Jump to content

Jude Foulkes-Davenport

Ravenklauw Zesdejaars
  • Content count

    50
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    2

Jude Foulkes-Davenport last won the day on August 9 2018

Jude Foulkes-Davenport had the most liked content!

About Jude Foulkes-Davenport

  • Birthday February 14

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    MV
  • Naam
    Kelly

Profile Fields

  1. [1838/1839] What can I do, except watch you in pain

    Voor een seconde keek hij heel verbaasd vermengd met ongelovig en het volgende moment was het vooral opluchting op zijn snoet. Het ging door, Armand leek eigenlijk niet eens boos en zei dat hij het zelfs allemaal wel vond meevallen met alles wat er het afgelopen half jaar was gebeurd. "Echt?", flapte hij eruit, voordat hij er erg in had. Het klonk ook te gemeend om het af te doen als een standaard reactie... Ja, dat Jude het eigenlijk niet geloofde, was waarschijnlijk wel duidelijk. Hij haalde een hand door zijn haar. Zelf was hij namelijk niet echt heel erg onder de indruk van wat hij had gepresteerd, niet wat betreft school... Wat betreft andere veroveringen had hij het best wel prima gedaan... Drie meisjes...in een half jaar... Hij had zijn record van op Ilvermorny verbroken. "Dat valt heus wel mee, dat vervelen... Ik vermaak me wel, hoor." Ook met extracurriculaire bezigheden, dus. "Ga je je lieve Toto niet missen als je zolang met mij op stap bent?", vroeg hij, in een poging om weer terug te schakelen op licht en luchtig, misschien een beetje plagend zelfs. Dat werkte beter dan...zware onderwerpen en ingaan op wat een jaar het was geweest en wat dat misschien wel allemaal niet had gedaan met Jude. Zo ging hij er op school ook mee om; hij was het liefst zo luchtig mogelijk, ging niet al te serieuze en diepgaande contacten aan, zocht een hoop afleiding en hij deed dus domme dingen... En dat allemaal bedekt met een laagje bedwelmende middelen om het allemaal weg te dringen en zo nog een stukje dragelijker te maken. "En gaan we gewoon... eh... leuke dingen doen? Of ook... de zussen ontmoeten?" En nu klonk het net alsof dat niet leuk was, wat hij niet bedoelde, maar het viel niet meer onder licht en luchtig en dat was het punt waarop hij een beetje begon te disfunctioneren.
  2. [1837/1838] Only hunt bliss

    Met een glimlach keek Jude naar Tabitha en naar de enorme hoeveelheid blote huid die op dit moment vrijkwamen. Hij hield zijn hoofd een beetje schuin en liet zijn ogen bewonderend langs haar lichaam glijden. Hij moest meisjes vaker bijles geven in transfiguratie bleek maar weer. De jongen lachte en keek haar even vragend aan. "Dit wil je echt?" Niet dat hij bezwaar had. "Je bent ook leuk met kleren aan, hoor..." Al moest hij zeggen dat dit wel als een leuke bonus aanvoelde. Jude deed een stapje dichterbij en trok haar tegen zich aan. "Ah, je bent helemaal koud." Ze had kippenvel. Hij wreef met zijn handen over haar armen, maar ging al snel over naar het strelen van haar rug, zij en buik en toen ook weer naar boven om voorzichtig langs de rand van haar BH te strelen. "Je bent zo mooi." Meisjes complimenten geven als ze halfnaakt voor je stonden, hoorde er nu eenmaal bij. Hij kuste haar opnieuw en sloeg een arm wat steviger om haar heen. Met een lachje sloeg hij ook een keer, met beleid, op haar rechterbil.
  3. [1836/1837] Why did I sign up for this? Because we grow by challenging ourselves.

    Met een lachje keek Jude naar zijn vriendinnetje, geen exclusieve titel, en knikte. "Klopt... Werd ik maar door niemand gezien... Was ik maar een grijze muis... Dan was mijn leven zoveel gemakkelijker." De jongen grinnikte en kon zich niet voorstellen hoe zijn leven dan zou zijn. Hij had er talent voor om dingen mee te maken, om aandacht te trekken, te krijgen en te behouden. Het had er vast mee te maken dat hij het geluk had gehad om knap geboren te worden en hij was ook net iets anders dan zijn omgeving en dat scheen nou precies te zijn waar vrouwen op vielen; mits je natuurlijk niet om de verkeerde redenen afweek van de grijze massa, logisch, maar ze hielden er wel van als er iets was wat je onderscheidde van anderen en als je iets had waarmee je status uitstraalde. Dat laatste was makkelijk te behalen, want blijkbaar behoorde Jude tot een familie met een achternaam die vele deuren opende. "Ik hou ook meer van het mooie weer, zolang er maar een beetje wind staat,"voegde Jude aan het gesprek toe en hij bood Butterfly zijn arm. "Ik doe graag watersport, weet je... Dat is toch lastig als er ijsschotsen op het meer drijven..", knipoogde hij naar haar en glimlachte even verrast bij haar voorstel om alles nog geheimzinniger aan te pakken dan ze al deden. Het kwam hem alleen maar handig uit en dus knikte hij naar het meisje. Zolang Butterfly en Fanny niet van elkaar wisten, waren ze alleen maar gelukkiger. Dat moest hij dan maar zo proberen te houden, en, goh, dat was voor zijn eigen huid waarschijnlijk ook een stukje beter. "We kunnen een stukje door de bossen pakken? Of over de velden langs het dorp?" Hij wreef over zijn kin. "Of we kunnen kijken of er nog ergens geheime grotten of gangen zijn..." Daar lag waarschijnlijk geen comfortabel hooi, maar ook daar konden de beoogde activiteiten wel uitgevoerd worden. "Maar heb je tot dusver een mooie dag gehad, lief?"
  4. [1838/1839] What can I do, except watch you in pain

    "Nee man, ze is echt zo kinderachtig. Echt een juffrouw, geen professor." Hij bromde. "Alsof ik papieren hoedjes wil vouwen en in een windrichting wil gooien om zo te duiden welk boek ik wil lezen... Of wat voor een andere onzin ze dan ook verzonnen had..." Hij wist het niet meer heel letterlijk, maar hij kon er niet echt heel ver vanaf zitten. Waarschijnlijk was zijn zojuist helemaal zelf verzonnen voorbeeld nog beter dan de originele les ook. "Goh, gewoon, wat meer de diepte in, over de werelden of de beweegredenen van de personages?" Hij haalde zijn schouders op. "Gewoon... Een beetje de boeken afgaan die je echt gelezen moet hebben... Daar heb jij vast een veel duidelijkere mening over... meer ervaring enzo." Want Armand was ook een stuk ouder dan hij, haha. Hij grijnsde een beetje. Jude dronk weinig elegant uit het rietje en kuchte een moment door de bubbels die heel fanatiek doortrokken naar boven en zo zijn neus uit plofte. "Merlijn..." Het moest ongeveer zo voelen als cola door je neus krijgen. De tranen sprongen hem dan ook in de ogen, keek lachend naar zijn broer. "Niet lachen." Na een hap genomen te hebben, knikte Jude. "Ja," zei hij met volle mond. "Best wel. Mooi land. Met zijn tweeën toch?" Hij duwde de deels gekauwde burger in zijn wang, keek Armand even peinzend aan en leek hiermee op een ernstige hamster. "Als het doorgaat..." Hij slikte de hap door, nam er nog een slok drinken achteraan en haalde diep adem. "Ik eh... ben blijven zitten." Jude vermeed het nu zijn broer aan te kijken en keek wat ongemakkelijk naar zijn hamburger. En ergens, nog steeds, verwachtte hij dat nu het moment kwam dat Armand hem op straat zou zetten, want.. Hij was een lastpak.. Hij kostte moeite... Hij faalde in wat hij deed... Hij zorgde voor problemen... Hij was een teleurstelling... Hij zou nog een jaar langer afhankelijk zijn... Hij was onmogelijk om van te houden... Zijn hand trilde lichtjes. Jude liet zijn hamburger los en bewoog zijn hand naar onder de tafel, opdat Armand het niet zou zien. Hij kauwde op zijn onderlip. "Gewoon net niet... Niet alsof ik alleen maar overal een Zwakzinnig voor had gehaald..." Al wist hij niet echt of deze informatie het beter maakte... Vast niet.
  5. [1837/1838] Only hunt bliss

    Jude kon het niet helpen te moeten lachen. "Geen idee, nog nooit geprobeerd... Maar als je interesse hebt om daar samen onderzoek naar te doen..." Al was het moeilijk voorstellen dat een meisje zich echt wilde laten slaan en hij wist ook niet of hij er nou werkelijk iets van plezier uit zou halen om Tabitha pijn te doen. Al ging het daar misschien niet helemaal om en was het meer de fantasie van een soort schoolmeester met zijn student, een verschuiving in macht, maar toch... Die was er al genoeg in het dagelijks leven tussen man en vrouw. Waarom zou je daar perse een spelletje van moeten maken en fysiek geweld moeten toepassen. Hij knipoogde maar en ging er vanuit dat het wel werd opgevat als een uitdagend grapje en niet als een serieuze suggestie. Nadat Tabitha een hijsje had genomen, bekeek hij haar rustige, met haar ogen dicht. Het was een heel erg mooi meisje, constateerde hij maar weer en ergens was ze op de momenten dat ze gewoon echt ontspannen iets anders deed dan hem versieren veel leuker. Het andere voelde haast te geforceerd, te gewillig. Wanhopig misschien? Hoewel dat de lading ook niet leek te dekken en dat was eigenlijk niet het goede woord. Met een lachje nam hij zijn mantel in ontvangst, sloeg hem zelf weer om en nam de sigaret van haar over. Jude nam zelf ook een trekje van de sigaret en blies de rook in kringetjes uit in haar gezicht. Niet echt met een andere achterliggende gedachte dat hij dan wel erg zijn nek in bochten moest wringen om dat niet te doen en haar tegelijkertijd wel aan te kunnen blijven kijken. Hij legde zijn vrije hand op haar onderrug en trok haar iets dichter tegen zich aan. "Natuurlijk wil ik dat niet. Ik denk dat 'ijspegel' niet echt voor je is weggelegd." Hij nam nog een trekje en het lome gevoel overviel hem ook, het maakte je zo heerlijk los van de wereld, ontnam je alle zorgen. Je ergens druk over maken was haast onmogelijk en er was dan weinig fijner dan lekker eten en intiem met iemand zijn. Het liefst in die volgorde, maar aangezien het eerste er niet was, zou hij zich maar met het tweede vermaken. Jude boog naar voren en kuste Tabitha in eerste instantie zachtjes en bij respons zou dat al snel wat inniger worden. "Krijg je het hier een beetje warm van?", vroeg hij met een grijns.
  6. [1838/1839] What can I do, except watch you in pain

    Het was best druk zo in het station en ook in de eerstvolgende straten. Waarschijnlijk hadden meer ouders, of voogden, het idee eerst nog wat te gaan eten, drinken of winkelen voordat ze naar huis toe zouden gaan. Jude liep dus ook nog wat verder door. “Weet je ergens een redelijk rustig tentje?”, want iedereen zou zien dat Armand en hij familie waren en hij had een beetje een schimmig achtergrondverhaal en hij vond het niet een heel prettig idee als klasgenoten toevallig meer op zouden vangen dan dat hij wilde dat ze zouden weten. Niet dat hij direct plannen had om het over zijn ouders en dat soort aanverwante onderwerpen te gaan hebben. “En ik heb anders nog wel een leuk idee voor je als je me vaker wil zien…” Jude trok een mondhoek op en schopte ondertussen een steentje over de tegels. “Ik vind de huidige literatuurclub echt helemaal niets…” Sorry mrs. Priest, maar Jude wilde gewoon boeken lezen en bespreken en daar niet allerlei originele afspraken bij uitvoeren in het bijzijn van zenuwachtige eerstejaars. “Dus als je die zou kunnen overnemen…” Of een andere creatieve oplossing daarvoor zou kunnen bedenken. “Dan kom ik wel bij je les of clubje, hoor.” Dat zou dan nog best gezellig kunnen zijn. En Jude had redelijk wat vertrouwen in Armands literaire vaardigheden. “Goh, straks is het drie maanden ‘high dining’. Dus zullen we kijken of we ergens iets van hamburgers kunnen vinden?” Armand kwam ook uit Canada en was vast ook wel eens in Amerika geweest. Hij kende dat principe dan vast al, tenzij het Britse voedsel zijn brein had aangetast. Zeker van dreuzels had de Britse keuken een nogal grimmige reputatie. Inmiddels waren ze ook al wat verder in de magische winkelstraten en Jude wees een tentje aan wat nog niet overvol leek en waar ze ‘fast food’ leken te serveren. “Die doen?” Met een lachje keek hij opzij. “Ach, arme Gabriel. Ja, ik heb de kleine rakker ook wel gemist. Als het mag zal ik hem straks wel even gedag zeggen als we thuis zijn? Ontvoer ik hem naar mijn bed…” Of hij ging er bij de peuter naast liggen. “Maar leerpuntje voor de volgende vakantie…Niet zeggen wanneer ik kom.” Jude grijnsde breed. “Hebben jullie nog plannen voor de vakantie?”
  7. [1837/1838] If you cannot get rid of the family skeleton, you may as well make it dance.

    Jude trok een wenkbrauw op. "Nu je het zegt... Nee..." Hij lachte. "Hoewel met kerst kon ik ook niet echt zeggen dat het stelletje heel erg gehoorzaam overkwam, want dan was er vast niet zoveel drama geweest." Hij lachte even en knipoogde haar losjes toe. "Oh ja, we zouden eigenlijk verhalen uitwisselen..." Nou, wat hem betrof konden ze dat nu wel laten zitten. het gesprek was genoeg op gang gekomen om daar niet langer afhankelijk van te hoeven zijn. "Oh ja, is goed. Misschien kunnen we in de zomervakantie wel wat gaan doen... Oh, en ik heb nog een rondleiding door Zweinsveld nodig. Mag ik je reserveren voor het eerstvolgende weekend dat daar gelegenheid voor is?" Hij trok een mondhoek omhoog. Even keek de jongen verbaasd, want ook al zei Moraine het luchtig... Het voelde toch niet helemaal als een losse opmerking aan. Het was qua inhoud heel anders dan hoe ze eerder hadden gesproken. "Huh? Hoe bedoel je?" Hij had het toch ook helemaal niet bedoeld alsof elk meisje altijd wilde. "Nee, dat weet ik wel." Hij haalde zijn schouders op. "Als ze niet wil, dan moet ze het ook vooral niet doen, hoor... Dan is het toch niet leuk." Pfff. Hij trok ook een wenkbrauw op. "Natuurlijk kom ik dat wel eens tegen... Of dat ze wel iets leuk vinden, maar nog niet alles willen doen... Of überhaupt niet meer willen doen dan zoenen." Hij haalde zijn schouders op. "Is echt geen probleem hoor... Lijkt me juist het voordeel van al een beetje flikflooien, voordat je gaat trouwen." Want na het ja-woord was het toch wat lastiger nee zeggen. Met een lachje zette Jude haar weer neer. "Ja, heel galant...Straks viel je om en trok je mij mee...en ik kan een dame niet in haar eentje laten vallen... Geen zin in." Hij stak zijn tong naar haar uit. "Een kloeke jager...ik associeer kloek eerder met de grootmoeder..." Jude grijnsde. "Hmm... Ik zit denk ik in een heel ander sprookje... als prince charming." Hij grinnikte hardop en bood haar weer een arm om verder te lopen. "Wil je nog wat dieper?" Het bos in. "Dat is denk ik typisch Zweinstein. We hadden heus wel eens soms een lokaal waar je even niet mocht komen, of de ziekenzaal als er iets besmettelijks was, maar dat waren altijd van die beperkingen van tijdelijke aard..." Hij kon het niet helpen, maar hij schoot toch echt in de lach van haar laatste opmerking. Hij kon het gewoon helemaal voor zich zien. "Ah, briljant." Dit meisje was leuk! "Oh, ik ben nu echt benieuwd naar jouw snedige opmerkingen over leraren en medeleerlingen. Een paar om te delen? Sub rosa, natuurlijk."
  8. [1838/1839] What can I do, except watch you in pain

    Tja, Jude was blijven zitten. Dat was een dingetje... Dat moest hij straks nog aan zijn broer gaan vertellen. Hij had er niet echt heel erg veel zin in, want het was niet alsof het kwam omdat het te moeilijk was geweest of omdat hij er niets van snapte. Hij had er gewoon te weinig aan gedaan. Hij had zich laten afleiden. In totaal wel door vier vrouwen, waarbij het voor twee van de meisjes leek alsof het serieuzer was dan... gewoon casual? Dus daar moest hij in de vakantie ook nog wel wat aandacht aan besteden, maar subtiel, want met post en een te opvallend handschrift, was het natuurlijk veel makkelijker om door de mand te vallen en had hij er veel minder controle over. Oh ja, en hij was nog steeds verslaafd aan drugs. Maar Jude dacht dat nou ook weer niet de belangrijkste oorzaak was van alles, per se... Het was gewoon een samenloop van afleidende omstandigheden. Alleen dat was toch wat moeilijk uitleggen aan Armand. Hij kwam met zijn koffer de trein uit en liep met een glimlach naar zijn broer toe, zwaaide ook Moraine nog even uit... En wuifde naar de tweeling -en dan zo dat ze het allebei konden opvatten alsof hij naar hen persoonlijk zwaaide, door gewoon naar een punt precies tussen hun hoofden in te kijken- en hij knipoogde nog even naar Tabitha toen hij haar passeerde. Hij had het druk gehad hoor, met de dames. Jude knuffelde Armand terug en knikte met een lachje. "Ja, gaat goed hoor... Blij dat ik vakantie heb. En met jou?" Hij knikte weer. "Oh, goed idee... Je mag best zeggen dat je me hebt gemist en me even helemaal voor jezelf wilt hebben," plaagde hij zijn broer. 'Wilde Toto je niet vanavond? Zij heeft toch ook de laatste schooldag achter de rug?" Hoewel misschien was die wel al gisteren naar huis gekomen en dan per Verschijnselen. Professoren hoefden natuurlijk niet perse met de trein te gaan. "Hoe is het met de kleine draak?"
  9. [1837/1838] Only hunt bliss

    [15+, door seksueel getinte opmerkingen] Wat een grappig meisje. Ze voldeed in het geheel niet aan het preutse beeld van de Britse jongedames, al moest hij toegeven dat hij er al eerder achter was gekomen dat dat misschien iets werd overdreven... Of hij had er talent voor om juist de losbandiger types tegen het lijf te lopen. "Mmm, ik zou je kunnen spanken," zei hij met een lachje, "wat denk je? Hoeveel tikken is het stelen van een mantel waard? Tien?" Hij verwachtte overigens niet dat ze erop in zou gaan. Hij ging er nu meer voor haar een beetje te laten schrikken of choqueren. Het ging hem om de reactie en verder... Ach... Hij had niet het idee dat hij haar nu echt bang aan het maken was. Nou, van die hand in zijn mantelzak kreeg Jude het wel warm. Het was ook niet zo raar dat zijn lichaam daar verder op reageerde met dat Tabitha er de tijd voor nam. Hij keek haar met een lachje aan, ergens ongelovig dat hem dit gewoon nu zo makkelijk overkwam en dan ook nog met zo'n mooi meisje. En een cadeautje dat je in je schoot werd geworpen ging je niet afwijzen, toch? "Geen probleem... Geloof niet dat het vijandig op je reageert.." "Mmm" Z'n staf zat inderdaad in de andere zak van zijn gewaad, maar die pakte hij zelf en stak met een glimlach de sigaret voor haar aan. "Ervaring mee?" Hij stak de staf weer weg, liet zijn hand via haar zij naar haar schouder glijden. "Ik vrees alleen dat ik mijn mantel wel weer in eigen bezit moet terugnemen, diefje, want die gunst heb je nu wel verpest...." Zou ze het erg vinden, dat hij haar uitkleedde?
  10. [1837/1838] If you cannot get rid of the family skeleton, you may as well make it dance.

    "Oh, handig. Wat grappig. Dus Schotland schopt lekker tegen de schenen van Engeland en alle rebelse jeugd trekt naar het Noorden. Ook handig, want dan passen ze dus prima bij het volk wat daar al woont en dan houden ze die traditie van opstandigheid in stand." Of het allemaal klopte, wist Jude niet, maar hij vond het een leuke filosofie. "De tradities en regels hier lijken altijd net uit een of ander boek te komen... So unreal..." Maar het was dus wel echt waar... Dat zag je aan Thomasin... En aan hoe zijn broer zich ernaar conformeerde. Zoals dit dus... "Stenen kussen?" Hij lachte hardop. "Wauw... Hoe verzinnen ze het." Hij knikte. "Ja, graag. Als je eens tijd hebt, hoor ik er graag meer over. Altijd handig die inside informatie, dit soort dingen lees je niet zo snel in de boeken over het land." Of hij was het althans nog niet tegengekomen. "Eh ja, preuts... Elke centimeter blote huid is omgekeerd evenredig gelijk aan de staat van de reputatie... En al die regels over los haar... En dat je niet mag zoenen, maar meteen moet trouwen... Dat soort dingen. Dat is daar toch wel iets losser hoor... Daar flirten de meisjes ook en nemen ze wel iets meer initiatief. Hier lijkt het toch meer alsof je als vrouw toch minstens moet doen dat je niets van dit alles wil, maar je met milde tegenzin laat overhalen door een man... Al kan ik daarover nog niet uit ervaring spreken. Ik ben er net. Het kan ook de indruk zijn, die Engeland probeert te maken met zijn zedige propaganda." "Kan gebeuren, maar zeg even als het vaker gebeurt, dan breng ik je wel even naar de ziekenzaal." Hij glimlachte. Ze zou zomaar zwanger kunnen zijn. Of buikgriep kunnen hebben. Dan was een dokter wel handig. Bij een modderplas, tilde Jude Moraine even op, om haar eroverheen te tillen, want vallen was erger. Hij dacht er niet aan om te vragen wat zij daarvan vond. "Nee, laten we maar eerst dat bos doen. We zijn er nu toch... En er zijn ook andere manieren dan drinken om niet meer nuchter te zijn..." In het bos zou hij uit het zicht van de leraren wel wat drugs kunnen roken, maar hij wist nog niet helemaal hoe Moraine daar tegenover stond en of hij, als ze het wist, dan via school of via familie in de problemen zou komen. Misschien later... Als ze meer hadden gepraat. Jude lachte. "Bloemen plukken in het Verboden Bos... Mooie draai aan Roodkapje..." Hij grijnsde en hield zijn hoofd schuin. "Okay, super lame, maar ik kan nu niet anders dan je Geelkapje noemen..." Aangezien ze blond en een Huffelpuf was.
  11. [1837/1837] Sugar will leave a lover's kiss on your lips.

    “Once upon a time there was a boy who loved a girl, and her laughter was a question he wanted to spend his whole life answering.” Ouders waren stom en onbetrouwbaar. Het leven was oneerlijk. School was saai en vol met mensen met domme problemen. Drugs was een ontsnapping, maar stom en alles verwoestend. Verslaving was een ziekte, een schaamte en zwak. Nieuwe familie was moeilijk. Het was altijd maar afwachten wanneer ze je zat zouden zijn... Vriendinnetjes waren er meer dan één. Het was een uitdaging. Het was een spel. Het was geen echte liefde. Liefde is voor de dwazen. Liefde maakt kwetsbaar. Liefde is voor de gelukkigen. Liefde is voor wie durft. Kon iemand van hem houden? Kon iemand van haar houden? Niet voor de status, maar om wie ze waren? Niet om hun schoonheid, maar om hun humor of intelligentie? Moeiteloos. Onvoorwaardelijk. Respectabel. Adembenemend. Idyllisch. Natuurlijk. Eerlijk. [OOC: Topic done.]
  12. [1837/1838] Only hunt bliss

    "Hey!" Hoofdschuddend en hardop lachend keek Jude Tabitha na. Niet dat hij haar ermee weg zou laten komen. Hij ging zich niet laten bestelen van het kerstcadeau van zijn broer. Daarbij was het ook wel een klein beetje een krenking in zijn trots als hij een meisje niet zou kunnen inhalen met rennen. In zijn vrije tijd beoefende hij allerlei watersporten. Dus hij hoopte dat hij daarmee wel kon zeggen dat hij een degelijke conditie had, ondanks de hoeveel drugs die hij rookte. De twee renden uit het zicht, steeds meer naar de bosrand van het Verboden Bos, maar waar ze dus wel goed uit het zicht waren van bemoeizuchtige schoonzussen of jaloerse tweelingen. Jude had zich nog wat ingehouden met rennen, maar zette nu een tandje bij en haalde het meisje met een lachje in. "Zeg, diefje, dat kan zomaar niet he..." Hij pakte haar bij haar arm en draaide haar wat speels tegen een boom. Hij had haar beet, maar wel zo dat ze gemakkelijk kon wegdraaien of ontsnappen als ze dat wilde. "Mm... In barbaarse culteren -dreuzels dus- hakten ze vaak de rechterhand van een dief af..." Hij trok een mondhoek op. "Maar dat is me wat te bloederig voor een vrijdagmiddag... Jij een idee wat een passende straf zou zijn voor deze misdaad?" "Ik weet wel iets wat je met die rechterhand kan doen..." Hij trok suggestief een wenkbrauw omhoog, maar moest toen alweer lachen. "In de binnenzak zitten een sigaret met wat extra 'spice'. Interesse?" Drugs gebruiken was het leukste wanneer je kon delen of het met iemand samen kon doen. Dan leek je, voor jezelf, ook net iets minder verslaafd.
  13. Derde week van mei 1837 - Zweinsveld - In de middag, een half uur nadat ze hadden afgesproken. "I'm so good at beginnings, but in the end I always seem to destroy everything, including myself." Met een glimlach en met zijn handen in de zakken, liep Jude naar de ingang van het zwembad. Daar hadden ze afgesproken, om daarna door te kunnen lopen naar hun geheime plek. Ze hadden nu wat vrije dagen, nu iedereen de toetsen en examens had gehad, voordat het jaar officieel was afgelopen. In de ochtend hadden ze vaak dan nog wat afsluitende lessen of nabesprekingen van het jaar en al van dat soort sentimentele toestanden. Gelukkig deden niet alle leraren daar aan mee en zo kwam het dus ook voor dat er hele dagen vrijaf waren... Zoals vandaag dus. Jude had daar goed en uitgebreid gebruik van gemaakt: het begin van de middag had hij namelijk doorgebracht met Fanny. Hij had met haar afgesproken op een romantische plek, waar alleen zij tweeën vanaf wisten, het was hun geheimpje en daarmee was het dus letterlijk de bedoeling dat ze het niet aan iedereen zou doorvertellen, zeker niet aan Butterfly. Nu leek de tweeling nog steeds niet echt 'on speaking terms' te zijn. Daarom was het voor nu nog wel veilig om gelijktijdig met een tweeling te daten. Behalve dat hij dan nu dus te laat was voor zijn date met Butterfly... Ah, was het niet heerlijk...? Een even knap meisje dat op hem wachtte, maar weer met een heel ander karakter. Het was het leukst om de verschillen te zoeken en zo te proberen steeds eerder te herkennen wie van de twee hij voor zich had. Dat was ook wel een beetje om goed te kunnen overleven, want, daar was hij zich van bewust, hij speelde een gevaarlijk spel. "Ah, schoonheid," groette hij haar met een charmante en speelse glimlach. Hij boog lichtjes, pakte haar hand en drukte er vlinderlicht een kus op. "Het spijt me dat ik te laat ben, maar ik wilde er zeker van zijn dat niemand ons zou volgen..." Hij haalde nonchalant een schouder op. "De lente hangt in de lucht en dan wil iedereen maar opeens van alles met groepjes samen doen..." Maar Jude wees dus al deze vriendschappelijke activiteiten af om samen iets te doen met Butterfly, wilde hij maar zeggen. "Zullen we?" Het zachte hooi in de buik van de molen wachtte op hen; de ideale plek om een middagje te zoenen en je niet druk te maken om de rest van de wereld. [OOC: privé met Margaux]
  14. [1837/1838] Only hunt bliss

    Dat hij het galant vond, was een ding, maar dat het meisje aan zijn arm dat ook oppikte, was alleen maar mooier meegenomen. Hij lachte naar haar en Jude zond haar een knipoog toe. "Dat hoort toch, wanneer je een eindje gaat lopen met een dame?" Nou was Tabitha niet echt een stereotype dame, maar dat betekende niet dat hij haar even een middag als zodanig kon laten voelen. Daar verloor immers niemand wat bij. En het was best vleiend dat het meisje zich zo tegen hem aan vlijde, zijn neef had zeker niet gelogen over de gewilligheid van de meisjes op deze school en dat terwijl Britten toch bekend stonden als dat ze behoorlijk stijfjes waren. Nou, dat zeg je bij Tabby niet terug. Daar konden de Frans-Canadese meisjes nog wat van leren. Met een lach knikte Jude. "Ja, heel goed! Precies. Op zo'n manier moet je eigenlijk bij alles een beetje naar overeenkomsten zoeken. Ha. Je wist er meer te bedenken, dan ik." De jongen wist dan ook bijzonder weinig van breipennen verder. Hij had zich daar ook nooit zo in verdiept, maar goed, voor iemand die net nog geen één overeenkomst wist te verzinnen, was dit wel een enorme vooruitgang. "Ja, je begint het door te krijgen, geloof ik." En hij had haar smoesje overigens ook wel door. Niet dat hij dat ging aanstippen. Hij deed zijn mantel af en deed hem bij haar om de schouders. "Canadese kwaliteit. Dat moet je wel even warm houden," Jude trok een mondhoek op, want hij wist ook heus wel dat dat niet waar ze meteen op uit was geweest. Hij vond het alleen leuker om dat allemaal nog even uit te stellen. Daarbij liepen ze nu nog veel te veel in het zicht. Hij lachte haar opgewekt toe. "Zo warm genoeg, my lady?"
  15. [1837/1838] Only hunt bliss

    Jude kon het niet helpen te grinniken. Het meisje was grappig en hij kon niet geloven dat ze haar woorden over de boeken daadwerkelijk meende. Hij stak zijn arm naar haar uit en knipoogde. "Nou, laat ik u dan maar snel naar buiten begeleiden, voordat u een flauwte krijgt door alle druk die deze kwaadaardige boeken op u leggen." De jongen grijnsde haar amicaal toe, de beleefdheid was uiteraard wat overdreven, hoewel hij het wel meende haar aan de arm te begeleiden. Dat was iets wat hij Armand steeds had zien doen bij Thomasin en het straalde wel iets cools uit. "Zal ik je tas dragen?" Als hij dan toch galant bezig was... Eenmaal buiten keek hij rond. "Goed... Stel je moet wat van die takken in breipennen veranderen? Wat zijn dan de overeenkomsten?" Dat moest te doen zijn, met een beetje fantasie kon je takken zelfs als breipen gebruiken, vond Jude, met nul verstand van breien.
×