Jump to content

Seneca Damarcus

IC Schoolhoofd
  • Content count

    57
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    8

Seneca Damarcus last won the day on March 1

Seneca Damarcus had the most liked content!

About Seneca Damarcus

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    MV
  • Naam
    Lisa

Profile Fields

Recent Profile Visitors

  1. 2 November 1838 - Het Astoria Hotel I'm very happy to announce the marriage of Seneca and Gemma Damarcus OOC: Welkom dames en heren bij de prachtige en goed georganiseerde bruiloft van Seneca Damarcus en Gemma Walker. We hebben allemaal de verloving gemist, waaronder Seneca en Gemma zelf, maar over het algemeen is een baby droppen in iemands buik wel genoeg right? Anyway, we bevinden ons in hotel Astoria en de genodigden zijn bekend gemaakt in de sociale kalender. Seneca heeft erg zijn best gedaan (u know, power and money and all) om de meest sprookjesachtige bruiloft te organiseren dat mogelijk is (like een beauty and the beast scene – thanks Lily). Dus, het sneeuwt in november how magical en ze zijn getrouwd in de tuin wat nog steeds toegankelijk is voor gasten hoor. Maar goed, het feest is in één van de grote zalen van het hotel en it’s time to get completely smashed, because al de fancy dingen die aanwezig kunnen zijn, zijn wel aanwezig en overal zijn bloedrode rozen te vinden – de enige bloemsoort waar ze het wel mee eens waren. So have fun and hide your little girls from Seneca. Hij moest het eerlijk toegeven. Het organiseren van begrafenissen gingen hem toch wat makkelijker af dan het organiseren van bruiloften, hoewel begrafenissen organiseren ook niet echt hoog op zijn lijstje stond, aangezien hij meestal de lijken gewoon ergens liet dumpen als ze in de weg lagen, want zelf zijn handen vuil maken was al helemaal niet een optie. Maar goed, een trouwerij, zijn trouwerij, de trouwerij van Seneca en een jong grietje die hij had bezwangerd. Hij had er heus wel eens aan gedacht hoor, een huwelijk, maar ook al had het bijna niet anders kunnen gaan dan dit rampscenario (die hij nog best aardig heeft kunnen uitstellen), had hij er toch wel wat anders bij voorgesteld. De aankleding was op zijn best gezegd: magnifiek. Alles was prachtig afgewerkt en de chocoladefonteinen, de bloedrode rozen en de geweldige bar waar een hele hoop alcohol geconsumeerd kon worden, maakte het hele plaatje compleet. Het hele wonderschone sprookje kon goed verbloemen dat dit een huwelijk was waar niemand, maar dan ook echt niemand op zat te wachten. En het allerergste van dit alles was nog ook dat dit niet alles was: hij kreeg er ook nog eens een kind bij in zijn schoot geworpen. Zo’n ondraaglijk monster dat alleen maar geld zou kosten en Seneca zou beroven van het kleine beetje levenslust dat hij nog in zijn verouderde lichaam had. Kon hij niet hier niet al ergens zijn strop ophangen? En zo stond hij daar, met een glas champagne in zijn hand en een gemaakte glimlach op zijn gelaat, terwijl hij van binnen begonnen was met sterven. Hij was getrouwd. En nu stond hij in de kou met sneeuw aan zijn schoenen plakkend en een arm om zijn ‘vrouw’ heen te poseren voor foto’s. Een ongemakkelijke situatie waar hij de groeiende buik van zijn lady Damarcus aan het ontwijken was en toch nog probeerde om er enigszins charmant uit te zien in hoeverre dat mogelijk was. Toch was de altijd blijvende irritatie van zijn gezicht af te lezen en na enigszins zuchten en kreunen wist hij eindelijk wat woorden uit te brengen. ‘Are we done yet?’ Het was namelijk tijd om samen met zijn gasten al het alcohol waar hij zoveel geld voor had neergeld te consumeren.
  2. IC Buitenwereld Mededelingen

    Met enige ergernis kondigt Seneca Damarcus aan: Het huwelijk van Gemma Charlotte Charity Walker & Seneca Labrencis Valerian Damarcus Vrijdag 2 november 1838 Hotel Astoria, Londen, Engeland Familie en vrienden zijn van harte uitgenodigd. De verloving werd verzegeld met een baby in de buik van onze geliefde Gemma.
  3. Afwezigheidstopic

    Ik heb een drukke periode op dit moment met mijn studie, stage en sport waardoor er nog maar weinig tijd over blijft om mijn sociale contacten te onderhouden. Ik zal wanneer ik kan online komen en jullie minder lang laten wachten op posts (i'm sorry for the past month), maar erg actief ben ik waarschijnlijk niet. Ik hoop daar sowieso in de zomer verandering in te brengen!
  4. [15+][1837/1838] Here's to you, you old wreck.

    Het lieflijke kind, oh zo onschuldig met haar zoete kusjes en haar warme lippen. Het maakte hem hongerig, hongerig naar hoe warm de rest van haar lichaam zou zijn en of dat ook echt zo zoet zou smaken. En het beste van dit alles was dat er bijna geen weg meer terug zou zijn. Hij had haar in haar macht en dan had hij het niet alleen om het feit dat zijn armen om haar heen waren geslagen. Nee, als hij haar maar goed genoeg manipuleerde met zijn toneelspel van tedere woorden en zachte aanrakingen, dan kon hij alles doen wat hij met haar wilde. Mevrouw Saint complimenteerde hem zelfs voor zijn kus, maar tot zijn teleurstelling kwamen al vrij snel de vragen weer. Hij wist nou niet of het de nieuwsgierigheid was dat zich meester maakte, of dat het een tikkeltje onzekerheid was waarom ze vroeg of hij dit vaker deed – niet dat het veel uitmaakte, want zijn antwoord zou toch wel politiek correct genoeg zijn. ‘Ik ben een oude man Sara, het zou betreurenswaardig zijn als ik dit niet eerder had gedaan,’ fluisterde hij zachtjes met een smalende glimlach. Kinderen vonden eerlijkheid het fijnst en om teleurstelling te voorkomen tilde hij haar kin iets omhoog met zijn vinger en keek mevrouw Saint diep in de ogen aan. ‘Toch lijkt uw kus net iets zoeter.’ Hij moest het nu volhouden, ook al werd hij ongeduldiger. ‘Mag ik dat toegeven?’ Voorzichtig liet hij het meisje los en schuifelde richting zijn fauteuil waar met een kleine zucht ging zitten. ‘Ik heb genoeg gedanst,’ zei hij, waarna hij voorzichtig van de tafel naast hem zijn glas wijn pakte. Hij keek naar Sara, nam een slok en keek daarna naar zijn schoot, als een soort hint dat hij graag wilde dat ze bij hem kwam, wellicht uit eigen initiatief de stap verder durfde te zetten. Hij wilde haar zodanig manipuleren dat het jonge griet niet meer van hem af kón blijven. Het maakte zijn spel simpelweg weer wat uitdagender.
  5. [1837/1838] Cold and self-involved

    Een leidinggevende dame. Seneca heeft altijd moeite gehad met zijn seksuele voorkeur op het gebied van karakters van vrouwen. Onderdanige vrouwen waren nooit zo enthousiast en hadden ook wel erg weinig kennis van hoe ze moesten handelen, maar waren ook wel weer spannend door hun onkunde en maagdelijkheid. Ze gaven zich als tamme lammetjes over aan de grote boze wolf en het was een bepaalde macht wat zo heerlijk aanvoelde. Toch lag er ook wel een bijzondere charme in seksueel dominantere dames. Ze hadden meestal veel seksuele kennis en konden handelingen uitvoeren bij een man die alleen in de stoutste dromen voorkwamen. Bij Seneca was het wel wisselend en hing het vooral af van zijn emotionele staat of hij verlangde naar een prooi of een dame die zich wel veilig voelde tussen de warme aanrakingen in koude nachten. In Seneca’s ietwat wazige ogen leek het meisje voor hem ook wel enige ervaring te hebben in seksuele avontuurtjes en in het schemerige licht van de flikkerende lantaarns ontstond er een soort mantel van volwassenheid om het lieflijke kind voor hem. Wellicht was ze toch wel een stuk ouder dan dat hij haar eerder had geschat en kon ze hem plezieren op een manier dat hij wel erg aantrekkelijk vond in deze staat van dronkenschap. Seneca had er namelijk geen enkele moeite mee om de begeerlijke dame met de donkere lokken, volle lippen en verleidelijke sproeten te achtervolgen naar de desbetreffende steeg waar zij elkaars lichamen zouden ontdekken, waar hij zachtjes aan haar lokken zou trekken en zijn tanden langs haar huid zou laten glijden. Seneca was een ongeduldig man en ook al liet hij zich voor de verandering leiden naar hun bestemming, hij kon simpelweg niet toestaan om alle controle uit handen te geven. En daarom kon hij het niet laten onderweg richting het desbetreffende steegje om af en toe haar dicht tegen zich aan te drukken en zijn lippen in haar nek te planten, waarna hij met zijn tanden langs haar oorlel schraapte.
  6. Hij had zijn prooi door de schaduwen van zijn ogen wel in de gaten gehouden. Hij zag haar omhoog klimmen, haar rok gladstrijken en ving haar kille blik op. Allemaal dingen die hij allang kon voorspellen, maar toch voor de zekerheid observeerde. Enkel waren de woorden die volgden voor hem vrijwel onvoorspelbaar. Hoorde hij het nou goed, wilde ze nou meer? Fronsend, alsof ze water kon laten branden, keek hij omhoog naar het petieterige meisje voor hem. Was ze nou helemaal gek worden? Was dit kreng nou zo vol van haarzelf dat ze zelfs een doodswens durfde uit te spreken? Hij zou wel even laten zien wat martelen was. Seneca was een man dat kleine diertjes liet vermoorden voor zijn prachtige gewaden, maar bij kinderen en met name jonge meisjes had altijd zijn grens gelegen. Wellicht dat daar vandaag nog verandering in zou komen. Voorzichtig schuifelde hij zijn stoel naar achteren, leunde zijn handen op het bureau en stond met krakende knieën en een diepe zucht weer op. Naar beneden kijkend schuifelde hij langzaam naar Elena toe en hief bij aankomst zijn hoofd omhoog. Hij gniffelde, hield zijn hoofd even schuin terwijl hij haar van top tot teen bekeek en haalde met zijn vieze lange nagels een lok uit haar gezicht. ‘Slaaplekker,’ siste Seneca zachtjes, waarna hij zijn hand hoog in de lucht hief en haar zo hard in het gezicht sloeg dat ze met haar hoofd tegen de kast knalde. Na de klap wreef hij even over zijn hand, keek op zijn zakhorloge naar de tijd, baande zijn kantoor uit en sprak een spreuk uit dat de deur onder geen enkele omstandigheid geopend kon worden door een ander persoon dan hijzelf. Wat was het toch enig. Vroeger had hij nooit met de poppen van zijn zus mogen spelen en nu had hij gewoon zijn eigen marionetje als gevangene.
  7. [1838/1839][15+] Happier occasions

    Was het maar zo. Was het maar zo dat zijn sperma losse flodders waren die hij in het rond schoot, enkel en alleen om zijn beestachtige lusten te bevredigen. Was het maar zo dat het gruis was wat zijn lichaam nog produceerde, want juist dan had hij zich niet in deze situatie hoeven te bevinden. Het was ook achterlijk en oer-stom van hem om met die jonge en verse meisjes nar bed te gaan, om ze van hun maagdelijkheid te beroven en vervolgens te bevelen om zonder te knikken of blozen weer terug te keren naar hun lessen. Het probleem zat hem vooral in de familie van de kindertjes. Hij had hier niet de mogelijkheden die hij tijdens zijn reizen in het buitenland wel had. Hij had hier niet de kans om de meisjes te laten lozen door een huurmoordenaar als ze moeilijkheden betekenden voor hem. Hij kon niet té gewelddadig in bed zijn en per ongeluk de luchtpijp iets te lang dichtknijpen. Hij kon niet een meisje bezwangeren, besluiten dat zijn tijd daar mooi geweest was en vluchten naar een andere locatie. God, hij zou niet eens weten hoeveel kinderen hij op de wereld zou hebben gezet, maar hij zat er in ieder geval nooit aan vast – dat was zeker. Goed, hij kon Gemma niet ergens lozen. Ze had ouders, wellicht ook nog wel broertjes of zusjes en hij kon ze niet allemaal af laten maken want dat zou teveel opvallen. Mensen zouden hem verdenken en hij zou zo een enkeltje richting Azkaban krijgen. Vluchten was helaas ook geen optie meer, aangezien dit de enige thuis is die hij ooit heeft gekend en hij teveel zou moeten opgeven. Ja, De duistere heer Damarcus, waarvan iedereen dacht dat hij alleen zou sterven, was nu gedoemd om zijn kluizenaarsbestaan op te geven voor een huwelijk en een kind – ze mochten hem namelijk niet zien als een heer die de bezwangerde vrouw op straat zou laten staan. Hij kon hier simpelweg niet meer onder uit, het was klaar met de pret. Zodra de hersenpan naar beneden kwam kon Seneca wel vertellen hoe laat het was en dat het zeker geen goed idee was om de beelden van zijn verkrachting terug te kijken. Het zou voor hem misschien uiterst opwindend zijn, maar de vader van het kreng zou het waarschijnlijk niet erg waarderen. Het was ook niet echt schaamte wat hij voelde, verreweg van. Het was eerder een vorm van irritatie, omdat hij wist dat Gemma’s vader de herinneringen vast afschuwelijk vond. Iets dat niet meer dan logisch was, maar toch ergerde Seneca zich er mateloos aan. ‘Ik geloof niet dat ik dat nodig acht. Als ik naar u kijk bent u een man van uw woord en ik zou niet durven die in twijfel te trekken.’ Hij zuchtte even, keek naar Gemma met samengeknepen ogen en bedacht zich dat hij bij Gods gratie niet wist wat hij met haar aan moest. ‘Dus nu we geconcludeerd hebben dat het kind van mij is wil ik graag weten hoe we dit verder gaan oplossen…’
  8. [1838/1839][15+] Happier occasions

    Het was haar eigen schuld, echt waar. Zolang zij hem niet zo in de val had gelokt, dan had Seneca echt niet zo heftig gereageerd zoals hij uiteindelijk deed. Het maakte hem pissig, nee, furieus. Hoe durfde ze hem zo voor de leeuwen te gooien, hoe durfde ze zwanger te raken?! Hij had moeten weten dat ze verkeerde intenties had, dat ze enkel en alleen van zijn macht wilde meegenieten en hem wilde strikken door op haar meest rijpe periode bij hem langs te komen. Nu was ze zwanger, moest hij met haar trouwen, een kind opvoeden die hij nooit heeft gewild en was ze vast zo’n mislukte heks dat ze hem ook nog eens geen zoon zou schenken. Ja, Seneca voelde zich in het nauw gedreven en dat resulteerde in zeer gevaarlijk gedrag. Hij zou haar met de grond gelijk maken voor de rest van haar leven en dát was haar eigen schuld! Een sluw schuldbewuste glimlach krulde voor een luttele seconde om zijn lippen nadat ze hem uitschold voor klootzak, waarna hij snel zijn gezicht weer in een verschrikte plooi trok. ‘Nogmaals Gemma, het spijt me dat ik dit heb moeten vertellen..’ zei hij dwars door haar puberale tirade door. Slecht opgevoed en toch niet al te intelligent al zei hij het zelf. Een nette jongedame zoals bijvoorbeeld zijn zusje Earia had zich ingehouden om zo de schade te beperken, maar lieve Gemma had dat nou eenmaal niet in zich en kon haarzelf overduidelijk niet beheersen. Een makkie dus. Nadat hij spullen die op hem af kwam eenvoudig kon ontwijken, lukte het hem wel om tussentijds ergens een stuk brood uit de lucht te halen dat als enige echt recht op hem af kwam. ‘Kijk dit bedoel ik nou…’ begon hij weer hoofdschuddend, terwijl hij met pretoogjes keek naar het zowel ingesnoerde als dichtgesnoerde meisje voor hem. Ja, hij had de val al begrepen en de mededeling dat ze zwanger was kwam helaas niet meer als een verrassing. ‘Ja…’ begon hij weer opnieuw, waarna hij nonchalant een hap nam van het gevangen stukje brood. Het gaf hem tijd om te denken. ‘Ik ben er niet zo zeker van dat het kind van mij is, zoals u misschien wel uit mijn eerdere verhaal kan halen...'
  9. [1838/1839][15+] Happier occasions

    Dit ging helemaal de verkeerde kant op en hij voelde het. Oke, hij kon het vooral aflezen aan Gemma haar blik en houding en de sluwe glimlachjes om de lippen van de ouders als ze de puurheid van hun dochter aan het bespreken waren, maar dit ging echt niet goed. Hij moest een draai brengen aan het gesprek, een ommekeer maken naar een ander onderwerp. En zoals Seneca een meester was in liegen en bedriegen deed hij dat ook. Hij keek even naar Gemma, kneep zijn ogen samen om haar te laten blijken dat ze gestraft zou worden. Ja, hij was er klaar voor en toonde zijn beste pruillipje en teleurgestelde blik. ‘Ach, ik verneem al aan jullie reacties dat jullie Gemma al een beetje kennen..’ begon hij zielig en zuchtte diep. ‘Ik heb zo mijn best gedaan om haar op het juiste pad te houden, haar zelfs beloofd na alle obscene acties waarop ze is betrapt het samen met haar op te lossen, zonder jullie erbij te betrekken…’ Hij nam nog een slok van zijn glas wijn om de spanning op te wekken en keek met medelijden naar het meisje. ‘Het spijt me Gemma, je ouders moeten toch op de hoogte zijn van jouw toestand..’ Hierna wendde hij zich weer naar de Walker ouders. ‘Uw dochter kan zich simpelweg niet beheersen. Meerdere jongens en mannen zijn het slachtoffer geweest van uw dochters vulgariteiten en om eerlijk te zijn..’ Hij wreef even, alsof hij het allemaal niet meer aan kon over zijn voorhoofd. ‘..Heeft ze met haar hoerige acties mij ook weten te misleiden.’ Hij nam nog een grote slok wijn en keek nu ook met medelijden naar de ouders van Gemma. ‘Dit is de reden waarom ik Gemma wat vaker zie, om haar een ander doel te geven dan arme mannen te strikken in haar duistere verlangens…’
  10. Dont want you in my bloodline

    Hij glimlachte met samengeknepen ogen toen ze haar naam vertelde, een naam dat voor hem compleet onbekend was. Geen machtige tovenaarsfamilie van duistere afkomst of iets in die trant, maar toch was er iets aan haar dat als bewijs gold dat zij wel een volbloed was, wat precies was iets waar hij zijn vinger niet helemaal op kon leggen. Het maakte toch allemaal vrij weinig uit, als zij voor hetzelfde wilde strijden als hij, dan had hij heus wel genoeg tijd voor een jongedame die niet vervelend was om naar te kijken. ‘Ah..’ antwoordde hij op haar naam. Hij kon moeilijk zeggen dat het een mooie of bijzondere naam was, want dat was het simpelweg niet – het paste ook gewoon niet bij haar, dus Seneca liet het maar hierbij. Hij wees haar naar de comfortabele stoelen voor zijn bureau, waar hij zijn gasten ontving en nam zelf plaats op zijn met goud afgewerkte bureaustoel. ‘Ik heb in principe een halfuur, maar als u mijn belangstelling weet te behouden kan het altijd uitlopen,’ antwoordde hij galant, zoals Seneca kon zijn, maar toch wel met de altijd blijvende kille ondertoon. ‘Mijn excuses madame Odile, kan ik u toevallig plezieren met iets om de dorst te lessen?’ Hij pakte zijn toverstok tevoorschijn en met een paar draaitjes eraan (Weetjewel, hoe voldemort hem altijd sierlijk vasthoudt) toverde hij zonder op haar antwoord te wachten een dure fles rode wijn uit zijn kast en twee grote kristallen wijnglazen tevoorschijn.
  11. 1312

    Het was een rustige dag voor hem geweest en het was iets waar Seneca enige opluchting voor koesterde. Ondanks het feit, dat hij vanmiddag twee vervelende mannetjes uit Zwadderich bij de kraag gegrepen had, omdat ze zich als debielen zaten te gedragen op de toren – kwam hij gelukkig tot de magische ontdekking dat zij pillen bij zich droegen, waarvan ze hem bijna smeekten om het niet te confisqueren. Natuurlijk was Seneca zo’n lieftallige en vriendelijke man en besloot uit de goedheid van zijn hart, de pillen toch in te nemen. Morgen was zijn vrije dag en samen met wat heerlijke flessen van zijn beste Bordeaux, zouden deze pillen de kers op zijn verrukkelijke taart zijn. En of dat het was. Hoe hij er was gekomen wist hij niet, maar nadat hij al twee keer meerdere tafels omver had geworpen in de lokale kroeg, wist hij dat hij het te bont had gemaakt om daar nog rustig een beeldschone dame mee naar huis te krijgen – Seneca werd namelijk met een kleine boog de zaak uitgeworpen, maar had godzijdank, toch nog een fles whisky mee kunnen nemen. En ja, betalen is overrated. ‘ Strompelend, zingend en zijn fles tikkend tegen lantaarnpalen, verplaatste Seneca zich door één van de straten van magisch Londen. ‘And in the heat, clothed only in obscenity…-’ Het was een soort schreeuwend zingen, terwijl hij halve pirouettes draaide met zijn zwarte mantel achter hem aan zwevend. ‘…Hoping that reality, will not come and meet with me!’ Een stralende glimlach, want wat waren die drugs toch verdomd sterk én lekker. Hij wist niet met hoeveel drank hij het had gecombineerd, maar veel zou hij er niet van kunnen onthouden – dat was een feit. Als bekenden Seneca zo zouden zien hadden ze het idee gehad dat hij een innerlijke gedaanteverwisseling was ondergaan. Het maakte hem in ieder geval allemaal niet uit. Seneca, die inmiddels tegen een stenen muur van een oud pand stond, nam nog een paar grote slokken van de whisky, waarvan hij de smaak niet meer proefde. In de verte zag hij de lichtjes samen blenden met de rest van de wereld en met een smalende glimlach bekeek hij het draaiende spel voor hem. Helaas was het één of andere gedaante dat zich als een vlek vertoonde in zijn wazige beeld en steeds dichterbij leek te komen. Hij kneep zijn ogen samen, probeerde ietwat scherp te stellen en schrok toen wakker van een stem. ‘Een schouwer!’ Siste hij iets te hard, alsof hij anderen probeerde te waarschuwen. ‘Maak dat je weg komt Seneca..’ Siste hij nu tegen zichzelf. Snel keek Seneca om zich heen, zoekend naar een plek om zich te verstoppen – niet realiserend dat het allang te laat zou zijn en deed een poging om weg te komen. Eenmaal bij het eerste hek dat hij tegenkwam, nam hij plaats erachter en bukte, terwijl hij snel zijn ogen dicht deed. Ja, als hij haar niet kon zien, kon zij hem ook niet zien, toch? Little did he know, dat het hek van een gaas was gemaakt waar iedereen duidelijk doorheen kon kijken. Maar zijn plan werkte tóch?!
  12. Spijtig voor Gemma had Seneca met zijn middelbare leeftijd niet meer de onervarenheid van een puberjongetje die na nog geen drie minuten zijn kleine piemeltje eruit trok nadat hij zich niet meer in kon houden en al de laatste minuut van alle drie bezig was met klaarkomen. Nee, als een man een middelbare leeftijd had bereikt duurde het een heel stuk langer voordat hij op zijn hoogtepunt zou komen en wist hij precies in welke houding hij moest zitten om zo diep mogelijk naar binnen te kunnen dringen. En dat allemaal, terwijl hij in haar nek zat te hijgen en met zijn vrije hand haar lokken stevig aantrok. En toen hij voelde dat haar lichaam, zoals moeder natuur dat veroorzaakte, mee werkte leek hij alleen nog maar harder en sneller bij haar naar binnen te dringen, genietend van haar maagdelijke strakheid. Het duurde lang, al zei hij het zelf. Misschien kwam het van de wijn, of doordat zij zijn bloed aan het koken kreeg of was het misschien dat hij vermoeid was, maar pas na een redelijke tijd voelde hij dat hij moest komen. Zijn adem versnelde, veranderde in kreunen en na een paar harde kreunen kwam hij, hard trekkend aan die mooie bruine lokken, klaar. Hij had haar losgelaten, als een stuk vuil op de grond van zijn kantoor en had zichzelf omhoog weten te hijsen. Toen hij stond, trok hij zijn broek weer aan en wreef zijn klederdracht in stilte netjes. Uit zijn zak haalde hij een kleine sleutelbos met de reservesleutels van de verboden afdeling van de bibliotheek in Zweinstein en wierp ze naar haar, alsof hij simpelweg iets bij het vuil had gegooid, waar het thuishoorde. Het had enkele seconden geduurd voordat hij plaats nam aan zijn bureau, waar hij een groot glas wijn inschonk en met zijn rechterhand zijn schrijfveer weer in de inkt doopte – alsof er helemaal niets had voorgevallen een minuut daarvoor. ‘U kunt gaan mevrouw Walker.’ Schoolhoofd Damarcus had namelijk nog wel genoeg te doen en huilende, bloedende pubertjes troosten die hun maagdelijkheid hadden verloren, hoorde zeker niet in zijn takenpakket.
  13. [1838/1839][15+] Happier occasions

    Zo netjes opgevoed als Seneca was hield hij een sierlijke glimlach om zijn lippen gekruld, terwijl hij van binnen kookte van woede door het feit dat hij zo voor de wolven werd gegooid – klaar om verslind te worden. Gemma, Gemma, Gemma, dit was zeker niet wat hij had verwacht van het meisje die hij zo intelligent had ingeschat, ondanks haar (blijkbaar) slechte cijfers. Wist hij veel of zij zo goed scoorde, hij was ook simpelweg maar een hoogmoedige zak die niet had verwacht dat hij zich ook nog eens moest voorbereiden voor dit etentje. Over eten gesproken, het vlees was droog, misschien moest hij dat maar in de schoten werpen van de zeer nieuwsgierige ouders van lieve Gemma Walker. Hij kreeg in ieder geval meer wijn, dat was dan weer een troost – een reden om nog een grote slok te nemen. Terwijl de familie sprak had hij fronsend naar het stel gekeken, verbaasd over het feit dat zijn boekenprinsesje, zijn lieftallige leerlinge en zogenaamd mogelijke protegé, dus toch zo slecht scoorde op zijn vak. Hij keek haar aan, draaide zijn hoofd ietwat schuin, waarbij hij in stilte zich aan haar afvroeg waarom ze in godsnaam zo laag had gescoord en waarom ze niets verteld had – wist hij veel wat en van wie hij hele dagen aan het nakijken was… ‘Misschien als Gemma niet zo afgeleid was, zou ze de beste uit mijn klas zijn…’ begon Seneca rustig, terwijl hij de wijn in zijn glas liet ronddraaien. ‘Op papier dan.’ Hij keek weer met zogenaamd trotse ogen naar Gemma. ‘De kennis en intelligentie dat Gemma bezit is op een veel hoger niveau dat niet in cijfers naar voren kan komen. Dit heb ik eerder ook met haar besproken en vandaar heb ik zo af en toe wat eh..’ Hij keek weer naar haar ouders. ‘Extra aandacht voor haar talenten.’ Zijn blik gleed snel weer naar Gemma en bleef even stil zodat de benoemde woorden even op haar in konden werken. ‘Gemma’s interesse om zoveel mogelijk kennis te vergaren is immens groot. Ik geef haar regelmatig boeken met een hoge moeilijkheidsgraad, omdat ze zich simpelweg verveelt tijdens de reguliere lessen, snapt u? Dit is de reden waarom haar cijfers ook niet zo hoog zijn en ze zo af en toe bij mij langs komt om de gegeven moeilijke stof te bespreken.’ Zo, de Walker familie zal berentrots zijn op hun hoogbegaafde dochter, Gemma zou hem nog vele onderonsjes verschuldigd zijn en alles zou weer zijn als vanouds.
  14. [1838/1839][15+] Happier occasions

    Het was een subtiele uitnodiging die hij had ontvangen van de ouders van Gemma Walker. Het meisje dat wel wilde betalen in natura voor de toegang voor enkele boeken, waarvan er volgens Seneca niet veel waarde aan zat gebonden. Erg was het in ieder geval zeker niet en hij had er ook wel deels van genoten. Hoewel hij wel moest toegeven dat ze weinig wilde meewerken, had ze toch haar kleine en egale billetjes in de lucht, terwijl hij haar vasthoudend aan die mooie bruine lokken bereed. Het was nog maar een meisje, dat wist hij ook wel, maar op de één of andere manier was die ondeugendheid in haar ogen en de naïviteit voor wat ze haarzelf inruilde, factoren waarbij zijn bloed wel naar de goede plekken stroomde. En nu stond hij hier, voor de deur van haar ouderlijk huis, klaar om te luisteren naar het gezanik van de ouders, terwijl hij met een verlangende glimlach naar hun dochter zou staren. Die ouders zullen het vast wel niet weten, want iemand als Gemma wist wel dat ze geen schijn van kans zou maken tegen Seneca, het schoolhoofd dat niet alleen haar hele educatie zal gaan verpesten, maar ook ontzettend manipulatief kon zijn bij onwetende wezens zoals haar ouders. Dus ja, het was wel veilig voor Seneca om in te gaan op de uitnodiging en misschien wilde zij wel dat hij langs kwam, omdat ze eigenlijk niet genoeg van haar mannelijke schoolhoofd kon krijgen. Nadat hij op de deur had geklopt, de Walker familie vriendelijk had begroet, een uitdagende blik aan Gemma had gegeven en een erg prijzige fles Chardonnay in de handen van mevrouw Walker had gedrukt, had hij de instructies gekregen om plaats te nemen aan tafel. Zodra het even stil was wilde Seneca gaan beginnen met een introductie over zijn meesterstudente Gemma en hoe hij haar zag als zijn protegé, tot hij werd onderbroken door meneer Walker en er toen maar voor koos om in plaats van te praten, een slok wijn te nemen. De woorden die een seconde nodig hadden om binnen te dringen bij Seneca vormden een zin die hij dan toch het minst verwacht had. Hij verslikte zich, hoestte wat en herstelde zich alsof er helemaal niets aan de hand was. Ze wisten het. ‘Ach, ja Gemma is echt één van mijn beste leerlingen en we zien elkaar inderdaad zeer regelmatig omdat Gemma zich op een veel hoger niveau bevindt dan haar klasgenoten.’ Probeerde hij trots, in de hoop om zich toch te herstellen. Wist hij veel of ze niet gewoon had gezegd dat ze regelmatig bij hem kwam voor bijles, dit kon toch? Na dat gezegd te hebben keek hij wel met een vragende glimlach naar Gemma, waarbij hij zijn ogen toch iets samenkneep als waarschuwing. Zo’n blik waarvan hij zei dat haar wel wat stond te wachten als de familie Walker op de hoogte waren.
  15. Geen enkele reactie. Geen enkel zuchtje of beweging die hem wellicht ietwat kon aanmoedigen. Probeerde ze hem nou expliciet te beledigen? Hoe durfde ze? Het was niet dat hij veel ervoor terug gaf, voor het feit dat hij zijn zaad in haar kwijt kon, maar dit was geen genieten aan. Stank voor dank kreeg hij terug door een keer te kiezen voor datgene dat zogenaamd juist zou zijn. Waarom had hij in godsnaam karaktertrekken van zijn moeder geërfd? Wat had het haar gebracht? Helemaal niets. Hoe durfde Gemma Walker hem zo voor schut te zetten, zo te beledigen en ook nog iets van hem verwachten? Ach, een schrale troost was wel dat ze er weinig voor terug kreeg. De boeken in de verboden sectie waren zorgvuldig gesorteerd en alle écht interessante boeken waren in zijn privébezit. Dom kind, dat wist toch iedereen? In ieder geval laat Seneca haar zeker niet wegkomen met dit gedrag. Het woord voorzichtig kon ze op haar buik schrijven. Opgerot! Hij stopte abrupt met waar hij mee bezig was en gooide haar hardhandig op haar buik in een soepele beweging. Hij mocht misschien oud zijn, maar hij bezat nog genoeg kracht om zo’n klein meisje alle kanten op te smijten. ‘Dit heb je aan jezelf te danken, stomme trut.’ Hij schreeuwde als een woedende en hijgende wolf. Ja, hij was op zijn teentjes getrapt en Seneca was niet iemand die je graag tegen je wilde hebben. Hij nam plaats achter haar, haalde een hand door zijn haar en sloeg daarna met diezelfde hand keihard op haar billen, waarna deze in een rode en dikke plek zichtbaar was. Hij boog voorover en drukte zijn lippen tegen haar oorlel. ‘Ik zal ervoor zorgen dat je moet kruipen naar je boeken.’ En na die sissende woorden, stopte hij zijn lid naar binnen en begon hij met harde en diepe stoten, terwijl hij klonk als een kreunende wolf zonder enige rem.
×