Jump to content

Claire Bennett

Heksen Hoog
  • Content count

    82
  • Joined

  • Last visited

    Never
  • Days Won

    2

Claire Bennett last won the day on September 13 2018

Claire Bennett had the most liked content!

About Claire Bennett

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Gianna

Profile Fields

  1. [1838/1839][15+] Living in the shadows

    Ja joh, ze konden dit heus wel opnieuw doen. Gezellig nu ze op de grond stond, recht voor hem, en niet zomaar langs hem naar de muur kon gluren. Ze wilde hem niet aankijken, maar wilde ook weer niet wegkijken, want Daniel was net een prooidier en als je hem aankeek, liet je zien dat je bereid was om terug te vechten, maar iemand die wegkeek, was gewoon zwak. Maar als je hem weer aankeek, was het net alsof je hem uitdaagde. "Oh, ja hoor," zei ze, zo neutraal mogelijk, terwijl ze haar armen expres langs haar lichaam liet slingeren en Daniel koel aankeek. "Gezellig hier."
  2. [1837/1838][15+] Dance in my storm

    Het zou haar niet moeten verbazen dat Daniel elk moment van de dag zomaar een mes tevoorschijn kon toveren, maar toch staarde ze er een moment verbaasd naar, want waarom, wat wilde hij met een mes doen bij haar, maar een paar tellen later bloedde ze aan alle kanten en voor ze daar iets aan kon doen, voordat ze überhaupt iets kon doen, gooide hij haar naar buiten. "Papa!" smeekte ze, terwijl ze de deurklink vastgreep. "Papa, alsjeblieft! Het spijt me!" Ze haatte zich op dit soort momenten, ze haatte dat ze dit toeliet, dat ze elke keer weer ruzie kregen en dat hij elke keer weer haar grens vond. Dat hij elke keer won en zij verloor, dat ze dan opgaf. Op dit soort momenten wilde ze dat ze er nooit aan was begonnen om zich tegen hem te keren, dat ze dat achtjarige meisje nog was dat enkel en alleen wilde dat Daniel van haar hield en daar alles voor zou doen, en ze walgde van zichzelf, van die zwakte. Ze rammelde aan de deurklink. "Je had gelijk! Ik moet me niet zo door anderen laten misbruiken, ik weet dat je alleen het beste voor me wilt!"
  3. [1837/1838] Ugly confessions

    "Au," klaagde Claire, toen er een kussen in haar gezicht werd gegooid en boos slingerde ze hem enigszins willekeurig Chase's kant terug. Ze was nooit het type dat zelf met van die spreuken aankwam, dat vergat ze eigenlijk altijd, kwam ook niet echt bij haar op, dus behalve als Claire er Daniel bij haalde, en dat deed ze op dit moment niet, kwam Chase er altijd licht vanaf. Frustreerde haar, maar op de één of andere manier bedacht ze nooit om wraak te nemen. En hey, dit keer was ze het met Chase eens. "Oh, je denkt echt dat je alles beter weet, he?" beet ze naar Daniella toe. "Je bent echt ziek." Sowieso dat ze bloed niet uit haar jurk wilde wassen! Hoe was Daniella nooit betrapt? "Wil je wedden hoe lang het duurt voordat ze dood is?" vroeg ze aan Chase. "Ik wed minder dan een week."
  4. [1838/1839][15+] Living in the shadows

    Nou, super, hij en zijn fantastische vrouw zouden uit eten gaan en Claire zou gezellig hier blijven. Misschien, als ze geluk had, dat ze vanavond wat oud brood kreeg om op te knabbelen, als Daniel haar niet zou vergeten, want die kans bestond ook nog eens, als hij en Camilla een andere manier zouden bedenken om zijn zaak te gaan vieren, met behulp van zijn zaakje. Gatver. Haar vader had wat Claire betrof altijd ver uit de buurt van seks mogen blijven, maar helaas, dat genoegen had ze nooit gehad. Hij betrok haar er soms ook nog eens bij, niet op die manier, maar hij had er niet echt zin in om haar weg te sturen, bijvoorbeeld. "Oh, geen idee," zei Claire, gemaakt luchtig, nog steeds koppig naar de muur toe gekeerd. "Je weet nooit hoelang restaurants open blijven, he. Of wat voor soort nieuwe restaurants er bij komen. Je vindt vast wel iets leuks." Zie je, was haar studie toch allemaal voor niets geweest! Nu ze heerlijk in de kelders verborgen was. Over haar moeder had ze niets te zeggen, dus Claire gaf daar geen antwoord op.
  5. [1837/1838] Optional Extra

    Jaha, papa, ze wist heus wel hoe ze een toverstok vast moest houden, maar op dit moment stonden ze even aan dezelfde kant en er was genoeg ruzie tussen hen tweeën dat Claire zich maar vriendelijk liet verbeteren, tot Chase ineens weer van zich moest laten horen. Ze haatte haar broertje, ze haatte het dat hij dacht dat hij haar kon vervloeken en ze haatte het al helemaal dat ze het uitgilde van de pijn toen ze haar toverstok naar hem uitstak. Ze haatte het dat ze nooit goed genoeg was, en zelfs haar snelle spreuk raakte een deurpost in plaats van Chase zelf. Klootzak. Uitgeschreven!
  6. [1837/1838][15+] Dance in my storm

    Ze was niet bang voor hem, ze was niet bang voor hem, ze was niet bang voor hem, zelfs met het hout van de muur in haar rug geperst en zijn vingers stevig om haar arm geklemd, pijnlijk haast, en die meedogenloze blik in zijn ogen en het feit dat ze naakt was, niets had om zichzelf mee te beschermen. Ze was niet bang voor haar eigen vader. Het feit dat ze geen adem leek te kunnen halen en dat ze hem nauwelijks kon verstaan door het bonzen van haar hart en dat er een traan uit haar ooghoek dreigde te ontsnappen, veranderde daar niets aan, want ze was niet bang. "Prima," beet ze tussen haar op elkaar geklemde kaken uit. "Alles beter dan dat jij mijn leven bepaalt!" Maar ze wilde het niet, ze wilde niet dat iemand haar zo zag, ze wilde niet dat iemand haar nu aanraakte. Het enige wat ze wilde was dat haar vader van haar hield zoals zij was. Dat dat genoeg was.
  7. [1838/1839][15+] Living in the shadows

    Amuseerde ze zich hier een beetje... Nou, Daniel, wat dacht je zelf? Natuurlijk amuseerde ze zich hier niet, maar dat was juist de bedoeling. Ze wist best hoe het werkte: ze zat hier zodat het enige lichtpuntje in haar leven haar vader zou zijn en als ze daar niet dankbaar genoeg voor was, zorgde hij dat ze de rest van de tijd pijn zou lijden. Haar handen waren zo onderhand al genezen, maar ze droeg de wonden nog op andere plekken van haar lichaam, kleine steekjes die haar eraan herinnerden dat Daniel het voor het zeggen had en dat hij haar in stukken uiteen zou scheuren en opnieuw op zou bouwen, als ze het niet goed genoeg deed. Maar Claire wilde het niet goed genoeg doen. "Wat leuk voor je," zei ze neutraal, omdat ze iets van antwoord wilde geven. "Dat ga je vanavond vast vieren." Dus doei.
  8. [1837/1838][15+] Dance in my storm

    Waarom probeerde ze het nog? Elke keer weer opnieuw probeerde ze haar grenzen te zetten, heel netjes, met maar een centimeter meer vrijheid, meer mogelijkheid voor haar, en elke weer walste hij er weer overheen, want het was altijd teveel, ze vroeg altijd meer dan hij wilde geven. Het allerliefste gaf hij natuurlijk helemaal niets, het allerliefste hield hij haar voor eeuwig opgesloten in de kelder, met alleen maar tijd voor hem en niets anders, maar ze wilde meer en Claire was het type dat zich niet zo snel gewonnen gaf. "Oké," zei ze dus ook ijzig. "Prima. Ik slaap wel liever op straat, dan dat ik nog één cent van je moet aannemen!" Ze balde haar vuisten en keek gefrustreerd om zich heen. Wat had hij betaald? Het appartement, natuurlijk. Haar kookspullen. Haar bed, haar bank, het tapijt op de grond, haar kleding... Zelfs de kamerjas die ze op dit moment droeg, dus haast triomfantelijk trok Claire de knoop uit de band en gooide ze het zijden ding voor zijn voeten. "Neem alles maar!" Ja, nog steeds beschamend om naakt voor haar vader te staan, maar ze had nu een doel.
  9. Zomer 1838 Claire zat al zolang opgesloten in deze kleine kamer, ergens in de kelder van haar ouderlijk huis, dat ze vergeten was hoelang ze hier al opgesloten zat. Er was ook niets om zich mee te kunnen oriënteren, het licht bleef altijd op dezelfde sterkte branden, er leek weinig regelmaat te zijn in de tijd waarop ze haar eten kreeg, en haar vader... op hem kon je nooit een klok gelijkstellen. Het kon in het midden van de nacht zijn als hij haar bezocht, of vroeg in de ochtend, vlak na het werk, of wekenlang niet, je wist het niet met hem. Hij deed wat hij wilde, wanneer hij het wilde. Het was nou eenmaal niet de eerste keer dat ze hier zat en na een tijdje begon je een routine te bouwen en hield je op met tegen de muren te beuken met dat je eruit wilde. En op dit moment bestond die routine uit dat ze op een matras in de hoek van de kamer lag, terwijl ze naar het plafond staarde en een lijst opstelde van alle gerechten die ze nog nooit eerder had gekookt, maar wel wilde koken zodra ze hier uit kwam. (Als ze er ooit uit zou komen.) Op dit moment zat ze na te denken over het perfecte pad thai recept, toen ze ineens voetstappen hoorde. Haar vader. Koppig draaide Claire zich weg, naar de muur, voordat hij binnenkwam. Privé!
  10. [1837/1838][15+] Dance in my storm

    Het probleem was niet dat ze dacht dat haar vader dom was. Alsof Claire al vanaf het begin van haar leeftijd niet met al Daniels goede kwaliteiten in het gezicht was gegooid, want ze moest haar slimme, sterke, briljante, fantastische, intelligente, ambitieuze, creatieve vader aanbidden, niet waar? Zijn slechte kwaliteiten bestonden niet, hadden nooit bestaan, zouden nooit bestaan, want hij was Daniel Bennett en de wereld draaide om hem en al helemaal haar wereld. En Claire wist dat, had het altijd geweten, want hij was er altijd eerlijk over geweest, en misschien waren haar kleine pogingen van rebellie stom, misschien sloegen ze nergens op, want ze hadden nooit het effect waar ze op hoopte, maar verdomme, ze wilde dat het ophield! Ze wilde dat hij ophield met hypocriet zijn, dat hij toegaf dat hij verkeerd zat, en ja, inderdaad, ze wilde het gewoon niet horen. "Ik negeer je niet," mompelde ze boos. "Ik wil gewoon een deel van mijn leven dat om mij draait! Er is ruimte genoeg daarbuiten voor jou, waarom neem je daar maar geen genoegen mee?" Ze wierp hem een schattende blik toe en voegde toen toe: "Dan zou ik nog meer van je houden dan ik nu al doe."
  11. [1837/1838] And for a moment, I forget to worry

    Voor een moment lang durfde ze niet eens adem te halen, alsof ze de woorden terug kon nemen als ze maar stil genoeg was, niet bewoog, maar Daniel wist het toch altijd weer uit haar te lokken, in de vorm van een hap naar adem en een kreet, toen hij achteloos haar andere vingers brak. Oh, voor zijn doen was het vast liefdevol, maar de pijn in haar handen zei iets anders. Het geschreeuw van de muren duwde het nog even extra naar binnen. Ja, ze haatte hem. Ze haatte hem vanwege de scherven van haar vingers, het gegil dat ze niet kon ontsnappen, zelfs niet als ze zoveel mogelijk oprolde en haar pijnlijke handen over haar oren sloeg. Ze haatte dat hij haar dit aandeed, telkens weer. Ze haatte het dat als hij de deur weer zou openen, haar vingers zou genezen en het gegil zou stoppen, ze hem dankbaar zou zijn. Ze haatte het dat ze op een gegeven moment op zou geven en alles voor hem zou doen. Uitgeschreven!
  12. [1837/1838][15+] Dance in my storm

    Daniel had haar zoveel geleerd, eigenlijk, dus ja, misschien dat hij haar ooit had geleerd om niet midden in een gesprek weg te gaan, maar hij hield zichzelf ook nooit aan die regels. Hoevaak was Daniel wel niet midden in een zin vertrokken omdat hij zich verveelde? Hij was zelfs halverwege tijdens haar zesde verjaardagsfeest weggelopen! Dat wist ze ook alleen maar omdat het één van de weinige verjaardagsfeestjes was die ze had gekregen. Haar ouders waren fascinerend. "Wat wil je dat ik doe, dan?" vroeg ze, terwijl ze geërgerd haar handen in haar zij zette. "Vertel het me, stap voor stap, zodat ik voor eens een keer niets verkeerds kan doen omdat ik je gedachten niet kan lezen!"
  13. [1837/1838] And for a moment, I forget to worry

    Het was niet de eerste keer dat Claire ooit iets gebroken had, het was niet eens de eerste keer dat Daniel haar vingers brak, dus ergens deed de pijn haar niets, het was maar de zoveelste herinnering dat ze kwetsbaar was, niets wat ze niet eerder had meegemaakt. Het was ook niet de actie zelf, het breken van haar vingers, maar wat het betekende: haar gesmeek was nutteloos geweest. Ze had het verdomme moeten weten, wist Claire, terwijl de tranen in haar ogen sprongen en haar linkerhand troostend, beschermend, om haar rechterhand sloeg. Ze had verdomme moeten weten dat vanaf het begin dat Daniel haar had gezien, hij zijn conclusies had getrokken en dat er niets was wat Claire had kunnen doen of zeggen om hem van gedachten te laten veranderen. Ze had haar boosheid in moeten slikken, zijn straf moeten ondergaan en dan was alles vanzelf weer goed gekomen, want ging het niet elke keer zo? Behalve dat ze het nooit zo deed, dan. Behalve dat ze nooit direct toegaf, op haar rug rolde alsof ze een hond was die aan de ander moest laten zien dat ze onderdanig was, behalve dat ze altijd van nature moeilijk deed. Omdat ze moeilijk was. "Ik haat je," spuugde ze dus naar hem toe, terwijl ze nog steeds van de vloer naar hem opkeek. "Dit vergeef ik je nooit!" Het had nooit ook maar enig nut om dat te zeggen, Daniel zou er heus niet minder hard om de deur dichtslaan en de sleutel omdraaien, maar het was het enige wat ze nu over haar lippen kon verkrijgen. Uiteindelijk kon ze nooit goed liegen tegen haar vader.
  14. [1837/1838] And for a moment, I forget to worry

    Natuurlijk had Claire in de ogen van Daniel van alles gedaan, maar het was niet eerlijk als ze zich aan de maatstaven van Daniel zou moeten vergelijken, want dan schoot ze altijd tekort. Hij wilde iemand die keurig op hem zat te wachten, die nooit zeurde, die altijd vriendelijk naar hem glimlachte en ja en amen zei op alles wat hij wilde en geen eigen ambitie had, geen eigen wensen. En Claire was geen robot, Claire had dat allemaal en ze kon het niet trekken om alles af te moeten sluiten. Leek erop dat ze het wel moest doen. "Alsjeblieft," smeekte ze hem, terwijl ze zich wanhopig vastgreep aan zijn gewaad. "Ik zal het proberen, oké? Ik zal alles doen wat je zegt, maar sluit me niet weer op!" Want ze kon er niet op vertrouwen dat hij haar niet liet verhongeren, want ze mocht nu dan wel zijn favorietje zijn, als het aan Daniel lag kon hij elke seconde daar iets anders over beslissen en dan vond hij het heus niet erg om haar voor eeuwig op te sluiten in de kerkers en haar te vergeten. Oeps, wat naar, nou ja, ik maak wel weer een nieuwe. "Papa, ik houd van je..." Laat dat op dit moment genoeg zijn, laat dat alsjeblieft genoeg zijn.
  15. [1837/1838][15+] Dance in my storm

    Claire zuchtte diep terwijl ze meer achterover leunde, want man, wat was haar vader vermoeiend, zeg. Ze hadden voor één moment samen gewerkt, was dat niet veel belangrijker dan die stomme ideeën die hij over haar had? Oh nee, ze ging af en toe met een man naar bed!!! Nee, dan was ze echt niet te vertrouwen, hoor, stel je voor. "Niet al mijn tijd," zei ze kil tegen hem. "Lijkt me nogal vermoeiend." Ja, ze had soms haar behoeften, wat raar, maar ze wisten allebei ook wel dat het niet op hetzelfde niveau was als haar vader. Niemand zat op hetzelfde niveau van lust als haar vader, bah. "Ik wil een douche nemen," zei ze, terwijl ze opstond. "Dus dag, het was leuk om je te zien, tot later." Blabla.
×