Jump to content

Daniel Bennett

Magisch Verbond
  • Content count

    103
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    5

Daniel Bennett last won the day on October 14

Daniel Bennett had the most liked content!

About Daniel Bennett

Profile Fields

  1. [1837/1838] You play such wicked games

    Geërgerd keek Daniel weg van zijn teerbeminde dochter. Hij had zo weinig geduld met dit soort gedoe. Hij wílde niet wachten tot iemand tijd voor hem had, hij wilde wat hij wilde op de momenten dat hij het wilde, hij wilde niet wachten tot iemand die hij verdomme al twintig jaar opvoedde dat eindelijk, eindelijk, eindelijk eens begreep. Het was niet zo moeilijk! Het was niet zo onredelijk! Ze was gewoon een kloterig wijf, zo egocentrisch als de zon, terwijl hij haar altijd alleen maar de richting van een sterrenhemel heen had willen sturen. Kinderen waren zo vreselijk, vreselijk ondankbaar. ‘Wel, Claire,’ besloot hij, om speciaal voor haar over zijn hart te strijken (en ze zou het niet waarderen, ze waardeerde het nooit, eigenlijk was het een verdomde wonder dat hij haar nog niet al lang en breed zijn familie uitgesmeten had, maar ah, de mirakels van het vaderhart), ‘wat er mis is met maandag, is dat ík op maandagen moet wérken en dat het dan niet kan doorgaan.’ Je moest toch echt alles voorkauwen voor de jeugd van tegenwoordig… ‘Daarnaast heb ik speciaal voor jou de moeite gedaan om eerder weg te gaan van kantoor en is het enige wat je doet overal over klagen.’ Meh, examens, meh, veel werk, meh, volle agenda, meh, meh, meh. ‘Wat begríjp je daar niet aan?’
  2. [1837/1838] Live to honor the best

    In alle eerlijkheid… God, Daniel zou niet weten wat hij precies verwacht had van Leahs geheime dochter (blijkbaar was dat een ding sinds kort), maar hij was wel verbaasd dat ze zo de nadruk legde op dat ze niet in de weg zou lopen. Nu ja, dat kon aan hem liggen, Daniel vond van zichzelf nooit dat hij in de weg liep – zijn kinderen hadden daar andere meningen over, maar dat was hun probleem en hij wist heus wel wat goed voor ze was, dus ze moesten niet zeuren – en zou ook nooit van zijn leven zo gereageerd hebben op… wat dan ook. En dus trok hij een wenkbrauw op. ‘Dat is… attent van je.’ En niet nodig, niet per se, hij had er niet over nagedacht als hij Leah in hotels zou ontmoeten of haar een ander pand dat ergens in familiaal bezit was geraakt in moest trekken, maar hij had er nu ook weer niet geklaagd dat ze hem bij haar thuis wilde zien. Ook al was het… dit. Of zo. ‘Ik zou je niet in de weg willen zitten, hoor.’ Ha. ‘Dus als je graag hier gewoon je tijd wil nemen en met je moeder wil bijpraten, kan dat wel.’ Hij glimlachte erbij, vriendelijk op de meest afstandelijke wijze. ‘Je hebt toch wel een goede band met je moeder?’ Hoezo, te persoonlijke vraag?
  3. [1837/1838] Your halo’s full of fire

    Het was vreemd, ergens, hoe snel “het publiek” geëntertaind raakte als dit genoeg was geweest. Ja, best, Daniel was kritisch, zag misstappen en raakte geïrriteerd dat die op zijn pad lagen, maar het was zo… doorsnee, zo overdreven geweest, op de één of andere manier ging dat samen, en hij wilde gewoon méér. Maar meer had er niet ingezeten, niet echt. Was oké, hoor. Volgende keer beter, zoiets. En tot die tijd amuseerde hij zich wel met zijn vrouw. Hij trok een wenkbrauw op. ‘Ik wist niet dat jij ambities tot privélerares had.’ Als het even kon, had hij het liever niet, overigens, straks kreeg hij een schema in de bus van wanneer hij Camilla met rust moest laten en meh. Dat hij haar soms vergat in zijn leven te betrekken, betekende niet dat hij gebonden wilde zijn aan enige beperkingen op de momenten dat hij het niet vergat, oké. ‘Voor dat anderhalf jaar is het vast de moeite niet meer.’ A.k.a. gelieve te blijven, hij werd er sikkeneurig van als hij moest wachten. ‘Als ze nu eens fatsoenlijke leraren zouden aannemen, was het allemaal niet zo’n probleem geweest, dat weet ik zeker.’ Door al zijn ervaring met opvoeden, snap je. ‘Chase is niet zó moeilijk om te laten luisteren.’
  4. [1837/1838] Ain't no better way to say hello

    Daniel grinnikte, kon het niet helpen. Of hij altijd al assertief was geweest. Ha. Daniel was… berekenend, ergens, voorzichtig en afstandelijk, had de neiging om mensen zover te krijgen dat ze alles wat ze van hem wilden uitspreken moesten voor hij überhaupt overwoog om ze een fractie ervan te geven, ook al wist hij allang wat ze wilden, maar God, hij had geen enkel moment in zijn leven getwijfeld of hij een gooi moest doen naar wat hij wilde of niet. Of een ander het zou appreciëren als hij zijn mening uitte of niet. ‘Ik heb het nooit lastig gevonden, nee,’ antwoordde hij, eerlijk. Kijk, was hij dat nog eens. ‘Maar het valt wel te leren, hoor. Daar hoef je je geen zorgen over te maken.’ Oefening baarde kunst, zoiets, zoiets, maakte hem het uit. Daniel had het geduld niet om te oefenen eer hij kunst kon maken, Daniel noemde alles wat hij maakte kunst, een universum waar elke atoom een prestatie was, iets om trots op te zijn, enkel en alleen omdat de schepper van dienst zichzelf een wereldwonder vond. En ergens was hij dat verdomme ook – hij had het niet nodig dat dat erkend werd, hij had het alleen maar nodig dat er hem geen strobreed in de weg stond om zichzelf de privileges toe te kennen die een mirakel op de aarde zouden moeten toekomen. Hij trok een wenkbrauw op. ‘Schrijf me daar maar een brief over,’ zei hij. Haar cijfers… Nah. Als ze het echt zo belangrijk vond, kon ze het neerschrijven en als hij zich echt verveelde, las hij het misschien zelfs, maar nu had hij er echt geen zin in. ‘Awel, het was leuk om je te ontmoeten, ik zie je nog weleens, dag!’ Met een nonchalant schouderklopje draaide hij zich om en verdween hij weer, terug naar zijn kantoor. Hij geloofde dat hij nu tien minuten te laat was voor zijn afspraak. Goh. Hij kon Maia wel een noodgeval noemen, toch? Opgelost. OOC: Daniel uitgeschreven! <3
  5. [1837/1838] Dance in my storm

    24 februari 1838 Er waren genoeg redenen om op een nietszeggende zaterdagavond niet zijn lieftallige dochters appartement binnen te stormen, maar er waren ook genoeg redenen om dat wel te doen. Dus. Oké, ja, er was zo ongeveer één reden en die kwam erop neer dat Daniel er zin in had gehad en dat de hele godvergeten wereld moest wijken voor wat hij nu weer wilde. En op zich zou hij denken dat mensen daar onderhand al wel aan gewend waren, zeker Claire, die hij het meest van al lastig viel – nu ja, statistisch gezien was dat Camilla, maar het punt van het huwelijk was dat dat mócht en dus telde hij dat eigenlijk niet mee – maar goh, zo nu en dan kwam je bijzondere taferelen tegen waaruit bleek dat het nog altijd niet zo gewoon was als hij gedacht had. ‘Stoor ik?’ informeerde hij, de brandende afkeer van de man die zijn dochter per se aanraken moest op manieren die hij eerlijk gezegd niet had willen zien ergens diep, diep wegstekend. Hij haatte iedereen die Claires lichaam hebben moest, maar hij haatte het nog meer als Claire één of andere schouwer (ja, hij kende ze uit zijn hoofd, sorry, hoor, je moest toch weten met wie je te maken had en aan wie je zoal op de wereld echt geen kut had) haar appartement in lokte. Echt, Claire, hij had je beter opgevoed. ‘Waarom stel je ons niet aan elkaar voor, Claire?’ vervolgde hij mild. Ja, echt niet dat hij ze nu gewoon liet doen. Ga weg. OOC: Privé met Gianna! <3
  6. 26 februari 1838 Er was niet per se een reden toe, maar Daniel bezocht sommige kinderen meer dan andere. Grotendeels was dat buigerelateerd, toevallig de persoon die op dat moment naar zijn idee het leukst op hem reageren zou, maar eerlijk gezegd viel Ophelia zelden de eer te beurt. Als Daniel wist wat schuldgevoel was, zou hij zich daar misschien schuldig om voelen, maar bij dat sentiment kwam nog veel meer te kijken dat hij niet bezat – oprechte vaderliefde, bijvoorbeeld, besef van het feit dat zijn rol in haar ontstaan verantwoordelijkheden inhield, dat soort dingen waar hij nu zo gemakkelijk aan voorbij ging – en dus lag dat niet meteen aan de basis van zijn beslissing om te zien waar zijn… derde, geloofde hij, kind zich mee bezig hield. Je weet wel. Om haar uit te kakken als ze iets deed waar hij het niet mee eens was. Vaderlijke aandacht. Het algehele feit dat ze tegenwoordig in Edenhall of iets woonde – wie wóónde daar nu weer, hallo – vergaf hij haar uit de goedheid van zijn hart, iets met iets van drieënhalf procent meer geduld hebben met zijn familie, maar hierna moest ze het niet al te bont maken. ‘Ophelia!’ zei hij hartelijk toen hij haar eenmaal vond in dit huis, waarna hij zich installeerde op de zetel, in de aanname dat Ophelia daar niets op tegen had en als ze dat wel had, had ze pech. Ja, sorry, hoor. Waar Daniel zich niets aantrok van ouderlijke verantwoordelijkheden, vond hij het wel heel leuk om met zijn vaderschap te schermen zodra één van zijn kinderen een probleem had met ook maar iets wat hij deed. Ha. Op dat vlak had Ophelia het echt getroffen. ‘Dus, Ophelia, hoe is het met je?’ Hij kon zich de vorige keer dat hij haar gesproken had bij God niet herinneren, maar dat betekende niet dat hij niet simpelweg kon negeren. Dat hij het zich niet kon herinneren, sloot technisch gezien niet uit dat hij haar twee weken geleden nog gesproken kon hebben. ‘En met.. Penny?’ Nee, hij keek nog altijd tragisch een uur naar het plafond bij de gedachte dat hij een grootvader was tegenwoordig – hoe, zelfs, hij had nu nog ruzies uit te vechten van toen hij twintig was, wat was dit – maar dat kind ging nergens heen. Nu ja. Alleen maar naar Edenhall. ‘En hoezo ben je hiernaartoe verhuisd?’ OOC: Privé met Gianna! <3 gianna babe have i told u i love u recently
  7. [1817/1818] Don't leave me in the dark

    Huh. Aan de ene kant vond Daniel verrassingen oprecht leuk, hij vond het een prachtig concept en al die tralala, maar aan de andere kant was hij ook echt heel slecht in raden, had hij te snel één bepaald idee in zijn hoofd om te kijken naar andere opties die de waarheid meer benaderden dan zijn eerste reactie en kwam het net iets te snel erop neer dat hij Camilla deels nadenkend (daar had hij op geoefend, oké) en deels gewoon… in de war aankeek. Trouwens, van hem hoefde Camilla niet per se mee te delen dat er andere mogelijkheden waren – wat hem betrof waren die er niet, wat hem betrof was er alleen maar hem en het was maar met de vergeeflijke stemming van vandaag dat hij de ergernis bij haar woorden uit zijn ogen vaagde. ‘Als je ze van school getrapt wil zien, moet je het maar zeggen, hoor,’ zei hij luchtig, net alsof hij dit zo kon afdoen als een onderwerp waar hij niets om gaf. Uhu. Geloofde ze vast. ‘Een cadeautje,’ herhaalde hij, net alsof dat hem iets zei. Ze scheen niet per se iets mee te hebben, maar wat zei dat, het was een soort van cadeautje, wat dat ook moge betekenen. ‘Wat voor cadeautje maakt dat je niet kan reizen?’ Kijk, hij was er bijna! Keek alleen de verkeerde kant op. Tragisch.
  8. [1837/1838] Where there is a will, there is a lawsuit

    Kijk, dat was wat hij wilde horen. Nee, hij had niet genoeg geduld, had het beter moeten verbergen – als hij echt het engagement aanging om elk uur van de dag bereikbaar te zijn, theoretisch gezien dan, dan zouden mensen geen last moeten hebben van hoe ongeduldig hij werd na de klassieke uren – maar hé, het had in ieder geval geloond. Daniel keek van Rhiann naar juffrouw Lennox tijdens het verhaal – vreemd duo, ergens. Nu ja, hij had twintig jaar of iets in die aard gemist, dus wist hij veel hoe Rhiann nu was, maar als hij haar vergeleek met herinneringen uit een verleden dat hij de laatste tijd alleen maar bezocht om nog te weten dat hij Aria aan haar haren uit haar dreuzels krot gesleurd had met een reden, dan had hij zich eerlijk gezegd nooit voorgesteld dat ze ooit in zijn kantoor zou zitten, ’s avonds laat, met een zekere juffrouw Lennox met een, eh, interessant liefdesleven. Maar kijk, hij had als tiener sowieso nooit kunnen gokken dat alles zou lopen zoals het gelopen was, dus wat zeiden verwachtingen überhaupt? ‘Ik neem de zaak aan, ja.’ Was dat ook weer eens duidelijk. Het was een chaotisch relaas, maar op zich kon hij er wel wat mee. ‘Wanneer denkt u dat u dat bewijs in handen kan krijgen?’ vroeg hij aan juffrouw Lennox. Keane Cadwgan gaan beschuldigen van bigamie was allemaal goed en wel, maar het was net iets leuker om met bewijs te gaan zwaaien. Je weet wel. Werden ze zenuwachtiger van. Hij negeerde het deel over dat hij toch echt niet was zoals de andere advocaten. Ja, oké, zijn openingsuren waren anders, en hij vond zichzelf net wat beter dan de gemiddelde advocaat, maar hij betwijfelde, ergens, dat Rhiann en juffrouw Lennox echt een vergelijkend onderzoek hadden uitgevoerd. Maakte ook niet uit. ‘En hoe zit het met de getuigen?’ Zijn blik gleed naar de andere aanwezige. ‘Maar… Rhiann, waarom ben jíj zo bereid om je zoon aan te klagen? Je leek me nooit dat type.’
  9. [1837/1838] Freedom is a state of mind

    Toen Daniel merkte dat Claire zo graag uit zijn grip wilde ontsnappen, verstevigde hij zijn greep eigenlijk alleen maar meer, deels om koppig te zijn, deels omdat hij het niet kon hebben dat ze niet in zijn buurt wilde zijn. Wie dacht ze verdomme dat ze was? Ze was zijn dochter, ze was de wereld in gekomen door hém (ja, ja, Camilla had er wel wat mee te maken gehad, maar op het moment deed dat er niet toe), dacht ze serieus dat ze nu moest gaan zeuren over hoe vreselijk oneerlijk het wel niet was als hij eens wat voor haar ging beslissen? Kom op, zeg. ‘Ik ben je vader en dus luister je naar wat ik zeg,’ siste hij haar toe, voor het geval ze dat vergeten was. Hij had haar opgevoed, hoezo ging ze zich zo gedragen?. Schijnbaar was het tevergeefs geweest, maar hij had toch echt gehoopt dat die dwarse idioterie op twintig jaar wel voorbij zou zijn. Maar nee, hoor. Het was zó oneerlijk en dus ging ze stampvoeten en daar nam hij haar echt zoveel serieuzer om, uhu, zo werkte dat. Hij luisterde meestal niet eens naar wat Camilla wilde doen, echt, wie dacht ze dat hij was… ‘Ga je me vervloeken, hm?’ Hij dacht het verdomme niet. God, het zou niet de eerste keer zijn dat zijn lieftallig gezinnetje hun toverstok op hem richtte, maar… ja, wat? Dacht ze dat het zou helpen? Dat hij haar vanaf dan met rust zou laten? Nah. Plus, het was niet alsof zíjn toverstok ver weg zat of zo.
  10. 15+ voor geweld en dergelijke! 28 januari 1838 Daniel wist bij God niet waarom Maia de Liedekerken hem nu haar bezigheden meedeelde (ja, oké, ze was zijn dochter, dat had hij met enige flair verteld, maar sinds wanneer hield dat in dat hij opstellen in de bus kreeg, als hij wat van zijn lieftallige kindjes wilde weten, kwam hij ze wel opzoeken of zo), maar dat deed ze en zo ontdekte hij dat zijn geliefde dochter zo nu en dan eens gepest werd, of wat ze er dan ook mee bedoelde. Dat… was vast heel naar voor haar, maar wat moest híj daarmee? Moest hij Maia nu doorverwijzen naar Thomasin Hastings, met de boodschap dat dat kind grondig was? Of moest hij haar nu troosten? Ocharme, lieve kind, hij is vast enkel en alleen jaloers op je, dat hij je zo slaat! Of… wat. Claire was nooit gepest geweest, oké, en alles wat hij wist over kinderen opvoeden, putte hij uit zijn ervaring met haar. Hij had de kwestie besproken met een collega – nu ja, hij had gedaan alsof het Claire was geweest die het slachtoffer was geweest van de bruut over wie Maia het had – en daaruit was eens voortgekomen dat hij misschien met meneer moest spreken. Kon best, kon best, Daniel was goed in beleefde gesprekken, maar gesprekken waren saai en hij had geen zin in dat allemaal te moeten opvolgen en dus, dus was de enige overgebleven optie geweest dat hij een vader-dochterdag doorbracht met Cassie met als missie eens een deftige indruk op Ashton Vane te maken. Ja, wat? Als het echt zo’n probleem was dat Maia hem erover schreef, loste hij het wel op voor d’r, hoor. Hij was een toegewijde vader. Gewoon het type dat daar vijftien jaar later mee afkwam. Plus, Cassandra wist überhaupt wie Ashton Vane was. Hij had de naam weleens gehoord, maar weten wie het was… God, nee. Kon hij wellicht achterkomen, maar dat was net weer te veel moeite voor een bastaard en dus moest een andere bastaard het maar oplossen. Je weet wel. Zo deed je die dingen. ‘Is dat ‘m?’ vroeg hij, alsof hij een leraar was, alsof hij een mentorrol werkelijk ambieerde en alsof dit niets meer en niets minder dan simpelweg bijles was. En ergens was dat ook zo. Alleen normaliter niet voor de tweede leerling van vandaag, nam hij aan. Het was niet per se ingewikkeld om te wachten tot hij voorbij een steeg kwam waar niemand dan zij in stonden en het was niet zo lastig om hem een paar stappen hun richting op te laten doen zodat hij ongeduldig met zijn gezelschap van vandaag kon verschijnselen naar zijn lokaal van vandaag – of nu ja, een pand dat hij in de buurt was dat zodanig bespreukt was dat niemand wat hoorde of zag, wat er ook binnenin gebeurde – om meneer op de grond te gooien zodra hij daar was en op alle gemak nabij te gaan zitten. ‘Dus Cass, wat is je eerste stap nu?’ informeerde hij, naar Vane knikkend, net alsof die het vast totaal eens was met alles wat hier gebeurde. ‘Of ga je daar blijven staan?’ En zo ja nam hij haar niet meer mee in het vervolg. Woeh! Of wacht, had hij haar moeten vertellen dat zijn geduld met haar afhing van hoe ze dit aanpakken zou? OOC: Privé met Kelly & Irene! <3
  11. [1837/1838] The bad connection had a meaning of it's own

    Daniel fronste. Kon ze dat ook gewoon… niet doen? Ze zei zelf al dat ze andere manieren had om aan geld te komen dan op zijn schoot te springen en er vanuit te gaan dat hij nu wel een cheque zou schrijven, hallo, waarom moest hij hier nu weer voor gaan opdraaien? Ja, ja, hij had het beloofd, maar… meh. ’t Zou niet de eerste belofte zijn die hij “vergeten” was, niet de eerste bij wie Sophia de dupe was, niet de eerste waar hij mee geconfronteerd werd. Daniel had niet zo veel eerste keren meer over, geloofde hij. Hij wist niet of hij dat erg vond. Aan de ene kant wel. Aan de andere kant… Bedreigd worden met de laster van incompetentie… God, het had er wel af gemogen. Of wat, ze ging de hele wereld vertellen dat hij impotent was en waar hij dit met alle liefde wegwierp alsof het niets was, vond zijn ego het niet zo fijn. Wist Sophia vast ook. En ook de journalist bij Lumos & Luminosity die strikt genomen wist dat het niet waar was, maar van wie hij jammerlijk niet zeker was of ze geheel tegen fake news was. ‘En wat met jóúw belofte om het niet van de daken te schreeuwen?’ informeerde hij geërgerd. ‘Ik zie jou daar ook niet aan voldoen!’ En als zij het mocht, mocht hij het ook, toch, ja, nee, zo dachten ze geen van beiden, maar dat maakte niet uit.
  12. [1837/1838] Where there is a will, there is a lawsuit

    Kijk, Daniel wilde best risicovolle processen aanspannen en zo, op den duur begon hij zich ook maar te vervelen als het enkel en alleen om van die petieterige zaken ging waarbij er praktisch niets op het spel stond, maar hij had echt bij God geen idee waar het nu feitelijk over ging. Ja, oké, het was gevaarlijk. En nu? Moest hij nu geïntimideerd zijn door één of andere toestand dat hij niet voelde of merkte, het vooruitzicht dat er eventueel één in zijn nek zou komen hijgen? Het was niet zo dat hij Rhianns woorden meteen afdeed als onzin, het was meer… hij kon niet bang zijn voor een ondergrondse dreiging in de krochten als hij er zelf één was. Zijn ogen blikten naar juffrouw Lennox, die zo mogelijk nog minder concreets zei dan Rhiann – “al zijn de omstandigheden er niet naar”, ja, wat wáren die omstandigheden, schat, hij kon geen gedachten lezen, nee, echt niet, hij had nooit het geduld gehad om het te leren en had het eigenlijk altijd gehouden op veritaserum en het vertrouwen dat hij op andere manieren alles eruit krijgen wat hij horen wilde – voor ze zich weer vestigden op Rhiann, net alsof hij iets wijzers werd daaruit. In zijn hoofd zette hij alles wat hij tot nu toe gekregen had op een rijtje, maar God… met een half blad in je schoot geworpen kon je geen boom doen groeien. Hij hield zichzelf op het nippertje tegen om ongeduldig op de tafel te trommelen, een gewoonte die hij altijd ergerlijk gevonden had aan zichzelf, maar nog ergerlijker vond omdat hij het niet afgeleerd kreeg. ‘Dat er een risico aan verbonden is, maakt niet dat ik de zaak niet wil aannemen.’ Dat was vast heel gemakkelijk om te zeggen als niemand hem vertelde waar het nu feitelijk om ging, maar hé, risico’s maakten dit werk alleen maar leuker. Gebeurde er nog eens wat. ‘Daar hoeft u zich geen zorgen te maken.’ Gek, eigenlijk, dat mensen zich echt zorgen om hem gingen maken. ‘Waar gaat het over? En wat kan ik voor jullie doen?’ Oh, ja, hij had niet geantwoord over of hij te vertrouwen was. Dat zag hij later wel weer.
  13. [1837/1838] You don't win a game by hitting the ball out of the court.

    Wauw, hij had echt de domste zoon ooit voor elkaar gekregen. Hóé liet hij zich in vredesnaam op heterdaad betrappen door één of ander leraresje van Zweinstein? Daniel had zich niet met alle delen van Chase’ opvoeding beziggehouden (hallo, dat was zijn taak niet, plus, dat hij zich had beziggehouden met Claire, was al revolutionair op zich), maar hij had er wél op toegezien dat Chase kon wat hij kunnen moest, hij kon leven uit een ander wringen zonder sporen achter te laten en zonder ooit betrapt te worden, Daniel had het hem zien doen, en toch, toch kreeg hij het niet voor elkaar om niet betrapt te worden op Zweinstein. Uhu, ze gingen eens een stevig gesprek hebben met hun zoon. Hij wierp een zijdelingse blik op Camilla toen ze sprak. Misschien moest hij er maar één zonder haar hebben. ‘Ja, uiteraard.’ Gesprekken kon hij genoeg hebben, en hij wist genoeg manieren om door te dringen bij zijn liefste zoon. Op zich was het niet zo moeilijk – Chase was… rebels, maar alleen op de manier dat het zo verdomde duidelijk was waarom. Er zaten geen geheimen achter diens gelaat, alles was zonneklaar op het eerste zicht en dat was simpelweg dat. ‘Als hij denkt dat hij er gewoon mee wegkomt met wat strafwerk of iets dergelijks, leert hij vast zijn les niet.’ Zo nu en dan vroeg hij zich af of hij Chase ooit op zijn hoofd had laten vallen als baby of zo. Nu ja. Vast wel een keer. ‘Zijn er nog andere dingen die we moeten weten? Is het steeds dezelfde leerling die vervloekt wordt of niet? Als het een uitgebreide ruzie is…’ Dan kon de ravissante professor Hastings dat godmiljaar zelf oplossen.
  14. [1837/1838] Where there is a will, there is a lawsuit

    Op zich was het bericht dat Daniel gekregen had zo nietszeggend als maar kon zijn. Ene Rhiannon, het was heel dringend, naar het schijnt, en praktisch geen verdere informatie. Had je niets aan om te weten waarover het ging, maar aan de andere kant was Daniel qua nieuwsgierigheid geen haar veranderd sinds de laatste keer dat hij een Rhiannon gesproken had en was het nu niet zo geweest dat hij bezig was geweest met iets ontzettend boeiends dat hij niet zou willen opdagen. Plus, als onze liefste Rhiannon de boeken niet in wilde met een achternaam, had ze daar vast een reden voor. En kijk, dat kon echt heel saai zijn, er waren miljoenen redenen waarom mensen dat soort onzin probeerden en het merendeel boeide hem voor geen meter, maar Daniel was altijd lichtelijk hoopvol. Plus, verschijnselen naar zijn kantoor en horen wat er nu weer aan de gang was, kostte nu niet meteen zó veel tijd dat hij zich daardoor liet tegenhouden. Hij had Rhiann iets van twee decennia niet gezien – ja, wist hij veel, die was verdwenen, net zoals Aria verdwenen was, en hij had zijn schouders opgehaald en naar een baby gestaard in de hoop dat dat kind zichzelf zo sneller leerde uitdrukken en dat was dan dat geweest, zoveel had hij er niet over nagedacht, in alle eerlijkheid – maar ze was niet zo lastig te herkennen toen hij binnenkwam. Degene naast haar kende hij niet, maar ah, wat maakte dat, hij leerde haar snel genoeg kennen. Hij keek even van de één naar de ander, alsof hij uit de uitdrukking op hun gezichten zou kunnen afleiden waarvoor ze hier precies waren, alsof hij daar überhaupt wat aan zou hebben. ‘Allebei hier voor dat zeer dringende noodgeval?’ Hij leidde ze zijn eigenlijke kantoor in toen hij die bevestiging had gekregen. Hij had niet per se wat tegen zo laat werken – anders had hij, eh, niet gekozen om elk uur van de dag in theorie open te zijn, al was dat deels ook gewoon omdat je zo de meer wanhopige gevallen binnen kreeg en dat, eh, ook z’n waarde had. Of zo. Nu ja, hij wist precies waarom, maar dat uitte hij toch niet, net zoals zoveel netjes achter een professioneel gelaat geplakt werd. ‘Dus, wat kan ik voor jullie betekenen?’ vroeg hij, eenmaal geïnstalleerd. ‘En hoe dringend is “zeer dringend”?’
  15. [1837/1838] Ain't no better way to say hello

    Daniel trok een wenkbrauw op. Wat had Carrot in vredesnaam met dit kind gedaan? Oké, opgesloten in een toren voor elf jaar, maar dan nóg. Hij kon zich niet voorstellen dat, als hij dat geprobeerd had met de rest van zijn kroost, ze niet na drie dagen eruit geglipt waren en een mes in zijn pols hadden gedreven om een punt te maken – maar kijk, hij had het ook nooit geprobeerd, misschien lag het daaraan. Als hij al een kind opgesloten was, was dat om ze te straffen geweest, en dat preventief doen was vast heel slim bedacht en alles, maar het was ook saai. Maar Maia was zo… timide dat dat vast gewoon was hoe ze was, maar dan begon hij zich vragen te stellen over of dit wel echt zijn dochter was. Hij had er geen tweede met dit temperament, oké? Wist hij veel wat hij ermee moest. Porren tot ze bewees dat ze iets van hem had? Een DNA-test vragen? ‘Wat luider spreken,’ antwoordde hij, zo vriendelijk als hij voor elkaar kreeg. Al dat zacht gedoe. Ja, oké, was heel leuk voor haar dat ze het niet belangrijk vond om een duidelijke plaats in te nemen in de wereld, maar hij zou het op prijs stellen als ze het niet zijn probleem maakte en hem verplichtte zijn oren te spitsen. ‘En wat assertiever zijn, dat ook.’ Al dat ge-eh, al dat geaarzel, blablabla. Hij had geen tijd om hier vijf uur te staan wachten tot Maia de Liedekerken had besloten dat ze het durfde om iets te vragen – als hij het er niet mee eens was, zei hij het wel, echt, wat was de gedachtegang van dit type zelfs… Hij keek in de buurt van de boomgaard, net alsof hij het overwoog (eh) (kijk, nu deed hij het nog ook, Maia had een slechte invloed op hem, jongens) en schudde vervolgens zijn hoofd. ‘Nee, niet per se. Natuur is nooit mijn ding geweest. Ik zal je terug aan je leerlingenkamer afzetten.’ Hupsakee. Wist hij ook weer eens wie deze dochter hier was. Ze was vast minder dol op mensen neerschieten dan Cassie.
×