Jump to content

Daniel Bennett

Magisch Verbond
  • Content count

    233
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    11

Daniel Bennett last won the day on March 30

Daniel Bennett had the most liked content!

About Daniel Bennett

Profile Fields

  1. [1838/1839][15+] Living in the shadows

    Daniel fronste. Het was niet de bedoeling dat Claire koppig geen suggestie gaf. Het was de bedoeling dat ze blij was voor hem, enthousiast, trots dat ze zo’n man haar vader noemen kon. Zoiets. Niet… dit. Abrupt liet hij haar los, de vriendelijke zachtheid zonder bij andere interpretaties van haar gedrag stil te staan verlatend. Het had geen nut om vriendelijk te zijn tegen iemand die je schijnbaar niet in de buurt wilde. En ja, dan kon je weggaan, maar toegeven aan woordeloze eisen was een teken van zwakte. Als ze hem weg wilde, kon ze haar ijselijke woordjes daar geheel zelfstandig voor gebruiken. Hij trok haar recht, tot ze voor zijn neus keurig met beide voetjes op de grond stond. Soms moest dat. Waar hij haar alles wilde geven, meer van haar hield dan hij zich ooit voorgesteld had, was hij niet bereid haar ambities om één of ander prinsesje te worden te voeden. De kreuken uit haar kleren trok hij recht na een analytische blik op hoe ze daar stond, en uiteindelijk schoten zijn ogen terug omhoog, naar haar gezicht. Ze had er weleens… levendiger uitgezien, maar ah, wat zou het, hij moest haar een les leren – voldoende vitamine D opnemen zou ze later wel doen. ‘Laten we dit opnieuw doen,’ zei hij, rustig, alsof er niets gebeurd is. ‘Amuseer je je hier een beetje?’
  2. In principe waren zowel Aria als Rhiann stevig van het pad afgeweken dat wagenwijd voor ze opengelegen had aan den beginne. Als hij hier niet in levende lijve had gestaan, had hij zich nooit voorgesteld dat Rhiann Cadwgan, in al haar eeuwige pracht en praal, in een boerderij als dit zou wonen, of er zelfs maar in de buurt van zou komen. En toch. Hier zat ze, glas wijn in de hand, eenvoudiger gekleed dan zijn enigszins vervaagde herinneringen aan hun gezamenlijke puberteit hem vertelden dat gewoon was, geen spoor van ongemak om dit huis. Niet echt. Het scheen gewoon haar thuis te zijn. Nee, hij kon zich niet voorstellen dat hij dit echt geloofd had als iemand al die jaren geleden hem een inkijkje had gegeven in vandaag. En Aria… Aria’s koers had hij evenmin echt zien aankomen, deels omdat de ene helft zijn schuld was en Daniel niet per se goed was in incalculeren dat niet alles wat hij deed goed uitdraaien zou, en deels omdat de andere helft zich voor zijn ongelovige ogen had afgespeeld, tussen het verwijten en haar godverlaten behoefte om een andere vrouw te zijn dan ze was door. Hij trok een gezicht. ‘Vraag me niet hoe dát gebeurd is…’ Hij had nog altijd geen degelijke tijdlijn van dat spel, eerlijk gezegd, hoefde het ook niet, maar het leek nog altijd niet helemaal echt, alsof ze een van de dagen wel gewoon terug zou opduiken en zichzelf opnieuw Aria Bennett zou noemen. Dat deed ze niet, zo bleek aan elk einde van de dag weer, maar goed, dat zou vast wel weer wennen. Op den duur. En zo nee loste hij dat ook wel weer op. Daniel hield niet zo van bij de pakken te blijven neerzitten. ‘Ah, niets meer aan te doen — dan is het alleen maar beter dat we nu gaan compenseren, toch?’ Zweinstein was wellicht iets te lang geleden om erover te blijven doorgaan, al was het maar omdat er niet meer dan vlagen waren blijven hangen. Hoe kon het ook anders? Daniel was niet degene die dat als zijn moment suprême had moeten zitten, voor hem was het een springplank geweest naar al de rest dat met open armen op hem had zitten wachten. Oh, er waren heus wel dingen die hij zich kon herinneren — Camilla, hetzij niet de data die hij schijnbaar moest onthouden (wat maakte het úít op welke dag ze hun relatie waren begonnen!), stomme voorvallen waaraan zijn geheugen om onbekende redenen had vastgehouden, Rhiann, op de momenten dat hij haar gezelschap voor een keer bóven dat van Camilla had verkozen… Nu ook, als hij die logica hanteren moest. ‘Ik had zo mijn vermoedens, ja,’ grinnikte hij, zijn zevende jaar oprakelend. ‘Met te veel wijn op kon jij nooit zo goed zulke dingen geheim houden…’ Hij wierp een blik op de wijn in haar hand, kon niet beweren het per se erg te hebben gevonden. ‘Jammer genoeg is dat ook wel even geleden.’
  3. IC Buitenwereld Mededelingen

    Daniel Bennett kondigt de verloving aan van zijn dochter Ophelia Isabella Ingram met Aaron Arachne Hollow. Ophelia doet bij zijn weten niets. Aaron zit in zijn laatste jaar politicologie aan de Universiteit van Cambridge. Verder erkent hij Ophelia als dochter en mag ze nu stoppen met zeuren.
  4. [1837/1838] The bad connection had a meaning of it's own

    Ja, dit was heel vleiend allemaal, maar dit was ook niet de eerste keer dat Camilla en Sophia elkaar in de haren vlogen (echt, wat een kind met de een had kunnen veroorzaken, hoor, Ophelia kon trots zijn op zichzelf, in zoverre hij het echt toeliet dat zijn lieve kindjes trots op zichzelf waren – daar werden ze arrogant van en dat moest hij nu eenmaal de grond indrukken) en het was eigenlijk altijd een beetje hetzelfde verhaal. Híj had er betrekkelijk weinig mee te maken, als hij eerlijk was, hij zat er gewoon tussen en zo nu en dan deed hij de moeite om ze aan hun nekvel uit het etablissement te sleuren. Oké, niet letterlijk, hij keek vooral van de een naar de ander, ging keurig betalen en ging er vrolijk vanuit dat ze hem wel zouden volgen als hij de tent verliet. ‘Jullie kunnen je allebei niet gedragen,’ hekelde hij beider gedrag. Serieus, hij wist best dat hij er voor íéts tussen stak, maar hij kon zich echt niet herinneren dat hij ze ooit verteld had dat ze elkaar absoluut in het openbaar moesten gaan neersteken. ‘Elkander niet publiekelijk neersteken lijkt me niet zó ingewikkeld!’ Ja, ja, zo sprak hij ook tegen zijn lieve kindertjes, maar het was zíjn schuld niet als ze allemaal dezelfde zonden hadden. En hij ook, op zich, maar goed, niemand ging hem een preek geven, dus wat zou het. ‘Wat is het volgende, jullie gaan nu even duelleren op straat? Kom op, doe dat gewoon thuis.’ Hij zag straks wel met wie hij wegging, oké. Keuzes waren lastig.
  5. [1837/1838][15+] Don't you see the wires pulling

    ‘Ik vroeg toch niet of je met hem kon spelen?’ beet Daniel geërgerd zijn lieftallige dochter toe. Serieus, hoe oud was ze dat ze ging klagen dat hij haar speelgoed afpakte? Oké, hoe oud ze was, maakte op zich niet uit, want het had hem sowieso geïrriteerd als ze het niet precies had gedaan zoals hij van haar verlangde, maar… kom op. Moest hij er echt een tekeningetje bij maken? ‘Ja, natuurlijk gaat hij wel dood,’ híj was er namelijk bij, dan ging iedereen dood die de pijp uit moest gaan, sommige mensen konden dit, Cass, ‘maar ik heb geen uren de tijd om te zien hoe tergend traag jij dit aanpakt. Doe je het zo elke keer?’ Zo ja, zo ja moest hij misschien overwegen om Cassandra het recht te ontnemen om ook maar íéts belangrijks te doen. Daniel kon het speelse aspect heus wel waarderen, hoor, doen wat je wilde, maar enige efficiëntie was ook wel handig. In elk geval als hij ernaar moest zien. Niets saaier dan iemand anders die alle pret had. Nee, op dat punt zag hij zijn eigen hypocrisie niet. ‘Als je het zo gaat laten liggen, is het niet wat ik wil, nee,’ antwoordde hij, een misprijzende blik op het lijk op zijn vloer toevoegend. Ja, ja, als ze per se lijken wilde laten rondslingeren, was de kelder van zijn huis nog een van de betere plekken, als het al niet de beste keuze was, maar zo graag bracht hij zijn kelder nu geen bezoekje, puur om nog wat opruimwerk te zien, dus dat mocht ze zelf doen. Op zich niet het moeilijkste werkje ooit: er bestonden duizenden manieren om van een lijk af te komen, al helemaal met het privilege van de tijd en ruimte die hij zijn dochter hier te bieden had. ‘Je doet net alsof je niet weet hoe dit werkt.’ Lui kind.
  6. [1837/1838][15+] Dance in my storm

    Daniel kreeg het niet voor elkaar om niet met zijn ogen te rollen. Oh, nee, hij mocht toch echt haar leven niet bepalen! Kom op, alsof hij dat had gedaan. Had hij voor haar bepaald welke vrienden ze mocht hebben? Welke opleiding ze moest doen aan de universiteit? Welke hobby’s ze mocht hebben? Welke kleren ze dragen moest? Nee, nee, nee, ze was daar geheel vrij in. Het enige waar hij moeite mee had gehad, was haar neiging om uit de kleren te gaan bij mannen die ze nauwelijks kende. Wat erg toch. Wat obsessief toch. Hij wilde haar alleen maar beschermen, ervoor zorgen dat ze niet gebruikt werd door mensen die niet minstens evenveel als hij om haar gaven. Wat was daar mis mee? Veel, naar het schijnt. Maar zo onderhand had hij geen geduld meer om ernaar te luisteren. Ze vond toch alles overdreven. Hij haalde een mes naar boven en sneed de huid boven haar borsten open, in de aanname dat bloed de beste bedekking was die hij voor elkaar kon krijgen zonder dat ze dacht dat hij haar hiermee weg liet komen. Hij stak het mes vervolgens in haar onderbuik. Blablabla, alles was beter dan dat hij haar leven bepaalde, hè? Prima. Wat zij wilde. Maar Daniel liet zijn brandmerk dan wel op een andere manier achter. ‘Zie zelf maar dat je in het ziekenhuis terecht komt,’ meldde hij haar, koeltjes. Hij zag wel tegen wanneer hij haar vergaf. Met een laatste waarschuwing in zijn ogen opende de deur en duwde hij haar op de straat, waarna hij de deur hard liet dichtklappen. Klik.
  7. [1837/1838] Won't you give yourself a try

    Daniel slaakte een geërgerde zucht. ‘Ik vraag er toch verdomme niets voor? Doe je altijd zo? Echt, geen wonder dat niemand je helpt.’ Kom op! Ja, best, het was een goede gewoonte om argwanend te staan jegens Daniel Bennett, maar dat betekende niet dat hij er op dit moment geconfronteerd mee wilde worden. Ze mocht best terughoudend zijn, maar niet… zo. Als hij zei dat hij iets ging doen, ging hij dat wel doen (soms), en als hij er iets voor terug wilde, zou ze dat wel merken. Voor hetzelfde geld wilde hij er niets voor terug! Oh, wacht, nee, gewoon bedankt zeggen was te ingewikkeld. ‘Hier wat vaderlijk advies: een gegeven paard niet in de bek kijken helpt al veel om effectief wat te krijgen,’ ging hij door. Ja, ja, hij had zijn eigen kindertjes (oké, de kindertjes die hij effectief had opgevoed, wat neerkwam op, eens zien, Claire, Chase en Cassandra half, maar ook alleen maar als hij boos was op Camilla) zo paranoïde als wat opgevoed, maar dat was… anders. Niet zo paranoïde jegens hem. Kon best zijn dat ze hem voor geen meter vertrouwden, hadden ze redenen toe ook, maar ze uitten het niet zo duidelijk als Ophelia. Eisten niet dat hij het tegendeel bewees.
  8. [1837/1838] Success occurs when opportunity meets preparation

    Wellicht bedoelde Rhiann het meer als een hint dat hij de informatie niet aan de man zou moeten brengen (je weet wel, zoals je nu eenmaal deed als je een dood gesprek opnieuw aan de praat moest brengen, “Wil je weten waar Rhiannon Cadwgan nu woont?!”), maar hé, bijzonder zijn deed altijd goed. Informatie in handen hebben die niemand anders wist, was half zijn branche (net zo goed het deel dat hem minder interesseerde, want er bestond gewoon niets beters dan iemand van zijn leven benemen, maar er was weinig aan zijn clandestiene carrière dat hem stoorde, hoor), in principe niet iets nieuws, maar zoveel hieraan was niet nieuws. Dit was niet de eerste keer dat hij keurig de andere kant opkeek bij een conflict dat wel erg een bepaalde kant op begon te hellen, dit was niet eens de eerste keer dat zoiets met Owain Cadwgan te maken had (al had hij vaker aan de andere kant gestaan), dit was niet de eerste kus die hij met haar gedeeld had, de eerste voortijdig onderbroken evenmin. En toch. Het was moeilijk om dit écht vertrouwd te noemen. Sporen van vroeger vlogen altijd voorbij, maar een hoop was ook vervlogen. ‘Langs die deur,’ antwoordde hij, de deur in kwestie openzwaaiend. Ze was niet de eerste die ongezien weg diende te komen, zou ook niet de laatste zijn. Op een gegeven moment rekende je er gewoon op dat ze niet langs de voordeur zouden verdwijnen. Nu ja, hij had er zelf meer dan genoeg gebruik van gemaakt, van die halfslachtig verborgen deur die nu meer en meer een publiek geheim begon te worden, aan de resem vaste klanten in zijn bestand te merken. Was oké, hoor. Hoe meer hij iemand zag, hoe gemakkelijker het werd om precies te weten hoe ver hij aan ze kon trekken. Bij Rhiann kwam hij daar nog wel achter, bedacht hij, toen hij haar nakeek. Het adres haalde hij nog even uit zijn borstzak, nieuwsgierig, voor hij het slordiger dan zij gedaan had terugschoof om aan te horen wat de beste man dit keer Totaal Niet Misdaan had. OOC:Topic uitgeschreven! <3
  9. [1838/1839] Currents swept you out again

    Wel… als ze het zelf ging voorstellen, ging hij daar niet nee tegen zeggen. Wat, het was haar eigen idee! Het glas wijn dat ze had weggezet, sommeerde hij, wat veritaserum eveneens en het samenvoegen was niet zo ingewikkeld. Hij had niet al te veel zin om haar te zien morsen op de vloer en dus trok hij met enige spijt om het uitzicht haar (voorzichtig – ze was en bleef zwanger) omhoog op zijn schoot en duwde hij het glas in haar hand. Ta-da. Daniel was nooit goed geweest in mensen vertrouwen en Camilla was daar geen uitzondering in. Ja, ja, ze waren al meer dan twintig jaar getrouwd, hij kende haar vanbinnen en vanbuiten, hoefde nauwelijks na te denken om haar reactie op iets te kunnen voorspellen, maar dat betekende niet dat hij zomaar alles geloofde wat ze zei. Moest dat? Nah, beantwoordde hij zijn eigen vraag, de ring rond haar vinger was een belofte, maar niet een die hem de waarheid garandeerde. Die moest hij op andere manieren aan haar ontlokken. Als het spel op zich hem niet geïnteresseerd in haar had gehouden, zou hij het misschien jammer vinden, maar… tja. Hij keek toe hoe ze het wijnglas aan haar lippen zette, streelde met lichtvoetige vingertoppen haar bekleed been. ‘Dus,’ zei hij zakelijk, ‘waar heb je al die tijd uitgehangen?’ Als ze de vraag ontwijken zou, zou hij dat wel merken, zo veel kon ze niet voor hem verbergen. Een moment lang tuurde hij in haar gezicht, op zoek naar enige ontevredenheid naar hoe haar avond tot nu toe ging. ‘Lieg je weleens tegen me?’ Ongetwijfeld, als ze nu zou ontkennen, wist hij meteen dat het spul niet werkte, want kom op, er was niemand die nooit loog en al helemaal niet binnen de muren van zijn domein. ‘Waarover?’
  10. [1838/1839][15+] Living in the shadows

    Ah, Claire had weleens enthousiaster geklonken bij zijn aanwezigheid. Als Daniel een gevoeliger man was geweest, had hij het naar gevonden, die koele neutraliteit, de kilte die eruit sprak, terwijl hij alle warmte die Claire in zich had opeisen wilde, maar ach, hij kon er wel mee om. Soort van. Hij vond het niet fijn, maar dat was niet erg, ze zat hier en ze was braaf, in zoverre dat iets zei, nu ze geen mogelijkheden had om dat niet te zijn, en al de rest kwam nog wel. Als ze haar les geleerd had. Dit keer hopelijk definitief. Hoewel. Kinderen opvoeden scheen geen einde te kennen. ‘Ja, dat was ik wel van plan,’ antwoordde hij gemoedelijk. ‘Camilla en ik gaan nog uiteten straks.’ De fles champagne had hij al opengedaan met de cliënt, en voor een moment had hij meneer werkelijk gemogen ook. ‘Ik heb best al wel even niet zo veel tijd meer voor d’r gehad, dus dat zal ze vast fijn vinden.’ Hij geloofde niet zo in dingen verzwijgen tegenover zijn kinderen. Oké, tegenover Claire, de rest boeide hem voor geen meter, maar goed, zijn liefdesleven gescheiden houden was een gedoe waar hij geen zin in had en het was niet alsof Claire er ooit over had geklaagd, en als ze dat wel had, daaaaan was hij dat vergeten, sorry, hoor. ‘Nog enige suggesties naar waar we het best naartoe kunnen gaan?’ Hij was nooit zo’n fan geweest van haar studentencarrière, zie maar eens waar dat haar toe geleid had, maar ze wist wel goed wat lekker was. Dus. ‘Het verbaast me dat ze er niet moeilijker over heeft gedaan, eigenlijk.’ In zijn ervaring waren zwangere vrouwen nu niet meteen de meest redelijke mensen ter wereld.
  11. Hij grinnikte. Nee, het was niet zo vanzelfsprekend om snel gelokaliseerd te worden als lid van hun families, maar dat was eveneens zelden gewenst. Weten waar je iemand kon vinden, hield een hoop consequenties in als je een ander niet eerst vinden kon, zoiets. Goed, zelf had hij er weinig last van gehad – maar ach, was Daniel ooit degene die de meeste gevolgen ondervond, of het nu zijn eigen daden waren of niet? Genoeg zondebokken in de wereld, genoeg menselijke schilden, en goh, een beetje lastig onderwerp bij een ravissant exemplaar van zulke gewoontes, maar nu ja, delicate evenwichten moesten er ook zijn. ‘Is hij je ooit effectief komen opzoeken?’ Daniels kinderen kwamen hem verbazingwekkend weinig opzoeken. Als hij het type was dat ze zelf niet constant vergat, zou hij zich daar vast beledigd over voelen. Maar helaas. Eén reden minder om ruzie te zoeken met die mensen waarvan hij het grootste deel maar zag als ze geld nodig hadden, Ophelia. ‘Spijt?’ Daniel had niet veel spijt, niet echt. Hij was slechter in dingen laten zoals ze waren, tegelijkertijd zijn grootste kracht en zwakte. Voor laisser faire had hij het geduld niet, en het was zo, zo lastig om enig geloof te hebben dat het universum, tijd, wat dan ook iets beter kon afhandelen dan hijzelf. Maar toch, iets doen hield veel spijt tegen – iets gedaan hebben, meester zijn van wat er nu weer gebeurd was in plaats van machteloos toekijken was zijn eerder begeerde positie als de dingen toch verkeerd moesten lopen. Maar had hij spijt? Niet per se van veel, hij vond zichzelf competent genoeg om het meeste in zijn leven degelijk te regelen, maar man, daar had wat tijd over moeten gaan. ‘Ja,’ gaf hij onomwonden toe. Als hij één keer in zijn leven het geduld had gehad om Aria eerst uit te horen over hoe het zat, had hij haar kunnen helpen in plaats van vooral de verhuishulp spelen toen ze het huis uitgegooid werd. Maar kijk toch! Hij was boos geweest, had zich verraden gevoeld, gehandeld in de aanname dat hij alles uitgevogeld had en dat Aria het gewoon nog niet verteld had omdat ze best wist hoe hij op de “waarheid” reageren zou! En goh. Had dat goed uitgedraaid. Hij deed graag alsof het niet onrechtstreeks geleid had tot bij wie ze nú haar heil had gezocht, maar ehhh, zo zeker kon hij daar niet meteen van zijn. ‘Dat Aria verbannen is geraakt, is indirect mijn schuld.’ Hij hoefde niet helemaal uit te leggen op welke manier, toch? ‘Dat… had ik beter moeten aanpakken – ze rekende wel op me.’ En nu niet meer en dat stoorde hem meer dan Rhiann hoefde te weten. ‘Maar daar valt nu niets meer aan te doen.’ Wat hij had kúnnen doen nu, had hij al gedaan. Hij zette zich ergens in Rhianns buurt. Hier aan de andere kant van een bureau gaan zitten was de bedoeling nu ook weer niet. Als hij die afstand had gewild, had hij wel een formele brief gestuurd. ‘Waarom vraag je ernaar?’
  12. [1817/1818] Don't leave me in the dark

    Was ze niet snoezig? Ze wilde een zoon, een die precies op hem gelijken zou, en ze zou voor alles zorgen, alles, hij zou zich nergens druk om moeten maken. Wat lief van d’r. Jammer voor haar was dat precies wat hij van haar verwachtte en was hij niet van plan ontzettend dankbaar te zijn. Serieus, zíj wilde dat stom kind per se, híj had het prima gevonden om er vanaf te geraken, en dan moest hij nog blij zijn als ze ervoor zou zorgen dat zijn leven niet verpest werd? Goh, bedankt. Als hij zijn best deed, zou hij er heus wel wat liefs in vinden, de kenmerken die hem in haar hadden aangetrokken en die hem bij haar hielden, maar hij had, in alle eerlijkheid, geen zin om die moeite op te brengen. Akkoord gaan met een huwelijk, dat vaderschap dat ze zo zonder boe of ba aanbracht was er teveel aan, en toch. Zo gingen die dingen naar het schijnt. ‘Als jij het zegt.’ Hij nam een slok van een lang vergeten glas voor zijn neus. En nu was het tijd om over andere dingen te praten. Hem bijvoorbeeld. OOC: Uitgeschreven! <3
  13. [1837/1838][15+] Dance in my storm

    Daniel wilde Claire niet naakt zien, eerlijk gezegd. Had hij wel als baby — nee, niet om luiers te verversen, ew, zijn taak niet, zoiets, maar je ontkwam er nu eenmaal niet aan — maar hier stond ze dan, zo bloot als toen ze geboren was, en nog geen halfuur nadat ze nog verwikkeld was geweest met die Hammond van d’r. Geweldig. Maar gelukkig, gelukkig was hij zo boos als iets dat ze dacht dat ze hiertoe het recht had en dus greep hij haar bij de arm, heel kuis allemaal, en duwde hij haar tegen de muur nabij de voordeur, zijn vrije hand op de deurklink. ‘Je hebt nog één kans,’ zei hij koeltjes, haar in de ogen kijkend. Die blauwe ogen van haar, waar hij die van Camilla in herkende. En toch. Ze waren zo anders, zeker in hun relatie met hem — als Camilla zo naakt tegenover hem had gestaan, had hij niet gedreigd haar buiten te schoppen, had hij haar precies laten voelen hoe hem ergens toe brengen voelde. Maar nee, bij Claire wilde hij gewoon dat ze verdomme snapte wie hier de baas was. Op de één of andere manier was dat onmogelijk bij haar, scheen ze de inherente logica van zijn wereldbeeld niet te begrijpen en leek ze het alleen maar als een belediging op te vatten dat hij erop stond. ‘En anders mag je iedereen op straat laten zien dat ze alles mogen nemen, goed?’ Nee, niet goed, mocht niet, mocht echt, echt, echt niet, maar hij was te boos om daarbij stil te staan. ‘’t Is niet alsof je nu kieskeurig bent.’ Had hij echt een slet opgevoed? Hm. Misschien had hij niet moeten slapen met de ouders van haar vriendjes als hij geen voorbeeld had willen zetten.
  14. [1838/1839] Currents swept you out again

    Wist hij dat? Aan de ene kant wel, want waarom zou ze verdomme iemand anders willen? Was er íéts dat een ander haar bieden kon dat hij niet had? Goed, was er wel — als ze echt iemand wilde zonder ruggengraat, zou ze het op een ander moeten zoeken, maar wie wilde dat in godsnaam? Alles krijgen wat je wou was alleen maar boeiend als er een andere optie was. Mensen in de juiste richting sturen was alleen maar de moeite waard als ze uit zichzelf iets anders wilden en hij ze overreden moest. Aan de andere kant, aan de andere kant, nee, dat wist hij verdomme niet. Hij wílde de enige zijn die ze überhaupt zag staan, maar het was niet alsof hij nooit met de neus op de feiten was gedrukt dat zelfs Camilla’s blik afdwalen kon. En nee, hij ging echt niet nee zeggen als ze per se op haar knieën wilde zitten, maar niet nu, niet nu, eerst wilde hij horen dat hij gelijk had en dat het haar speet en dan kon hij martelaar van dienst zijn, genoeg van haar houden om alles van haar te slikken (nu ja). Hij greep haar pols vast, iets te laat, dirigeerde haar ogen naar de zijne, alsof ze hem anders niet horen zou. Alsof hij bewijs nodig had dat hij nog voor haar bestond. Had hij niet, niet echt. Hij had het gewoon graag. Wilde het middelpunt van haar bestaan zijn en wilde nu en dan bewijs dat ze daar geen graten in zag. ‘Dit is niet meteen hoe je dingen oplost,’ zei hij neutraal. Oh, ja, zo hadden ze ruzies al duizenden keren opgelost. Ach, wat zou het, nú stoorde het hem. ‘Ik geloof je niet,’ ging hij verder, in het volste vertrouwen dat hem aanhoren op haar knieën precies was wat ze voor zichzelf gezien had. En zo nee, tja, hij vond het wel een leuk beeld, dus ze mocht daar wel zo blijven zitten. ‘Je liegt om de haverklap tegen me.’ Deed iedereen, vreemd genoeg. ‘Geef me één reden waarom ik er vanuit moet gaan dat je nu níét liegt.’ En dan nog een. En nog een. Zodat hij kon verdrinken in een zee van zoete beloften die hij pas weer in twijfel zou trekken wanneer ze iets deed waar hij het niet mee eens was.
  15. [1837/1838] Success occurs when opportunity meets preparation

    Ergens had Daniel wel gedacht dat Rhiann en hij definitief beëindigd waren. Nooit begonnen, nooit echt, ergens nabij de startblokken rondgehangen. Genoeg stappen om van iets te spreken, genoeg tijd om iets zonder fundament te bouwen, maar dat stortte ook weer zo snel in als je er even niet naar omkeek. En ze hadden er niet naar omgekeken, niet? Uit het oog, uit het hart, al helemaal in zijn geval, immer alweer bezig met het volgende, de volgende die hij hebben moest. Maar dat soort dingen kwam snel terug; zo lang had het niet geduurd voor de afgelopen twintig jaar zich verschuilden in nietszeggende smalltalkvragen en het daarbij moesten houden. De kus was voorbij voor hij begonnen was. Het feit dat hij in principe nog altijd op zijn kantoor was, dat er een betrekkelijk grote kans was dat hij hier… onderbroken was, was hem compleet ontschoten, maar goh, wat een geluk dat het zichzelf dan maar onder de aandacht bracht. Abrupt keek hij op, om, enige ergernis merkbaar, voor hij dan maar werk maakte van de opoffering van de dag. Hij wierp nog een snelle blik op de klok aan zijn muur, al was het maar om inwendig te klagen dat mensen hem op dit uur nog lastigvielen, alsof hij er niet geheel zelf voor gekozen had om de nine-to-five vaarwel te zeggen, en alsof hij er ook maar een seconde moeilijk over had gedaan toen Rhiann langskwam om hem te melden dat ze voor de eerste keer sinds eeuwen ergens was gekomen in haar missie haar situatie te verbeteren. In de deuropening luisterde hij naar een warrig verhaal van iemand die hij wel vaker bijgestaan had, vaker dan wellicht goed overkomen zou, en in zijn hoofd probeerde hij af te wegen of dit iets was dat hij uitstellen kon naar de volgende dag of hij er een semi-vriend-semi-kasspijzer mee verliezen zou. Het was maar de vraag of hun paden ooit gekruist zouden hebben als hij iets beter was in verdenkende blikken ontwijken, maar in alle eerlijkheid dacht hij niet dat hij er iets om gegeven zou hebben als hij dat was. Mensen op hun slechtst trokken hem aan. Niet op hun zwakst, niet op hun kwetsbaarst, al leek het er soms erg op. Het verschil zat ‘m in hoe ze naar je keken, hetzij schattend, op zoek naar hoeveel je voor ze kon betekenen (hè, Rhiann), hetzij smekend. Daniel had verbazingwekkend weinig geduld voor smekers. ‘Geef me een vijftal minuten,’ zei hij verontschuldigend, zijn cliënt onderbrekend, voor hij zich weer naar Rhiann draaide, daar nabij zijn haardvuur. ‘Ik vrees dat de tijd hier op is.’ Ah, tijd, hij had nooit genoeg tijd voor alles wat hij wilde doen, iedereen die hij van dichtbij bestuderen wilde, ontrafelen wilde totdat ze geen geheimen meer voor hem hadden. En Rhiann had een hoop geheimen. ‘Het nadeel van altijd cliënten willen ontvangen…’ Tja. Aan de ene kant had je oude bekenden en aan de andere kant moest je reünies onderbreken. ‘Kan ik je later nog eens zien?’ Hieromheen draaien was voor momenten dat hij niet iemand in zijn wachtkamer had.
×