Jump to content

Empress Astra

Ravenklauw Zevendejaars
  • Content count

    17
  • Joined

  • Last visited

    Never
  • Days Won

    1

Empress Astra last won the day on March 12

Empress Astra had the most liked content!

About Empress Astra

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    D&M
  • Naam
    Gianna

Profile Fields

  1. [1839/1840] Little daydream, looking up at me

    Aan de stilte die even over de groep heen daalde, geen kille stilte, enkel een verbaasde, was wel te merken dat geen van hen had verwacht dat professor Thorpe met dat verzoek zou komen. Ja, hij had heel wat leuke woorden over Empress geschreven en Empress haalde op zich goede cijfers, maar dat één van de leraren haar zo zou uitzonderen? En nog tijdens de zomervakantie ook. Empress had het niet eens tegen haar ouders gehad over hoeveel tijd ze met Isaac doorbracht, leek haar sowieso geen goed idee, en gelukkig was er niets over hun trip naar Parijs teruggekomen naar haar familie, dus tja, misschien kwam het ergens wel uit het niets. Ze wierp een ongemakkelijke blik op haar ouders, om te peilen hoe verdacht ze deze situatie vonden. "Oh," zei haar moeder als eerste. Ze wisselde een korte blik met haar man, maar draaide zich daarna met een charmante glimlach naar Isaac. "Wat fijn om te horen dat u zoveel potentie ziet in onze Empress Mathilde!" Ze glimlachte warm naar Empress, die nerveus terug glimlachte. Het was zoveel makkelijker op Zweinstein om te doen alsof er niets aan de hand was, vooral nu haar vriendinnen zich toch redelijk van haar af hadden gekeerd dankzij Chase Bennett, maar haar familie kende haar al haar hele leven. "Maar normaal gesproken gaan we elke zomer naar Frankrijk," zei haar vader. Hij fronste even licht naar Empress. "Naar haar grootouders, in Frankrijk. Die zien we anders nooit en het zou jammer zijn als Empress Mathilde dat zou missen." Alsjeblieft... ze had haar grootouders al vaak genoeg gezien! Die mensen veranderden nooit! "Is het misschien mogelijk om Empress wat oefeningen of huiswerk mee te doen die ze in Frankrijk zou kunnen doen?" "Maar wat als ik iets fout doe?" gooide Empress er moedig tussen. "Dan is professor Thorpe er niet om me te corrigeren." Ze moest direct denken aan de manier waarop hij dat over het algemeen deed, maar ze hoopte dat haar rode hoofd niet verdacht zou worden gevonden.
  2. [1838/1839] #2 Chase & Empress

    Nou, nee, ze hoefde vanavond niet te studeren, maar die tijd wilde ze niet met Chase doorbrengen, in alle eerlijkheid. Ze had niets met Isaac afgesproken, maar ze wist heus wel dat hij haar gewoon verwachtte en zelfs als hij dat niet deed, had ze altijd nog liever een avond voor zichzelf dan voor Chase. Wat voor vreselijk persoon zou ze zijn als ze met Chase naar bed ging, puur en alleen zodat ze nog uitgenodigd werd voor feestjes? Dan was ze echt een hoer, net als... Tabitha Fox! Gatver. "Nee, ik kan niet," zei ze dus ook koppig. Nou ja, wat ze bedoelde was 'ik wil niet', maar Chase zou de hint vast wel begrijpen. Ja, nu zou ze alle vrije tijd voor haar studie hebben... "Sorry," voegde ze er nog alsnog bij, want ondanks dat het hier om Chase Bennett ging, voelde ze zich toch ongemakkelijk om zo hardop nee te zeggen. "Je vindt vast wel iemand anders." Tientallen andere meisjes die wel zo wanhopig waren. Maar Isaac zou vast blij met haar zijn.
  3. [1838/1839] You always liked being good at things, didn't you?

    Het betekende vast iets, dat professor Thorpe precies leek te weten waar ze aan had gedacht. En oké, misschien was het allemaal een beetje duidelijk geweest, maar niet elke jongen (of... man, ze kon professor Thorpe moeilijk vergelijken met de jongens uit haar klas) zou daaraan hebben gedacht. Het was goed om te weten dat hij het beste voor haar wilde hebben, ook al wist Empress zelf ook wel dat ze misschien iets teveel waarde hechtte aan zijn simpele suggestie om een jurk te kopen. En nee, nee, natuurlijk had hij haar niet ontvoerd. Hij was een leraar, zoiets zou hij echt niet doen! "Oh, ik weet wel een goede winkel" knikte ze enthousiast naar hem en ze gebaarde al snel de juiste richting op. Het was wel de vraag hoe ze het moest betalen... Als ze het op de rekening van haar ouders zou zetten, dan wisten ze dat ze plotseling naar Parijs was vertrokken en dat zou ze dan moeten uitleggen, maar ze had niet genoeg geld op zak voor ook maar een enkele handschoen. "Oh, ik vind het fantastisch om hier te zijn," glunderde ze naar hem. "Parijs is zo'n mooie stad." En ook al wist ze niet wat hij dacht, hij had wel gelijk met dat het makkelijker voor hen was om hier te zijn dan ergens anders. In Londen zouden er toch vragen over zijn gekomen. "Ik dacht aan een goed restaurant dat ik ken met allerlei visgerechten. Houd u van vis?" Anders zou ze met alle genoegen iets anders voor hem uitkiezen, hoor, je struikelde hier zowat over de restaurantjes. "Ah, hier is de winkel!" En gelukkig nog open ook, ondanks dat het al 's avonds was. Maar dat was het voordeel van magische winkels, die hadden toch zo hun andere gewoontes dan dreuzels. Empress vloog door de rekken heen, want ze wilde zowel een mooie jurk als er zo snel mogelijk één vinden, maar binnen een paar minuten had ze een diepblauwe uitgekozen. "Wat vind u?" vroeg ze, terwijl ze de jurk voor zich hield zodat Isaac hem alvast kon zien voordat ze het pashokje in zou duiken.
  4. [1838/1839] #2 Chase & Empress

    Ja, Chase was inderdaad één van de meest populaire jongens op Zweinstein, misschien zelfs de allerpopulairste, en dus was het daadwerkelijk een dreigement dat hij kon voltrekken ook. Empress haar mond viel even heel oncharmant open, want dat hij dit zou doen, haar gewoon in één klap verbannen van alle sociale evenementen op Zweinstein, was iets dat ze niet bedacht had. Maar wat was het alternatief? Ze wilde niet met Chase naar bed, wilde hem niet eens aan zich hebben! "Dat is gemeen," zei ze zachtjes, terwijl ze haar mond sloot en op haar trillende lip beet. "Ik heb je niets misdaan." Ze had niets verkeerds gedaan! Er waren duizenden meisjes die Chase wel eens hadden afgewezen... En dat waren ook de meisjes die daarna nooit meer naar een feestje werden uitgenodigd. Zelfs haar eigen vriendinnen nodigden ze niet meer uit, hoewel ze het er allemaal over eens waren geweest dat je niet zomaar met de eerste de beste naar bed kon. "Je kunt toch wel begrijpen dat ik gewoon moet studeren?" smeekte ze hem.
  5. Woensdag 5 juni 1839 - 's avonds - het huis van Empress Het hele jaar was in een flits voorbij gegaan. Negen fantastische maanden die ze door had gebracht met de liefde van haar leven. Het was onbegrijpelijk hoe ze ooit zonder Isaac had kunnen leven, want nu had ze niets anders dan het gevoel dat ze zonder hem geen adem kon halen. De zomervakantie was dus ook veel te snel gekomen en van het idee dat ze drie maanden lang zonder Isaac door zou moeten brengen wilde ze niets van weten. Ja, normaal zou ze die tijd doorbrengen in Parijs, met winkelen en croissants eten en langs de Seine lopen, maar alles verbleek in het niets als ze het niet met Isaac kon doen. Als ze eerlijk was, dan zou ze toegeven dat ze op de laatste avond op Zweinstein, in het bed van Isaac, had gehuild. Maar Empress was ook weer niet zo eerlijk. Ze was dus ook behoorlijk verrast geweest dat, een paar dagen voordat ze naar Parijs zouden vertrekken, haar moeder ineens kwam vertellen dat Isaac uitgenodigd was voor een etentje. Blijkbaar had hij wat contact met haar ouders gehad, over 'zijn favoriete leerlinge', en wilde graag met hen praten over een bijzondere kans voor Empress. Daar had haar moeder natuurlijk geen nee op willen zeggen, en dus was het hele huis in rep en roer over hun gast. Of eigenlijk was alleen Empress in rep en roer, ze verkleedde zich drie keer, wanhopig op zoek naar een jurk die zowel toepasselijk genoeg was om bij haar ouders te dragen, en die Isaac niet eerder had gezien, en waarin ze er prachtig uit zag. Uiteindelijk was het een donkerblauwe geworden, met kleine sterretjes van diamant erin geborduurd. Haar oudere zus, Queen Eleanor, trok haar wenkbrauwen op toen ze Empress zo zag zitten, maar zei verder niets. Toen de bel ging, sprong Empress nerveus op, maar daar hadden ze natuurlijk bedienden voor, dus kon ze niets anders doen dan weer neerzakken op de bank en zichzelf opnieuw draperen, terwijl haar moeder haar een rare blik toewierp. "Ben je zo nerveus?" vroeg ze, terwijl Empress bleker werd met elke voetstap richting de salon. "Hij schreef hele aardige dingen over je in zijn brieven!" Wat voor dingen?! "Ah, meneer Thorpe," begroette haar vader Isaac en hij schudde hem vriendelijk de hand. Empress bloosde en durfde niet eens op te kijken, in plaats daarvan bestudeerde ze haar schoot alsof het de meest bijzondere schoot was die ze ooit had gezien. "Wat fijn dat u kon komen! We hebben er echt naar uit gekeken." "We zijn heel blij met uw brieven over Empress Mathilde," voegde haar moeder in. "U bent de beste leraar die ze ooit heeft gehad!" "En de knapste," fluisterde Queen Eleanor in haar oor, waardoor Empress eindelijk durfde op te kijken. "Hallo, meneer Thorpe," glimlachte ze moedig, hopelijk zonder dat haar stem trilde. "Wat fijn om u weer zo snel te zien." "Ik zou hem ook wel vaker willen zien," was Queen Eleanor's zachte commentaar. Privé!
  6. [1838/1839] You always liked being good at things, didn't you?

    Ze wilde alle juiste antwoorden geven. Empress wilde sowieso iedereen graag imponeren, maar bij Isaac had ze dat gevoel vanzelfsprekend nog meer. Niet alleen was hij haar leraar van haar favoriete vak, ook had hij haar blijkbaar gezien als centraal middelpunt van zijn leven en het laatste wat ze wilde was hem teleurstellen. Ze lette op hem, probeerde bij elk woord wat ze zei al zijn minuscule lichaamstekenen ontleden, alsof dat tot een stappenplan zou leiden om hem niet teleur te stellen. Hield hij van Frankrijk? Of vond hij het allemaal onzin? Hij keek in ieder geval niet vol verwondering naar alle prachtige straten en de eindeloze kerken. Nee, hij zag ze wel, leek ze wel te waarderen, maar niet alsof hij nog nooit eerder iets prachtigs had gezien zoals dit. "Een beetje," zei ze dus, een tikje aarzelend. "Ik voel me wel meer Brits, hoor." Maar thuis spraken ze vaak Frans, haar kleding kwam altijd uit Parijs en wekenlang zomeren in de prachtige Franse streken hadden zeker hun sporen achtergelaten. Iets dat ze niet kon ontkennen, hoewel haar thuis wel Engeland was. Maar nu droeg ze haar schooluniform nog en dat zorgde ervoor dat ze zich haast als een buitenstaander voelde. Maar het was goed dat hij haar tot de expert maakte, toch? Dat liet haar toch onbewust voelen alsof ze de touwtjes in handen had, alsof ze zich kon ontspannen. Als hij haar niet vertrouwde dat ze het goed zou doen, dan zou hij haar niet deze macht geven, toch? "Ik houd van de prachtige parken," glunderde ze dus. "En om langs de Seine te lopen. 's Avonds is het haast magisch, met alle prachtige lichtjes." Je kon veel over Londen zeggen, prachtige dingen, maar Parijs vond ze toch magischer. "Maar misschien moeten we zo eerst een plekje vinden om wat te eten." Het was al bijna tijd voor avondeten, in ieder geval in Parijs dankzij het tijdsverschil. Ze wierp even een blik op een klok in een etalage, zelf had ze geen horloge meegenomen. "Er is een goed restaurant hier dichtbij." Maar ze wierp een gepijnigde blik naar beneden, naar haar schooluniform. Daarmee kon ze echt niet komen aanzetten.
  7. [1838/1839] #2 Chase & Empress

    Ja, Chase, mensen maakten schema's. Mensen hielden zich aan schema's. Mensen studeerden door middel van schema's en mensen konden niet zomaar hun schema op de kop gooien omdat Chase Bennett dat eiste! Ze wilde niet eens met hem meegaan, ze wilde gewoon rustig hier studeren en van elke minuut dat ze verloor doordat hij geen hints begreep, werd ze alleen nog maar chagrijniger. "Maar dan kom ik er later minder goed in," glimlachte Empress, dezelfde glimlach die ze al sinds het begin van het gesprek op haar gezicht hield. Volgens eigen zeggen nu wel een stukje minder warm, maar of Chase dat ook door had... "Ik studeer veel liever gewoon even door nu. Dat vind je niet erg, toch?" Empress moest echt eens leren om duidelijk nee te zeggen, maar of dat met Chase zou helpen...
  8. [1838/1839] You always liked being good at things, didn't you?

    Ergens, [i[ergens[/i], maakte Empress zich wel een tikje zorgen over deze situatie. Nog geen uur geleden had ze nergens een weet van geweest, was ze alleen gestresst geweest over het idee dat een professor zich bij haar had geroepen zonder dat ze wist waarom, en nu was ze met hem in een ander land. Wat wist ze nou van Isaac Thorpe? Het was een goede familie, dat zou iedereen haar wel kunnen vertellen, als ze geen Haysward waren dan en dat voorrecht had Empress gelukkig niet gehad, en hij zou vast heus niet zomaar zijn aangenomen (nou ja...) en het was Parijs, waar zij de taal sprak en misschien de weg nog beter kende dan hij, maar... toch, toch, toch. "Ja," zei ze, met een nerveuze glimlach. "Mijn moeder komt hier vandaan. Mijn grootouders wonen hier nog steeds, dus we gaan vaak op vakantie." Dus, ze wist precies waar ze naar toe moest als ze in de problemen kwam, toch? Maar dat zou niet gebeuren... Hoopte ze. Hoe moest ze anders ooit nog terug naar Zweinstein, hem ooit weer onder ogen zien? Want zij was degene die plotseling met een leraar mee was gegaan, zij was degene die beter had moeten weten. Maar toch... hij was ziener en als hij een toekomst voor hen had gezien, als hij had gezien dat alles goed zou komen, hoe kon ze hem niet geloven? "Het hotel is even verderop," glimlachte ze vriendelijk naar hem, en ze probeerde haar nervositeit diep omlaag te duwen. "En dan zijn we zo bij de Parijse winkelstraten. De magische, dan. Wat wilt u verder allemaal zien? Versailles? Het Louvre?"
  9. [1838/1839] #2 Chase & Empress

    Ja, Empress was een toegewijde student, dank je wel. Ze hield ervan om hoge cijfers te krijgen, om goede complimentjes te krijgen en Chase, ze was niet voor niets gesorteerd in Ravenklauw. Ja, sommige Ravenklauwers gaven weinig om studeren en wilde vooral gewoon alles weten wat ze maar wilden weten, maar Empress wilde vooral gewoon hoge cijfers. Ze wilde het lievelingetje van de leraar zijn (hoi, Isaac)! En dat ging niet als Chase ineens besloot dat ze een pauze nodig had. "Nee, sorry," glimlachte ze afstandelijk naar hem. "Ik heb een heel schema waar ik me aan moet houden, dus ik kan pas over een paar uur pauze nemen!" En tegen die tijd was Chase al wel weer weg, toch? "Dus ik spreek je later wel weer?" De enige voor wie ze haar schema in de war gooide was Isaac.
  10. [1838/1839] You always liked being good at things, didn't you?

    Of ze met hem naar Parijs wilde gaan... Ze hield van Parijs, het was één van haar favoriete steden ter wereld en dat Isaac, van alle plekken waar hij haar mee naar toe had kunnen nemen nou juist Parijs had uitgekozen, betekende iets, toch? Ook al was het gewoon praktisch dichtbij maar in het buitenland en stond het bekend als een romantische plek om heen te gaan, maar dat negeerde Empress allemaal, want ze wilde gewoon dat dit wat betekende. Dat professor Thorpe Parijs uitkoos omdat hij wist dat het belangrijk voor haar was, omdat ze gewoon bij elkaar hoorden, zielsverwanten waren, en elkaar makkelijk aan konden voelen. "Ja, graag," glimlachte ze dus enthousiast, zonder er verder nog woorden aan te verspillen. Er kwamen wel een hoop andere zorgen opzetten, bijvoorbeeld of ze wel weg kon van school, of ze geen huiswerk had, of niemand haar zou missen, maar bla, bla, ze ging met haar toekomstige... iets... naar Parijs en was dat niet veel belangrijker dan al het andere? "Bent u al eens eerder in Parijs geweest?" vroeg ze, een stuk vrolijker nu ze zich ergens op kon richten. "Ik weet een fantastisch hotel!" Waar haar ouders vaak kwamen, maar ach, niemand zou haar herkennen, toch? "Wilt u nu direct gaan?" Ze besloot dat ze voorlopig toch maar bij 'u' en 'professor Thorpe' zou plakken. Voelde beter.
  11. [1838/1839] #2 Chase & Empress

    Ze kende de Chase Bennetts van de wereld. Hoe kon het ook anders, als je op Zweinstein was, en omringd was door dit soort personen? Het type dat dacht dat ze beter waren dan iedereen, maar vooral dat hun mannelijke geslachtsdelen beter waren dan die van anderen en dus bij voorbaat recht hadden op aandacht van alle jongedames op Zweinstein. Oh, ze had ze vaak genoeg gezien, je kwam er gewoon niet onderuit als je twee redelijke borsten had en een knap gezichtje. Dickpics bestonden nog niet, maar als jongens op Zweinstein ergens creatief over waren, was het zoveel mogelijk meisjes lastig vallen. Dit was op zich nog best wel een neutraal begin van het gesprek, maar toch. "Oh ja, hoor!" begon ze vrolijk en ze glimlachte hem neutraal toe. "Het is wel enigszins lastig, maar niet onmogelijk he?" Een pauze? Met hem zeker? "Nee, nee, ik ben nog maar net begonnen, dus ik moet nog wel even door." Ze knikte hem vriendelijk toe. Dag, Chase!
  12. [1838/1839] You always liked being good at things, didn't you?

    We. We, we, we. Empress was wel eens vaker een we geweest, maar altijd op een andere manier. Op een familiaire manier, of op een vriendelijke wijze. Ze had wel eens met jongens gezoend, mensen onder haar rokken laten voelen, giechelend wat andere dingen aangeraakt, maar nooit, nooit, was ze een we geweest, op die manier. En dit was eigenlijk ook wel snel gegaan. Empress was heus wel het type dat zich enthousiast op fantasieën stortte, want alleen door te fantaseren kon je erachter komen wat je echt wilde, toch, en ze had zich zo'n beetje wel met elke man en jongen op Zweinstein een heel leven voorgesteld (de meesten werden snel aan de kant geschoven, want ze had hoge eisen) en toch... bij professor Thorpe, Isaac, was ze er niet eens aan toe gekomen. En toch... toch kreeg ze ineens te horen dat ze voor elkaar bestemd waren. Betekende dat dat ze nu een relatie hadden? Ze kende hem nauwelijks! Wist niet wat zijn favoriete fruit was, of of hij een ochtendmens was, of hoe hij zijn koffie dronk... Het maakte haar vreselijk nerveus. "U hebt gelijk," glimlachte ze voorzichtig. U, u, u... Dat klonk raar, maar je zeggen voelde... nog raarder. "Vergeef me, het is allemaal zo nieuw..." Dat klonk niet ondankbaar, toch? Het laatste wat ze was, was ondankbaar! "Ik ehm... is er iets dat ik moet doen?" Hij was degene met visioenen, hij wist het wel, toch? Ze had echt wanhopig iemand nodig die haar nu vertelde wat ze moest doen.
  13. [1838/1839] #2 Chase & Empress

    Dinsdag 13 november 1838 - 's middags - Empress haar favoriete plekje in de bibliotheek Eigenlijk had Empress weinig zin om te studeren. Eigenlijk wilde ze veel liever naar het kantoor van Isaac gaan, hem wegverleiden bij de proefwerken die hij na moest kijken door hem haar lichaam aan te bieden om na te kijken, want eerlijk waar, wat was er nou leuk aan de zoveelste formules weer in haar hoofd te stampen en de zoveelste geschiedenislesjes te leren als er iets anders op haar wachtte? Maar Empress wilde, moest, hoge cijfers halen, dus Isaac moest, helaas, wachten. Tot hij haar zelf zou komen opzoeken, tenminste. Maar helaas was het niet Isaac die naar haar toeliep, ondanks dat ze enthousiast opkeek om daarna weer teleurgesteld haar blik naar beneden te zakken, want het was maar Chase Bennet. Ze kende hem, ondanks dat ze nooit echt veel met hem had gesproken, maar daardoor wist ze zo'n beetje wat haar te wachten stond. Yay. Als ze gewoon netjes naar haar sommen bleef kijken, zou er niets gebeuren, toch? Privé!
  14. [1838/1839] You always liked being good at things, didn't you?

    Wisselend. Empress kon een lichte pruil niet van haar lippen af houden, want natuurlijk wilde ze niet dat wie dan ook, en al helemaal niet één van haar leraren, wisselende visioenen over haar had. Ze wilde alles goed doen, alles perfect hebben, haar leven op de allerbeste manier leiden. Oké, oké, zonder de titel van koningin van Engeland kon ze best leven, maar dat betekende niet dat ze verder niet naar het juiste zou reiken. Waarom zou je nou eenmaal met minder genoeg maken? En grotendeels positief was niet hetzelfde als altijd positief en dus was het waardeloos. Een 9 was slechter dan een 10. Einde discussie. Ze zuchtte nog even diep terwijl ze wachtte, trok haar kleding net wat strakker, veegde een lok haar achter een oor dat daar al op zijn plek had gezeten en wachtte keurig was. Bij elkaar hoorden? Zij en de professor? Langzaam trokken haar wenkbrauwen omhoog, terwijl ze hem op een geheel nieuwe wijze bekeek. Oh, ze had hem knap gevonden, maar ook haar professor. Iemand die bij voorbaat al onbereikbaar was, n'est-ce pas, waar je een beetje over mocht fantaseren, maar die nooit daadwerkelijk meer dan een glimlach en een schouderklopje terug zou geven. Maar ze hoorden bij elkaar, volgens de visioenen dan, en Empress mocht het dan wel niet bij zichzelf toegeven, maar ze was romantisch ingesteld, verliefd op het sprookje. "Op... die manier?" vroeg ze nog wel, voorzichtig, voor het geval dat ze hem verkeerd had geïnterpreteerd. "Eerlijk waar?" Was hij haar zielsverwant, degene bij wie ze de rest van haar leven hoorde te zijn? Maar ze kende hem nauwelijks! Had niet eens dat typische idee gehad zodra ze hem had gezien, van dat dit de persoon voor haar was. Nee, dat had ze bij niemand ooit gehad, maar dat hoorde toch, als je elkaar als zielsverwanten voor het eerst zag? Onbewust schoof ze wat naar voren op haar stoel. "Maar hoezo is het dan wisselend?" vroeg ze bezorgd. "Grotendeels positief is niet altijd positief." En als het haar zielsverwant was, moest alles altijd positief zijn.
  15. [1838/1839] You always liked being good at things, didn't you?

    Hij kon er niets mee. Nou, dat was dan leuk voor hem, maar frustrerend voor haar, want ze begreep niet wat hij van haar wilde, waarom ze hier zat en zolang ze daar geen idee van had, kon ze het ook niet goed doen, toch? Ugh, ze haatte dat soort leraren, het type dat haar bij zich riep en dan met een strenge blik vroeg of ze wist waarom het was. Ze deed nooit wat verkeerd, tenminste expres, en dat ze haar gehele geheugen in twijfel moest trekken om te zien of ze ooit misschien per ongeluk een papiertje had laten vallen, was niets voor haar. Maar ze deed haar uiterste best om niets van haar innerlijke frustratie te laten merken en in plaats daarvan sereen te blijven glimlachen, terwijl hij langzamerhand uitlegde dat hij visioenen had gehad. Van haar. "Van mij?" herhaalde ze, ademloos, direct al haar frustraties vergeten, want hij had visioenen gehad, over haar! Ze wist natuurlijk niet of het goede of slechte visioenen waren, maar alleen al het idee dat het mogelijk was, was fascinerend. Wat voor dingen zou ze doen in de toekomst? "Nee, helaas niet," pruilde ze naar hem. "Wat voor visioenen waren het?" vroeg ze gretig verder en ze schuifelde onbewust iets naar de rand van haar stoel, om zo dicht mogelijk bij hem in de buurt te zijn, zodat ze alles kon opnemen. "Positieve, hoop ik?" Misschien zou ze ooit koningin van Engeland worden! Dat leek haar wel wat.
×