Jump to content

Jupiter de Haviland

Magisch Verbond
  • Content count

    39
  • Joined

  • Last visited

    Never
  • Days Won

    1

Jupiter de Haviland last won the day on April 18

Jupiter de Haviland had the most liked content!

About Jupiter de Haviland

Profile Fields

  1. [1837/1838] And here she comes, the storm

    Ehhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhhh. Dit was niet de eerste keer dat een meisje tegen hem had gezegd dat ze van hem hield. Hij had vriendinnetjes op Zweinstein gehad, en soms was het gewoon een tienerliefde geweest die na twee keer aan elkaars lichaam zitten wel weer over was gewaaid, en soms was het iets intenser geweest, intens dat je in elkaar wilde verdrinken zonder dat je ooit nog lucht nodig had, maar uiteindelijk was hij zich altijd beginnen te... vervelen. Hij was nooit de eerste die 'ik houd van je' zei. Diep inwendig zuchtte hij dus ook, want hij vond Heaven wel leuk en aardig, maar hield hij van haar? Kom op, ze kenden elkaar nauwelijks! Ze waren niet meer dan twee mensen die keken of ze in elkaars leven pasten, voordat ze aan diepzinnig gebrabbel begonnen over of ze van elkaar hielden of niet. Maar tja, Heaven was een heel ander type, blijkbaar, en hij wilde haar wel een beetje tevreden houden, voorlopig. Tot nu toe vond hij dat wel waard. Dus, toen de kus weer vanzelf eindigde, drukte hij er nog één op haar kaak en loog hij: "Ik ook." Tja.
  2. [1838/1839] Go astray with me

    Waarom was dit gesprek nog steeds niet voorbij? Waarom konden ze niet gewoon over de leuke dingen ter wereld praten, over wat ze had gedaan de afgelopen tijd, welke restaurants ze nog wilde probeerden, wanneer ze elkaar weer zouden zien, in plaats van dit stomme gedoe? Het was een misverstand geweest en allang opgelost, maar Heaven leek er nog steeds boos over, terwijl hij niets had misdaan. Wat wilde ze nog meer van hem? Dat hij haar op zijn knieën smeekte om hem te vergeven? "Ik zie niet in waarom dat moeilijker zou zijn, in alle eerlijkheid," zei Jupiter, terwijl hij met een zucht wat meer achterover leunde. Dit was niet hoe hij zijn lunch had willen doorbrengen. "Maar sowieso snap ik eigenlijk niet wat het probleem nou is." Hij wierp haar een strakke blik toe. "Kunnen we het niet gewoon laten liggen en een leuke tijd hebben met elkaar?" Eén zonder al dit gedoe.
  3. [1838/1839] Go astray with me

    Nee, Jupiter was er niet zeker van en hoe moeilijker ze deed, hoe minder zeker hij daar ook over werd, maar hij was wel het type dat beslissingen kon nemen. Hij had tegen haar gezegd dat hij haar mee zou nemen en dan zou hij het doen ook, zolang ze nog niet zijn grens had bereikt van wat hij aankon. Heaven had gelijk, hij was inderdaad het type dat haar gewoon direct zou laten vallen. Want hij hield er niet van om in het dagelijks leven de grenzen op te zoeken, om te kijken hoe ver ze konden komen. Hij wilde het gewoon goed hebben, vanaf het begin. "Je bent het eerste meisje dat ik meeneem naar mijn ouders," waarschuwde hij haar lichtjes, "dus ik had tijd nodig om te beslissen." Hij was nou eenmaal een rationeel persoon, gooide zichzelf niet zomaar ergens in, maar besloot van tevoren op welk termijn hij dingen zou doen. Daar wilde hij best wel eens vanaf wijken, een termijn was nou eenmaal ook maar een manier om een doel te behalen, maar wel voor een goede reden. Dat hij nooit tijd voor haar had, was een rotargument en hij trok dus ook even een wenkbrauw op. "Op zich," antwoordde hij neutraal, "maar ik had gehoopt dat we zover in onze relatie zouden zijn dat we niet direct allerlei conclusies trokken." Alsof hij dat expres had gedaan en alsof, als hij dat had gedaan, hij zo dan naar deze afspraak zou komen! "Tijdens de drukke perioden op mijn werk heb ik inderdaad niet altijd tijd, nee, maar ik probeer altijd mijn best te doen om wat tijd vrij voor je te maken." Dat was de reden voor dit afspraakje, niet waar? Vriendelijk in het openbaar ook nog eens, zodat Heaven wist dat het om haar ging en niet (alleen) om seks. "De volgende keer hoop ik dat je me toch het voordeel van de twijfel gunt." Zou hij voor haar ook doen en Jupiter vond het fijn als dingen in balans waren.
  4. [1837/1838] And here she comes, the storm

    Dacht hij dat echt? Ehm... mogelijk. Oh, Heaven had haar goede kwaliteiten hoor en er was best wel een aardig gesprek met haar te voeren, vooral omdat ze vaak aan zijn lippen lag en dat vond hij sowieso een prettige plek voor mensen om te zijn, maar hij zou haar niet de meest interessante persoon op aarde noemen. Maakte weinig uit, het was niet alsof hij allerlei grote plannen voor Heaven had en dat hij er teleurgesteld in zou zijn als ze die niet zou kunnen waarmaken. Hij wilde gewoon met haar naar bed, vaak, op verschillende plekken en op verschillende manieren, en ze was lief en knap genoeg om de rest van de tijd aan zijn arm te houden. Tot hij zich begon te vervelen. "Natuurlijk denk ik dat echt," grinnikte hij tegen haar huid aan, altijd zacht, rook altijd heerlijk naar goede parfum, want Heaven had een goede smaak. "Je bent uitzonderlijk en ik kan nooit genoeg van je krijgen." Wat ook de reden was dat zijn hand nu onder haar rok glipte, onder weg naar het zoete gedeelte van Heavens lichaam.
  5. [1838/1839] Send my love to the system

    Nee, kijk, geen ervaring dus, maar volgens madame was ze een snelle leerling en zou ze binnen een uurtje alles wel kunnen. Jupiter lachte even, 90% hartelijk, 10% leedvermaak, terwijl hij de deur van het archief opende. Van buiten was het al imposant, maar van binnen was het nog groter ook, zodat je een ruimte met vier verdiepingen kreeg. "Nou, dan zullen we een timer zetten, niet waar?" zei hij vrolijk, terwijl hij met zijn toverstok zwaaide. "Over een uur zal er een alarm afgaan en dan zal ik je alleen laten, zodat je het daarna zelf kunt doen! Lijkt me leuk om een soort examen te houden, niet waar?" Hij keek er nu al naar uit om haar te vertellen dat ze was gezakt. "Goed, alles is chronologisch georganiseerd," zei Jupiter, terwijl hij naar de rechterkant van de ruimte gebaarde. "Elke zaak heeft zijn eigen kastruimte, en de nieuwe zaken staan vooraan, op de bovenste verdieping. Is iets afgesloten, dan gaat het automatisch naar beneden, georganiseerd op datum dat de zaak is afgesloten. Alle documenten die voor de zaak zijn opgevraagd en gemaakt zullen daarin bijgehouden worden. Maar er worden vaak dingen opgezocht voor andere zaken en mocht er een verzoek zijn binnengekomen, dan moet je die dus opzoeken." Hij knikte naar links van de deur, waar een stapel memo's lag. "Dat zijn alle verzoeken. Als er één binnenkomt, moet je het juiste document opzoeken, een kopie maken en dat naar de juiste afdeling sturen. Tot nu toe vragen?"
  6. [1837/1838] And here she comes, the storm

    Nou, Jupiter ging er vanuit dat hij heus wel in een grot zou kunnen overleven, Jupiter ging er vanuit dat hij alles kon en alleen bepaalde dingen niet deed omdat hij er geen zin in had, wat de reden was dat hij op dit moment niet zijn hele hebben en houwen naar de grot verhuisde. Jupiter ging graag overal honderd procent voor, of niet, maar dan wist hij in ieder geval dat hij het wel nog kon doen. Falen, daar hield hij niet van. Deed hij dus ook niet. "Nou," lachte hij, "Als je niet beter wist, zou je het vast wel kunnen. Je bent intelligent." Hij kuste in haar hals en begon langzaam haar jurk omhoog te trekken. "En nieuwsgierig." Nog een kus. "En een doorzetter."
  7. [1838/1839] Go astray with me

    "Voor mijn moeder," probeerde hij geruststellend te glimlachen. "Ze is binnenkort jarig, dus ik wilde wat parfum voor haar kopen." Hij kon zweren dat hij het daar met Heaven over had gehad, dat zijn moeder jarig was binnenkort, dat Heaven misschien met hem mee zou gaan, hoewel Jupiter daar nog niet over had besloten, blah, blah, blah... Had hij eigenlijk nog nooit gedaan, een meisje mee naar huis nemen, en hij was het ook nog niet van plan geweest tot er echt sprake was van een verloving, maar op dit moment wilde hij vooral dat het gedoe ophield. "Waarom ga je niet met me mee? Morgen?" Kijk, Heaven, hij wilde best wel! "Natuurlijk ben ik je niet beu," zei hij dus ook sussend en hij reikte even naar voren om zijn hand op de hare te leggen. "Ik wil je nooit weg, ik vind je hartstikke leuk!" Over het algemeen gesproken... nu had hij eigenlijk wel genoeg van dat gezeur, maar hij had geen zin in de ruzie die dat zeggen zou ontketenen. "Is er iets dat ik kan doen om je daarvan te overtuigen?" Een stappenplan, graag, perfect uitgewerkt zodat hij hier een einde aan kon maken en het allemaal goed kon doen. Vond hij sowieso leuk.
  8. [1838/1839] Send my love to the system

    Ja, Jupiter kende de Cotterells wel, ze waren aanwezig in elke opgave van de Ochtendprofeet, hun namen onder de meest intrigerende stukken vaak, behalve die over zwerkbal maar dat was vooral omdat Jupiter niet hield van Zwerkbal, en hij had wel eens een klas gevolgd bij professor Cotterell, tot die ermee was gestopt en was overleden. Zonde, hoor, het was echt een goede leraar geweest. Maar goed, deze jongedame (hoewel, misschien moest hij haar gewoon vrouw noemen, jongedame voelde toch niet helemaal correct) was dan wel een Cotterell, maar hij had haar naam nooit gezien in de krant. Hm... "Nou, dat zou ik niet zo simpel zeggen," zei Jupiter vriendelijk, maar wel met een ijzig randje, want nogmaals: hij had zich kapot gewerkt! "Het is een behoorlijk belangrijke functie die meestal gaat naar rechtenstudenten, die toch wat meer op de hoogte zijn van het jargon." Hij wierp een schattende blik op mevrouw Cotterell. "Of heeft u soms ervaring met dit soort bestanden?" Hij betwijfelde het.
  9. [1837/1838] And here she comes, the storm

    Ja, als Jupiter een betere grot uit had kunnen kiezen, had hij dat ook graag gedaan en ergens vond hij het vreselijk dat hij met zijn date op deze vreselijke plek geëindigd was. Jupiter zorgde er graag voor dat alles perfect was, tot haast op het obsessieve af, en als hij op een date was, werd dat haast nog erger. Ergens zat hij nog steeds klem tussen dat hij aan de ene kant nog steeds de top van de berg wilde bereiken, gewoon om te bewijzen dat het kon, en aan de andere kant om gewoon te vertrekken en naar huis te gaan zodat hij een bubbelbad voor hem en Heaven kon vullen. Hij wist nu al dat hij Heaven nooit meer terug naar een berg zou nemen. "Ik ben bang van wel, ja," gaf hij toe. Daar kon hij wel wat aan doen, toch? "Nou, ik denk dat we het maar wat comfortabeler moeten gaan maken..." En met een paar transfiguratiespreuken later had hij een paar stenen omgetoverd in kussens en kon hij Heaven op zijn schoot trekken. Altijd een stuk beter. "Kun je je voorstellen dat de mensheid ooit in grotten heeft gewoond?" lachte hij zachtjes, terwijl hij een hand door haar prachtige lokken liet gaan. "Dan vind ik onze hotels van nu een stuk comfortabeler." Hoera voor de persoon die bedden had uitgevonden.
  10. [1838/1839] Send my love to the system

    Nee, niet bij zijn baas. Ja, Jupiter had natuurlijk wel een baas, één of andere doodsaaie man die al tachtig jaar deze functie had en die niemand durfde te ontslaan omdat hij dertig connecties had met alles en iedereen en dus waarschijnlijk niet van zijn stoel gegooid kon worden tot hij erin was gestorven en begon te stinken, en dan zou er een massieve worsteling ontstaan over wie de meeste connecties bij elkaar kon graaien om op deze positie terecht te komen, nee, Jupiter was daar niet boos over, sst, maar in ieder geval, hij had wel een baas, maar ook zo zijn verantwoordelijkheden. En tot voor kort waren die verantwoordelijkheden dat dit zijn baan was geweest en dus was hij de ultieme persoon om haar in te werken. "Nee hoor," zei hij vriendelijk. "Mevrouw Cotterell, toch? Ik ben Jupiter de Haviland, degene die u in zal werken." Hij gebaarde dat ze hem kon volgen, naar de liften toe. "Tot voor kort was het mijn positie, maar nu ik ben afgestudeerd..." Ergens stak het hem wel dat zijn studentenbaantje dus blijkbaar het type was dat je zo aan een leek kon geven. Leuk, hoor. Hij had zich er kapot op gewerkt! "Heeft u eerder in een administratieve functie gewerkt?"
  11. [1838/1839] Go astray with me

    Wat? Maandag? Jupiter fronste zijn wenkbrauwen terwijl hij probeerde te bedenken wat hij maandag had gedaan en of hij Heaven ergens had gezien. Hij was toch de hele dag op kantoor geweest? Tot nu toe had Heaven hem nooit komen bezoeken op het Ministerie, was het misschien ook nog te pril in hun relatie voor, en daarbij zou hij haar toch niet zomaar genegeerd hebben? Of had ze hem misschien gezien toen hij even wat eten was gaan halen tijdens de lunch... Of oh wacht, hij was nog even naar het warenhuis gegaan om een cadeautje te kopen voor zijn moeder die binnenkort jarig was. "Lieverd," suste hij haar zachtjes. "Ik zou je nooit zomaar negeren, eerlijk waar. Maar maandag was ik redelijk afgeleid, we hadden een belangrijk dossier op het werk en ik moest even een cadeautje ophalen, dus als je me dan hebt gezien..." Dan was de kans best groot dat hij haar gewoon over het hoofd had gezien, ook al zou hij dat normaal gesproken nooit doen. "Nee, nee," zuchtte hij, toch een beetje vermoeid, want Heaven, kom op nou. "Natuurlijk wil ik je in het openbaar zien, dat weet je toch?" Ergens wilde hij vragen hoe hij het goed kon maken zodat ze met dit gedoe op konden houden, maar hij had niets verkeerds gedaan! En stiekem kon Jupiter er niet tegen als hij zijn gelijk niet kreeg. "Het draait echt niet alleen om dat, zo'n persoon ben ik niet."
  12. [1838/1839] Go astray with me

    Hij had haar genegeerd??? Wanneer dan? Zodra hij hier binnen was gekomen had hij naar haar geglimlacht, want hij vond het altijd fijn om haar te zien, ze was nou eenmaal prachtig, en daarna was hij direct naar haar toegelopen. En hij had haar nooit eerder genegeerd, toch? Elke keer dat hij in de aanwezigheid van Heaven was, leek zijn aandacht automatisch naar haar te gaan, alsof de rest er allemaal even niet meer toe deed. "Lieverd," zei hij dus ook rustig. "Ik vind je niet dom, maar ik heb daadwerkelijk geen idee waar je het over hebt. Ik zou je nooit negeren." Hij zuchtte diep en wierp onbewust een blik om zich heen, naar de andere stelletjes, die allemaal niet leken te vechten. "Ik denk dat het een misverstand is, dus kunnen we dit niet gewoon laten liggen en een leuke dag hebben?"
  13. [1837/1838] And here she comes, the storm

    Het was niet helemaal het vuur dat hij ervan verwachtte, in alle eerlijkheid, maar nadat Heaven de takken had gedroogd en hij het nog een keer probeerde, smeulde het allemaal wel prima. Het voelde niet direct warmer, maar hij vergeleek natuurlijk ook zijn magische open haarden en kachels thuis met een zielig stapel takjes dat hij hier in de brand had gestoken. Ergens bloeide het idee op om het beklimmen van de berg maar op te geven en in plaats daarvan een hotelkamer op te zoeken, want misschien was hij hier gewoon niet voor geschikt. "Dit is de eerste keer," grijnsde hij naar Heaven, terwijl hij zijn arm om haar middel sloeg en haar dichter tegen zich aan trok. "Maar niet echt voor herhaling vatbaar, moet ik toegeven." De volgende keer dat ze iets sportiefs zouden doen, zou het wel de trappen van zijn appartement beklimmen, zijn. "Het is ook een beetje een trieste grot, niet waar?" Er was niet eens een schat in verborgen. Nou ja, een schat die niet Heaven was.
  14. [1838/1839] Go astray with me

    Nee, oké, dat alles niet goed was, was hem ook al wel opgevallen, dus eigenlijk een dom idee om dat zomaar te zeggen, maar wat had hij anders gemoeten? Wat hij graag wilde was dat ze hem zou vertellen wat er mis was, zodat hij het weer goed kon maken. Jupiter hield er niet van als er problemen waren, en al helemaal niet als die makkelijk op te lossen waren met wat communicatie. Hij wist heus wel dat hij niet perfect was (hoewel hij dat eerlijk gezegd altijd wat moeilijk vond om te accepteren), maar hij wilde best wel aan zijn problemen werken. Als hij wist wat die waren, dan. "Je hebt niets verkeerds gedaan," fronste hij, terwijl hij haar woorden probeerde te ontleden tot iets dat hij kon begrijpen. "En ik schaam me niet voor je, natuurlijk niet. Anders had ik toch niet in dit theehuis afgesproken?" Hij gebaarde even om zich heen, naar de romantische aankleding en alle mensen om zich heen die hen samen zouden zien. "Ik heb eerlijk gezegd geen idee waar je het over hebt." En wat uitleg zou fijn zijn, Heaven.
  15. [1837/1838] And here she comes, the storm

    Jupiter lachte even vrolijk terug, want natuurlijk durfde hij het aan. Jupiter vond zichzelf niet echt overmoedig, hij was niet van plan om van een toren af te springen en een draak te bevechten, maar eerlijk gezegd kon hij een uitdaging niet zo goed weerstaan als hij zelf dacht. En een relatie bracht heel veel uitdagingen met zich mee, nu ze elkaar nog moesten leren kennen en de grenzen moesten opzoeken. Hij wilde precies weten wat Heaven leuk vond, wat ze kon doen en waar ze belang aan hechtte en zich daar dan naar gerangschikken, zolang het niet tegen zijn moralen ging, natuurlijk. Hij gooide zich altijd vol enthousiasme in een nieuwe relatie, eigenlijk, en niet iedereen vond dat even aantrekkelijk of kon dat goed waarderen. En laten we eerlijk zijn: als hij eenmaal de negatieve kanten kende en besloot dat hij daar geen zin in had, was hij ook zo weg. "Precies, precies," knikte hij enthousiast naar haar, want ja, zodra de regen eenmaal ophield konden ze vast zo doorlopen naar de bergtop. Hij dacht even niet aan de modder die dan vast op het pad zou liggen, daar zou hij wel later met veel spijt achter komen. Goed, een vuurtje. Jupiter knikte even bij zichzelf, terwijl hij om zich heen keek, op zoek naar iets dat in de brand gestoken kon worden. Gelukkig waren er in de loop van tijd wat takken naar binnen gewaaid die hij snel bij elkaar sprokkelde en dat enigszins netjes bijeen stapelde. En toen met een spreuk later stond alles in de brand. En doofde het snel uit. "Hm, lijkt erop dat ik wat verkeerd heb gedaan," zei hij, de meest nutteloze zin ooit, want ja, goh. Als hij het goed had gedaan, dan zou het gewoon doorbranden, toch? "Misschien zijn de takken niet droog genoeg..."
×