Jump to content

Claire Bennett

Heksen Hoog
  • Content count

    71
  • Joined

  • Last visited

    Never
  • Days Won

    2

Claire Bennett last won the day on September 13 2018

Claire Bennett had the most liked content!

About Claire Bennett

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Gianna

Profile Fields

  1. [1837/1838] And for a moment, I forget to worry

    Voor een moment lang durfde ze niet eens adem te halen, alsof ze de woorden terug kon nemen als ze maar stil genoeg was, niet bewoog, maar Daniel wist het toch altijd weer uit haar te lokken, in de vorm van een hap naar adem en een kreet, toen hij achteloos haar andere vingers brak. Oh, voor zijn doen was het vast liefdevol, maar de pijn in haar handen zei iets anders. Het geschreeuw van de muren duwde het nog even extra naar binnen. Ja, ze haatte hem. Ze haatte hem vanwege de scherven van haar vingers, het gegil dat ze niet kon ontsnappen, zelfs niet als ze zoveel mogelijk oprolde en haar pijnlijke handen over haar oren sloeg. Ze haatte dat hij haar dit aandeed, telkens weer. Ze haatte het dat als hij de deur weer zou openen, haar vingers zou genezen en het gegil zou stoppen, ze hem dankbaar zou zijn. Ze haatte het dat ze op een gegeven moment op zou geven en alles voor hem zou doen. Uitgeschreven!
  2. [1837/1838] Dance in my storm

    Daniel had haar zoveel geleerd, eigenlijk, dus ja, misschien dat hij haar ooit had geleerd om niet midden in een gesprek weg te gaan, maar hij hield zichzelf ook nooit aan die regels. Hoevaak was Daniel wel niet midden in een zin vertrokken omdat hij zich verveelde? Hij was zelfs halverwege tijdens haar zesde verjaardagsfeest weggelopen! Dat wist ze ook alleen maar omdat het één van de weinige verjaardagsfeestjes was die ze had gekregen. Haar ouders waren fascinerend. "Wat wil je dat ik doe, dan?" vroeg ze, terwijl ze geërgerd haar handen in haar zij zette. "Vertel het me, stap voor stap, zodat ik voor eens een keer niets verkeerds kan doen omdat ik je gedachten niet kan lezen!"
  3. [1837/1838] And for a moment, I forget to worry

    Het was niet de eerste keer dat Claire ooit iets gebroken had, het was niet eens de eerste keer dat Daniel haar vingers brak, dus ergens deed de pijn haar niets, het was maar de zoveelste herinnering dat ze kwetsbaar was, niets wat ze niet eerder had meegemaakt. Het was ook niet de actie zelf, het breken van haar vingers, maar wat het betekende: haar gesmeek was nutteloos geweest. Ze had het verdomme moeten weten, wist Claire, terwijl de tranen in haar ogen sprongen en haar linkerhand troostend, beschermend, om haar rechterhand sloeg. Ze had verdomme moeten weten dat vanaf het begin dat Daniel haar had gezien, hij zijn conclusies had getrokken en dat er niets was wat Claire had kunnen doen of zeggen om hem van gedachten te laten veranderen. Ze had haar boosheid in moeten slikken, zijn straf moeten ondergaan en dan was alles vanzelf weer goed gekomen, want ging het niet elke keer zo? Behalve dat ze het nooit zo deed, dan. Behalve dat ze nooit direct toegaf, op haar rug rolde alsof ze een hond was die aan de ander moest laten zien dat ze onderdanig was, behalve dat ze altijd van nature moeilijk deed. Omdat ze moeilijk was. "Ik haat je," spuugde ze dus naar hem toe, terwijl ze nog steeds van de vloer naar hem opkeek. "Dit vergeef ik je nooit!" Het had nooit ook maar enig nut om dat te zeggen, Daniel zou er heus niet minder hard om de deur dichtslaan en de sleutel omdraaien, maar het was het enige wat ze nu over haar lippen kon verkrijgen. Uiteindelijk kon ze nooit goed liegen tegen haar vader.
  4. [1837/1838] And for a moment, I forget to worry

    Natuurlijk had Claire in de ogen van Daniel van alles gedaan, maar het was niet eerlijk als ze zich aan de maatstaven van Daniel zou moeten vergelijken, want dan schoot ze altijd tekort. Hij wilde iemand die keurig op hem zat te wachten, die nooit zeurde, die altijd vriendelijk naar hem glimlachte en ja en amen zei op alles wat hij wilde en geen eigen ambitie had, geen eigen wensen. En Claire was geen robot, Claire had dat allemaal en ze kon het niet trekken om alles af te moeten sluiten. Leek erop dat ze het wel moest doen. "Alsjeblieft," smeekte ze hem, terwijl ze zich wanhopig vastgreep aan zijn gewaad. "Ik zal het proberen, oké? Ik zal alles doen wat je zegt, maar sluit me niet weer op!" Want ze kon er niet op vertrouwen dat hij haar niet liet verhongeren, want ze mocht nu dan wel zijn favorietje zijn, als het aan Daniel lag kon hij elke seconde daar iets anders over beslissen en dan vond hij het heus niet erg om haar voor eeuwig op te sluiten in de kerkers en haar te vergeten. Oeps, wat naar, nou ja, ik maak wel weer een nieuwe. "Papa, ik houd van je..." Laat dat op dit moment genoeg zijn, laat dat alsjeblieft genoeg zijn.
  5. [1837/1838] Dance in my storm

    Claire zuchtte diep terwijl ze meer achterover leunde, want man, wat was haar vader vermoeiend, zeg. Ze hadden voor één moment samen gewerkt, was dat niet veel belangrijker dan die stomme ideeën die hij over haar had? Oh nee, ze ging af en toe met een man naar bed!!! Nee, dan was ze echt niet te vertrouwen, hoor, stel je voor. "Niet al mijn tijd," zei ze kil tegen hem. "Lijkt me nogal vermoeiend." Ja, ze had soms haar behoeften, wat raar, maar ze wisten allebei ook wel dat het niet op hetzelfde niveau was als haar vader. Niemand zat op hetzelfde niveau van lust als haar vader, bah. "Ik wil een douche nemen," zei ze, terwijl ze opstond. "Dus dag, het was leuk om je te zien, tot later." Blabla.
  6. [1837/1838] Optional Extra

    Op dit soort momenten was haar vader de beste man op de hele wereld en kon ze zich nauwelijks voorstellen dat ze ooit gek van hem werd of iemand anders zou willen. Want op dit soort momenten was hij er gewoon voor haar, maakte hij alles goed en voelde het even alsof hij haar niet elk moment aan de kant kon gooien omdat hij aandacht wilde van iemand anders en zij weer eens niet goed genoeg was. "Oké, papa," knikte ze blij naar hem, want als ze ergens van hield, was het dat hij trots op haar kon zijn, en dus pakte ze snel haar toverstok erbij en gooide ze snel een spreuk naar Chase toe waarbij hij het gevoel zou krijgen dat hij in brand stond. Voor een extra effect zette ze ook zijn wenkbrauwen in de fik.
  7. [1837/1838] And for a moment, I forget to worry

    Daniel mocht haar dan wel ooit verboden hebben om in de kelder te komen, dat betekende niet dat ze er nooit was geweest. Een paar keer uit zichzelf, om om zich heen te kijken, want natuurlijk kon ze iets als een verboden ruimte niet weerstaan, en een paar keer omdat haar lieftallige vader boos op haar was geworden (soms voor iets serieus, soms voor iets kleins, zoals die ene keer dat ze vergeten was om koffiemelk in zijn koffie te doen en die andere keer toen ze haar teen had gestoten en hij vond dat ze te teveel lawaai maakte). De kelder was nog steeds aanwezig in haar grootste nachtmerries, ondanks alles wat ze sindsdien had gezien, en dus werd ze redelijk bleek toen Daniel haar door de gangen heen duwde. "Nee," smeekte ze, toen hij haar in de kelder gooide en zo snel als ze kon vloog ze naar hem toe. "Nee, doe het niet!" Van haar woede was nog steeds wel wat over, ze voelde het onder haar huid, giftig als een slang, maar ze wilde eruit, nu, voordat de deur dicht kon klappen, voordat hij weg zou lopen en haar voor uren, dagen, maanden achter zou laten. "Ik heb niets gedaan!"
  8. [1837/1838] And for a moment, I forget to worry

    De waarschuwingsbellen in haar eigen hoofd dat ze een grens aan het overschrijden was, hoorde ze heus wel, maar Claire was zo kwaad dat hij dit nu deed, midden op straat, nadat ze hem nog zo vriendelijk had begroet, enkel en alleen omdat ze het aandurfde om een vriend te hebben. Om een klein gedeelte van haar leven voor zichzelf in te richten. Daar was ze sowieso altijd al boos over, maar soms kon ze die woede negeren, of soms voelde ze hem gewoon nauwelijks. Maar elke keer dat Daniel het weer naar boven bracht, werd het moeilijker om het te negeren. "Ja," spuugde ze dus ook koppig naar hem toe. "Ik gedraag me zoals ieder ander meisje van mijn leeftijd en dat jij daar een probleem mee hebt ligt aan jou," zei ze, terwijl ze naar hem wees, "en niet aan mij. Dus misschien moet je eens goed naar jezelf kijken." Het voelde goed om die woorden er eindelijk uit te gooien.
  9. [1837/1838] And for a moment, I forget to worry

    Claire wist best dat ze zich niet altijd aan de regels hield, maar was dat echt haar schuld? Het was haar vader die de meest arbitraire regels verzond en vervolgens ook nog eens willekeurig toepaste. De ene dag mocht ze gerust de hele dag weg zijn want hij had andere dingen te doen en dan liep ze hem voor de voeten, de volgende dag moest ze stipt na school thuis zijn, nee, wacht, eigenlijk sloeg het helemaal nergens op dat ze naar school ging, want ze moest thuis blijven want hij had aandacht nodig. Volgens haar vader hoorde haar gehele leven om hem te draaien, precies op de manier zoals hij dat wilde. Ze kon niet voorspellen wanneer hij wat wilde, niemand kon dat voorspellen, maar ze moest zich er wel naar schikken. En dat betekende blijkbaar dat ze niet eens een klasgenoot als vriend kon hebben, want dat maakte haar onbetrouwbaar. "En wat doe ik dan dat zo erg is?" siste ze boos naar haar vader, terwijl ze zijn lichaamstaal kopieerde en ook haar armen over elkaar sloeg. "Ga ik vreemd? Heb ik tachtig buitenechtelijke kinderen? Heb ik een kind met mijn eigen broer?! Misschien moet je eerst eens naar jezelf kijken voordat je alles op mij afreageert! Ik heb niets verkeerds gedaan!"
  10. [1837/1838] Optional Extra

    Soms voelde Claire zich schuldig over wat Daniel in haar naam Chase allemaal aandeed, maar nooit lang of sterk genoeg om haar vader daadwerkelijk te vragen het allemaal wat minder te doen. Ze vertelde zichzelf maar dat als Daniel zich niet tegen Chase gekeerd had, hij zich op de één of andere manier wel tegen haar gekeerd zou hebben. Deed hij nog vaak genoeg, hoor, Daniel was nou eenmaal het type dat mensen straffen serieus nam en zijn ongenoegen met veel liefde uitte. Het was wat dat betrof veiliger om de aandacht zoveel mogelijk op Chase af te schuiven en de momenten dat Daniel lief was voor zichzelf te houden. Die momenten wilde ze sowieso niet graag delen. "Je hebt gelijk, papa," glimlachte ze lief tegen haar vader, terwijl het gekraak van zijn botten nog zoemde in haar oren. "Ik ben vaak te lief voor de wereld." Ze keerde zich nu naar Chase, terwijl ze kil naar hem glimlachte. "Ik hoop dat je je lesje geleerd hebt. Zo horen broers en zussen elkaar niet te behandelen." Was natuurlijk compleet zijn schuld, hij was begonnen.
  11. [1837/1838] Dance in my storm

    Hammond leek er nog steeds niets van te begrijpen, idioot die hij was, maar hij wilde blijkbaar geen ruzie, dus hij gooide snel zijn handen omhoog. "Oké, oké, ik wil niemand het verkeerde beeld geven." Hij leek nog even twijfelend een blik te werpen op Claire, alsof hij nog iets wilde zeggen, maar toen ze hem strak aankeek schudde hij zijn hoofd en pakte hij snel zijn spullen om te vertrekken. Nou, dat was ook weer opgelost. "Nog meer thee?" vroeg ze vrolijk aan haar vader.
  12. [1837/1838] And for a moment, I forget to worry

    Die kille toon van hem had genoeg een waarschuwing moeten zijn, want Daniel deed over het algemeen niet aan kil, behalve als hij boos was en dan had Claire sowieso moeten weten dat ze gevaarlijk bezig was. Daniel die kil was was een waarschuwing, want hoewel je nooit wist hoe hij zou reageren, of hij alleen een standje zou geven of haar een jaar lang in een toren op zou sluiten, was het altijd dom om gewoon door te gaan. Maar Claire was rebels en Claire wilde gewoon dat haar vader zich eens normaal zou gedragen en Claire wilde dat hij niet zo moeilijk deed. "Hij?" vroeg ze en ze wierp een blik over haar schouder. "Gewoon een klasgenoot. Ik had een vak met hem samen en hij heeft me eens geholpen met een opdracht." Dus doe normaal. "En hoe gedraag ik me dan?" vroeg ze verontwaardigd en als vanzelf zette ze een stap naar achteren. "Mag ik geen vrienden hebben? Is dat wat je nu zegt?"
  13. Vrijdag 25 mei 1838 - einde van de middag - vlak voor de ingang van de universiteit Als Claire wist dat haar vader in de buurt was zou ze zich misschien anders hebben gedragen. Misschien dat ze dan ietwat minder lang met haar klasgenoot zou praten, ietwat minder uitbundig had gelachen, hem niet een kus op zijn wang had gedrukt toen ze afscheid namen. Maar al die dingen had ze wel gedaan, zonder er ook maar enigszins over na te denken, zelfs toen ze zich omdraaide en plotseling haar vader zag staan. "Oh, hallo!" begroette ze hem vrolijk. Ja, hij keek een beetje duister, maar je wist maar nooit hoe Daniel Bennett zich voelde en daarbij dacht Claire niet dat ze iets mis had gedaan, dus trippelde ze vrolijk naar hem toe en drukte ze hem een kus op de wang. Precies op dezelfde locatie als haar klasgenoot, ach. "Ik wist niet dat je langs zou komen, wat leuk!" Privé!
  14. [1837/1838] Ugly confessions

    Oh god, sorry hoor, dat vergif niet dramatisch genoeg was voor Daniella Ingram. Claire rolde zo hard met haar ogen dat het haar bijna pijn deed, maar kom op?! Hoezo zou je één heel geschikt medium van moord achterwege laten alleen omdat het niet dramatisch was?! "Sorry hoor, dat ik er geen zin heb om straks mijn vaders bloed uit mijn jurk te moeten wassen," beet ze naar Daniella. "Maar het is toch belachelijk om te denken dat hij je niet aan ziet komen met een mes?!" Nee, vergif was veel beter voor verrassingen. En ja, oké, haar vader kende veel tegenvergif, maar toch niet alles? Hoopte ze. "Jij bent niet zo goed als je denkt," mompelde ze boos naar Chase, terwijl ze zich verontwaardigd achterover liet vallen in haar stoel. Echt, ze wist niet wie ze op dit moment meer haatte... Oké, ja, dat was Daniella. En daarna haar vader. Misschien moest ze Daniella vergiftigen, dan kon dat stomme kind ook niet zeuren over dat ze een mes moesten gebruiken. "Ik heb een goed idee, jij stormt er gewoon op af met een mes en als hij daar door is afgeleid vergiftigen wij hem, oké? Dag, Daniella!" Kon ze in één klap van allebei af komen. Dat beviel haar wel. Moest ze nog wel een manier vinden om van Chase af te komen, maar daar kwam ze vast wel uit.
  15. [1837/1838] Dance in my storm

    Overbezorgd. Claire begon bijna hysterisch te giechelen, want ze wist heus wel wat Daniel wel of niet over zijn schoonzoon zou denken en zover zou het ook niet komen. Oh, Claire vond Hammond wel oké, hoor, deed braaf alles wat ze van hem wilde, maar ze zag zichzelf niet zo direct met hem trouwen. Het ging gewoon om het principe, om dat haar vader zich niet met haar leven moest bemoeien, en als hij dat gedoe eenmaal los zou laten zou ze zelf wel een goede kandidaat zoeken. Maar de manier waarop hij naar Hammond keek voelde eerder alsof Claire een koe naar de slacht toe leidde dan dat ze een statement maakte. Verdomme. Geërgerd zuchtte ze en trok ze zich los uit Hammonds greep. "Je mag gaan," gebaarde ze naar hem, terwijl ze netjes haar kamerjas weer om zich heen trok. "Ik heb genoeg van je." Hammond keek haar niet begrijpend aan. "Claire... lieverd... waar heb je het over?" Ugh, mannen. Ze rolde met haar ogen samenzwerend richting Daniel.
×