Jump to content

Jupiter de Haviland

Magisch Verbond
  • Content count

    28
  • Joined

  • Last visited

    Never

About Jupiter de Haviland

Profile Fields

  1. [1838/1839] Go astray with me

    Hij had haar genegeerd??? Wanneer dan? Zodra hij hier binnen was gekomen had hij naar haar geglimlacht, want hij vond het altijd fijn om haar te zien, ze was nou eenmaal prachtig, en daarna was hij direct naar haar toegelopen. En hij had haar nooit eerder genegeerd, toch? Elke keer dat hij in de aanwezigheid van Heaven was, leek zijn aandacht automatisch naar haar te gaan, alsof de rest er allemaal even niet meer toe deed. "Lieverd," zei hij dus ook rustig. "Ik vind je niet dom, maar ik heb daadwerkelijk geen idee waar je het over hebt. Ik zou je nooit negeren." Hij zuchtte diep en wierp onbewust een blik om zich heen, naar de andere stelletjes, die allemaal niet leken te vechten. "Ik denk dat het een misverstand is, dus kunnen we dit niet gewoon laten liggen en een leuke dag hebben?"
  2. [1837/1838] And here she comes, the storm

    Het was niet helemaal het vuur dat hij ervan verwachtte, in alle eerlijkheid, maar nadat Heaven de takken had gedroogd en hij het nog een keer probeerde, smeulde het allemaal wel prima. Het voelde niet direct warmer, maar hij vergeleek natuurlijk ook zijn magische open haarden en kachels thuis met een zielig stapel takjes dat hij hier in de brand had gestoken. Ergens bloeide het idee op om het beklimmen van de berg maar op te geven en in plaats daarvan een hotelkamer op te zoeken, want misschien was hij hier gewoon niet voor geschikt. "Dit is de eerste keer," grijnsde hij naar Heaven, terwijl hij zijn arm om haar middel sloeg en haar dichter tegen zich aan trok. "Maar niet echt voor herhaling vatbaar, moet ik toegeven." De volgende keer dat ze iets sportiefs zouden doen, zou het wel de trappen van zijn appartement beklimmen, zijn. "Het is ook een beetje een trieste grot, niet waar?" Er was niet eens een schat in verborgen. Nou ja, een schat die niet Heaven was.
  3. [1838/1839] Go astray with me

    Nee, oké, dat alles niet goed was, was hem ook al wel opgevallen, dus eigenlijk een dom idee om dat zomaar te zeggen, maar wat had hij anders gemoeten? Wat hij graag wilde was dat ze hem zou vertellen wat er mis was, zodat hij het weer goed kon maken. Jupiter hield er niet van als er problemen waren, en al helemaal niet als die makkelijk op te lossen waren met wat communicatie. Hij wist heus wel dat hij niet perfect was (hoewel hij dat eerlijk gezegd altijd wat moeilijk vond om te accepteren), maar hij wilde best wel aan zijn problemen werken. Als hij wist wat die waren, dan. "Je hebt niets verkeerds gedaan," fronste hij, terwijl hij haar woorden probeerde te ontleden tot iets dat hij kon begrijpen. "En ik schaam me niet voor je, natuurlijk niet. Anders had ik toch niet in dit theehuis afgesproken?" Hij gebaarde even om zich heen, naar de romantische aankleding en alle mensen om zich heen die hen samen zouden zien. "Ik heb eerlijk gezegd geen idee waar je het over hebt." En wat uitleg zou fijn zijn, Heaven.
  4. [1837/1838] And here she comes, the storm

    Jupiter lachte even vrolijk terug, want natuurlijk durfde hij het aan. Jupiter vond zichzelf niet echt overmoedig, hij was niet van plan om van een toren af te springen en een draak te bevechten, maar eerlijk gezegd kon hij een uitdaging niet zo goed weerstaan als hij zelf dacht. En een relatie bracht heel veel uitdagingen met zich mee, nu ze elkaar nog moesten leren kennen en de grenzen moesten opzoeken. Hij wilde precies weten wat Heaven leuk vond, wat ze kon doen en waar ze belang aan hechtte en zich daar dan naar gerangschikken, zolang het niet tegen zijn moralen ging, natuurlijk. Hij gooide zich altijd vol enthousiasme in een nieuwe relatie, eigenlijk, en niet iedereen vond dat even aantrekkelijk of kon dat goed waarderen. En laten we eerlijk zijn: als hij eenmaal de negatieve kanten kende en besloot dat hij daar geen zin in had, was hij ook zo weg. "Precies, precies," knikte hij enthousiast naar haar, want ja, zodra de regen eenmaal ophield konden ze vast zo doorlopen naar de bergtop. Hij dacht even niet aan de modder die dan vast op het pad zou liggen, daar zou hij wel later met veel spijt achter komen. Goed, een vuurtje. Jupiter knikte even bij zichzelf, terwijl hij om zich heen keek, op zoek naar iets dat in de brand gestoken kon worden. Gelukkig waren er in de loop van tijd wat takken naar binnen gewaaid die hij snel bij elkaar sprokkelde en dat enigszins netjes bijeen stapelde. En toen met een spreuk later stond alles in de brand. En doofde het snel uit. "Hm, lijkt erop dat ik wat verkeerd heb gedaan," zei hij, de meest nutteloze zin ooit, want ja, goh. Als hij het goed had gedaan, dan zou het gewoon doorbranden, toch? "Misschien zijn de takken niet droog genoeg..."
  5. [1838/1839] Go astray with me

    Jupiter was zich echt van geen kwaad bewust, in alle eerlijkheid, dus hij dook gewoon precies op tijd af en wilde Heaven vrolijk begroeten, want het was Heaven en hij was doller op haar dan hij had verwacht. Ja, hij had inderdaad een paar dagen geleden een cadeautje gekocht, voor zijn moeder, en hij had haar toen niet gezien (druk, druk, hij had het altijd druk), maar hij had geen idee dat Heaven daar mee zat. Vandaar dat hij verbaasd naar haar keek toen ze zo kil negeerde. "Eh, nee?" fronste hij, terwijl hij haar dan maar niet een kus gaf, en in plaats daarvan op de stoel tegenover haar zakte. "Waarom zou ik? We hadden toch afgesproken?" En hij maakte geen afspraak als hij de ander niet wilde zien, Heaven, waar sloeg dat op? Wat een verspilling van tijd. "Is alles goed?" vroeg hij maar, want eh... dit was niet de normale Heaven. Voor zover hij wist.
  6. [1837/1838][15+] We're howling, forever

    Het was half een grap, hoor, hij verwachtte niet echt dat hij een cijfer zou krijgen, maar aan de andere kant beviel het idee hem eigenlijk ook wel. Als hij het goed deed was het natuurlijk een tien waard, maar het was wel de eerste keer dat hij dit bij Heaven deed en hij wilde verbeteringspunten. Het liefste zou hij hebben dat ze een heel essay over hem zou schrijven, maar dat was misschien wat teveel gevraagd. Toch? Hij grinnikte wat en drukte een zachte kus op haar dij. "Tussen 1 en een 10?" Hoewel hij er vanuit ging dat hij wel een voldoende had gehaald, hoor. Of ze had een neporgasme gehad. Kon ook. Zou wel vervelend zijn.
  7. [1837/1838] And here she comes, the storm

    Ja, hij kon het op zich niet weten, maar hij had ook nou niet echt de moeite gedaan om het allemaal netjes op te zoeken, eigenlijk. Ze waren tovenaars, het weer konden ze de volgende vijf dagen precies per seconde voorspellen voor waar dan ook ter wereld, maar hij was er zo koppig vanuit gegaan dat het allemaal wel goed was dat hij niet eens de weersvoorspelling had gelezen en nu zaten ze dus door hem in deze grot. En sowieso was dat een dom idee geweest, maar goed. Dat kon hij zichzelf op zich nog wel vergeven, met het idee dat hij in de toekomst nooit meer iets sportiefs zou gaan doen met Heaven. "Ja, sorry," glimlachte hij nogmaals. "Nu moet ik je eigenlijk wel een jurk kopen, niet waar?' Misschien moesten ze dat maar als volgend afspraakje gaan doen: winkelen. Daar kon nooit iets verkeerds bij gaan, dacht hij. Hadden ze vast talent voor dat alles in elkaar zou storten, maar goed, dat eh, zag hij later dan wel. "Maar laat me je een beetje opdrogen..." Hij kende gelukkig wel een paar nuttige spreuken, dus een tijdje later waren ze tenminste ietsjes warmer. "Het zou wel zonde zijn om nu naar huis te gaan, he?" lachte hij een beetje, terwijl hij een blik wierp naar de regenbui buiten. "We zijn al meer dan halverwege..." Dus het opgeven was iets dat Jupiter niet echt kon hebben nu. Hij was altijd het type dat binnen vijf seconden besloot of hij iets wel of niet zag zitten en als hij het niet zag zitten wilde hij er ook vanaf ook. "Hm, zal ik een vuurtje bouwen?" Kon hij dat? Hopelijk.
  8. [1837/1838][15+] We're howling, forever

    Oral-a-thon deel 3! Ja, Jupiter was het type dat graag in een specifiek gerichte toekomst verkeerde. Dat het fijn vond om het hele leven samen te vatten in enkele opties en daar vervolgens uit te kiezen. Om alles dat overig was weg te snijden, te doen alsof het niet bestond en het neer te brengen op een binaire keuze: a of b. Heaven was blijkbaar niet het type, Heaven was blijkbaar het type om zich gewoon weg te keren van de opties die hij aan had geboden en haar eigen keuze te maken, gevoeld in de manier waarop ze hem kuste, zijn hand naar beneden begeleidde. En terwijl hij een spoor kussen naar beneden achterliet vroeg Jupiter zich af of hij dat erg vond of niet. Hij had altijd gedacht van wel, had zijn dates altijd getest op hoe goed ze zich aan de regels hielden, hoe goed ze de spelregels volgden van het eindeloze spel dat daten heette, maar nu hij Heaven had ontmoet die haar eigen weg volgde was er iets bedwelmend aan om haar pad te volgen zonder dat hij enig idee had waar het hem zou leiden. Nou ja, op dit moment wist hij best waar hij naar heen gebracht werd, welk gedeelte van haar lichaam hij uitvoerig ontdekte met zijn tong, maar elk meisje was uniek, had haar eigen geur, smaak en genot en dus was het tegelijkertijd iets nieuws en tegelijkertijd iets bekends. Hij kende niet de specifieke benamingen, had nooit veel interesse gehad om eens een boek open te slaan en de Latijnse namen uit zijn hoofd te leren, maar hij wist wat waar voor diende, had zich daar ooit uitgebreid op georiënteerd want Jupiter was een perfectionist, iemand die besloot dat als hij iets ging doen hij het verdomme goed ging doen ook en misschien was hij dan wel iets te klinisch, te vasthoudend aan het beeld in zijn hoofd van wat hij moest doen, uiteindelijk wist hij haar hoogtepunt te vinden. "Wat voor cijfer zou je me geven?" vroeg hij, nog tussen haar benen, maar ze hadden de tijd, toch? Niets anders te doen deze avond.
  9. Vrijdag 25 mei 1838 - 's middags - een populaire wandelroute ergens in de bergen Dit was eigenlijk niet zo'n geweldig idee voor een date, besloot Jupiter al snel, want hij was dan wel atletisch ingesteld, maar hij was niet zo goed in bergen klimmen en Heaven... eh, ja, Heaven hoorde thuis in theehuizen en restaurants en nachtclubs, niet op een wandelroute met schoenen die totaal niet geschikt waren en een jurk waar nu een scheur in zat, sorry Heaven, en het was alleen dat Jupiter het obsessieve idee had dat als ze eenmaal de top bereikten dat het allemaal wel goed zou komen, dat de reden was dat ze door liepen. Maar natuurlijk niet, want halverwege de berg begon het te regenen en toen begon het te waaien en plotseling was er ook nog eens onweer... Kut. Jupiter wilde al half voorstellen om maar naar huis te verschijnselen en een lang bad te nemen, toen hij voor zich plotseling de opening van een grot zag en voordat hij echt wist wat hij deed pakte hij Heavens hand vast en trok hij haar rennend mee door de regen, tot ze in de ietwat warmte van de grot terecht kwamen. Nou ja, warmte... het was droog. "Sorry," glimlachte hij verontschuldigend naar haar. "Dit is waarschijnlijk de slechtste date waar je ooit op bent geweest." En dat kon hij niet uitstaan. Privé!
  10. [1837/1838][15+] We're howling, forever

    Margaux vindt het vast op dit moment vreselijk als ik vooruit spoel naar een later moment want ze vindt het zo leuk om seks te schrijven en toch hebben onze karakters altijd seks, Margaux, hoe kan dat, maar goed. Ze hadden seks. En nu weet ik eigenlijk niet wat ik verder moet schrijven. Dit is echt een fantastische post, let's be honest, de beste die ik ooit heb geschreven, een gigantisch meesterwerk waar Alexandre Dumas nog aan kan zuigen, maar hij heeft nooit seksscenes hoeven te schrijven, oké?! "Ik denk dat je jurk zo ondertussen wel schoon is," zei hij loom, terwijl hij zachtjes over haar arm streelde toen ze plotseling ineens in bed lagen. Wat raar. "Dus, wil je terug naar het feestje? Ik kan ook iets voor je koken, als je nog geen zin hebt om naar buiten te gaan." Wat een gastheer. Help, ik kan niet meer niet sarcastisch zijn.
  11. [1837/1838][15+] We're howling, forever

    Nou, hoe wilde Jupiter dat ook alweer gaan verhelpen... Die stem klonk uitnodigend, zoals zo'n beetje alles van Heaven eigenlijk uitnodigend was. De manier waarop ze naar hem keek, hoe ze hier zonder schroom in haar ondergoed zat, vrolijk babbelde over van alles en nog wat terwijl ze wachtten op haar jurk, leek hem allemaal uitnodigend. Maar toch, Jupiter hield van verbale communicatie. Hey, hij studeerde rechten voor een reden, oké? Langzaam schoof hij dichterbij. Ja, verbale communicatie was super, maar ineens zeggen 'Yo, wil je seks' zonder lichamelijk enigszins interesse tonen was ook weer zo'n ding. Shout-out naar Julienne. Hebben we ook weer vastgelegd dat Jupiter en Julienne elkaar niet zouden mogen. "Lichamelijke inspanningen zijn goed om warmer te worden," wees hij subtiel uit. "Of lichaamswarmte delen... Een warme douche helpt natuurlijk ook, maar dat is zo eenzaam."
  12. [1837/1838][15+] We're howling, forever

    Jupiter nam met een ietwat arrogante glimlach haar complimenten in ontvangst, want ja, hij hoorde graag dat mensen onder de indruk waren van zijn studiekeuzes en dat ze de beste verwachtingen van hem hadden. Sommige mensen raakten daar gestresst van, de verwachtingen van andere mensen, maar ergens was Jupiter een pleaser. Hij wilde dat mensen verwachtingen van hem hadden, want dat betekende dat ze onder de indruk van hem waren en als hij het dan ook beter kon doen dan die verwachtingen was dat mooi meegenomen ook. Dat was waarom hij zo lang met zijn ouders mee was gegaan in hun belachelijke idee dat hij ooit het bedrijf van de Havilands over zou nemen. Als hij dat daadwerkelijk had gedaan zou hij het verdomme nog goed doen ook, want dat was hoe Jupiter alles in zijn leven aangreep. Als hij ergens mee begon, wilde hij er het beste van maken wat hij ervan kon maken. "Ik zal mijn best doen," beloofde hij. Overigens gaat hij geen les geven over wijn want ik weet zelf niets van wijn af en ik heb geen zin om te googelen. "Hmhm," knikte Jupiter nadenkend. "Nou ja, er zijn bepaalde beroepen die sowieso om een diploma vragen en het dan uiteindelijk niet veel kan schelen welk diploma dat nou is, zolang je maar de juiste vaardigheden hebt geleerd, dus je vindt vast wel iets." Hij glimlachte haar moedig toe en met uiterste moeite liet hij zijn blik niet meer naar beneden afdrijven. Hij had toch een deken voor haar op moeten zoeken, gewoon om de verleiding te ontwijken. "Oh nee, het is niet makkelijk," lachte hij en hij nam nog een slok van zijn wijn voordat hij ook zijn glas veilig op de tafel zette. "Het kost veel voorbereiding om precies te weten wat je moet zeggen. Soms zit er wel een heel team achter om aan één speech te werken." Hij bleef even stil en oeps, zijn blik dwaalde toch wat naar beneden. "Je hebt het toch niet koud? Anders kan ik wel een manier verzinnen om daar mee te helpen." Hij schaamde zich stiekem een beetje, hoor.
  13. [1837/1838][15+] We're howling, forever

    "Strafrecht," zei hij simpelweg, want hoewel Heaven het persoon was dat uitgebreid beschreef waarom ze iets wel of niet wilde doen, was Jupiter wat... simpeler. Gebondiger. Waarom vijf woorden gebruiken voor iets dat je ook in één woord kon zeggen? Ja, ja, dat ging niet zo heel goed samen met rechten, maar hij deed best wel zijn best tijdens de les en zijn werkzaamheden, hoor. "Goh, kunstgeschiedenis, echt?" Hij wist niet echt waarom hij daar niet vanuit was gegaan bij Heaven, maar Heaven leek hem in alle eerlijkheid niet echt het type dat gewoon voor een kunstwerk zou staan en wat kon vertellen over het idee ervan. Eerder het type dat zelf graag kunst wilde zijn... Was goed gelukt, hoor, kunst zijn. "Ik wist het eigenlijk al redelijk snel," glimlachte hij naar haar. "Maar eerst was het plan dat ik bedrijfskunde ging doen, wilden mijn ouders graag. Rechten past echter meer bij me." En hij had de kans gekregen om zich wat aan zijn ouders te ontworstelen, dat was altijd fijn. "Maar kunstgeschiedenis bevalt nog wel? Of heb je nog steeds niet kunnen bedenken wat je nu wilde doen?" vroeg hij, een klein tikje plagend voor ze verontwaardigd zou zijn. Hij had wel wat andere ideeën over wat ze kon doen, hoor.
  14. [1837/1838][15+] We're howling, forever

    Ach, hij had er geen hekel aan om het te horen. Heaven had wel een leuke stem, zo één die vrolijk doorbrabbelde over van alles en nog wat waar je nooit echt naar luisterde, want je wist ergens dat het allemaal maar oppervlakkig was, maar dat maakte het juist ergens fijn om naar te luisteren. Een beetje als white noise op de achtergrond, eigenlijk, als het ruizen van de zee dat nooit eindigde maar je wel ontspannen van werd. "Ah, maak je geen zorgen," glimlachte Jupiter vriendelijk, terwijl hij op een stoel tegenover haar zakte. "Het is weinig moeite, hoor." Weinig moeite als je van nature al gewend was om moeite te doen voor anderen. Een glas wijn en een stel druiven waren niets bij een drie gangen diner, dus in verhouding... "Maar als je me echt graag wilt bedanken... Misschien eens een keer een dinertje?" Hoefde ze niet zelf te koken, hoor, hij nam haar graag mee naar een restaurant. "Studeer je eigenlijk ook?" vroeg hij, toch wel wat nieuwsgierig, en omdat ze nog een half uur met elkaar moesten praten kon hij net zo goed wat interessante vragen stellen. "Je zit niet in mijn jaar, geloof ik... het laatste?"
  15. [1837/1838][15+] We're howling, forever

    Oh ja, net nu Jupiter vrolijk had gezegd dat hij niets in huis had om te dragen herinnerde hij zich dat hij een hele stapel mantels had waar Heaven zich wel in had kunnen wikkelen. Wat te groot voor haar, waarschijnlijk, maar ach, wat maakte mode nou weer uit als het de keuze was tussen dat en halfnaakt zijn... Behalve dat Heaven al vrolijk had gezegd dat het allemaal niet hoefde. Hij glimlachte in ieder geval naar haar, altijd een leuk ding, glimlachen en begon netjes de knoopjes op haar rug los te maken. "Mannen hebben het toch altijd makkelijker dan vrouwen," zei hij, nadat hij eindelijk alles los had gemaakt en gebaarde dat ze hem kon volgen naar de bijkeuken. "Kijk, hier is de ton. Je hoeft het er alleen in te doen, dan doet hij alles vanzelf! Over een half uurtje is hij wel klaar." Een half uur was meer dan genoeg tijd om andere dingen te doen, niet waar? Hij liep alvast terug naar de woonkamer en zette de magische verwarming, speciaal voor Heaven, wat hoger, terwijl hij keurig twee glazen wijn in schonk. "Ik hoop dat je van rode wijn houdt... Dat is helaas het enige wat ik in huis heb." Wel goede wijn, hoor, natuurlijk had Jupiter goede wijn in huis. Straks zou je nog slechte wijn drinken, in wat voor miserabele staat van leven was je dan? "Ga maar ergens zitten," knikte hij, hij liet haar wijnglas automatisch naar haar toe drijven, terwijl hij wat kaasjes en druiven op een plank gooide. Hij was zo'n goede gastheer.
×