Jump to content

Jude Foulkes-Davenport

Ravenklauw Zesdejaars
  • Content count

    86
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    2

Jude Foulkes-Davenport last won the day on August 9 2018

Jude Foulkes-Davenport had the most liked content!

About Jude Foulkes-Davenport

  • Birthday February 14

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    MV
  • Naam
    Kelly

Profile Fields

  1. "Hij heeft het brabbelen van klinkers en sommige medeklinkers toch al aardig onder de knie. En er zijn toch al waardig wat woordje die zijn mond uitrollen. Heeft meer aandacht voor praten dan voor klimmen en klauteren? Denk ik?" Het was een erg pienter manneke. Dat kon je nu al zien. Het kon ook niet anders dan dat zijn ouders erg trots waren op Gabriel en dat ze zielsveel van hem hielden. Hij was blij voor zijn kleine vriend, dat hij zo'n goed leven had en zo'n rooskleurige toekomst in het vooruitzicht had. Het contrast was soms dan wel weer een beetje pijnlijk. Jude knikte. "Ik zal het laten weten. Ik kan nu niet meteen iets bedenken..." Hij lachte half. "Nou, weet je hoe eng die vrouw van je is? Als ze boos is? Dat is echt niet goed hoor. Haar blik dwingt je gewoon tot gehoorzaamheid. Doet ze dat bij jou ook? Op school vast en zeker wel." Daarom had ze het vast tot afdelingshoofd geschopt. Ze had het schoolhoofd kwaad aangekeken en die was gezwicht. Hij lachte ook maar met zijn broer mee. "Ja...nee en meer dan een hutkoffer per persoon kan niet hoor als je gaat weglopen." Hij trok een mondhoek op. "Denk je dat ik straks welkom ben bij het diner?"
  2. [1838/1839] Would you, could you, in the dark?

    December 1838 - Huize Catsfield, Engeland. “Turned out, monsters were capable of love after all. But it didn’t mean they should.” Zou het niet beter zijn geweest als zijn ouders nooit kinderen hadden gekregen? Afwijzing. In de steek worden gelaten. Nooit goed genoeg zijn. Thanks pa, thanks ma. Weet je, jullie kunnen me ook niets meer schelen. Maar zouden jullie ooit op een dag trots op me kunnen zijn?
  3. [1838/1839]Als het schoolhoofd dronken is kunnen wij dat ook

    "Lief, yes, dat ben ik..." Jude lachte. "Een van de drie kernwoorden waarmee men mij altijd omschrijft." De jongen knipoogde naar Tabitha en legde zijn arm wat comfortabelere om haar heen. Zijn hand leunde nu daarbij op haar bovenbeen, maar Tabitha kennende vond ze dat toch niet zo heel erg. Zijn twee vriendinnen waren er nu niet bij en dan kon hij dat ook prima maken. Hij zou Fox nu heus niet publiekelijk zoenen, want al die meiden roddelden en dat zou dan hoogstwaarschijnlijk verkeerd aflopen, maar tot dusver vermaakte hij zich uitstekend. "Pfff... Met Hastings? Bijna niet... Ze heeft getwijfeld me uit huis te zetten deze zomer, omdat ik mijn schoenen niet goed genoeg had geveegd, of wie zou het zeggen... Ze is zo streng op de regels. Maar mijn broer heeft dat verder allemaal wel onder controle hoor." Jude grijnsde. "Ik kom er zelfs mee weg haar Toto te noemen... Dat haat ze echt intens." Hij lachte zachtjes. "En verder is het vooral een kwestie van veel buiten en veel op stap zijn." Hij haalde en schouder op. "Maar genoeg over mij...of over de saaiste professor van Zweinstein. Hoe is het met jou, schoonheid?" Hij aaide met een duim over haar wang. "De zon heeft je charmante sproeten gegeven." Hij was wel complimenteus. En schonk hen twee vervolgens weer wat drank in.
  4. Jude keek opgeluchter dan dat hij toe wilde geven. Hij knikte naar Armand. "Pff. Okay... Ja, nieuwsgierig ventje... Moeten hem wel echt leren dat je niet alles wat je nog niet kent in je mond moet stoppen, hoor. Dat lijkt me toch wel een smerige hobby..." Hij lachte half, hoopte dat het al weer een beetje gepast was om aan humor te beginnen, maar Armand leek net zo toe te zijn aan luchtigheid als Jude zelf. Je zou bijna zeggen dat hij sinds vanmorgen een jaar ouder was geworden. "Eh... wij zijn zo klaar? Of wilde je nog andere dingen bespreken?" Hij aarzelde even. "En ik mag echt blijven? Niet dat als ik straks door de gang loop dat Toto me dan aanvliegt? Ik wil nog niet echt dood, weet je..." Al zou je dat misschien verbazen, aangezien hij met drugs rommelde, maar met dat spul wist hij tenminste welke effecten hij kon verwachten. Hij had nog nooit een overdosis genomen. Of iets wat daarbij in de buurt kwam. Dus daar had ook wel vertrouwen in verder.
  5. [1838/1839] We are perfect pretenders in the stage of the world.

    "Ja, bij ons was het in het begin ook ongemakkelijk en nu na heel wat weken en voldoende brieven is dat wel een beetje beter..." Hij haalde een schouder op. "Niet zo ongemakkelijk?" Soms wel nog een beetje. Vooral met nieuwere dingen, waarvan je gewoon geen idee had hoe de ander zou gaan reageren en je ook nog geen informatie had waardoor je kon raden wat de ander zou vinden. Nu had de vakantie samen daarbij wel heel erg geholpen, moest hij toegeven. Hij knikte, beaamde dat het allemaal oneerlijk was. "Mm, ja... Of zij komen een keertje naar ons. En dan kan ik ook makkelijker ergens anders heen als ik het zat ben en dan ga jij lekker met ze op stap, ofzo." Armand kende ze langer en beter en die zou dat vast niet erg vinden. "Kennen ze Toto eigenlijk een beetje?" Daar leek het namelijk niet op. "Nou, mijn haar mogen ze niet vlechten hoor. Zo erg was ik nu ook weer niet." Vond hij zelf. Hij humde en keek naar zijn zus. "Ze is de enige van ons vieren die zo gevoelig is, denk ik." Eli leek meer op Jude en Armand, vond hij. "Wel moeilijk hoor, als die ogen zo gaan tranen..." Dan ging je je bijna schuldig voelen en hij kende haar niet eens! "Wil je nog samen eten?", vroeg hij zachtjes. "Of zullen we er straks weer vandoor?" Was dat heel slecht van hem?
  6. "Ja, denk het wel. In het weekend of op feestjes?" En dan verder proberen clean te blijven. Zou nog een uitdaging worden. De avonden konden vrij lang zijn en eenzaam. Als al het huiswerk gedaan was, was er tijd om na te denken. In het weekend was er juist meer afleiding, zeker op de vrijdag- en de zaterdagavond. Jude haalde zijn schouders op. "Moet toch ergens mee beginnen." En het was fijner om te weten dat er nog echt een escape was als hij het niet meer zou trekken, dan wanneer alles vanaf nu verboden werd. Hij hoopte de escape niet nodig te hebben. Hij ging echt proberen er vanaf te blijven. Dat ging hij alleen niet zo zeggen. Als het dan mislukte, dan zou dat alleen maar een teleurstelling zijn. Een nieuwe, in een al heel mooi rijtje van teleurstelling. Jude zuchtte. Hij haatte zichzelf. "Gaat alles goed met Gabriel?"
  7. "Daarna heb je die likeur zeker nooit meer gedronken?", grinnikt. "Of haal je die pas weer uit de kast als je wilt dat ze haar drankjes vergeet?" Hij zag Thomasin er namelijk voor aan dat normaliter met de klok gelijk in te nemen en helemaal te willen plannen wanneer en hoeveel nakomelingen er zouden komen. Ha. Vast één in de vijf jaar en dan zo dat ze mooi per seizoen maar één verjaardag te vieren hadden. Hij kon het voor zich zien. "Ehm..." Geen geld. Ja, dat zou vast helpen, maar wilde hij dat? "Ja, maar...dat is echt onhandig... Als ik een drankje wil doen in Zweinsveld... Of spontaan iets voor iemand wil kopen. Moet je al mijn bedachte cadeautjes goedkeuren?" En dat was dan soms nog best een beetje gênant misschien. Hij schudde zijn hoofd. "Nee, geen kliniek. Ik wil niet meer vertraging of dat mensen vragen gaat stellen. Nee... Straks komt iemand erachter en dan is mijn toekomst naar m'n grootje." Hij wist eigenlijk niet of hij nog grootouders had... En wow, jeetje, Armand had geoefend hoor, met motiverende gesprekstechnieken. Jude haalde diep adem. "Wat als we het gewoon afbouwen? Alleen in het weekend tijdens de vakantie? Op mijn kamer. Deur op slot. En in een beveiligd opbergkastje?" Of zoiets?
  8. Ja, daar moesten ze het nu over hebben, want dat stelde het moment uit dat ze het over de serieuze zaken konden hebben. Daarbij was dat iets wat Jude zich werkelijk had afgevraagd, want de vrouw leek soms van ijs te zijn en humor was al helemaal een brug te ver. Als ze in gesprek was met Jude in ieder geval. Bij Armand leek ze toch wel iets meer ontspannen, gelukkig, maar dat moest in het begin anders zijn geweest... Daarom was de grootste vraag eigenlijk 'waarom was Armand voor Thomasin gevallen?', maar daar zou hij waarschijnlijk nooit een antwoord op krijgen dat hij zou begrijpen. "Ja, en ik denk hopelijk ook iets anders over haar dan jij doet." Dat Jude Thomasin niet aantrekkelijk vond, vond iedereen vermoedelijk ook wel een geruststelling. Hij grinnikte. "Oh nee... Meen je die serieus? Ze was dronken?" Jude moest grinniken, ondanks de rest van de situatie die helemaal niet grappig was. "Ojee, wat moet je een paar weken later geschrokken zijn..." Hij schudde zijn hoofd. "Wel netjes dat je je verantwoordelijkheid hebt genomen..." Of misschien had Thomasin zijn broer wel aan zijn haren naar het altaar gesleept. Dat was ook geen onwaarschijnlijk scenario. "Ja, dat weet ik ook wel..." Maar uitstellen was soms gewoon erg prettig. Hij zuchtte. Ja, het moest eigenlijk wel gebeuren voordat hij met zijn Helersopleiding zou beginnen. Dan was het deze zomer wel beter dan de volgende. En over twee jaar was het gewoon te laat. Het voelde alleen wel heel naakt, om alles aan te gaan zonder zijn drugs. Alsof hij op eens geen beschermende kleding meer droeg. Er zou geen filter meer zijn, geen opgelegde onverschilligheid. Jude haalde een hand door zijn haar. "Ik weet niet of ik het kan.." Hij kauwde op zijn wang. "Tot nu toe lukt het steeds niet... Ja, een paar dagen, totdat ik ergens stress van heb..." En dan ging het weer mis. Het spul was ook redelijk makkelijk te krijgen en na een tijdje wisten dealers jou ook gewoon te vinden. En als Jude geld had, dan kon hij geen nee zeggen. "Ze verkopen ook gewoon spul op school. Wel andere zooi dan ik in Canada had..."
  9. "Pfff." Ja, ze moest gewoon wennen, maar moest ze in dat proces nou echt Jude het leven zuur maken? Zijn schoonzus en hij kende elkaar inderdaad nog maar nauwelijks, toegegeven, en wat ze had gezien was vast weinig positief geweest, maar... dat mens gedroeg zich de helft van de tijd alsof ze een bezem had doorgeslikt. En hij zat ook nog op school met haar opgescheept... En ze maakte het Jude echt niet makkelijker omdat ze familie waren. Ze zwaaide een strenge scepter en was veeleisend. (Toegegeven was ze waarschijnlijk een van de weinige competente leraren, maar dat was bij tijd en wijlen bijzonder irritant.) "Hoe houd jij het met haar uit? Serieus? Is ze altijd zo?" Hij trok een wenkbrauw op. "Hoe heb je ooit een kind bij haar weten te verwekken? Voordat jullie getrouwd waren?" Want de wiskunde rondom de trouwdatum en de geboortedatum van Gabriel was niet zo heel erg ingewikkeld, hoor. En Jude was niet netjes genoeg om dit scenario niet bij hem op te laten komen. "Nee, ik wilde dit ook niet...", bromde hij, zijn schouders iets opgetrokken, ongemakkelijk. "Sowieso nooit een klein kind, maar al helemaal niet m'n kleine maatje..." Het was misschien wel ernstig als een peuter je beste vriend was, maar goed, details, gingen ze het niet over hebben. En ja, alles wat Armand verder zei, was heel mooi en prachtig en nobel, maar uiteindelijk kwamen ze dus wel bij de kern van het probleem: de drugs. Jude zuchtte. "Misschien wel..." Hij keek naar zijn handen en vooral niet naar Armand. "Maar ik... Zonder verdoving is de wereld gewoon..." Hij haalde zijn schouders op. "Geen leuke plek om te zijn."
  10. [1838/1839] We are perfect pretenders in the stage of the world.

    "Ja, lekker man. Het is best warm." Jude pakte een van de ijskoffies over en nam een slok. Ondertussen keek hij naar de tweeling, die nog steeds in het water aan het spelen waren. "Nee, dat water lijkt me bijzonder ongezond om van te drinken. Waarschijnlijk ben je dan een uur bubbelboeren aan het laten of iets dergelijks." Of een ander magisch effect wat hij niet uit wilde proberen. Jude humde bij de laatste vraag en haalde zijn schouders op. "Mmm. Jawel... I guess?" Hij nam nog een slokje om tijd te winnen en dacht na over een antwoord. "Het is gewoon raar dat je elkaar eigenlijk helemaal niet kent, maar wel hetzelfde bloed weet. Je weet zo weinig van elkaar, maar tegelijkertijd lijkt het weer alsof je elkaar wel heel goed kent, omdat je voor een deel hetzelfde bent en vergelijkbare dingen hebt meegemaakt?" Hij schopte met zijn voet in het water. Het was moeilijk, confronterend en pijnlijk. En hij had nu constant de angst dat ze toch weer over 'de ouders' zouden beginnen. Het maakte hem redelijk gespannen, al kon hij wel goed doen alsof alles goed ging, alsof hij vrolijk was. Het was hetzelfde masker wat hij doorgaans ook op school droeg. "Je bent vast boos dat ik net zo uitviel tegen Cécé?"
  11. [1838/1839?]Life in these parts

    "Oh, Merlijn, ja, dat geeft toch altijd zo'n tintelend gevoel door je hele lichaam," grijnsde Jude, "alsof je tot een niveau van ongekende perfectie bent verheven." Nee, Jude wilde er inderdaad niet al te serieus op ingaan. Hij wilde het liever luchtig houden. Voor zichzelf, maar ook voor Moraine; haar leven van alledag was al zwaar genoeg. Dan kon het als ze bij hem was best wat luchtiger allemaal. "Hmm, misschien als Daniel dat meissie van hem zat is. Cadwyn? Die heeft bij jou in de afdeling gezeten, toch? Ook de gele? Met die das?" Hij wilde de namen nog wel eens vergeten. Die van Ravenklauw wist hij, maar dat was dan ook zijn eigen afdeling. Dus dat was makkelijk. Jude lachte zachtjes. "Gezelschapsjonker... Als ik nog een keer blijf zitten en van school wordt gestuurd, dan zal ik het overwegen als carrièrepad." Hij grijnsde. "Wat zou je dan allemaal wel niet met me doen? Ik zie al helemaal voor me dat ik naast je zit op een voetenbankje en dan je bolletje wol moet vasthouden voor je." Hij grinnikte weer. "Mmm, ja, lijk ik op een Griek? Die waren toch juist niet blond?" Met een koffie in de ene hand en een arm uitgestoken naar Moraine, liep Jude verder over de campus en keek rustig rond. "Mm...Ik zou een Hippogrief lenen van neef Irwin en dan stiekem een spiegel installeren, zodat Delano is afgeleid wanneer hij zijn evenbeeld tegenkomt... En op dat moment van afleiding, zou ik je uit het huis halen en met je de wijde wereld in vliegen... En dan neem ik je mee naar een zacht, glooiend heuvellandschap onder de sterren... Een mooi kleed voor je uitspreiden, zodat je comfortabel zou liggen en dan praten we de hele nacht, tot je in mijn armen in slaap valt." Hij nam nog een slok. "En dan moeten we de volgende dag op zoek naar een plek om ons te verstoppen en te schuilen, omdat zijn wraak natuurlijk niet zoet zal zijn... Ik denk dat we bij Thomasin wel een goede kans zouden maken... Die zou je niet wegsturen als we vertellen wat er een beetje scheelt..."
  12. Met een lichte frons keek Jude naar het drankje dat zojuist in zijn handen werd gedrukt. Hij keek met een opgetrokken wenkbrauw naar Armand, maar diens houding was zo... onverwacht en anders dan waarop Jude had geanticipeerd, dat hij zich weer op het bed liet ploffen. Hij wreef met een hand over zijn voorhoofd, schudde zijn hoofd. "Ik weet niet waarom je al die moeite doet, hoor," mompelde hij, maar sloeg toen het drankje wel achterover en trok een vies gezicht. "Jakkes... Wat zit erin? Roosmarijn?" Dat was altijd zo'n overheersende smaak, die nog uren op je tong bleef plakken... Het kon overigens ook een ander kruid zijn hoor, zoals tijm of nootmuskaat... Jude kende het verschil allemaal niet zo, behalve dat hij wist dat die drie kruiden gemeen hadden dat hij het maar smerige rommel vond. En hier kookte ze er natuurlijk maar al te graag mee... Niet dat hij klaagde hoor, nee, bescheiden jongen was hij... Soms... En al blij dat hij warm eten in zijn maag had in een vakantie. "Of ik het nou wil of niet..." Hij humde. "Ik wil het prima, maar je vrouw niet, Armand. Ik ben hier niet meer welkom. Dat is toch duidelijk... En ik wil niet ergens wonen waar de vrouw des huizes me liever ziet gaan... Dat voelt echt enorm ruk, weet je... Ze zegt er nooit wat van, maar ik voel gewoon hoe ze zich tijdens het eten aan me irriteert en dat ze vaker dan eens op haar tong bijt om commentaar voor zich te houden... Ik ben niet achterlijk. En nu dit... perfecte excuus om me eruit te schoppen, maar ze wilde het al langer hoor..." Zag hij dat nou echt niet? Gabriel, ja... Een blik van spijt en schuldgevoel kwam in zijn ogen. Dit corrigeerde Jude echter weer snel met zijn 'ik ben een stoere jongen'-houding. "Ik... Het was niet de bedoeling, man... Ik zou m'n kleine vriend nooit in gevaar willen brengen. Het spijt me. Echt... Ik weet het niet meer. Hij was gewoon op de grond aan het spelen en ik had wel net gerookt. Rosie vroeg of ik heel even op wilde letten, geloof ik, terwijl zij... Ik weet niet meer. Ze moest iets pakken of zo? En toen ben ik in slaap gevallen, want ik had al gerookt... En toen is het spul denk ik uit mijn zak gevallen, nadat ik onderuit was gegleden op de bank..." Jude haalde een hand door zijn haar, haalde zijn schouder op. "En het volgende moment staat Toto te gillen..." En de rest was niet zo spannend, want ze had hem een preek van minstens een uur gegeven en Gabriel met Rosie weggestuurd en hij had wel gezien dat ze een hand op haar staf in de zak van haar gewaad had liggen... Dus hij had het niet gewaagd om op te staan voordat Armand thuis was. Plus, hij had ook helemaal geen zin gehad in opstaan, want daarvoor had de drug nog teveel in zijn systeem gezeten. Hij had wel honger gehad. Dus het was jammer dat hij niets te eten had gekregen van zijn schoonzus. Jude pakte een scone van het dienblad en nam een hap. "Dus..." Slikte de brok scone door. "Zeker dat ik niet gewoon beter kan gaan?"
  13. [1838/1839] We are perfect pretenders in the stage of the world.

    Ergens vond hij het wel zielig hoor, zijn zus in tranen, maar Jude kon het gewoon niet opbrengen om haar te troosten of toch maar iets aardigs te zeggen of te liegen en te doen alsof het heus echt niet 'zo erg' was geweest, want hij was oprecht boos geworden. Hij had nu heus niet meteen een hekel aan Cécé hoor, maar het was voor nu even aan Armand om haar weer op te beuren. Jude ging inderdaad niet echt goed om met het te verwerken. Hij was vooral boos en met een stoere houding stootte hij alles af wat te dichtbij kwam, of wat pijn deed of wat potentieel pijn kon gaan doen. Het was moeilijk voor hem om zich ergens aan te hechten en daarom deed hij het liever ook niet. Met Armand ging het nu een beetje als vanzelf. Zijn broer deed ook zijn uiterste best om te laten merken dat hij voor Jude klaarstond en beetje bij beetje begon hij Armand dan ook ietsje meer te vertrouwen. Oh... En hij liet Eli ook niet winnen met het watergevecht hoor. Met een harde lach spoot hij zo een straal water vol in haar gezicht en rende toen rondjes door de fontein om steeds achter de stukken steen en standbeelden te kunnen schuilen. Nat waren ze toch al, maar het ging om het principe geraakt te kunnen worden. Met een lach rende hij nog bijna Caecilia omver, wist nog wel op tijd uit te wijken en maakte een buikschuiver door de fontein. Schaafwond. Auw. Proestend, en nog steeds wel lachend, kwam hij overeind en droop hij af naar Armand aan de kant. Dit soort dingen doen had de lucht gelukkig weer een beetje geklaard. Hij keek ondertussen naar zijn elleboog, die er best een beetje lelijk uitzag, maar hij haalde zijn schouders op. "Ah, lekker. Waarom doe je niet mee? Dit gewaad heb je zeker van Toto gekregen?" En dat mocht natuurlijk niet kapot.
  14. "Dankjewel. Ik weet het... Ik vertrouw je toch." Thomasin glimlachte, was opgelucht dat Armand haar uitval had vergeven en nu toch even zo innig en warm met haar kon zijn. Dat het weer goed was. Dat ze het hadden uitgesproken en dat ze toch weer een team bleken te zijn, ook al hadden ze even van mening verschilt. Ze kuste hem terug, glimlachte, terwijl ze hem na afloop van de kus weer even aankeek. "Ik hou ook van jou. Zo ontzettend veel." Ze hield zich voor een moment aan hem vast. "Onze eerste ruzie...na zo lange tijd... we zijn toch geen bovenmenselijk koppel.." Ze lachte half, een beetje verontschuldigend eigenlijk, want het had allemaal een stuk milder kunnen verlopen als zij niet zo verhit was geweest. "Ja, tot zo... Drinken we limonade in de tuin. Lust je ook wat scones?" En ze waren weer terug tot de orde van de dag. Niet helemaal, want ze wilde straks natuurlijk wel horen hoe zijn gesprek met Jude was gelopen, maar dat was niet meer dan logisch. Maar tussen hen was het wel weer genormaliseerd en Thomasin prees zichzelf nog maar eens gelukkig met dat ze zo'n begripvolle echtgenoot had. Ondertussen boven was het nog alles behalve normaal. Met zijn stonede kop stond Jude zijn spullen in te pakken. "Ja, kom maar", zei hij nadat er werd geklopt. Vervolgens kwam Armand binnen en had hij eten meegenomen. Wat attend. Ook wat thee, maar dat was minder boeiend. "Ehm, nee, niet helemaal nuchter, maar dat maakt niet uit." Hij haalde zijn neus op, wreef met zijn handrug langs zijn neus en ging weer verder. "Maak je niet druk... Ik ben al aan het pakken, ik ben over een uur weg... Is dat hysterisch wijf van je ook weer tevreden..." Ze had hem net echt het vuur aan de schenen gelegd. Hij had zich nog nooit zo ellendig, schuldig en op zijn plaats gezet gevoeld. En natuurlijk kon het hem schelen, zeker vanwege Gabriel, en hij had spijt, zelfs nu hij zo onder invloed was, voelde hij dat in elke vezel van zijn lijf. Maar als hij dan toch weg moest, dan had hij er geen zin in om zich kwetsbaar op te stellen. Het had toch geen zin en het deed alleen maar meer pijn. Hij deed misschien zelfs wat botter, want dan was het voor Armand ook weer makkelijker om hem uit huis te zetten. "Bedankt voor alles, man, ik zie je wel weer een keer?" Al rekende hij er niet op.
  15. [1838/1839] We are perfect pretenders in the stage of the world.

    "Wat had je dan gedacht?", bromde Jude, nog steeds verre van opgewekt, maar wel al wat minder stekelig en hatelijk als tien seconden eerder. "Wat bedoelde je dan wel?" Nou was dat vragen misschien onverstandig, want dan bleef het gesprek er nog steeds over gaan, maar daar had hij dan ook niet helemaal over nagedacht, zoals paste bij zijn puberbrein. De woorden van Eli hadden misschien iets meer effect. Cece leek waarschijnlijk ook gewoon het minst van alle siblings op Jude en daarmee drukte zij dan vermoedelijk ook een stuk gemakkelijker op zijn rode knoppen. "Nou... Laten we het dan ook vooral niet over ze hebben, want ze hebben nu al meer aandacht van ons gekregen, dan ik van hen de afgelopen drie jaar..." En dat was misschien een lichte overdrijving, maar niet heel veel. Als Jude ze per zomervakantie een uur zag, bij elkaar opgeteld, dan was het veel. Jude haalde diep adem. Keek naar Armand, knikte toen. "Ja, laten we dat maar doen..." Hij haalde, net als Armand eerder had gedaan, een hand door zijn haar en voelde zich ongemakkelijk. Het was altijd lastig weer terug te schakelen naar 'normaal' als je net iemand een beetje onterecht had staan uitkafferen. Nou was het niet helemaal onterecht, want Cece had die dingen gewoon niet moeten vragen. Was het dan zo moeilijk om interesse te hebben in Jude zelf in plaats van in de rest van de wereld? En dan uitgerekend in personen die zelf nooit ook maar het kleinste beetje moeite hadden gedaan, of interesse hadden getoond? Wat was er mis met hem? Er was vast nooit iemand die hem een keer gewoon als eerste zou kiezen, hem het meest belangrijk zou vinden, genoegen zou nemen met wie hij was, zoals hij was... en hem dan leuk vinden... hem niet voor een nieuw speeltje weer zo aan de kant gooien... Was dat echt zoveel gevraagd?
×