Jump to content

Claire Bennett

Heksen Hoog
  • Content count

    58
  • Joined

  • Last visited

    Never
  • Days Won

    2

Claire Bennett last won the day on September 13 2018

Claire Bennett had the most liked content!

About Claire Bennett

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Gianna

Profile Fields

  1. Vrijdag 25 mei 1838 - einde van de middag - vlak voor de ingang van de universiteit Als Claire wist dat haar vader in de buurt was zou ze zich misschien anders hebben gedragen. Misschien dat ze dan ietwat minder lang met haar klasgenoot zou praten, ietwat minder uitbundig had gelachen, hem niet een kus op zijn wang had gedrukt toen ze afscheid namen. Maar al die dingen had ze wel gedaan, zonder er ook maar enigszins over na te denken, zelfs toen ze zich omdraaide en plotseling haar vader zag staan. "Oh, hallo!" begroette ze hem vrolijk. Ja, hij keek een beetje duister, maar je wist maar nooit hoe Daniel Bennett zich voelde en daarbij dacht Claire niet dat ze iets mis had gedaan, dus trippelde ze vrolijk naar hem toe en drukte ze hem een kus op de wang. Precies op dezelfde locatie als haar klasgenoot, ach. "Ik wist niet dat je langs zou komen, wat leuk!" Privé!
  2. [1837/1838] Ugly confessions

    Oh god, sorry hoor, dat vergif niet dramatisch genoeg was voor Daniella Ingram. Claire rolde zo hard met haar ogen dat het haar bijna pijn deed, maar kom op?! Hoezo zou je één heel geschikt medium van moord achterwege laten alleen omdat het niet dramatisch was?! "Sorry hoor, dat ik er geen zin heb om straks mijn vaders bloed uit mijn jurk te moeten wassen," beet ze naar Daniella. "Maar het is toch belachelijk om te denken dat hij je niet aan ziet komen met een mes?!" Nee, vergif was veel beter voor verrassingen. En ja, oké, haar vader kende veel tegenvergif, maar toch niet alles? Hoopte ze. "Jij bent niet zo goed als je denkt," mompelde ze boos naar Chase, terwijl ze zich verontwaardigd achterover liet vallen in haar stoel. Echt, ze wist niet wie ze op dit moment meer haatte... Oké, ja, dat was Daniella. En daarna haar vader. Misschien moest ze Daniella vergiftigen, dan kon dat stomme kind ook niet zeuren over dat ze een mes moesten gebruiken. "Ik heb een goed idee, jij stormt er gewoon op af met een mes en als hij daar door is afgeleid vergiftigen wij hem, oké? Dag, Daniella!" Kon ze in één klap van allebei af komen. Dat beviel haar wel. Moest ze nog wel een manier vinden om van Chase af te komen, maar daar kwam ze vast wel uit.
  3. [1837/1838] Dance in my storm

    Overbezorgd. Claire begon bijna hysterisch te giechelen, want ze wist heus wel wat Daniel wel of niet over zijn schoonzoon zou denken en zover zou het ook niet komen. Oh, Claire vond Hammond wel oké, hoor, deed braaf alles wat ze van hem wilde, maar ze zag zichzelf niet zo direct met hem trouwen. Het ging gewoon om het principe, om dat haar vader zich niet met haar leven moest bemoeien, en als hij dat gedoe eenmaal los zou laten zou ze zelf wel een goede kandidaat zoeken. Maar de manier waarop hij naar Hammond keek voelde eerder alsof Claire een koe naar de slacht toe leidde dan dat ze een statement maakte. Verdomme. Geërgerd zuchtte ze en trok ze zich los uit Hammonds greep. "Je mag gaan," gebaarde ze naar hem, terwijl ze netjes haar kamerjas weer om zich heen trok. "Ik heb genoeg van je." Hammond keek haar niet begrijpend aan. "Claire... lieverd... waar heb je het over?" Ugh, mannen. Ze rolde met haar ogen samenzwerend richting Daniel.
  4. [1837/1838] Optional Extra

    Diep van binnen grijnsde Claire zoals ze elke keer grijnsde als Chase door haar vader weer op zijn plek gezet werd. Ze vond het heerlijk, echt waar, als haar vader voor haar opkwam en haar eraan herinnerde dat zij het belangrijkste onderdeel van zijn leven was. Ja, blabla, mama bestond, maar wie gaf er nou om Camilla Bennett als Claire er was? Dus ga weg, Chase. Of nee, ga nog niet weg, want eerst wilde Claire dat hij bestraft werd. "Nou, iets met zijn handen," zei Claire smalend, terwijl ze haar hoofd netjes naar haar vader kantelde zodat hij het beste zicht had op haar wond. "Dan leert hij wel dat hij niets meer moet gooien. Misschien moet je al zijn vingers breken?" Kon erger, Chase, wees blij dat je zus in een goede bui was.
  5. [1837/1838] Dance in my storm

    Oh shit. Het was er zomaar uitgevallen, maar natuurlijk vond haar vader het vreselijk als ze weer een verzoekje maakte over wanneer hij wel of niet kon werken. (Eigenlijk was ik niet duidelijk en zei ze het tegen Hammond, maar anders moet je je hele post aanpassen en ik ben lief.) "Oh, je hebt helemaal gelijk," glimlachte ze verontschuldigend. "Waar zit ik toch met mijn hoofd?" Ze lachte even en kroop wat dichter tegen Hammond aan, om precies te laten merken waar haar hoofd zogenaamd zat. "Oh, maar ik zou zo graag willen koken..." Ze zuchtte verdrietig, maar verdomme, dit was vervelend. Als ze zelf niet kookte was het voor haar vader nog makkelijker om vergif toe te voegen dan het al was. "Maar als er echt niets anders opzit..." Ze keek haar vader strak aan.
  6. [1837/1838] Ugly confessions

    Ze haatte Daniella. Natuurlijk haatte Claire haar, ze haatte eerlijk gezegd elk kind dat aan Daniel ontsprongen was, want elk kind betekende dat ze niet zijn gehele aandacht kreeg, zelfs als de manier waarop hij haar die aandacht gaf haar bij voorbaat al ergerde. Zij was zijn beste dochter, vond Daniel zelf ook, dus kon de rest even opdonderen? Oh ja, ze hadden het over dat ze Daniel gingen vermoorden. "Denk je soms dat ik een kleuter ben?" siste ze naar Daniella, terwijl ze boos opsprong. "Die nog nooit iemand heeft vermoordt en die gaat huilen zodra ze een beetje bloed ziet? Ik weet zeker dat ik meer mensen heb vermoord dan jij!" Ze haatte Daniella, haatte, haatte, haatte haar zo erg. Maar ze ging zich echt niet laten wegpesten uit dit plot, ze was alleen van plan om zodra ze hun vader uitgeschakeld had, Daniella uit te schakelen. "We gaan hem toch niet echt neersteken?" zuchtte ze. "Dat ziet papa komen. Nee, het moet met vergif." Waar, geheel toevallig, zij het meeste vanaf wist. Duh.
  7. [1837/1838] You play such wicked games

    Ja, er waren vast betere manieren, maar als het aan haar vader lag, deed Claire niets anders dan op de bank op hem zitten te wachten, zonder hem het idee te geven dat ze op hem wachtte. Het moest geen verplichting zijn, natuurlijk, dat hij tijd met haar moest doorbrengen, maar wel een verplichting voor haar, want haar leven draaide om hem. Hij kon haar met alle rust tachtig dagen negeren, zodat hij met wie dan ook naar bed kon, maar andersom mocht ze het echt niet wagen. "Nee, papa, ik beloof het," zei ze echter wel, hoewel ze nu al wist dat ze die belofte ooit zou verbreken, maar ook dat ze hem dan opnieuw zou maken. Ze glimlachte, liefjes, door haar tranen heen. "Ik zal altijd tijd voor je vrijmaken." Finished!
  8. [1837/1838] Dance in my storm

    De locatie was tenminste vastgesteld, dat was wel goed, maar waarom moest haar vader per se weer alles onder controle willen hebben en zelf een datum uitkiezen? Zaterdag ging helemaal niet. Nou ja, zaterdag ging wel, verklaarde Hammond ook snel met een: "Oh ja, ik heb op zaterdag altijd vrij!" en Claire kon hem wel slaan. Hoe kon hij zo dom zijn om haar vader vriendelijk te melden wanneer hij niet op het schouwerskantoor zat? Ja, hij wist nergens van af, maar was dat echt een excuus? Hoorde je niet een klein beetje paranoïde te zijn als schouwer? "Zaterdag is geen goed idee," zuchtte Claire 'spijtig'. "Ik had eigenlijk gehoopt dat we weer een vader/dochter dag konden hebben, papa?" Ze keek Daniel lief aan. "Waarom neem je zondag niet vrij en werk je in plaats daarvan op zaterdag?" Hammond leek er weinig van te begrijpen, maar knikte wel vriendelijk. Hij luisterde zo goed. Eigenlijk zonde dat haar vader hem waarschijnlijk snel zou vermoorden.
  9. [1837/1838] You play such wicked games

    Ze voelde zich altijd zo zwak op dit momenten. Haar vader kon met één woord, één actie, de rest van haar leven beïnvloeden. Hij kon besluiten dat ze een andere studie moest doen, dat ze helemaal niet meer moest studeren, dat het enige wat ze ooit nog moet doen was in een zolderkamer zitten tot hij langs kwam om haar aandacht op te eisen. En ze zou er dan dankbaar voor zijn ook, dat kon ze nu al voorspellen, dankbaar dat hij langs was gekomen en haar voor een moment zou bevrijden uit de monotonie van haar leven, terwijl hij degene was die het haar had aangedaan. Want zo werkte het met haar vader. Hij deed haar van alles aan, allemaal maar met het excuus dat het goed voor haar was, en ze moest het maar ondergaan. "Nee, papa," zei ze zachtjes, en ze liet haar blik onderdanig naar beneden vallen. "Ik wilde je straffen, denk ik." Ze balde haar vuisten, boos om de leugen die ze nu moest breien, maar er zat gewoon niets anders op. "Ik heb je de laatste tijd gemist, en ik wilde dat je je voor een moment voelde zoals ik me voelde... Alleen. Jaloers." Ze schudde haar hoofd en liet twee tranen naar beneden voelen. "Maar dat was verkeerd van me. Het spijt me zo, papa..." Ze vroeg niet of hij haar wilde vergeven... nadat hij tegen haar was uitgevallen vergaf hij het haar altijd.
  10. [1837/1838] Dance in my storm

    Ergens geloofde Claire niet dat Daniel zich echt zorgen om haar maakte. Ja, ze hield van haar vader, maar ze wist niet of haar vader ook van haar hield, of van het concept 'dochter'. Had hij ook zo overbezorgd gedaan als ze niet Claire was geweest, maar net iemand anders? Was het niet gewoon dat hij aandacht wilde, van wie dan ook, en dat ze geheel toevallig de persoon was geweest die die eer had gekregen? Dus ze glimlachte even minzaam terug. "In het atrium," vertelde Hammond liefhebbend en hij kneep even zachtjes in haar hand. "Ze botste zo tegen me op." Helemaal niet uitgepland, natuurlijk. "En toen kwamen we eventjes aan de praat..." Met totaal niet van tevoren uitgekozen gespreksonderwerpen. "En toen vroeg ik haar of ze een kopje koffie wilde halen." Na absoluut niet veel subtiele hints. "En toen is het vanzelf gegroeid..." Claire glimlachte naar hem en legde voor een moment haar hoofd op zijn schouder. "Oh, gezellig!" kirde ze. "Maar weet je, waarom doen we het niet hier? Dan kook ik een etentje en dan kunnen jij en mama kennis maken met Hammond." Dat was waarschijnlijk de minste kans op een vergiftiging. "Misschien kun je vrijdag vrij nemen, lieverd? Dan kun je al je vrienden op werk vertellen dat je eindelijk mijn ouders gaat ontmoeten," lachte Claire. Ja, papa, ze kon best wel ervoor zorgen dat iedereen op het schouwersdepartement wist dat Hammond die avond bij haar was.
  11. [1837/1838] Optional Extra

    Claire pruilde direct toen ze haar vader zag, als bij donderklap verdween de triomfantelijke glimlach van haar gezicht om plaats te maken voor een 'ik ben zo zielig' gezichtsuitdrukking. Gelukkig bloedden hoofdwonden altijd belachelijk veel voor de kleine wondjes die het eigenlijk waren. Ja, ze voelde zich wel wat duizelig, maar het ging vooral om het bloed, dat moest zoveel mogelijk voor haar spreken. "Chase en ik waren gewoon aan het praten en plotseling werd hij zo boos." Claire wierp een trieste 'mijn broertje haat me en ik snap echt niet waarom' blik naar beneden. "En toen gooide hij een vaas naar me!" Snel, papa, pak hem!
  12. [1837/1838] You play such wicked games

    "Dat kun je niet maken!" protesteerde Claire boos, terwijl ze overeind sprong puur en alleen om ruimte tussen haar en Daniel te scheppen, maar... natuurlijk kon hij dat wel maken en natuurlijk zou hij het ook daadwerkelijk doen, want het was haar vader en als er iemand was die niet van lege dreigementen hield was het wel Daniel. Dat besef druppelde langzaam bij haar naar binnen en dus maakte de woede langzamerhand plaats voor paniek. "Oh papa," zei ze en ze schoof weer op de bank. "Het spijt me, ik had niet zo tegen je uit moeten vallen." Ze keek hem zo smekend mogelijk aan en zette haar allerbeste 'mijn papa is de beste papa in de wereld' glimlach op. "Natuurlijk schuif ik alles voor je aan de kant. Ik wil heel graag studeren, maar jij bent het allerbelangrijkste in mijn leven, oké?"
  13. [1837/1838] Dance in my storm

    Blablabla. Zelfs als Claire het serieus meende met deze schouwer, en dat deed ze niet, dan ging ze heus niet naar papa's advies daarover luisteren, hoor. Dat recht had hij nou eenmaal niet gekregen. "Hij heeft heus niet altijd nachtdienst, hoor," merkte ze fijntjes op en uit straf sloeg ze haar benen over elkaar waardoor er, oeps, plotseling een heel deel van haar enkel zichtbaar was. "Dus zoveel moeite is het allemaal niet. Toch, Hammie?" Hammie, gatverdamme. Maar Hammond leek zijn nickname best leuk te vinden, dus hij glunderde even naar haar, voordat hij serieus naar Daniel keek. Wat een perfecte schoonzoon, toch. "Mijn bedoelingen met uw dochter zijn erg serieus, meneer Bennett," knikte hij in volle overtuiging. "Claire... ik ken haar natuurlijk nog maar net, maar ik heb nog nooit iemand ontmoet zoals zij." Hij glimlachte even naar Claire, hopeloos verliefd, ugh. "En natuurlijk mag u Hammond zeggen, meneer." Hij was verstandig genoeg om niet te vragen of hij Daniel mocht zeggen. "Dus, papa," glimlachte Claire tegen haar vader, terwijl ze haar vingers verstrengelde in die van Hammond, "Je hebt je nergens zorgen over te maken."
  14. [1837/1838] Ugly confessions

    Kijk, het was zeg maar meer dan prima om het erover te hebben dat haar vader vervelend was, want hoewel hij zich wel ongelooflijk aan zou stellen als hij dat hoorde, zou hij verder ook niets meer doen, behalve haar misschien nog harder achteraan lopen gevolgd door 'waarom houd je niet van me, Claire, ik heb je alles gegeven, Claire' gezeur, maar het was heel wat anders om een moord te plannen. Ze moest toegeven dat ze in haar hoofd haar vader al tienduizend keer had vermoord, dat was nou eenmaal hoe Bennetts omgingen met alle emoties, maar toch. "Doe even normaal," siste ze, terwijl ze rechtop ging zitten. "We zitten hier in zijn huis!" Je kon dat soort dingen niet zomaar gaan bespreken! Tenminste, niet zonder een paar spreuken, die ze snel over de kamer legde. Zou waarschijnlijk niet echt helpen, want zoals Chase het al zei: wat zij kenden, was hen door hun vader geleerd, maar het was hopelijk... iets. "Misschien is dat eigenlijk wel een goed idee," gaf ze toe, toen Chase begon over dat ze met zijn drieën tegelijkertijd iets moesten doen. "Als we het goed coördineren kan hij niet tegen ons op, toch?" Drie zouden sterker moeten zijn dan één... "Maar kan jij je houden aan een plan?" vroeg ze giftig aan Daniella. "Je lijkt me meer het type om gewoon met een botermes op hem af te stormen en te hopen dat je hem dan raakt."
  15. [1837/1838] Dance in my storm

    Vrolijk fluitend, alsof het normaal was dat ze door haar vader betrapt werd in bed met een man, met een schouwer zelfs nog, zette Claire de thee. Ze koos wel zo vriendelijk Daniels favoriete smaakje uit, want kijk papa, ze was heus wel je brave dochter, alleen een tikje rebels omdat je haar niet los liet. Zoveel dat je kon zeggen met thee, besloot ze, toen ze de kopjes eenmaal klaar had gezet en ook een bord zelfgebakken koekjes (gisteren gebakken) neerzette. Ze hield meer van koken dan van bakken, maar het was wel handig om altijd koekjes in huis te hebben. Vooral als je er af en toe wat dingen in stopte. Dit waren nog de onschuldige koekjes, hoor. "Oh, niet zo lang," kondigde Claire vrolijk aan, terwijl ze Hammond op de bank duwde en zich naast hem nestelde. Hammond glimlacht een beetje ongemakkelijk en inhaleerde een paar koekjes, waarschijnlijk vooral om zich een houding te geven. "Een paar weken? Maar wel de best weken van mijn leven tot nu." Ze legde een hand op Hammonds been. "Oh ja, het familiefeestje," knikte ze. "Hammond moet de rest van de week werken, nachtdiensten, dus dit was het enige moment waarop we tijd met elkaar door konden brengen." "Ik eh... ben een schouwer," knikte Hammond, alsof iemand daarom gevraagd had.
×