Jump to content

Gabriel Bruxley

Democratie & Magie
  • Content count

    24
  • Joined

  • Last visited

About Gabriel Bruxley

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    The Dancing Queens

Profile Fields

  1. [1837/1838] I wrote the gospel on giving up

    Nee, Gabriel had niemand bezwangerd, niet waar hij van wist. Hij had genoeg gaten in zijn geheugen, genoeg nachten waarop het ongetwijfeld had kunnen gebeuren, maar hij had er nooit wat van gehoord achteraf, dus hij ging er maar vanuit dat hij zich daarover geen zorgen hoefde te maken. Hij had genoeg dingen gedaan die moreel gezien verwerpelijk zouden zijn, zeker in Leroys optiek, maar kijk, Leroy vroeg er niet naar, Leroy wilde het vast ook niet weten, Leroy wilde het Probleem gewoon oplossen en dat was dan dat. Gabriel kon daarbij helpen, maar alleen als Leroy aan zijn voorwaarden voldeed. En dat was weer een probleem voor Leroy en Leroy ging het oplossen en dat was dan dat. Het klonk zo eenvoudig, slechts enkele stappen om te doorlopen. Ergens wilde hij dat hij Leroy gekend had toen hij zelf die witte liefde van zijn leven gedumpt had, met pijn in ’t zwak hart. ‘Oké…’ zei hij langzaam. ‘Gaat die vriend moeilijk doen over dit huwelijk of heb ik daar geen last van?’ Als hij straks ook alweer in elkaar geslagen werd door één of andere vriend die toevallig geen zin had gehad in met Laurelle trouwen… Nu ja, hij was sportief ingesteld, dus hij zou zich vast wel kunnen verdedigen als het moest, maar… dat wilde hij niet. Aan het begin had het allemaal zo simpel geleken en hij hield van simpel. Nu wel. Of dat vertelde hij zichzelf maar. ‘Als hij niet meer in haar leven is, is het vast makkelijker voor haar om af te kicken.’
  2. [1837/1838] Close your eyes and pray for change

    Oh, ja, ze had het al over die dode echtgenoot gehad. Gabriel schaamde zich een beetje toen de woorden vertrouwd klonken, maar hij veranderde dat geweer alweer van schouder toen hij hoorde dat ze met één van Laurelles broers datete. Dat hield in dat a. dit wicht zijn schoonzus zou worden, op den duur, nam hij aan (ja, sorry, hij kon zich niet voorstellen dat één van die twee zich ooit zou verlagen tot een casual relatie) en b. ze vast alweer over die echtgenoot heen was en het allemaal niet zo erg was. Alleen maar dat hij een slechte luisteraar was. Nu ja. Hij had niet de indruk dat ze hem echt aardig vond, dus… ja? ‘Is dit een kruisverhoor?’ vroeg hij, enige ergernis doorheen zijn stem sluipend. ‘Ik trouw met haar omdat Leroy ons aan elkaar heeft uitgehuwelijkt omdat hij zich zorgen maakt over haar kinderen – als je het zo vreselijk vindt, moet je het met hem uitvechten.’ Oké, ja, hij gebruikte Laurelle, enigszins, voor het geld dat ze hem bood, zonder dat hij dat met zo veel woorden aan haar gezegd had, maar… serieus, mocht het? Net alsof mensen alleen maar trouwden omdat ze toch zo veel van elkaar hielden. ‘Ik was me er niet van bewust dat ik jou om toestemming moest vragen?’
  3. [1838/1839] And she'll always get the best of me, the worst is yet to come

    Ze wisten het niet. Dat was beide een opluchting, het zou vervelend zijn als zijn goede vriend toevallig het detail dat hij uitgehuwelijkt werd een drugs-verslaafde weghield voor het gemak, als een probleem, want wie wist hoelang dit al aan de gang was, en als ze kennelijk goed was in het verbergen dan.. wist je nooit wanneer ze het ging doen. Hij wilde niet straks in een huis rondlopen waar je niet wist of suiker wel echt suiker was en waar je als je een lade opentrok misschien wel felgekleurde pillen in je nachtkastje vond. Hij wilde niet op zijn tenen door zijn eigen huis moeten lopen, bang omdat hij misschien een oude bekende die hij jaren terug de deur gewezen had. Een deur die hij daarna met veel brute kracht en moeite dicht had moeten barricaderen omdat ze toch zo graag weer naar binnen wilde. Met Laurelle trouwen in deze staat was zelfdestructie van het ergste soort. En waar hij nog altijd zich aangetrokken voelde tot zelfdestructie had hij geleerd dat het geen goede relatie was. “Laten we een afspraak maken” begon hij wat streng, strenger dan hij zou willen zijn maar wat moest je anders. “Je gooit nu alles, alles wat daar op tafel ligt, alles wat je nog bij je hebt van dat spul weg. Beter nog je verbrand het persoonlijk”, en hij zou er bij staan en kijken hoe ze dat deed. En ergens zou het hem ook pijn doen, een soort tweederangs leed dat hij stiekem deelde. “Als je dat kan doen dan vertel ik niks”, en als ze het zo goed onder controle had dan kon ze dat vast wel toch.
  4. [1837/1838] I wrote the gospel on giving up

    Kijk, het was niet dat Gabriel Leroy niet geloofde. Als er iemand was die zichzelf ertoe aan kon zetten om dit soort problemen op te lossen, was het Leroy; hij was zo verdomde doelgericht dat hij nog liever de godganse wereld veranderde om te slagen in zijn opzet dan toe te geven dat hij er niets aan kon doen, maar het punt was dat het niet Leroys probleem was. Het was Laurelles probleem. En hij kende Laurelle niet goed, niet echt, maar de mensen die goed waren in van verslavingen afkomen, raakten niet verslaafd. Het type dat dit soort onzin aankon, hoefde het nooit te doen. Maar hij zweeg. Hij knikte, naar de muur achter Leroy kijkend, ergens hopend dat de mensen met wie Laurelle zoal omging, hun gezamenlijk huis niet zouden betreden. Hij kon het niet aan, oké, hij kon het allemaal godverdomme niet aan, en ja, best, hij was een zwakkeling, dat wist hij, dat wist hij, hij had de wereld nooit echt aangekund, brak onder elke druk, maar… toch. Hij had niet de behoefte om sterker dan dit te worden. Hij wilde alleen maar dat hij niet meer hoefde te barsten om andermans verlangens. ‘Oké,’ mompelde hij, niet zo goed wetend wat hij moest zeggen. ‘Als jij het zegt.’ En Leroy zei het en Leroy geloofde het en dat moest dan maar genoeg zijn. Of zoiets. ‘Heb je enig zicht op hoelang dit al aan de gang is? Enig idee van wanneer het begon mis te gaan?’ vroeg hij, zachtjes. ‘Een specifieke persoon die slecht voor haar is of gewoon haar voltallige vriendenkring?’
  5. Silence is golden [1838]

    Gabriel keek Ovid de Haviland een tel lang aan, hopelijk neutraal, in plaats van hoe sceptisch hij zich voelde tegenover dat hele verhaal. Waarom zou die vriendin dan niet gewoon op eigen naam een afspraak laten maken? Dat sloeg nergens op… Op zich was hij niet de eerste weerwolf die terugkrabbelde – daar waren er altijd genoeg van, eenmaal hier gearriveerd scheen het altijd net iets te eng te zijn om door te zetten. Gelukkig werd je daar wel op voorbereid als je hier kwam werken. Nu ja. Soort van. Gabriel wist in elk geval dat het kon gebeuren, dus… goed genoeg? Hij glimlachte geruststellend naar de jongen. ‘Het is inderdaad niet mogelijk om je door iemand anders te laten registreren,’ deelde hij mee, hulpvaardig. Hij gebaarde naar hem om te wachten toen hij er zo snel vandoor ging. ‘We zouden eventueel mee kunnen gaan naar je weerwolvenvriendin? Dan sta je er niet alleen voor.’ Weerwolven konden nogal… onvoorspelbaar zijn. En deze ook, maar ah, dat op zich was alweer voorspelbaar. ‘Het is niet beschamend om een weerwolf te zijn,’ alleen maar licht gevaarlijk voor de medemens en er was ook een gigantisch stigma, maar ehhh, dat hoefde hij er vast niet bij te vermelden, toch, ‘misschien dat het gemakkelijker is om dat duidelijk te maken als ik erbij ben?’
  6. [1837/1838] Close your eyes and pray for change

    Gabriel staarde Belladonna een moment lang aan, met zijn mond vol tanden. Hoe moest hij nu weer weten of Laurelle en hij gelukkig zouden zijn? Ja, oké, ze waren verloofd, hadden ondertussen al wat tijd met elkaar doorgebracht en het was soort van de bedoeling dat je gelukkig was met degene met wie je de rest van je leven wilde doorbrengen, maar… en? Hij wilde met Laurelle trouwen om het geld. Laurelle wilde met hem trouwen omdat… wist hij veel, ze moest? Van haar broers? Omdat ze haar kinderen wilde beschermen? Iets? Maakte het uit? Moest hij dat weten? Ah. Wellicht. En toch wist hij het niet, en toch had hij er nooit over nagedacht, en daarin alleen al lag het antwoord besloten, zo had hij het idee. Gabriel haalde onwillig zijn schouders op. ‘We kennen elkaar nog niet goed genoeg om nu al te kunnen zeggen hoe ons huwelijk eruit gaat zien,’ antwoordde hij. Gaf hij hiermee te veel informatie? Te weinig? Geen idee. Leroy was beter in dit soort gesprekken. Beter in dit spel. Nu ja. Dat waren ze allemaal. Je werd pas goed in dit soort gesprekken als je meer geld had dan je uitgeven kon, had hij ontdekt, puur omdat je te veel te verliezen had om iemand ooit in je kaarten te laten kijken. ‘Maar je hoeft je er heus geen zorgen over te maken,’ besloot hij. ‘Ik ga mijn uiterste best doen voor haar.’ Kijk, die belofte zou hij tegen de trouw alweer verbreken. Oepsie. ‘Ben jij eigenlijk getrouwd?’
  7. [1837/1838] I wrote the gospel on giving up

    Hij zou ervoor zorgen dat het drugsprobleem zo snel mogelijk uit de wereld was. Ergens vroeg Gabriel zich af hoe het met hem zou zijn gelopen als hij een broer had gehad die zich er iets van had aangetrokken, in plaats van zelf de oudste te zijn en de onbegrijpende blikken van zijn jongere broers en zussen in zijn rug te voelen toen hij ze allemaal stuk voor stuk liet vallen voor de armen van zijn verslaving, een oude liefde met een sireneroep die hij nu iets te dichtbij had gevoeld in Laurelles timbre. Ergens wilde hij ook niet weten hoe het zou zijn geweest. Hij kon zich niet voorstellen dat hij er goed op had gereageerd. Maar het punt met Leroy was dat het gemakkelijk was om er vanuit te gaan dat hij alles voor elkaar kon krijgen, op de één of andere manier. Hij was zo kalm, zo zeker. Alsof het een kleine hindernis was, maar niet veel meer dan dat. Zelfde eindstand. Verder geen enkel probleem. ‘Ik…’ Hij wist niet eens zo goed wat hij moest zeggen. Dat hij niet wist of Leroy dat zou lukken? Als er iemand was wie het zou moeten lukken, was het Leroy, uiteindelijk. Leroy was zo doelgericht dat hij niets anders dan dat zag – als er geen resultaat was, bestond het praktisch niet. ‘Als ze clean is tegen de trouw…’ Hij kon zich niet meer herinneren hoe dikwijls hij terug begonnen was aan die lange, lange weg van herstel, hoeveel tijd het hem gekost had. Of wel. Dat wist hij nog wel. Hij wilde het gewoon nooit onder ogen zien – maar God, het had een stuk langer geduurd dan hij Laurelle nu gaf. ‘Dan… wel.’ Hij kon bijna niet geloven dat hij nu alweer inbond. Vreemd wat voor een effect Leroy op hem had. ‘Maar… denk je dat dat haar gaat lukken?’ Als stoppen gemakkelijk was, waren er geen verslaafden. ‘Toen ik haar zag, was ze nogal… ver heen.’ Als het gemakkelijk was, was ik niet zo bang om haar nu zelfs aan te raken. ‘Ik weet niet hoelang het al aan de gang is.’
  8. 28 maart 1838 In alle eerlijkheid wist Gabriel niet zo goed waar hij nu mee bezig was. In zekere zin had hij dat nooit geweten, het was allemaal onbekend terrein voor hem, verlovingen en een nakende trouw en Laurelle Ryder als algemeen concept, maar nu zijn oude vlam in de brij vermengd was, wist hij het al helemaal niet meer. Er waren dingen die je kon improviseren, make it up as you go – Gabriel was er nooit goed in geweest, hij werd er altijd krampachtig van tot het niet meer grappig was – maar drugs… nee. Hij kon geen huwelijk met een drugsverslaafde wingen. Of nu ja. Dat kon hij wel. Maar dan werd het een ménage à trois, zij en hem en de drugs. En zo ver was hij niet bereid te gaan voor Laurelle. Hij wist niet zo goed waar hij nu mee bezig was, dus, maar deels was dat ook gewoon omdat hij er totaal niet over had nagedacht. Wat de reden was dat hij nu aanklopte bij Leroys huis en koppig volhield dat hij Leroy echt nú moest spreken, ook al was het laat, onderhand, ook al had hij geen afspraak, ook al wat dan ook. Uiteindelijk geraakte hij ook bij zijn vriend, hetzij enigszins schaapachtig, want schijnbaar was dit echt heel lastig. ‘Hey, eh, ik weet dat het laat is en zo, maar…’ God, hoe zei hij dit… Moest hij dit inleiden? Kalm uitleggen wat er zoal aan de gang was met zijn lieftallig zusje? ‘Ik weet niet of je dit wist en zo, maar ik ben er in elk geval zonet achtergekomen dat Laurelle, eh, verslaafd is aan drugs en ik denk niet dat ik met zo iemand wil trouwen.’ Geen inleiding dus! Was maar beter ook, waarschijnlijk. Hij wist niet genoeg over dit alles om een introductie te kunnen bedenken. ‘Sorry.’ OOC: Privé met Lily! <3
  9. [1837/1838] Close your eyes and pray for change

    ‘Laurelle zei dat ze dat ging doen…’ Als mejuffrouw hier geen idee had van de uitnodigingen, ging hij er maar vanuit dat Laurelle met andere zaken bezig was geweest, wat die ook zouden zijn. Hij wist niet zo zeker of ze het hem vertellen zou, maar hij wist evenmin of hij ernaar zou vragen. Dus. Ja. Dat. ‘Dus zij weet beter dan ik wanneer die uitnodigingen verstuurd zijn.’ Nu ja. Hoe dan ook. Laurelle kennende, in zoverre hij haar kende, kreeg ze iedereen er toch wel bij, op de één of andere manier. Hij was er nog niet volledig achter hoe ze dat deed. Zonder goed te weten wat hij moest zeggen staarde hij een moment lang Belladonna stomverbaasd aan. ‘Ehm…’ Waren die twee zinnen aan elkaar gelinkt? Moest hij weten hoe die man was geweest? Zo ja, had hij dat volledig gemist of hoe zát dit? En was ze niet vrij jong om al een weduwe te zijn? Huh? ‘Gecondoleerd?’ Of wat moest hij hiermee… ‘Maar ik vond de lente ook een goed idee, ja.’ Wauw, vlotjes, Gabriel. ‘Ik… houd niet van de winter. Koud. En zo.’ En ugh, hij hield niet van geen sociale vaardigheden.
  10. [1838/1839] And she'll always get the best of me, the worst is yet to come

    Ze ging niet stoppen, ze wist dat ze hulp kon krijgen maar ze wilde het gewoon niet, ze had het immers allemaal onder controle. Hij vroeg zich af of hij ook zo geklonken had, waarschijnlijk wel, hij had het alleen niet eens zelf geloofd of gemeend. Hij had niks onder controle gehad maar dat was juist een van de redenen om het te doen, omdat hij leuker was onder invloed van middelen, omdat hij leuker, creatiever, beter in alles wat hij deed was als hij zijn zenuwen en de controle waar die zenuwen om vroegen achterliet in de donkere steegjes en lege aula-hallen. waar hij zijn poeders kocht. Maar hij had het vast ook allemaal onder controle gehad, of welk antwoord zijn behulpzame vrienden ook wilden horen. Waarom van alle mensen moest zijn weg uit de schulden nou net de vrouw zijn die hem zonder dat ze het wist een spiegel voorhield. Hij was misschien afgekickt, maar hij was nog niet klaar voor al teveel zelfreflectie. “Sorry volgens mij hoor ik de drugs praten en niet jou”, zo’n beetje klaar met dit gesprek trok hij zijn toverstok en liet een klein deel van de inhoud waar Laurelle zoveel controle over had naar zich toevliegen. Hield er wel rekening mee dat hij zelf op gepaste afstand van het gif bleef, je wist maar nooit. Ergens wilde hij haar helpen, liever wilde hij gewoon laten zien dat ze echt niet zoveel controle had en het spul afpakken was vaak alles wat nodig was om dat te laten zien. Ergens wilde hij ook niet dat ze controle had (want waarom zij wel en hij niet. Was het dan toch echt zijn schuld geweest dat hij verslaafd was geraakt) maar dat durfde hij niet aan zichzelf toe te geven. “Weet je familie hiervan? ” Zo ja, dan moest hij toch echt eens met Leroy gaan praten over dat hij volgende keer liever alle informatie had. Blind-dates mochten mysterieus en verassend zijn, blind-engagements wat minder.
  11. [1837/1838] Close your eyes and pray for change

    Had Laurelle dat? Het was Gabriel nog niet opgevallen in alle eerlijkheid, maar dat kon net zo goed aan hem liggen. Hij was evenmin erg happig geweest om het over de diepzinnige onderwerpen te hebben, om het achterste van zijn tong te laten zien in de aanname dat dat er allemaal nog wel bij kon, en hij had het bij Laurelle ook nog niet echt gemist. Maar hij was ook niet met haar bevriend. En hij hoefde het ook niet te weten, hij hoefde alleen maar een ring rond haar vinger en haar geld in zijn bankrekening en de rest maakte hem niet uit. ‘Sinds januari,’ antwoordde Gabriel, met een klein glimlachje, in de aanname dat dat moest. ‘De trouw staat volgende maand gepland.’ Ging best snel, ergens, maar misschien voelde hij dat vooral zo aan omdat hij haar had ontmoet op hetzelfde moment dat hij haar toegezegd had voor een huwelijk, een levenslang verbond met iemand die hij nauwelijks kende en schijnbaar ook niet zo gemakkelijk zou leren kennen. Woeh. ‘We willen het graag snel achter de rug hebben, vandaar. En Laurelle wilde sowieso graag een trouw in de lente.’
  12. [1838/1839] And she'll always get the best of me, the worst is yet to come

    Ergens, ergens wilde hij gewoon die troep van de tafel smijten, gewoon zodat het niet meer zo duidelijk in het zicht lag. Maar hij deed het niet, want hij had geen zin om het aan te raken en er te dichtbij in de buurt te komen, en hij had geen zin om zijn nog niet begonnen huwelijk met Laurelle te starten door de persoon te zijn die haar verslaving buiten handbereik hield. Had sowieso geen zin in die rol in het algemeen. Hij kon haar vertellen dat het kut was, dat ze het niet moest doen, maar waar hij haar nog niet door en door kende was haar verslaving een oude bekende die hij beter kon lezen dan zichzelf. En om tussen haar en zijn oude kennis te komen was een lastige, vervelende, slopende taak. En hij gaf niet genoeg om Laurelle om ook maar te willen denken aan die rol als levensweg. Hij voelde zich ook schuldig erom. Voelde zich nog meer schuldig tegenover de mensen die die rol wel in zijn leven hadden ingenomen. Maar deed je niks aan. “Je kan stoppen”, knikte hij op haar vraag van wat ze kon doen. En misschien klonk het als makkelijke gezegd dan gedaan maar dat was het niet eens’; hij wilde haar gewoon vertellen dat ze kon stoppen, dat het een optie was zelfs al leek die zo ver uit zicht dat je het niet eens serieus overwoog. “Ik weet zeker dat er plekken zijn, mensen waar je naar toe kan. Dit.. wat je hier doet het is een wedstrijd die je sowieso al verloren hebt als je eraan begint. ” Hij negeerde haar laatste opmerking en ging gewoon door met de speech opdreunen en de vragen stellen die hij zo vaak gehoord had dat hij ze kon dromen (soms ook droomde). “Zijn er mensen die je kunnen helpen hiermee. Je hebt hulp nodig, dat weet je he? En hij ging die hulp niet zijn.
  13. [1837/1838] Close your eyes and pray for change

    Oh. Ja. Oké. Ongemakkelijk keek Gabriel even weg, opnieuw naar de deur, dit keer meer omdat hij ergens alweer spijt had dat hij hier echt naartoe was gekomen dan omdat hij Laurelle per se tevoorschijn wilde komen. Ze wilde hem niet zien. Duidelijke taal. Waarschijnlijk had hij het liever dan staalhard voorgelogen te worden en het ergens zelf ook wel weten, liever klaar en helder horen hoe het zat dan suikerige excuusjes voor elk potentieel pijntje, zoiets, maar dat in theorie poneren was net iets gemakkelijker dan gewoon recht voor de raap aanhoren dat Laurelle ervandoor schoot als ze mensen niet wilde spreken, precies zoals ze zonet gedaan had. ‘Aha,’ antwoordde hij een beetje nutteloos, eenmaal hij weer de richting van Laurelles vriendin opkeek. ‘Dat is goed om te weten, denk ik.’ Als hij dat wist, kon hij vast een betere echtgenoot voor haar zijn! Op de één of andere manier. Hij wist niet hoe, niet echt, zou niet zo één, twee, drie kunnen zeggen hoe dat soort kennis hem helpen zou, maar dat maakte oprecht geen hol uit. Hij trouwde niet met Laurelle omdat hij de beste echtgenoot ooit wilde zijn, hij trouwde met haar voor het geld en de tweede kans die het bood. Wat kansen betrof, was Gabriel een aasgier. Verklaarde, wellicht, waarom Leroy hem aardig vond. ‘Zijn jullie goed bevriend?’ vroeg hij, zich ergens afvragend hoe lang het zou duren voor mevrouw het voorbeeld van zijn lieftallige verloofde volgde en hij hier alleen zou zitten. Niet dat hij dat wilde, overigens. Op dit punt leek het gewoon… onvermijdelijk.
  14. [1838/1839] And she'll always get the best of me, the worst is yet to come

    “Nee”. Het antwoord kwam harder, kouder, killer, dan hij gewild had. (Want hij wist heus wel dat het niet makkelijk was, en dat hoe leuk en bevrijdend die extase van drugs ook was het nooit fijn was om negatieve woorden en vragen, veroordelende klanken en zinnen, door de gaten van je gefabriceerde euforie te laten glippen. Omdat je eigenlijk het meest kwetsbaar was op deze momenten, omdat al je emotie plekken openstonden klaar om gevuld te worden met valse werkelijkheid. En juist dan als je eigen perceptie in die roes zat dan kwam de realiteit van een ander harder aan) Of zo was het voor hem geweest, misschien maakte hij dit teveel over hem. Maar dat was het ook. Die harde nee was voor zichzelf geweest omdat hij ja had willen zeggen. En hij voelde zich nu al schuldig dat hij hem zo onnadenkend aan Laurelle gegeven had. Maar als hij er bij stil had kunnen staan had hij misschien geen nee gezegd, en waar waren ze dan geweest? Misschien moest hij eens gaan nadenken of hij dit huwelijk wel wilde. “Ik weet prima hoe het is ”, fantastisch, magisch, buitengewoon, het enige wat je nog wilt”, “Het is troep en ik heb er sowieso last van als je het gebruikt”, hij sloeg zijn armen over elkaar en leunde tegen de muur. Wist niet zeker of hij dichterbij wilde komen of niet. “Je klinkt zelf wel erg ervaren trouwens”. En vertel ook meteen hoe ervaren je al bent. Want dan wist hij hoe erg hij zichzelf in het diepe ging gooien als hij door ging met dit huisje, boompje, niet zijn beestjes, met Laurelle Ryder. Huisje boompje beestje. Niet, huisje, pilletje, poedertje.
  15. Zaterdag 28 maart 1838 - Margaux mag een locatie kiezen Hij ging trouwen met Laurelle Ryder. Ergens was het nog een vreemd concept, ergens was het veel vreemder dat het steeds meer ‘normaal werd’. Dat het steeds makkelijker werd om zijn schouders op te halen als mensen hem vreemd aankeken als hij het hen vertelde, ‘want de bruiloft was wel erg snel’, en, ‘ Laurelle Ryder? Daar gaan wel een paar verhalen over rond hoor..’ . Het was makkelijk om te zeggen dat het hem gewoon een goede beslissing leek, makkelijk om te negeren dat hij dit veel te hard uit eigenbelang deed en dat een romantisch deel in hem het geen fijn idee vond om te trouwen vanuit eigenbelang. Want dat romantische gedeelte in hem was ook het deel wat verliefd was geraakt op wit poeder en de euforie die ze kon bieden. En hoewel hij dat deel nog steeds ergens miste voelde hij zich toch veiliger in zijn eigen verlichting. In redelijk, pragmatisch, verstandig en goed, zeker ook egoïstisch zijn. Hij verwachtte dat Laurelle vast ook belangen had bij die huwelijk, hij had niet verwacht dat haar belangen best wel eens die van hem konden bestrijden. Misschien had hij toch nog wat slimmer moeten zijn en zijn eigen onderzoek doen voor hij deze kans had aangenomen. “Wat is dit”, hij probeerde niet te oordelend te klinken (had dat altijd gehaat als mensen die toon naar hem aansloegen) maar kon het ook niet helpen. Want hij kende dit, hij wist beter, en hij had een oordeel. En geen positieve eigenlijk ook. “Is dit iets wat je vaker doet?”, viel hij maar met de deur in huis starend naar de inhoud van de tafel. Onwilkeuring vroeg hij zich af of de effecten leuk waren.
×