Jump to content

Tarantula Dickson

Plotkarakter
  • Content count

    25
  • Joined

  • Last visited

    Never
  • Days Won

    1

Tarantula Dickson last won the day on January 10

Tarantula Dickson had the most liked content!

About Tarantula Dickson

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    MV

Profile Fields

  1. [1837/1838] And if there's one thing I don't believe in...

    Ach, ja, grootouders in Frankrijk, dan had je iets meer een excuus om het land uit te gaan, niet waar? Nee, de Dicksons hadden zich verscholen in Schotland, al duizenden jaren lang. Waarschijnlijk was er ooit iemand geweest die voor het eerst die ruige kust had gezien en toen dacht 'Ja, hier ben ik de rest van mijn leven ongelukkig, moet ik zeker blijven plakken!', en sindsdien waren ze uit puur masochisme nooit vertrokken. Het was natuurlijk ook nooit bij hem opgekomen om te verhuizen, maar ja, Tarantula hield zich braaf aan de regels. Vaak. "Oh, heus wel eens," knikte hij naar Titiana, om vervolgens enigszins beschaamd toe te geven: "Voor werk en zo." Dat waren ook niet echt vakanties te noemen, he... het merendeel van wat hij moest doen toen, was iemand vierentwintig uur per dag achtervolgen in de hoop dat hij zichzelf niet neer zou laten schieten, en ja, dan kreeg je weinig tijd om de toeristische attracties te bewonderen. "Al een tijdje niet meer..." Maar hey, hij was ooit eens ergens geweest! "En jij? Ooit eens ergens anders dan Frankrijk geweest?"
  2. [1838/1839] And if you have a minute

    "Ja, echt," lachte hij. Het was het Dickson leven, niet waar? En Tarantula had er nooit over geklaagd, had altijd keurig de regels gevolgd en zijn zoons hetzelfde opgedrongen, want het had voor hem gewerkt. En oké, op zich verlangde hij soms wel naar een extra deken tijdens de winter, of naar voedsel dat ergens naar smaakte, of naar het concept om een week eens een keer niet te werken maar gewoon op vakantie te zijn, maar het waren van die dromen die vast iedereen in zijn familie wel eens had. Hoewel, Hawk misschien niet. Hij wist niet zo goed wat zijn zoon bezig hield, in alle eerlijkheid. "Misschien zijn er plekken voor wat jongere kinderen," zei Tarantula, terwijl hij zijn schouders ophaalde. "Ik weet het eerlijk gezegd niet zo." Kinderen was altijd Natasha's afdeling geweest. Tarantula maakte de regels, Natasha hield ze vol. "Ah, goed om te horen," glimlachte hij warm naar haar en hij schonk haar nog even een glas wijn in. "Je ziet er in ieder geval goed uit." Dat zag ze er altijd, als hij eerlijk was. Verzorgd, in mooie kleding, huid dat ze elke avond insmeerde met creme, ook al had ze het nog lang niet nodig. Natasha was er vanuit gegaan dat nachtcreme ook hoorde bij verboden luxes. Hij moest ophouden zijn vrouw en schoondochter te vergelijken. "Nou, misschien dat ik niet altijd direct kan reageren, ja," lachte Tarantula hartelijk. "Ik zal toch je brieven moeten negeren als ik op het punt sta een brandend gebouw in te rennen." Was hij nou aan het opscheppen? Tssk, tssk. In een brandend gebouw rennen had hij al jaren niet gedaan. "Maar als het kan, maak ik graag tijd voor je vrij."
  3. [1838/1839] The Golden Son

    Tarantula was hier niet goed in, in alle eerlijkheid. Hij was het type dat iets direct op wilde lossen, nu goed had willen hebben, met de knip van zijn vingers of met een simpele spreuk of met een goed gesprek, maakte niet uit, maar het moest nu goed zijn. De wereld werkte niet zo, dat wist hij ook wel, maar al zijn problemen jeukten onder zijn huid met de wetenschap dat het niet goed genoeg was, dat het nooit goed genoeg was, dat er altijd nog een probleem was en hij er niets aan kon doen. En andere mensen waren daar het slachtoffer van, zoals Titiana. "Oké," knikte hij naar haar, want als ze er niet over wilde praten, dan was dat prima. Was tenminste iets dat hij voor haar kon doen, ook al was het gewoon absoluut niets. "Nee, ik denk het niet," zuchtte hij en hij stond op, niet zo snel als hij ooit had gekund, en die realisatie, het verschil tussen wat hij zich herinnerde en hoe hij was, drong vandaag harder binnen dan ooit. "Als je iets nodig hebt..." begon hij nog aarzelend, maar ze wist de rest van zijn zin heus wel, dus knikte hij naar haar, voor hij vertrok. Topic uitgeschreven!
  4. [1838/1839] And if you have a minute

    "Pff." Wanhopig wierp Tarantula een blik op de fles, alsof het hem enigszins iets van een hint zou kunnen bieden, maar eerlijk gezegd had hij geen enkel idee. "Vast geen normale kaas," lachte hij dus. "Iets met walnoten erin, of brandnetels, of wat mensen dan nu ook in hun kaas stoppen." Zijn vrouw had ooit zelfs kaas gevonden met bloeiende rozen erin, maar gelukkig had ze die niet gekocht, want Tarantula kon zich niet voorstellen dat dat ooit lekker zou smaken. Wie at er nou bloemen? "Ik moet toegeven, ik ben niet echt een fan van kaas," grinnikte hij. "Teveel gehad in mijn jeugd, denk ik, toen heb ik elke dag voor het ontbijt hard brood, kaas en melk moeten eten." Whoopie. Nou ja, hij was wel lang, dus het had vast iets goed gedaan. Ja, gelukkig zaten er niet veel kinderen op Zweinstein, want iedereen wist dat tieners geen ouders hoorden te worden en blah, blah, blah, moraal gezeur dat hij even doorspoelde. "Hawk had altijd zijn broers," zei Tarantula, terwijl hij zijn schouders optrok, "en een stel neefjes en nichtjes, dus daar hoefden we weinig aan te doen." Meer dan genoeg sociale contacten en ook nog eens Dickson-approved. "Maar misschien kun je hem inschrijven bij een speelzaal voor kinderen? Dan heb je ook wat meer tijd voor jezelf." Misschien dat Lion nog wat jong was, maar het was zijn eerste kleinzoon en dus had Tarantula daar niet veel te bieden... "Je moet ook goed voor jezelf zorgen," glimlachte hij vriendelijk, terwijl hij haar glas nog wat bijschonk. "Je hebt het vast druk. Als je hulp nodig hebt, dan laat je het me weten, toch?" Want op Hawk kon je toch niet bouwen. Verrassing.
  5. [1837/1838] And if there's one thing I don't believe in...

    "Nou, geen probleem," knikte hij vriendelijk naar Titiana, want natuurlijk wilde hij graag helpen, natuurlijk wilde hij zijn schoondochter door het examen sluizen, natuurlijk wilde hij luisteren naar haar problemen met de professor en er een oplossing voor proberen te vinden. Ja, hij moest toegeven, hij had op zich wel een beetje een complex met dat hij graag behulpzaam wilde zijn. Het was een karaktereigenschap waar zijn vader nooit zo trots op was geweest, die Tarantula er eigenlijk uit zou moeten snijden. Oh ja, als schouwer moest je natuurlijk behulpzaam zijn, maar het ging er vooral om dat je de slechteriken vond, toch? Niet dat je katten uit de boom haalde of een huilend kind een lolly gaf, want dat was allemaal zwak. En een Dickson mocht nooit zwak zijn. "Over het algemeen hebben we geen plannen," gaf Tarantula toe. "We gaan niet vaak op vakantie." Het was een rijke familie, de Dicksons, maar meer omdat ze zichzelf zo'n beetje alles verboden wat ook maar enigszins leuk was. Op vakantie gaan? Nee, wat dacht jij nou? Als je op het strand wilde zitten, dan had je er één een paar meter lopen en we deden niet aan zon, aan warmte, aan lui niets doen. Nee, ga maar een paar rondjes om het kasteel heen rennen, dat is veel belangrijker. "Ik ben bang dat het gewoon thuis is," glimlachte hij verontschuldigend. "Maar we kunnen wel een paar daagjes weg." Dat was een belofte die hij niet kon houden, want iedereen zou hem aankijken of hij gek geworden was.
  6. [1838/1839] The Golden Son

    Kon Hawk ook voor één moment zich gewoon gedragen? Het iets gemakkelijker maken voor Tarantula en Titiana, zodat meubels kopen daadwerkelijk een soortement van oplossing kon zijn, zonder dat Tarantula er eerst aan moest denken dat Hawk het mogelijk kapot kon maken? Nee, niet eens mogelijk, gewoon kapot zou maken, omdat Tarantula gewoon gezellig in zijn hoofd had gedreund hoe het moest zijn, zonder er bij na te denken dat Hawk wel eens het type kon zijn dat zich afkeerde van alles wat anders zou zijn, dank. Hij vertrok zijn gezicht, maar knikte. Tarantula wist niet of hij het zoveel makkelijker zou hebben gevonden als Titiana tegen hem had geschreeuwd. Hij hoopte ergens van wel, hoopte dat hij zich dan minder schuldig hoefde te voelen, want eerlijk gezegd was hij op een bepaalde manier ook gewoon zelfzuchtig. Hij had het verkeerd gedaan, was niet goed genoeg geweest, zij was het slachtoffer daarvan en oeps, er was niet echt iets dat hij daar nu aan kon doen, hoera. "Niet dit soort fouten," gaf hij toe. Hij wist niet eens wat hij over Lion kon zeggen... maar de angst dat hij ooit zoals Hawk zou worden, zat er zeker in. "Ik hoop dat je het me ooit kan vergeven," zei hij zachtjes, "maar kan het niet... dan begrijp ik dat ook." Hij had graag dat Titiana hem mocht, hij mocht haar nou eenmaal, maar... Tja, je kon niet alles eisen en verwachten dat iedereen het hem maar gaf, Hawk. "Maar vanaf nu zal ik beter mijn best doen."
  7. [1838/1839] And if you have a minute

    Ah, tienerdrama. Tarantula moest het vast niet zo fascinerend vinden, hoe dramatisch mensen leken te zijn over dingen die op zich weinig uitmaakten als je naar je gehele leven keek, maar af en toe kreeg je er genoeg van dat alles over oorlog en angst en dood en moord leek te gaan, vooral als schouwer. Je kon maar zo vaak praten over wie er nu weer in stukken was geblazen en wie er nu weer was vermoord en wie er nu weer was verdwenen, voordat je je hele leven op wilde geven. Af en toe wilde hij iets anders, iets kleins, iets... minder serieus. "Wacht maar, hoor," grijnsde hij naar haar, "Als je eenmaal van Zweinstein af zit, zul je het missen. Als gesprekken alleen nog maar over je belastingaangifte gaan en wat de beste kaas is om met welke wijn te combineren." Ja, ja, hij was volwassen, dat wist hij ook wel, maar soms was volwassen zijn zo saai. Tarantula glimlachte warm naar haar en legde even troostend zijn hand op de hare. "Ik denk dat eenjarigen door alles wat nieuw is gefascineerd zijn, dus Lion zou het vast heel leuk vinden." Ja, soms was het lastig om te zien wat een kind leuk vond, vooral één die nog niet kon praten, maar ach. Voor hij zijn hand te lang liet liggen, trok hij hem weer terug, maar ergens was Tarantula opgelucht dat Hawk er niet meer bij was. Dat was vast slecht.
  8. [1838/1839] The Golden Son

    Ja, het zou veel vragen oproepen en als Tarantula echt eerlijk was, had hij die vragen liever niet. Het was makkelijker zo, als ze door konden gaan met hun nieuwe leven en zouden kunnen doen alsof er niets aan was gebeurd, hoewel hij daadwerkelijk geen idee had wat hij nu met Natasha aanmoest. Misschien voorlopig niets, misschien kon hij haar beter wat ruimte en tijd gunnen... Hawk hoefde ze tenminste nooit meer te zien, daar had hij voor gezorgd, maar of dat genoeg was... "Als ik iets kan doen om het beter te maken..." bood Tarantula zacht aan. "Misschien wil je wat nieuwe meubelen bestellen?" Was dat zielig? Dat het enige wat hij haar kon bieden een catalogus was en toegang tot zijn kluis? Maar dat zou al enigszins een stap zijn, hoor, zijn ouders zouden vast met afschuw reageren als ze ineens ergens een rode kussen zagen liggen. Dat idee amuseerde hem ergens wel, al was het alleen als een soortement van misplaatst ongenoegen dat hij zich nooit had gerealiseerd dat zijn levensstijl niet voor iedereen geschikt was. Oh, hoelang hij er van wist... Tarantula vertrok zijn gezicht. Moest hij haar daadwerkelijk vertellen dat hij zijn vermoedend had gehad, maar er alsnog meer door was gegaan? Dat hij haar had opgeofferd, vooral voor zijn eigen geweten? "Ik wist niet dat het zo erg was," gaf hij zachtjes toe, "maar ik heb altijd al geweten dat Hawk... agressiever was dan zou moeten. Maar ik had gehoopt dat dat er wel uit ging als hij ouder werd." Niet dat het erger werd... Gefrustreerd plukte Tarantula aan zijn broek, veegde hij een niet bestaande vlek weg. Hij had gefaald. Vroeger dacht hij altijd dat het zijn van een ouder vooral betekende dat je je kind klaar moest maken voor de wereld, misschien zelfs er tegen moest beschermen, maar hij had nooit gedacht dat hij de wereld moest beschermen tegen zijn zoon... "Ik had het beter moeten doen, het spijt me."
  9. [1837/1838] And if there's one thing I don't believe in...

    Ach, Tarantula ging er vanuit dat het met Hawks examens wel goed kwam. De jongen was intelligent genoeg om hoge cijfers te halen met hard werk en hoewel Tarantula wist dat Hawk gewoon een voorkeur had voor bepaalde vakken en de rest negeerde, wist Hawk dat hij verwacht werd om in ieder geval met voldoendes thuis te komen. Zou wel goed komen, tussen al het andere wat Hawk deed door. Maar Titiana vond hij haast interessanter, gewoon omdat hij haar niet goed kende, omdat hij niet precies kon zeggen wat ze wel of niet dacht, wel of niet vond, wel of niet belangrijk achtte. "Lukt het wel, met Verweer tegen de Zwarte Kunsten?" vroeg hij dus vriendelijk. "Ik kan je misschien volgend jaar wat bijles geven, als je wat meer voorbereiding wilt voor het eindexamen?" Dat en duelleren was een vak waar hij sowieso bij kon helpen. De rest mogelijk ook wel, maar hij zat al een paar jaar niet meer op Zweinstein, dus eh... ja. Een paar jaar was een understatement. Ja, dat. "Fijn dat het in ieder geval niet de hele tijd is," glimlachte Tarantula, hopelijk bemoedigend. "Maar Hawk moet echt eens normaal doen..." Hij zuchtte geërgerd. "Gelukkig zijn ze al snel voorbij, dus hopelijk is het dan beter?"
  10. [1838/1839] And if you have a minute

    Nee, natuurlijk had Titiana geen idee, want Hawk was het persoon dat graag alles stiekem deed. Dacht hij vast dat hij er dan wel mee weg zou kunnen komen, alsof de wereld alleen aan zijn regels en wetten dacht, als je oplette, Hawk! Tarantula zuchtte even, want op een dag zou die neiging van Hawk hem de kop kosten, en hoe langer het duurde voor hij daar achter kwam, hoe minder Tarantula zich er om kon bekommeren, eerlijk gezegd. Was dat slecht? Vast. Maar hij had al vastgesteld dat hij niet zo'n geweldige vader was. "Nou, fijn," glimlachte Tarantula maar. "Ik had je graag afgezet, maar met gezelschap ben ik altijd blij." Anders had hij ook maar triest in zijn eentje in het restaurant gezeten. Hij kwam toch al niet zo vaak in een restaurant, voelde een beetje nutteloos als er altijd thuis eten was, opgediend door een vrouw die niets anders in hun huwelijk leek te begrijpen, dan wat ze verplicht naar hem was. Ja, au, hij dacht niet graag negatief over Natasha, maar soms glipte die gedachten naar binnen, voordat hij ze weg kon gooien. "Weet je het zeker?" lachte hij. "Je mag het best toegeven als je geen zin hebt in het gebrabbel van oude mannen, hoor. Je maakt op Zweinstein vast meer mee in een uur, dan ik in een week." En dat terwijl hij schouwer was... "Ga je zelf nog wat voor Lions verjaardag doen, eigenlijk?"
  11. [1838/1839] The Golden Son

    Ja, het speet hem ook. Tarantula glimlachte, haast onbedoeld, want hoe kon hij ooit glimlachen om deze situatie, ooit gewoon in het algemeen weer glimlachen? Er was niets om vrolijk over te zijn en... oké, dat was hij ook niet. Hij glimlachte omdat... het even voelde alsof hij niet alleen stond op de wereld. Het even voelde alsof hij vergeven kon worden. Wat belachelijk was, want als er iemand was die hem van alles kwalijk kon nemen, was het Titiana wel. "Ja," knikte hij naar haar. "Ik... kan niet echt uitleggen wat, het is..." Illegaal, wat hij had gedaan. Niemand zou het hem kwalijk nemen, dacht hij, want hij had zijn best gedaan, maar het was nou eenmaal tegen de wet. Je hoorde jouw wensen niet op te dwingen aan die van iemand anders, zelfs niet Hawk. "Het is beter als je het niet precies weet," zei hij dus maar. "Maar Hawk kan... alleen nog maar met toestemming. En die toestemming hoort hij nu te vragen." Eigenlijk had hij gewoon alles uit moeten schakelen, permanent, maar dat had weer als een stap te ver gevoeld. Het enige wat hij wilde was dat dat niet meer zou gebeuren. "Wil je hier nog blijven?" vroeg hij zacht. "Ik kan een hotelkamer voor je boeken, ergens, of misschien wil je terug naar je ouders." Het zou niet permanent zijn, op Zweinstein zou ze weer bij Hawk in hetzelfde bed slapen, maar misschien kon hij iets doen om haar zich iets beter te laten voelen, ook al was het tijdelijk.
  12. [1838/1839] And if you have a minute

    Maandag 20 september 1838 - 's avonds - het restaurant van Hotel Astoria Het ene moment had Hawk nog tegenover hem gezeten terwijl hij met een diepe zucht een garnaal pelde, het volgende moment was zijn zoon, met kleinzoon, ineens verdwenen, want 'hij had een feestje georganiseerd' en 'hij kon echt niet te laat komen' en 'dit was leuk hoor, maar', maar die maar had hij nooit afgemaakt, want hij was er al vandoor gegaan. En kijk, als het nou alleen Hawk, Tarantula en Lion was geweest, had Tarantula het al erg genoeg gevonden, maar Hawk had wel keurig Titiana achtergelaten. Subtiel, Hawk, heel subtiel. "Wist je dat hij een feestje zou organiseren vandaag?" vroeg Tarantula dus ook aan zijn schoondochter, terwijl hij vriendelijk haar glas wijn nog een keer bijvulde. "Anders had ik misschien beter een etentje op een andere dag kunnen plannen." Hoewel dat onzin was, want Hawk kon je niet blij maken met een paar uur stil zitten in een luxe restaurant. Hem kon je alleen blij maken met rauwe wortels, zoals de ezel die hij was. "Als je wilt, kunnen we het ook eerder afronden..." Hij had geen idee of Titiana graag naar een feestje in haar appartement wilde, eerlijk gezegd, maar hij zou haar gezelschap wel missen. Op de één of andere manier kon je nooit een gesprek voeren met Hawk, maar met Titiana ging dat best. Privé!
  13. [1837/1838] And if there's one thing I don't believe in...

    Ze had het kunnen weten. Die woorden waren gewoon pijnlijk, want Tarantula had nooit gewild dat hij een schoondochter had die gewoon rustig moest toegeven dat ze had kunnen weten dat haar man niets van haar heel zou kunnen houden. Verdomme, Hawk, waarom kon hij gewoon niet wat respect hebben voor andere mensen? Had Tarantula hem nou echt zo slecht opgevoed? Ja. "Ah, ik wilde jullie succes wensen bij de examens," zuchtte hij, hoewel dat natuurlijk nergens op sloeg, want hij wilde streng Hawk en Titiana vertellen dat ze hun best moesten doen, maar in plaats daarvan was hij... in deze chaos terecht gekomen. "Hoe gaan ze eigenlijk, tot nu toe?" Wilde Titiana eigenlijk naar de universiteit over een paar jaar? Hij had geen idee... Hawk zou wel gaan, als hij zich een beetje in kon houden en niet het kantoor van de directeur zou slopen omdat de man hem niet standaard U's gaf...
  14. [1838/1839] The Golden Son

    Niet echt, dacht ze. Tarantula glimlachte een beetje triest, in een poging om haar ervan te verzekeren dat het allemaal niet erg was, maar zijn mondhoeken werkten niet helemaal mee. Hij deed zijn best, eerlijk waar, maar hij had geen enkel idee hoe hij dit ooit goed hoorde te maken. Titiana was met zijn zoon getrouwd en gezien Hawk zijn verantwoordelijkheid was, was Titiana dat nu ook, maar Tarantula was nooit echt goed geweest met dochters, had ze gelukkig ook nooit gehad. Zijn nichtjes vond hij al moeilijk zat en daarbij was Titiana niet echt familie van hem, dus hij kon haar moeilijk op de Dickson-manier behandelen. Maar hoe het dan wel moest? Als hij het wist... "Nee," zei Tarantula direct, want nee, op zich niet, maar aan de andere kant... ook weer wel. "Het is... ingewikkeld," gaf hij met een nutteloze zucht toe. "Maar Hawk..." Hij beet gefrustreerd op zijn tong. "Hawk heeft... zijn moeder iets aangedaan. Iets waarvan ik bang ben dat het niet de eerste keer is dat hij het heeft gedaan." Schuldig wierp Tarantula een blik naar beneden, naar zijn eigen handen, die nog steeds zeer deden van de klappen die hij aan Hawk had gegeven, maar die pijn was goed, die pijn zorgde ervoor dat hij het gevoel had dat hij iets had gedaan.
  15. [1837/1838] And if there's one thing I don't believe in...

    Tenzij het kapot was. De gezichtsuitdrukking op Hawks gezicht veranderde, subtiel genoeg dat je het misschien niet eens op zou merken, behalve als je hem al wat langer kende en je kon veel over Tarantula zeggen, en ook heel veel over hoe hij was als ouder, maar dit herkende hij. "Hawk," siste hij boos. "Ben je nou serieus?" "Ik deed niets!" "Verdomme, neem toch een keer je verantwoordelijkheid!" "Maar ik heb niets gedaan!" Ja, Tarantula had het echt bij twee zoons moeten houden. "Het spijt me," zei hij, met een schuldig gezicht naar Titiana. "Het beeldje moest vast belangrijk voor je zijn geweest... Is er iets dat ik kan doen om het goed te maken?" "Toegeven dat ik niets gedaan heb," mompelde Hawk chagrijnig, voordat hij er snel vandoor stormde. Mocht je je eigen zoon een klootzak noemen?
×