsten niet, al zou dat vast ook niet al te best zijn. ‘Miss Carrington gaf echter net aan dat het veld groot genoeg is, dus neem dat zoals je wilt.’ Echt niet dat hij nu zelf op een bezem ging stappen in elk geval. Levensgevaarlijk.
  4. [1839/1840] Don't let the fear of falling keep you from flying

    Henry was een persoon die ervan hield om vroeg op te staan. Een goed, stevig ontbijt, een lange wandeling in de vroege ochtenduren als iedereen nog sliep, of soms misschien een stukje vliegen, en de dag ging perfect van start. Meteen alle energie om te doen wat daarna gedaan moest worden - alles om een succesvol einde te brengen aan de dag als dat allemaal gedaan was. En succes was belangrijk. Hij had immers zijn ouders om trots te maken. Op deze bewuste dag had Henry besloten om in zijn ochtendroutine niet te gaan wandelen, maar te gaan vliegen. Het hoefde niet per se Zwerkbaloefeningen te zijn - gewoon vliegen was immers al goed genoeg om zijn dag perfect te beginnen. En dus was hij met zijn bezem vertrokken naar het Zwerkbalveld. De koele kerkers en de koele ochtendlucht buiten genoeg om hem goed wakker te krijgen en in perfect humeur om even lekker te gaan vliegen. Het was perfect. Behalve dan dat hij bij aankomst zag dat het veld bezet was en er al een meisje rondvloog. Hij legde zijn bezem naast hem neer, vouwde zijn armen vervolgens over elkaar en keek met een opgetrokken wenkbrauw omhoog hoe het meisje vloog. Of dacht te kunnen vliegen. Dit was immers absurd en precies de reden waarom het belachelijk was dat vrouwen dachten dat dit iets voor hen was. Hij klapte dan ook sarcastisch toen ze tot stilstand kwam, wat ervoor zorgde dat ze hem opmerkte. Mooi. Misschien hoepelde ze dan wel op. ‘Miss Carrington,’ begon hij langzaam, terwijl hij zijn blik over haar gezicht liet glijden, wenkbrauw nog steeds ietwat opgetrokken. ‘Dat was ik van plan,’ zei hij inderdaad. ‘Maar bij nader inzien lijkt het me voor mijn eigen veiligheid beter als ik dat niet doe,’ vervolgde Henry. ‘De kwaliteit van uw vliegkusten zijn namelijk hooguit erbarmelijk te noemen, en ik heb er weinig zin in om gewond te raken door toedoen van een ander.’ Hij schudde zijn hoofd. 'Niet dat ik wat anders had verwacht.'
  5. Henry had geen idee waarom hij in het nablijflokaal was. Oké, sure, dat was niet helemaal de waarheid, want hij wist heus wel dat iemand het nodig had gevonden om de toverdrank van degene die voor hem zat te verkloten door er dingen in te gooien die er absoluut niet in mochten gaan, met alle gevolgen van dien. Maar het punt was en bleef dat hij niet de schuldige was, ook al was hij daarvoor aangemerkt met nablijven als gevolg. Protesteren had geen zin gehad, want er werd niet geluisterd (wat overigens een grof schandaal was), en dus zat hij nu hier. Op een gegeven moment ging de leraar weg (ja, lekker handig, hij was al redelijk ver met die regels en nu kon hij niet eens weg als hij ze klaar had?) en werd hij aangesproken door de andere persoon in het lokaal. ‘Klinkt verleidelijk,’ zei hij langzaam bij het idee te ontsnappen. Maar dan was er nog weer het punt dat als ze werden gesnapt het mogelijk erger werd, en daar had hij ook geen zin in. ‘Maar als we dat doen moeten we het goed doen. Dat, of we verzinnen een plan om wraak te nemen op onze docenten op een manier dat ze niet weten dat wij het zijn geweest en mogelijk zelfs de originele aanstichters ervoor op kunnen draaien.’ Want het was niet eerlijk dat de aanstichter ermee wegkwam en hij als onschuldig iemand ervoor moest opdraaien. Wraaknemen was altijd goed daarbij.
  6. Henry Augustine

    Algemeen: Geboren als: Anraí Ellery Naam: Henry Augustine Leeftijd en Verjaardag: 26 oktober 1825, 12 jaar. Schooljaar en Afdeling: (Nvt voor een Buitenwerelder) Tweede jaar Zwadderich Politieke Voorkeur: MV Achtergrond: Familiesituatie & Geschiedenis in het kort: Vader: Fergus Ellery Moeder: Orla Kavanagh Zus: Aoife Ellery, 30 april 1822 Broer: Criostoir Ellery, 8 maart 1823 Zusje: Sorcha Ellery, 25 oktober 1826 Broertje: Labhras Ellery, overleden. 13 november 1832-15 mei 1835 Zusje: Mallaidh Ellery, 24 augustus 1837 Ongeboren broertje Vader: Ulric Augustine Moeder: Odetta Augustine Anraí Ellery is op 26 oktober 1825 geboren als derde kind van Fergus en Orla Ellery. Het gezin, wat al arm was, kreeg het er niet makkelijker mee met elk kind dat werd geboren, en de geboorte van Anraí maakte het er dan ook niet veel beter op. Ze hielden veel van hun kinderen, dat wel, maar dat nam niet weg dat de kinderen voornamelijk op zichzelf waren aangewezen en zo nu en dan kwam het er ook op neer dat ze moesten stelen om wat eten of geld te krijgen, zelfs al waren hun ouders erop tegen. Tegen de tijd dat Anraí zes jaar was, kwam er verandering in de zaak. Er was ondertussen een kind bijgekomen en Orla was ook zwanger van de volgende, en dit hield in dat zowel Criostoir als hij naar het landgoed waar hun moeder werkte werden gebracht. Anraí had zijn ogen uitgekeken en gedaan wat hem werd gevraagd - namelijk het drinken van een toverdrank, en hoewel er geen reactie kwam bij Criostoir, kwam die wel bij hem, en hield dit dus in dat hij een tovenaar was. Voordat hij het wist, en zonder dat hij er ook al te veel van begreep, was hij geadopteerd door de familie die woonde op het landgoed, met de belofte dat hij een veel beter leven zou krijgen nu hij daar zou wonen en dat als ze een andere keus hadden gehad, ze die hadden gevolgd. Anraí, die door zijn nieuwe ouders stellig Henry werd genoemd, snapte niet waarom zijn broers en zussen dit leven niet zouden krijgen, maar het werd hem ook niet toegestaan contact met ze te houden, en dus had hij zich maar aan te passen aan het nieuwe leven dat hem werd geboden. Het duurde een tijdje, maar uiteindelijk was Henry dusdanig gewend aan zijn nieuwe leven en aan het feit dat hij Henry werd genoemd, een naam die toch dusdanig leek op zijn eerst gegeven naam dat hij het niet eens zo erg vond, dat hij langzaamaan begon te vergeten hoe het was om te leven als arm iemand. Hij wist wel dat hij het arm had gehad, maar de details vervaagden, net zoals de details over zijn broers en zussen. Ja, hij mistte ze, ja hij wist niet hoe het met ze ging, maar het bleven bij vage herinneringen. Zoals te verwachten was, kreeg hij met elf jaar zijn brief voor Zweinstein, geadresseerd aan Henry Augustine, en werd hij die eerstvolgende 1 september gesorteerd in Zwadderich, niet wetende dat het zomaar kon zijn dat het jaar erop zijn leven toch weer anders werd dan hij had gedacht... Burgerlijke staat: Single Beroep: Student Woonplaats: London Bloedlijn: Halfbloed Rijkdom: Rijk Religie: Katholiek Publiekelijk gezicht: Uiterlijk: Henry heeft donkerbruin haar en lichtblauwe ogen, hij is ietwat klein voor zijn leeftijd, maar heeft verder een normaal postuur. Hij is altijd gekleed in de beste kleding. Toverstok: Elder, with unicorn hair core, 11 inches and unyielding Huisdier: Een Barn Owl named Herbert. Patronus: Fox Karakterbeschrijving: Positieve eigenschappen: (minimaal 3) Ambitieus Intelligent Zelfverzekerd Analytisch Negatieve eigenschappen: (minimaal 3) Manipulatief Egoïstisch Wraakzuchtig OOC: (Niet verplicht) Naam: Ineke
×