Jump to content

Gabriel Bruxley

Democratie & Magie
  • Content count

    31
  • Joined

  • Last visited

About Gabriel Bruxley

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    The Dancing Queens

Profile Fields

  1. [1838/1839] Remains of nothing

    Ehhh, oké. Ondanks dat hij zich niet meteen op zijn gemak voelde (hoe kon dat zelfs – dit was zíjn kantoor, zíjn terrein, zíj was de ongenode gast en toch was ze hier om over niets te praten, niets interessants, niets wat hem ooit verder zou helpen, en toch voelde hij zich een moment lang de persoon die hier niet op zijn plek was, en alleen al daarom voelde hij zich geërgerd worden met haar aanwezigheid hier) nam hij een dappere paar slokjes van de thee. Met munt in, blijkbaar. Moest hij zich hier echt voor interesseren? Kon hij haar niet nu alweer wegsturen? Zelfs zijn werk trok hem meer. En kijk toch, alsof je het over de duivel had. Hij haalde zijn schouders op, zonder er echt erg in te hebben. ‘Het is gewoon een baan. Betaalt de boodschappen. Vult de dag.’ Dat soort dingen. Moest hij echt enige passie opbrengen voor een administratieve post? Hij had niet het idee dat hij iets van enig belang deed, al zou hij dat wel zo adverteren naar de buitenwereld toe. Oh, ja, al die weerwolven? Hij had hun leven veranderd! Eén registratie en een paar formulieren, de prijs voor een leven zonder zorgen, werkelijk waar. Maar nee, Bella viel schijnbaar niet onder de buitenwereld. Wist hij veel. Het was eruit gerold voor hij erover had kunnen nadenken, maar God, wat maakte het úít. ‘Vind jij je baan leuk? Van wat ik van leraren hoor, is het oftewel een nachtmerrie of hun droomjob.’
  2. [1838/1839] Remains of nothing

    Goh, misschien was dit meer waarom Laurelle en Belladonna elkaar mochten – ze schenen allebei de neiging te hebben om, vanaf het moment dat ze de kans ertoe hadden, te beginnen ratelen zonder dat hij er een speld tussen kon krijgen. Over het algemeen vond hij die eigenschap niet erg, eerlijk gezegd. Hij had zijn vrouwlief weinig te zeggen, Belladonna nog minder. Maar zij hem wel, schijnbaar. Al dacht hij niet dat dat perse veel te maken had met wie hij was, meer met het eenvoudige feit dat hij oren had, dat hij luisteren kon en dat hij puur toevallig in dezelfde ruimte als hen bestond. Toen Belladonna haast meteen vroeg of de thee goed was, nam hij haastig een slokje van de iets, iets te hete thee. Het was gewoon… thee. Kruidenthee, met honing, ja, die proefde hij. Gabriel had niet heel sterke meningen over thee, maar in Gabriels optiek was zoeter altijd beter, dus hij vond het echt niet erg dat het erin zat. ‘Ja, hoor,’ antwoordde hij, terwijl zijn ogen van de tas voor zijn neus naar de verschillende hapjes die Belladonna had meegebracht, gingen. ‘Ik proef niet zo veel verschil met andere kruidenthee, maar…’ God, wat tactvol ook weer. ‘Ik ken natuurlijk niet zoveel van thee.’ Maakte dat het beter? ‘Is de rest ook zelfgemaakt?’ Goh, van onderwerpen switchen was altijd zo subtiel. ‘Ik had je niet meteen als iemand gezien die zo graag in de keuken bezig is.’ Wist hij veel. Ze was meer het type om te zeuren dat degene die wel in de keuken had gestaan, het niet goed genoeg had gedaan.
  3. [1838/1839] Remains of nothing

    Nja, Gabriel kon daar eigenlijk best weinig tegenin brengen. Het wás niet eerlijk geweest, hij had er ook niets aan kunnen doen dat Laurelle gewoon… was zoals ze was (hij negeerde dat graag, negeerde graag hoe verslavingsgevoelig ze was, hoe impulsief, hoe snel verveeld, deed graag alsof een strenge blik zo nu en dan sterk genoeg was om haar tegen te houden, al weigerde hij zijn tijd te besteden aan haar spullen te doorzoeken, ergens bang dat zíjn impulsen evenmin braaf zouden blijven) en dus had Belladonna het inderdaad niet op hem moeten afreageren. Maar hieraan was hij niet gewend. Gewoon. Het was hem tot nu toe vrolijk gelukt om Laurelles vriendin uit de weg gegaan en nu kwam ze hem lastigvallen op zijn werk. Hallo, ze hadden een prima regeling gehad! Maar hé, als ze zich al niet aan deze regeling hield, zou ze zich vast ook niet aan de onuitgesproken afspraak houden om elkaar niet door het slijk te halen bij de ander (of tenminste, hij had niets gezegd toen Laurelle een heel verhaal had opgehangen over Belladonna toen ze Totaal Geen Enkele Belofte Had Verbroken Waarom Vertrouw Je Me Niet Gabriel en Laurelle hoorde zichzelf te graag praten om daar iets uit af te leiden) en hij had geen zin in dát gedoe. Zijn liefste vrouw sprak hem nooit, scheen hem nog minder boeiend te vinden dan Belladonna zelf, die in ieder geval nog langskwam (ja, dat was zielig, nee, dat boeide hem minder dan nu leek) en toen ze zo zielig begon te kijken, zuchtte hij, inwendig, en keek hij snel om zich heen. ‘Nee, even kan wel…’ Hij aarzelde een moment. ‘Maar niet te lang.’ Kijk! Dat was een goed compromis, toch? En misschien zou Belladonna haar vriendelijkheid nog volhouden ook. Je wist maar nooit. ‘Wat voor thee had je mee, zei je?’
  4. [1837/1838] Close your eyes and pray for change

    Nee, bedacht Gabriel zich, enigszins verslagen, hij kende Laurelle Ryder inderdaad totaal niet. Hij wist niet dat het te verwachten was geweest dat ze het niet verteld had omdat ze er geen zin in had en het daarom niet de moeite had gevonden om het door te vertellen. Hij wist dat ze chaotisch was, slordig, hij wist dat ze niet zo dom was als ze vaak leek, vooral onbezonnen en in haar hoofd met iets anders bezig dan waar hij haar toe wilde brengen om te doen. Hij kende haar verjaardag, de verjaardagen van haar kinderen, haar stamboom en al die onzinnige details die Laurelle door haar schitterende façade liet schemeren voor ze weer verdween naar plekken waar ze wel wilde zijn. Maar hij kende haar niet echt, nee. Hij keek Belladonna aan, even, heel even. ‘Goed om te horen,’ zei hij terug, koel, in elk geval in een poging zo te klinken. Nee, hij dacht niet echt dat ze dat gemeend had, maar wat moest hij in vredesnaam? Vragen wat haar bezwaren waren? Hij dacht niet dat hij haar antwoorden kon bieden die ze zou appreciëren, al was het maar omdat niets, niets, niets van wat hij zei kon voldoen aan haar standaarden. ‘Dan weet je in elk geval nu dat je “beste vriendin” gaat trouwen en dan kan ik straks de uitnodigingen opnieuw versturen.’ Hoe goed waren Laurelle en dat mens hier zelfs bevriend als die verloofde van hem haar niets vertelde? Meer en meer begon hij daaraan te twijfelen. ‘Heb je toevallig een idee waar ik Laurelle nu kan vinden?’ Of ze hem nu wilde zien of niet, verdomme.
  5. [1838/1839] Remains of nothing

    Laurelle en Gabriel waren onderhand getrouwd, ja, en nog altijd keek hij met enige verbazing naar de ring rond zijn vinger. Laurelle wilde niet in hetzelfde bed slapen als hij, wat hij prima vond, en had al aangekondigd dat hij op kinderen maar even zou kunnen wachten, wat hij net zo goed prima vond, en lette nu al niet meer op zijn bestaan (vergat haar trouwring ‘s ochtends soms ook, had hij gemerkt, maar hij had nog geen zin gehad om er iets over te zeggen), wat hij al helemáál prima vond. Laurelle was leuk als ze interesse in je had, kon charmant zijn, zo iemand met wie hij altijd mee bevriend had willen zijn, het enthousiaste en energieke type dat hem zo gemakkelijk aantrok in hun schaterende trance, maar als ze dat niet had, was ze ijskoud in hoe ze met je omging. En dat… God, het was niet léúk, maar het was wel eenvoudig. Dat kon hij. Als ze ooit opnieuw nieuwsgierig werd, zou hij er heus wel zijn. Als. Hij betwijfelde het ergens. En eerlijk gezegd was hij best blij geweest dat Belladonna Astoria hem evenmin nog sprak, maar ta-da, daar stond ze dan weer en voor hij het wist, had ze een mand op zijn bureau gezet en wilde ze hem leren kennen. ‘Ik… dacht dat je me niet mocht?’ Zacht uitgedrukt. Net alsof hij er wat aan kon doen dat Laurelle niet over hem verteld had. ‘Ik bedoel… heel vriendelijk en zo, maar…’ Waarom zou ze dit in vredesnaam willen? ‘Ik moet nog werken.’ Dat was de meest beleefde manier om dit af te wijzen, toch? Hij wilde het niet eens per se afwijzen, maar hij werd bloednerveus van Belladonna Astoria. Ze was precies het soort persoon dat recht door je heen keek en meteen al je fouten zag en God, Gabriel had er teveel om door haar keuring te komen.
  6. [1837/1838] Close your eyes and pray for change

    ‘Hoezo, je hoort het pas net?’ vroeg Gabriel verbijsterd. Ja, Belladonna had aangehaald dat Laurelle belangrijke onderwerpen uit de weg ging, maar… kom op, ze waren nu al wel even verloofd, was het niet lógisch als iedereen die dan toch zo goed bevriend was met zijn verloofde het wist? Lag dat aan hem? Was hij gewoon te saai om te snappen hoe zoiets verliep bij mensen die wel vrienden hadden? God, op dit moment zou hij het nog als redelijke verklaring aannemen. ‘t Klonk beter dan de akelige gedachte dat Laurelle het niet belangrijk genoeg had gevonden om mee te delen. Hij snapte best dat hij haar eerste keus niet was, maar ze zouden wel nog de rest van hun leven moeten doorbrengen samen! ‘Heeft Laurelle serieus nog niets gezegd na twee maanden?’ Nu ja. Dan… wist hij dat ook alweer, zeker? ‘Het is niet ráár dat je iets op haar en haar kinderen geeft,’ antwoordde Gabriel, enigszins defensief. Zoiets had hij toch nooit gezegd? In ieder geval had hij het nooit willen insinueren, wat daar de waarde ook van mocht zijn. ‘Ik weet gewoon niet wat je wil dat ik zeg.’ Dat was evenmin raar, toch? ‘Nee, ik ken haar niet goed, maar ik ga heus wel mijn best doen voor haar.’ Of… wel, voor het geld. Zij was gewoon de voorwaarde om eraan te geraken.
  7. [1837/1838] Close your eyes and pray for change

    Nee, inderdaad, hij kon er niet tegen. Want straks stelde ze de verkeerde vragen en straks zou hij geen degelijk antwoord hebben en straks hing hij eraan, straks ging ze iedereen vrolijk vertellen wie hij echt was, wat voor een wrak dat als enig voordeel had dat hij heel erg zijn best deed om geen wrak te zijn, hij werkelijk was en wat moest hij dan doen? Hij kon niet zeggen dat ze ongelijk had, tenslotte. Best, hij kon liegen, maar hij had zoveel gelogen in zijn leven dat hij het ergens niet meer aandurfde om het te doen. Als hij over zonde A loog, zou zonde B ook om de hoek komen loeren en voor hij het wist, hing hij er weer aan. Ha, was dat niet de vicieuze cirkel hier? Hij was doodsbang om weer van zijn met bloed, zweet en tranen beklommen berg te vallen en weer rechtstreeks in de ravijn terecht te komen, maar het kutte eraan was dat hij zich verdomme zoveel beter zou voelen in die ravijn, met kneuzingen en al. Het was zo verdomde moeilijk om te vechten tegen iets dat in zovele aspecten als de betere optie klonk. Geld en schulden konden geen probleem vormen als hij met een rijke vrouw trouwde. Laurelle gaf niets om hem en leek hem niet de persoon om voor haar echtgenoot te zorgen, dus voor haar zou hij het amper moeten verbergen. Als ze het toch ontdekte, zou hij desnoods opnieuw kunnen afkicken, dit keer echter zonder schulden. Dus… waarom niet? ‘Het klinkt alsof ik een heel examen moet gaan afleggen voor ik met Laurelle mag trouwen,’ antwoordde hij mopperend. ‘Voor je het vraagt, ik weet niet wat haar lievelingseten is, sorry, de volgende keer dat ik haar zie en ze niet weggaat, zal ik het vragen.’ Hij wist wel dat ze allergisch was aan pollen? Scoorde hij daarmee punten? ‘Ik heb veel jongere broers en zussen? Op hen heb ik altijd veel gepast, maar voor de rest niet veel, nee. Lucas en Stella heb ik al ontmoet, als dat je boeit. Fijne kinderen.’ Niet dat hij iets anders zou durven zeggen.
  8. [1837/1838] I wrote the gospel on giving up

    Nee, Gabriel had niemand bezwangerd, niet waar hij van wist. Hij had genoeg gaten in zijn geheugen, genoeg nachten waarop het ongetwijfeld had kunnen gebeuren, maar hij had er nooit wat van gehoord achteraf, dus hij ging er maar vanuit dat hij zich daarover geen zorgen hoefde te maken. Hij had genoeg dingen gedaan die moreel gezien verwerpelijk zouden zijn, zeker in Leroys optiek, maar kijk, Leroy vroeg er niet naar, Leroy wilde het vast ook niet weten, Leroy wilde het Probleem gewoon oplossen en dat was dan dat. Gabriel kon daarbij helpen, maar alleen als Leroy aan zijn voorwaarden voldeed. En dat was weer een probleem voor Leroy en Leroy ging het oplossen en dat was dan dat. Het klonk zo eenvoudig, slechts enkele stappen om te doorlopen. Ergens wilde hij dat hij Leroy gekend had toen hij zelf die witte liefde van zijn leven gedumpt had, met pijn in ’t zwak hart. ‘Oké…’ zei hij langzaam. ‘Gaat die vriend moeilijk doen over dit huwelijk of heb ik daar geen last van?’ Als hij straks ook alweer in elkaar geslagen werd door één of andere vriend die toevallig geen zin had gehad in met Laurelle trouwen… Nu ja, hij was sportief ingesteld, dus hij zou zich vast wel kunnen verdedigen als het moest, maar… dat wilde hij niet. Aan het begin had het allemaal zo simpel geleken en hij hield van simpel. Nu wel. Of dat vertelde hij zichzelf maar. ‘Als hij niet meer in haar leven is, is het vast makkelijker voor haar om af te kicken.’
  9. [1837/1838] Close your eyes and pray for change

    Oh, ja, ze had het al over die dode echtgenoot gehad. Gabriel schaamde zich een beetje toen de woorden vertrouwd klonken, maar hij veranderde dat geweer alweer van schouder toen hij hoorde dat ze met één van Laurelles broers datete. Dat hield in dat a. dit wicht zijn schoonzus zou worden, op den duur, nam hij aan (ja, sorry, hij kon zich niet voorstellen dat één van die twee zich ooit zou verlagen tot een casual relatie) en b. ze vast alweer over die echtgenoot heen was en het allemaal niet zo erg was. Alleen maar dat hij een slechte luisteraar was. Nu ja. Hij had niet de indruk dat ze hem echt aardig vond, dus… ja? ‘Is dit een kruisverhoor?’ vroeg hij, enige ergernis doorheen zijn stem sluipend. ‘Ik trouw met haar omdat Leroy ons aan elkaar heeft uitgehuwelijkt omdat hij zich zorgen maakt over haar kinderen – als je het zo vreselijk vindt, moet je het met hem uitvechten.’ Oké, ja, hij gebruikte Laurelle, enigszins, voor het geld dat ze hem bood, zonder dat hij dat met zo veel woorden aan haar gezegd had, maar… serieus, mocht het? Net alsof mensen alleen maar trouwden omdat ze toch zo veel van elkaar hielden. ‘Ik was me er niet van bewust dat ik jou om toestemming moest vragen?’
  10. [1838/1839] And she'll always get the best of me, the worst is yet to come

    Ze wisten het niet. Dat was beide een opluchting, het zou vervelend zijn als zijn goede vriend toevallig het detail dat hij uitgehuwelijkt werd een drugs-verslaafde weghield voor het gemak, als een probleem, want wie wist hoelang dit al aan de gang was, en als ze kennelijk goed was in het verbergen dan.. wist je nooit wanneer ze het ging doen. Hij wilde niet straks in een huis rondlopen waar je niet wist of suiker wel echt suiker was en waar je als je een lade opentrok misschien wel felgekleurde pillen in je nachtkastje vond. Hij wilde niet op zijn tenen door zijn eigen huis moeten lopen, bang omdat hij misschien een oude bekende die hij jaren terug de deur gewezen had. Een deur die hij daarna met veel brute kracht en moeite dicht had moeten barricaderen omdat ze toch zo graag weer naar binnen wilde. Met Laurelle trouwen in deze staat was zelfdestructie van het ergste soort. En waar hij nog altijd zich aangetrokken voelde tot zelfdestructie had hij geleerd dat het geen goede relatie was. “Laten we een afspraak maken” begon hij wat streng, strenger dan hij zou willen zijn maar wat moest je anders. “Je gooit nu alles, alles wat daar op tafel ligt, alles wat je nog bij je hebt van dat spul weg. Beter nog je verbrand het persoonlijk”, en hij zou er bij staan en kijken hoe ze dat deed. En ergens zou het hem ook pijn doen, een soort tweederangs leed dat hij stiekem deelde. “Als je dat kan doen dan vertel ik niks”, en als ze het zo goed onder controle had dan kon ze dat vast wel toch.
  11. [1837/1838] I wrote the gospel on giving up

    Kijk, het was niet dat Gabriel Leroy niet geloofde. Als er iemand was die zichzelf ertoe aan kon zetten om dit soort problemen op te lossen, was het Leroy; hij was zo verdomde doelgericht dat hij nog liever de godganse wereld veranderde om te slagen in zijn opzet dan toe te geven dat hij er niets aan kon doen, maar het punt was dat het niet Leroys probleem was. Het was Laurelles probleem. En hij kende Laurelle niet goed, niet echt, maar de mensen die goed waren in van verslavingen afkomen, raakten niet verslaafd. Het type dat dit soort onzin aankon, hoefde het nooit te doen. Maar hij zweeg. Hij knikte, naar de muur achter Leroy kijkend, ergens hopend dat de mensen met wie Laurelle zoal omging, hun gezamenlijk huis niet zouden betreden. Hij kon het niet aan, oké, hij kon het allemaal godverdomme niet aan, en ja, best, hij was een zwakkeling, dat wist hij, dat wist hij, hij had de wereld nooit echt aangekund, brak onder elke druk, maar… toch. Hij had niet de behoefte om sterker dan dit te worden. Hij wilde alleen maar dat hij niet meer hoefde te barsten om andermans verlangens. ‘Oké,’ mompelde hij, niet zo goed wetend wat hij moest zeggen. ‘Als jij het zegt.’ En Leroy zei het en Leroy geloofde het en dat moest dan maar genoeg zijn. Of zoiets. ‘Heb je enig zicht op hoelang dit al aan de gang is? Enig idee van wanneer het begon mis te gaan?’ vroeg hij, zachtjes. ‘Een specifieke persoon die slecht voor haar is of gewoon haar voltallige vriendenkring?’
  12. [1837/1838] Silence is golden

    Gabriel keek Ovid de Haviland een tel lang aan, hopelijk neutraal, in plaats van hoe sceptisch hij zich voelde tegenover dat hele verhaal. Waarom zou die vriendin dan niet gewoon op eigen naam een afspraak laten maken? Dat sloeg nergens op… Op zich was hij niet de eerste weerwolf die terugkrabbelde – daar waren er altijd genoeg van, eenmaal hier gearriveerd scheen het altijd net iets te eng te zijn om door te zetten. Gelukkig werd je daar wel op voorbereid als je hier kwam werken. Nu ja. Soort van. Gabriel wist in elk geval dat het kon gebeuren, dus… goed genoeg? Hij glimlachte geruststellend naar de jongen. ‘Het is inderdaad niet mogelijk om je door iemand anders te laten registreren,’ deelde hij mee, hulpvaardig. Hij gebaarde naar hem om te wachten toen hij er zo snel vandoor ging. ‘We zouden eventueel mee kunnen gaan naar je weerwolvenvriendin? Dan sta je er niet alleen voor.’ Weerwolven konden nogal… onvoorspelbaar zijn. En deze ook, maar ah, dat op zich was alweer voorspelbaar. ‘Het is niet beschamend om een weerwolf te zijn,’ alleen maar licht gevaarlijk voor de medemens en er was ook een gigantisch stigma, maar ehhh, dat hoefde hij er vast niet bij te vermelden, toch, ‘misschien dat het gemakkelijker is om dat duidelijk te maken als ik erbij ben?’
  13. [1837/1838] Close your eyes and pray for change

    Gabriel staarde Belladonna een moment lang aan, met zijn mond vol tanden. Hoe moest hij nu weer weten of Laurelle en hij gelukkig zouden zijn? Ja, oké, ze waren verloofd, hadden ondertussen al wat tijd met elkaar doorgebracht en het was soort van de bedoeling dat je gelukkig was met degene met wie je de rest van je leven wilde doorbrengen, maar… en? Hij wilde met Laurelle trouwen om het geld. Laurelle wilde met hem trouwen omdat… wist hij veel, ze moest? Van haar broers? Omdat ze haar kinderen wilde beschermen? Iets? Maakte het uit? Moest hij dat weten? Ah. Wellicht. En toch wist hij het niet, en toch had hij er nooit over nagedacht, en daarin alleen al lag het antwoord besloten, zo had hij het idee. Gabriel haalde onwillig zijn schouders op. ‘We kennen elkaar nog niet goed genoeg om nu al te kunnen zeggen hoe ons huwelijk eruit gaat zien,’ antwoordde hij. Gaf hij hiermee te veel informatie? Te weinig? Geen idee. Leroy was beter in dit soort gesprekken. Beter in dit spel. Nu ja. Dat waren ze allemaal. Je werd pas goed in dit soort gesprekken als je meer geld had dan je uitgeven kon, had hij ontdekt, puur omdat je te veel te verliezen had om iemand ooit in je kaarten te laten kijken. ‘Maar je hoeft je er heus geen zorgen over te maken,’ besloot hij. ‘Ik ga mijn uiterste best doen voor haar.’ Kijk, die belofte zou hij tegen de trouw alweer verbreken. Oepsie. ‘Ben jij eigenlijk getrouwd?’
  14. [1837/1838] I wrote the gospel on giving up

    Hij zou ervoor zorgen dat het drugsprobleem zo snel mogelijk uit de wereld was. Ergens vroeg Gabriel zich af hoe het met hem zou zijn gelopen als hij een broer had gehad die zich er iets van had aangetrokken, in plaats van zelf de oudste te zijn en de onbegrijpende blikken van zijn jongere broers en zussen in zijn rug te voelen toen hij ze allemaal stuk voor stuk liet vallen voor de armen van zijn verslaving, een oude liefde met een sireneroep die hij nu iets te dichtbij had gevoeld in Laurelles timbre. Ergens wilde hij ook niet weten hoe het zou zijn geweest. Hij kon zich niet voorstellen dat hij er goed op had gereageerd. Maar het punt met Leroy was dat het gemakkelijk was om er vanuit te gaan dat hij alles voor elkaar kon krijgen, op de één of andere manier. Hij was zo kalm, zo zeker. Alsof het een kleine hindernis was, maar niet veel meer dan dat. Zelfde eindstand. Verder geen enkel probleem. ‘Ik…’ Hij wist niet eens zo goed wat hij moest zeggen. Dat hij niet wist of Leroy dat zou lukken? Als er iemand was wie het zou moeten lukken, was het Leroy, uiteindelijk. Leroy was zo doelgericht dat hij niets anders dan dat zag – als er geen resultaat was, bestond het praktisch niet. ‘Als ze clean is tegen de trouw…’ Hij kon zich niet meer herinneren hoe dikwijls hij terug begonnen was aan die lange, lange weg van herstel, hoeveel tijd het hem gekost had. Of wel. Dat wist hij nog wel. Hij wilde het gewoon nooit onder ogen zien – maar God, het had een stuk langer geduurd dan hij Laurelle nu gaf. ‘Dan… wel.’ Hij kon bijna niet geloven dat hij nu alweer inbond. Vreemd wat voor een effect Leroy op hem had. ‘Maar… denk je dat dat haar gaat lukken?’ Als stoppen gemakkelijk was, waren er geen verslaafden. ‘Toen ik haar zag, was ze nogal… ver heen.’ Als het gemakkelijk was, was ik niet zo bang om haar nu zelfs aan te raken. ‘Ik weet niet hoelang het al aan de gang is.’
  15. 28 maart 1838 In alle eerlijkheid wist Gabriel niet zo goed waar hij nu mee bezig was. In zekere zin had hij dat nooit geweten, het was allemaal onbekend terrein voor hem, verlovingen en een nakende trouw en Laurelle Ryder als algemeen concept, maar nu zijn oude vlam in de brij vermengd was, wist hij het al helemaal niet meer. Er waren dingen die je kon improviseren, make it up as you go – Gabriel was er nooit goed in geweest, hij werd er altijd krampachtig van tot het niet meer grappig was – maar drugs… nee. Hij kon geen huwelijk met een drugsverslaafde wingen. Of nu ja. Dat kon hij wel. Maar dan werd het een ménage à trois, zij en hem en de drugs. En zo ver was hij niet bereid te gaan voor Laurelle. Hij wist niet zo goed waar hij nu mee bezig was, dus, maar deels was dat ook gewoon omdat hij er totaal niet over had nagedacht. Wat de reden was dat hij nu aanklopte bij Leroys huis en koppig volhield dat hij Leroy echt nú moest spreken, ook al was het laat, onderhand, ook al had hij geen afspraak, ook al wat dan ook. Uiteindelijk geraakte hij ook bij zijn vriend, hetzij enigszins schaapachtig, want schijnbaar was dit echt heel lastig. ‘Hey, eh, ik weet dat het laat is en zo, maar…’ God, hoe zei hij dit… Moest hij dit inleiden? Kalm uitleggen wat er zoal aan de gang was met zijn lieftallig zusje? ‘Ik weet niet of je dit wist en zo, maar ik ben er in elk geval zonet achtergekomen dat Laurelle, eh, verslaafd is aan drugs en ik denk niet dat ik met zo iemand wil trouwen.’ Geen inleiding dus! Was maar beter ook, waarschijnlijk. Hij wist niet genoeg over dit alles om een introductie te kunnen bedenken. ‘Sorry.’ OOC: Privé met Lily! <3
×