Jump to content

Jude Foulkes-Davenport

Ravenklauw Zesdejaars
  • Content count

    68
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    2

Jude Foulkes-Davenport last won the day on August 9 2018

Jude Foulkes-Davenport had the most liked content!

About Jude Foulkes-Davenport

  • Birthday February 14

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    MV
  • Naam
    Kelly

Profile Fields

  1. [15+][1837/1838] Only hunt bliss

    "Ja, laten we zo maar terug gaan." Jude onderdrukte een geeuw, rekte zich uit en liet Tabitha weer los. Hij keek haar met een lachje aan. "Ja, mijn shirt ook, maar zal ik je een geheimpje vertellen?" Hij pakte zijn staf. "We hebben magie..." En prompt Sommeerde hij dan ook haar jurk en zijn bovenkleding naar boven in de boomhut. Hij begon zich rustig aan te kleden en klopte zijn mantel af, die door dit avontuur aardig wat takjes en blaadjes had opgepikt. Hij sloeg ook deze om en haalde een hand door zijn haar. Zo, het zou nu haast lijken of er niets was gebeurd. "Zal ik je terug begeleiden naar het kasteel? Of..." Ze konden ook weer ieder hun eigen weg gaan. Als ze het eerste wilde, dan zou hij dat vanzelfsprekend doen, maar zo niet, dan zou hij dat niet heel erg vinden. Hij had momenteel twee vriendinnen rondlopen en hoe minder moeilijke vragen die zouden kunnen stellen, hoe beter. ... Wat? Een meisje als Tabitha zou dat vast niet erg vinden, toch? En hij had haar de gelegenheid gegeven om rustig na te genieten...
  2. [1838/1839] We are perfect pretenders in the stage of the world.

    Met ene lach luisterde Jude naar het gesprek. "Nee, echt hoor," brak hij in, "soms had ik zelfs het vermoeden dat hij een beetje saai was, zo braafjes en keurig en vader en echtgenoot. Daar thuis heeft zijn vrouw ook wel echt de broek aan hoor." Hij grinnikte en knipoogde naar Armand. "Of zou je dat willen tegenspreken?" Al met al was Jude natuurlijk nog niet zo heel erg veel thuis in Catsfield geweest. Daarom kon het er best anders aan toegaan als er geen toeschouwers waren. "En nee, hoor, voel je vrij om zijn reputatie te besmeuren. Ik ben eigenlijk wel benieuwd? Heb je een een goed voorbeeld, mooi verhaal?" Hij grijnsde. Kijk. Dit waren de leuke gesprekken en dit vond hij nog best interessant ook. Op deze luchtige manier was het alleen maar leuk om een band te hebben met je siblings. Misschien dat hij nog wel een beetje veel afstemde op hoe Armand deed en wat Armand zei, maar hem kende hij het beste en Jude begon zijn grote broer beetje bij beetje ook steeds meer te vertrouwen. "Ja, dat blijkt nogal een ding te zijn, hè, in de familie. Heler, inderdaad. Wel leuk. Ik vind het gewoon interessant. Maar we zijn allemaal wel knappe koppen, want iedereen heeft ook een vervolgstudie gedaan. Nou ja, ik moet dat nog gaan doen, maar dat gaat ook wel lukken." Mits hij niet weer een jaar bleef zitten, natuurlijk, maar dat was hij niet van plan. Hij snapte overigens de grap met het sjaaltje niet helemaal, maar hij grinnikte wel mee. Hij kon niet achterblijven. Dit was het eerste brokje van ongemak dat hij in zijn maag begon te voelen. Helaas zette dat zich vrij snel door, want opeens werd de toon van het gesprek serieus. En dat kon hij niet zo heel erg goed hebben. "Eh..." Betekende dit dat hij dat aanbod straks ook terug moest doen? Dat ze hem dingen ook wilden vragen? Maar daar zat hij niet op te wachten. En als hij het niet aanbood? Zouden ze er dan vanuit gaan dat het wel kon? Omdat dat nu eenmaal een beetje zo werkte in gesprekken? "Nee, niet echt... Vragen die ik heb, stel ik toch al?" Zoals over hun afdelingen en studies en dergelijke? Ja, gewoon negeren, alsof hij niet doorhad dat ze eigenlijk op een specifiek onderwerp doelde, dan ging het vast vanzelf weer weg.
  3. [1838/1839] Turn my daydreams into memories

    Oh. Oops. Misschien had hij nu even iets teveel risico genomen. Het openingsfeest was blijkbaar nogal een ding en hij had zijn beide vriendinnen natuurlijk een hele vakantie niet gezien. Wellicht had hij kunnen raden dat ze hem allebei graag wilden zien. Goh, ergens had hij dat ook wel geweten, want daarom had hij zich willen afzonderen met Fanny, zodat Butterfly hen niet zou zien... En dan zou hij later de rollen omdraaien. Maar helaas... Hij was daar toch niet zo goed in, als hij had gedacht dat hij was. Hij glimlachte maar onschuldig. Hij besloot nog niets te zeggen wat op een manier schuld zou bekennen. Wie weet dat het gesprek zo zou lopen dat ze allebei nog zouden geloven dat ze de enigen waren. Het was immers niet verboden om met twee zussen goed bevriend te zijn, toch? Dus zolang ze maar van de ander geloofde dat dat puur vriendschappelijk was, dan kwam hij er misschien nog wel mee weg ook. Jude had zijn arm nog om Fanny heen liggen, liet die ook daar. "Hey, Butterfly, darling, how are you?" Hij liet het zo rustig mogelijk klinken en liet Fanny toen wel los. "Oh, kijk nou, wat zonde... Laat me je helpen..." Hij pakte zijn staf om de brokstukken op de grond weer te repareren en terug te laten vliegen naar het meisje. "Hoe gaat het met je? Je ziet eruit alsof je een boeman hebt gezien..." En hopelijk werden er nu niet te pijnlijke antwoorden gegeven, die te lastig te verklaren waren...
  4. [15+][1837/1838] Only hunt bliss

    Kijk, die kont werd dus heel erg gewaardeerd. Jude liet zijn handen eroverheen glijden. Hij hield van mooie billen, mooie heupen en daarom was dit misschien ook wel een van zijn meer favoriete standjes. Veel meisjes begonnen daar doorgaans niet mee, want die gingen dan allemaal op hun rug liggen. Dat maakte niet uit hoor, ze wisten vaak toch ook niet echt beter, maar hij leerde ze graag wat er meer mogelijk was en wat er meer lekker was en dat het allemaal anders aanvoelde. "Mm, dan heb je verder onervaren jongens gehad hoor," lachte hij en Jude knipoogde. "Meisje als jij verdient toch een beetje aandacht." Dat vonden meisjes leuk om te horen; dat ze speciaal waren. Het was niet alsof hij het nu echt nog heel erg lang ging volhouden, hoor. "Je bent zo lekker," kreunde hij. Het was niet alsof hij in deze toestand erg origineel van stof was. Na een tijdje kwam hij dan ook met een grom, en iets steviger knijpen, in haar klaar. Hij zuchtte tevreden en rolde naast haar op de zachte huiden en trok haar met zich mee in zijn armen, aaide een beetje door d'r haren, terwijl met de ogen dicht aan het nagenieten was. Van haar haren streelde hij naar beneden naar haar billen, masseerde daar en kuste haar slaap. "Dit was best voor herhaling vatbaar, niet?" Niet nu, maar over een tijdje...
  5. [1838/1839] We are perfect pretenders in the stage of the world.

    Jude lachte. "Ja, precies. En wie moet hij dan opeens hebben? Maar inmiddels weet hij het verschil wel hoor. Hij is echt fan van me." En daar was hij best een beetje trots op, klonk ook door in zijn stem. Hij keek naar Armand en grijnsde. "Iemand moet hem toch ook wat kattenkwaad aanleren, he. Thomasin en Armand zijn allebei zo keurig..." En dat waren ze echt, hoor. "Dus Gabriel wordt een voorbeeldig engeltje later, braafste jongetje van de klas, wacht maar af..." Hij nam een slokje wijn en daarmee ook de tijd om zich te dwingen wat meer te ontspannen. En nee, dat is inderdaad geen succesvolle formule, maar hij probeerde het toch. "Ongelooflijk he, dat iemand die zoveel moet reizen, zo slecht tegen een boot kan. Nou, ben ik toch wel een stuk veiliger dat hij me straks op dagtripjes vissen wil nemen." Want er leek weinig suffers te bestaan; al had vissen op een bootje dan nog meer charme, dan bijvoorbeeld aan de zijkant van een riviertje. Ijsvissen was dan wel weer gaaf, vooral om zo snel mogelijk met magie rondjes in het ijs te snijden en het heel secuur op te warmen, zodat niets buiten je beoogde cirkel zou smelten. "En gezellig dat jullie wel mee durven..." Want het leek Jude duidelijk dat Cece en Armand minstens eenmaal een nat pak zouden halen, terwijl ze daar zo braaf aan de kant zaten. Tovenaars konden zich magisch drogen. Daarom was het bij één keer houden een beetje saai. "Ehh..." Jude keek naar Armand. Waar waren ze allemaal geweest? "Toronto wel... Naar de muziekbar geweest ook, waar ze gitaar spelen met live optredens." En dat was hun gezamenlijke interesse en dus een hit geweest. "Eh ja, Pukwudgie.." Hoe wisten ze dat? Van Armand waarschijnlijk. "En ja, heler. Klopt." De vragen werden in een rap tempo achter elkaar gesteld. Dat kwam waarschijnlijk ook wel omdat het een tweeling was. "Goh, chaotisch, oude magische plek en soms een beetje gevaarlijk. Hey, Armand, wist je dat ze daar ergens een kamer hebben waar leerlingen aan een sadistisch spel mee moeten doen? Fouten worden bestraft met pijn?" Vast niet, maar wellicht had Thomasin er eens over verteld. "Kwam daar per ongeluk een keer terecht." Goede start van zijn Zweinsteincarrière. "Wat doen jullie nu? Voor werk? Of studie?" Als het gesprek zo bleef gaan, dan kon hij het wel aan.
  6. [15+][1837/1838] Only hunt bliss

    Elk meisje reageerde, daar keek Jude niet meer zo van op. Hij vond het altijd leuk als ze reactie toonden, als ze lieten merken dat het fijn was, dat hij het goed deed. Britse meisjes waren misschien anders, of Tabitha was anders. Niet dat ze niets liet merken, hoor, vanaf een zeker punt was het namelijk behoorlijk moeilijk om niets tot weinig te laten merken. Hij keek haar met een lachje aan, waardeerde het dat ze hem nu alsnog gewoon kuste. "Ja, als het even kan wel. Ik vind het leuk... Lekker, als je een meisje onder je voelt genieten." Hij knipoogde naar haar en hoopte dat ze toch niet te opgelaten zou zijn dat hij dat had doorgehad. Maar dat viel vast mee... want nu was het zijn beurt om te genieten. Jude sloot zijn ogen en draaide zich op zijn rug, zodat ze overal goed bij kon en dat hij zo ontspannen mogelijk alles kon ervaren. Hij volgde de warme sporen van haar mond, de kussen op de steeds intiemer wordende plekken. Hij knoopte zijn broek los en schoof deze naar beneden, ook zijn onderbroek. Niet elk meisje durfde daar met haar mond aan te zitten, maar hij vermoedde dat Tabitha dat wel durfde, wel wilde... En anders moesten ze snel door naar de volgende fase. Jude kreunde af en toe wel, omdat het lekker was, maar ook om haar aan te moedigen vooral verder te gaan. Op een zeker moment begon de opwinding toch wel zekere vormen aan te nemen, dat Jude Tabitha bij haar haren pakte en zorgde dat ze stopte met haar mond. Even een pauze. Hij ademde wat oppervlakkiger en keek haar met een blik vol lust aan. Hij draaide haar weer op de rug, boog naar voren en beet zachtjes in haar borst. Daarna kuste hij haar weer, innig en wat ruwer dan voorheen en tijdens die kus duwde hij haar benen uit elkaar en schoof hij zijn handen onder haar billen, trok haar zo ook iets naar zich toe, zodat hij zich het meest eenvoudig bij haar naar binnen kon brengen. Vervolgens gaf hij haar weer kleine kusjes in haar hals en haar, gromde zachtjes terwijl hij de intensiteit van zijn stoten opvoerde. "Je bent zo mooi...", vertelde hij haar, pauzeerde weer even, om te zorgen dat het zo lang mogelijk kon duren. "Draai je om," fluisterde hij zachtjes. Maar één standje proberen was ook zo gewoontjes.
  7. [1838/1839] We are perfect pretenders in the stage of the world.

    Even keek Jude verbaasd. Hij had op de een of andere manier niet verwacht dat een van zijn zussen kort haar zou hebben...en mannenkleding zou dragen... En los daarvan ook toch zo op Armand en Jude zou lijken. Meisjes waren nu eenmaal anders dan jongens. Zelfs een twee-eiige tweeling van broer en zus kon compleet anders zijn. -Ja, dat heeft te maken met dat ze gewoon compleet hun eigen genenset hebben, maar dat is allemaal kennis die ze nu nog niet hebben en anders in ieder geval Jude niet-. En de tweeling leek bijzonder veel op hun moeder, maar die gedachte probeerde hij maar zo snel mogelijk van zich af te schudden. Zonder zijn hun ouders erbij te halen, was deze hereniging al moeilijk genoeg. De jongen glimlachte, als antwoord op de vrolijke lach. "Ja, dat was best even schrikken in het begin, he Armand... En verwarrend voor de kleine draak," hij lachte luchtig, misschien iets meer aangezet dan hij daadwerkelijk moest lachen, maar dat waren de zenuwen gewoon een beetje... En dat hij zich niet wilde laten kennen. Cece was duidelijk de meer meisjesachtige van de twee. Zelfs inclusief sjaaltje. Jude glimlachte ook naar haar. "Ja, insgelijks..." Armand was duidelijk populair bij zijn zussen. Aan de knuffels te zien. Hij nam plaats, veilig in een stoel en nam een van de hapjes. "Oh, smaakt goed," zei hij met volle mond en toverde weer zijn bekende charmante glimlach op zijn gezicht. Het was een soort schild, een masker, van waarachter je de wereld dan rustig kon observeren en tegelijkertijd reageerde de omgeving over het algemeen positief op je. "Eh... Ik wilde nog wildwaterkanoën, maar ik weet niet of jullie dat ook doen?" Van Cece durfde hij al bijna te zeggen dat zij dat liever niet deed. "En ik wilde nog ergens bij een waterval naar beneden springen." Hij haalde een hand door zijn haar. "En wat moet ik van deze omgeving verder echt gezien hebben? Ik heb vooral meer van de Verenigde Staten gezien..." Oh, dat was wel een veilig onderwerp. "In welke afdelingen hebben jullie gezeten?" Wauw, hij leek nu echt super sociaal.
  8. Juni 1838 - Canada, bij het huis van Eloïse en Cecilie Foulkes-Davenport - Aan het begin van de middag. “Strangers take a long time to become acquainted, particularly when they are from the same family.” De eerste week van de vakantie waren de broers samen geweest. Ze hadden bergen beklommen, ze hadden paard gereden, ze hadden lange wandelingen gemaakt, ze hadden heerlijk gegeten, ze hadden gitaar gespeeld 's avonds in de hotelkamer wanneer hun benen te moe waren om nog te bewegen. Ze hadden wijn gedronken. En bier. En cocktails. Sterke drank. Het had hun lippen losgemaakt -of in ieder geval die van Jude-; ze hadden goede gesprekken gehad en elke dag waren ze elkaar wat beter leren kennen. De afgelopen week had Jude zelfs maar één keer op het balkon een sigaret met drugs staan roken. Het was vooral omdat ze het er even over hadden gehad en het weer in zijn gedachten was geslopen... En toen had hij direct de verleiding niet meer kunnen weerstaan... Armand had er niets van gezegd en Jude had gewoon heerlijk ontspannen liggend op bed wat ruimdenkende ideeën liggen spuien na afloop. Oftewel, de eerste week van de vakantie was een succes. Waarschijnlijk was dit het beste geweest wat ze hadden kunnen gaan doen. De tweede week had Jude besloten dat hij 'het' dan toch maar wilde proberen; het ontmoeten van zijn zussen. Armand was de afspraak gaan regelen en nu, een paar dagen later, was het dan zover. De jongen was wat zenuwachtig. Hij was ook lang bezig geweest met wat hij moest aantrekken. Hij wilde wel netjes gaan, maar ook weer niet te netjes. En het moest ook weer niet lijken alsof hij heel erg veel aandacht had besteed aan hoe hij eruit zag. Het moest casual, weet je wel. Hetzelfde gold voor wat hij deed met zijn haar en de houding die hij aannam voor de deur. Hij wilde niet helemaal recht voor de deur staan, want dat was dan té enthousiast. Hij wilde ook niet achter Armand staan, want hij was ook geen schuw vogeltje. En ernaast ... Dan stond hij met een voet in de aarde. Dat was dan weer te geforceerd. Dus nu stond hij maar een beetje schuin achter Armand, met zijn zij naar de deur gedraaid. Hij leunde op een been, de ander hing er een beetje casual bij en hij had zijn handen in zijn zakken, want dan had hij die ook meteen een houding gegeven. Was toch stom als die er ook maar een beetje sullig bij bungelden? Pfff. Was een heel gedoe hoor... Zussen ontmoeten. En hij hoopten ook vooral dat ze het niet teveel over hun ouders wilden hebben, want daar had hij geen zin in, hoor. Maar nu had Armand aangeklopt en konden ze niet meer terug. Hij voelde zijn hart kloppen in zijn keel en haalde nog maar eens diep adem en een hand door zijn haar. Hij moest heel erg de neiging onderdrukken om nu niet zijn armen over elkaar te gaan slaan (maar dat stond dan weer zo defensief!) De deur ging open. Hij stak zijn hand op. "Hi. Ik ben Jude... Judicaël." [OOC: Privé met Ann]
  9. [1838/1839] What can I do, except watch you in pain

    Jude knikte. "Ja, ging je veel uit toen je studeerde? Want je lijkt nu best wel een brave borst, eigenlijk." Hij trok een mondhoek op en grijnsde half. "Niet erg hoor, maar als ik je zo als brave werkende vader zie, dan komt wild partydier niet echt bij me op als associatie." En hij durfde erom te wedden dat dat beeld van zijn broer nog zou kloppen ook. Armand was vast een streber geweest, die alleen op vrijdagavond één biertje of whisky of iets dergelijk dronk... Nee, een rode wijn en dan zijn haartjes daarbij netjes naar achteren had gekamd en een net iets te keurig jasje droeg, om te laten zien dat hij rijk was en altijd goedgekleed was. Hij grinnikte bij het beeld wat hij inmiddels in zijn hoofd gekregen had. "Rondrennen, rondrennen... die ene is dus echt strikt casual, hoor. Die beschouw ik niet als de mijne. Die andere twee... Ja..." Hij lachte. "Die moet ik ook een kaartje gaan sturen en alles... Wel het perfecte vriendje spelen, niet." Hij trok een engelachtig gezicht en at het laatste frietje van zijn bord, terwijl Armand de ijsdrankjes begon te bestellen. "Ah, dat was lekker." Hij knikte. "Ja, ik heb ook niets tegen die meissies hoor...," Die met weinig finesse, "maar je wilt er niet mee moeten trouwen, nee." Want daarvoor wilde je dan wel een meisje met een beetje klasse en niet een waarvan de hele afdeling wist hoe ze was in bed. Jude humde, knikte. "Ja, dat geloof ik wel, maar nu nog even niet. Maar wat maakte dan dat je wist dat je het wilde? Ik bedoel... Kan je dat moment ook missen? Of is het zo overduidelijk?" Hij dacht niet dat hij dat al echt had gehad... Nee... Of wel, maar hij wilde er nu gewoon nog niet aan, nog lang niet. Dat was allemaal veel te ingewikkeld. De ijsdrankjes zweefden naar hun tafel en de jongen nam een slok. "Zo maar eens naar huis? Naar de draak?" Of zouden er nog dingen zijn die Armand wilde bespreken?
  10. [1838/1839]Als het schoolhoofd dronken is kunnen wij dat ook

    Een feestje meteen aan het begin van het jaar? Daadwerkelijk direct na het startsein? Het fluitsignaal van de conducteur? Dat liet Jude zich vanzelfsprekend geen twee keer zeggen en dus was hij met een grijns naar de coupe gelopen. Het beviel hem wel, dat hij na een half jaar al zo populair was dat hij ook al werd uitgenodigd voor de feestjes van de 'cool crowd'. Het had vast iets met zijn achternaam te maken en dat Daniel de afgelopen jaren vast enige verwachting had geschept, maar dat maakte niet uit. Hij was nu in ieder geval present en als het aan hem lag ging hij die status ook niet verpesten. Met een lach kwam hij binnen. "Ah dames, heren, een hele goede morgen gewenst," hij knipoogde naar het eerste meisje waarmee hij oogcontact had, maar liep toen wel door naar de jarige Jet van vandaag. "Een hele goede verjaardag gewenst, mademoiselle." Hij glimlacht. "Ik heb een kleinigheidje meegenomen. Dat leek me wel gepast op zo'n bijzondere dag als vandaag." Zeventien was nu eenmaal de belangrijkste leeftijd om te bereiken in de magische wereld. Hij gaf haar een pakketje, waarin een zilveren haarspeld zat met een prachtige bewerkte bloem; nu nog in de knop, maar zodra er maanlicht op scheen dan zou hij open gaan en zijn kleurrijke bladeren tonen en daarnaast een heerlijke geur verspreiden. "Het deed me aan je denken." Hij lachte half. Hij had zelf ook wel door dat het een beetje cheesy was, maar dat kon ook best wel charmant zijn, niet waar? En las Jude lachte, dan was dat over het algemeen nu eenmaal het effect wat hij op mensen had (vooral meisjes, want charmant lachen naar jongens deed het hem meestal toch wat minder). "Proost, op de jarige," Jude hief ook zijn glas en dronk het in één teug leeg. Hij lachte en pakte de fles, om vervolgens Claude en ieder die wilde nog een keer bij te schenken.
  11. [1838/1839?]Life in these parts

    "Ja, nee, dat zou rampzalig zijn. Een tragedie van wereldformaat," Jude grijnsde. "Maar gelukkig heb ik Moraine om me te behoeden van al dat onmenselijke leed. Wat zou ik toch zonder je moeten?", plaagde hij haar verder, maar hij wilde het ook weer niet teveel bespotten, want hij was echt blij met haar... Wat ze hem ook zou laten zien. Met een glimlach drukte hij een kus op haar wang. Ze was nog altijd heel zacht, en ze rook ook lekker, merkte hij op. Ze Verdwijnselden naar Cambridge. Jude liet meteen zijn ogen ronddwalen over het terrein. "Oh, wow, wat een oude gebouwen staan hier,"zei hij met een lichte bewondering in zijn stem. "Hou oud is het hier?" Het leek wel echt ancient te zijn. Hij liep met haar mee, bekeek het tentje. "Misschien?", vroeg hij met een lach. "Ik vertrouw volledig op jou he... Als het straks echt gruwelijke drab is, dan zal ik je dat voor altijd kwalijk nemen." Jude trok speels zijn wenkbrauw op, vorsend, maar moest toen alweer lachen. "Hey, we kunnen ook koffie in een meeneembeker halen en dan al genietend van onze warme drank een wandeling maken door de tuin?" Het was bijna romantisch, niet waar? "Jammer?", vroeg hij tegen beter weten in, "dat jij hier nooit kan studeren? Mag je wel een beetje met mij meegenieten hoor..." Hij kneep in haar hand. "Kan je het niet vragen aan je Narcissus? Of je de studie voor Voedselwetenschappen mag doen, of iets dergelijks, zodat je hem altijd de perfecte wijn kan schenken en kan voorzien van de meest verrukkelijke hapjes?" Want dat Delano een zelfingenomen kwal was, was zelfs nog voor een blinde overduidelijk. Daar hoefde Moraine heus niet al teveel voor los te laten.
  12. [15+][1837/1838] Only hunt bliss

    Dat het Tabitha allemaal niet zo zinde, had Jude in het geheel niet door. Hij grijnsde toen ze zijn shirt en haar jurk door het trapgat naar beneden gooide. "Oooh, jij bent ondeugend." Hij knipoogde naar haar. "I like it." Hij hield een van de gevonden flessen sterke drank voor haar neus en nam zelf een slok, waarna hij de fles doorgaf. Niet dat hij geduldig wachtte totdat ze klaar was met drinken, want hij legde zijn handen al op haar middel en begon haar over haar buik en rug te strelen. Hij tilde haar weer op en droeg haar naar een stapeltje schapenvellen in de hoek. De vorige gebruikers hielden blijkbaar niet van met hun billen op het hout te zitten. Jude beet zachtjes in Tabitha's borst, waarna hij haar op de huiden neerlegde. Hij begon haar overal te kussen, waar hij bij kon en nam haar verschijning in zich op. Zonder om verdere toestemming te vragen, maakte hij haar onderkleding los en schoof deze van haar af en al over haar heen leunend, ontdeed hij zich ook van zijn eigen broek. Jude pakte weer de fles met drank en goot een beetje over haar heen, tussen haar borsten, in haar navel en wel zo dat het ook over haar kruis begon te druppelen. Geduldig begon hij het allemaal weg te kussen, te likken en te zuigen en hij werkte langzaam zijn weg naar beneden. Hij kijk even op, maar duwde doen haar benen uit elkaar, zodat hij haar daar op haar meest intieme plek kon kussen. Hij wilde dat eerst zij zou genieten en dat zij tevreden zou zijn. Uiteindelijk zou hem dat een hoop winst opleveren, want dan wilde ze vast vaker dit soort avontuurtjes en, eerlijk was eerlijk, er was ook gewoon een bepaalde eer te behalen aan het laten genieten van een meisje. Een leuter ergens insteken kon iedere man, maar om vuurwerk te creëren, moest je een echte man zijn.
  13. [1836/1837] Why did I sign up for this? Because we grow by challenging ourselves.

    Met een lachje schudde Jude zijn hoofd. "Nee, ik heb een surfboard, gekregen van mijn neef. Met handige magische foefjes. Het is heel populair in Canada en Amerika. Dus daar hebben ze allemaal magische surfplanken, waar ze hier heel uitbundig zijn met het ontwerpen van bezems," vertelde hij enthousiast. Misschien was het meer informatie dan ze echt wilde hebben, want ergens leek Butterfly hem nou niet echt het meest sportieve type. "Dus als het een beetje wil waaien, en ik een uurtje vrij heb, dan oefen ik wel eens op het meer. Is lachen joh. Moet je dan al die koppies van de anderen zien. Kijken echt alsof ik gek ben." Hij grijnsde. Het kon hem niet zoveel schelen. Hij had liever dat mensen hem daarom gek vonden en daarmee bezig waren, dan dat ze op een of andere reden interesse kregen in zijn familiaire achtergrond. "Komende zomer ga ik met mijn broer naar Canada. Dus dan gaan we wel echt op zee en de grote meren, denk ik." Hij haalde een schouder op. "We hebben in ieder geval allemaal hele actieve plannen. Jij?" Hij aaide even over haar hand, die op zijn arm lag. "Ik ga je wel missen hoor, lief," Maar hij zou haar -en haar zus- heus wel een kaartje sturen vanaf de andere kant van de Atlantische Oceaan. Grinnikend schudde hij zijn hoofd. "Nee, nooit. Maar ik ben hier ook pas een half jaar. Voor mij is nog alles mogelijk." Hij trok een mondhoek op. "Al bekijk ik dan alles misschien wel weer met een frisse blik?", lachte Jude. "Als je liever toch naar het hooi in de molen gaat..." Dan was hij daar heel flexibel in hoor. "Had je nog mooie spullen gezien? Mag je me altijd vragen he... Ik verwen je graag..." Niet dat hij veel zakgeld kreeg, vanwege zijn drugsverslaving, maar hij kon Armand altijd schrijven dat hij een extraatje nodig had voor voorwerp X of Y, of wat Fly dan ook zou uitkiezen. Hij lachte zachtjes. "Mmm, je kunt vast je zus de schuld geven van dat je plots weg moest? Of een vergeten toets? Of dat je dacht dat je een van die jongens zag van die band... ehm... Die in Brittannië zo helemaal in is?" Baggermuziek.
  14. [1838/1839] What can I do, except watch you in pain

    "Dat is zo, dat is zo," moest Jude toch maar toegeven en sloot Armand maar het voordeel van de twijfel te geven. "En het wordt leuk." Moest wel. "Wat wil je daar als eerste doen? Als je uit dat strenge tehuis met Rust, Reinheid en Regelmaat bent ontsnapt?" Hij grijnsde half en stak nog een frietje in zijn mond. "We kunnen daar wel naar kroegen gaan? Of een club? 'What happens in Canada, stays in Canada?'." Hij lachte. Hij verwachte half dat hij het restant van Armands bubbellimonade over zich heen zou krijgen, want Jude kende zijn broer misschien niet zo heel goed, maar de suggestie dat Armand ook vreemd zou kunnen gaan op vakantie, zou hem vast niet in dank worden afgenomen. "Nee, die drie zijn allemaal niet echt leuk. Eentje is echt gewoon, die biedt zichzelf aan hoor. Ik probeer dan nog een beetje galant te doen, maar ze neemt overal initiatief mee... Ik dacht dat ze graag aandacht hadden en dat je deed alsof het speciaal is, maar zij niet hoor... Zij wil gewoon zo snel mogelijk..." Jude trok een wenkbrauw op. "Snap je dat? En de andere twee is vooral spannend, een spelletje, maar daarmee loop ik niet zoveel risico hoor." Hij grijnsde. "Niet op het gebied van ergens aan vastzitten." Hij knikte. "Nog een ijsje doen?" Jude pakte de kaart weer en bekeek wat ze hier allemaal in de aanbieding hadden. "Ijsdrankje?" Met een flinke dot room erbovenop. "Maar hoe wist jij dan? Dat Toto de ware voor je is?" Hij keek vragend. "Want ik zou nu nog echt niet weten waar een meisje aan zou moeten voldoen om dat gevoel te bereiken."
  15. [15+][1837/1838] Only hunt bliss

    Dat was ook een manier om elkaar te leren kennen inderdaad. Jude keek Tabitha met een milde verwondering aan, maar dat veranderde er al snel in dat hij gewoon zijn ogen sloot en genoot van wat het meisje met haar handen deed. Hij kreunde zachtjes en beet nu ook in haar hals, behalve er enkel te kussen. Hij liet zijn handen terug naar haar billen glijden en duwde haar dichter tegen zich aan; zo dichtbij dat haar handen minder ruimte kregen om de bewegingen te maken. “Mmm… Waarom zo’n haast?” Hij opende een oog en lachte naar haar. “Daar maken we toch tijd voor?” Jude tilde Tabitha op en liep wat verder van het pad af, op zoek naar mos, maar in plaats daarvan vond hij een oude boomhut. Het was de oude hut, die Yara en Aelin ooit hadden gemaakt om stiekem alcohol te verstoppen en te nuttigen en die verlaten was sinds Irwin de plek had ontdekt en vol had gestopt met pranks… spreuken die met de tijd waren afgezwakt en verdwenen, waardoor er inmiddels weer een doodnormale hut was achtergebleven, maar wel een met nog flessen met restanten sterke drank. “Kijk eens aan… Was dat je geduld niet waard?’, vroeg hij, toch een tikkeltje triomfantelijk. Met een lach zette hij haar neer en klom zelf als eerste naar boven. Hij controleerde snel of er geen vervelende fabeldieren hun hol van de hut hadden gemaakt, maar geluk leek tot dusver aan hun zijnde te zijn. “Jep, kust is veilig… Kom maar…” En om haar aan te moedigen, trok hij bovenaan het trappetje zijn shirt uit.
×