Jump to content

Seneca Damarcus

IC Schoolhoofd
  • Content count

    52
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    8

Seneca Damarcus last won the day on March 1

Seneca Damarcus had the most liked content!

About Seneca Damarcus

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    MV
  • Naam
    Lisa

Profile Fields

Recent Profile Visitors

336 profile views
  1. [1838/1839][15+] Happier occasions

    Het was haar eigen schuld, echt waar. Zolang zij hem niet zo in de val had gelokt, dan had Seneca echt niet zo heftig gereageerd zoals hij uiteindelijk deed. Het maakte hem pissig, nee, furieus. Hoe durfde ze hem zo voor de leeuwen te gooien, hoe durfde ze zwanger te raken?! Hij had moeten weten dat ze verkeerde intenties had, dat ze enkel en alleen van zijn macht wilde meegenieten en hem wilde strikken door op haar meest rijpe periode bij hem langs te komen. Nu was ze zwanger, moest hij met haar trouwen, een kind opvoeden die hij nooit heeft gewild en was ze vast zo’n mislukte heks dat ze hem ook nog eens geen zoon zou schenken. Ja, Seneca voelde zich in het nauw gedreven en dat resulteerde in zeer gevaarlijk gedrag. Hij zou haar met de grond gelijk maken voor de rest van haar leven en dát was haar eigen schuld! Een sluw schuldbewuste glimlach krulde voor een luttele seconde om zijn lippen nadat ze hem uitschold voor klootzak, waarna hij snel zijn gezicht weer in een verschrikte plooi trok. ‘Nogmaals Gemma, het spijt me dat ik dit heb moeten vertellen..’ zei hij dwars door haar puberale tirade door. Slecht opgevoed en toch niet al te intelligent al zei hij het zelf. Een nette jongedame zoals bijvoorbeeld zijn zusje Earia had zich ingehouden om zo de schade te beperken, maar lieve Gemma had dat nou eenmaal niet in zich en kon haarzelf overduidelijk niet beheersen. Een makkie dus. Nadat hij spullen die op hem af kwam eenvoudig kon ontwijken, lukte het hem wel om tussentijds ergens een stuk brood uit de lucht te halen dat als enige echt recht op hem af kwam. ‘Kijk dit bedoel ik nou…’ begon hij weer hoofdschuddend, terwijl hij met pretoogjes keek naar het zowel ingesnoerde als dichtgesnoerde meisje voor hem. Ja, hij had de val al begrepen en de mededeling dat ze zwanger was kwam helaas niet meer als een verrassing. ‘Ja…’ begon hij weer opnieuw, waarna hij nonchalant een hap nam van het gevangen stukje brood. Het gaf hem tijd om te denken. ‘Ik ben er niet zo zeker van dat het kind van mij is, zoals u misschien wel uit mijn eerdere verhaal kan halen...'
  2. [1838/1839][15+] Happier occasions

    Dit ging helemaal de verkeerde kant op en hij voelde het. Oke, hij kon het vooral aflezen aan Gemma haar blik en houding en de sluwe glimlachjes om de lippen van de ouders als ze de puurheid van hun dochter aan het bespreken waren, maar dit ging echt niet goed. Hij moest een draai brengen aan het gesprek, een ommekeer maken naar een ander onderwerp. En zoals Seneca een meester was in liegen en bedriegen deed hij dat ook. Hij keek even naar Gemma, kneep zijn ogen samen om haar te laten blijken dat ze gestraft zou worden. Ja, hij was er klaar voor en toonde zijn beste pruillipje en teleurgestelde blik. ‘Ach, ik verneem al aan jullie reacties dat jullie Gemma al een beetje kennen..’ begon hij zielig en zuchtte diep. ‘Ik heb zo mijn best gedaan om haar op het juiste pad te houden, haar zelfs beloofd na alle obscene acties waarop ze is betrapt het samen met haar op te lossen, zonder jullie erbij te betrekken…’ Hij nam nog een slok van zijn glas wijn om de spanning op te wekken en keek met medelijden naar het meisje. ‘Het spijt me Gemma, je ouders moeten toch op de hoogte zijn van jouw toestand..’ Hierna wendde hij zich weer naar de Walker ouders. ‘Uw dochter kan zich simpelweg niet beheersen. Meerdere jongens en mannen zijn het slachtoffer geweest van uw dochters vulgariteiten en om eerlijk te zijn..’ Hij wreef even, alsof hij het allemaal niet meer aan kon over zijn voorhoofd. ‘..Heeft ze met haar hoerige acties mij ook weten te misleiden.’ Hij nam nog een grote slok wijn en keek nu ook met medelijden naar de ouders van Gemma. ‘Dit is de reden waarom ik Gemma wat vaker zie, om haar een ander doel te geven dan arme mannen te strikken in haar duistere verlangens…’
  3. Dont want you in my bloodline

    Hij glimlachte met samengeknepen ogen toen ze haar naam vertelde, een naam dat voor hem compleet onbekend was. Geen machtige tovenaarsfamilie van duistere afkomst of iets in die trant, maar toch was er iets aan haar dat als bewijs gold dat zij wel een volbloed was, wat precies was iets waar hij zijn vinger niet helemaal op kon leggen. Het maakte toch allemaal vrij weinig uit, als zij voor hetzelfde wilde strijden als hij, dan had hij heus wel genoeg tijd voor een jongedame die niet vervelend was om naar te kijken. ‘Ah..’ antwoordde hij op haar naam. Hij kon moeilijk zeggen dat het een mooie of bijzondere naam was, want dat was het simpelweg niet – het paste ook gewoon niet bij haar, dus Seneca liet het maar hierbij. Hij wees haar naar de comfortabele stoelen voor zijn bureau, waar hij zijn gasten ontving en nam zelf plaats op zijn met goud afgewerkte bureaustoel. ‘Ik heb in principe een halfuur, maar als u mijn belangstelling weet te behouden kan het altijd uitlopen,’ antwoordde hij galant, zoals Seneca kon zijn, maar toch wel met de altijd blijvende kille ondertoon. ‘Mijn excuses madame Odile, kan ik u toevallig plezieren met iets om de dorst te lessen?’ Hij pakte zijn toverstok tevoorschijn en met een paar draaitjes eraan (Weetjewel, hoe voldemort hem altijd sierlijk vasthoudt) toverde hij zonder op haar antwoord te wachten een dure fles rode wijn uit zijn kast en twee grote kristallen wijnglazen tevoorschijn.
  4. 1312

    Het was een rustige dag voor hem geweest en het was iets waar Seneca enige opluchting voor koesterde. Ondanks het feit, dat hij vanmiddag twee vervelende mannetjes uit Zwadderich bij de kraag gegrepen had, omdat ze zich als debielen zaten te gedragen op de toren – kwam hij gelukkig tot de magische ontdekking dat zij pillen bij zich droegen, waarvan ze hem bijna smeekten om het niet te confisqueren. Natuurlijk was Seneca zo’n lieftallige en vriendelijke man en besloot uit de goedheid van zijn hart, de pillen toch in te nemen. Morgen was zijn vrije dag en samen met wat heerlijke flessen van zijn beste Bordeaux, zouden deze pillen de kers op zijn verrukkelijke taart zijn. En of dat het was. Hoe hij er was gekomen wist hij niet, maar nadat hij al twee keer meerdere tafels omver had geworpen in de lokale kroeg, wist hij dat hij het te bont had gemaakt om daar nog rustig een beeldschone dame mee naar huis te krijgen – Seneca werd namelijk met een kleine boog de zaak uitgeworpen, maar had godzijdank, toch nog een fles whisky mee kunnen nemen. En ja, betalen is overrated. ‘ Strompelend, zingend en zijn fles tikkend tegen lantaarnpalen, verplaatste Seneca zich door één van de straten van magisch Londen. ‘And in the heat, clothed only in obscenity…-’ Het was een soort schreeuwend zingen, terwijl hij halve pirouettes draaide met zijn zwarte mantel achter hem aan zwevend. ‘…Hoping that reality, will not come and meet with me!’ Een stralende glimlach, want wat waren die drugs toch verdomd sterk én lekker. Hij wist niet met hoeveel drank hij het had gecombineerd, maar veel zou hij er niet van kunnen onthouden – dat was een feit. Als bekenden Seneca zo zouden zien hadden ze het idee gehad dat hij een innerlijke gedaanteverwisseling was ondergaan. Het maakte hem in ieder geval allemaal niet uit. Seneca, die inmiddels tegen een stenen muur van een oud pand stond, nam nog een paar grote slokken van de whisky, waarvan hij de smaak niet meer proefde. In de verte zag hij de lichtjes samen blenden met de rest van de wereld en met een smalende glimlach bekeek hij het draaiende spel voor hem. Helaas was het één of andere gedaante dat zich als een vlek vertoonde in zijn wazige beeld en steeds dichterbij leek te komen. Hij kneep zijn ogen samen, probeerde ietwat scherp te stellen en schrok toen wakker van een stem. ‘Een schouwer!’ Siste hij iets te hard, alsof hij anderen probeerde te waarschuwen. ‘Maak dat je weg komt Seneca..’ Siste hij nu tegen zichzelf. Snel keek Seneca om zich heen, zoekend naar een plek om zich te verstoppen – niet realiserend dat het allang te laat zou zijn en deed een poging om weg te komen. Eenmaal bij het eerste hek dat hij tegenkwam, nam hij plaats erachter en bukte, terwijl hij snel zijn ogen dicht deed. Ja, als hij haar niet kon zien, kon zij hem ook niet zien, toch? Little did he know, dat het hek van een gaas was gemaakt waar iedereen duidelijk doorheen kon kijken. Maar zijn plan werkte tóch?!
  5. Spijtig voor Gemma had Seneca met zijn middelbare leeftijd niet meer de onervarenheid van een puberjongetje die na nog geen drie minuten zijn kleine piemeltje eruit trok nadat hij zich niet meer in kon houden en al de laatste minuut van alle drie bezig was met klaarkomen. Nee, als een man een middelbare leeftijd had bereikt duurde het een heel stuk langer voordat hij op zijn hoogtepunt zou komen en wist hij precies in welke houding hij moest zitten om zo diep mogelijk naar binnen te kunnen dringen. En dat allemaal, terwijl hij in haar nek zat te hijgen en met zijn vrije hand haar lokken stevig aantrok. En toen hij voelde dat haar lichaam, zoals moeder natuur dat veroorzaakte, mee werkte leek hij alleen nog maar harder en sneller bij haar naar binnen te dringen, genietend van haar maagdelijke strakheid. Het duurde lang, al zei hij het zelf. Misschien kwam het van de wijn, of doordat zij zijn bloed aan het koken kreeg of was het misschien dat hij vermoeid was, maar pas na een redelijke tijd voelde hij dat hij moest komen. Zijn adem versnelde, veranderde in kreunen en na een paar harde kreunen kwam hij, hard trekkend aan die mooie bruine lokken, klaar. Hij had haar losgelaten, als een stuk vuil op de grond van zijn kantoor en had zichzelf omhoog weten te hijsen. Toen hij stond, trok hij zijn broek weer aan en wreef zijn klederdracht in stilte netjes. Uit zijn zak haalde hij een kleine sleutelbos met de reservesleutels van de verboden afdeling van de bibliotheek in Zweinstein en wierp ze naar haar, alsof hij simpelweg iets bij het vuil had gegooid, waar het thuishoorde. Het had enkele seconden geduurd voordat hij plaats nam aan zijn bureau, waar hij een groot glas wijn inschonk en met zijn rechterhand zijn schrijfveer weer in de inkt doopte – alsof er helemaal niets had voorgevallen een minuut daarvoor. ‘U kunt gaan mevrouw Walker.’ Schoolhoofd Damarcus had namelijk nog wel genoeg te doen en huilende, bloedende pubertjes troosten die hun maagdelijkheid hadden verloren, hoorde zeker niet in zijn takenpakket.
  6. [1838/1839][15+] Happier occasions

    Zo netjes opgevoed als Seneca was hield hij een sierlijke glimlach om zijn lippen gekruld, terwijl hij van binnen kookte van woede door het feit dat hij zo voor de wolven werd gegooid – klaar om verslind te worden. Gemma, Gemma, Gemma, dit was zeker niet wat hij had verwacht van het meisje die hij zo intelligent had ingeschat, ondanks haar (blijkbaar) slechte cijfers. Wist hij veel of zij zo goed scoorde, hij was ook simpelweg maar een hoogmoedige zak die niet had verwacht dat hij zich ook nog eens moest voorbereiden voor dit etentje. Over eten gesproken, het vlees was droog, misschien moest hij dat maar in de schoten werpen van de zeer nieuwsgierige ouders van lieve Gemma Walker. Hij kreeg in ieder geval meer wijn, dat was dan weer een troost – een reden om nog een grote slok te nemen. Terwijl de familie sprak had hij fronsend naar het stel gekeken, verbaasd over het feit dat zijn boekenprinsesje, zijn lieftallige leerlinge en zogenaamd mogelijke protegé, dus toch zo slecht scoorde op zijn vak. Hij keek haar aan, draaide zijn hoofd ietwat schuin, waarbij hij in stilte zich aan haar afvroeg waarom ze in godsnaam zo laag had gescoord en waarom ze niets verteld had – wist hij veel wat en van wie hij hele dagen aan het nakijken was… ‘Misschien als Gemma niet zo afgeleid was, zou ze de beste uit mijn klas zijn…’ begon Seneca rustig, terwijl hij de wijn in zijn glas liet ronddraaien. ‘Op papier dan.’ Hij keek weer met zogenaamd trotse ogen naar Gemma. ‘De kennis en intelligentie dat Gemma bezit is op een veel hoger niveau dat niet in cijfers naar voren kan komen. Dit heb ik eerder ook met haar besproken en vandaar heb ik zo af en toe wat eh..’ Hij keek weer naar haar ouders. ‘Extra aandacht voor haar talenten.’ Zijn blik gleed snel weer naar Gemma en bleef even stil zodat de benoemde woorden even op haar in konden werken. ‘Gemma’s interesse om zoveel mogelijk kennis te vergaren is immens groot. Ik geef haar regelmatig boeken met een hoge moeilijkheidsgraad, omdat ze zich simpelweg verveelt tijdens de reguliere lessen, snapt u? Dit is de reden waarom haar cijfers ook niet zo hoog zijn en ze zo af en toe bij mij langs komt om de gegeven moeilijke stof te bespreken.’ Zo, de Walker familie zal berentrots zijn op hun hoogbegaafde dochter, Gemma zou hem nog vele onderonsjes verschuldigd zijn en alles zou weer zijn als vanouds.
  7. [1838/1839][15+] Happier occasions

    Het was een subtiele uitnodiging die hij had ontvangen van de ouders van Gemma Walker. Het meisje dat wel wilde betalen in natura voor de toegang voor enkele boeken, waarvan er volgens Seneca niet veel waarde aan zat gebonden. Erg was het in ieder geval zeker niet en hij had er ook wel deels van genoten. Hoewel hij wel moest toegeven dat ze weinig wilde meewerken, had ze toch haar kleine en egale billetjes in de lucht, terwijl hij haar vasthoudend aan die mooie bruine lokken bereed. Het was nog maar een meisje, dat wist hij ook wel, maar op de één of andere manier was die ondeugendheid in haar ogen en de naïviteit voor wat ze haarzelf inruilde, factoren waarbij zijn bloed wel naar de goede plekken stroomde. En nu stond hij hier, voor de deur van haar ouderlijk huis, klaar om te luisteren naar het gezanik van de ouders, terwijl hij met een verlangende glimlach naar hun dochter zou staren. Die ouders zullen het vast wel niet weten, want iemand als Gemma wist wel dat ze geen schijn van kans zou maken tegen Seneca, het schoolhoofd dat niet alleen haar hele educatie zal gaan verpesten, maar ook ontzettend manipulatief kon zijn bij onwetende wezens zoals haar ouders. Dus ja, het was wel veilig voor Seneca om in te gaan op de uitnodiging en misschien wilde zij wel dat hij langs kwam, omdat ze eigenlijk niet genoeg van haar mannelijke schoolhoofd kon krijgen. Nadat hij op de deur had geklopt, de Walker familie vriendelijk had begroet, een uitdagende blik aan Gemma had gegeven en een erg prijzige fles Chardonnay in de handen van mevrouw Walker had gedrukt, had hij de instructies gekregen om plaats te nemen aan tafel. Zodra het even stil was wilde Seneca gaan beginnen met een introductie over zijn meesterstudente Gemma en hoe hij haar zag als zijn protegé, tot hij werd onderbroken door meneer Walker en er toen maar voor koos om in plaats van te praten, een slok wijn te nemen. De woorden die een seconde nodig hadden om binnen te dringen bij Seneca vormden een zin die hij dan toch het minst verwacht had. Hij verslikte zich, hoestte wat en herstelde zich alsof er helemaal niets aan de hand was. Ze wisten het. ‘Ach, ja Gemma is echt één van mijn beste leerlingen en we zien elkaar inderdaad zeer regelmatig omdat Gemma zich op een veel hoger niveau bevindt dan haar klasgenoten.’ Probeerde hij trots, in de hoop om zich toch te herstellen. Wist hij veel of ze niet gewoon had gezegd dat ze regelmatig bij hem kwam voor bijles, dit kon toch? Na dat gezegd te hebben keek hij wel met een vragende glimlach naar Gemma, waarbij hij zijn ogen toch iets samenkneep als waarschuwing. Zo’n blik waarvan hij zei dat haar wel wat stond te wachten als de familie Walker op de hoogte waren.
  8. Geen enkele reactie. Geen enkel zuchtje of beweging die hem wellicht ietwat kon aanmoedigen. Probeerde ze hem nou expliciet te beledigen? Hoe durfde ze? Het was niet dat hij veel ervoor terug gaf, voor het feit dat hij zijn zaad in haar kwijt kon, maar dit was geen genieten aan. Stank voor dank kreeg hij terug door een keer te kiezen voor datgene dat zogenaamd juist zou zijn. Waarom had hij in godsnaam karaktertrekken van zijn moeder geërfd? Wat had het haar gebracht? Helemaal niets. Hoe durfde Gemma Walker hem zo voor schut te zetten, zo te beledigen en ook nog iets van hem verwachten? Ach, een schrale troost was wel dat ze er weinig voor terug kreeg. De boeken in de verboden sectie waren zorgvuldig gesorteerd en alle écht interessante boeken waren in zijn privébezit. Dom kind, dat wist toch iedereen? In ieder geval laat Seneca haar zeker niet wegkomen met dit gedrag. Het woord voorzichtig kon ze op haar buik schrijven. Opgerot! Hij stopte abrupt met waar hij mee bezig was en gooide haar hardhandig op haar buik in een soepele beweging. Hij mocht misschien oud zijn, maar hij bezat nog genoeg kracht om zo’n klein meisje alle kanten op te smijten. ‘Dit heb je aan jezelf te danken, stomme trut.’ Hij schreeuwde als een woedende en hijgende wolf. Ja, hij was op zijn teentjes getrapt en Seneca was niet iemand die je graag tegen je wilde hebben. Hij nam plaats achter haar, haalde een hand door zijn haar en sloeg daarna met diezelfde hand keihard op haar billen, waarna deze in een rode en dikke plek zichtbaar was. Hij boog voorover en drukte zijn lippen tegen haar oorlel. ‘Ik zal ervoor zorgen dat je moet kruipen naar je boeken.’ En na die sissende woorden, stopte hij zijn lid naar binnen en begon hij met harde en diepe stoten, terwijl hij klonk als een kreunende wolf zonder enige rem.
  9. [1837/1838] Punishment

    Wat een gezelligheid. Zijn twee favoriete leerlingen voor zijn neus, klaar voor een straf. Toen Seneca nog op Zweinstein rond glibberde, was hij één van de grootste pestkoppen die er konden zijn. Hij was brutaal, maar toch slim genoeg om zich overal onder vandaan te babbelen. Deze twee daarentegen, waren van die leerlingen die hij het allerliefst lastig viel. Brave kindertjes, waarvan er één zelfs dag en nacht zijn reglementenboekje in zijn handen geklemd had. Om te kotsen was het. Dat schijnheilige en ‘kijk mij eens braaf luisteren en intelligent zijn’ heeft Seneca altijd de meest verschrikkelijke hoogmoed gevonden. En nog steeds, konden dat soort kinderen die altijd binnen de lijntjes bleven kleuren het meeste bloed onder zijn nagels vandaan halen. Stiekem had hij gewoon toch een beetje de voorkeur voor wat karakter, dat hem als oude man aan zijn goede oude tijd liet denken. Voorzichtig en met krakende knieën, stond schoolhoofd Damarcus op uit zijn grote bureaustoel en liep richting de twee leerlingen voor hem. Niet helemaal naar ze toe, maar hij vervolgde zijn pas op het laatste moment door rondjes om hen heen te lopen, ze aan blijven kijkend. Zijn rechterhand raspte langs zijn baardje. ‘Hmm.. kindertjes toch…’ begon hij streng, met een klank alsof hij ten einde raad was. ‘Wat zou nou een gepaste straf zijn na het vernielen van mijn kostbare kledij?’ Hij zuchtte even. ‘En dan ook nog zó hondsbrutaal…’ Hij schudde zijn hoofd, waarna hij zijn laatste cirkel afrondde en recht voor de leerlingen stopte. In alle kalmte pakte hij zijn toverstok uit zijn pantalon en gaf er een kleine zwaai aan. In zijn linkerhand verschenen twee tandenborstels en hij gaf Theresa en Desmond er beide één. ‘Ik vind mijn kantoor al een tijdje erg stoffig en speciaal voor jullie heb ik de schoonmaakster op vakantie gestuurd.’ Voor een seconde kreeg hij een trieste blik. 'Ze had het wel nodig, het arme ding..' Hij glimlachte, spreidde zijn armen en keek om zich heen in zijn kantoor. ‘Komt dat voor jullie even goed uit!'
  10. Dont want you in my bloodline

    Sinds de start van het nieuwe schooljaar heeft hij meer dan genoeg werk weer voor zijn kiezen gehad. Spijtig was het zijn eigen schuld geweest, gezien hij in de vakantie alles had laten versloffen. Hij had zich bezig gehouden met andere dingen waaronder zijn zoektocht naar duistere objecten en zo nu en dan het plezante gezelschap van een schone dame, óf leerlinge. Het was een soort midlifecrisis geweest waarin hij zich verkeerde. Inmiddels had hij de middelbare leeftijd van 48 wonder boven wonder, weten te bereiken en het waren enkele diep trieste jaren geweest. Zijn kapitaal werd zo nu en dan aangevuld door de verkoop van de duistere objecten, maar naast het irriteren van puberale halfbloedjes en het bed induiken met meisjes waarbij hun lichamen nog aan het ontwikkelen waren, was er weinig in het leven waar hij nog echt serieus mee bezig was. Als hij nu zou sterven, dan had hij geen nalatenschap en zou alleen zijn arrogante en psychopathische broer herinnert worden, die nooit van zijn leven keihard heeft moeten werken, omdat alles maar op een presenteerblaadje verscheen. Seneca leek gewoon net iets meer op zijn moeder en alleen dat al was een stuk meer karakter! Hij moest alleen gewoon weer even een doel hebben… Drie uur in de middag en elk moment kon zijn afspraak verschijnen. Hij had vernomen dat het een jonge volbloed studente was met dezelfde gedrevenheid die hij vanuit huis had meegekregen: Het verdrijven van halfbloedjes in de samenleving. Hoewel er regelmatig berichten kwamen van personen die wel een gesprek aan wilde gaan met de heer Damarcus, weigerde hij ze één voor één. Dat geouwehoer over morele waarden en het gezeik van ouders was simpelweg gewoon niet iets waar hij op zat te wachten – vooral niet als ze durfden te beginnen over zijn drankgebruik tijdens dat soort gesprekken. Nee, in tegenstelling kwam zijn secretaresse na het kloppen op de deur, binnen met een beeldschone jongedame. Zo één waar hij gelijk voor opstond om zijn pantalon voor glad te strijken. ‘Goedemiddag, miss...’ een lieftallige glimlach verscheen om zijn lippen, terwijl hij soepel zijn hand uitstak. De reden waarom ze hier stond was voor business en aan haar vastberaden bruine ogen te zien, hoefde hij geen reverence te verwachten. ‘…mijn excuses madam, wat was uw naam ook alweer?’
  11. [1837/1838] Don't you ever tame your demons, but always keep them on a leash

    Waarom bood ze nou haar excuses aan? Ze had niets verkeerds gedaan, in ieder geval nóg niet. Hoewel hij wel bijna de afgrond in viel omdat zij hem zo graag lastig wilde vallen, maar dat deed er niet meer toe, want hij stond weer voor haar, levend en wel. ‘It is a good thing I didn’t fall then, isn’t it?’ Hij bleef maar glimlachen en kwam iets dichterbij, toen ze vroeg of er dan nog wel genoeg wijn voor hem was. Hij legde een hand op haar schouder, boog nog verder voorover en raakte met zijn lippen haar oorlel. ‘Zal ik eens een klein geheimpje vertellen miss Moore,’ fluisterde hij. ‘Dit is al mijn derde fles en geloof me, er staat nog genoeg in mijn kantoor.’ Hij keerde zich weer van haar af en maakte een vreemde pirouette, waarna hij de fles in haar hand drukte. Wat kon hem het verrotten dat hij laveloos was en alcoholische versnaperingen deelde met een leerlinge. Hij had nooit gezegd dat hij een politiek correct schoolhoofd was. Seneca maakte zijn eigen regels en vanaf nu had hij besloten dat dit een nieuwe regel was. Hoe heette ze ook alweer? A.. Agatha Moore, gefeliciteerd jongedame. U heeft nu de privilege om alcohol te nuttigen met uw schoolhoofd. Hij had heus alleen maar wat gezelschap nodig. Wacht, wat deed zij eigenlijk hier? Hij kwam hier regelmatig, maar zelden bevonden zich hier anderen. Hooguit een paar leerlingen die een soort drugs hadden gefabriceerd en deze wilden testen, maar bij het zien van Seneca eigenlijk er gelijk weer vandoor gingen voordat hij het kon confisqueren. ‘Miss Moore? Wat brengt u hier eigenlijk?’
  12. Hij wist eigenlijk toch niet zeker waar hij meer op had gehoopt. De traan die hij zag, maar zij al te graag probeerde te verbergen, zorgde ervoor dat zijn bloed sneller ging stromen, maar hij moest voorzichtig zijn. Hij wilde zo graag hardhandig haar bij haar polsen vastpakken en zijn harde lid in haar stoppen, maar nadat zij zijn vermoedens bevestigde, wist hij dat dat geen optie meer kon zijn. Het arme kind zou kapot gaan van de pijn en hoewel hij zich in eerdere gevallen niet had kunnen beheersen, was dat het moment dat het wel moest. Het meisje had ouders, zat op zijn school en hij moest haar ‘beschermen.’ Toch had zij ervoor gekozen om bij hem naar binnen te stappen, ze had zichzelf letterlijk uitgekleed voor zijn neus, alleen maar voor toegang tot de verboden boeken. Ze vroeg er zelf om. ‘Ja, het gaat pijn doen.’ Meer kon hij er simpelweg niet van maken, maar hij zou rustig aan doen. Voorzichtig streek hij een lok achter haar oor en vervolgde zijn streling naar haar wang. ‘De volgende keer als u wat van mij nodig hebt, zal ik niet zo voorzichtig zijn.’ Hij tilde haar op en stapte naar het grote wollen kleed voor de haard. Het was een transactie, maar dat betekende niet dat het met geweld hoefde, dat bewaarde hij wel voor een andere keer. Toen ze op het kleed lag streelde hij langs haar borsten en kuste ze, waarna hij zijn weg vervolgde naar beneden. Voorzichtig duwde hij haar benen uit elkaar en vond dat het zijn beurt was om haar oraal te bevredigen. Gewoon, voor deze ene keer, zodat ze tenminste hieraan niet de meest afgrijselijke herinneringen zou hebben. Die herinneringen zou hij later wel creëren, wees daar maar niet bang voor.
  13. [1837/1838] Punishment

    2 Maart 1838 16:00 - Kantoor van schoolhoofd Damarcus Het geknetter van de haard was een rustgevende factor in het kantoor van schoolhoofd Damarcus. De likkende vlammen zorgden voor een dansend spel van licht tegen de wanden en meubelen. Seneca zat op zijn grote, met goud afgewerkte bureaustoel, waar hij geconcentreerd directievoorstellen ondertekende met zijn veer en inkt. De gebeurtenis was een gebruikelijk riedeltje van het administratiewerk dat volbracht moest worden als schoolhoofd. Het was niet verschrikkelijk werk, al zei hij het zelf, maar na enkele handtekeningen raakte hij toch wel snel verveeld. Ach, hij had in ieder geval niet die verschrikkelijke dwazen om hem heen, waarvan de ouders vol trots zeiden dat hun kinderen de geniale toekomst zijn. Ga toch weg met dat geouwehoer. Het was maar goed dat hij al een man was op middelbare leeftijd en hopelijk niet veel van die toekomst zou meekrijgen, want het zou hem voor geen enkele seconde verbazen als die ‘verbeterde wereld’ eentje zou zijn die aan het vergaan was. Die ratten konden niet eens hun billen afvegen zonder hun ouders en probeerde de schuld van die onkunde op te schuiven naar de docenten, want dan zouden ze geen huisarrest incasseren van vader- en moedertjelief. Over gespuis gesproken. Seneca keek op de grote wandklok dat aan de zijkant van zijn bureau hing en zuchtte vermoeid. Vier uur. Het was weer tijd om zijn rust te doorbreken, omdat er weer debiele leerlingen waren die dachten wel even bijdehand voedsel te kunnen gooien. Kijk, dat het gebeurt, prima, dat interesseerde hem vrij weinig. Alleen dat het voedsel op hém dan wordt gegooid, daar kan je Seneca Damarcus met zijn dure klederdracht erg furieus mee krijgen. En nu mochten ze op de blaren zitten. Hij moest zeggen dat zijn kantoor erg stoffig oogde en misschien had hij nog wel wat tandenborstels ergens liggen… @Theresa Kane @Desmond Thwaite
  14. [1837/1838] A twilight walk

    Er was iets aan het meisje, iets aparts, iets waar hij zijn vinger niet precies op kon leggen. De beheersing van haar stem en handelingen leken zo doordacht, alsof ze hem altijd een stapje voor zou zijn. Het was iets ongewoons voor een meisje van deze leeftijd. De meeste leerlingen waren impulsief en konden hun uitingen maar tot een bepaalde grens inperken. Mevrouw Haysward was een intelligente jongedame en met haar politiek correct bedankje toonde ze dat maar weer. Seneca knikte enkel beleefd. Haar zoete stem beantwoorde zijn vraag, vertelde hem dat ze op verschillende plekken te vinden was bij het jagen, zoals het hoort. En misschien, met een beetje geluk zouden ze inderdaad elkaar vaker tegen komen. Wel moest hij wat langer nadenken na de vraag of hij liever alleen wilde zijn. Het was niet zo dat hij specifiek alleen wilde zijn, het was eerder het geval dat hij alleen was en met niet veel mensen door één deur kon – laat staan een wandeltocht kunnen maken door het donkere bos. De omgeving gaf hem simpelweg teveel opties om diegene uit de weg te ruimen als hij of zij dwars begon te zitten… maar dat was niet zo verstandig om bekend te maken. ‘Ik zie het bos eerder als een andere setting dan waar ik normaal in leef. Het hangt echter af van het gezelschap of ik liever alleen wil zijn.’ Een kleine glimlach sierde zijn lippen, terwijl hij als een soort gewoonte zijn vingers langs zijn sik liet raspen. Hij had haar sierlijke bewegingen geobserveerd toen ze de pijlen liet terugkeren en ving haar nieuwsgierige blik op toen ze aan hem vroeg of hij weleens gejaagd had. Een grinnik kon hij helaas niet onderdrukken. ‘Ach, kind, jaren geleden heb ik de kunst mogen leren en ik kan wel verwaand benoemen dat ik ooit een excellente jager was.’ Hij stapte op haar af en greep de boog voorzichtig uit haar handen. Geconcentreerd beoordeelde hij het materiaal en gleed met zijn vingers langs de elementen van het voorwerp. ‘Helaas is mijn lichaam er niet meer voor gemaakt en hebben mijn broze botten, stijve spieren en verminderde motoriek niet meer de kracht om het te beoefenen.’ Hij glimlachte voldaan naar het meisje voor hem. Het was een glimlach dat zei dat het niet erg was en ouderdom iets was waar hij vrede mee moest hebben. Plus, hij had genoeg taken om handen en had hij al helemaal geen tijd meer voor iets zo nutteloos als jagen. Maar goed, voor een keertje zou het wel leuk zijn, toch?
  15. [1837/1838] Well, I'd love it if we made it

    In wat voor illusie leefden deze kinderen? Had dan geen enkel onderkruipsel van een opvoeding genoten? Ja, ze waren allemaal helemaal gek geworden, de dwazen. Hoe durfde hij ook nog te roepen dat Seneca diegene was die maar beter uit de weg kon gaan. Oh, wat wilde hij graag die toverrolstoel van hem afpakken, maar hij moest voor nu alleen maar dreigen. ‘Als u zo door gaat meneer Azarola, dan zorg ik ervoor dat u niemand meer kan aanrijden en kruipt u voorlopig maar een tijdje door de hallen van Zweinstein!’ Weer als een boze wolf spuugde hij de woorden uit, met een woedende ondertoon. ‘Is dat begrepen Noah?!’ Of was dat kind nou echt zo achterlijk, dat ze ook een hulpmiddel moesten vinden voor zijn verstandelijke beperking?
×