Jump to content

Gemma Walker

Ravenklauw Vijfdejaars
  • Content count

    39
  • Joined

  • Last visited

    Never
  • Days Won

    2

Gemma Walker last won the day on March 6

Gemma Walker had the most liked content!

About Gemma Walker

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Gianna

Profile Fields

  1. Hiep, hiep, hoera en welkom bij de vrolijkste bruiloft van het jaar, waarbij de bruid zich totaal niet afvroeg of er genoeg chocolade in die fontein zat om zich in te verdrinken. Als je eraan wilde gaan, kon je dat net zo goed op die manier doen, toch? Alleen werd ze door haar moeder heel subtiel bij alles wat enigszins gevaarlijk voor haar was uit te buurt gehouden. Behalve bij Seneca. "Bijna, bijna," tutte haar moeder dus ook, terwijl ze hardhandig een lok van Gemma's haar op zijn plek trok en toen ze de boze blik op Gemma's gezicht zei direct volgde met: "Glimlachen, liefje, glimlachen." Gemma zette haar meest neppe glimlach op en dat was, hoera, eindelijk de laatste foto. Direct duwde ze Seneca's armen van haar weg en begon ze zich een weg te banen naar de fontein, maar haar moeder haakte snel haar arm in die van Gemma. "Tijd voor de eerste dans!" "Ik trap op zijn tenen," waarschuwde Gemma, voordat ze weer in Seneca's armen werd geduwd.
  2. [1838/1839][15+] Happier occasions

    Ze haatte het, maar Gemma was opgelucht dat Seneca het bekijken van de herinneringen afwees. Ze wilde niet nogmaals dat haar vader het opnieuw zou aanschouwen, want de walging waarmee hij haar nu al aankeek, wilde ze niet sterker zien. Beschouwde hij haar überhaupt nog als dochter, of gewoon als een zak steenkool waar hij wat mee moest dat ze niet de reputatie van haar ouders zou verpesten? Ze had zich altijd tegen die gedachtegang verzet, had altijd gedacht dat ze beter wist dan dit, dat ze de manier waarop haar ouders haar zagen, niet haar eigen zelfbeeld zou laten bepalen, maar... een dochter blijft toch een dochter. "Wat me het beste lijkt voor allebei," zei haar vader, kil en afstandelijk, alsof hij iets anders besprak dan het uithuwelijken van zijn derde kind aan een man drie keer zo oud, "is een huwelijk. U bent op die leeftijd dat u vast wel een erfgenaam wilt, Gemma is vruchtbaar, zoals is bewezen," dank je wel, pap, "en het zou geen verkeerde familieverbintenis zijn." Hij wierp een walgende blik op Gemma. "Als u het niet doet... tja, dan zijn we genoodzaakt verdere stappen te nemen."
  3. Sociale Kalender - BW

    Naam feest/evenement: bruiloft Seneca & Gemma Wat is het? Nou... dat dus! Organisator: Seneca Damarcus, maar Gemma mocht ook wel wat doen en heeft dus de uitnodigingen moeten versturen. Uitgenodigden: Ten eerste: alle Zweinstein-leerlingen! Zij mogen allemaal komen, maar als ze komen, krijgen ze wel achteraf plotseling te horen dat ze moeten nablijven omdat ze school hebben gemist. Ten tweede: natuurlijk alle leraren en andere personeelsleden van Zweinstein En verder de 'gewone' gasten: - Saphir & Pandora Damarcus - Duessa Damarcus - Ate Damarcus - Earia Herondale & man - Sophia Ruskin (maar eigenlijk niet) - Ophelia Ingram & Aaron Hollow - Camilla & Daniel Bennett - Claire Bennett - Chase & Claude Bennett - Laurelle & Gabriel Bruxley - Belladonna & Basil Ryder Waar: Hotel Astoria! Wanneer: Vrijdag 2 november 1838 Gespeeld? Ooit!
  4. [1838/1839][15+] Happier occasions

    Oh nee, natuurlijk wist Seneca zeker dat hij haar niet zwanger had gemaakt en als Gemma ook maar met iemand anders naar bed was gegaan, zou ze er ook over getwijfeld hebben, want wat voor sperma kon hij nog in vredesnaam hebben? Had hij zichzelf van binnen niet allang doodgedronken, rotgesnoven, grijsvervloekt? Dat hij überhaupt nog stond, en op die arrogante, walgelijke manier, zijn verantwoordelijkheid probeerde te ontlopen, was echt een wonder. Gemma had zoveel alternatieven geaccepteerd, maar niet waar haar ouders op uit waren gekomen. Ze was dolgraag uit huis geschopt, had de rest van haar leven wel op straat willen doorbrengen, maar niet dit, niet dit, niet dit. Niet dat er ooit naar haar mening werd geluisterd. "Dat vermoeden hadden we ook," gaf haar vader kil toe. Hij was sowieso al niet blij met zijn dochter geweest, maar hardop toe moeten geven dat zijn dochter een slet was, deed hem overduidelijk wel zeer. Nou, dan had hij het maar niet moeten zeggen, dus Gemma had geen medelijden. "Maar gelukkig ben ik gespecialiseerd in Legilimentie. Ik heb persoonlijk haar herinneringen goed bekeken, om alle kandidaten te zien, maar u bent de enige die naar voren kwam." Hij zwaaide met zijn toverstok en er kwam een hersenpan naar beneden drijven, met haar herinneringen er al netjes in. "Mocht u het willen bekijken om er zeker van te zijn..." Ja joh, gezellig met de man van de dochter die je zo had misbruikt nog even alles opnieuw bekijken.
  5. [1838/1839][15+] Happier occasions

    Gemma's mond was verontwaardigd open gevallen, want eerlijk gezegd was dit het laatste wat ze had verwacht. Dat Damarcus urenlang zijn onschuld zou hebben volgehouden en net had gedaan alsof Gemma nog maagd was en hij haar niet had aangeraakt? Ja hoor, zelfs nadat Gemma's vader eindelijk de situatie had uitgelegd. Misschien zelfs dat hij nog zou proberen te ontsnappen, door het raam of zoiets, maar niet, hoe dom ze zich er ook nu om voelde, dat hij de schuld geheel bij haar zou leggen. "Klootzak!" gilde ze boos, terwijl ze opsprong en het dichtstbijzijnde voorwerk (haar glas wijn) zijn kant op slingerde. Haar ouders brulden boze dingen naar haar toe, maar Gemma zag voor een moment niets anders dan het gezicht van haar schoolhoofd, dat ze het allerliefste in stukken had willen scheuren als ze niet aan de andere kant van de tafel had gezeten, nu kon ze niets anders dan hem uitschelden en dingen naar hem gooien, want haar ouders hadden haar toverstok al weken geleden in beslag genomen. "Je bent niets beter dan een vieze worm," siste ze naar hem, terwijl ze haar mes vastgreep, maar tegen die tijd was haar vader alweer bijgekomen van de verrassing en met een spreuk of wat duwde hij haar neer op de stoel, bond hij haar eraan vast en nam hij, voor het gemak, ook nog eens haar stem af. "Mijn excuses," zei hij kil, terwijl hij met nog een spreuk de chaos op tafel ongedaan maakte. "Wat er ook gebeurd is..." Tot Gemma's ontevredenheid viel haar vader niet dood neer, ondanks de boze blik die ze naar hem stond, "Mijn dochter is zwanger. Nu begrijpt u vast ons dilemma."
  6. Het duurde tegelijkertijd enkele seconden, maar ook weer uren, alsof ze alle besef van tijd had verloren. Het voelde alsof hij voor altijd in haar bleef stoten, zijn handen in haar haren geklauwd, en tegelijkertijd alsof het nooit was gebeurd. Ze bewoog niet, kon zichzelf er niet toe brengen, nadat hij zich van haar aftrok, omdat ze niet kon geloven dat het echt voorbij was. Zou ze waarschijnlijk wel moeten weten, het leek haar alsof ze precies alles had gevoeld wat zich in haar had afgespeeld, maar misschien was dat een leugen, misschien was dat gewoon haar overactieve fantasie geweest die er maar een verhaal van had gesponnen om het nog enigszins logisch te maken voor haar, maar het feit was dat ze niet echt in staat was om te bewegen tot de bos met sleutels ineens op haar rug landde en langzaam naar opzij schoven. Ze trilde, realiseerde ze zich, toen ze de sleutels vastgreep. En er stroomden tranen over haar wangen en er liep iets langs haar benen langs, maar alles duwde ze in een heel klein hoekje van haar hoofd, want als ze er niet op lette, hoefde ze er niets mee te doen, toch? In plaats daarvan concentreerde ze zich alleen op wat ze praktisch kon doen: het aantrekken van haar jurk, het wegvegen van haar tranen, het ontwarren van haar haren... Ze twijfelde nog heel even, maar greep toen het glas wijn vast dat ze had laten staan op het bureau en dronk het in grote, vieze slokken leeg. De smaak was om te walgen, wijn was niet iets dat je zo snel moest drinken, maar ze voelde zich er meer haarzelf door. "Dank u wel," wist ze er nog snel uit te persen, hoewel ze hem niet helemaal recht in de ogen wist te kijken, voordat ze zijn kantoor verliet. Ze weigerde ergens anders heen te lopen dan de bibliotheek. Gemma uitgeschreven!
  7. [1838/1839][15+] Happier occasions

    Nou, hij deed in ieder geval zijn best, dat was dan weer wat... Oh, Gemma ging er niet vanuit dat hij dat voor haar deed, Damarcus leek haar niet bepaald het loyale type en al helemaal niet loyaal richting een meisje die zich technisch gezien in zijn schoot geworpen had, en als haar ouders nergens van geweten hadden zou dit waarschijnlijk nog hebben geholpen ook, maar tja, het waren haar ouders en ze wisten alles. Was niet haar schuld, al zou Damarcus daar vast wel weer anders over denken. "Ah," zei haar vader, de afkeurende toon wel duidelijk in zijn stem. "Tja, wij zouden liever hebben dat Gemma gewoon goede cijfers zou halen, daar heb je veel meer aan in het dagelijks leven dan geavanceerde kennis, maar we weten dat ze nou eenmaal niet de meest makkelijke persoon is." Hij wierp Gemma een strenge blik toe. Gemma glimlachte engelachtig terug. "Die boeken met een hoge moeilijkheidsgraad," nam haar moeder het gesprek over, "dat zijn toch niet boeken die ongeschikt zijn voor jongedames, toch? Wij doen natuurlijk onze uiterste best om Gemma zo puur mogelijk te houden, maar je weet maar nooit waar de verleiding ligt." Gemma zuchtte, harder dan de bedoeling was geweest, nu al verveeld met het spelletje dat haar ouders speelden, maar ze kreeg er niets anders voor terug dan dat haar moeder haar in haar arm kneep.
  8. [1838/1839][15+] Happier occasions

    En dit was dan de vader van de parasiet in haar buik. Gemma wist ook heus wel dat wat haar vader deed nu op zich niet de beste manier was om dit gesprek te vinden, maar haar vader was nou eenmaal een onaardige man die het toch stiekem leuk vond om met mensen te spelen en als je als schoolhoofd met een leerling naar bed ging, mocht je ook wel een beetje op de blaren zitten, volgens hem. Hield hij er enige rekening mee dat Damarcus het misschien niet leuk vond en zijn frustraties ooit af zou rekenen op Gemma? Nee, natuurlijk niet, want dat was niet zijn probleem. Bedankt, pap. "Goh, echt?" vroeg Gemma's moeder vriendelijk, terwijl ze zijn glas nog eens bijvulde. "Dan is het toch raar dat Gemma's cijfers behoorlijk teleurstellend waren dit jaar, als ze één van de beste van haar klas is." "Hij geeft heel streng cijfers," probeerde Gemma hem nog een klein beetje te helpen, want dit was zielig. En dan dachten mensen dat Gemma niet aardig was, zeg nou zelf. "Dus er is in uw klas niemand die hoger dan net een voldoende heeft gekregen?" vroeg Gemma's moeder verbaasd aan Damarcus. Gemma lepelde maar soep naar binnen, dan leek haar het veiligste op dit moment.
  9. Vrijdag 3 augustus 1838 - 's avonds - Gemma's huis Het had blijkbaar een paar weken gekost sinds die ene dag dat Gemma's ouders er eindelijk achter waren gekomen wie de vader was van Gemma's ongeboren baby, een paar weken die voor Gemma bijna hadden gevoeld als een soort nachtmerrie, maar eindelijk hadden haar ouders alles geregeld. Er was een subtiele uitnodiging verstuurd naar Seneca Damarcus om eens langs te komen voor een etentje, Gemma was in een mooie witte jurk gehesen (want dat ze zwanger was, betekende natuurlijk niet dat ze de hele familie voor schut moest zetten door in een oude jurk te lopen, maar wit was eigenlijk wel een hele ironische keuze geweest), haar haren waren netjes ingevlochten en de afgelopen tijd mocht ze, onder begeleiding, af en toe een rondje in de tuin wandelen waardoor ze weer wat kleur had. Dus ja, Gemma zag er op dit moment weer uit als een keurig meisje dat nooit met haar schoolhoofd naar bed was gegaan omdat ze een paar verboden boeken wilde lezen. En haar familie was ook bereid om dat toneelstukje op te voeren, bleek maar, want er was geen uitgave teveel om dit het beste etentje te maken dat iemand in hun kringen ooit had gegeven. Er werd zelfs een nieuwe tafel gekocht! Blijkbaar moesten ze alsnog een goede indruk achterlaten bij, je weet wel, dat schoolhoofd dat er geen probleem mee had om met vijftienjarige meisjes naar bed te gaan. Al ruim een half uur voordat Damarcus zou kunnen aankomen (en vroeg zou zijn) werd Gemma naar beneden gestuurd. Haar broers en zussen waren verbannen bij dit feestje, stuk voor stuk naar hun kamer gestuurd met de deur op slot, alsof één van hen het in hoofd zou halen om deze avond te verpesten, en Gemma moest bij de trap blijven staan terwijl haar ouders comfortabel in de zitkamer een krant zaten te lezen of wat volwassenen ook deden die er blijkbaar de lol van in zagen om hun dochter voor een uur of wat in de gang te laten staan in de afwachting van het schoolhoofd dat met haar naar bed was gegaan, tot Damarcus eindelijk was komen opdagen. En nu zaten ze in de eetkamer, met het eerste gerecht op hun bord, en Gemma die zich afvroeg hoe groot een wijnglas moest zijn om zich erin te verdrinken. Het gesprek was tot nu toe, doodsaai, vooral over koetjes en kalfjes gegaan. Het weer, wat professors op Zweinstein deden tijdens de zomervakantie, hoe goed (of slecht) de Minister van Toverkunst het deed, blah, blah, blah, maar toen leek haar vader eindelijk te hebben besloten met de deur in huis te vallen. Of gewoon te beginnen met: "Ik heb gehoord dat u onze dochter wat... persoonlijke aandacht heeft gegeven." Gemma nam een slok wijn die niet groot genoeg was om dit onderwerp te moeten ondergaan. "Het doet mij en mijn vrouw veel goeds om te horen dat u iets bijzonders in Gemma heeft gezien." Privé!
  10. Ja, oké, Gemma had zich verveeld en vooral erg ongemakkelijk gevoeld, maar plotseling veranderde de hele sfeer en werd ze hardhandig op haar buik gegooid, terwijl er naar haar werd geschreeuwd dat het haar eigen schuld was. Wat? Wat had ze gedaan? Ze had toch niets verkeerds gedaan? Ze hapte naar adem toen hij haar plotseling op haar billen sloeg, was er voor één moment bang voor dat dit het begin was van een heel salvo aan klappen, maar in plaats daarvan stootte hij hard bij haar naar binnen. Als Seneca een reactie wilde, dan kreeg hij die nu wel. Gemma slaakte bij elke stoot een pijnlijke kreun, terwijl ze zichzelf wanhopig vastgreep aan het tapijt. Ergens wilde ze hem smeken om op te houden en haar los te laten, maar die gedachten kon ze niet eens in woorden omzetten terwijl ze het maar gewoon onderging... en hoopte dat hij snel klaar zou zijn. Ergens wist ze dat de boeken dit niet waard waren.
  11. [1837/1838] A brief history of chairs

    Ja, nee, Damarcus storen voor zoiets als een simpele stoel was waarschijnlijk een heel slecht idee, maar Gemma was veel te koppig om op dit moment terug te krabbelen. Nee, stel je voor, dan zou Ovid vast alle stoelen in de leerlingenkamer laten verdwijnen, enkel en alleen omdat zij er ooit naar keek! Dan moest ze vanaf nu alleen in bed lezen en dat was lang niet altijd zo comfortabel als een stoel bij de open haard, dus, ehm... dat was het vast wel waard, toch? Merlijn, hoopte ze, want de vorige keer dat ze iets van Damarcus had gevraagd, had het haar nachtmerries opgeleverd. "Denk maar niet dat ik het niet durf," beet ze dus naar Ovid, en ze ging hem koppig voor, onderweg naar het kantoor van haar schoolhoofd. Daar voor de deur twijfelde ze voor één moment, maar toch klopte ze aan en bleef ze keurig wachten tot ze naar binnen werden geroepen. "Professor Damarcus," zei ze, met een lichte trilling in haar stem waar ze een hekel aan had, terwijl ze hem strak aankeek. "Ik kom hier klagen over meneer de Haviland. Hij heeft één van de stoelen in de leerlingenkamer in het niets laten verdwijnen, overduidelijk heeft hij weinig respect voor schooleigendommen. Ik denk dat het een goed idee is als u hem zou straffen."
  12. Onbewust verstijfde Gemma toen Damarcus haar zo rustig vertelde dat het ja, inderdaad, zeer ging doen. Ze had ergens gehoopt dat hij zou liegen, of dat het gewoon helemaal geen zeer zou doen. Het liefste had ze alles nu ook zo snel mogelijk over, gewoon om het maar gehad te hebben. Aan die liefhebbende strelingen had ze weinig, aan de belofte dat hij de volgende keer niet voorzichtig zou doen op zich ook niets. Op dit moment was ze niet van plan het vaker te doen, maar aan de andere kant wist ze ook niet hoe interessant de verboden afdeling daadwerkelijk zou zijn... Wat als ze honderden boeken vond die ze wilde lezen? Dat maakte het allemaal waard. Ze trilde lichtjes in zijn armen en meer toen hij haar op het kleed legde, want dit betekende dat het nu gewoon zou gebeuren, toch? Elke seconde dat hij er langer over deed, dat hij aan haar borsten zat en langzaam naar beneden gleed, was als een marteling op zich, want ze was aan het wachten en hij schoot maar niet op. Wat dat betrof was ze ook eerlijk gezegd niet onder de indruk van zijn tong, ze schrok er zo van dat ze bijna overeind schoot, maar kon zichzelf net op tijd nog weten tegen te houden. Ze voelde zich tenminste niet echt ontspannen, wist eigenlijk nauwelijks wat ze er allemaal mee moest... Ze was zelf wel eens op onderzoek uitgegaan, enigszins nieuwsgierig naar wat er tussen haar benen zat nadat ze er eens in een boek over had gelezen, maar het enige wat ze op dit moment kon denken was 'schiet nou op', ondanks de moeite die hij er waarschijnlijk in stopte. Je kon overigens ook maar zolang naar het plafond staren zonder je te vervelen...
  13. Eén van de eerste dingen die Gemma al snel leerde over Seneca Damarcus was dat hij geen genoegen nam met het kleine beetje dat ze hem uit zichzelf wilde geven. In plaats daarvan greep hij de touwtjes in handen (of in dit geval haar haren) en duwde hij, interessant gezien redelijk letterlijk, door. Ze had het in het begin al vies gevonden, maar nu ze de controle over de situatie kwijt was, vond ze het al helemaal walgelijk. Een traan rolde uit haar ooghoek, een traan die ze snel weg wist te vegen voor hij haar weer overeind trok, uit een soort wanhopige poging om niets te laten merken. Emoties tonen was zwakte, hadden haar ouders er vanaf jongs af aan al in gedreund. Je deed wat er van je verwacht werd. Was Gemma op zich niet zo goed in, maar ze probeerde koppig te denken aan de boeken. "Ja," gaf ze weerbarstig antwoord op zijn vraag. Daar hoefde ze niet zoetjes over te doen, toch? Ze gaf hem al wat hij wilde, hij kon onmogelijk gaan klagen over haar manieren. Hoopte ze. Het allerliefste trok ze zich uit zijn greep los, het was net alsof zijn vingers op haar huid brandden, maar ze bleef heel netjes staan. Was ze niet braaf? "Gaat het zeer doen?" Kon ze ook wel hebben. Zoveel deed er in het dagelijks leven zeer.
  14. [1837/1838] A brief history of chairs

    Nee, het was ook eigenlijk stom om bij Whitley te klagen, want hij zou vast vriendelijk vragen of ze het niet met zijn tweeën uit wilden proberen te praten. Echt, dat sloeg nergens op, natuurlijk wilde Gemma het niet uitpraten, want als ze dat al niet had geprobeerd, zou ze niet bij hem komen klagen, toch? Dus, Whitley was nuteloos en ze hoopte dat ze snel een ander afdelingshoofd zouden krijgen. Niet dat er een leraar was die het beter zou doen, maar toch. "Nou, dan ga ik naar Damarcus," zei ze dus, terwijl ze haar handen in haar zij zette. Was waarschijnlijk een stuk gevaarlijker dan Whitley, want Damarcus leek er een hekel aan te hebben om lastig gevallen te worden, maar hey, het was niet de eerste keer dat ze Damarcus zover kreeg dat hij iets voor haar deed. "Oh nee, een moeilijk leven," klaagde ze sarcastisch. "Arm jochie toch. Wat is er mis? Hadden ze niet je favoriete sokken in de winkel?"' Ze snoof. Jongens. Stelden zich altijd zo aan.
  15. [1837/1838] A brief history of chairs

    Ha! Zie je wel, ze had gelijk! Gemma grijnsde triomfantelijk, want ze wist wel dat hij haar niet zomaar strafwerk kon geven! Ja, blablabla, hij noemde haar irritant, maar dat kon haar toch niets schelen. De mening van andere mensen was eigenlijk nauwelijks interessant te noemen, dus ze was alleen maar blij ermee dat hij toegaf dat ze had gewonnen. Nou ja, gewonnen tot hij ineens de stoel liet verdwijnen. "Nee!" gilde ze uit en ze spoedde zich naar voren alsof ze de stoel zo kon vastgrijpen en kon verhoeden dat hij in het niets verdween, maar voordat ze haar hand had kunnen uitstrekken was hij verdwenen. Haar favoriete stoel! Met tranen in haar ogen draaide ze zich naar Ovid om. "Breng hem terug!" eiste ze. "Je bent de meest verschrikkelijke klassenoudste ooit, ik ga over je klagen bij Whitley!" Haar stoel! Hoe kon hij nou haar stoel in het niets laten verdwijnen?! "Ik haat je!"
×