Jump to content

Gabriel Bruxley

Democratie & Magie
  • Content count

    13
  • Joined

  • Last visited

About Gabriel Bruxley

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    The Dancing Queens

Profile Fields

  1. [1838/1839] And she'll always get the best of me, the worst is yet to come

    Ergens, ergens wilde hij gewoon die troep van de tafel smijten, gewoon zodat het niet meer zo duidelijk in het zicht lag. Maar hij deed het niet, want hij had geen zin om het aan te raken en er te dichtbij in de buurt te komen, en hij had geen zin om zijn nog niet begonnen huwelijk met Laurelle te starten door de persoon te zijn die haar verslaving buiten handbereik hield. Had sowieso geen zin in die rol in het algemeen. Hij kon haar vertellen dat het kut was, dat ze het niet moest doen, maar waar hij haar nog niet door en door kende was haar verslaving een oude bekende die hij beter kon lezen dan zichzelf. En om tussen haar en zijn oude kennis te komen was een lastige, vervelende, slopende taak. En hij gaf niet genoeg om Laurelle om ook maar te willen denken aan die rol als levensweg. Hij voelde zich ook schuldig erom. Voelde zich nog meer schuldig tegenover de mensen die die rol wel in zijn leven hadden ingenomen. Maar deed je niks aan. “Je kan stoppen”, knikte hij op haar vraag van wat ze kon doen. En misschien klonk het als makkelijke gezegd dan gedaan maar dat was het niet eens’; hij wilde haar gewoon vertellen dat ze kon stoppen, dat het een optie was zelfs al leek die zo ver uit zicht dat je het niet eens serieus overwoog. “Ik weet zeker dat er plekken zijn, mensen waar je naar toe kan. Dit.. wat je hier doet het is een wedstrijd die je sowieso al verloren hebt als je eraan begint. ” Hij negeerde haar laatste opmerking en ging gewoon door met de speech opdreunen en de vragen stellen die hij zo vaak gehoord had dat hij ze kon dromen (soms ook droomde). “Zijn er mensen die je kunnen helpen hiermee. Je hebt hulp nodig, dat weet je he? En hij ging die hulp niet zijn.
  2. [1837/1838] Close your eyes and pray for change

    Oh. Ja. Oké. Ongemakkelijk keek Gabriel even weg, opnieuw naar de deur, dit keer meer omdat hij ergens alweer spijt had dat hij hier echt naartoe was gekomen dan omdat hij Laurelle per se tevoorschijn wilde komen. Ze wilde hem niet zien. Duidelijke taal. Waarschijnlijk had hij het liever dan staalhard voorgelogen te worden en het ergens zelf ook wel weten, liever klaar en helder horen hoe het zat dan suikerige excuusjes voor elk potentieel pijntje, zoiets, maar dat in theorie poneren was net iets gemakkelijker dan gewoon recht voor de raap aanhoren dat Laurelle ervandoor schoot als ze mensen niet wilde spreken, precies zoals ze zonet gedaan had. ‘Aha,’ antwoordde hij een beetje nutteloos, eenmaal hij weer de richting van Laurelles vriendin opkeek. ‘Dat is goed om te weten, denk ik.’ Als hij dat wist, kon hij vast een betere echtgenoot voor haar zijn! Op de één of andere manier. Hij wist niet hoe, niet echt, zou niet zo één, twee, drie kunnen zeggen hoe dat soort kennis hem helpen zou, maar dat maakte oprecht geen hol uit. Hij trouwde niet met Laurelle omdat hij de beste echtgenoot ooit wilde zijn, hij trouwde met haar voor het geld en de tweede kans die het bood. Wat kansen betrof, was Gabriel een aasgier. Verklaarde, wellicht, waarom Leroy hem aardig vond. ‘Zijn jullie goed bevriend?’ vroeg hij, zich ergens afvragend hoe lang het zou duren voor mevrouw het voorbeeld van zijn lieftallige verloofde volgde en hij hier alleen zou zitten. Niet dat hij dat wilde, overigens. Op dit punt leek het gewoon… onvermijdelijk.
  3. [1838/1839] And she'll always get the best of me, the worst is yet to come

    “Nee”. Het antwoord kwam harder, kouder, killer, dan hij gewild had. (Want hij wist heus wel dat het niet makkelijk was, en dat hoe leuk en bevrijdend die extase van drugs ook was het nooit fijn was om negatieve woorden en vragen, veroordelende klanken en zinnen, door de gaten van je gefabriceerde euforie te laten glippen. Omdat je eigenlijk het meest kwetsbaar was op deze momenten, omdat al je emotie plekken openstonden klaar om gevuld te worden met valse werkelijkheid. En juist dan als je eigen perceptie in die roes zat dan kwam de realiteit van een ander harder aan) Of zo was het voor hem geweest, misschien maakte hij dit teveel over hem. Maar dat was het ook. Die harde nee was voor zichzelf geweest omdat hij ja had willen zeggen. En hij voelde zich nu al schuldig dat hij hem zo onnadenkend aan Laurelle gegeven had. Maar als hij er bij stil had kunnen staan had hij misschien geen nee gezegd, en waar waren ze dan geweest? Misschien moest hij eens gaan nadenken of hij dit huwelijk wel wilde. “Ik weet prima hoe het is ”, fantastisch, magisch, buitengewoon, het enige wat je nog wilt”, “Het is troep en ik heb er sowieso last van als je het gebruikt”, hij sloeg zijn armen over elkaar en leunde tegen de muur. Wist niet zeker of hij dichterbij wilde komen of niet. “Je klinkt zelf wel erg ervaren trouwens”. En vertel ook meteen hoe ervaren je al bent. Want dan wist hij hoe erg hij zichzelf in het diepe ging gooien als hij door ging met dit huisje, boompje, niet zijn beestjes, met Laurelle Ryder. Huisje boompje beestje. Niet, huisje, pilletje, poedertje.
  4. Zaterdag 28 maart 1838 - Margaux mag een locatie kiezen Hij ging trouwen met Laurelle Ryder. Ergens was het nog een vreemd concept, ergens was het veel vreemder dat het steeds meer ‘normaal werd’. Dat het steeds makkelijker werd om zijn schouders op te halen als mensen hem vreemd aankeken als hij het hen vertelde, ‘want de bruiloft was wel erg snel’, en, ‘ Laurelle Ryder? Daar gaan wel een paar verhalen over rond hoor..’ . Het was makkelijk om te zeggen dat het hem gewoon een goede beslissing leek, makkelijk om te negeren dat hij dit veel te hard uit eigenbelang deed en dat een romantisch deel in hem het geen fijn idee vond om te trouwen vanuit eigenbelang. Want dat romantische gedeelte in hem was ook het deel wat verliefd was geraakt op wit poeder en de euforie die ze kon bieden. En hoewel hij dat deel nog steeds ergens miste voelde hij zich toch veiliger in zijn eigen verlichting. In redelijk, pragmatisch, verstandig en goed, zeker ook egoïstisch zijn. Hij verwachtte dat Laurelle vast ook belangen had bij die huwelijk, hij had niet verwacht dat haar belangen best wel eens die van hem konden bestrijden. Misschien had hij toch nog wat slimmer moeten zijn en zijn eigen onderzoek doen voor hij deze kans had aangenomen. “Wat is dit”, hij probeerde niet te oordelend te klinken (had dat altijd gehaat als mensen die toon naar hem aansloegen) maar kon het ook niet helpen. Want hij kende dit, hij wist beter, en hij had een oordeel. En geen positieve eigenlijk ook. “Is dit iets wat je vaker doet?”, viel hij maar met de deur in huis starend naar de inhoud van de tafel. Onwilkeuring vroeg hij zich af of de effecten leuk waren.
  5. 4 maart 1838 Als iemand Gabriel jaren geleden had verteld hoe alles lopen zou, dat hij nu, nu in 1838 verloofd zou zijn met de zus van één van zijn collega’s en dat hij dat niet eens met enige tegenzin geaccepteerd had, dan… God, hij dacht niet dat hij boos zou zijn geworden op die onzin, waar zie je me voor aan!, ook niet dat hij echt in lachen zou uitbarsten, maar gewoon… vriendelijk naar die persoon geglimlacht had terwijl hij de dubieuze voorspeller in kwestie alvast reduceerde tot een zot verhaal om op café te vertellen. Maar kijk! Als je er zeker van was dat iemand een charlatan was, was die dat dan toch weer niet. Voor het geval je enig vertrouwen had in de zekerheden van je leven. Laurelle, zijn lieftallige verloofde — hij was niet helemaal zeker of hij verliefd op haar zou kunnen worden, in zoverre je daar zelf echt een zicht op kon hebben vanaf dat onzekere begin — werkte op Zweinstein, nog zo’n element dat hij vroeger alleen maar ongeloofwaardig zou hebben gevonden, maar ze werkte er wel en hij was daar nu ook, op zoek naar mejuffrouw. En hij vond haar ook, maar ze was druk in gesprek met iemand anders en toen ze hem zag, babbelde ze heel even over dat het haar toch zo erg speet, maar ze moest weg, sorry, oké, ciao, en toen stond hij alleen met Laurelles vriendin in de kamer. Enigszins verstomd knikte hij die vriendin toe. ‘Hallo,’ begroette hij haar maar, want dat was wel zo aardig. ‘Doet ze dat, eh, vaker?’ Hij keek naar de deur, alsof hij haar daar nog zou zien in plaats van enkel en alleen een deur. Op een kiertje. Laurelle scheen nooit het geduld te hebben om deuren volledig te sluiten. ‘Ik ben Gabriel trouwens. Laurelles verloofde.’ Hij hoopte maar dat ze hem niet zo rap aan het altaar verlaten zou. OOC: Privé met Gianna! <3
  6. [1837/1838] We're all very lovely 'till we get to know each other

    De schotel was het enige orginele hier en de reden was dat daar in elk geval niet bekend was wat je kreeg. “Dan moet ik die gok maar wagen”, knikte hij instemmend terwijl hij even later de serveerster de schotel liet opschrijven. Ergens was het zielig, dat een schotel bestellen waarvan hij niet wist wat hij in zijn lichaam kreeg iets spannends van de dag was. Ergens was het jammer dat hij geen dingen meer binnenkreeg waarvan het effect onbekender was dan de inhoud, maar elk effect zo memorabel dat je elke keer toch nog meer wilde. Ergens was het goed dat hij dat niet meer deed, misschien als hij dat lang genoeg volhield kwam er een dag dat hij niet meer nerveus werd van grote prijzen op menukaarten. Maar dat betekende niet dat hij het soms niet miste. “Weerwolf registratie, met je broer, broers?”, hij keek haar even vragend aan, “je kan het ze niet vertellen hoor, want dan vinden ze me vast een stuk minder perfecte schoonbroer (en dat kon hij niet hebben) “maar ik kan ze nooit echt uit elkaar houden. Geen idee of ze nou beide op mijn afdeling werken. ”, hij staarde naar het gerecht dat hem voorgeschoteld werd en het was inderdaad interessant. “Weet jij wat dit is?” vroeg hij terwijl hij een beetje rond prikte met zijn vork in het gerecht, “en zijn er restaurants die je zelf wel aan kan raden nu we het er toch over hebben”. HIj was arm misschien maar hij had nog (soort van) smaakpupillen over zelfs na zijn hele wilde levensjaren. En als hij dan toch rijk werd wilde hij de goede plekken weten, misschien moest hij ooit in de toekomst immers een goede echtgenoot zijn en haar mee uit eten nemen.
  7. [1837/1838] We're all very lovely 'till we get to know each other

    Goed dus dit was Laurelle, hij bestudeerde haar even en vroeg zich af of het erg was dat er geen eens een opluchting was dat ze knap was. Maar er kwamen vast meer dingen die een opluchting hadden moeten zijn. Misschien was ze wel aardig, of grappig, of verbazingwekkend creatief, of hadden ze toevallig een groot gedeeld interesseveld, of misschien was dit wel de manier waarop hij dan toch de liefde van zijn leven ontmoette. (Al had hij die al eens ontmoet als je het hem vroeg, dat was een lange pijnlijke break-up geweest met nog altijd veel financiële gevolgen). Maar er zou geen opluchting komen want hij was nooit echt zenuwachtig geweest. Laurelle was zijn weg uit alle schulden en zorgen, hij had al gewonnen het moment dat hij dat aanbod van haar broer had aangenomen. Maar ergens had hij gehoopt dat hij zich om al die andere bovenstaande dingen druk had hoeven maken. Was misschien romantischer geweest. “Ooit vast wel maar ik heb nog nooit iets meegemaakt hier dat indruk genoeg maakte om te herinneren”, in eerlijkheid hij was hier misschien ook nooit geweest maar een vaag antwoord gaf iets meer gespreksstof dan ‘nee’. “Misschien moet ik dan juist die salade nemen, dan vergeet ik deze plek in elk geval niet meer”, hij bladerde verveeld door de menukaart, “of hebben ze hier toevallig ook memorable goede opties?”
  8. Silence is golden [1838]

    Het was niet zo dat Gabriel niet gaf om de individuen die hij zag, heus niet, elk dossier was belangrijk en alles, maar nu hij dit werk al wel een tijdje deed, begon het wel meer en meer bandwerk te worden. Een weerwolf registreren, hoppakee, en zolang ze niets verkeerds deden en de routineuze controles braafjes ondergingen, liet het ministerie ze simpelweg met rust. Er waren wel problematische gevallen, die waren er altijd, maar het merendeel… Nah. En al helemaal deze hier niet. Een tel lang kon hij een schijn van verwarring over zijn gezicht niet onderdrukken, die hij zodra hij kon van zijn gezicht veegde en zichzelf een professionele houding oplegde. ‘Ja! Dat klopt,’ zei hij, naar zijn agenda blikkend voor een seconde lang. ‘Voor de weerwolvenregistratie?’ Net alsof je hier wat anders kon doen. Hij greep een standaardformulier en een pen en schoof die zijn kant uit. ‘Gelieve dit in te vullen, dan kunnen we verder.’ En dan kon hij er even overheen komen dat er tegenwoordig al zo jong tovenaars gebeten werden tot weerwolf. Godallemachtig… Arm kind. ‘Ben je al lang een weerwolf?’ vroeg hij. Zodra hij het zei, merkte hij dat de vraag op zijn lippen had gebrand. ‘Je mag eerlijk zijn, overigens, ik ga je niet vervolgen als je even hebt gewacht.’ Hij probeerde er geruststellend uit te zien. ‘Het belangrijkste is dat het gebeurt.’
  9. [1837/1838] Someone's gonna paint you another sky

    Ergens, ergens vroeg Gabriel zich af waarom Leroy dit allemaal nu regelde, waarom hij hier niet naar gekeken had voor zijn zus die twee kinderen kreeg. Kon ook aan zijn beperkte kennis liggen, hoor, hij wist niet eens waarom hij precies (Leroy had vast betere opties, al waren er dan twee kinderen in het spel) of waar die vader heen was of wat dan ook – maar eigenlijk maakte het hem niet zoveel uit. Hij trouwde niet omdat hij per se met Laurelle wilde trouwen, hij trouwde omdat het een kans uit de schulden was en hij vandaaruit pas echt alles achter zich kon laten. Een nieuw begin door het begin voor een ander te vormen. Zoiets. En hé, wie weet, misschien kreeg hij nog een gelukkig huwelijk en een kind erbij ook. Huisje, boompje, beestje. Zou ook nog eens wat worden. ‘Ja, volgende week moet wel lukken, denk ik.’ Zijn sociale cirkel was iets verkleind nu hij niet meer de life of the party van het spel was. Hij had daar altijd hulp bij nodig had, kon daar niet over liegen, en nu hij die hulpmiddelen niet meer had… Tja. Hij had het niet zo druk. ‘Komt wel goed. Weet zij het al?’ Of zat hij straks vast aan een type rebellious princess die tegen hem aan zeurde dat Hij Haar Niet Bezat™ of wat dan ook. ‘Een diner zou fijn zijn.’ Hij glimlachte, enigszins ongemakkelijk. Hoe ging je van dit onderwerp naar het volgende? Moest hij veel vragen stellen over Laurelle Ryder, over hoe ze was en of Leroy dacht of ze goed zouden werken? Moest hij nu gewoon toegeven dat het hem niet veel kon schelen, dat Gabriel zo nietszeggend was, dikwijls, dat hij geen problemen verwachtte op dat vlak, hoe zielig dat ook was? ‘Ik… denk het niet?’ Wel, ja, er was wel iets, maar dat regelde hij wel ná het huwelijk. ‘Als ik nog aan iets denk…’
  10. [1837/1838] Someone's gonna paint you another sky

    Laurelle… Gabriels ogen gleden nadenkend naar de tafel, zonder het echt te zien, zonder het hout in zich op te nemen. De oudste zus, geloofde hij, maar God, hij had zich nooit intens beziggehouden met die hele familie, met geen enkele familie, eerlijk gezegd – dat was meer iets voor Adeline, maar Adeline sprak hij niet meer, Adeline was niet het type om iemand te vergeven als ze haar hadden laten vallen – en dus zou hij het niet met zekerheid kunnen zeggen. Maar maakte het uit? Als het erop aankwam? Hij wist dat horen dat er twee kinderen waren hem niet tegenhield om alsnog met alle liefde ja te zeggen, hij was geen ster met kinderen, maar God, als hij een kans had om de rest van zijn leven niet in de schaduw van eerdere fouten te leven, niet meer, waarom zou hij die dan niet grijpen? ‘Twee kinderen?’ herhaalde hij, alsof dat een struikelblok voor hem zou vormen. Nah. Als ze het nu alleen af kon, had ze hem vast niet heel erg nodig om vader te spelen. ‘Is de vader nog in haar leven?’ vroeg hij. Hij dacht van niet, nu ja, zou toch denken van niet als ze daar niet mee getrouwd was (dat was de eenvoudigste oplossing, toch? Trouwen met de vader? Tenzij het ging om een al getrouwd man of zo, maar dan dacht hij niet dat hij er echt last van zou hebben als hij met haar trouwde), maar hij had eerder in zijn leven afgeleerd om alles zomaar voor waar aan te nemen. Deels aangeboren nieuwsgierigheid. Deels op de harde manier leren dat er genoeg mensen waren op de aardbol die geen zier gaven om je gesteldheid. Hij dacht niet dat Leroy er één van was, niet echt, Leroy was stoïcijns en rigoureus, maar wel een goed mens – maar het leren was een stuk gemakkelijker dan het afleren, zo bleek maar weer. Hij nam nog een slokje, als was het om verdere vragen weg te spoelen. ‘Ik wil wel met haar trouwen,’ zei hij langzaam. Als vriendendienst, dacht hij erna, al had dat woord een geheel andere betekenis voor hem dan voor Leroy. ‘Ik zou haar wel eens willen ontmoeten voor het huwelijk zelf.’ Hij ging er maar vanuit dat het geen lange verloving zou worden.
  11. [1837/1838] Someone's gonna paint you another sky

    Gabriel wist niet wat hij verwacht had, maar de vraag of hij zin had om in het huwelijksbootje te treden met één van Leroys zussen was er niet één die hij bijeengeschraapt had op zijn schamele lijst van potentiële redenen waarom Leroy had willen afspreken. Hij duwde de verbazing uit zijn ogen, nam een slok van het bier voor zijn neus en probeerde woorden verzamelen voor een respons, een goede respons, want… God. Trouwen op zich was zijn hoofddoel niet in het leven, maar trouwen met iemand van de Ryders zou… goed nieuws zijn. Ze waren rijk, hij zou zijn schulden makkelijk kunnen afbetalen met een fractie van een fractie van het fortuin dat de Ryders bezaten; zelfs als hij het niet kon vinden met de zus waar Leroy het over had, dan… wat dan nog? Ze konden hun gescheiden wegen gaan met een ring rond de vinger, daar zou hij echt niet moeilijk over doen. Alleen… waarom hém? Gabriel kwam uit een goede familie, dat wel, maar hij had nooit gedaan alsof hij stinkend rijk was en zo belangrijk waren de Bruxleys nu ook weer niet dat hij zich echt kon voorstellen dat Leroy er een connectie mee wilde. ‘Ik zou me vereerd voelen,’ zei hij langzaam. Was ook zo. Hij kon zich niet voorstellen dat Leroy Ryder niet zowat de vrije keuze had over met wie zijn zussen zoal trouwden – de Ryders waren niet de belangrijkste familie ooit, maar God, ze waren rijk, ze hadden een goede naam, hij wist zowat niets over die zussen, maar dat hield ook in dat hun naam niet hand in hand ging met schandalen – dus dat hij gekozen werd, was sowieso flatterend. ‘Maar… ik hoop dat dit niet beledigend is of zo, maar waarom ík?’ Was dat te sceptisch?
  12. 8 januari 1838 Gabriel vond zijn werk op zich niet zo ontzettend boeiend — het was prima werk, iets dat hij goed kon, werk waarop weinig kritiek kon worden geleverd — maar hij had er ook niet echt wat op tegen. De collega’s waren, afgezien van het loon wellicht, soort van het beste deel ervan. Eén van die collega’s was Leroy Ryder. Hij… was net iets beter in het werk, al was het maar omdat hij er net wat meer hart voor had. Nu ja. Meer interesse had in de beste zijn. Zoiets. Op zich maakte het niet zoveel uit, zeker niet ná het werk in een bar in de buurt van het ministerie en een pint voor zijn neus. Hij had net een verhaal beëindigd over een familiefeest van hem, het eerste waar hij in járen naartoe was gegaan, het eerste waar hij naartoe had dúrven gaan, toen hij zich herinnerde waarom Leroy ook alweer met hem nog had willen drinken. Gabriel ging op zich wel vaker iets met een collega, een vriend, wat dan ook drinken, al was het maar om de tijd tussen werk en slapengaan te minimaliseren. Of nee. Meer om zichzelf eraan te doen herinneren dat hij genoeg had buiten zijn werk en droomloze nachten, genoeg om niet terug te grijpen naar sluimerende behoeften. ‘Wat wou je me eigenlijk vragen?’ pikte hij nieuwsgierig terug in op de initiële reden dat hij hier was. Hij probeerde Leroys blik te vangen, probeerde uit te vogelen of dit serieus was (waarschijnlijk, waarschijnlijk, Leroy was zelden een speels wezen) en of het dan iets goeds of iets slechts was. Maar kijk, dat kon je niet afleiden uit iemands blik, al helemaal niet uit iemand die zo moeilijk te lezen was als Leroy Ryder, en dus zou hij moeten wachten op de woorden zelf. OOC: Privé met Lily! <3
  13. Gabriel Bruxley

    Algemeen: Naam: Gabriel Levi Bruxley Leeftijd en Verjaardag: 31, 21 maart 1806 Politieke Voorkeur: DM Achtergrond: Familiesituatie & Geschiedenis in het kort: Zus: Adeline Bruxley Neef: Ronan Lennox Nichten: Blythe Lennox, Evangeline Lennox, Floriana Lennox, Lyre Lennox, Olivia Finch-Hatton Gabriel is het oudste kind van de Bruxleyfamilie, een familie die even trots als verarmd is en dat gaat heel goed samen. Vanuit ouderlijk front was er de woordeloze eis om het zelf beter te doen, waar iedereen op zijn eigen manier mee om is gegaan. En Gabriels manier was het simpelweg negeren, zich gedragen naar het geld dat ze hadden en hoewel hij het nooit overduidelijk ter sprake bracht, zag hij het nut niet in van iedereen het rad voor de ogen te draaien. Op Zweinstein merkte hij het nauwelijks, zelfs, hij had alle spullen die hij nodig had en hij raakte al snel bevriend met een paar afdelingsgenoten uit Ravenklauw die rijker waren dan hij en weleens durfden voor te schieten als ze een plan hadden waar hij uit eigen zak niet zou kunnen meedoen. En als hij dan toch niet meekon… God, hij had andere zaken om zich druk over te maken. Hij was een gemiddelde student met gemiddelde dromen en gemiddelde zorgen. Eerst vond hij dat allemaal prima, hij hoefde niet per se alle uitersten op te zoeken om iets van zijn leven te maken, maar op de universiteit werd dat anders. Zweinsteinse vrienden werden kennissen, hij maakte andere vrienden — en verkeerde, wellicht, geen slechte mensen, nu nog ziet hij ze niet als slechte mensen, maar bij God niet de vrienden die je jezelf toewenst — en ontdekte een andere manier van in het leven staan. Zijn vroegere mentaliteit nam hij mee, echter. De werkelijkheid was nu eenmaal zoals ze was en zo moest hij haar maar nemen en dat was allemaal heel leuk, tot op het punt dat het moeilijk wordt om aan jezelf te verkopen dat het nu eenmaal zo is dat je meer drugs neemt dan je lichaam aankan en dat je meer zeurende schulden hebt dan je ouders zelf ooit hebben durven maken. Het was moeilijk, ergens, om in de spiegel te kijken op het moment dat hij besefte waar hij nu stond. Van gemiddeld, wel oké, het type dat niet veel bijzonders zou doen voor de wereld, maar wel bijzonder kon zijn voor zijn naasten, naar een behoefte aan zijn lieveling in poedervorm en verder niet zoveel. Hij wilde niet veel, maar wel íéts. Het duurde een hele tijd, kostte een hoop vrienden en bloed en zweet en tranen en het kostte een leven waaraan hij gewend was geraakt, maar uiteindelijk kreeg hij het voor elkaar om af te kicken. Hij solliciteerde tot hij een vaste baan kreeg, legde zichzelf een ritme op waaraan hij zich kon vasthouden, leuterde zichzelf een nieuwe sociale kring binnen en nu, nu voelt hij die vreemdsoortige tevredenheid van banaliteit weer. Nu ja. Hij heeft nog altijd meer schulden dan hij zich kan veroorloven, de banden met nu afstandelijke familieleden en oud-vrienden aangaan is lastiger dan ze in een roes doorknippen was geweest, maar… hij komt er wel. Heus. Burgerlijke staat: Alleenstaand Beroep: Ambtenaar op het ministerie, afdeling Weerwolfregistratie Woonplaats: Londen Bloedlijn: Volbloed Rijkdom: Gemiddeld Religie: Het type christelijk dat braaf een gebed opzegt in familiekringen, maar het op zichzelf vergeet. Publiekelijk gezicht: Uiterlijk: Gabriel heeft donkerbruin haar en blauwe ogen. Ja, wauw, die combinatie hebben we nog nooit gehad. Qua lengte is hij gemiddeld. Omwille van Redenen™ was hij vroeger aan de magere kant, maar nu doet hij zijn best om het ~gezond~ te houden en is hij meer gespierd. Hij is niet heel frivool op vestimentair vlak, maar Adeline spreekt niet met hem in het openbaar als hij het te bont maakt. Dus. Dat. Toverstok: 31 cm, eikenhout, kern van drakenbloed Huisdier: Hij heeft net een hond! Die Snowflake heet, want hij liet één van zijn nichtjes kiezen. Karakterbeschrijving: Positieve eigenschappen: - Creatief - Geduldig - Hardwerkend - Intelligent - Kalm - Onderzoekend - Vindingrijk Negatieve eigenschappen: - Binnenvetter - Eigenwijs - Gesloten - Introvert - Onpeilbaar - Stug - Trots
  14. Faceclaims

    Ian Somerhalder - Gabriel Bruxley <3 drie keer raden wie dit voorstelde
×