Jump to content

Helena Lennox

Plotkarakter
  • Content count

    16
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    1

Helena Lennox last won the day on January 30

Helena Lennox had the most liked content!

About Helena Lennox

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Irene

Profile Fields

  1. 27 april 1838 - Cadwgan Castle Hoe lang geleden zou het geweest zijn dat ze hier voor het laatst stond? Veertig, bijna vijftig, misschien? Was het echt alweer zo lang geleden? Ze kon het zich bijna niet voorstellen. In het eerste opzicht leek er ook werkelijk niets te zijn veranderd aan het landhuis. Diep van binnen vroeg ze zich af of ze nog steeds de weg zou kennen, door alle gangen waar ze als kind in had gespeeld, alle hoekjes waar ze zich wel eens in had verstopt. Het was een tijd geleden, maar dat waren niet echt dingen die je snel vergat. Nu ze er voor het eerst opnieuw naar keek kon ze ook eindelijk de reacties van haar vriendinnen wel plaatsen, hoe kil het soms leek, hoe donker en somber de hallen hier konden zijn. Als kind was het haar nooit zo opgevallen en had ze zich ook nooit zoveel aangetrokken van dat commentaar. Cadwgan Castle was toch altijd een beetje haar tweede thuis geweest en het was onaangenaam om zulke woorden te horen over een plek waarvan je eigenlijk al wist dat je er op een dag zou gaan wonen. Uiteindelijk was het nooit zover gekomen en eigenlijk had Helena zichzelf beloofd dat ze hier niet meer terug zou komen, maar hier was ze dan toch, zoveel jaar later.... Het was natuurlijk het artikel in de Ochtendprofeet dat haar aandacht had getrokken. Het verhaal dat daarin werd beschreven was zo vaag als de glimlach die ze vroeger voor haar vader bewaarde op momenten dat ze hem absoluut niet uit kon staan , zo onzuiver als het koffiedik waar ze ooit bij Waarzeggerij haar toekomst in moest te voorspellen. Het was opvallend en toch ook zo duidelijk verhuld dat mensen er waarschijnlijk verder geen aandacht aan zouden besteden, omdat het niet interessant genoeg leek. Dat was, als je natuurlijk niet meer wist over de situatie. Wie weet was het gewoon toeval, zocht ze teveel achter een ongeval op de wegisweg, puur omdat ze graag wilde dat het meer betekende... en misschien ook niet. Het had wat moeite gekost, maar uiteindelijk was het niet heel erg moeilijk om te achterhalen wie er nou eigenlijk betrokken waren geweest bij het ongeval. Helena wist dat Eva in de buurt was geweest. Haar kleindochter was al maanden 'vermist', maar ondertussen stonden de kranten en tijdschriften nog steeds vol van haar nieuws, dus haar verschijning ergens in het openbaar was gelukkig opvallend genoeg om te worden opgemerkt. Er konden uiteraard meerdere redenen zijn waarom Evangeline zich die dag op de Wegisweg bevond, ware het niet dat de Cadwgan's erbij betrokken waren geweest. Helena kon alleen maar hopen dat haar kleindochter eindelijk met Keane had afgesproken en dat de jongen het plan juist had uitgevoerd. Als dat zo was, dan zou het allemaal goed komen en er was er geen reden om zich zorgen te maken. Maar iets voelde niet goed. Misschien was het het twijfelachtige krantenartikel, of het feit dat ze al weken niets meer van Keane of Evangeline gehoord had, of dat iemand haar had verteld dat Owain er ook bij betrokken was geweest, de woorden van Keane spokend in haar achterhoofd. Voor hetzelfde geld waren Keane en Evangeline nu veilig ver weg in de Nieuwe Wereld, te druk met andere zaken of te bang om ook maar iets te laten weten, maar ze moest het zeker weten en er was eigenlijk maar één makkelijke manier waarop ze daar achter kon komen... Het was niet echt de manier die ze prefereerde, maar het moest maar. En nouja, stiekem was ze ook wel een beetje nieuwsgierig hoor. "Wat kan ik hem vertellen mevrouw?" haalde de bediende haar uit haar gedachten en Helena trok haar blik los van de gang. "Is zijn vrouw ook thuis?" "Ik geloof dat Lady Radnor afwezig is vanmiddag." Goed. Ze had geen zin in nog meer gedoe en bemoeizuchtige mensen zoals Aria Bennett. "Vertel hem maar...," ze twijfelde. Op een bepaalde manier voelde het verkeerd om haar volledige naam hier hardop uit te spreken, alsof het een verboden woord was, een vloek was die je moest fluisteren omdat niemand hem mocht horen. "Dat Helena er is en hem dringend wenst te spreken, als hij tijd heeft."
  2. [1837/1838]It's never too late to get your shit together

    Als Helena Keane's gedacht kon lezen zou ze vast uitermate beledigd zijn. Hoezo controlerend? Ze bood deze jongen haar hulp aan, gaf hem een idee waar hij wat aan kon hebben, omdat hij zelf blijkbaar niet in staat was om eenzelfde soort plan op te zetten. Ze vertrouwde hem het welzijn van haar kleindochter toe, ondanks dat ze hem nauwelijks kende, ondanks dat ze geen idee had of hij dat wel waard was en hij Evangeline werkelijk zou geven wat ze verdiende. Als het aan Helena lag was Keane Cadwgan ook nooit de man geweest waar Evangeline's keuze op was gevallen, maar het was nou eenmaal zo. Natuurlijk had ze ervoor kunnen kiezen om hun prille vriendschap of liefde, of wat het ook was geweest, proberen fijn te knijpen zodra die jongen voor het eerst een voet in haar dorp had gezet, maar dat had ze niet gedaan, want zo wilde ze niet zijn. Ze had expres gekozen voor een leven waarin iedereen vrij genoeg was om daarin zijn eigen keuze's te maken, keuzes die haar eigen ouders haar net zo goed hadden ontnomen. En ze zou het nooit hardop zeggen, maar ergens had ze op gehoopt dat Evangeline op een gegeven moment ook wel in zou zien dat de wereld van de Cadwgan's haar nooit echt gelukkig zou kunnen maken, dat ze daar niet thuis hoorde. Misschien had het meisje dat ook wel geweten, gezien de poging om er samen met Lord Radnor vandoor te gaan naar wist zij veel waar, maar het besef leek niet luid genoeg door te dringen om Eva ervan te weerhouden een rechtszaak te starten. Wie weet had ze Evangeline toch eerder wat advies moeten bieden, maar iets had haar tegen gehouden, had gemaakt dat ze zich er buiten wilde houden, als dat ook maar betekende dat ze haar eigen verleden niet opnieuw onder ogen hoefde te komen. Dat was egoïstisch en dat wist Helena ook wel. Hopelijk was ze nu niet te laat. "Hoe durft u dat überhaupt te initiëren," antwoordde Helena, voor het eerst echt haar stem verheffend in een soort onderdrukkende boosheid. Wat wist deze jongen nou werkelijk van haar, van haar familie. "Mijn kleindochter is welkom om elk moment naar huis te komen wanneer ze maar wil en dat weet ze best." Oke, dat was niet helemaal hoe het was gegaan. De brieven die haar zoon aan zijn dochter had gestuurd hadden een iets dwingendere toon gehad dan 'kom alsjeblieft naar huis', maar Helena had eerlijk gezegd niet verwacht dat Evangeline zo lang van huis zou blijven. Dat klonk helemaal niet als iets voor haar. "Het is haar eigen keuze om weg te blijven." Ergens deed dat pijn, dat Eva blijkbaar niet het gevoel had dat ze naar huis kon komen. In de brief die haar kleindochter had gestuurd had gestaan dat ze zich in goede handen bevond, maar wie was dat dan als het niet haar familie, niet haar vrienden en zelfs niet bij deze knul was? "Het gaat niet om haar reputatie, of het geld. Eender andere familie en ik was hier misschien niet geweest, maar je zei het net zelf, ze is een bedreiging en je grootvader houdt niet van bedreigingen... " Uiteindelijk kroop liefde waar het niet gaan kon en als dit het beste pad was, dan zouden ze het maar moeten nemen. Op dit moment leek de liefde echter ver te zoeken. Het was duidelijk dat Keane haar aanwezigheid een beetje zat leek te worden. Helena knikte hem beleefd toe en zuchtte. "Dan zal ik geen verdere tijd van u in beslag nemen." Ze kon het wel proberen, maar ergens was ze bang dat haar aanhoudende aanwezigheid alleen maar het tegenovergestelde effect met zich mee zou brengen. Ze had gezegd wat ze wilde zeggen. Nu was het aan hem om te bepalen wat hij daar mee ging doen, altijd een frustrerend moment in onderhandelingen. "Ik neem aan dat u wel weet waar u me wel kan vinden als u toch nog iets nodig heeft."
  3. [1837/1838]It's never too late to get your shit together

    Goed, er was intentie. Dat zou het makkelijker moeten maken om hen over te halen. Helena knikte en nam een moment de tijd om te bedenken hoe ze haar volgende woorden zou formuleren. Dit waren geen makkelijke woorden, maar het moest gedaan worden. "Wij, als haar familie zijn van mening dat het het beste is als Evangeline uit Groot-Brittannië vertrekt," begon ze, een spijtige uitdrukking op haar gezicht. "Natuurlijk zien we haar niet graag gaan, maar het is de beste en veiligste oplossing.... en dat is belangrijker." Zo veel mensen deden het tegenwoordig, de boot nemen naar de Nieuwe Wereld en er een ander leven beginnen. Dat liet het makkelijk klinken, maar Helena wist heus ook wel dat het niet zo simpel was. Het koste veel moed om zomaar iets achter te laten waar je zo aan gehecht was. Er was altijd een deel van je dat het zou blijven missen, maar het was het waard, als het je van grotere pijnen bespaarde. "Uiteraard zou ze weigeren als ik dit nu aan haar voor zou leggen," ging de vrouw met een zucht verder. "Zoals deze hele rechtszaak bewijst is ze erg koppig als het aankomt op bepaalde zaken." Haar blik verzachtte wat en ze nam de jongen voor haar nog eens goed in zich op. Als iemand haar lang geleden had verteld dat haar kleindochter verliefd zou worden op een Cadwgan, en dan ook nog eens eentje die ooit bereid was geweest om alles achter te laten, had ze het nooit geloofd. "Maar misschien dat ze wel wil als jij ook gaat." Ze hadden het eerder willen doen, blijkbaar. Zou hij het nog eens doen? Zou hij ontevreden genoeg zijn met de huidige situatie om het te overwegen? Hij leek wel om Evangeline te geven, maakte zich duidelijk ook zorgen om de problemen waar ze zich in had gewerkt, maar iedereen had zo zijn grenzen en de situatie was vast anders dan de vorige keer. Er stond meer op spel en dat kon zowel een voordeel als een nadeel zijn. "Er vertrekken elke dag boten vanuit Groot-Brittannië naar de Nieuwe Wereld. Jullie zouden samen een nieuw leven kunnen beginnen, ver weg van alle rechtszaken en reputatieschades. Als het goed is heb je genoeg geld om een mooie start te maken en je hebt een zoon, dus het Graafschap zou niet achterblijven zonder erfgenaam en is dat niet wat je grootvader uiteindelijk het liefste wil?" Helena begreep ergens wel waar die drang om dat op orde te hebben vandaan kwam. Soms vroeg ze zich wel eens af Owain's ouders (en misschien ook wel die van haar) hem ook verweten voor wat zij had gedaan, om het feit dat hij zijn beste kans (of toch in hun ogen) letterlijk had laten lopen. Je kon geen dynastie bouwen als je niemand had om het aan door te geven. Dat hadden zij moeten doen, maar ze had hem achter gelaten met niets en de wereld was niet bepaald gul geweest om het hem daarna te geven. Maar één erfgenaam was genoeg, niet waar? Het was tijd om het los te laten. "Ik weet dat het wellicht veel gevraagd is en je hoeft niet nu meteen te beslissen of je het wil, maar misschien dat je er... over na kan denken."
  4. [1837/1838]It's never too late to get your shit together

    De dynamiek van het gesprek leek te veranderen en afwachtend leunde Helena wat naar achter in de bank. Die arme jongen was een open boek als het op zijn emoties aankwam en het zou hem goed doen als hij zijn emoties wat beter onder controle leerde houden, maar voor nu was het wel makkelijk, gaf het haar informatie die ze anders niet zou hebben en waar ze wanhopig naar zocht. In eerste instantie had hij vooral verdedigend gekeken, misschien ook wat geschrokken en terughoudend, geen vreemde emoties als het aankwam op een onverwacht gesprek over een rechtszaak die tegen je werd aangespannen. Maar nu... ze wist niet precies hoe ze het zou moeten noemen. Voor een moment leek hij ongelukkig en een gevoel van herkenning overspoelde haar. Het was in ieder geval duidelijk dat haar woorden iets in hem los hadden gemaakt. Dat was uiteraard ook precies de bedoeling geweest. Een werkelijke bedreiging? Gaf hij nou tussen neus en lippen toe dat er een werkelijke bedreiging was? Vastberaden dan ooit schoot Helena overeind. "Ik heb zeker begrip voor uw situatie, Lord Radnor. Ik begrijp ook dat u beperkt bent in uw mogelijkheden, maar u bent niet alleen. Dus als u alstublieft wil kalmeren en terug komt zitten." Ze volgde zijn wantrouwige blik en zuchtte. "Geen zorgen, niemand kan ons horen." Ze kende heus haar spreuken wel. En voor het geval hij nu dacht dat ze hem hier had ingesloten zonder dat hij om hulp kon roepen ging ze vlug verder: "Ik ben hier om jullie te helpen, Lord Radnor, als u wilt..." Het was duidelijk dat zowel Eva als hij geen idee hadden wat ze nu precies aan het doen waren of wat de volgende verstandige stap was, dus iemand hier moest de juiste ideeën in hun hoofd praten. "Ik deel uw zorgen..." ging ze zachtjes verder, een bezorgde ondertoon in haar stem."U hebt gelijk en dat betekent dat Eva een spel speelt dat ze hoe dan ook gaat verliezen, of ze nou de zaak wint, verliest of er van afziet." Het liep hoe dan ook niet goed af, want Owain zou het nooit tot dat punt laten komen. Dat had Keane zojuist voor haar bevestigd en de zaak was wellicht zelfs nog serieuzer dan ze had gedacht. "Maar... er is een oplossing voor jullie allebei waarvan ik denk dat zelfs uw grootvader hem uiteindelijk zou kunnen accepteren. Het is een risico en veel gevraagd, maar ik geloof dat u bezit wat er nodig is om het voor elkaar te krijgen." Wel... ze was er niet helemaal zeker van, maar het kon geen kwaad om hem op zijn minst het plan voor te leggen en het hielp niet als ze ging doen alsof ze geen vertrouwen in hem had. "Vergeef me als het te direct is en het is niet mijn bedoeling om u te beledigen, maar u lijkt ook niet bepaald gelukkig in uw huidige situatie. Heeft u of... jullie er ooit wel eens over nagedacht om... weg te gaan?" Ze hoopte nu maar dat ze hem goed genoeg had ingeschat.
  5. [1837/1838]It's never too late to get your shit together

    Helena kon het niet helpen dat er een schamper lachje haar lippen ontglipte toen Keane Cadwgan verklaarde dat het allemaal niet zo makkelijk was geweest. Had deze jongen ooit wel eens iets van het echte leven gezien? Ze had wel eens gehoord dat Keane niet zijn hele leven in Cadwgan Castle was opgegroeid, maar daar gedroeg hij zich toch niet daar, want een beetje perspectief was er in zijn woorden niet te vinden. Er waren mensen op de wereld die letterlijk bijna dood gingen van de honger, maar ach, je zou maar wat reputatieschade oplopen. Zeker als man was dat iets wat toch wel te overkomen was en het was niks in vergelijking wat met vrouwen soms meemaakten voor nog veel minder. "Het vleit me dat u ook zo bezorgd bent om Evangeline's reputatie, maar als dat uw voornaamste argument is dan vrees ik dat u toch teleur moet stellen. De laatste keer dat ik er naar keek was er al niet echt meer iets van haar reputatie over. Gebroken relaties, gebroken verlovingen, een kind van een onzekere afkomst… En natuurlijk zijn dat allemaal dingen die u ook hebt meegemaakt, maar... voor vrouwen is het anders.” Ja, hij was een man en rijk en als hij wilde hoefde hij zich niet al te veel zorgen te maken over al die voorgenoemde zaken, want mannen konden best relaties hebben en gebroken verlovingen waren toch niet compleet hun schuld en kinderen kon je laten waar je wilde, precies zoals hij blijkbaar van plan was om te doen. Alsof de hele wereld alleen maar draaide om geld en je de rest van je problemen er achter kon verstoppen. Zijn hele plannetje zou niks betekenen iemands reputatie, behalve die van hemzelf. "Dus u bent er zeker van dat het een bastaard is?" reageerde ze, wat feller dan de bedoeling was, maar het gemak waarmee hij zijn oplossingen -die alles behalve echte oplossingen waren, maar meer het wegschuiven van een probleem- aan haar voorlegde irriteerde haar mateloos. Ze betwijfelde of Keane zo zeker was van zijn zaak, het klonk meer alsof hij gewoon de makkelijkste ‘oplossing’ aangreep. Dat was niet eerlijk, hij was onderdeel van het probleem hier en er ging niks veranderen zolang hij niet ook veranderde. “Wilt u de waarheid dan niet weten? Of kan u er wel mee leven als u mensen veroordeelt tot een leven dat ze misschien niet eens hebben verdient.” Wie weet had hij meer weg van zijn grootvader dan gedacht. En natuurlijk waren er meer families met bastaarden, maar hopelijk besefte Keane ook wel dat dat geen eerlijke vergelijking was. "Deze situatie lijkt me veel te complex om met andere families te vergelijken," veegde Helena kalm en snel zijn argument van tafel. "Bovendien is er in het scenario dat u zojuist hebt geschetst één ding dat u vergeet. Bastaarden, en zeker bastaarden met een onzekere claim op bepaalde zaken," en koppige moeders, "zullen altijd een bedreiging zijn." 'Dus meneer 'meer kan ik uiteraard niet doen', ik zou toch maar eens van je luie reet afkomen en niet zomaar alles aan het lot overlaten.
  6. [1837/1838]It's never too late to get your shit together

    Helena was natuurlijk ook niet altijd al een Lennox geweest, dus zelfs als de Graaf ooit haar naam had genoemd, zou Keane waarschijnlijk niet herkennen dat zij het was. Maar zoals ze al zei, het was lang geleden, en zelf praatte ze er ook nooit over, alsof het geschiedenis was die nooit had plaatsgevonden. Wie had ook kunnen bedenken dat het leven zo zou lopen dat hun wegen alsnog eens zouden kruizen. "Nee," antwoordde Helena berekenend, na een korte stilte en ze glimlachte treurig. Ze had de zachte hoop in Keane's stem wel gehoord en het speet haar dat ze hem teleur moest stellen. "Ik ben bang dat ik niet weet waar ze zich bevindt." Ze wou dat ze wist waar Evangeline was. Haar kleindochter was koppig, maar het was makkelijker om op haar in te praten als ze recht voor je stond. "Haar vader eiste dat ze naar huis kwam, maar ze is gestopt met het beantwoorden van zijn brieven. Gelukkig wilde ze nog wel reageren op de mijne..., maar ze heeft nooit iets laten vallen over waar ze verblijft." Helena had er lang over nagedacht waar haar kleindochter zich schuil zou kunnen houden en het ergerde haar op een bepaalde manier enorm dat ze haar vinger er maar niet op wist te leggen. Wellicht dat ze een bepaald stukje informatie mistte om de puzzel goed in elkaar te passen, maar blijkbaar bezaten de Cadwgan's, of in ieder geval Keane, die informatie toch ook niet. "Nee, natuurlijk neem ik u dat niet kwalijk," glimlachte ze geruststellend. Het probleem was heus niet dat hij wilde afspreken, daarin stond Keane goed in zijn recht. Het was alleen de vraag waar het toe zou leiden. De jongen leek haar woorden niet echt te kunnen waarderen, maar Helena wist heus wel hoe rijke families werkten. Zij was ook de dochter van een vader die ambitie voor alles zette en dat soort mannen deden nooit zomaar iets. Er was altijd wel iets wat ze er extra uit wilden halen. "Dus het was uw idee om af te spreken?" vroeg Helena kritisch. Of misschien was het gewoon de bedoeling dat hij dacht dat het zijn idee was. "En uw plan is om de rechtszaak van de baan te krijgen." Ambitieus, niet zeer verrassend en vast goed bedoeld, maar Helena betwijfelde of het waar was dat geen rechtszaak in het voordeel van hun beiden zou zijn. Ergens vreesde ze dat het grootste kwaad al was geschied. "Oke goed en als dat lukt, wat dan?" Nieuwsgierig keek ze de jongen tegenover haar aan. Daar had hij dan toch ook wel wat voor bedacht zeker? Of dacht hij dat als de rechtszaak wegviel de zaak helemaal was opgelost? "Gaat u dan gewoon weer terug naar uw oude leven? Laat uw familie dit dan gewoon gaan?"
  7. [1837/1838]It's never too late to get your shit together

    Helena zag de twijfel in zijn ogen en voor een moment was ze niet zeker of haar woorden wel overtuigend genoeg waren geweest, maar toen nodigde Keane haar plotseling uit om met hem mee te lopen en wat de reden voor zijn plotselinge gedachteverandering ook was, dat liet ze zich natuurlijk geen twee keer zeggen. Toen ze op de kleine binnenplaats eindigden vroeg ze zich toch even af of ze zich nu voor de gek had laten houden en hij haar alsnog buiten ging zetten, maar het vertrouwde gevoel van verschijnselen volgde al snel. Helena wierp een korte blik door de kamer boven, voor ze zich in de zachte kussens van de uitnodigende bank liet zakken en nogal liet overvallen door Keane's volgende vraag. De jongen was oplettender dan ze had gedacht. Wellicht was het een fout geweest om die zin over haar lippen te laten glijden, maar het was gebeurd voor ze er erg in had. Het was ook te verleidelijk om op zoek te gaan naar de gelijkenissen en verschillen tussen de jongen voor haar neus en de man die ze ooit gekend had. "Ik ben hier niet om over mezelf te praten," antwoordde ze, ietwat verdedigend en ze besefte zelf hoe dat klonk. Precies zoals ze niet wilde dat het klonk, alsof het een geheim was. Haar blik verzachtte wat. "Maar ehm, we zijn samen naar Zweinstein geweest, zelfde jaar. Ik kende hem best goed... toen. Nu niet, we hebben al jaren niet meer gesproken. Hij was heel anders toen... maar dat was ik ook." Het was geen leugen wat ze hem vertelde. Het was alleen niet het hele verhaal, maar Helena geloofde niet dat nu het moment was daarvoor. "Hoe dan ook.." Ze verschoof wat op de bank, om zichzelf meer een houding te kunnen geven zodat ze het gesprek de andere kant op kon leiden. "Dat was allemaal lang geleden." Het maakte niet meer uit, wilde ze zeggen. Maar dat zou wel een leugen zijn. Alleen niet iets waar nu wat aan gedaan kon worden. "Ik heb gehoord dat je Evangeline een verzoek hebt gestuurd om buiten de rechtszaal af te spreken," besloot de vrouw maar meteen met de deur in huis te vallen, haar blik strak op Keane gericht. "Wat is het doel daarvan?" Ze zweeg even. "Het werkelijke doel."
  8. [1837/1838]It's never too late to get your shit together

    Ja, ja, alsof ze niet wist wie hij was. Ze had altijd al zo'n hekel gehad aan dit soort overbodige regeltjes, maar gelukkig was ze ook heel goed in dat niet laten zien. "Oh ja?" antwoordde Helena half geïnteresseerd. "Ik had niet gedacht dat ik zo'n interessant onderwerp van gesprek zou zijn." Ze was er niet helemaal zeker van of hij de waarheid sprak of gewoon beleefd was, maar het gaf niet zo. Het meeste wat ze van deze jongen wist had ze ook maar uit de krant en uit wat verhalen van Evangeline. Maar in de meeste van die verhalen figureerde hij vooral als vriend of baas of welke andere rol hij dan ook maar in haar leven had aangenomen om hun affaire te verbergen en dat maakte hem toch wat moeilijker om in te schatten. Helena wist nog niet zo goed wat ze van hem moest denken. Zoals ze helaas wel had verwacht reageerde Keane niet erg happig op haar voorstel, maar ze ging zich heus niet bij de eerste de beste afwijzing buiten laten zetten door een of andere huiself. "Maar u neemt toch helemaal geen contact op met mij," nam ze zijn woorden over, geen aanstalten makend om weg te lopen. "Ik leg contact met u. En als iemand daar een probleem mee heeft, dan mogen ze dat best met mij bespreken." Kom op zeg, kon nu niet eens meer normaal contact leggen met de vader van haar achterkleinkind? "Ziet u, ik zou net zo graag een oplossing zien voor de huidige benarde situatie als u dat vast doet, maar ik ben niet echt geïnteresseerd in gesprekken met advocaten die toch nergens toe gaan leiden, anders was ik wel naar hen toe gegaan." Dat deed ze niet, want woorden waren niet bedoeld voor advocaten. Advocaten gaven niet genoeg om de betrokkenen van de andere partij om werkelijk aan een goede oplossing te werken. Ze hoopte dat Keane dat wel deed. Zo niet, dan had ze hier eigenlijk niet echt veel meer te zoeken. "En niemand hoeft het te weten toch?" Zij ging het aan niemand vertellen hoor en - oh ja, die huiself en dat meisje hadden haar gezien natuurlijk. Helena nam haar toverstok en woordeloos trok ze de herinnering aan zichzelf uit hun gedachten. Het was maar een hele korte, dus dat was gemakkelijk, niets wat ze daar aan over zouden houden. De huiself staarde een beetje glazig voor uit en vlug stuurde ze hem de andere kant op. Zo, nu wist niemand het. Zo simpel kon het zijn. Helena glimlachte. "Voor iemand die het aandurft om in het geheim met zijn geliefde te trouwen bent u wel erg terughoudend over een simpel gesprekje."
  9. 2 april 1838 Augury Concert Hall Het was een lange tijd geleden dat Helena voor het laatst in Cambridge was geweest en alles was anders dan ze zich kon herinneren. Dat was niet zo vreemd. Plekken waren net zo veranderlijk als mensen, al voltrok die verandering vaak over een wat langere tijd. Het gebouw waar ze zich nu in bevond had ze echter nog nooit eerder bezocht, ondanks dat ze nog zoveel van toneelstukken en opera's hield en ondanks dat ze ooit nog een informele uitnodiging had ontvangen van haar kleindochter om de opening van de concert hall bij te wonen. Het had verleidelijk geklonken, maar het had haar beter geleken om maar niet te gaan. Ze had al lang geleden zichzelf beloofd dat ze bij de Cadwgans uit de buurt zou blijven en het leek haar beter om aan die belofte vast te houden. Nu wist ze het niet zo zeker meer. Misschien was het beter geweest als ze wel was gegaan en Evangeline daar had weggesleept voor al deze onzin uit de hand was gelopen. Maar goed, het had geen zin om in het verleden te blijven hangen. Ook iets wat ze al wel vroeg had geleerd. Het verleden kon je namelijk toch niet veranderen. De toekomst was echter iets heel anders. Helena liet haar blik wat door de ruimte heen dwalen nam de tijd om alles in zich op te nemen tot een stem van achter klonk. "Kan ik u helpen mevrouw?" Helena draaide zich om en glimlachte vriendelijk naar het meisje achter haar. "Ja, ik ben op zoek naar uw baas, Lord Radnor. Weet u waar ik hem kan vinden?" "Heeft u een afspraak?" "Oh moet dat dan?" "Ik weet niet of hij tijd-" "Natuurlijk heeft hij tijd," glimlachte ze vastberaden. "Altijd tijd voor familie." Wat ze nu waren, wellicht, mogelijk. Het enige wat Helena zeker wist was dat Evangeline vast niet dom genoeg was om claims zonder enige basis naar buiten te brengen (wel stom genoeg om überhaupt claims naar buiten te brengen, maar dat terzijde), maar dat vertelde haar helaas niet genoeg over de waarheid of het verhaal er achter. Het meisje leek het niet echt te begrijpen en Helena zuchtte. "Wijs we maar gewoon in de juiste richting, dan kan hij zelf wel bepalen of hij tijd heeft." Nouja, niet echt. Hij ging op zijn minst toch wel even luisteren naar wat ze te zeggen had, maar dat hoefde ze heus niet aan ieders neus te hangen. Keane was uiteraard ergens vlakbij de bar te vinden. Klein gokje dat hij daar tegenwoordig graag zijn tijd doorbracht. Verder was het redelijk rustig, zoals op de gemiddelde maandagmiddag. "Ah Lord Radnor," kondigde ze haar aanwezigheid zelf maar aan en ze knikte hem beleefd toe. Als zulke manieren er eenmaal in waren gesleten, kreeg je ze er helaas nooit meer uit. "Wat een genoegen om u eindelijk eens te ontmoeten. Ik heb al zo veel over u gehoord, maar ik geloof niet dat we al eens officieel aan elkaar zijn voorgesteld. Helena Lennox." Nieuwsgierig liet ze haar blik even over de jongen glijden en glimlachte toen. "Evangeline's grootmoeder." Even ter verduidelijking. "U hebt een prachtig theater. Nooit gedacht er ooit één met de Cadwgan naam er op te zien. Uw grootvader had nooit echt een oog voor dat soort zaken." Ze zuchtte diep. "Maar dat is uiteraard niet waarom ik hier ben." Haar stem werd wat zachter en serieuzer en ze wierp de jongen naast haar een doordringende blik toe. "Ik dacht, gezien de omstandigheden tussen onze families , dat het wel een goed idee was als wij eens zouden praten. Dus mag ik wellicht een moment van uw tijd?" "Het is belangrijk." Maar dat begreep hij hopelijk zelf ook wel. OOC: Privé
  10. Helena Lennox - plotkarakter

    Achtergrond: Ik zou je hier Helena’s hele geschiedenis kunnen vertellen, maar dan zouden mijn topics maar saai worden. Dus we houden het bij de basis. Helena was de oudste dochter van Harriet en Francis Baring, de eerste van elf kinderen. Haar vaders familie, oorspronkelijk afkomstig uit Bremen in Duitsland, was een familie van bankiers, geëmigreerd naar Engeland om hier ook meer naam te kunnen maken. Hier waren ze overigens zeer succesvol in. Hun bedrijven groeiden snel, evenals hun kapitaal en de invloed die zij als familie meer en meer vergaarden. Toen Helena nog geen twee jaar oud was ontving haar vader zijn eerste titel en het was niet de laatste die de familie ooit zou krijgen. Het leven was goed voor de Barings, maar die voorspoed moest natuurlijk wel worden vastgehouden. Met succes kwam namelijk ook verantwoordelijkheid en het hele gezin moest daar een steentje aan bijdragen. Maar ach, dat was toch maar een kleine opoffering als je voor de rest alles maar kon krijgen wat je hartje begeerde? Misschien voor sommige mensen, maar niet voor Helena. Helena was eigenlijk al van jongs af aan ongelukkig in het rijke wereldje waar ze in opgroeide. Van buiten was ze alles wat een goed opgevoed meisje hoorde te zijn, maar van binnen wilde ze soms alleen maar gillen. Ze kon zich eeuwig ergeren aan de oppervlakkigheid en arrogantie van haar familieleden en de repetitieve, saaie levensstijl waarin ze zich moest voegen. Zoals voor zoveel meisjes in haar positie was Helena’s leven al van jongs af aan uitgestippeld door haar vader. Maar zoals wel te zien is aan het huidige inkomen van haar man, was dat niet de weg die ze uiteindelijk ook nam. Haar pad bracht haar vooral ver weg van haar familie en al dat andere, waar ze graag naar refereerde als haar “oude leven” en waar ze het liever niet over had. Beetje jammer dat de deuren naar het verleden dan nu zo wagenwijd werden opengezet. Uiterlijk: Haarkleur: Tegenwoordig grijs, maar ze betovert haar krullen gewoon in haar oude roodbruine kleur Oogkleur: Lichtbruin Lengte: Gemiddeld Eigenschappen: - Assertief - Avontuurlijk - Beleefd - Eerlijk - Nieuwsgierig - Intelligent - Romantisch - Onafhankelijk - Spontaan - Zeker - Confronterend - Koppig - Kritisch - Ongeduldig - Perfectionistisch - Rusteloos - Trots
  11. IC Buitenwereld Mededelingen

    1 december 1837 De familie Lennox wil u graag informeren dat de verloving tussen Evangeline Lennox en Charlemagne Gordon-Lennox is ontbonden. Ten gevolge zal het huwelijk, dat gepland stond voor aankomende lente niet plaatsvinden. De familie biedt zijn excuses aan voor enig ongemak en hoopt op uw begrip. Zo, dan kan iedereen nu ophouden met al dat onzinnige geroddel. Als ik nog één journalist aan mijn deur zie verander ik hem in een wezel.
  12. Helena Lennox - plotkarakter

    De Baring family was een familie uit de 18e en 19e eeuw die groot werd in de bankensector in Duitsland en Engeland en uiteindelijk uitgroeide tot een van de bekende, welgestelde families in Groot-Brittanië. Hun invloed was zodanig groot dat verschillende familieleden titels toegewezen kregen als Baronet, Baron en later ook Burggraaf en Graaf Vader: Francis Baring, 1st of the Barington Baronets of Larkbeer (overleden) Moeder: Harriet Vaughn (overleden) Zusje: Mary Baring (1775) Zusje: Dorothy Baring (1777) Broertje: Thomas Baring, 2nd of the Barington Baronets of Larkbeer (1778) Broertje: Alexander Baring (1780) Zusje: Catherine Baring (1781) Broertje: Henry Baring (1783) Broertje: William Barring (1785) Broertje: George Baring (1787) Broertje: Frances Baring (1789) Zusje: Lydia Baring (1793) Man: Tristain Lennox Zoon: Kenneth Lennox (1790) - Kleindochter: Blythe Lennox (1807) - Kleinzoon: Regan Lennox (1814) - Kleindochter: Imogene Lennox - Kleindochter: Lyre Lennox Zoon: Donovan Lennox (1792) - getrouwd met: Lillybelle Lennox - Kleindochter: Stella Lennox (1811) - getrouwd met Ralph Johnson - Achterkleinzoon: Callum Johnson (1835) - Achterkleindochter: Lilia Johnson (1835) - Kleinzoon: Ronan Lennox (1813) - getrouwd met: Anne Lennox) - Achterkleindochters: Bailey (1836) , Ginger en Jennifer Lennox (1837) - Kleindochter: Olivia Finch-Hatton (1816) - weduwe van: Elliot Finch-Hatton - Achterkleinzoon: Heron Finch-Hatton (1834) - Kleindochter: Evangeline Lennox (1817) - Kleindochter: Floriana Lennox Zoon: Finbar Lennox (1795) Dochter: .Rosalind Bruxley-Lennox (1798) - Kleindochter: Adeline Bruxley - Kleindochter: Piper Bruxley - Kleinzoon: Gabriel Bruxley Dochter: Gwendolyn Cadbury (1798) Dochter: Blodwen Lennox (1799) Zoon: Iwan Lennox (1802) Dochter: Rhoswen Wydeville-Lennox (1804) Zoon: Declan Lennox (1805)
  13. Helena Lennox - plotkarakter

    Naam: Helena Lilith Eurolwyn Lennox Meisjesnaam: Helena Baring Naambetekenis: - Helena: De stralende - Lilith: Nacht - Eurolwyn: Naam van de legendes Leeftijd: 67 Geboortedatum: 11 december 1771 Woonplaats: Caelic, Wales/Engeland Burgerlijke staat: Getrouwd met Tristain Lennox Afdeling: Griffoendor Partijvoorkeur: Wij voor Witchcraft Geloof: Anglicaans Bloedlijn: Puurbloed Nationaliteit: Welsh en een beetje Duits Gesproken talen: Welsh, Engels, Frans en Duits Rijkdom: Ooit rijk, maar al heel lang onder gemiddeld, want als je wordt onterfd krijg je geen geld </3 Toverstok: Engelse eik, dragon heart string, 27.5 centimeter, redelijk flexibel Huisdier: Een uil genaamd Blodwen Hobby's en talenten: Helena was altijd al een fervente bewonderaar van de kunsten. Voor ze werd onterfd investeerde ze haar geld voornamelijk in kunstenaars waar ze wel talent in zag en stalde ze het huis van haar ouders vol met beelden en schilderijen. Één van die kunstenaars was Tristain Lennox, de man waar ze uiteindelijk mee trouwde, iets wat zijn carrière mogelijk uiteindelijk meer schade dan goeds bracht. Zelf heeft ze helaas verre van talent voor wat kunstsoort dan ook, al kan ze wel goed piano spelen en zingen. Ze is wel bovengemiddeld goed met spreuken en toverdranken.
  14. Faceclaims plotkarakters

    Bernadette Peters - @Helena Lennox
×