Jump to content

Césaire Aïssé

Huffelpuf Tweedejaars
  • Content count

    18
  • Joined

  • Last visited

    Never

About Césaire Aïssé

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    WW
  • Naam
    Gianna
  1. [1838/1839] Zo onderhand spreek ik een heel klein beetje Frans

    Cow! Kijk, dat was nou het woord waar Césaire nooit op had kunnen komen, want... hij had het nog nooit gehoord. Het zou je verbazen hoe weinig er op Zweinstein gesproken werd over koeien, eigenlijk. Er waren geen lessen over dieren en als hij iemand moest vragen voor een vertaling had hij niet gedacht aan het woord koe. Man, wat was het Engels een lelijke taal, eigenlijk. "Eating!" herhaalde hij, vooral uit enthousiasme omdat dat een woord was dat hij verstond. "Oui, yes, food!" Wacht, nee, dit ging geheel de verkeerde kant op. Césaire wilde weten wat dit beest hier deed, niet of ze hem gingen eten! ... Oh, misschien gingen ze hem eten. "Mais, il est trés joli!" Arm beest, kijk nou naar die grote ogen! "Il a plus grande yeux que toi." Hij wapperde vaag naar Rory's gezicht.
  2. Can you spreak French? A) No. B) Wee.

    Zo onderhand kon Césaire al een paar woordjes Engels, hoor, dus niet alles was een ramp meer, maar om te stellen dat alles even soepel ging, dat eh... dat was dan weer net teveel gevraagd. Daarbij had hij ook een groepje andere leerlingen om zich heen verzameld die ook Frans konden en in alle eerlijkheid was Césaire wel een beetje lui, dus als er de mogelijkheid was dat iemand iets voor hem vertaalde, dan ging hij daar gretig op in. Alleen jammer dat hij niet één van zijn vrienden mee had mogen nemen naar het kantoor van professor Johnson. Hij vond haar wel aardig, hoor, voor zover hij haar kon verstaan, wat niet veel was, maar ja, er was een klein communicatieprobleempje. Voor zover hij kon verstaan mocht hij zitten, iets met professor Grey en toen plotseling... sprak ze Frans!!! "Vous parlez français!" riep Césaire enthousiast uit. En omdat ik nog niet zo goed ben in Frans schakel ik snel over naar het Nederlands, maar Césaire spreekt Frans, eerlijk waar: "Waarom heeft u dat vorige week niet gezegd? Ik had verschrikkelijk veel vragen over het huiswerk, überhaupt wat we moesten maken, maar u glimlachte maar zo raar toen ik ze vroeg!" Hij wierp haar een verontwaardigde blik toe. "Doet u alsof u geen Frans spreekt om mij te dwingen Engels te spreken?" Schaamteloos!
  3. [1838/1839] Zo onderhand spreek ik een heel klein beetje Frans

    Nou, oké dan, Césaire kende wel genoeg Engels om te begrijpen dat Rory helemaal niet wist wat een vache was. Dat bracht alles wel in een nieuw perspectief, maar waarom was de jongen dan zo bang? Koeien konden best eng zijn, ja, ze waren nogal groot en lomp, maar als hij niet wist dat het een koe was, dan... werd het wel lastiger. Goh, misschien dacht hij toch dat Césaire hem vervloekt had. Nah, vast niet. "Chieken?" herhaalde hij. Nee, toch? Dat had iemand hem wel eens aangewezen tijdens het eten. "Non, non pok-pok, but mooooo." Mooooo! Zoals een koe! Duh? "C'est ici!" gebaarde hij naar de deur. Ehh... "There!"
  4. [1838/1839] Zo onderhand spreek ik een heel klein beetje Frans

    Als Césaire zou moeten gokken, zou hij denken dat Rory dacht dat hij hem vervloekt had, maar dat was zo'n bizar idee, dat Césaire hem direct opzij schoof. Hij? Vervloeken? Alsjeblieft zeg! De helft dan de tijd sprak hij een toverspreuk uit zonder een effect te verwachten, want hij was nog niet echt in staat om echt te begrijpen waar de lessen nu over gingen. Gelukkig had hij een paar vrienden gevonden die ook Frans spraken, maar die waren ondertussen zo enthousiast dat ze met iemand Frans konden praten, dat van het Engels oefenen er nog weinig terecht kwam. Misschien moest hij maar vaker een willekeurige vreemde aanspreken, dan leerde hij tenminste wat. "Que?" vroeg hij, met een frons. "La vache! Mooo, mooo!"
  5. [1838/1839] Zo onderhand spreek ik een heel klein beetje Frans

    Jeetje, de koe leek de jongeman wel echt bang te maken, he, want hij leek niet automatisch mee te willen rennen met Césaire, in plaats daarvan begon hij iets te brabbelen dat zelfs Césaire nog uit kon maken als 'laat me los'. Césaire trok verbaasd zijn wenkbrauwen omhoog, maar liet de jongen wel lief los hoor. "Il ne mord pas," zei hij sussend. Hm, misschien moest hij iets in het Engels zeggen... "Is okay! No hurt!"
  6. [1838/1839] Zo onderhand spreek ik een heel klein beetje Frans

    Kijk, zie je wel dat de aanwezigheid van een koe in het kasteel niet de normaalste zaak er wereld was! De jongen die hij had aangesproken liet direct alles uit zijn handen vallen en vroeg daarna iets waar Césaire in alle eerlijkheid niet echt naar luisterde, want het was Engels en Engels was ew. Oké, nee, viel ook weer mee, maar iedereen wist dat Frans de betere taal ter wereld was, dus Césaire knikte driftig en greep Rory's mouw toen vast. "Viens, viens!"
  7. Ergens begin maart 1839 op een zaterdag - begin van de ochtend - vlak voor de deur naar Zweinstein Kijk, het was niet alsof Césaire zo onderhand niet een beetje gewend was aan Zweinstein en zijn eigenaardigheden, maar soms, soms hoor, ging het allemaal toch echt een beetje te veel. Wat hij nu weer in de hal had zien staan... Dat had hij nog nooit gezien! Oké, hij had het wel eens gezien, alleen nog nooit in een kasteel, dus dat maakte toch een verschil, non? Césaire vond het in ieder geval er niet thuis horen, vandaar dat hij de eerste de beste persoon aansprak die hij tegen kwam. "Il y a une vache dans le château!" Privé en korteposttopic!
  8. [1838/1839] I'm gonna crawl to the morning sun

    Hij zou het bijna zijn vergeten, met de manier waarop hij bewonderend naar Élodie keek, maar gelukkig was Césaire goed in staat om meerdere dingen tegelijkertijd te doen en dus was het niet moeilijk om zijn vingers in het jack van de man te laten glijden en er een portemonnee uit te halen, aan het gewicht te voelen goed gevuld met muntstukken. Subtiel stopte hij de portemonnee in zijn binnenzak, die zo was bezweerd dat hij nooit zou uitbulken en dat als er iemand anders dan hijzelf aan zou komen, ze er alleen een bijtende speelgoedmuis in zouden kunnen vinden. "Ware liefde," zuchtte hij toen hij klaar was en naast Élodie kwam staan. "Denk je niet, mama?"
  9. [1838/1839]Openingsfeest: Come my way

    Het was vast makkelijker om nooit meer te bewegen, als de rest van de leerlingen op Zweinstein hetzelfde idee hadden gehad. In plaats daarvan klauterden ze nog driftig alle kanten op, nog steeds van plan om dit stomme spel te spelen waar hij helemaal niets van begreep, en hoewel Césaire ze allemaal goed in de gaten hield, wist er iemand langs zijn aandacht te glippen, door plotseling van achteren tegen hem op te botsen. Er werd iets naar hem geroepen, maar tegelijkertijd begon het touw uit zijn handen te glippen en dus viel hij met een kreet zo het water in. Césaire kon nauwelijks zwemmen, maar wist nog net boven water te kunnen blijven, terwijl hij in rap Frans het meisje begon uit te schelden dat tegen hem aan was gebotst. Zo onbeleefd!
  10. [1838/1839] I'm gonna crawl to the morning sun

    Ja, Césaire had het niet moeilijk hoor, hij kon inderdaad zonder al teveel problemen zijn taak uitvoeren. Natuurlijk toverde hij eerst een glas wijn tevoorschijn voor zijn allerliefste maman door een ober lastig te vallen tot hij eindelijk Césaire's gebaren begreep dat hij rode wijn wilde, rode wijn, nee, niet die, een betere vintage, en daarna dook hij op bij de elleboog van Zilveren Pak. Hij deed niet echt de moeite om wat tegen die man te zeggen, maar greep hem gewoon vastberaden vast, tot hij hem naar Élodie had gedeponeerd. Vriendelijk reikte hij het glas naar Élodie. "Ik weet niet waarom, maar ik had echt het idee dat ik deze aardige man mee moest nemen," zei Césaire, hardop in het Frans, in het geval dat iemand hem zou kunnen verstaan. "Raar he, mama?"
  11. [1838/1839]Openingsfeest: Come my way

    Césaire had echt geen enkel idee wat er aan de hand was. De sorteerhoed had blijkbaar wel Frans gesproken, dus die had hem het een en ander uitgelegd over dat hij nu gesorteerd werd in één van de vier verschillende afdelingen en wat ze zo ongeveer betekenden en dat hij in de gele afdeling werd gesorteerd, maar de vriendelijke hoed die Césaire nu alweer miste, had hem niet uitgelegd waarom hij over een meer heen moest om bij het eten te komen. Kijk, hij wist best dat de Engelsen raar waren, met hoe ze met zijn allen op een eiland woonden en die lelijke taal spraken, maar was dit normaal? Moest hij vanaf nu elke keer dat hij ergens heen wilde naar de overkant van een meer zwemmen? Maar zijn kleding! Hij had zijn mooiste gewaad aangetrokken vandaag om een goede indruk te maken! Als hij dat pak nat zou maken, zou Élodie hem vermoorden! Eén van de meisjes was al in het water gevallen en had het toen maar direct opgegeven, bleek maar weer, maar Césaire moest maar laten zien dat Fransen beter waren dan Engelsen, dus met een zucht nam hij een aanloopje en slingerde hij zichzelf een ladder in, om die zo snel mogelijk op te klimmen. Jeetje, hij was geen acrobaat, hoe moest hij hier ooit goed in zijn! Aan de bovenkant zweefde er een ton, waar Césaire al snel opklom, tot hij tot de ontdekking kwam dat de ton nogal onstabiel was en plotseling met een noodgang naar beneden viel. Césaire slaakte een kreet en een Frans scheldwoord en wist net op tijd een touw te pakken. "Dit is het ergste feestje ooit," mompelde hij bij zichzelf. Koppig bleef hij hangen, niet van plan om ooit nog te bewegen.
  12. [1838/1839] I remember all the time

    Trap, vertelde ze tegen hem, dus oké, dat zou mogelijk wel eens het woord voor trap kunnen zijn, in haar rare taal. Césaire knikte enthousiast en sloeg het woord netjes in hem op. Trap. Trap. Trap. Het is ZO lastig dit soort dingen te schrijven als Césaire's gedachten Frans zouden horen te zijn en Sara's woorden Engels, maar we het allemaal in het Nederlands opschrijven. Ondertussen liep Césaire nog maar telkens achter haar aan. Ze stelde hem een vraag, geloofde hij, maar niets klonk hem enigszins bekend, dus vroeg hij netjes: "Quoi?" Zou ze vast ook weer niet begrijpen, maar hey, als het goed was, nam ze hem wel ergens heen waar hij te eten kon krijgen. Ze gingen naar links, naar links en naar rechts... hij probeerde alles goed te onthouden, maar de hal waar ze in terecht kwamen, herkende hij wel enigszins. "Ah, oui!" Of zoals ze in het Engels zeiden, want zo vreselijk was hij nog ook weer niet, "Ja!" Morgana, ze staarde hem weer aan, alsof ze hem een belangrijke vraag had gesteld, maar in de verte zag hij een deur en voor zover hij doorhad, daarachter een paar lange tafels. "Merci, madame!" en hij boog heel netjes voor haar, want Césaire had perfecte manieren, hoor. "Thank you!"
  13. [1838/1839] I remember all the time

    Dit was niet makkelijk. Ze zei iets dat erop leek dat het het goede antwoord was, maar De Grote Zaal klonk helemaal niet bekend en daarbij brabbelde ze vrolijk (of in haar geval chagrijnig) door over het een en ander, blijkbaar zonder dat ze erom gaf dat Césaire haar wel of niet kon verstaan. Hij fronste in ieder geval maar nadenkend zijn wenkbrauwen en toen ze gebaarde dat hij haar moest volgen (of in ieder geval toen ze wegliep) volgde hij maar. En ondertussen brabbelde ze nog steeds door, af en toe herkende hij wel wat woorden maar niet veel, wel iets dat leek op haar naam, en vervolgens... bleef ze stil staan??? Echt, wat was dit voor mens! "Césaire," zei hij maar vriendelijk, terwijl hij wees op zichzelf. En toen, omdat hij er vanuit ging dat ze het toch verkeerd zou uitspreken nog even heel duidelijk: "Seeh-sere!" Zijn achternaam liet hij maar achterwege, want dat leek hem veel te gecompliceerd voor Sara. En toen keek hij naar links, naar de trap, en naar rechts, die verder de kerkers in leek te gaan. "Lá?" vroeg hij, terwijl hij naar de trap wees. Echt, hoor.
  14. [1838/1839] I'm gonna crawl to the morning sun

    Als Élodie zei dat het steviger moest, dan moest het steviger, dus ietwat hardhandig trok Césaire de lokken aan, tot alles zo strak stond dat de beste vrouw niet meer met haar hoofd kon draaien, maar wie mooi wilde zijn, moest pijn lijden, toch? En daarbij was deze vrouw daar vast wel wat aan gewend en het stond mooi, dus hij klauterde keurig van de stoel af om precies op tijd naast Élodie te gaan staan en gefascineerd toe te kijken hoe ze haar spel deed. Zelfs nu Césaire wist dat Élodie niet daadwerkelijk een ziener was, vond hij wat ze deed nog steeds bovennatuurlijk, de manier waarop ze zo kon zien wat andere mensen dachten, wat hun fantasieën waren en hun angsten, en meer dan dat: hoe Élodie dat allemaal precies voor zichzelf kon gebruiken. Als Césaire in een aardigere omgeving was opgegroeid, zou hij vast daar zijn bezwaren over hebben, maar hij had nooit de moeite genomen om een echt geweten te ontwikkelen. Zolang hij aan het einde van de dag maar een volle buik had en er goed uit zag, wat wilde je nog meer? Terwijl Élodie haar blik netjes op de vrouw gericht hield, keek Césaire goed om zich heen, op zoek naar de mensen die telkens naar hen keken. Oh, de meeste blikken waren gericht op Césaire en Élodie, maar er was een man wat verderop die zijn blik niet van de vrouw af kon houden. Af en toe keek hij weg, alsof hij het expres deed, en dan binnen enkele seconden dreef zijn blik weer terug. "De man in het zilveren pak links van je," fluisterde hij naar Élodie.
  15. [1838/1839] I remember all the time

    Césaire mocht dan wel nauwelijks Engels spreken, in lichaamstaal was hij meer dan vloeiend, en het leek hem dat het meisje er ten eerste weinig zin in had om wie dan ook te helpen (dank je wel, persoon die hem had verteld dat iedereen met een badge behulpzaam was) en ten tweede dat ze hem vies leek te vinden. Kijk, Césaire had heus wel eens racistische mensen gezien, hij woonde nou eenmaal in Europa, en elke keer ergerde het hem weer opnieuw, want ugh. Je kon je er schuldig door gaan voelen, of jezelf gaan haten, maar Césaire had voor een derde optie gekozen: ergernis. Het was nou eenmaal niet zijn schuld dat de meeste witte mensen zo dom waren dat ze bang waren voor iedereen met een andere huidskleur. Manege, zei ze tegen hem, wat niet echt hetzelfde klonk maar misschien was het een accent, en BUI-TEN, werd er zo'n beetje naar hem geschreeuwd, terwijl ze heftig naar buiten gebaarde. Césaire staarde fronsend naar het raam, want hij wist best dat de Engelsen rare gewoontes hadden, maar het regende! Wie ging er nou buiten eten terwijl het regende?! En daarbij zag hij helemaal geen tafels of zoiets... Nee, ze begreep hem vast niet. "Non, non," zei hij vriendelijk, terwijl hij maar gebaarde dat hij met zijn hand iets naar zijn mond bracht en erin hapte. Welke woorden leken enigszins op de Engelse woorden... "Pain? Oeufs? Soupe? Fromage? Lait? Thé?" Wat aten Engelsen überhaupt... "Saucisses?" De volgende keer zou hij eerst vragen of iemand Frans sprak, hoor...
×