Jump to content

Daniel Bennett

Magisch Verbond
  • Content count

    142
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    7

Daniel Bennett last won the day on November 27

Daniel Bennett had the most liked content!

About Daniel Bennett

Profile Fields

  1. [1837/1838] The bad connection had a meaning of it's own

    Daniel leunde achterover, kalmpjes, toen dit alles zich voor zijn neus afspeelde. Het was vast niet leuk voor Sophia, vast evenmin gezellig voor Camilla, maar hijzelf vond het geweldig. Kon daar best eerlijk in zijn. Het deed hem goed dat Sophia op deze manier aan zijn centen probeerde te komen – kijk, hij was niet dom genoeg om niet te weten waar het zijn lieftallige schoonzus om ging, dat ze niet per se met hem naar bed ging omdat ze hem simpelweg niet kon weerstaan, maar waarom zij het deed, boeide hem voor geen meter, in alle eerlijkheid, zolang hij maar kreeg wat hij wilde, nietwaar? – en het deed hem goed dat Camilla een mes in haar zus wilde drijven voor hem, of dat nam hij maar aan. Waarom zou hij niet, tenslotte? De godganse wereld ging over hem. ‘Ik heb een nieuwe secretaresse nodig,’ meldde hij, al wat goedgemutster na de gebeurtenissen van zonet, ‘de vorige heeft het jammerlijk genoeg laten afweten.’ Zijn blik gleed af naar Camilla. Goh. ‘Te nemen of te laten.’ Ja, oké, er zat een mes in haar been en Camilla had niet veel geduld vandaag, maar ah, hij was graag efficiënt. ‘Ik ga nieuwe glazen voor ons bestellen – ondertussen kunnen jullie… dát wel uitpraten, niet?’ Vast wel. Hij had het ook altijd met Aria kunnen oplossen als er iets in dat genre was voorgevallen. Al was dat eigenlijk zelden veel praten geweest, maar hé, je zag hem echt niet klagen als Camilla en Sophia het op eenzelfde manier wilden uitklaren. Nu ja. Mits hij erbij mocht zijn. Vlak voor hij door ging, drukte hij een kus op Camilla’s voorhoofd, en daarna verdween hij een moment of twee, om terug te komen met zijn handen vol. Want… ik vind dit belangrijke informatie. ‘Dus! Wat is eruit gekomen?’
  2. [1817/1818] Don't leave me in the dark

    Jaaa, het was heel leuk dat Camilla er geen gras over wilde laten groeien en het was heel lief dat ze de rest van haar leven sowieso al met hem wilde doorbrengen – dat horen voelde best goed, eerlijk gezegd, en hij keek enigszins zelfvoldaan uit zijn ogen toen ze dat zei – maar Daniel vond het een stuk minder leuk om gewoon te moeten volgen. Het was niet zo dat hij het niet kon, dat hij geen orders kon opvolgen zonder er een heel drama van te maken, dat hij geen instructie kon hebben zonder tegen de boodschappen van dienst te brullen, maar het was wel zo dat hij liefst van al de touwtjes in eigen handen had. Hij wilde gewoon… controle, uiteindelijk. En Camilla nam die af, met haar zwangerschap en dat huwelijk dat ze wou, en technisch gezien wist hij best dat Camilla alleen maar meedeelde wat de situatie was, maar ze had het al helemaal uitgedokterd, schijnbaar, en het werkte op Daniels zenuwen. Hij rolde met zijn ogen. ‘Ja, ja, stapelgelukkig met een kind dat ik niet wil.’ Zag ze hem serieus als een vaderlijk figuur? Hij kreeg het niet eens voor elkaar om zijn zus te behandelen als zuiver familielid. ‘Heb je dit gepland of zo? Of houd je het gewoon al een tijd voor me geheim?’ Zou ze dat doen? Om eerlijk te zijn wist Daniel dat niet precies – hij ging er graag vanuit dat hij het altijd meteen doorhad als er wat was, maar hij had er totaal niet bij stilgestaan dat vrouwen zwanger konden raken als je regelmatig je zaad in ze loosde, dus eh. Ja. Blinde vlekken. ‘Je hebt precies al een kalender opgesteld.’
  3. [1838] Success occurs when opportunity meets preparation

    Ergens had Daniel niet echt verwacht dat hij ook effectief om de haverklap ’s avonds naar zijn kantoor zou moeten toen hij besloten had om het een godganse dag open te houden – ja, wist hij veel, ergens was hij er vanuit gegaan dat dat een uitzondering zou blijken – maar dat was dus niet zo. Om heel eerlijk te zijn vond hij dat over het algemeen irritanter als het niet Rhiann betrof om voor op te moeten komen dagen. Deels was dat omdat er genoeg cliënten waren die niet zo rustig aan deden als ze hem ’s avonds moesten hebben – nee, echt, raar gedoe, hoor, hij hielp niet beter als je tegen hem schreeuwde, vreemd genoeg – en deels was dat omdat alle omstandigheden die Rhiann weer voor zijn deur hadden doen vliegen eveneens niet tot de verwachtingen hadden behoord. Ja, hij had er niet meteen naar gevraagd, dacht niet dat het daar de moment voor was geweest, maar hij was wel… nieuwsgierig. Maar kijk toch, nu was ze hier eens alleen. Hij zou geen concreet antwoord kunnen geven op wat hij van die afspraak vond, overigens. Hij had er meer geld aan uitgegeven dan hij voor de meeste mensen zou doen, maar aan de andere kant was Owain kloten ook weer een hobby tegenwoordig, dus. Dat. Met een beetje geluk vroeg ze er niet naar. ‘Gaat u toch zitten.’ Hij glimlachte haar toe, echter. ‘Goed, goed, ik kan niet klagen. Een lange dag hier natuurlijk weer, maar voor de nachtbrakers onder het cliënteel hebben we dat er wel voor over.’ Ah, hij had het talent altijd wel ergens over te kunnen klagen, maar dat was voor de interne keuken. Grotendeels. Anders was hij geen advocaat geworden. ‘En u?’ Het was vreemd, ergens, hoe hij niet op een andere manier dan als Rhiann aan haar kon denken, nog steeds, en ze zich koppig aan u, u, u vasthielden. Alsof het een schild was, een verweer als een ander tegen kwalijke dingen als een gezamenlijk verleden. ‘Kan ik u ergens specifieks mee helpen?’ Altijd zo direct. Nu ja. Niet per se. Hij was gewoon ongeduldig, dacht sneller dan de wereld hem informatie verschafte, had het punt halverwege een zin door en wilde de rest niet meer horen. Hij was er nog altijd niet volledig over uit of dat een slechte eigenschap was of niet.
  4. [1837/1838] Where there is a will, there is a lawsuit

    Oké, dat was dan luid en duidelijk. Het was altijd handig om te weten waar hij idealiter naartoe moest werken, het doel waarmee mensen überhaupt naar hem kwamen – al was dit vooral die van Evangeline Lennox, had hij het idee, was Rhiann hier minder voor een huwelijk dan voor zichzelf, opportunistisch genoeg om op mazen in het net te azen mochten die zichzelf voorstellen in de loop van dit proces – of het er nu van zou komen of niet. Veel hing van dat bewijs af, immers, en eenmaal in de rechtszaal van de rechter, maar God, toekomstmuziek. ‘Dan richten we ons daarop.’ Simpel. Uiteindelijk. Alles was maar zo ingewikkeld als je zelf toeliet. ‘Er liggen er een paar in de verloren voorwerpen, volgens mij…’ Nu ja, verloren voorwerpen, je moest al een zwaar heen geval zijn voor je je toverstok verloor, maar ten eerste verdedigde Daniel genoeg van dat soort lui, eigenaardige hobby, zoiets, en ten tweede zou het ook maar saai worden als je er nooit een toverstok in gooide van een, ah, jammerlijk verdwenen ex-eigenaar. Gewoon. Als hij zijn best deed, kon hij zich nog de precieze woorden herinneren van elke keer dat men hem verteld had om stil te zitten, kalm, en koppig als altijd had hij zijn eeuwige onrust zodanig naar binnen gewerkt dat hij zich niet levend voelde tenzij hij blootgesteld werd aan de mogelijkheid alles te verliezen. Wat was in vredesnaam het nut van op een koord te dansen als je een vangnet had? Was dat niet eenvoudigweg toegeven dat je niet wist wat je deed? Wat was het nut van iemand te zijn die immer de touwtjes in handen had als er niemand was die kon proberen ze af te pakken? Was je niet zoveel kwetsbaarder als je niet wist hoe je je daartegen moest verweren? Hij sommeerde de bak voor Rhiann en zette het op zijn bureau. ‘Kies er één uit, zou ik zeggen. Ze worden toch praktisch nooit opgehaald.’ Tragisch, hoor. En hij maar denken dat zijn cliënten hem niet zodanig haatten dat ze nooit meer hun gezicht hier lieten zien. Tsk. ‘Hebben jullie nog verdere vragen?’ En zo nee wilde hij onderhand zijn bed in.
  5. [1837/1838] Live to honor the best

    Oh, wauw, dit was weer zo’n gesloten geval, hoor. Oh, nee! Hij stelde vragen! Wilde dingen over haar weten! Was geïnteresseerd! Ondanks de enigszins oninteressante onderwerpen! Wat als hij erachter kwam dat ze menselijk was? Verlangens en angsten had zoals elk ander? Stomme dingen wilde en nog stommere dingen verafschuwde? Onrealistische dromen had en een onmogelijk te verantwoorden smaak? Deuntjes in haar hoofd kreeg, soms, en ze er niet uitkreeg? Wat een drama. Serieus, wat was haar probleem? ‘Ik probeer een gesprek te voeren,’ legde hij uit alsof hij het tegen een kleuter had. ‘Op het moment ben je een vrij ondankbare gesprekspartner, moet ik zeggen.’ Waarom moest hij dat weten, blablabla, ga ergens anders zeuren dat mensen basale vragen stelden. ‘We kunnen ook gewoon Leah uit je kleerkast gaan lokken zodat jij weer weg kunt?’ stelde hij voor, ergens geërgerd. ‘Dan kan je tegen iemand anders gaan zeuren dat ze niet met je mogen praten.’
  6. [1837/1838] Won't you give yourself a try

    Nah, ze zou geen cheque zien verschijnen. Daniel glimlachte wel vriendelijk naar haar, net alsof hij dit redelijk vond, net alsof het hem niet doodergerde dat ze niet al blij was dat hij haar was komen opzoeken, net alsof hij niet allang een stel excuses had verzonnen over waarom hij geen cheque voor haar had kunnen uitschrijven. Zo irritant eigenlijk, dat iedereen altijd alleen maar geld van hem nodig had. Rijk zijn was leuk, hoor, hij zou het niet anders willen, maar ugh, konden mensen de waarde van zijn aanwezigheid ook even inzien? Of was dat serieus te moeilijk voor jan en alleman? ‘Tien maanden al… de tijd gaat snel.’ Hij deed even alsof hij er niet pas vier maanden geleden achtergekomen was dat hij een kleinkind had en drie maanden nodig had gehad om erover heen te komen dat hij een grootvader was van een kind dat hij kon gaan opzoeken en dan nog een maand om zich te herinneren dat hij dat kind effectief kon gaan bezichtigen. Maar kijk! Hier was hij! ’t Was een beetje een typische baby, qua innerlijk schijnbaar ook, maar Daniel voelde zich altijd enigszins trots, op zijn manier weliswaar, op zijn genenuitzaaiingen en dus besloot hij dat Penny net een tikkeltje beter was dan de gemiddelde baby. ‘Oh, ja, dat kunnen we weleens doen.’ Camilla had zin in kleinkinderen die technisch gezien haar achternichtjes waren, toch? ‘Zorg je alleen voor haar of word je hier ook geholpen?’ Door de meneer voor wie ze heus haar benen niet voor spreidde, bijvoorbeeld. ‘Ben je van plan om haar meer in onze familie te brengen dan jijzelf bent opgevoed of houd je haar erbuiten?’ Ja, wat, hij moest weten of hij zijn grootvaderlijke invloed moest uitbreiden naar haar ~opleiding~ of niet, oké.
  7. [1837/1838] You don't win a game by hitting the ball out of the court.

    Het was heus niet zo dat Daniel iedereen die op Zweinstein werkte, als incompetent aanzag, het punt was alleen maar dat hij dat wel deed, toevallig, en dat hij daarnaast Chase in alle eerlijkheid ook niet echt bij een psycholoog die hij niet kende, wilde zien. Ja, best, dat was wantrouwig, maar met reden. Hij wilde controle kunnen uitoefenen op wat er gezegd werd, wilde zeker weten dat Chase er geen verkeerde dingen uitflapte en dat het beeld dat hij naar de buitenwereld toe tot in de puntjes verzorgde, niet verpest werd door een aantal onzinnige dingen. Chase was… te impulsief om dat aan het toeval over te laten. En als het dan toch gebeurde, was dat geen drama, hij kende genoeg manieren om alles te verhelpen, maar als het vermeden kon worden, dan graag. ‘Een dubbele aanpak lijkt me inderdaad verstandig,’ beaamde hij, in de hoop Hastings zo sneller mee te krijgen. In principe had ze ook gelijk; het probleem was alleen een klein beetje dat het enige wat Daniel zou willen bereiken, was dat Chase subtieler in zijn onzin werd. Ja, boe-hoe dat er iemand gepest werd; als je geen waardeloos rotkind was, kon je je verweren, maar het feit dat Chase betrapt werd, baarde hem, ergens, zorgen. Als dat zijn erfgenaam dan was… ‘Maar ik volg mijn vrouw wel – ik ben er zeker van dat de schoolpsycholoog op Zweinstein weet wat hij doet, maar ik denk dat het beter is als we een specialist buiten Zweinstein zoeken.’ Blablabla. Als Camilla zichzelf wilde voordoen als specialist in woedeproblemen, vond hij dat allemaal prima, voor zijn part ging ze zelfs “therapiesessies” organiseren – zolang het hierna zijn probleem niet meer was. ‘Zo kunnen wij het ook beter opvolgen.’ Of zo. ‘Ik geloof dat het dan zo geregeld is?’ Woeh! ‘Of wilde u nog iets met ons bespreken?’
  8. [1837/1838] Lets be winners by mistake

    Daniel wist niet of hij nu moest lachen of niet. Hoezo gedroeg híj zich nu weer sneu! Hij was hier alleen maar zijn huwelijk voor de zoveelste ruzie à la “waarom moet jij per se met je zus naar bed gaan in onze eetkamer” aan het behoeden, echt, had ze nooit geleerd om conflicten te vermijden in haar eerste huwelijk of zo? Ergens dacht hij niet dat Owain Cadwgan – ugh, waarom hijjjj, Daniel had een irrationele hekel aan hem sinds Owain het een goed plan had gevonden om überhaupt naar zusterlief te kijken, daarvoor had hij hem zelfs nog wel een toffe peer gevonden, hoewel oud en hoewel hij extravagantie nooit erg op prijs leek te stellen, jammer, hoor – per se vergevingsgezinder zou staan dan de vorige. Hoe die ook alweer heette. ‘Oh, ben ik sneu?’ zei hij honend. ‘Jij wordt ten huwelijk gevraagd en komt meteen recht naar me toe omdat je me toch zo ontzettend veel mist.’ Goh. Hij deed maar even alsof hij niet van hetzelfde was geweest, alsof Aria en hij niet op elkaar leken op emotioneel vlak, alsof ze allebei niet slechts drie seconden nodig hadden om van teder naar kil te gaan, twee om de grens tussen afkeer en affectie te overschrijden, één om uit het oog te verliezen dat ze dat überhaupt deden. ‘En ik maar denken dat je toch zo dolgelukkig met je verloving bent.’ Niet echt eigenlijk. Meer omdat Daniel het zichzelf niet kon voorstellen dat Aria hem eerder vergeten zou zijn dan hij haar, dan omdat hij echt enig zicht had op hoe liefdevol Aria en Owain met elkaar omgingen. Liefst totaal niet trouwens. Hij had een licht temperament als een ander zíjn rol probeerde in te nemen.
  9. [1837/1838] Dance in my storm

    Daniel kon bijna niet geloven dat Hammond gemakkelijker was dan Claire. Had hij Claire niet opgevoed om volgzaam te zijn? Zich schikkend naar andermans wensen? Nu ja, niet per se andermans, die van hem. Hij had haar níét opgevoed met de idee dat hij toch zo ontzettend veel zin had in een dochter die allerlei eisen ging stellen over wanneer hij zoal moest gaan werken. Serieus, hoe dwingend dacht ze dat ze kon zijn? Híj werkte, terwijl zij schijnbaar niets anders deed dan haar vriendje in een bed lokken. Ugh. En dus fronste hij. ‘Ik kan zo kort op voorhand niet meer alles omgooien, Claire,’ legde hij haar mild uit, meer om Hammond het gevoel te geven dat Daniel Bennett een geduldige vader was dan omdat hij zo veel zachtheid over had voor Claire op het moment. ‘Ik heb al afspraken die ik nu niet meer kan verzetten.’ Alsof hij op zaterdag niet óók werkte. Hallo! Niet iedereen had niets te doen, Claire. ‘We zullen later een dag zoeken, oké?’ Echt niet dat hij dat tussen hem en zijn behoefte Hammond een lesje te leren ging laten instaan. Al was het wel lief dat Claire hem zo graag wilde zien! Hij waardeerde het heus wel, hoor. Hij had er alleen een hekel aan als ze begon met eisen stellen in plaats van hem gewoon te vragen wanneer hij tijd voor haar had. ‘Als je op de zaterdag niet zo veel tijd hebt, kunnen we het altijd bij ons thuis doen?’ stelde hij vervolgens voor, luchtig. ‘Dan ben je nog eens thuis en hoef je niet zo veel werk te steken in dat diner!’ En kijk toch, dan kon Claire haar curieuze neus niet in de kookpotten steken. Goh. Wat een toevallig neveneffect.
  10. [1837/1838][15+] Don't you see the wires pulling

    Het was vreemd hoe mensen er altijd vanuit schenen te gaan dat mensen tot ontvoering en dergelijke gedreven werden door geld. Daniel had nooit een geldelijke motivatie nodig gehad om uiting te geven aan zijn barbaarse drangen. Nu ja. Barbaars. Het was heel beschaafd, uiteindelijk, het zou pas barbaars zijn als hij niet wist hoe hij het doen moest, maar dat wist hij wel, en hij wist het beter dan een ander, bedankt. Soms vroeg hij er wel geld voor, best, als het in opdracht van was, maar dat was dit niet, dit was enkel en alleen zin en behoefte om Cassandra te testen. Moest je doen als ze nog tieners waren, toen ze nog enige bewijsdrang hadden. Dan luisterden ze nog. Gefrustreerd, vaak, zonder veel zin om dat te doen, maar ze luisterden wel naar wat je zoal zei, in tegenstelling tot bepaalde familieleden die nog nooit gehoord hadden van het concept van Naar Daniel luisteren als ersatzverstand. Heel tragisch allemaal. ‘Je bent hier ook niet om een speech te doen,’ herinnerde Daniel zijn lieftallige dochter eraan. Serieus, ging ze hier een heel gesprek voeren? Deed ze dat met elk slachtoffer dat hij haar richting opsturen zou? Belangrijker nog, dacht ze dat dit haar zaak vooruit zou helpen? Deed het niet, stelde vooral zijn geduld op de proef, want de “heeeeeeeeeeelp”-fase vond Daniel zo ongeveer de minst boeiende als hij het niet zelf deed. Het was zo saai om naar te kijken. ‘Weet je überhaupt nog waarvoor je hier bent? Hm?’ Goh, zo snel verloor hij zijn geduld dus. Koeltjes bekeek hij de manier waarop Cassandra Ashton vasthield nadat hij dichterbij was gekomen. ‘Gestiek is rommelig,’ becommentarieerde hij, want daar had iedereen behoefte aan, Vane ongetwijfeld het meest van al, ‘en ga je nog wat met dat mes doen of denk je dat dit een optreden is?’
  11. [1817/1818] Don't leave me in the dark

    Oh, ja, trouwen. Daniel had zich nooit echt bedacht dat hij nu al zou moeten trouwen, maar Camilla scheen niet van plan te zijn om rond te blijven hangen als hij nu iets in de trant van “nah” zei – “of je moet me nooit meer willen zien”, fijn, hoor, geen druk – dus dan moest het maar. Goed, als ze dat kind behielden, moest het vast sowieso. De vorige keer dat hij geen zin had gehad in voor een kind zorgen, had dat nu niet metéén de beste uitkomst gegeven, dus goh, misschien moest hij een leren uit zijn fouten. Maar meh. Hij had het nooit op zijn planning gezet, niet nu al, en waar Daniel zichzelf heus wel flexibel vond, werd hij er altijd licht chagrijnig van als hij uit zijn koers geworpen werd. Maar daaroverheen komen was deel van liefde, nam hij aan. En dus zuchtte hij nog één laatste keer, al was het haast ritueel, en hield hij zichzelf voor dat die stralende glimlach van haar, waar die ook moge vandaan komen, een argument op zich was. ‘Natuurlijk wil ik je wel nog zien,’ protesteerde hij. Dat moest ze zelf onderhand al wel weten, hoor. ‘Het gaat allemaal gewoon sneller dan verwacht.’ Zijn eigen planning was ook prima geweest, bedankt, ook al had hij nooit de moeite gedaan om die mee te delen en ook al had hij nooit überhaupt verteld dat hij er één had. Had ze maar moeten raden. ‘Je wil er echt geen gras over laten groeien, hè?’ Of ze konden ook gewoon heel lang verloofd zijn en niets geven om reputatie en imago en al die zooi en dan hoefde hij niets aan te passen! Ja, ja, hij wist ook wel dat dat geen optie was, maar ugh.
  12. AU waarin Daniel degene was die uit de familie gekickt werd in plaats van Aria! - Het was niet zo dat Daniel Bennett niets meer had als hij zijn familie niet had. Het was niet zo dat Daniel niet altijd op zijn pootjes terecht kwam – een kat met negen levens en scherpe klauwen. Het was niet zo dat hij echt iemand nodig had in zijn leven. Hij had alleen zichzelf nodig. Andere mensen… hij had ze graag, hij werd graag omringd door mensen om wie hij gaf, hoe oppervlakkig ook, maar hij had ze niet nódig. Over het algemeen hadden ze hem meer nodig dan hij hen. Dat had hij altijd een fijne balans gevonden. Er zat een zekere vrijheid in de persoon zijn aan wie men zich vastklampte, verlossing in achtergebleven krassen door wanhopige nagels in zijn vel. Maar Aria had zich niet aan hem vastgeklampt. Aria had hem als eerste losgelaten. Of nu ja. Hun ouders, wellicht. Maar hun ouders hadden altijd een bijrol gehad in hun verhaal, een verholen schouwspel in nissen en zuchten en ongeziene blikken. Jaren en jaren geleden had ze hem van het toneel getrapt. Maar God, hij was het beu. De coulissen hadden de duisternis waarin hij zich altijd op zijn plaats had gevoeld, maar de schijnwerpers waren zo, zo aanlokkelijk. Hij was niet goed in niet krijgen wat hij wilde, maar een grootse terugkeer was nooit een optie geweest. Bennetts waren goed in glorie. Bennetts waren beter in andermans glorie smoren tot een graf vol laster. En Bennetts waren met meer, nu, want hij was geen Bennett meer en hij was dat zo, zo, zo beu. Het was klein geweest. Kleine daden, betrekkelijk klein artikel over de tragische dood van meneer en mevrouw Bennett, kleine glimlachjes toen hij het met enig gevoel voor leedvermaak doorspeelde naar zijn lieftallige echtgenote. Grotere passen richting het huis waar Aria nu woonde, een groot gebaar waarmee hij een oude verborgen ingang terug naar zíjn domein trok – toen hij doorheen de stoffige gang ging, kon hij bijna voelen hoe het bestaan van een indringer doorgegeven werd, magische bewakingsspreuken die alleen mensen die deze kloterige woonst op hun duimpje kenden, zouden zien, maar nog meer kon hij oude herinneringen voelen, elke seconde die hij hier met zijn Arietta doorgebracht had – en een grote glimlach waarmee hij Aria begroette. ‘Je bent ouder geworden,’ zei hij, luchtig. Ergens was hij trots op zichzelf dat hij luchtig kon klinken. Hij haatte het om haar terug te zien, haatte dat ze veranderd was in elk opzicht en hij haar nog steeds zo goed herkende, haatte dat hij nauwelijks wist hoe ze nu was, haatte haar, haar, haar, alles wat ze belichaamde en alles wat ze was. Wie ze was. Wie ze voor hem was. Aria. Niet meer zijn Arietta. Ah. Maar dat alles hoefde niet meteen gecommuniceerd te worden.
  13. [1837/1838] Lets be winners by mistake

    Daniel rolde met zijn ogen toen Aria opsomde waarom ze per se wilde trouwen met Owain Cadwgan. Dacht ze echt dat het hem wat kon schelen? Ze kwam hier verdomme binnenhuppelen en zeurde wat over hoezeer ze hem wel niet miste, genoeg, althans, om die verloving alvast op het spel te zetten voor enige tijd met hem, om meteen daarna stomweg te melden dát ze ging trouwen. Had ze dat serieus de beste manier ooit gevonden? Sowieso, had ze trouwen het beste ooit gevonden? Met Owain Cadwgan? Waarom? In vredesnaam? Oh, wacht, die waarom had ze toegelicht. Hij had er alleen maar niet naar geluisterd. ‘Wat attent van je.’ Hij duwde haar hand weg, duwde haar in haar geheel van zich af. Het was niet zo dat hij haar niet meer hoefde als het zo moest, het was niet zo dat hij haar niet ergens alleen maar bij zich wilde houden en ervoor zou zorgen dat Owain nooit meer überhaupt naar haar zou kunnen kijkend, elke potentiële indruk alvast verachtend, maar hij had verdomme geen ingenieuze ideeën over om dat te bewerkstelligen als ze constant haar uiterste best deed om dat toch maar te verijdelen. ‘Stuur me maar een uitnodiging voor die trouw van je.’ Voor zover hij van plan was om ernaar toe te gaan. Sorry, hoor. Hij wierp een blik op de klok. ‘En kan je nu weggaan? Camilla komt over tien minuten thuis en ze heeft je liever niet hier.’ Kst.
  14. [1837/1838] Lets be winners by mistake

    Huh. Daniel greep Aria’s hand vast, deels zonder erover na te denken, puur in de aanname dat niemand wat kon proberen als je altijd wist wat hun handen uitspookten, deels omdat hij gewoon… grip wilde hebben op haar. Op wat ze nu zoal zei. En dat kon hij niet beter als hij haar vast had, maar het zorgde er in elk geval dat ze niet weg kon voor hij terug de touwtjes in handen had. Ze ging trouwen, ze ging trouwen, hij had verdomme zijn broek nog niet aan en ze moest even meegeven dat ze ging trouwen. Ugh. Ergens vroeg hij zich af waarom hij verbaasd was – Aria was nóóit met de staart tussen de benen naar hem teruggekomen als ze niemand anders achter de hand had, net alsof ze op die manier zichzelf toestemming gaf om iets met hem te doen – maar ergens wilde hij het ook niet weten. Gewoon. Omdat aan zichzelf toegeven dat hij wat Aria betrof tien keer naïever was dan hij normaliter was een offer was dat hij nu niet meer bereid was te doen. ‘Met wie?’ vroeg hij, toonloos. Hij wist niet eens waarom hij het vroeg – het bóéíde niet met wie ze trouwde, want hij haatte zijn schoonbroer nu al, verachtte elk bot dat zijn ruggengraat schraagde en keek nu al uit naar het moment dat hij het zou kunnen breken in precies hetzelfde patroon dat Aria keer op keer het deel gereserveerd voor haar en haar alleen in zijn verkoolde hartje trachtte te breken. Het maakte niet uit, evenzeer. Hij wilde Aria gewoon voor hem alleen – en dat was ze al jaren en jaren niet, maar wat hij wilde, had nooit omgekeken naar hoe de werkelijkheid in elkaar zag. Hij wilde haar gewoon. In haar totaliteit. Zonder beloftes aan een ander in een stem waarvan hij wenste dat ze die voor hem zou houden. ‘Was dat je zo belangrijke nieuws? Hm?’
  15. [1837/1838] Lets be winners by mistake

    Ja, best, er was geschiedenis waar rekening mee gehouden diende te worden – hij had een gezin zonder haar, had te veel kinderen daarbuiten om ze allemaal weg te moffelen, had sprongen gemaakt in zijn leven die hij niet had kunnen voorspellen op twintig, net iets te veel, en hij had nog altijd niet Aria van alles op de hoogte gesteld. Was dat ook niet van plan. Als hij negeerde dat hij een hele geschiedenis zonder haar had, hoefde hij zich er geen druk om te maken. Dan kon hij zich frustreren om Aria’s kant van de zaak, om elke dag waar hij niets over wist, maar nu, nu was het zíjn geschiedenis dat een probleem vormde. Ergens. Niet echt, uiteindelijk. ‘Nee, niemand,’ antwoordde hij. Nu ja, de huiselfen waren hier, maar ze had niet op huiselfen gedoeld, nam hij aan. Claire en Chase waren op hun respectievelijke scholen, Camilla was ergens sociaal aan het doen bij een vriendin die hij niet mocht, en God, zelfs als ze geen plannen hadden gehad, had hij iedereen buiten gestuurd om het eenvoudige feit dat hij hier had willen werken zonder gestoord te worden. Maar Aria mocht hem wel storen. Het werd tijd dat ze dat verdomme eens begreep. Hij keek even naar waar Aria hem in vredesnaam naartoe duwde. ‘Wil je serieus naar de eetkamer?’ Van alle kamers…
×