Jump to content

Jupiter de Haviland

Magisch Verbond
  • Content count

    11
  • Joined

  • Last visited

    Never

About Jupiter de Haviland

Profile Fields

  1. [1837/1838] We're howling, forever

    Nou, hoe wilde Jupiter dat ook alweer gaan verhelpen... Die stem klonk uitnodigend, zoals zo'n beetje alles van Heaven eigenlijk uitnodigend was. De manier waarop ze naar hem keek, hoe ze hier zonder schroom in haar ondergoed zat, vrolijk babbelde over van alles en nog wat terwijl ze wachtten op haar jurk, leek hem allemaal uitnodigend. Maar toch, Jupiter hield van verbale communicatie. Hey, hij studeerde rechten voor een reden, oké? Langzaam schoof hij dichterbij. Ja, verbale communicatie was super, maar ineens zeggen 'Yo, wil je seks' zonder lichamelijk enigszins interesse tonen was ook weer zo'n ding. Shout-out naar Julienne. Hebben we ook weer vastgelegd dat Jupiter en Julienne elkaar niet zouden mogen. "Lichamelijke inspanningen zijn goed om warmer te worden," wees hij subtiel uit. "Of lichaamswarmte delen... Een warme douche helpt natuurlijk ook, maar dat is zo eenzaam."
  2. [1837/1838] We're howling, forever

    Jupiter nam met een ietwat arrogante glimlach haar complimenten in ontvangst, want ja, hij hoorde graag dat mensen onder de indruk waren van zijn studiekeuzes en dat ze de beste verwachtingen van hem hadden. Sommige mensen raakten daar gestresst van, de verwachtingen van andere mensen, maar ergens was Jupiter een pleaser. Hij wilde dat mensen verwachtingen van hem hadden, want dat betekende dat ze onder de indruk van hem waren en als hij het dan ook beter kon doen dan die verwachtingen was dat mooi meegenomen ook. Dat was waarom hij zo lang met zijn ouders mee was gegaan in hun belachelijke idee dat hij ooit het bedrijf van de Havilands over zou nemen. Als hij dat daadwerkelijk had gedaan zou hij het verdomme nog goed doen ook, want dat was hoe Jupiter alles in zijn leven aangreep. Als hij ergens mee begon, wilde hij er het beste van maken wat hij ervan kon maken. "Ik zal mijn best doen," beloofde hij. Overigens gaat hij geen les geven over wijn want ik weet zelf niets van wijn af en ik heb geen zin om te googelen. "Hmhm," knikte Jupiter nadenkend. "Nou ja, er zijn bepaalde beroepen die sowieso om een diploma vragen en het dan uiteindelijk niet veel kan schelen welk diploma dat nou is, zolang je maar de juiste vaardigheden hebt geleerd, dus je vindt vast wel iets." Hij glimlachte haar moedig toe en met uiterste moeite liet hij zijn blik niet meer naar beneden afdrijven. Hij had toch een deken voor haar op moeten zoeken, gewoon om de verleiding te ontwijken. "Oh nee, het is niet makkelijk," lachte hij en hij nam nog een slok van zijn wijn voordat hij ook zijn glas veilig op de tafel zette. "Het kost veel voorbereiding om precies te weten wat je moet zeggen. Soms zit er wel een heel team achter om aan één speech te werken." Hij bleef even stil en oeps, zijn blik dwaalde toch wat naar beneden. "Je hebt het toch niet koud? Anders kan ik wel een manier verzinnen om daar mee te helpen." Hij schaamde zich stiekem een beetje, hoor.
  3. [1837/1838] We're howling, forever

    "Strafrecht," zei hij simpelweg, want hoewel Heaven het persoon was dat uitgebreid beschreef waarom ze iets wel of niet wilde doen, was Jupiter wat... simpeler. Gebondiger. Waarom vijf woorden gebruiken voor iets dat je ook in één woord kon zeggen? Ja, ja, dat ging niet zo heel goed samen met rechten, maar hij deed best wel zijn best tijdens de les en zijn werkzaamheden, hoor. "Goh, kunstgeschiedenis, echt?" Hij wist niet echt waarom hij daar niet vanuit was gegaan bij Heaven, maar Heaven leek hem in alle eerlijkheid niet echt het type dat gewoon voor een kunstwerk zou staan en wat kon vertellen over het idee ervan. Eerder het type dat zelf graag kunst wilde zijn... Was goed gelukt, hoor, kunst zijn. "Ik wist het eigenlijk al redelijk snel," glimlachte hij naar haar. "Maar eerst was het plan dat ik bedrijfskunde ging doen, wilden mijn ouders graag. Rechten past echter meer bij me." En hij had de kans gekregen om zich wat aan zijn ouders te ontworstelen, dat was altijd fijn. "Maar kunstgeschiedenis bevalt nog wel? Of heb je nog steeds niet kunnen bedenken wat je nu wilde doen?" vroeg hij, een klein tikje plagend voor ze verontwaardigd zou zijn. Hij had wel wat andere ideeën over wat ze kon doen, hoor.
  4. [1837/1838] We're howling, forever

    Ach, hij had er geen hekel aan om het te horen. Heaven had wel een leuke stem, zo één die vrolijk doorbrabbelde over van alles en nog wat waar je nooit echt naar luisterde, want je wist ergens dat het allemaal maar oppervlakkig was, maar dat maakte het juist ergens fijn om naar te luisteren. Een beetje als white noise op de achtergrond, eigenlijk, als het ruizen van de zee dat nooit eindigde maar je wel ontspannen van werd. "Ah, maak je geen zorgen," glimlachte Jupiter vriendelijk, terwijl hij op een stoel tegenover haar zakte. "Het is weinig moeite, hoor." Weinig moeite als je van nature al gewend was om moeite te doen voor anderen. Een glas wijn en een stel druiven waren niets bij een drie gangen diner, dus in verhouding... "Maar als je me echt graag wilt bedanken... Misschien eens een keer een dinertje?" Hoefde ze niet zelf te koken, hoor, hij nam haar graag mee naar een restaurant. "Studeer je eigenlijk ook?" vroeg hij, toch wel wat nieuwsgierig, en omdat ze nog een half uur met elkaar moesten praten kon hij net zo goed wat interessante vragen stellen. "Je zit niet in mijn jaar, geloof ik... het laatste?"
  5. [1837/1838] We're howling, forever

    Oh ja, net nu Jupiter vrolijk had gezegd dat hij niets in huis had om te dragen herinnerde hij zich dat hij een hele stapel mantels had waar Heaven zich wel in had kunnen wikkelen. Wat te groot voor haar, waarschijnlijk, maar ach, wat maakte mode nou weer uit als het de keuze was tussen dat en halfnaakt zijn... Behalve dat Heaven al vrolijk had gezegd dat het allemaal niet hoefde. Hij glimlachte in ieder geval naar haar, altijd een leuk ding, glimlachen en begon netjes de knoopjes op haar rug los te maken. "Mannen hebben het toch altijd makkelijker dan vrouwen," zei hij, nadat hij eindelijk alles los had gemaakt en gebaarde dat ze hem kon volgen naar de bijkeuken. "Kijk, hier is de ton. Je hoeft het er alleen in te doen, dan doet hij alles vanzelf! Over een half uurtje is hij wel klaar." Een half uur was meer dan genoeg tijd om andere dingen te doen, niet waar? Hij liep alvast terug naar de woonkamer en zette de magische verwarming, speciaal voor Heaven, wat hoger, terwijl hij keurig twee glazen wijn in schonk. "Ik hoop dat je van rode wijn houdt... Dat is helaas het enige wat ik in huis heb." Wel goede wijn, hoor, natuurlijk had Jupiter goede wijn in huis. Straks zou je nog slechte wijn drinken, in wat voor miserabele staat van leven was je dan? "Ga maar ergens zitten," knikte hij, hij liet haar wijnglas automatisch naar haar toe drijven, terwijl hij wat kaasjes en druiven op een plank gooide. Hij was zo'n goede gastheer.
  6. [1837/1838] Swept by the sea

    Ach ja, het eeuwige probleem ter wereld: het was eigenlijk nooit goed genoeg voor hen. Jupiter glimlachte, omdat hij het met haar eens was, en liet magisch een stel waarschuwingsborden verschijnen. "Het is altijd teleurstellend dat anderen nooit zoveel om hun omgeving geven," zuchtte hij, terwijl hij gebaarde dat Melody eerst kon gaan, door de geringe ruimte die er nu vrij was door de gang. "Komt vast doordat mensen tegenwoordig hun kinderen niet meer opvoeden." Waren ze niet een tikje te jong om dat als gespreksonderwerp te hebben? "Of het zijn van die types die hun leven lang nooit iets hebben moeten opruimen." Nee, zij natuurlijk ook niet, ze waren allebei netjes opgevoed door dienstmeisjes en kindermeisjes en gouvernantes en hadden daadwerkelijk nooit iets echt moeilijks moeten doen, maar dat betekende niet dat ze geen verantwoordelijkheidsgevoel hadden, toch? "Of misschien is het weer één uit De Club," ging hij verder. "Zo'n iemand die niets anders doet dan zich elk weekend half dood drinken." Ja, oké, zelf had hij ook een lidmaatschap, natuurlijk had hij een lidmaatschap, maar je had Clubleden en je had clubleden.
  7. [1837/1838] We're howling, forever

    Jupiter zou zich mogelijk kunnen verdedigen, tegen zijn moeder, waarschijnlijk, die het hier vast niet mee eens was, dat hij eigenlijk nooit meisjes naar huis nam. Oh ja, hij had heus wel eens seks, zo moeilijk was dat niet als student om voor elkaar te krijgen als je dat wilde, maar mee naar het appartement was iets dat op zich weinig voorkwam. Het voelde toch een beetje als zijn ruimte en over het algemeen was hij niet goed in andere mensen daarin binnen laten. Alsof ze alles in de war zouden brengen. Maar voor haar zou hij heel vriendelijk een uitzondering maken, hoor. "Heaven," herhaalde hij verbaasd, met iets van een lach. "Bijzondere naam. Ik ben Jupiter." Ook een bijzondere naam, op zich, maar niet als je een de Haviland was. Zijn ouders hadden vast bepaalde bedoelingen toen ze hem zo vriendelijk Jupiter hadden genoemd. Subtiel, hoor, ouders. "Ah, nee, hoor. Ik was er eigenlijk al even klaar mee." Hij begeleidde haar netjes naar buiten, en tadaa, een paar stappen later stonden ze alweer in zijn appartement. "Ik heb helaas niets voor je om te dragen tot de wasmachine klaar is," zei hij verontschuldigend, terwijl hij met een zwaai van zijn toverstok de gordijnen sloot, het licht aan liet springen en poef, ook nog een vuur in de haard liet ontsteken. "Zelfs geen badjas... Ik kan wel een deken van bed halen..." Maar dat was een gedoe, niet waar? "Glas wijn? Om het goed te maken dat ik die ene heb verpest?"
  8. [1837/1838] We're howling, forever

    "Zou eigenlijk wel zonde zijn," zei Jupiter, terwijl hij zijn hoofd iets kantelde om haar jurk beter in zich op te nemen. Ja, haar jurk. Mogelijk meer dan haar jurk. "Denk dat de oorspronkelijke kleur wel beter past bij de jurk." Behalve die rode vlek zag de jurk er gewoon heel goed uit. "Dus misschien beter als je hem in de was doet... zo snel mogelijk, voordat de vlek er echt in kan trekken." Niet dat hij echt verstand had van jurken, dacht Jupiter. Ja, hij had er wel een mening over, maar meer specifiek van: hoe mooier een vrouw eruit zag, hoe meer hij haar jurk waardeerde. Heel simpel. Hij zou met geen mogelijkheid kunnen zeggen wat het verschil was tussen de ene en de andere jurk tot hij ze aan zag, maar... ach. Hij trok zijn wenkbrauwen op. "Woon je dichtbij? Anders ik wel, mijn appartement is één straat verder." Hij had alleen niet echt geschikte kleren voor haar om in rond te hangen tot de jurk weer schoon was, maar dat was vast een probleem waar ze wel een oplossing voor konden vinden. "Mijn wasmachine is jouw wasmachine," grijnsde hij naar haar, terwijl hij zijn arm aanbood.
  9. [1837/1838] Swept by the sea

    Maandag 2 april 1838 - 's middags - Rechtenfaculteit "Oh, hey, Melody." Jupiter zwaaide even naar zijn aangetrouwde nicht, die net uit het lokaal naast hem kwam en duwde achteloos wat andere leerlingen opzij zodat hij naar haar toe kon. Ja, hallo, moesten ze hem maar niet in de weg lopen, oké? "Ook net vrij of heb je nog een les?" Dus, Melody. Hij mocht haar eigenlijk best wel. Heel veel tijd had hij nooit met Melody doorgebracht, maar ze was een paar jaar geleden met zijn neef getrouwd en ondanks dat zijn ouders jarenlang klaagden over dat huwelijk (iets over dat Jupiter met haar had moeten trouwen net zoals hij de erfgenaam had moeten blijven en dat George gewoon terug moest naar India), had hij dat nooit in de weg laten staan. Want als hij zich ooit moest houden aan wat zijn ouders allemaal hadden bepaald... Saaie wereld zou dat zijn. In ieder geval mocht hij Melody best en hey, ze studeerden allebei hetzelfde en dus hadden ze altijd wat over te praten. Vijftig procent klagen over de familie, vijftig procent praten over rechten. "Oh, kijk uit, iemand heeft daar wat gemorst." En voordat Melody in het rokende, blauwe goedje kon gaan staan, stak hij een arm voor haar uit. Drieëndertig procent klagen over de familie, drieëndertig procent praten over rechten en drieëndertig procent klagen over de school. Privé!
  10. [1837/1838] We're howling, forever

    Jupiter vond het ook best erg, hoor, hoewel hij wel dankbaar naar haar glimlachte dat ze niet begon te gillen dat hij haar leven had verpest. Ja, dat was hem wel eens gebeurd, dat hij tegen iemand opbotste (je zou denken dat hij erdoor geleerd had om meer op te letten waar hij was, maar Jupiter zweerde bij hoog en laag dat mensen gewoon uit het niets verschenen) en dat die persoon dan zich net gedroeg alsof hij het vreselijkste had gedaan wat hij ooit had kunnen doen. "Ik ken er een paar," knikte hij, terwijl hij al door zijn zakken begon te zoeken naar zijn toverstok. "Ik ben geen expert, helaas, altijd teveel opgegroeid met bedienden om iets voor mezelf te kunnen doen, maar een paar dingen zijn me wel bijgebleven..." En voorzichtig begon hij met de zachtste spreuk die hij kende. Ah, het werd eh... iets minder rood? "Maar er is vast iemand die jaloers was," grijnsde hij naar Heaven, "iemand die vond dat je er te knap uitzag en daardoor had besloten je te vervloeken." Kon hij zich wel voorstellen, hoor, Heaven was daadwerkelijk één van de knappere meisjes die hij ooit had gezien, en hij kende wel wat jaloerse mensen die zoiets zouden doen. "Wel zonde voor je jurken, eigenlijk." Hij deed de spreuk nog een keer.
  11. [1837/1838] We're howling, forever

    Zaterdag 31 maart 1838 - 's avonds - het feestje dat zo onderhand op de gang is uitgelopen Jupiter was op zich redelijk sociaal, maar ook weer niet sociaal genoeg dat hij naar alle feestjes op de campus wilde gaan. Dan was je bijna dag en nacht bezig en als je dan ook nog wilde studeren en een beetje goed voor jezelf wilde zorgen, kreeg je nooit slaap en eh... tja. Hij had andere prioriteiten. Maar af en toe kreeg je weinig keuze en was er een feestje waar je vrienden je naar toe sleepten en wat je sowieso nauwelijks kon ontwijken omdat je de muziek van de andere kant van het gebouw hoorde. Dit was één van die feestjes, met veel te veel mensen waarvan de helft al stomdronken was, zodat niet alles meer in één appartement paste maar zo onderhand twee appartementen en drie gangen over had genomen. Het voordeel was dat er wel overal bier te vinden was en dat er meer dan genoeg meisjes waren waar hij niet ooit een half jaar geleden een soortement van relatie had gehad en die daar nog altijd een tikje zuur over waren, dus, het was best een prima feestje. Zelfs toen hij per ongeluk tegen iemand opbotste, een prachtige jongedame. Niet eens expres, hoor, hij had haar zelfs niet eens gezien omdat hij zich net omdraaide en zo tegen haar opbotste, maar tragisch genoeg raakte zijn elleboog net het glas wijn dat ze in haar handen had en stortte dat dus over haar jurk heen. "Oh shit," zei hij, terwijl hij snel zijn bier op de grond zette en toen eh... even niets kon doen, want hij had niets om die wijn mee op te deppen. "Het spijt me," zei hij sneu. "Ehm... kan ik je helpen met het schoon te maken?" Hij glimlachte zijn beste 'ik ben vriendelijk' glimlach. Privé!
  12. Mijn Personagedossier kan worden nagekeken!

  13. Jupiter de Haviland

    Algemeen Naam: Jupiter de Haviland Geboortedatum: 26 februari 1816 Leeftijd: 22 Bloedlijn: Volbloed Burgerlijke staat: Ongetrouwd Opleiding: 1827/1828 tot 1833/1834: Zweinstein - afdeling Zwadderich 1834/1835 tot huidig: Universiteit - Magisch Recht. Specialisatie: Strafrecht Beroep: 1836/1837 tot huidig: Ministerie van Toverkunst - Magische Wetsraad: Klerk Woonplaats: Cambridge, studentenhuis. Zijn ouders wonen in Reading, Berkshire. Rijkdom: Bovengemiddeld. Het familiefortuin is helaas naar de andere tak van de familie gegaan, maar Jupiters vader heeft een goede baan en hij heeft zelf ook alle kansen gehad om naar de universiteit te gaan en dus zelf een goede baan te vinden. Politieke voorkeur: Magisch Verbond, heel saai, hij is een conformist. Achtergrond Familie: Vader: Nero de Haviland Moeder: Elizabeth de Haviland Neef: George de Haviland Nicht: Rachel Dane Neef: Raphael King Nicht: Anne Lennox Neef: Ovid de Haviland Geschiedenis: Jupiter’s leven zou heel anders zijn geboren als zijn vader net wat ouder dan zijn broer was geweest of als Cepheus niet had besloten om één van zijn bastaarden te adopteren. De eerste paar jaren van zijn leven was er nog de kans dat Jupiter mogelijk het hele familiebdrijf en fortuin zou erven, waar zijn ouders goede hoop op hadden, maar Jupiter zelf was een stuk pessimistischer ingesteld. En kijk nou, in 1834, precies op het moment dat Jupiter bijna zou beginnen aan zijn studie Magische Bedrijfskunde (waar hij vooral in gedwongen was door zijn ouders) werd George Williams geadopteerd. Ach, gaf niet. Jupiter switchte direct over naar een rechtenstudie, want dat wilde hij altijd al doen, en hij stuurde George een vriendelijke kaart. Zijn ouders zijn nog steeds chagrijnig en worden dus genegeerd op familiefeestjes, maar ach, het zijn toch chagrijnige mensen. Uiterlijk Faceclaim: Max Irons Huidskleur: Wit Haar: Bruin, kan krullen als het langer is, maar hij houdt het netjes in bedwang. Oogkleur: Blauw Lichaamstype: Langer dan gemiddeld, actief lichaam. Kledingstijl: Altijd strak in het pak. Niet per se modieus, maar klassiek. Eigendommen Toverstok: Eiken, staarthaar van een eenhoorn, stevig, 34 centimeter. Karakter Positieve eigenschappen: - Aanhoudend - Ambitieus - Analytisch - Beleefd - Besluitvaardig - Diplomatiek - Discreet - Efficiënt - Gedisciplineerd - Gefocused - Georganizeerd - Idealistisch - IJverig - Professioneel Negatieve eigenschappen: - Bevooroordeeld - Bezitterig - Confronterend - Controlerend - Cynisch - Dominant - Dwangmatig - Egoïstisch - Hypocriet - Kieskeurig - Koppig - Manipulatief - Obsessief - Perfectionistisch - Pretentieus - Veroordelend
×