Jump to content

Seneca Damarcus

Inactief
  • Content count

    57
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    8

Seneca Damarcus last won the day on March 1

Seneca Damarcus had the most liked content!

About Seneca Damarcus

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    MV
  • Naam
    Lisa

Profile Fields

Recent Profile Visitors

555 profile views
  1. 2 November 1838 - Het Astoria Hotel I'm very happy to announce the marriage of Seneca and Gemma Damarcus OOC: Welkom dames en heren bij de prachtige en goed georganiseerde bruiloft van Seneca Damarcus en Gemma Walker. We hebben allemaal de verloving gemist, waaronder Seneca en Gemma zelf, maar over het algemeen is een baby droppen in iemands buik wel genoeg right? Anyway, we bevinden ons in hotel Astoria en de genodigden zijn bekend gemaakt in de sociale kalender. Seneca heeft erg zijn best gedaan (u know, power and money and all) om de meest sprookjesachtige bruiloft te organiseren dat mogelijk is (like een beauty and the beast scene – thanks Lily). Dus, het sneeuwt in november how magical en ze zijn getrouwd in de tuin wat nog steeds toegankelijk is voor gasten hoor. Maar goed, het feest is in één van de grote zalen van het hotel en it’s time to get completely smashed, because al de fancy dingen die aanwezig kunnen zijn, zijn wel aanwezig en overal zijn bloedrode rozen te vinden – de enige bloemsoort waar ze het wel mee eens waren. So have fun and hide your little girls from Seneca. Hij moest het eerlijk toegeven. Het organiseren van begrafenissen gingen hem toch wat makkelijker af dan het organiseren van bruiloften, hoewel begrafenissen organiseren ook niet echt hoog op zijn lijstje stond, aangezien hij meestal de lijken gewoon ergens liet dumpen als ze in de weg lagen, want zelf zijn handen vuil maken was al helemaal niet een optie. Maar goed, een trouwerij, zijn trouwerij, de trouwerij van Seneca en een jong grietje die hij had bezwangerd. Hij had er heus wel eens aan gedacht hoor, een huwelijk, maar ook al had het bijna niet anders kunnen gaan dan dit rampscenario (die hij nog best aardig heeft kunnen uitstellen), had hij er toch wel wat anders bij voorgesteld. De aankleding was op zijn best gezegd: magnifiek. Alles was prachtig afgewerkt en de chocoladefonteinen, de bloedrode rozen en de geweldige bar waar een hele hoop alcohol geconsumeerd kon worden, maakte het hele plaatje compleet. Het hele wonderschone sprookje kon goed verbloemen dat dit een huwelijk was waar niemand, maar dan ook echt niemand op zat te wachten. En het allerergste van dit alles was nog ook dat dit niet alles was: hij kreeg er ook nog eens een kind bij in zijn schoot geworpen. Zo’n ondraaglijk monster dat alleen maar geld zou kosten en Seneca zou beroven van het kleine beetje levenslust dat hij nog in zijn verouderde lichaam had. Kon hij niet hier niet al ergens zijn strop ophangen? En zo stond hij daar, met een glas champagne in zijn hand en een gemaakte glimlach op zijn gelaat, terwijl hij van binnen begonnen was met sterven. Hij was getrouwd. En nu stond hij in de kou met sneeuw aan zijn schoenen plakkend en een arm om zijn ‘vrouw’ heen te poseren voor foto’s. Een ongemakkelijke situatie waar hij de groeiende buik van zijn lady Damarcus aan het ontwijken was en toch nog probeerde om er enigszins charmant uit te zien in hoeverre dat mogelijk was. Toch was de altijd blijvende irritatie van zijn gezicht af te lezen en na enigszins zuchten en kreunen wist hij eindelijk wat woorden uit te brengen. ‘Are we done yet?’ Het was namelijk tijd om samen met zijn gasten al het alcohol waar hij zoveel geld voor had neergeld te consumeren.
  2. IC Buitenwereld Mededelingen

    Met enige ergernis kondigt Seneca Damarcus aan: Het huwelijk van Gemma Charlotte Charity Walker & Seneca Labrencis Valerian Damarcus Vrijdag 2 november 1838 Hotel Astoria, Londen, Engeland Familie en vrienden zijn van harte uitgenodigd. De verloving werd verzegeld met een baby in de buik van onze geliefde Gemma.
  3. Afwezigheidstopic

    Ik heb een drukke periode op dit moment met mijn studie, stage en sport waardoor er nog maar weinig tijd over blijft om mijn sociale contacten te onderhouden. Ik zal wanneer ik kan online komen en jullie minder lang laten wachten op posts (i'm sorry for the past month), maar erg actief ben ik waarschijnlijk niet. Ik hoop daar sowieso in de zomer verandering in te brengen!
  4. [1837/1838] Cold and self-involved

    Een leidinggevende dame. Seneca heeft altijd moeite gehad met zijn seksuele voorkeur op het gebied van karakters van vrouwen. Onderdanige vrouwen waren nooit zo enthousiast en hadden ook wel erg weinig kennis van hoe ze moesten handelen, maar waren ook wel weer spannend door hun onkunde en maagdelijkheid. Ze gaven zich als tamme lammetjes over aan de grote boze wolf en het was een bepaalde macht wat zo heerlijk aanvoelde. Toch lag er ook wel een bijzondere charme in seksueel dominantere dames. Ze hadden meestal veel seksuele kennis en konden handelingen uitvoeren bij een man die alleen in de stoutste dromen voorkwamen. Bij Seneca was het wel wisselend en hing het vooral af van zijn emotionele staat of hij verlangde naar een prooi of een dame die zich wel veilig voelde tussen de warme aanrakingen in koude nachten. In Seneca’s ietwat wazige ogen leek het meisje voor hem ook wel enige ervaring te hebben in seksuele avontuurtjes en in het schemerige licht van de flikkerende lantaarns ontstond er een soort mantel van volwassenheid om het lieflijke kind voor hem. Wellicht was ze toch wel een stuk ouder dan dat hij haar eerder had geschat en kon ze hem plezieren op een manier dat hij wel erg aantrekkelijk vond in deze staat van dronkenschap. Seneca had er namelijk geen enkele moeite mee om de begeerlijke dame met de donkere lokken, volle lippen en verleidelijke sproeten te achtervolgen naar de desbetreffende steeg waar zij elkaars lichamen zouden ontdekken, waar hij zachtjes aan haar lokken zou trekken en zijn tanden langs haar huid zou laten glijden. Seneca was een ongeduldig man en ook al liet hij zich voor de verandering leiden naar hun bestemming, hij kon simpelweg niet toestaan om alle controle uit handen te geven. En daarom kon hij het niet laten onderweg richting het desbetreffende steegje om af en toe haar dicht tegen zich aan te drukken en zijn lippen in haar nek te planten, waarna hij met zijn tanden langs haar oorlel schraapte.
  5. Dont want you in my bloodline

    Hij glimlachte met samengeknepen ogen toen ze haar naam vertelde, een naam dat voor hem compleet onbekend was. Geen machtige tovenaarsfamilie van duistere afkomst of iets in die trant, maar toch was er iets aan haar dat als bewijs gold dat zij wel een volbloed was, wat precies was iets waar hij zijn vinger niet helemaal op kon leggen. Het maakte toch allemaal vrij weinig uit, als zij voor hetzelfde wilde strijden als hij, dan had hij heus wel genoeg tijd voor een jongedame die niet vervelend was om naar te kijken. ‘Ah..’ antwoordde hij op haar naam. Hij kon moeilijk zeggen dat het een mooie of bijzondere naam was, want dat was het simpelweg niet – het paste ook gewoon niet bij haar, dus Seneca liet het maar hierbij. Hij wees haar naar de comfortabele stoelen voor zijn bureau, waar hij zijn gasten ontving en nam zelf plaats op zijn met goud afgewerkte bureaustoel. ‘Ik heb in principe een halfuur, maar als u mijn belangstelling weet te behouden kan het altijd uitlopen,’ antwoordde hij galant, zoals Seneca kon zijn, maar toch wel met de altijd blijvende kille ondertoon. ‘Mijn excuses madame Odile, kan ik u toevallig plezieren met iets om de dorst te lessen?’ Hij pakte zijn toverstok tevoorschijn en met een paar draaitjes eraan (Weetjewel, hoe voldemort hem altijd sierlijk vasthoudt) toverde hij zonder op haar antwoord te wachten een dure fles rode wijn uit zijn kast en twee grote kristallen wijnglazen tevoorschijn.
  6. 1312

    Het was een rustige dag voor hem geweest en het was iets waar Seneca enige opluchting voor koesterde. Ondanks het feit, dat hij vanmiddag twee vervelende mannetjes uit Zwadderich bij de kraag gegrepen had, omdat ze zich als debielen zaten te gedragen op de toren – kwam hij gelukkig tot de magische ontdekking dat zij pillen bij zich droegen, waarvan ze hem bijna smeekten om het niet te confisqueren. Natuurlijk was Seneca zo’n lieftallige en vriendelijke man en besloot uit de goedheid van zijn hart, de pillen toch in te nemen. Morgen was zijn vrije dag en samen met wat heerlijke flessen van zijn beste Bordeaux, zouden deze pillen de kers op zijn verrukkelijke taart zijn. En of dat het was. Hoe hij er was gekomen wist hij niet, maar nadat hij al twee keer meerdere tafels omver had geworpen in de lokale kroeg, wist hij dat hij het te bont had gemaakt om daar nog rustig een beeldschone dame mee naar huis te krijgen – Seneca werd namelijk met een kleine boog de zaak uitgeworpen, maar had godzijdank, toch nog een fles whisky mee kunnen nemen. En ja, betalen is overrated. ‘ Strompelend, zingend en zijn fles tikkend tegen lantaarnpalen, verplaatste Seneca zich door één van de straten van magisch Londen. ‘And in the heat, clothed only in obscenity…-’ Het was een soort schreeuwend zingen, terwijl hij halve pirouettes draaide met zijn zwarte mantel achter hem aan zwevend. ‘…Hoping that reality, will not come and meet with me!’ Een stralende glimlach, want wat waren die drugs toch verdomd sterk én lekker. Hij wist niet met hoeveel drank hij het had gecombineerd, maar veel zou hij er niet van kunnen onthouden – dat was een feit. Als bekenden Seneca zo zouden zien hadden ze het idee gehad dat hij een innerlijke gedaanteverwisseling was ondergaan. Het maakte hem in ieder geval allemaal niet uit. Seneca, die inmiddels tegen een stenen muur van een oud pand stond, nam nog een paar grote slokken van de whisky, waarvan hij de smaak niet meer proefde. In de verte zag hij de lichtjes samen blenden met de rest van de wereld en met een smalende glimlach bekeek hij het draaiende spel voor hem. Helaas was het één of andere gedaante dat zich als een vlek vertoonde in zijn wazige beeld en steeds dichterbij leek te komen. Hij kneep zijn ogen samen, probeerde ietwat scherp te stellen en schrok toen wakker van een stem. ‘Een schouwer!’ Siste hij iets te hard, alsof hij anderen probeerde te waarschuwen. ‘Maak dat je weg komt Seneca..’ Siste hij nu tegen zichzelf. Snel keek Seneca om zich heen, zoekend naar een plek om zich te verstoppen – niet realiserend dat het allang te laat zou zijn en deed een poging om weg te komen. Eenmaal bij het eerste hek dat hij tegenkwam, nam hij plaats erachter en bukte, terwijl hij snel zijn ogen dicht deed. Ja, als hij haar niet kon zien, kon zij hem ook niet zien, toch? Little did he know, dat het hek van een gaas was gemaakt waar iedereen duidelijk doorheen kon kijken. Maar zijn plan werkte tóch?!
  7. [1837/1838] Punishment

    Wat een gezelligheid. Zijn twee favoriete leerlingen voor zijn neus, klaar voor een straf. Toen Seneca nog op Zweinstein rond glibberde, was hij één van de grootste pestkoppen die er konden zijn. Hij was brutaal, maar toch slim genoeg om zich overal onder vandaan te babbelen. Deze twee daarentegen, waren van die leerlingen die hij het allerliefst lastig viel. Brave kindertjes, waarvan er één zelfs dag en nacht zijn reglementenboekje in zijn handen geklemd had. Om te kotsen was het. Dat schijnheilige en ‘kijk mij eens braaf luisteren en intelligent zijn’ heeft Seneca altijd de meest verschrikkelijke hoogmoed gevonden. En nog steeds, konden dat soort kinderen die altijd binnen de lijntjes bleven kleuren het meeste bloed onder zijn nagels vandaan halen. Stiekem had hij gewoon toch een beetje de voorkeur voor wat karakter, dat hem als oude man aan zijn goede oude tijd liet denken. Voorzichtig en met krakende knieën, stond schoolhoofd Damarcus op uit zijn grote bureaustoel en liep richting de twee leerlingen voor hem. Niet helemaal naar ze toe, maar hij vervolgde zijn pas op het laatste moment door rondjes om hen heen te lopen, ze aan blijven kijkend. Zijn rechterhand raspte langs zijn baardje. ‘Hmm.. kindertjes toch…’ begon hij streng, met een klank alsof hij ten einde raad was. ‘Wat zou nou een gepaste straf zijn na het vernielen van mijn kostbare kledij?’ Hij zuchtte even. ‘En dan ook nog zó hondsbrutaal…’ Hij schudde zijn hoofd, waarna hij zijn laatste cirkel afrondde en recht voor de leerlingen stopte. In alle kalmte pakte hij zijn toverstok uit zijn pantalon en gaf er een kleine zwaai aan. In zijn linkerhand verschenen twee tandenborstels en hij gaf Theresa en Desmond er beide één. ‘Ik vind mijn kantoor al een tijdje erg stoffig en speciaal voor jullie heb ik de schoonmaakster op vakantie gestuurd.’ Voor een seconde kreeg hij een trieste blik. 'Ze had het wel nodig, het arme ding..' Hij glimlachte, spreidde zijn armen en keek om zich heen in zijn kantoor. ‘Komt dat voor jullie even goed uit!'
  8. Dont want you in my bloodline

    Sinds de start van het nieuwe schooljaar heeft hij meer dan genoeg werk weer voor zijn kiezen gehad. Spijtig was het zijn eigen schuld geweest, gezien hij in de vakantie alles had laten versloffen. Hij had zich bezig gehouden met andere dingen waaronder zijn zoektocht naar duistere objecten en zo nu en dan het plezante gezelschap van een schone dame, óf leerlinge. Het was een soort midlifecrisis geweest waarin hij zich verkeerde. Inmiddels had hij de middelbare leeftijd van 48 wonder boven wonder, weten te bereiken en het waren enkele diep trieste jaren geweest. Zijn kapitaal werd zo nu en dan aangevuld door de verkoop van de duistere objecten, maar naast het irriteren van puberale halfbloedjes en het bed induiken met meisjes waarbij hun lichamen nog aan het ontwikkelen waren, was er weinig in het leven waar hij nog echt serieus mee bezig was. Als hij nu zou sterven, dan had hij geen nalatenschap en zou alleen zijn arrogante en psychopathische broer herinnert worden, die nooit van zijn leven keihard heeft moeten werken, omdat alles maar op een presenteerblaadje verscheen. Seneca leek gewoon net iets meer op zijn moeder en alleen dat al was een stuk meer karakter! Hij moest alleen gewoon weer even een doel hebben… Drie uur in de middag en elk moment kon zijn afspraak verschijnen. Hij had vernomen dat het een jonge volbloed studente was met dezelfde gedrevenheid die hij vanuit huis had meegekregen: Het verdrijven van halfbloedjes in de samenleving. Hoewel er regelmatig berichten kwamen van personen die wel een gesprek aan wilde gaan met de heer Damarcus, weigerde hij ze één voor één. Dat geouwehoer over morele waarden en het gezeik van ouders was simpelweg gewoon niet iets waar hij op zat te wachten – vooral niet als ze durfden te beginnen over zijn drankgebruik tijdens dat soort gesprekken. Nee, in tegenstelling kwam zijn secretaresse na het kloppen op de deur, binnen met een beeldschone jongedame. Zo één waar hij gelijk voor opstond om zijn pantalon voor glad te strijken. ‘Goedemiddag, miss...’ een lieftallige glimlach verscheen om zijn lippen, terwijl hij soepel zijn hand uitstak. De reden waarom ze hier stond was voor business en aan haar vastberaden bruine ogen te zien, hoefde hij geen reverence te verwachten. ‘…mijn excuses madam, wat was uw naam ook alweer?’
  9. Waarom bood ze nou haar excuses aan? Ze had niets verkeerds gedaan, in ieder geval nóg niet. Hoewel hij wel bijna de afgrond in viel omdat zij hem zo graag lastig wilde vallen, maar dat deed er niet meer toe, want hij stond weer voor haar, levend en wel. ‘It is a good thing I didn’t fall then, isn’t it?’ Hij bleef maar glimlachen en kwam iets dichterbij, toen ze vroeg of er dan nog wel genoeg wijn voor hem was. Hij legde een hand op haar schouder, boog nog verder voorover en raakte met zijn lippen haar oorlel. ‘Zal ik eens een klein geheimpje vertellen miss Moore,’ fluisterde hij. ‘Dit is al mijn derde fles en geloof me, er staat nog genoeg in mijn kantoor.’ Hij keerde zich weer van haar af en maakte een vreemde pirouette, waarna hij de fles in haar hand drukte. Wat kon hem het verrotten dat hij laveloos was en alcoholische versnaperingen deelde met een leerlinge. Hij had nooit gezegd dat hij een politiek correct schoolhoofd was. Seneca maakte zijn eigen regels en vanaf nu had hij besloten dat dit een nieuwe regel was. Hoe heette ze ook alweer? A.. Agatha Moore, gefeliciteerd jongedame. U heeft nu de privilege om alcohol te nuttigen met uw schoolhoofd. Hij had heus alleen maar wat gezelschap nodig. Wacht, wat deed zij eigenlijk hier? Hij kwam hier regelmatig, maar zelden bevonden zich hier anderen. Hooguit een paar leerlingen die een soort drugs hadden gefabriceerd en deze wilden testen, maar bij het zien van Seneca eigenlijk er gelijk weer vandoor gingen voordat hij het kon confisqueren. ‘Miss Moore? Wat brengt u hier eigenlijk?’
  10. [1837/1838] Punishment

    2 Maart 1838 16:00 - Kantoor van schoolhoofd Damarcus Het geknetter van de haard was een rustgevende factor in het kantoor van schoolhoofd Damarcus. De likkende vlammen zorgden voor een dansend spel van licht tegen de wanden en meubelen. Seneca zat op zijn grote, met goud afgewerkte bureaustoel, waar hij geconcentreerd directievoorstellen ondertekende met zijn veer en inkt. De gebeurtenis was een gebruikelijk riedeltje van het administratiewerk dat volbracht moest worden als schoolhoofd. Het was niet verschrikkelijk werk, al zei hij het zelf, maar na enkele handtekeningen raakte hij toch wel snel verveeld. Ach, hij had in ieder geval niet die verschrikkelijke dwazen om hem heen, waarvan de ouders vol trots zeiden dat hun kinderen de geniale toekomst zijn. Ga toch weg met dat geouwehoer. Het was maar goed dat hij al een man was op middelbare leeftijd en hopelijk niet veel van die toekomst zou meekrijgen, want het zou hem voor geen enkele seconde verbazen als die ‘verbeterde wereld’ eentje zou zijn die aan het vergaan was. Die ratten konden niet eens hun billen afvegen zonder hun ouders en probeerde de schuld van die onkunde op te schuiven naar de docenten, want dan zouden ze geen huisarrest incasseren van vader- en moedertjelief. Over gespuis gesproken. Seneca keek op de grote wandklok dat aan de zijkant van zijn bureau hing en zuchtte vermoeid. Vier uur. Het was weer tijd om zijn rust te doorbreken, omdat er weer debiele leerlingen waren die dachten wel even bijdehand voedsel te kunnen gooien. Kijk, dat het gebeurt, prima, dat interesseerde hem vrij weinig. Alleen dat het voedsel op hém dan wordt gegooid, daar kan je Seneca Damarcus met zijn dure klederdracht erg furieus mee krijgen. En nu mochten ze op de blaren zitten. Hij moest zeggen dat zijn kantoor erg stoffig oogde en misschien had hij nog wel wat tandenborstels ergens liggen… @Theresa Kane @Desmond Thwaite
  11. [1837/1838] A twilight walk

    Er was iets aan het meisje, iets aparts, iets waar hij zijn vinger niet precies op kon leggen. De beheersing van haar stem en handelingen leken zo doordacht, alsof ze hem altijd een stapje voor zou zijn. Het was iets ongewoons voor een meisje van deze leeftijd. De meeste leerlingen waren impulsief en konden hun uitingen maar tot een bepaalde grens inperken. Mevrouw Haysward was een intelligente jongedame en met haar politiek correct bedankje toonde ze dat maar weer. Seneca knikte enkel beleefd. Haar zoete stem beantwoorde zijn vraag, vertelde hem dat ze op verschillende plekken te vinden was bij het jagen, zoals het hoort. En misschien, met een beetje geluk zouden ze inderdaad elkaar vaker tegen komen. Wel moest hij wat langer nadenken na de vraag of hij liever alleen wilde zijn. Het was niet zo dat hij specifiek alleen wilde zijn, het was eerder het geval dat hij alleen was en met niet veel mensen door één deur kon – laat staan een wandeltocht kunnen maken door het donkere bos. De omgeving gaf hem simpelweg teveel opties om diegene uit de weg te ruimen als hij of zij dwars begon te zitten… maar dat was niet zo verstandig om bekend te maken. ‘Ik zie het bos eerder als een andere setting dan waar ik normaal in leef. Het hangt echter af van het gezelschap of ik liever alleen wil zijn.’ Een kleine glimlach sierde zijn lippen, terwijl hij als een soort gewoonte zijn vingers langs zijn sik liet raspen. Hij had haar sierlijke bewegingen geobserveerd toen ze de pijlen liet terugkeren en ving haar nieuwsgierige blik op toen ze aan hem vroeg of hij weleens gejaagd had. Een grinnik kon hij helaas niet onderdrukken. ‘Ach, kind, jaren geleden heb ik de kunst mogen leren en ik kan wel verwaand benoemen dat ik ooit een excellente jager was.’ Hij stapte op haar af en greep de boog voorzichtig uit haar handen. Geconcentreerd beoordeelde hij het materiaal en gleed met zijn vingers langs de elementen van het voorwerp. ‘Helaas is mijn lichaam er niet meer voor gemaakt en hebben mijn broze botten, stijve spieren en verminderde motoriek niet meer de kracht om het te beoefenen.’ Hij glimlachte voldaan naar het meisje voor hem. Het was een glimlach dat zei dat het niet erg was en ouderdom iets was waar hij vrede mee moest hebben. Plus, hij had genoeg taken om handen en had hij al helemaal geen tijd meer voor iets zo nutteloos als jagen. Maar goed, voor een keertje zou het wel leuk zijn, toch?
  12. [1837/1838] Well, I'd love it if we made it

    In wat voor illusie leefden deze kinderen? Had dan geen enkel onderkruipsel van een opvoeding genoten? Ja, ze waren allemaal helemaal gek geworden, de dwazen. Hoe durfde hij ook nog te roepen dat Seneca diegene was die maar beter uit de weg kon gaan. Oh, wat wilde hij graag die toverrolstoel van hem afpakken, maar hij moest voor nu alleen maar dreigen. ‘Als u zo door gaat meneer Azarola, dan zorg ik ervoor dat u niemand meer kan aanrijden en kruipt u voorlopig maar een tijdje door de hallen van Zweinstein!’ Weer als een boze wolf spuugde hij de woorden uit, met een woedende ondertoon. ‘Is dat begrepen Noah?!’ Of was dat kind nou echt zo achterlijk, dat ze ook een hulpmiddel moesten vinden voor zijn verstandelijke beperking?
  13. Hij dacht er wel over, maar hij sprong niet. Absoluut niet. Hij weigerde om iemand de bevrediging te geven door de beëindiging van zijn leven, maar het was vast wel gezond om er af en toe over na te denken. De wat-als’jes, daar had iedereen toch wel eens last van? Nou, nu had hij dat even en die gevoelens gaan vaak net zo hard weer weg als dat ze binnen kwamen. Hij moest zich meer druk maken of hij niet te dronken was om naar beneden te vallen, waarbij de keuze niet meer bij hem zou liggen. Want ja, hij was weer eens ladderzat. Terwijl zijn focus lag op de frisse bries dat door de toren suisde, kwam de stem van het meisje als een atoombom in de stilte. Hij schrok, zoals mensen die veel te verbergen hebben doen, van het plotselinge verrassingselement en hij voelde hoe hij zijn evenwicht verloor en voorover boog, richting de afrond, waarna hij zijn pijp in de vergetelheid zag vallen. Hij staarde ernaar, met grote ogen, wetend dat hij nooit eerder zo dichtbij was gekomen en op het moment dat zijn lichaam zich wilde laten vallen, kon hij zich nog net aan vastgrijpen aan de muur. Voor luttele seconden bleef hij naar beneden kijken nadat hij zichzelf had hersteld, nadenkend over het scenario dat had kunnen gebeuren. Plotseling draaide hij zich om met een grote gemene grijns op zijn gezicht en gepaard met ogen die wazig keken van de alcohol. ‘Miss Moore, what a pleasant surprise!’ Het was een vorm van euforie dat zich gevormd had na de bijna-val en was ontstaan door de alcohol en adrenaline. Het leek bijna wel een soort gekte dat meester van hem maakte. ‘Nou, ik zal u eens wat vertellen-,’ begon hij trots en hij zwaaide met zijn fles Bordeaux. ‘-u liet me bijna te pletter vallen, maar na die onzin voel ik mij bijzonder uitmuntend.’ Hij stapte van de rand af en kwam met een boze blik alsof hij haar iets aan wilde doen op haar af, maar op het einde ontstond er plots een grote glimlach om zijn lippen. ‘Slokkie?’
  14. [1837/1838] A twilight walk

    Ze had zich rustig omgedraaid na een poging haar gast te imponeren met haar boogschutterskunsten. En hij moest eerlijk zijn, hij was wel degelijk onder de indruk van deze verschijning en haar moordlustige hobby. Het was niet zo dat hij haar had betrapt op het neerschieten van dieren gelukkig, maar het zou hem niet verbazen als ze dat op regelmatige basis deed. En het verhaal van professor Collingwood was natuurlijk nonsens. Hoewel hij graag bij het tafereel aanwezig had willen zijn, kon hij niet geloven dat zij hem per ongeluk had geraakt. Het meisje oogde als een talentvolle boogschutter en het raken van een vliegende professor was een grotere kunst dan het raken van de roos voor haar. Oh, wat een toneelstuk zou dat geweest zijn. Een ondeugend kind met een lieflijke glimlach en knipperende oogjes dat spijt betuigd om het verschrikkelijke voorval. ‘Ik kan niet geloven dat u per ongeluk uw doel heeft gemist.’ Een charmante glimlach krulde om zijn lippen, terwijl hij het meisje een knipoog gaf. Vaak kwam hij in het bos, waar hij nadacht over alle verschillende mogelijkheden van tijd. Het diepe verleden met alle haat en nijd dat met zich meekwam, maar ook het verleden in het buitenland waar hij velen mensen had ontmoet en verschillende dingen had geleerd. Het verleden waar hij een briljante duistere tovenaar is geworden, maar ook zijn gedachten weg dronk met alcoholische versnaperingen. En soms versprongen die gedachten ook. Waar was hij nu, wat had hij bereikt en wat waren zijn bezigheden? En wat dacht je van de toekomst? Hij was al een oude man. Hoe kon hij zijn leven nog meer laten slagen en wat zou zijn nalatenschap zijn en misschien nog wel belangrijker, voor wie? Goed, dat waren zorgen voor een andere wandeling. Voor nu, was er een beeldschoon en intelligent meisje dat zijn interesse meer wekte. Hij stond, als het grote gestalte dat hij was, rechtop met zijn handen op zijn rug gevouwen, sluw kijkend naar het meisje voor hem. ‘Ik vind het bos een heerlijke plek en ik moet bekennen dat ik hier het dagelijks leven graag ontsnap.’ Hij zette een klein stapje dichterbij en glimlachte. ‘Wat gek dat ik u nog niet eerder ben tegengekomen hier, mevrouw Haysward…-’ met zijn linkerhand raspte hij bedenkelijk langs zijn sik. ‘-Het zouden meerdere aangename ontmoetingen geweest zijn, denkt u niet?’
  15. [1837/1838] From the dining table

    Domme, domme kinderen. Hadden ze dan helemaal geen levenswijsheid opgedaan in de jaren die ze hadden meegemaakt? Als ze zo doorgingen zou er geen sprake meer zij van strafwerk, dan zou hij zijn lijfstraffen boekje erbij pakken en ze eens leren hoe regels werkten. Hij maakte de regels en als zij zich liever aan een reglementenboekje wilde houden, zal hij ze wel eens laten voelen dat dat een hele ignorante en kleingeestige beslissing was. Toen de jongen voor hem heftig door begon te tetteren, begon hij met de seconde zijn geduld te verliezen. Hij had geluk dat mejuffrouw Kane hem erop wees dat Seneca inderdaad geen aandacht had voor andere regels en het hem simpelweg niets kon schelen. ‘Clever girl.’ Het was een hatelijk gesis, want deze kinderen begonnen steeds maar meer op zijn zenuwen te werken. ‘Ik zie jullie twee vanmiddag om vier uur, na de afronding van de lessen, in mijn kantoor.’ Een sluwe glimlach verscheen om zijn lippen. ‘Ik kan niet wachten.’ Na een kleine grinnik draaide hij zich om en stapte de grote zaal uit. Hier weigerde hij verder nog tijd in te steken.
×