Jump to content

Césaire Aïssé

Huffelpuf Eerstejaars
  • Content count

    10
  • Joined

  • Last visited

    Never

About Césaire Aïssé

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    WW
  • Naam
    Gianna
  1. [1838/1839]Openingsfeest: Come my way

    Het was vast makkelijker om nooit meer te bewegen, als de rest van de leerlingen op Zweinstein hetzelfde idee hadden gehad. In plaats daarvan klauterden ze nog driftig alle kanten op, nog steeds van plan om dit stomme spel te spelen waar hij helemaal niets van begreep, en hoewel Césaire ze allemaal goed in de gaten hield, wist er iemand langs zijn aandacht te glippen, door plotseling van achteren tegen hem op te botsen. Er werd iets naar hem geroepen, maar tegelijkertijd begon het touw uit zijn handen te glippen en dus viel hij met een kreet zo het water in. Césaire kon nauwelijks zwemmen, maar wist nog net boven water te kunnen blijven, terwijl hij in rap Frans het meisje begon uit te schelden dat tegen hem aan was gebotst. Zo onbeleefd!
  2. [1838/1839] I'm gonna crawl to the morning sun

    Ja, Césaire had het niet moeilijk hoor, hij kon inderdaad zonder al teveel problemen zijn taak uitvoeren. Natuurlijk toverde hij eerst een glas wijn tevoorschijn voor zijn allerliefste maman door een ober lastig te vallen tot hij eindelijk Césaire's gebaren begreep dat hij rode wijn wilde, rode wijn, nee, niet die, een betere vintage, en daarna dook hij op bij de elleboog van Zilveren Pak. Hij deed niet echt de moeite om wat tegen die man te zeggen, maar greep hem gewoon vastberaden vast, tot hij hem naar Élodie had gedeponeerd. Vriendelijk reikte hij het glas naar Élodie. "Ik weet niet waarom, maar ik had echt het idee dat ik deze aardige man mee moest nemen," zei Césaire, hardop in het Frans, in het geval dat iemand hem zou kunnen verstaan. "Raar he, mama?"
  3. [1838/1839]Openingsfeest: Come my way

    Césaire had echt geen enkel idee wat er aan de hand was. De sorteerhoed had blijkbaar wel Frans gesproken, dus die had hem het een en ander uitgelegd over dat hij nu gesorteerd werd in één van de vier verschillende afdelingen en wat ze zo ongeveer betekenden en dat hij in de gele afdeling werd gesorteerd, maar de vriendelijke hoed die Césaire nu alweer miste, had hem niet uitgelegd waarom hij over een meer heen moest om bij het eten te komen. Kijk, hij wist best dat de Engelsen raar waren, met hoe ze met zijn allen op een eiland woonden en die lelijke taal spraken, maar was dit normaal? Moest hij vanaf nu elke keer dat hij ergens heen wilde naar de overkant van een meer zwemmen? Maar zijn kleding! Hij had zijn mooiste gewaad aangetrokken vandaag om een goede indruk te maken! Als hij dat pak nat zou maken, zou Élodie hem vermoorden! Eén van de meisjes was al in het water gevallen en had het toen maar direct opgegeven, bleek maar weer, maar Césaire moest maar laten zien dat Fransen beter waren dan Engelsen, dus met een zucht nam hij een aanloopje en slingerde hij zichzelf een ladder in, om die zo snel mogelijk op te klimmen. Jeetje, hij was geen acrobaat, hoe moest hij hier ooit goed in zijn! Aan de bovenkant zweefde er een ton, waar Césaire al snel opklom, tot hij tot de ontdekking kwam dat de ton nogal onstabiel was en plotseling met een noodgang naar beneden viel. Césaire slaakte een kreet en een Frans scheldwoord en wist net op tijd een touw te pakken. "Dit is het ergste feestje ooit," mompelde hij bij zichzelf. Koppig bleef hij hangen, niet van plan om ooit nog te bewegen.
  4. [1838/1839] I remember all the time

    Trap, vertelde ze tegen hem, dus oké, dat zou mogelijk wel eens het woord voor trap kunnen zijn, in haar rare taal. Césaire knikte enthousiast en sloeg het woord netjes in hem op. Trap. Trap. Trap. Het is ZO lastig dit soort dingen te schrijven als Césaire's gedachten Frans zouden horen te zijn en Sara's woorden Engels, maar we het allemaal in het Nederlands opschrijven. Ondertussen liep Césaire nog maar telkens achter haar aan. Ze stelde hem een vraag, geloofde hij, maar niets klonk hem enigszins bekend, dus vroeg hij netjes: "Quoi?" Zou ze vast ook weer niet begrijpen, maar hey, als het goed was, nam ze hem wel ergens heen waar hij te eten kon krijgen. Ze gingen naar links, naar links en naar rechts... hij probeerde alles goed te onthouden, maar de hal waar ze in terecht kwamen, herkende hij wel enigszins. "Ah, oui!" Of zoals ze in het Engels zeiden, want zo vreselijk was hij nog ook weer niet, "Ja!" Morgana, ze staarde hem weer aan, alsof ze hem een belangrijke vraag had gesteld, maar in de verte zag hij een deur en voor zover hij doorhad, daarachter een paar lange tafels. "Merci, madame!" en hij boog heel netjes voor haar, want Césaire had perfecte manieren, hoor. "Thank you!"
  5. [1838/1839] I remember all the time

    Dit was niet makkelijk. Ze zei iets dat erop leek dat het het goede antwoord was, maar De Grote Zaal klonk helemaal niet bekend en daarbij brabbelde ze vrolijk (of in haar geval chagrijnig) door over het een en ander, blijkbaar zonder dat ze erom gaf dat Césaire haar wel of niet kon verstaan. Hij fronste in ieder geval maar nadenkend zijn wenkbrauwen en toen ze gebaarde dat hij haar moest volgen (of in ieder geval toen ze wegliep) volgde hij maar. En ondertussen brabbelde ze nog steeds door, af en toe herkende hij wel wat woorden maar niet veel, wel iets dat leek op haar naam, en vervolgens... bleef ze stil staan??? Echt, wat was dit voor mens! "Césaire," zei hij maar vriendelijk, terwijl hij wees op zichzelf. En toen, omdat hij er vanuit ging dat ze het toch verkeerd zou uitspreken nog even heel duidelijk: "Seeh-sere!" Zijn achternaam liet hij maar achterwege, want dat leek hem veel te gecompliceerd voor Sara. En toen keek hij naar links, naar de trap, en naar rechts, die verder de kerkers in leek te gaan. "Lá?" vroeg hij, terwijl hij naar de trap wees. Echt, hoor.
  6. [1838/1839] I'm gonna crawl to the morning sun

    Als Élodie zei dat het steviger moest, dan moest het steviger, dus ietwat hardhandig trok Césaire de lokken aan, tot alles zo strak stond dat de beste vrouw niet meer met haar hoofd kon draaien, maar wie mooi wilde zijn, moest pijn lijden, toch? En daarbij was deze vrouw daar vast wel wat aan gewend en het stond mooi, dus hij klauterde keurig van de stoel af om precies op tijd naast Élodie te gaan staan en gefascineerd toe te kijken hoe ze haar spel deed. Zelfs nu Césaire wist dat Élodie niet daadwerkelijk een ziener was, vond hij wat ze deed nog steeds bovennatuurlijk, de manier waarop ze zo kon zien wat andere mensen dachten, wat hun fantasieën waren en hun angsten, en meer dan dat: hoe Élodie dat allemaal precies voor zichzelf kon gebruiken. Als Césaire in een aardigere omgeving was opgegroeid, zou hij vast daar zijn bezwaren over hebben, maar hij had nooit de moeite genomen om een echt geweten te ontwikkelen. Zolang hij aan het einde van de dag maar een volle buik had en er goed uit zag, wat wilde je nog meer? Terwijl Élodie haar blik netjes op de vrouw gericht hield, keek Césaire goed om zich heen, op zoek naar de mensen die telkens naar hen keken. Oh, de meeste blikken waren gericht op Césaire en Élodie, maar er was een man wat verderop die zijn blik niet van de vrouw af kon houden. Af en toe keek hij weg, alsof hij het expres deed, en dan binnen enkele seconden dreef zijn blik weer terug. "De man in het zilveren pak links van je," fluisterde hij naar Élodie.
  7. [1838/1839] I remember all the time

    Césaire mocht dan wel nauwelijks Engels spreken, in lichaamstaal was hij meer dan vloeiend, en het leek hem dat het meisje er ten eerste weinig zin in had om wie dan ook te helpen (dank je wel, persoon die hem had verteld dat iedereen met een badge behulpzaam was) en ten tweede dat ze hem vies leek te vinden. Kijk, Césaire had heus wel eens racistische mensen gezien, hij woonde nou eenmaal in Europa, en elke keer ergerde het hem weer opnieuw, want ugh. Je kon je er schuldig door gaan voelen, of jezelf gaan haten, maar Césaire had voor een derde optie gekozen: ergernis. Het was nou eenmaal niet zijn schuld dat de meeste witte mensen zo dom waren dat ze bang waren voor iedereen met een andere huidskleur. Manege, zei ze tegen hem, wat niet echt hetzelfde klonk maar misschien was het een accent, en BUI-TEN, werd er zo'n beetje naar hem geschreeuwd, terwijl ze heftig naar buiten gebaarde. Césaire staarde fronsend naar het raam, want hij wist best dat de Engelsen rare gewoontes hadden, maar het regende! Wie ging er nou buiten eten terwijl het regende?! En daarbij zag hij helemaal geen tafels of zoiets... Nee, ze begreep hem vast niet. "Non, non," zei hij vriendelijk, terwijl hij maar gebaarde dat hij met zijn hand iets naar zijn mond bracht en erin hapte. Welke woorden leken enigszins op de Engelse woorden... "Pain? Oeufs? Soupe? Fromage? Lait? Thé?" Wat aten Engelsen überhaupt... "Saucisses?" De volgende keer zou hij eerst vragen of iemand Frans sprak, hoor...
  8. [1838/1839] I'm gonna crawl to the morning sun

    Césaire glunderde, hij hield van elk compliment dat hij van Élodie kreeg. Oh, ze had een zoete stem, vol zoete woorden die ze zoetjes naar iedereen om zich heen fluisterde, allemaal om hen geld te ontlokken, maar Césaire had al snel gemerkt dat echte complimenten niet zo makkelijk uit zijn moeder te krijgen waren. Ze had hoge eisen, verdiende het natuurlijk ook om die te hebben, en Césaire deed graag zijn uiterste best om het haar makkelijk te maken, hoor, want hij had alles voor haar over. Daarbij was hij niet echt gewend aan complimentjes krijgen. Het beste waar hij tot nu toe op had moeten leven was oud brood geweest, tot Élodie zijn leven in was komen walsen. "Ah, arme vrouw," brabbelde Césaire troostend in het Frans, terwijl hij keurig zijn arm naar haar uitstak, zodat ze erop kon leunen. Nu was hij eigenlijk maar een schraal en iellig ding, maar een vrouw ondersteunen lukte hem nog wel. "Ik help wel." En toen ze eenmaal recht stond, klauterde Césaire snel op een stoel en begon hij haar kapsel te repareren. Hij was handig met die kleine vingers van hem en had al meer dan eens een jongedame in zijn bordeel geholpen. "Ziet dit er goed uit?" vroeg hij meer aan Élodie dan de vrouw, want wiens mening was hier nou belangrijker?
  9. Zondag 2 september 1838 - 's ochtends Hoera, hij had zijn eerste twaalf uur op Zweinstein overleefd, maar ook echt maar net. Het openingsfeest gisteren was interessant geweest, vooral toen hij gesorteerd werd en geen idee had wat het verschil was tussen de ene afdeling en de andere afdeling (sowieso een concept dat hem maar een beetje arbitrair leek) en hij gewoon maar had moeten gokken aan welke tafel hij moest zitten (gelukkig had niemand hem weggestuurd, dus yay) en daarna had hij zijn klasgenoten (dacht hij) moeten volgen naar de kerkers (wie sliep er nou in de kerkers) en uiteindelijk naar zijn slaapzaal. En dat was allemaal leuk en aardig, maar nu was het de volgende dag en had Césaire honger... en geen idee waar hij eten kon krijgen. Dus, hij was maar naar beneden geglipt, naar de gezellige leerlingenkamer en keek hij een beetje om zich heen. Iemand had gisteren, in het Frans, uitgelegd dat als hij ooit hulp nodig had, hij iemand moest vinden met een badge op hun borst gespeld, en oh kijk, daar zag hij er één! "Bonjour, mademoiselle," begroette hij de jongedame vriendelijk. Oh wacht, nee, hij moest Engels spreken. En dus, met een zwaar accent: "Waar um... manger?" Afwachtend staarde hij haar aan. Privé!
  10. [1838/1839] I'm gonna crawl to the morning sun

    Donderdag 16 augustus 1838 - 's avonds - een feest in de balzaal van Hotel Astoria Ze waren nog maar net in Londen en vanzelfsprekend had Élodie zonder al teveel moeite een uitnodiging gescoord voor een chique feest waarbij ze wat dames en heren de toekomst kon voorspellen. Césaire moest mee, hoewel hij ook maar geen enkel moment niet had gewild, want ze had haar zoon natuurlijk nodig als het haar zoveel energie kostte, en nu stonden ze dus in de balzaal, omringd door een menigte mensen die erg onder de indruk waren van Élodie's Franse accent en geweldige manieren. Césaire was vooral onder de indruk van de champagne die hij steeds in zijn handen geduwd kreeg als hij een glas leeg dronk. "Die Engelse mensen hebben echt geen gevoel voor stijl," fluisterde hij in Élodie's oor, want zelfs al sprak hij geen Engels, hij wist heus wel dat iedereen ter wereld Frans sprak, want dat was gewoon een wereldtaal, toch? "Kijk, die jurk is in Parijs al drie weken uit de mode!" Wie wilde daar nou in gezien worden?! "En die vrouw met het torende haar moet echt haar kapper ontslaan. Haar kapsel kan elk moment omvallen!" En dan zou ze vast meevallen. Hij begon te giechelen bij het beeld. Nog harder toen het haar ook inderdaad ineen stortte. Privé!
  11. Césaire Aïssé

    Beschrijving speciale eigenschap Ziener. De SE in het dagelijks leven Césaire is een ziener, wat in zijn geval betekent dat hij heel goed is in het raden van dingen. Als je hem een meerkeuzetest geeft, zal hij precies de juiste antwoorden kiezen, als je hem laat raden waar je je sleutels hebt laten liggen, weet hij precies het antwoord, et cetera. Hij krijgt geen visioenen, hoort geen stemmen, et cetera, maar hij moet het antwoord wel echt gokken. Als hij denkt dat hij iets weet, dan werkt zijn gave niet en kan hij alleen het antwoord geven wat hij denkt, of het nou fout is of niet. Verder weet Césaire ook niet dat hij een ziener is. Hij wordt opgevoed door iemand die doet alsof ze een ziener is en hij volgt haar adviezen op. Als hij toevallig een honderd op een test scoort vanwege zijn gave, denkt hij dus gewoon dat hij goed gestudeerd heeft. Als hij toevallig iemands hele toekomst weet te raden, denkt hij dat het komt doordat Élodie hem geleerd heeft mensen te begrijpen. Zijn gave is subtiel genoeg dat het hem nooit opvalt. Een voorbeeld Als je aan Césaire vraagt wat het weer morgen wordt en hij heeft geen weersvoorspelling gelezen of zoiets dergelijks, zal hij het automatisch goed hebben als hij antwoordt. Heeft hij wel een weersvoorspelling gelezen of heeft iemand anders in zijn buurt het over het weer gehad of heeft hij op een andere manier het idee dat hij weet wat het morgen wordt, werkt zijn gave niet, omdat hij denkt dat hij het al weet. Op dat soort momenten kan hij het fout hebben. Zijn gave werkt dus vooral goed op momenten dat je iets aan hem vraagt waar hij nog nooit over gehoord heeft of over nagedacht heeft. De SE en godmodden Zoals elke ziener kan Césaire dus in theorie iemands gehele toekomst voorspellen, maar er zullen wel wat manieren zijn waarop dit te voorkomen is zodat ik niets godmod. Ten eerste: Césaire begrijpt zijn eigen gave niet, heeft ook totaal niet door dat hij een gave heeft en leert van zijn adoptiemoeder methodes om iemands toekomst te voorspellen, dus hij zal waarschijnlijk zich eerder aan een script houden dan daadwerkelijk iets voorspellen. Ten tweede: hij spreekt op dit moment heel slecht Engels en vooral alleen Frans, dus hij kan altijd dingen niet begrijpen vanwege taalverschil. Ten derde: dat hij ook iets bedenkt, betekent niet dat hij dat per se zal willen zeggen. Soms zal hij een andere keuze maken omdat hij een ander antwoord wilt bedenken. Het is niet alsof hij vast zit aan dat ene antwoord dat hem is binnen gevallen. En ten vierde: het werkt echt alleen met vragen/opmerkingen waar hij wat op moet raden, dus het komt redelijk specifiek neer op taal. Als je vraagt: "Wanneer denk je dat ik zal gaan trouwen?" zal hij waarschijnlijk een antwoord voor je hebben, maar als je zegt: "Ik hoop dat ik op mijn dertigste getrouwd bent." hoeft hij er niet naar te raden en zal hij het niet beter weten.
  12. Faceclaims

    Alex R. Hibbert - Césaire Aïssé
  13. Mijn Personagedossier kan worden nagekeken!

  14. Césaire Aïssé

    Algemeen Naam: Césaire Aïssé Geboortedatum: Onbekend. Hij viert het zelf op 1 januari, omdat hij dat een mooie datum vindt, en omdat hij nu 11 is, is zijn niet-officiële geboortedatum dus op 1 januari 1827 Leeftijd: 11 Bloedlijn: Minstens halfbloed. Burgerlijke staat: Vrijgezel, hij is nog maar elf, dank je wel. Beroep: Ziener-in-opleiding Afdeling: Eerstejaars Huffelpuf Woonplaats: Bath Rijkdom: Het verschilt per dag, maar ze leven altijd luxe. Politieke voorkeur: Wij voor Witchcraft Achtergrond Familie: Adoptiemoeder: Élodie Aïssé Echte moeder: maakt het uit? Geschiedenis: 15+ omdat Césaire het merendeel van zijn jonge leven heeft doorgebracht in een bordeel. Sommige mensen maken beloftes die ze niet vol kunnen houden, maar ze doen tenminste hun best. En sommige mensen maken beloftes die ze niet vol kunnen houden en dat ook niet van plan zijn, enkel omdat het makkelijker is. Césaire’s moeder bevond zich altijd in de laatste categorie, dus toen ze hem beloofde toen hij vijf jaar oud was dat ze maar een paar dagen weg zou blijven en hem heel snel weer op zou halen, geloofde hij er al niets van. Maar ja, het was zijn moeder en het was simpel om te beloven dat hij een goede jongen zou zijn en zich altijd keurig zou gedragen ook al zou die ‘altijd’ maar uit enkele dagen bestaan. Maar de buidel geld die ze voor hem kreeg was meer dan hij ooit in een paar dagen zou verdienen en dus zei hij niets toen ze hem knuffelde. Hij stal alleen een paar sikkels uit haar zak. Césaire heette dus niet altijd Césaire en zijn moeder heette ook niet Élodie Aïssé, maar gezien Élodie pas later op kwam dagen, zullen we het maar niet over haar hebben. Laten we het in plaats daarvan eerst over zijn echte moeder hebben. Ariel was ooit gelukkig getrouwd, met een leuke man, maar precies op het moment dat ze zwanger raakte kreeg haar man een letterlijke klap van de molen en stierf hij na een hersenbloeding. En dus stond Ariel er ineens alleen voor, met een kind waar ze wel zonder had gekund, in alle eerlijkheid, en een man die ze nu moest begraven. Ze deed haar best om een goede moeder te zijn, maar het lag haar moeilijk en ze vond het lang niet interessant. Haar schoonouders boden aan om het kind over te nemen, maar Ariel was boos op ze omdat ze een zoon hadden opgevoed die tegen een molen aan was gelopen, dus in plaats van het kind over te dragen, liep ze weg. Na een hele poos rondzwerven kwam ze vanzelf aan bij Bordeaux. Het duurde een tijdje, Césaire was een nieuwsgierig kind dat altijd bij alles wat er te zien vond stil bleef staan om duizenden vragen te stellen die Ariel nooit kon beantwoorden, want wist zij veel waarom madeliefjes soms paars waren? Maakte het uit?! In ieder geval, Bordeaux dus. Ariel kreeg een baantje als serveerster in een café en deed net alsof ze het leuk vond, terwijl Césaire haar gek bleef maken. Uiteindelijk, na zo’n vijf jaar, besloot ze een reis naar Amerika te boeken, in haar eentje. Césaire verkocht ze aan een bordeel, die konden altijd wel meer hulpjes gebruiken, en dus met een buidel met geld ging ze er vandoor. Wel een paar sikkels minder dan ze had verwacht, maar ze dacht dat de madame haar tekort had geschoten, niet dat Césaire ooit zijn geliefde moeder zou bestelen. Had ze maar beter haar best moeten doen om ook een goede moeder te zijn. Césaire werd dus in dienst gesteld van het bordeel. Het was vooral zijn taak om op de spullen van de klanten te letten, berichten heen en weer te brengen en af en toe wat spullen voor de meisjes te kopen. De klanten waren niet altijd even aardig tegen hem en soms weer veel te aardig, maar in dat geval werden ze hardhandig naar buiten gewerkt met het bericht dat ze maar een straatjongen moesten vinden, of zoiets. Was niet zijn probleem, vond Césaire, dus hij hielp altijd vriendelijk mee met de klanten weg te werken. En ja, in het bordeel hoorde je af en toe wel eens wat of zag je af en toe wel eens wat, maar de madame was aardiger tegen hem dan zijn moeder ooit was geweest en ze leerde hem zelfs wat lezen. Maar hoe ouder Césaire werd, hoe minder hij thuishoorde in het bordeel. Kijk, een jochie van een jaar of zeven wordt door niemand serieus genomen, maar iemand die elk moment volwassen kon worden werd heel anders behandeld door dronken klanten en door de meisjes die binnenkwamen. Wat moesten ze met een jongen die te jong was om klant te zijn en ook nog eens van het verkeerde geslacht was? Dit was een keurig bordeel, anderen mochten dan af en toe wel hun jongens verkopen, maar dit bordeel had alleen meisjes. En toen maakte eindelijk Élodie haar intrede, hoewel Élodie nooit zal toegeven dat ze nogal laat was. Élodie was altijd op tijd, non? Het was niet haar bedoeling geweest om een zoon op te pikken, maar ze kreeg de kans aangeboden en ze zag potentie in Césaire. Iemand die met haar rond kon reizen, haar spullen voor haar kon dragen en haar aanbiddende zoon kon spelen. Iemand waarover mensen verbaasd konden zeggen ‘Wow, ik dacht niet dat jij oud genoeg was om al zo’n grote jongen als zoon te hebben!’ Maar de manier waarop Élodie Césaire’s hart stal was niet door hem een mooie naam te geven, of door hem te leren hoe vaak je in bad moest, of door hem bonbons te kopen, maar simpelweg door hem te vragen of hij met haar mee wilde of niet. Césaire was nog nooit gevraagd of hij iets wilde, dus nieuwsgierig zei hij ja. Zelfs toen Élodie hem uitlegde dat ze van plan was naar Engeland te verhuizen. Hij vroeg wel even voor de zekerheid of ze echt allemaal barbaars waren in Engeland (het antwoord was natuurlijk ja), maar kon hij deze kans echt laten gaan? Nee, natuurlijk niet. Dus, daar gingen ze dan. Élodie legde hem wel uit wat ze deed, ze deed alsof ze een ziener was zodat mensen haar veel geld zouden bieden voor advies geven en als hij haar goed hielp, zou ze hem al haar trucjes leren. Césaire zei natuurlijk enthousiast ja. Zelfs toen ze hem uitlegde dat hij ook naar Zweinstein moest. Heel leuk, gezien hij weinig Engels spreekt. Uiterlijk Faceclaim: Alex R. Hibbert Huidskleur: Zwart Haar: Zwart, hij houdt het netjes bij. Oogkleur: Bruin Lichaamstype: Hij is nog klein, oké?! Hij groeit vast wel. Kledingstijl: Élodie beslist wat hij draagt en gelukkig is Élodie goed in mode. Césaire is echter een goede leerling. Eigendommen Huisdier: ondanks dat ik dit compleet ga vergeten, geeft ik Césaire een witte kat genaamd Marie-Antoinette. Toverstok: Sleedoorn, met als kern een staarthaar van een eenhoorn, verrassend soepel en tweeëndertig centimeter lang. Karakter Positieve eigenschappen: - Ambitieus - Beleefd - Charmant - Energiek - Geduldig - Hardwerkend - Intelligent - Kalm - Nieuwsgierig - Ordelijk - Trouw - Vastberaden - Zelfstandig Negatieve eigenschappen: - Achterdochtig - Betweterig - Bezitterig - Dramatisch - Egoïstisch - Hard - IJdel - Jaloers - Kritisch - Manipulatief - Perfectionistisch - Sluw - Trots - Wraakzuchtig
×