Jump to content

Mat Muir

Afdelingshoofd Huffelpuf
  • Content count

    99
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    5

Mat Muir last won the day on December 26 2019

Mat Muir had the most liked content!

About Mat Muir

  • Birthday November 3

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    VTP
  • Naam
    Kelly

Profile Fields

  1. [1838/1839]The eye of the beholder

    Volgens Felix was het universeel wat hij deed. Mat wist dat nog niet zo zeker. Hij bleef bij zijn standpunt dat kunst en schoonheid een persoonlijke mening waren. Hij glimlachte echter en knikte naar zijn vriend. Dit was niet de plek of het moment om een discussie te starten over esthetiek. Hij keek even verbaasd en vragend naar Felix, maar knikte toen en ging natuurlijk niet meer zeggen over de potloden, want dan zou Debora ook iets door kunnen krijgen. Dat had ze nu nog niet, want ze was weer bezig met mensen kijken en hoofden inkleuren. Debora vond overigens dat Felix heel goed was in dit hele gedoe en zeker in cadeautjes uitkiezen. Ze had ook echt wel door dat Felix heel belangrijk was voor haar vader en dat hij gelukkiger werd wanneer Debora en Felix het leuk hadden samen. Ze was een gevoelig meisje en dat zorgde er ook zeker voor dat ze extra haar best deed. Het kostte niet veel moeite, want de man had haar gered, was lief en wilde altijd wel samen spelen. Wat kon ze zich nog meer wensen? Ze Verdwijnselden naar Mats huisje. Romeo liet zich een beetje paaien, maar keek duidelijk teleurgesteld toen er slechts water in zijn bakje zat en niet een stukje kip, of melk, of vlees of een stuk aardappel desnoods. Nee, het was gewoon saai normaal water. De kneazle ging demonstratief met zijn rug naar Felix toe zitten. Debora glimlachte naar Felix. "Oh, je hebt hem echt boos gemaakt, hoor.." Ze maakte lokkende geluiden en met grote flapvoeten kwam een kleiner exemplaar tevoorschijn. "Kijk, dit is Hamlet. Lief he. Of had papa hem al laten zien?" Mat was bezig met thee te zetten en had zijn schoenen inmiddels al omgewisseld voor grote pantoffels. "Ga je je pyjama aandoen en een boekje uitkiezen, Debora? Het is echt al heel laat. Misschien kan Felix blijven logeren? Gaan we morgen samen ontbijten en nakletsen?" En zo veranderde een heel bijzondere avond weer in een heel huiselijk en warm tafereeltje en Felix paste bij de familie Muir als trots bij een hippogrief. [OOC: topic done]
  2. Oh help. Het gesmak was iets waar Mat niet zo heel erg veel last van had gehad. Hij probeerde zich vooral op te sluiten in zijn eigen bubbel en alle mogelijke vervelende commentaren en geklier maar buiten te sluiten. Daarbij was hij zelf bezig met tekenen en dat was niet het moment dat hij de meeste aandacht had voor zijn omgeving. Hoeveel kon er mis gaan als je een groepje kinderen liet tekenen? Nou, veel. Blijkbaar. Toen de rumoer veranderde, keek Mat wel op van zijn tekening. Een meisje kwam redelijk in paniek naar hem toe gerend. Hij keek ongemakkelijk en wist niet meteen wat hij nu moest doen. "Ehh..." Ja, wat moest hij hier nu weer aan doen? "Ehm...rustig blijven...eh... Inademen door je eh... neus..." Hij keek het lokaal rond. "Iedereen! Rustig blijven!" Dat zijn stem oversloeg droeg vast bij aan het effect. "Eh..." Ja, goed, wat Austen zei klonk in ieder geval nog wel zinnig. "Ja, de ziekenzaal. Ehm..." Hij draaide zich naar het groepje. "Wie van jullie gaat met haar mee? Eh... Of een klassenoudste?" Mocht nou van het groepje etterbakken niemand helpen, dan had hij nog een klein beetje dat de KO van Zwad bij zou springen... Hoewel... Het was Zwad. Dit werd een ramp.
  3. Mutually beneficial means that everyone wins, and I win the most

    Een Foulkes-Davenport! Dankzij Irwin stond Mat nu wel direct op scherp. En ja, hij wist dat die inderdaad een bedrijf hadden in de juwelenhandel. Dus het klopte allemaal wel. Overigens paste de uitstraling en het zelfvertrouwen van de man ook helemaal bij die van een oude volbloedfamilie. De man glimlachte. "Ehm... Alleen ontwerpen dus? Eh..." Hij had het eigenlijk wel al heel erg druk. Zeker met het lesgeven en de winkel erbij. Het zou van zijn vrije tijd verder afgaan. Zeker nu hij de laatste tijd ook weer wat meer probeerde te schilderen, nu daar wat meer vraag naar was, sinds dat hij dus inderdaad in dat museum hing. "Ik ehm... heb het wel een beetje druk... Dus ik weet niet..." Hij zou dan een van de dingen moeten opgeven. "Ik zal erover nadenken", zoveel kon hij wel beloven. Mat was helemaal niet goed in schaken. Bij het oorspronkelijke spel al niet. In conversationeel schaken was hij ronduit slecht. Bij het reguliere gesprek, waarbij geen wedstrijdelement was, kon hij al grandioos verliezen... Hij bekeek de tekeningen in het mapje, trok bij de derde schets zijn neus op. "Wat cliché," flapte hij er al uit voor dat hij erg in had. Hij kleurde daarna ook meteen vrij vurig. "Sorry... Ehm... maar ik denk dat de artiest van 1835 niet echt...ehm... een creatieve ziel had..." Aaah, nee, daarmee maakte je het vooral beter, Mat. Hij keek ongemakkelijk. "Eh... vorig seizoen was wel eh... leuk?" Jep, weer een gevalletje 'ik moest gewoon eens mijn mond houden'.
  4. [1838/1839]Christmas is for family

    Dit was een geïnteresseerde jeugdige. Dit waren de kinderen waarvoor je wilde lesgeven, wie je meer wilde laten zien. Ze waren gemotiveerd, nieuwsgierig en hadden toch ook enig talent om te ontrafelen wat er zich voor hen neus afspeelde. Als deze jongen zich nou had gemeld, vorige zomer, voor het vakantiebaantje in zijn winkel. Dan hadden ze vast een hele leuke en leerzame tijd met elkaar gehad. Maar het voelde een beetje gek om het nu al aan te bieden, zeker omdat hij had afgeluisterd dat de jongeman bij zijn vader zou gaan werken in de zomervakantie. Dus dan zou hij zich alleen maar opdringen en dat werd allemaal ongemakkelijk. Dus hield Mat in deze maar zijn mond. Wel glimlachte hij naar de jongen en knikte hij een paar maal. "Ja, eh, klopt... Dat heb je helemaal... Eh... Juist. En ja... Maar met dat zelf bestellen eh... Ben ik nog bezig, want het is eh... soms nog een beetje te enthousiast met ehm... dingen bestellen..." Hij lachte half. "Vult dan alle ruimte in de kastjes en eh... koelkast tot de laatste inch op." "Oh.. Ja... Succes... Ehm.. Tot zo?" Ja, duh, want hij mocht meekijken terwijl Mat de bezweringen op de horloges zou leggen. Dus natuurlijk kwam de knul terug. "Ik wacht wel met eh de magie tot je eh... terug bent..." Ja, daar had je je mooi herpakt, Mat... Ahh... Waarom praatte hij nu mentaal tegen zichzelf. Zucht. Hij was hier zo niet voor gemaakt.
  5. Mutually beneficial means that everyone wins, and I win the most

    Vanzelfsprekend had Mat er geen idee van wie de man in zijn winkel was. Dat was misschien maar goed ook, anders was hij nog nerveuzer geweest dan zijn eigen gewone zelf. Hij glimlachte zo vriendelijk mogelijk en luisterde. De man sprak slechts vijf zinnen, en liet daarmee Mat al met een mond vol tanden staan. "Ehh..." Hij kon zijn oren niet geloven. Kreeg hij nu maar gewoon spontaan zomaar een klus aangeboden. En sieraden? Daar had hij nog nooit wat mee gedaan. Nu waren horloges natuurlijk ook wel detailwerk, maar toch heel anders dan een sieraad. mat's horloges waren van hout. Sieraden waren meestal van metaal. Hij besloot maar even bij het begin te beginnen. "Hallo." Kijk, dat was een duidelijke structuur. Hij glimlachte, want dat was een vriendelijkheid die mensen altijd waardeerde. "Ik dank u eh..voor uw complimenten..." Want dat was ook wel zo netjes. "En dat klopt. Ik verkoop eh...horloges. Van hout." Om dat ook maar meteen duidelijk te maken. Hij wees naar waar hij de horloges uitstalde. "Ze zijn allemaal eh... uniek gemaakt." Hij knikte even, om als het ware zijn eigen woorden te bevestigen. "Wel duur..." Voordat het leek dat hij de man iets aan het aansmeren was. En dan bleef de moeilijkste vraag dus over. "En ehm.. ik heb niet echt eh... ervaring met sieraden te maken. Dat is eh... echt wel ehm.. heel anders dan wat ik doe... Eh... ik zou misschien wel...sieraden kunnen tekenen?" Hij haalde een hand door zijn haar. "maar dat heb ik eh..eigenlijk nog nooit gedaan..." Alleen als een detail op een personage in een van zijn schilderijen. Hij humde, keek even zoekend rond. "Zoiets?" Wees naar een schilderij, dat half achter een klok hing, maar waar hij een roodharige meermin had geschilderd met een ketting om, en oorringen in haar gepunte oren.
  6. [1838/1839]Christmas is for family

    Het sterrenhorloge, met kaart- en weersvoorspellingbezwering. Mat knikte, schreef het op een lijstje en berekende ondertussen de prijs. Met een verlegen glimlach deed hij toen een lade open met nog meer horloges. "Deze eh... hebben nog geen bezwering... Dus eh... als je een hiervan mooi vindt, dan eh... kan dat met de agenda?" Hij kleurde bij de laatste opmerking van de jongen en knikt. "Eh.. ja, klopt..." Hij trok een mondhoek op. "Goed van je dat je eh... dat herkent. Ehm... " Hij nam een slokje van de koffie. "Als je wilt eh... mag je wel even meekijken in eh... het atelier? Om eh... de bezweringen te eh... zien?" Of was dat raar? Dat hij als volwassen man een minderjarige jongen meevroeg naar achteren? Hij bedoelde er niets mee. Was echt alleen omdat de jongen geïnteresseerd leek in de bezweringen. Misschien dacht hij teveel na. Hij keek even naar de vader, maar de zwaaide en wuifde. Stak zijn duim op naar Austen als teken dat de man het prima vond als hij even mee ging kijken. Mat deed het gordijntje open. Dat was een ruimte met een daadwerkelijk opgeruimde werkplek in het midden, maar geen centimeter van de muren was onbeschilderd. Er stonden ook allerhande onafgemaakte schilderijen en klokken tegen de muur. "Eh... hoeft niet, ...hoor."
  7. Natuurlijk, zaten er kwasten en tubes verf in zijn zakken. En onafgemaakte horloges. En een rooster van Zweinstein. En een lijst met namen omdat hij altijd ieders naam vergat en hij hoopte dat als hij ze vaak genoeg doorlas, dat die namen ooit zouden blijven hangen. Maar ook had hij dingen bij zich, waarvan hij wist dat het anderen blij maakte; een medaillon met daarin een zeehond geschilderd bijvoorbeeld, voor Felix. En voor zijn dochter iets met allerlei kleuren en lichtjes, iets met feeën, omdat ze die altijd zo betoverend vond. En voor Irwin doorgaans iets met dieren of iets met een nieuwe bezwering die hij had uitgeprobeerd, omdat de man van een puzzel hield, of een nieuwe schets voor sieraden voor Thurion Foulkes-Davenport, en wat kleingeld als hij een zwerver op straat tegen zou komen. Wat honden- en kattensnoepjes voor dieren op straat, of voor de chagrijnige Romeo, of Hamlet -de nieuwe kittenkneazle van Debora-. He carries stars in his pockets, because he knows she fears the dark. [OOC: topic done <3]
  8. [1838/1839]The eye of the beholder

    Mat lachte voorzichtig en schudde zijn hoofd. Hij vond het helemaal niet erg om te doen. Zeker niet voor Felix. Hij was misschien niet goed met woorden en daarom zou hij zich waarschijnlijk ook nooit wagen aan het schrijven van een liefdesbrief, maar een schilderij als deze zei op zijn minst evenveel als een brief en misschien nog wel meer, omdat het de daadwerkelijke gevoelens overbracht. Dat liet minder ruimte over voor interpretatie en taal was een lastig ding; je kon niet altijd in woorden vatten wat je voelde. Of in ieder geval kon Mat dat niet. Ha... Zag je het al voor je? Dat hij zou proberen dichter te worden. Dat zou een regelrechte flop worden. En daar had hij dan net iets teveel trots en eergevoel voor. De man kleurde een beetje. "Ja... iedereen is zo eh...lovend. Dat had ik eh... helemaal niet verwacht. Toch op zijn minst wel één eh..persoon die het tot de eh..grond af wil kraken?" Want ja, ook hij dacht aan zichzelf, die bij populaire exposities er ook absoluut niets aan kon vinden. Hij glimlachte snel weer. "Ik eh... misschien worden we nu wel rijk, Deb... Hoe zou je dat vinden?" Het meisje humde en dacht na. "Mag ik dan de glitterpotloden?" Mat grinnikte. "Ja, natuurlijk." Hij vond ze nu belachelijk duur voor één effect waar je na één tekening vast op was uitgekeken, maar als je rijk was, dan maakte die paar knoeten extra ook niet meer uit. "Waarom gaan ze dan niet naar huis als ze dat willen?", vroeg Debora verbaasd. "Als je een groot mens bent, dan hoef je toch niet meer naar je papa te luisteren?" Mat grinnikte wat ongemakkelijk. "Sorry, Deb..." En hij knikte toen maar snel naar Felix. "Ja... Laten we maar eh... weg sneaken. Ik heb denk ik wel iedereen eh... een handje geschud?" Of toch de belangrijkste. "Ik stuur Irwin wel een excuus muffin voor het feit dat ik hem hier eh... heb achtergelaten..." En de rest maakte niet zo heel erg uit, toch? Kon hij hiermee wegkomen? Onder de noemer 'excentriek'?
  9. [1838/1839] Sleep did not honor me with it’s presence.

    Een gat zonder naam? Dan was het wel echt een gehucht. Mat lachte half. "Eh... een kerk en één straat?" Want dat was meteen het beeld wat hij erbij kreeg. "Eh... heel idyllisch? Eh... met meisjes met ehm kapjes op... En elke eh..woensdag en zaterdag een kleine markt op het eh...kerkplein?" Hij kon het niet helpen. Hij dacht in plaatjes en hij hoopte dat hij het goed had, want dan wilde hij er alweer haast langs om het te bekijken, zodat hij er daarna een doek van kon maken, die versterkt was door de emotie die Mat had gekregen door het zijn op die bepaalde plek. "En oh ik eh... woon in Bathgate...ehm... Tussen Edinburgh en eh...Glasgow in? Ehm... Maar eh...wie wilt er nou naar eh Glasgow?" Hij lachte wat ongemakkelijk om zijn eigen grapje. "En ehm... Het is in het Magisch Museum... Ehm... Ik denk niet dat je daar als eh... dreuzel geraakt. Ehm... Maar ik kan je wel een keer meenemen?" Hij keek vluchtig naar Irwin, want hij bedacht zich pas ná zijn voorstel dat zijn vriend daar mogelijk niet zo blij mee zou zijn. "Oh... Is eh...dreuzel een scheldwoord... ehm... voor jou? Of niet... Ik weet het eigenlijk... niet. Ehm... Ik ken niet zoveel...dreuzels... Nouja... Je ziet ze natuurlijk, ehm... wel eens, maar dan... dan weten ze niet dat ik hen een dreuzel vind..." Hij kleurde een beetje en keek maar weer naar Thaisa, die nog steeds naar Will aan het staren was, maar die hem in ieder geval niet om zijn onhandigheid veroordeelde. Daar was ze nu nog niet oud genoeg voor. Daar hoefde hij zich over vier jaar pas weer druk over te maken. De vraag over of hij huisdieren had, was vergeten.
  10. [1838/1839]Christmas is for family

    Mat glimlachte dankbaar toen de jongeman hem te hulp schoot. "Eh... Dankje... ehm... Sorry..." Hij haalde een hand door z'n haar. "Laten we het ehm... maar daar neerzetten?" Hij glimlachte vluchtig. "De sociale klok? Ja eh... Die gebruik ik zelf ook... Ehm... Is heel handig.." Mat pakte een vorkje voor de brownie en gaf die aan Austen. "Die met sterren? Oh... eh... geeft aan welke sterrenbeeld je 's nachts kan zien? Ehm.. Is handig voor sommige toverdranken... en eh... maar ehm... als je een bepaald horloge mooi vindt, dan eh... kan ik er wel een bepaalde bezwering aan toevoegen? Ehm..." Hij pakte een catalogus en zette die voor Austen neer. "Hier eh.. vind je alle mogelijkheden. Ehm.. En de bijbehorende prijs... En ehm... Dan kan ik het vandaag direct eh voor je toevoegen? Ehm... Als je helemaal een custom horloge wil, dan eh..." Hij wreef over zijn kin. "Dan eh... Dat duurt wel even... ehm.. het is ook een beetje druk met de komende feestdagen... Ehm.. Maar ik zal het zo snel mogelijk maken..." Maar sinds dat Mat in het museum hing, had hij het wat drukker. "Eh.. veel keuze, he? Neem je tijd... ehm..." Hij kleurde. "Als je iets wilt...ehm... is niet.. eh... kan natuurlijk ook dat je gewoon even wilt kijken alleen..." Ugh. Hij was echt heel slecht in dingen verkopen.
  11. [1838/1839] Sleep did not honor me with it’s presence.

    Mat kleurde, besefte bij de vraag van Irwin dat het misschien een wat onhandige opmerking was geweest omdat zijn vroend en echtgenote nog meer van leeftijd verschilde. "Eh... Zeven jaar." Hij haalde een hand door zijn haar. "Denk ik..." Want hij wist niet helemaal zeker hoe oud Felix was, maar hij had al een opleiding afgerond en was al even aan het werk. Dus veel jonger dan dat kon hij toch niet zijn. Tenzij hij een soort wonderkind was, wat Mat hem wel vond, maar niet op de manier van dat hij enkel brein was en daardoor op zijn tiende al van de universiteit kon afstuderen. "Oh... eh... Ja... Maar dan ehm, was je vandaag waarschijnlijk ook niet... eh... uitgenodigd? Ehm... Dat zou ik niet doen.. Eh.. Als ik geen vrienden was geweest... met je... eh... als je m'n ex... ehm... Nou ja.." Iedereen begreep vast wel wat hij bedoelde, toch? Hij hoefde zich toch niet verder al stamelend verder de afgrond van ongemak in te storten? Gelukkig kabbelde het gesprek als vanzelf verder en had Mat even de tijd om te herstellen en de kleur op zijn wangen weer wat uit te laten doven. "Oh... eh... waar kom je helemaal vandaan eh.. .gelopen? Wel in eh... Schotland toch?" Yara had Will ondertussen een luchtknuffel terug gegeven, geglimlacht en herhaalt dat Will zich in ieder geval welkom moest weten. Daarna had ze haar hand uitgestoken naar Irwin, omdat ze moe was en tegen hem aan wilde leunen, maar zelf bewegen was te vermoeiend en ongemakkelijk. "Ja, dankzij Cassy en Lindi hoor," antwoordde ze. "Met al die voedingen en luiers en ... alles... Ik ben blij dat zij het bijhouden... De afgelopen 36 uur heb ik er geloof ik maar vier geslapen. Dat wordt nog wat. Irwin en Cassy nog minder, geloof ik. Maar straks zijn we het gewend en dan halen we het vast weer in?" vroeg zij zich hoopvol en hardop af. "Oh," zei Mat, "Om nog eh... terug te komen op je vraag.. Ehm... Bedankt voor het drinken... maar ehm... Ik heb nu eh..kunst in een museum hangen... Dus eh... ik heb wat meer verzoeken om eh... schilderijen te maken? En ik heb eh... ook nog mijn winkel... Dus daar ben ik nu met een klok bezig... Ik ben wat nieuws proberen... ehm... in navolging van eh wat planten nodig hebben... nu ook van je huisdier... welke emotie of behoefte ze eh... hebben... Ik ben begonnen met katten, maar die zijn eh... toch wel vrij lastig..." Misschien moest hij Irwin vragen hem te helpen, want dat was toch de Fabeldierenexpert.
  12. [1838/1839] Sleep did not honor me with it’s presence.

    Ja. Echt. Mat lachte half en knikte. Hij was ontroerd. Irwin was nu zonder twijfel echt zijn beste vriend; dit weten en hem accepteren. Inclusief vrouw erbij. Het was als een vroeg kerstgeschenk. Hij depte met een zakdoek onder zijn ogen, terwijl hij ondertussen breed glimlachte. "Lijkt me eh...ingewikkeld... om iemand aan je ex te koppelen? Of niet... Eh.. Ha... maar...ehm... nee. Ik ben voorzien. En ja... Heel leuk. Hij is wel ehm.. ietsje jonger dan ik, maar ehm... Heel knap... En heel lief... En ehm... Eigenlijk heeft hij een beetje de leiding eh... Moet ook wel..." Mat grinnikte zachtjes. "Als ik ehm... ja... Dan had het vast nog een jaar geduurd, maar ehm nu... sinds de zomer." Mat wilde bijna opstaan toen Will binnenkwam, uit beleefdheid, maar bedacht zich op tijd en bleef met de kleine op schoot rustig zitten. "Hi.... Eh ja...Mat...Ben ik... Wat hij al zei..." Ugh... Waarom was hij zo ongelooflijk slecht in dit soort sociale dingen. "Ehm...Ja... die...Ben ik ook... Eh... Is dezelfde... Ja. En schilderijen." En daarna besloot hij maar dat het heel wijs was om zijn mond te houden. Of niet. "En jij bent de ex...Eh meer weet ik niet...", flapte hij er nog uit. Ja... Je mond houden was gewoon een heel stuk wijzer. Helaas.
  13. Het was geen prettige les om te geven. Al dat gegniffel viel hem heus wel op en maakte dat hij erg zelfbewust werd en dat maakte hem nog nerveuzer en ongemakkelijker en zo belandde hij in een soort vicieuze cirkel naar beneden, waarin hij steeds onaardiger naar zichzelf werd en waardoor hij uiteindelijk peinzend, haast bevroren, uit het raam staarde. Dit werd onderbroken door de eerste leerlinge die haar opdracht in kwam leveren. Hij dacht even na, besloot toen dat hij toch echt helaas haar naam niet meer wist. “Eh juist, ja… ehm… juffrouw…?” Ehm, ja… Tussen zijn gestamel door werd vast niet duidelijk dat dit eigenlijk een uitnodiging was om haar naam aan hem te vertellen. “Eh… sowieso eh… belangrijk dat je ehm... even je naam bovenin de hoek schrijft.” Hij vond zichzelf nu even heel kinderachtig, maar goed. Het was sowieso verstandig om de gemaakte kunstwerken wel met naam bij te houden. Nu waren het nog maar een paar tekeningen, maar over een tijdje zou hij echt niet meer iedereen kunnen onthouden. Met een frons bekeek Mat het witte vel papier. Juist ja, het ‘verblindende witte licht’ bij de geboorte. “het eh…lijkt me sterk dat je dat eh…herinnert… En ehm… dit is ook geen uitdagende tekening… Plus ehm… ik zie nu niets terug van het ongemak en eh… hoe je dat wil uitbeelden… Dus ehm… Dit kan ik niet goedkeuren.” Heel vervelend, maar ze had gewoon geen fluit uitgevoerd! Hij hoopte nu maar dat hij niet te hard was geweest voor het meisje. “Eh… Wil je nog een brownie?” Als troost. @Edith Chadwick
  14. [1838/1839]The eye of the beholder

    Ah, Irwin. Ja, die zou het hier waarschijnlijk wel goed kennen. Mat glimlachte naar Felix. "Oh... Ja... Ik dacht dat ehm... dat jij misschien..." Omdat je als Schouwer natuurlijk altijd en overal alle geheime plekjes wist te vinden. Dat was waarschijnlijk onmogelijk om van iemand te verwachten, maar voor Mat was Felix nu eenmaal de slimste en meest opmerkzame persoon die hij kende. "Euh.. Ja... Feestjes... Maar ehm... Hij heeft gelukkig zijn eh... vrouw." Die overigens zeer recentelijk was bevallen en dat zou Irwin dan vast een excuus geven om er dan ook weer snel met zijn geliefde en kleine spruit weer vandoor te gaan. Wat Mat overigens helemaal niet erg vond hoor. Hij waardeerde het dat Irwin was gekomen en begreep de diepere gevoelens van te willen vluchten maar al te goed. Felix' mening was voor Mat het meest belangrijk van allemaal. Daarom betekende dat hij onder de indruk was ontzettend veel voor de man. Hij werd er gewoon een beetje emotioneel van. "Ah, dat vind ik echt heel eh... Doet me echt goed om te horen..." Hij glimlachte breed. "Ik eh... kan er wel nog ehm... een voor jou maken... Ehm... Maar met de gevoelens die ik er dan bij eh... doe... Moet je die maar niet aan iemand anders... eh... laten zien." Want dat gevoel van verliefdheid was best wel persoonlijk en het was ook wel eng om je op die manier bloot te geven, maar bij Felix durfde hij dat wel. Hij wilde het ook. Dat hielp. En Debora had ondertussen helemaal niet zoveel moeite met Felix, want hij was aardig en zij zat nog niet met allemaal existentiële vragen, want ze was gewoon wie ze was en dacht daar verder niet teveel over na. "Ik denk niet dat hij er heel blij mee is." Ze keek omhoog om bij Mat bevestiging te krijgen; die glimlachte en knikte, want hij wilde niet dat zij ooit zou denken dat ze feesten leuk moest vinden. "En op hoe ze kijken als ze even alleen staan. Veel grote mensen kijken eigenlijk best wel verdrietig. Die zijn blauw. En sommigen kijken de hele tijd op de klok. Die zijn geel. En jij kijkt lief. Dus jij bent roze." Mat kon het niet helpen hierom te glimlachen en woelde zijn dochter door de haren. Hij keek even naar Felix, liet zijn andere hand over zijn rug aaien; stiekem, illegaal, volgens sommigen was het vast verdorven, maar Mat genoot van de kriebels in zijn buik en het feit dat in de schaduw even met zijn drieën een gezinnetje konden zijn.
  15. Mat glimlachte dankbaar naar Felix, maar ging maar niet teveel bij hem staan. Daarbij wilde hij de lerarenkamer ook niet viezer maken dan nodig, voor als hij nu naar Felix toe zou sjokken en dus hield hij het maar bij de ene stoel waar hij was gaan zitten en bleef zitten. "Oh, ik ehm...ging iemands werkje opruimen... Het leek op een boek... En toen ik die open deed, spuugde hij een hele lading verf over me uit... Eh... Ik hoop dat ik ehm... Dat project nu maar niet verpest heb?" Want dat zou wel erg zijn. Misschien had de betreffende leerling hem even moeten waarschuwen. "Er stond ehm... Alleen geen naam bij. Dus ik weet niet wie..." En hij wist ook niet hoe hij dat moest achterhalen. Blozend, onzichtbaar onder de verf, keek Mat op toen professor Johnson (senior?) op hem kwam afgestapt. Hij glimlachte voorzichtig naar de vrouw, kon haar afkeuring bijna proeven, of was dat de verf? -Misschien moest hij eens verf met een lekkere smaak mak... of misschien ook niet- "Oh eh... Ja... graag... Ik... ehm...Wist niet meer waar te beginnen... En ik weet niet meer ehm... waar mijn staf is gebleven onder al deze eh... smurrie." Dat maakte de indruk van deze mevrouw over hem vast niet beter. Dat besefte hij ook, nadat hij het had gezegd. "Ehm... Heeft u een goede dag gehad?"
×