Jump to content

Duessa Damarcus

Wij voor Witchcraft
  • Content count

    8
  • Joined

  • Last visited

About Duessa Damarcus

Profile Fields

  1. [1838/1839] All I know is patience

    Nee, ze moest wel iets doen. Ze moest verdomme wel iets doen. Ze mocht niet zo over zich heen laten lopen, mocht zich niet zo laten kwetsen. Nu, nu maakte het misschien niet uit, nu kun ze zelf nog altijd het hef in eigen handen nemen, gerechtigheid brengen aan haar zusje. Maar ze kon er niet altijd zijn, niet elk moment in elk geval. (Ze was niet van plan ooit uit Ate’s leven te gaan hoor! Kon zich dat niet eens voorstellen). En dan moest Ate het ook zelf kunnen. Nu niks doen zou haar alleen maar te comfortabel maken met het concept kwetsbaarheid. En dat was een enge gedachte. Want als je aan Ate kwam, dan kwam je aan haar. “Dat hij niet op je geeft is de slechtste beslissing die hij ooit gemaakt heeft”, zei ze iets giftiger dan bedoeld was. Bedoeld was om te laten zien. Alleen daarom al zouden ze hem mogen straffen, eigenlijk. “Maar hij geeft vast wel om dingen, en daar kunnen we iets mee. Dan kunnen we hem laten weten hoe het is om iets kwijt te raken, om wanhopig zijn, pijn te voelen”. Ze schraapte harder met haar vijl over haar nagels en vloekte even toen ze bloed zag. “Hij heeft het verdiend, iedereen hoort toch te krijgen wat ze verdienen?
  2. [1838/1839] All I know is patience

    Ze knikte instemmend op het verhaal, om te laten merken dat ze met haar aandacht er nog bij was, maar focuste zich even extra op het vijlen van haar nagels. Ze wilde niet opkijken en zien hoe verdrietig haar zusje was, wilde niet zien hoe iemand het recht dacht te hebben om haar zusje pijn te doen en er nog in slaagde ook. Hij slaagde misschien maar hij zou er niet mee afstuderen. Wegkomen! Wegkomen bedoelde ze natuurlijk. “Er is genoeg wat je kan doen”, viel ze snel bij. Want het idee dat Ate nu gewoon hem zou mijden, dat hij er niks naars aan zou ondervinden, dat er niet een soortement van gerechtigheid in de vorm van wraak kwam? Daar kon ze helemaal niks mee. “Ik denk dat het belangrijk is dat we iets terug doen bij hem”, ze kneep even in Ate’s hand, “gewoon zodat hij leert dat dit soort dingen niet oke zijn. Een beetje leert hoe het voelt om zo behandelt te worden”. Niet dat het haar iets kon schelen als hij het bij een ander meisje deed. Hij had het gewoon niet bij Ate moeten doen.
  3. [1838/1839] All I know is patience

    Ze was er verrassend (Had vooral zichzelf verrast ook) oke mee geweest dat haar zusje een liefdes-interesse had. Zolang ze alles mocht weten, zolang Ate haar maar niet uit het oog zou verliezen terwijl ze met haar hoofd in de wolken liep, zolang ze maar niet zou vergeten dat hun zusterband belangrijker was dan welke andere relatie die ze ging opbouwen. Zolang ze loyaliteit boven de rest van de wereld zou zetten. Dan was ze er aardig oke mee. En het was nog niet lang genoeg geweest dat ze het idee kreeg dat daar een probleem ontstond. Het was fijn geweest om haar zusje zo blij te zien, het was ergens ook zeer prettig geweest dat ze zich als ze zich zo voelde nog meer op haarzelf ging lijken. Tot nu toe was er geen probleem, Dat was tot deze Matthew had besloten dat het allemaal maar een spel was. Een weddenschap met Ate’s hart als inzet. Het liefst trok ze het hart van die gast nu meteen uit zijn borstkas, maar dat kwam later wel. Nu was er Ate. “Een weddenschap, riep ze schel en fronste haar wenkbrauwen. “Dat is verschrikkelijk. Hoe durft hij ”. En hoe gingen ze hem laten zien dat de zussen Damarcus een hele hoop meer durfden. “Kom zitten”, ze klopte op de plek naast haar op het bed. “Heb je iets nodig, heb je al een idee wat nu?”. Ondertussen begon ze haar nagels te vijlen, ze was graag met werktuigen als vijlen bezig op momenten dat ze haar woede ergens kwijt moest.
  4. Dont want you in my bloodline

    Haar naam, die geven daar had ze niet echt zin in. Ze wist niet eens waarom, maar dit hele recht voor zijn raap dingen vragen, onderzoek doen terwijl mensen doorhadden dat je het deed, irriteerde haar mateloos. Dus het minste wat ze kon doen was gewoon niet haar naam geven. Het was niet alsof het dit schoolhoofd wat kon schelen, het was niet alsof ze hem nogmaals ging zien, het was niet alsof er iets ergs was aan gewoon een verkeerde naar erdoorheen laten glippen. “Willa, Willa Odile ”, glimlachte ze beleefd terwijl ze zijn hand schudde. Het was de naam van een studiegenootje wat ze vreselijk irritant vond, dus die naam bleef in elk geval hangen. “Hoeveel tijd heeft u als ik vragen mag, dan weet ik hoe veel vragen ik kan stellen”. Ze had er eigenlijk maar een Waarom worden kinderen van dreuzelouders verdomme toegelaten op deze school. Maar ze moest er ook wat omheen verzinnen, om het een echt onderzoek te laten zijn, om haar mening subtiel door de kunnen drukken.
  5. Cw:Mogelijk uitgebreide Gesprekken over supriouriteit van bloedlijnen (facisme Harry Potter style dus) Dinsdag 4 september 1838 - Middag - Seneca's kantoor Dit was niet haar ding. Ze was niet de persoon om complete onderzoeken te doen voor ze ergens aan begon, niet perse uit impulsiviteit want voor ze ergens aan begon had ze er altijd wel over gedacht. Maar ze hield van verrast worden, van niet precies weten waar ze aan begon, van een donkere kamer inlopen en gewoon niet opzoek gaan naar een lichtbron omdat het leuker was om gewoon te gissen. Maar ze had ook doelen, doelen die ze beter ging behalen als ze toch wist waar ze aan begon. Daarom was ze vandaag op Zweinstien, de mooiste en tegelijkertijd meest vreselijke plek op aarde. Duessa was dol geweest op haar schooltijd, haar lessen, het kasteel, maar de mensen (als je het zo kon noemen), waren vreselijk. Ze kon er nog steeds niet bij waarom er mensen met niet magische achtergrond op Zweinstein mochten komen. Het was toch een magische school, een van de beste nog wel. Maar mocht ze ooit kinderen krijgen dan moest er toch echt wat worden gedaan aan de ~anything goes ~ policy van Zweinstein. Anders stuurde ze hen wel naar een school ver weg, Klammfels had een betere reputatie. Maar eerst ging ze nog proberen te redden wat er te redden viel. "Ik had een afspraak met het schoolhoofd", melde ze zich, waarna ze al snel het juiste kantoor werd ingeleid
  6. Mijn Personagedossier kan worden nagekeken!

  7. Duessa Damarcus

    Personalia: Naam: Duessa Memoria Damarcus Leeftijd en Verjaardag: 18, 20 mei 1820 Bloedlijn: Volbloed Burgerlijke staat: Ongehuwd Schooljaar en Afdeling: Vroeger Zwadderich Politieke Voorkeur: Wij voor Witchcraft Religie: Geen. Is zonder geloof opgevoed en vind alle keuzes te interessant om er een te kiezen. Kiest liever van alles wat ze hoort bepaalde dingen die ze altijd kan gebruiken als het haar uitkomt. Gelooft in het einde van de dag vooral in zichzelf Beroep: Eerstejaars student spreuken kunde en waarzeggerij, kon niet kiezen dus ging allebei doen. Negeert koppig dat ze dit eigenlijk praktisch niet aankan Woonplaats: Blenheim Palace, te Woodstock Toverstok: 25.6 centimeter, Dennenhout, kern van drakenbloed, zeer moeilijk buigzaam, Achtergrond & uitdieping personage: Duessa werd geboren als eerste dochter van Saphier en Pandora, nu had ze van haar momenten als eerste dochter niet heel veel meegekregen, een half uur later volgde namelijk haar identieke tweelingzusje. Duessa heeft hier nooit echt wrok voor gekoesterd, hoewel ze misschien niet het meest vergevingsgezinde persoon, haar tweelinzusje was haar tweelingzusje, daar bleef je gewoon loyaal aan. Bovendien, het was wel gezellig, zo samen de troon aan de top van de wereld delen.Dat deed ze liever met iemand die op haar leek. In haar jeugd speelde ze vooral met Ate, Duessa creatief als ze was vond het leuk om duizend soorten spelletjes en uitdagingen te verzinnen die ze vervolgens moesten gaan doen. Op Zweinstein veranderde haar sociale crickel niet heel veel. Ze hield ervan om aanwezig te zijn maar niet om contacten te leggen, de mensen op Zweinstein waren (op haar zus na) immers allemaal zo onder haar niveau. Ze hield ervan genoeg gekend te zijn dat mensen vroegen waar ze was als ze weer naar het zoveelste feestje niet gekomen was, ze hield van genoeg met mensen spreken om de roddels en verhalen te horen maar niet genoeg dat iemand iets over haar wist. Stiekem hield ze gewoon niet van mensen die zich niet aan haar bewezen hadden. Momenteel studeert ze zowel spreuken kunde als waarzeggerij, gewoon omdat ze niet kon kiezen welke ze wilde. Dat is eigenlijk een klein beetje teveel werk, ook omdat ze nog zovaak naar huis moet om haar familie te blijven zien. Duessa is koppig genoeg om zich hier niks van aan te trekken. Rijkdom: Rijk (Magische) sterktes: Verweer tegen de zwarte kunsten, vloeken, duelleren, Geschiedenis van toverkunst, Astronomie, Waarzeggerij (Magische) zwaktes: Voorspellend rekenen, leer der oude runen, Uiterlijk: Klein van stuk, donker haar en donkerbruine ogen. Hangt zichzelf graag vol met dramatische sieraden waar ze nog extra dramatische, vaak verzonnen, verhalen van oorsprong bij verzint. Innerlijk: Positief Creatief Energiek Eigenzinnig Flamboyant Loyaal Nieuwsgierig Vindingrijk Negatief Apatisch Bezitterig Breedsprakig Bijtend Manipulatief Morbide Sarcastisch
  8. Faceclaims

    Adelaide Kane - Duessa Damarcus
×