Jump to content

Rebecca Thwaite

Huffelpuf Zevendejaars
  • Content count

    18
  • Joined

  • Last visited

About Rebecca Thwaite

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Irene

Profile Fields

  1. Maart 1838, op een feestje ergens in Bath Rebecca kon niet zeggen dat ze al helemaal gewend was aan het rijke leven bij haar oom en tante. Kon je eigenlijk ooit aan zoiets wennen? Aan de de grote huizen, de feestjes, alle mogelijkheden die plotseling aan je voeten leken te liggen... en toch durfde je amper een stap vooruit te zetten, te bang om een verkeerde indruk te maken. Vandaag had haar tante haar in een mooie jurk gehesen en samen met de rest van het gezin naar een of ander groot feest afgescheept. Want ja, daar moesten ze heen en nee, ze kon toch onmogelijk thuis blijven, wist ze wel niet hoeveel kansen ze dan zou laten liggen. Kansen op wat eigenlijk? Om zichzelf te laten zien? Om anderen te zien? Om een leuke avond te hebben? Na een uur had Rebecca nog steeds geen idee. Veel sneller dan haar lief was, was ze ongeveer iedereen die ze een beetje kende al uit het oog geraakt. Ze had geprobeerd wat gesprekjes aan te knopen met andere mensen hier, maar als je ze niet goed kende gingen de meeste gesprekken eigenlijk wel over hetzelfde. En ze zou wel willen dansen, maar ze durfde niet echt. Becca was veel te bang dat ze de stapjes nog niet helemaal goed wist en ze per ongeluk op iemands tenen zou gaan staan. Dus had ze zich, na wat ongemakkelijke minuten, maar even wat teruggetrokken uit de eeuwige drukte, zodat ze in een hoekje van de zaal kon opgaan met het behang en er gewoon eens naar kon kijken. Gewoon, observeren hoe iedereen het hier nou eigenlijk deed. Want iedereen leek altijd zo op zijn plek op deze feestjes, terwijl Becca zich compleet verloren voelde en eigenlijk geen idee had wat ze nou aan het doen was. Alleen was deze keer het hoekje van de zaal al bezet. "Agatha?" glimlachte Rebecca. Ze had haar vriendin een tijdje niet meer gezien nadat ze plotseling van school was verdwenen en toen, wat nog veel meer als een verassing kwam, had Caspian zich opeens met Agatha verloofd. Het was niet echt een match die Becca aan had zien komen, maar eigenlijk vond ze het wel leuk. Het was leuk dat ze nu wat vaker een bekend, vriendelijk gezicht tegen zou komen in haar familie. Gezien sommige familieleden... nog steeds niet zo vriendelijk waren. Kuch, Caspian. "Hoe gaat het? Heb je het een beetje naar je zin?"
  2. [1838/1839]Chew me up and spit me out

    "Becca." Eindelijk leek hij zijn blik op te richten en hij bekeek haar met ogen zoals Rebecca graag fantaseerde dat hij had gekeken toen hij haar als kind ooit voor het eerst had gezien. Alsof ze alles was wat hij ooit gemist had. "Je ziet er goed uit." Becca glimlachte. "Dankje." "Is dat een nieuwe jurk?" Haar vingers dwaalden over de zachte stof en toen, schuldig, over de tafel naar haar kopje thee. "Misschien." Ze was hier niet om te praten over haar jurken. "Hoe is het?" Hij leek er ook niet echt in geïnteresseerd om die vraag te beantwoorden.
  3. [1838/1839]Chew me up and spit me out

    Maar hij kwam wel. Ze zag hem de deuren openduwen en heel even hief ze haar hand op om kenbaar te maken waar ze zat. Hij zag het wel, maar hij keek niet echt, bleef naar de grond staren terwijl hij zich een weg baande tussen de andere tafeltjes door haar kant uit. Hij zag er oud uit. Ouder dan ze hem zich kon herinneren, de laatste donkerblonde lokken verkleurd in een grijs palet, de rimpeltjes rond zijn ogen nog net wat dieper. Hij zag er niet uit alsof hij hier thuis hoorde, in zijn sjofele kleding en gerepareerde schoenen. Rebecca kon het zich niet meer herinneren, de laatste keer dat ze zich voor hem had geschaamd. Maar het moest voelen zoals dit. Hij nam plaats tegenover haar aan het tafeltje. Een korte stilte viel en Becca schraapte dapper haar keel. "He, papa."
  4. [1838/1839]Chew me up and spit me out

    Juli 1838 Eigenlijk verwachtte ze half dat hij niet zou komen. Dat ze misschien teveel had gevraagd, zelfs al had ze eigenlijk amper iets van hem gevraagd. Was het zo vreemd om je eigen familie te willen zien op je verjaardag?
  5. Becca had al snel besloten dat ze Cadwyn wel mocht. Het meisje leek de enige te zijn die de situatie echt leek te vatten, al sprong ze er hier en daar ook wat luchtig mee om. "Eh, ja wie weet," glimlachte ze zwakjes. Rebecca geloofde niet echt dat haar ouders op een bezoekje zaten te wachten, maar wie weet... over een tijdje, dat ze ze op zijn minst een brief kon sturen om het te vragen. Haar ouders moesten haar op een gegeven moment toch ook gaan missen! “Nee, ik heb niet echt zwemkleding.” Want waarom zou je speciale zwemkleding hebben als je ook gewoon kon zwemmen in je normale kleding? Dat was zo’n geldverspilling. Dat zei Rebecca natuurlijk niet, in plaats daarvan glimlachte ze alleen maar warm richting Cadwyn en probeerde vooral maar te doen alsof Caspian´s opmerking niet stak. “Dat zou heel fijn zijn, dankjewel.” Rebecca volgde Cadwyn naar boven en even later stonden ze allemaal weer beneden in hun mooie zwempakken. Rebecca moest toegeven dat het toch wel heel aangenaam voelde zo'n badpak, heel zacht en licht, alsof je het bijna niet zou voelen als je het water in gleed. De rest ging haar voor naar het zwembad. Ja, een zwembad, een echt eigen zwembad! Becca keek voor een moment even haar ogen uit en gooide toen enthousiast haar handdoek opzij. Soepel dook ze het zwembad in en kwam toen met een brede lach weer boven water. "Je blijft daar toch niet staan?" riep ze vrolijk naar Caspian en ze spetterde wat water omhoog vanuit het zwembad zijn kant uit.
  6. Protege zkt. Mentor

    Rebecca woont nu sinds een jaar ongeveer bij haar oom en tante en is van heel arm naar best wel rijk gegaan. But lets face it, she doesn't know shit about the rich world and how to behave (oke geen enkele Thwaite weet dat echt goed, maar dat zeggen we niet hardop, in ieder geval niet waar ze bij staan). Nu leek het me wel grappig als Becca een soort mentor zou krijgen om haar te helpen. Een beetje zoals van die jonge, rijke meisjes die onder de hoede van een ouder meisje worden genomen die hen advies kan geven over allerlei zaken en een goed voorbeeld voor ze kan zijn. Heeft iemand een karakter die dat leuk lijkt om te doen? (of zich thuis in haar rijkeluis leventje wat verveelt en graag een leuk project erbij wil :P)
  7. Merlijn haar neefjes en nichtjes stelden veel vragen. Natuurlijk was het allemaal vast heel lief bedoeld, maar het voelde nou eenmaal niet echt fijn om te praten over de reden waarom je het huis uit was gezet door je ouders. Dat kon immers nooit een leuke reden zijn. Het liefst zou ze de vraag dan ook eigenlijk niet beantwoorden, maar dat was nogal onbeleefd, zeker tegen mensen die zo lief waren om je in huis te nemen. Die was je dan wel de nodige uitleg verschuldigd. "Omdat ze het niet kunnen betalen," antwoordde ze zachtjes. En jullie wel, maar gelukkig wist ze die laatste bijtende sneer net op tijd in te slikken. Gelukkig ging het geprek daarna over op een leuker onderwerp. "Oh zwemmen, ik ben dol op zwemmen," glimlachte Becca, blij met een gespreksonderwerp waar ze wel haar weg in wist te vinden en dat niet volledig om haar draaide. "Ik heb niet zoveel spullen bij, dus ik heb geen tijd nodig tot het avondeten om uit te pakken hoor." Bovendien, met een goede toverspreuk was je binnen een aantal minuten klaar. Zwemmen zou de perfecte gelegenheid zijn om alvast haar neefjes en nichtjes weer een beetje te leren kennen, zodat ze in ieder geval zo meteen niet volledig in stilte aan tafel zat, omdat ze niet wist waar ze over moest beginnen. Ze kon zich toch moeilijk de rest van de zomer in haar kamer opsluiten om hen maar niet onder ogen te hoeven komen. Cadwyn leek in ieder geval al enthousiast, maar Cadwyn leek bijna overal wel enthousiast over te worden, in ieder geval in die paar minuten dat Rebecca haar nu had gezien. "Waarom kom je niet gewoon met ons mee?" glimlachte ze warm naar Desmond. Ze kende hem niet echt meer, maar hij was een Ravenklauwer dus het was iets makkelijker om te raden naar zijn hobby's dan bij de rest. "Je kan een boek meenemen en bij ons naast het meer komen zitten." Of waar ze ook gingen zwemmen. Het idee dat iemand gewoon thuis een zwembad had, was uiteraard gewoonweg belachelijk. Wie had daar nou geld voor?
  8. [1837/1838] Glitter & Gold

    Oh Merlijns Paarse Stippeltjesonderbroek! Langzaam draaide Rebecca haar hoofd een stukje om, alsof als ze maar langzaam genoeg draaide, de persoon van wie de stem afkomstig was zou veranderen in iemand anders of gewoon van de aardbodem zou verdwijnen. Helaas, het was en bleef gewoon Caspian Thwaite. "Oh h-hoi Caspian!" stotterde ze geschrokken. Wat ze aan doen was? Rebecca staarde van Caspian naar haar handen en weer terug. Het leek haar op zich wel redelijk duidelijk wat ze precies aan het doen was, maar dat bedoelde hij vast niet. "Nou ik eh... ik." Om een of andere reden voelde het veel te beschamend om de woorden hardop uit te spreken. "Ik had wat spullen laten vallen en toen... vond ik wat galjoenen?" Een aantal nieuwe goudstukken regenden op hen neer en Becca schudde wat met haar hoofd om ze van zich af te schudden. Ze betwijfelde of dit het goede antwoord en of hij wel zou geloven wat ze zei. Ze twijfelde sowieso over wat hij nou precies wilde horen. De waarheid was geen mooi verhaal. De waarheid was gewoon dat ze geld nodig had en dat ze letterlijk bereid was om er een stukje voor over de straat te kruipen. Aarzelend stak ze een stapeltje geldstukken naar hem op. "Wil je ook wat?" Oh ze had al spijt van wat ze had gezegd zodra het haar mond uit was gekomen. Want hij klonk vast boos omdat ze het niet hem deelde. Kom op Rebecca.
  9. [1837/1838] Glitter & Gold

    "Ho, kijk uit!" riep Rebecca naar het meisje dat plotseling voor haar langs dook richting de grond en haar bijna van haar sokken liep. Van schrik liet ze al haar spullen uit haar handen vallen en verschillende potjes rolden over de grond tussen de galjoenen op de grond. He, uilenpoep! Vlug knielde Becca neer en begon de spullen weer bij elkaar te rapen, vanuit haar ooghoek het andere meisje in de gaten houdend dat als een gek allerlei munten van de grond aan het rapen was. Het zag er eigenlijk een beetje beschamend uit, zo obesessief als ze de gouden muntjes bij elkaar raapte, maar aan de andere kant was Becca ook wel een beetje jaloers. Jaloers dat dit meisje wel het lef had om te doen wat zij heus ook wel wilde doen. Want geld was geld en Rebecca had geld nodig. Nouja, haar ouders hadden geld nodig. Zodat ze haar weer terug in huis konden nemen en ze niet meer bij haar oom en tante hoefde te wonen en zich elke dag schuldig hoefde te voelen. Op Zweinstein viel het nog wel mee, maar in de kerstvakantie zou het allemaal vast weer terug komen. Oh de kerstvakantie... wat nou als ze in de kerstvakantie haar ouders niet eens kon zien! Ze had nog nooit haar ouders niet met kerst gezien. Haastig gleed haar blik over de glimmende munten, die nog steeds uit de lucht leken te vallen en in dat moment nam ze een impulsieve beslissing. Ze propte haar spullen in haar tas en begon toen vlug ook een hand met geld bij elkaar te rapen. Het voelde verkeerd en tegelijkertijd heel goed om het vast te pakken en een beetje door haar vingers te laten glijden, meer dan ze ooit in haar leven had vast gehad. Oh Merlijn, ze hoopte maar dat niemand haar zou zien hoor. Vooral niet van haar familie. Haha. Ha. Te laat.
  10. [1837/1838] It's a brand new day

    Een terugkerend thema in Rebecca's leven leek wel te zijn dat mensen er uit verdwenen. Eerst haar neefjes en nichtjes die ze plotseling niet meer mocht zien, toen een van haar beste vriendinnen die gewoon spoorloos van de aardbodem verdween en nu haar ouders, die ze al sinds het begin van de zomer niet meer gesproken had. Al die mensen kwamen overigens wel weer terug haar leven in, gelukkig, of nouja als je het als gelukkig mocht omschrijven -Rebecca vond van wel, Caspian leek het daar niet helemaal mee eens te zijn- en dat gaf wel wat hoop voor de toekomst. Maar waar Rebecca van een afstandje haar verstoten familieleden nog wel een beetje in de gaten had kunnen houden, had ze Louise Ellsworth al vier jaar niet meer gezien. Rond de tijd van haar verdwijning was er een tijdje ophef geweest, ouders aangaven de school niet meer te vertrouwen, docenten die plotseling strenger op leken te treden, wilde verhalen die rondgingen over monsters in het kasteel die graag kleine meisjes opaten. Maar zoals dat met alles ging, werd de aandacht voor Louise's verdwijning na een aantal weken minder. Na een paar maanden praatten alleen haar vrienden en familie er nog over en na een aantal jaar wisten sommige mensen niet eens meer wie Louise Ellsworth nou eigenlijk was. Erg eigenlijk, hoe dat zo ging. Soms had Rebecca nog wel eens aan het meisje gedacht, maar eerlijk gezegd was dat ook alweer een tijdje geleden. En nu... stond ze plotseling voor haar neus. Geschrokken slaakte Rebecca een kreetje en staarde met grote ogen naar de verschijning van Louise in haar deuropening. Het jongere meisje was makkelijk te herkennen, ze was namelijk geen spat veranderd. Letterlijk. Als in, ze zag er nog precies hetzelfde uit als die ene dag dat Rebecca voor het laatst les met haar had gehad. "Lou-Louise?" stotterde Becca verbaasd en ze trok wat wit weg. "Ben jij dat echt?" Nee. Misschien was dit gewoon een droom. Mensen verdwenen niet zomaar voor de aardbodem om dan vier jaar later op te duiken zonder dat ze ook maar één jaartje ouder waren geworden. Voor de zekerheid kneep ze zichzelf zachtjes in haar arm, maar daar leek het meisje niet van te verdwijnen.
  11. Als Rebecca een superkracht kon kiezen, dan zou ze onzichtbaar willen zijn. Of in staat om letterlijk door de grond heen te zakken, zodat ze zich niet meer in deze kamer hoefde te bevinden. De verwijtende toon in Caspian's stem deed pijn. Ze had Caspian altijd al best aardig gevonden en het was niet makkelijk geweest toen haar vader opeens had gezegd dat ze van de ene op de andere dag niet meer met hem om mocht gaan. Er was ook van alles gezegd waarvan Rebecca nog steeds niet wist of het waar was of niet, maar ze wist ook niet waarom haar vader over dat soort dingen zou liegen. En toen was het iets makkelijker geweest om Caspian los te laten, maar nog steeds wel een beetje pijnlijk. De reactie van Cadwyn daarentegen was dan weer zo over enthousiast dat Becca ook niet zo goed wist wat ze er mee aan moest. Beduusd schudde ze de hand van het andere blonde meisje en probeerde ondertussen alle vragen te onthouden die Cadwyn op haar afvuurde. "Ja... ja, Rebecca. Of eh, Becca als je wil." Voor vrienden en familie. "De reis was prima, dankjewel." Ze had hem alleen liever niet gemaakt en een terugreis gehad, maar dat zat er niet in. "En dat valt wel mee. Het is best leuk om met de koets te reizen, je ziet veel van het landschap." Magische koetsen waren ook nog best comfortabel. Ze had ook wel eens in een dreuzelse koets gezeten, maar dat was toch een stuk minder plezierig. Daar kreeg je af en toe echt een houten kont van. Warm glimlachte ze naar Desmond, die gelukkig ook niet zo koud uit de ogen keek als zijn grote broer. "Ik kom hier wonen." Ugh, het was niet eerlijk dat haar vader de verantwoordelijkheid om dit allemaal uit te leggen op haar schouders legde. Ze had hier nooit om gevraagd. Ze wilde dit helemaal niet. "Voor een tijdje, in ieder geval. Mijn ouders hebben me hierheen gestuurd, omdat ik niet meer thuis kan blijven wonen." Becca wapperde wat met de brief die haar vader in ieder geval nog mee had gegeven voor haar broer met een iets betere uitleg (en vast een subtiel verwijt er tussendoor) en legde hem op tafel naast de bak met smekkies. "Ik ben jullie heel erg dankbaar als ik hier zou kunnen blijven en ik weet dat we niet zoveel contact hebben gehad de afgelopen tijd, maar hopelijk kunnen we wat inhalen de rest van de zomer," probeerde ze hoopvol en ze gluurde vooral naar Caspian. "Je moet eens sinaasappel met aardbei nemen," knikte ze voorzichtig naar de smekkies. "Dat is lekker."
  12. Irene's Plot Guide

    Every carpet, every floor Everywhere I look, I fall Climbing up the walls I'm climbing up the walls What goes on behind these doors I'll keep mine and you'll keep yours We all have our secrets Here's the pride before the fall Oh, your eyes, they show it all Behind every door is a fall Naughty Boy ft. Bastille - No one's here to sleep _________________________________________________________________ Hoofdpersonage's: @Caspian Thwaite @Madeline Rosanvallon @Rebecca Thwaite Juli 1837 Caspian klaagt bij Maddie over Rebecca
  13. Irene's Plot Guide

    If I was a rich girl See, I'd have all the money in the world, If I was a wealthy girl No man could test me, Impress me, My cash flow would never ever end 'Cause I'd have all the money in the world, If I was a wealthy girl Gwen Stefani - Rich girl _________________________________________________________________ Hoofdpersonage's: @Caspian Thwaite @Cadwyn Thwaite @Desmond Thwaite @Rebecca Thwaite Juli 1837 Rebecca wordt door haar vader achtergelaten bij het huis van haar oom en tante, die ze al jaren niet meer heeft gesproken
  14. [1837/1838] Ride or die

    Rebecca wist heel goed dat dit geen plek was waar ze hoorde te zijn, maar toch had dat haar er niet van weerhouden om te komen. Ze woonde nu een aantal weken in het huis van haar oom en tante, maar eerlijk gezegd was ze nog altijd niet echt gewend. Ze mocht een kamer hebben en in een bed slapen en 's ochtends mee eten aan het ontbijt, maar het was niet haar kamer, het was niet haar bed en het was al helemaal niet haar eten, want dat kon ze niet betalen. De Huffse mistte haar ouderlijk huis en haar ouders, ondanks dat ze diep van binnen ergens een beetje kwaad om de beslissing die ze voor haar hadden gemaakt. Maar ze hoefde niet thuis te komen, voorlopig niet, dat wist ze ook wel, want zelfs met een paar kinderen minder om eten voor op tafel te zetten, was er thuis vast nog niet zoveel aan de armoedige situatie veranderd. De enige reden die Becca kon bedenken dat ze terug naar huis mocht komen was geld. Geld zou hen niet meer zo afhankelijk maken van de zorgen van haar oom en tante. Met genoeg geld kon haar gezin zelf weer verder. Het enige probleem was dat ze geen flauw idee had waar ze geld vandaan moest toveren, een vaardigheid die ze, ondanks dat ze een heks was, helaas niet bezat. Tot voor kort had ze een bijbaantje gehad bij de Lekke Ketel, maar haar vader had haar baas verteld dat ze niet meer zou komen werken nu ze bij haar oom en tante woonde, dus daar kon ze niet naar terug. Bovendien zou hij daar vast achter komen en Becca wist heel zeker dat hij dan boos op haar zou worden. Ze had nog wel haar laatste loon, maar het was niet alsof die muntjes zich plotseling gingen verdubbelen. Tenzij je er spelletjes mee speelde, natuurlijk. Dan was er kans dat je met twee keer zoveel naar huis ging. Er was ook een kans dat je alles kwijtraakte, maar dat was dan maar een kans die ze moest nemen. Wat onwennig hupste Rebecca van haar ene op haar andere been. Ze voelde zich niet helemaal op haar plek hier, al deed ze erg haar best om dat niet al teveel te laten blijken. Tot nu toe slaagde ze daar niet echt in. "Oh hallo!" glimlachte ze opgelaten naar de wildvreemde vrouw die haar plotseling aansprak. "Oh eh, ik heb geen idee eerlijk gezegd. Ik doe dit voor het eerst. Ik had eigenlijk gehoopt dat iemand me wat advies kon geven." Alleen had ze het niet echt durven vragen. "Hoe weet je eigenlijk of je gewonnen hebt, je kan het helemaal niet zien!" Dit geld verdienen ging nog moeilijker worden dan ze dacht.
  15. Zaterdag 8 juli 1837 - Thwaite residence Het zou een mooie zomer worden. Mama kwam haar ophalen van het station. Papa was er niet, hij moest werken, zoals hij altijd moest werken. Maar 's avonds zou hij er zijn en in het weekend ook, op zondag. Dan zouden ze met zijn allen naar het meer gaan om te zwemmen. Het was mooi weer en dan zou mama samen met haar een picknick maken. Misschien als ze haar geld van de Lekke Ketel erbij legde, dat ze van die heerlijke, sappige aardbeien konden kopen, die ze alleen in de zomer op de markt hadden. Het was een leuke dag en de week daarna, op de volgende zondag, zouden ze alles weer herhalen. En de zondag daarna. En de zondag daarna. Totdat haar vader plotseling op woensdag al vroeg thuis kwam. En op donderdag ruzie maakte met haar moeder. En op vrijdag haar vertelde dat ze haar koffer moest pakken en dat ze geen vragen moest stellen, maar dat ze moest weten dat hij van haar hield en dat hij dit daarom deed. Omdat ze het beste verdiende. En blijkbaar was het beste niet hier, bij haar vader en haar moeder, in het huis waar ze was opgegroeid, in de kamer die ze met haar zusje deelde en met het meer om op zondag in te zwemmen. Nee, het beste was ergens anders. In een groots huis met een onbekende omgeving met mensen die ze niet meer kende. "Vergeet niet hoe ze echt zijn, Becca. Als je daar bent, vergeet dat niet." Ze was nooit meer bij hen langs geweest, nadat ze die erfenis hadden gekregen. Het huis was zelfs groter dan ze bedacht had en ze had niet eens alles gezien. Alleen de gang die haar van de voordeur naar de woonkamer had geleid. Ze konden haar moeilijk voor de deur laten staan, ze was immers familie. Al was dat misschien niet meer de bewoording die haar vader zou gebruiken, familie. Dat was een woord dat verwachtingen met zich meebracht. Verwachten waar niet aan was voldaan. Voor een moment staarde Rebecca uit het raam, naar de sporen die de koets in het grind had gemaakt toen hij weer wegreed, deze keer zonder haar. Ze wou dat ze de tijd terug kon draaien, dat ze weer in kon stappen, haar vader bij zijn arm kon grijpen en hem vertellen dat hij een lafaard was, dat hij haar hier zomaar achterliet. Maar ze wist dat ze dat nooit zou durven. Ze zou nooit zo in kunnen gaan tegen iets wat hij haar had gevraagd te doen, dat had ze eerder ook nooit gedaan. Ongemakkelijk glimlachte ze naar de andere mensen in de kamer, zette voorzichtig haar koffer neer en liet zich toen op de bank zakken. "Het is zo goed om jullie te zien, oom en tante. En jullie natuurlijk ook, Caspian en Desmond." Zo goed. Ja, Rebecca was echt heel blij om hier in deze kamer te zitten. Ze richtte zich op het andere meisje in de ruimte. "Jij moet Cadwyn zijn ik..." heb eigenlijk nooit wat over je gehoord, want ik mocht het nooit hebben over deze kant van de familie, "ben blij om je eindelijk eens echt te ontmoeten." Ook al zaten ze in dezelfde afdeling, maar gelukkig was het relatief makkelijk om jongerejaars te ontlopen. Opgelaten streek Rebecca een onbestaande plooi uit haar jurk. "Het spijt me van dit onverwachte bezoek, ik eh..." Tja. Zelf had ze er eigenlijk ook niet zoveel over te zeggen, want tot een uur geleden had ze eigenlijk ook niet geweten wat ze hier kwam doen. Leuk hoor, ouders die je toekomst bepaalden. OOC: Prive met de Thwaite's <3
×