Jump to content

Helena Lennox

Wij voor Witchcraft
  • Content count

    48
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    3

Helena Lennox last won the day on March 9

Helena Lennox had the most liked content!

About Helena Lennox

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Irene

Profile Fields

  1. [1838]You build your fortress and I'll climb your walls

    Helena was meer geïnteresseerd in de uitdrukkingen op Keane's gezicht dan de woorden die over zijn lippen rolden. Uiteindelijk zou hij haar hier, recht voor zijn grootvaders neus, waarschijnlijk toch niet veel meer kunnen vertellen dan wat de buitenwereld weten mocht. Nee, het was veel interessanter om zijn schichtige blik te volgen, zijn gezicht dat zo nu en dan een beetje vertrok, alsof zijn kleermaker een speld in zijn gewaad had laten zitten. Dat vertelde haar meer dan hij nu zou kunnen zeggen. Helena was dan misschien het spelletje wel een beetje verleerd, maar ze was opgevoed door de Barings, rond de Cadwgans. Ze wist heus wel waar ze ongeveer moest zoeken om iets te zien en dit was het gezicht van iemand die niet compleet de waarheid kon vertellen. Ah ja, de uitnodigingen voor alle feestjes die hij nu vast miste. Helena probeerde wat geruststellend naar de jongen te glimlachen. "Geef het wat tijd. Mensen draaien wel weer bij." In dit geval toch, waarschijnlijk. Voor haarzelf had dat uiteraard niet gegolden. Eigenlijk had ze nog wel een langere conversatie met Keane op willen houden, hopend op een ingang die haar nog wat meer informatie zou geven, maar Owain liet het uiteraard niet gebeuren. Even vlug als ze binnen waren gekomen, werden de kinderen ook weer naar buiten gestuurd. Frustrerend, maar goed dan, dan deed ze het wel met Owain's gezelschap. Daarin had ze het ook al langer uitgehouden dan ze eigenlijk voor mogelijk had gehouden. "Ik herinner me een tijd dat u kunst in eender welke vorm nog wel kon waarderen," glimlachte Helena, terwijl ze weer plaats nam op de bank. Hij hoefde haar niet te vertellen waar dat nou door verandert was, want eigenlijk wist ze dat ook wel. "En als ik luister naar de composities van uw kleinzoon kan ik toch niet anders dan concluderen dat hij zeker talent heeft. Dat kan u toch niet ontkennen? Wie weet uw andere kinderen ook wel." Het was spijtig dat haar thee bijna op was. Ze had zo het gevoel dat ze geen volgend kopje aangeboden zou krijgen. "Over wat voor oplossing had hij het?" Het was misschien een wat ongeduldige vraag, maar of ze er nou om heen draaide of er rechtstreeks naar vroeg, erg veel zou het niet uitmaken. Oprechte antwoorden waren ver te zoeken hier. "Als ik mijn kleindochter graag wil vinden is het ook fijn om te weten wat ik in ieder geval niet moet zeggen." Ze hoopte maar dat Keane het niet over het vluchtplan naar Frankrijk had gehad, want ze zou Eva nog voor haar hoofd slaan als ze die deal niet aangenomen had. Op de pedagogisch verantwoorde manier, natuurlijk. Want zo kon het ook.
  2. [1838]You build your fortress and I'll climb your walls

    Opnieuw dat vage, ontwijkende antwoord, dat hij haar niet gezien had. Helena wist deze keer bijna zeker dat ze hem niet geloofde. Als andere mensen Evangeline hadden gezien op de wegisweg, dan kon hij toch niet compleet over haar heen hebben gekeken. Haar kleindochter was nou niet bepaald een onopvallende verschijning en zelfs als Evangeline de plaats delict was ontvlucht, was dat vast niet echt op hoog tempo te gaan. En het klonk gewoon niet als Owain, paste niet bij het beeld dat anderen tegenwoordig voor haar af moesten schetsen en ze elke keer neerlegde naast dat beeld wat ze al van hem had. Alsof Owain ooit zo'n accident zou laten plaatsvinden zonder dat hij het fijne er van zou uitvinden. Alsof hij nooit alles volledig onder controle had. Helena zweeg, hield haar beschuldigingen voor zich en haalde haar schouders op. "Oh, daar heb ik zelf nog niet zoveel last van." Ze had eigenlijk verwacht dat hij wel met een betere smoes dan de ouderdom zou komen, als hij er een ging verzinnen. Of ze hem nu geloofde of niet, het vertelde haar helaas nog steeds niet heel veel over de huidige situatie van haar kleindochter, die ze inderdaad niet zomaar naar Frankrijk ging sturen, puur en alleen al omdat hij het had voorgesteld, maar ook vanwege belangrijkere redenen natuurlijk. Helena deed haar best niet teleurgesteld te kijken toen Owain haar vertelde dat zijn kleinzoon het te druk had voor bezoek en probeerde toen vooral na te gaan wat die woorden konden betekenen. Het kon natuurlijk dat Keane het inderdaad druk had (plausibel, ze wist best hoe een Graafschap in elkaar zat), het kon dat Owain hoe dan ook niet wilde dat ze met hem in gesprek ging (zeer plausibel, Keane had tijdens hun eerste kennismaking al laten blijken dat hij bang was geweest wat zijn grootvader van deze conversatie zou vinden), of misschien kon ze Keane wel niet spreken, omdat hij hier helemaal niet was en probeerde Owain gewoon alle schade in te dekken tot hij het had opgelost. Helena schoof wat onrustig over de bank naar voren. De onderliggende steek haar kant uit, die doordrong in zijn laatste woorden, stak meer dan ze had verwacht "Ja," antwoordde de vrouw, plotseling een koude ondertoon in haar stem. "Dat herinner ik me wel." Die kostbare tijd, die hij in alles en iedereen had geïnvesteerd, behalve in haar. Hypocriete klootzak. Op dat moment vloog echter de deur open en traden er een stel ongenode gasten binnen. Helena schoot automatisch omhoog uit de zetel, haar blik naar de deur. Het eerst wat ze voelde bij het aanzien was Keane was een soort opluchting, bijna meteen gevolgd door een naar gevoel in haar onderbuik. Als Keane hier was dan... "Ah, ik zie het, heel druk," herpakte ze zichzelf en ze trok een wenkbrauw op richting Owain. Sinds wanneer hoorde kleine kinderen in bedwang houden in het takenpakket van een toekomstige Graaf? Ze glimlachte beleefd naar de kinderen en schudde hun hand. "Grappig," merkte ze op, terwijl ze haar blik nog een keer over de kinderhoofdjes liet dwalen, iets te lang bij Gabriel bleef hangen en toen op Owain richtte alsof ze plotseling dwars door zijn ziel heen kon kijken. "De zoon van uw vrouw doet me precies aan u denken toen u diezelfde leeftijd had." Pas daarna richtte ze haar blik op Keane, maakte een beleefde reverence, alsof ze hem voor het eerst zag. "Het genoegen is geheel aan mijn kant, Lord Radnor. Ik ben blij om te zien dat u helemaal oke bent, gezien het ongeluk op de wegisweg. Uw grootvader vertelde, pardon, insinueerde dat mijn kleindochter nogal wat schade aan had gericht. Dat spijt me om te horen." Het liefst zou ze aan hem willen vragen wat er precies was gebeurd, of Evangeline oke was, maar ze wist niet meteen hoe zonder dat het verdacht werd. "Hoe houdt u zich onder de huidige omstandigheden? U ziet een beetje bleek."
  3. 7 september 1838, Helena's huis, Caelic, Engeland want 'fuck you Owain ik ga niet in het Welshe deel wonen en belasting aan je betalen'. Verder heeft Helena geen issues. Haar kleinkinderen konden er wel wat van. De één huwde met een rijke jongeman die na enkele jaren al het loodje legde, de volgende had een verloofde die zijn eigen bruiloft niet eens haalde, nog één wist zich alleen maar ingewikkelde rechtszaken over potentiële huwelijken te verwikkelen, waarom Regan in godsnaam nog niet getrouwd was daar begreep ze ook maar weinig van en ah, ja ze zou het niet zo snel hardop zeggen, maar Helena was bijna aan het wachten tot er iets fout ging in dat huwelijk van Ronan. Niet omdat ze niet in goede huwelijken geloofde, maar omdat ze bijna begon te geloven dat het een soort traditie was. Maar wie weet was het allemaal niet zo erg, wie weet was er nog hoop. Dat zou goed nieuws zijn voor het laatste gelukkige koppel dat in het huwelijksbootje was gestapt, namelijk haar oudste kleinzoon Gabriel en zijn lieftallige Laurelle. Helena ging er voor de aardigheid maar van uit dat het een lieftallig meisje was. Eerlijk gezegd had ze Laurelle nog niet veel gezien of gesproken en het was tijd dat daar verandering in kwam. Het meisje was nu immers familie, maar wat had ze daar aan als ze de Lennoxen nog helemaal niet had leren kennen. De oplossing was gelukkig heel simpel, namelijk een diner, gevolgd door een feestje, met de hele familie. Helena geloofde dat het goed zou zijn, niet alleen voor Gabriel en Laurelle, maar voor hen allemaal om weer eens zoiets leuks te doen. Er was zoveel aan de hand de laatste tijd, wat allemaal erg veel spanning op leverde en dit was vast een goede manier om dat voor een avond eventjes los te laten. Heel eerlijk gezegd was ze er zelf ook wel even aan toe, zo'n avond waarop ze alles even kon vergeten. Dat het allemaal niet zo goed in het huidige budget paste zou ze later wel oplossen. Als Helena het had over een diner met de hele familie, dan bedoelde ze trouwens ook de hele familie. Of toch, zoveel van haar kinderen en kleinkinderen als ze er bij elkaar had kunnen schrapen. Was wel zo makkelijk toch, om meteen met zoveel mogelijk mensen kennis te maken. Hoe het allemaal precies paste weet ik ook niet, maar ik ga er maar van uit dat de Lennoxen daar ondertussen wel zo hun oplossingen voor hadden gevonden. Ronan had gekookt, want Helena had veel talenten, maar koken was er geen van. Met kennis van koken was ze natuurlijk ook niet opgevoed, maar met het organiseren van feestjes en diners wel, dus uiteindelijk zag het er allemaal prima uit. "En speciaal, een warm welkom voor Laurelle," sloot ze haar korte openingsspeech voor vanavond af en ze glimlachte de vrouw warm toe. "Welkom in de familie. We hopen dat je je er thuis zal voelen." Het diner begon en Helena schoof haar stoel aan, voor ze wat richting Gabriel en Laurelle leunde, die ze tactisch bij haar in de buurt had gestationeerd als haar eerste slachtoffers van de avond. "En, hoe bevalt het getrouwde leven?" OOC: Open voor alle Lennoxen & aanhang <3
  4. [1838]You build your fortress and I'll climb your walls

    Haar schuld?! Als Owain Cadwgan nou niet zo moeilijk had gedaan over de relatie tussen zijn kleinzoon en Helena's kleindochter, dan had er helemaal niemand in de gaten moeten worden gehouden, want dan was er nooit sprake geweest van geheime huwelijken, dubbele erfgenamen en onhandige rechtszaken. Maar goed, zijn trots kon het vast niet aan om toe te geven dat dit allemaal zijn schuld was. Owain was nooit echt goed geweest in het toegeven van zijn eigen aandeel in zaken. Dat was vijftig jaar geleden al gebleken. "Als ik mijn kleindochter moet geloven dan is dat toch zeker niet de waarheid," antwoordde Helena met een min glimlachje. Helena had er natuurlijk over nagedacht, maar ze was er nog steeds niet helemaal uit wat nou het beste scenario was voor Evangeline, en de rest van haar familie. Of het nou beter was dat dat vermeende huwelijk echt was, of juist niet. Helena vreesde dat het hoe dan ook allemaal niet zo positief uit zou pakken, maar om dat recht te zetten was ze helaas al te laat. Nu was het een kwestie van nog zo min mogelijk schade maken bij het vervolg. "Maar natuurlijk, ik had gewoon gehoopt... gezien u een van de laatste personen bent die haar heeft gezien, snapt u." Ze wist niet zeker of ze hem geloofde toen Owain haar vertelde dat hij Evangeline wel af zou komen zetten als hij haar zou vinden. Als hij toch zo druk bezig was geweest met problemen op de wegisweg oplossen, waarom had hij zich daar dan ook niet wat meer mee bezig gehouden toen? Goed, Evangeline was niet zijn familie -(nog) niet bewezen zijn familie- maar ze was wel zijn probleem, zoals Owain overal snel problemen in zag, en ze wist hoeveel hij er van hield om problemen op te lossen. Zou hij dan werkelijk totaal geen aandacht aan haar hebben besteed? Het klonk zo onlogisch, ondanks zijn kalme gesprekstoon en uitgestreken gezicht die haar zouden moeten vertellen dat hij de waarheid sprak. Ze hadden altijd afgesproken dat ze elkaar de waarheid zouden vertellen, niet waar? Maar hoeveel waren beloftes van vroeger nog waard in tijden zoals deze? "Is uw kleinzoon toevallig thuis?" besloot ze te vragen, een vraag waar ze meer informatie uit zou kunnen halen dan hij hopelijk vermoedde. "Ik snap dat u er niet echt mee bezig was, maar wellicht kan hij mijn zorgen wat verlichten. Dan hoef ik u ook niet verder te storen bij al uw belangrijke bezigheden." Het liefst zou Helena hem er heel kinderachtig op willen wijzen dat "zij zich wel bezig zou houden met haar familie-eer he, en dat het hem niets aan ging" want waar bemoeide hij zich eigenlijk mee, maar ze besloot het over een andere boeg te gooien. "Is dat waar u uw dochter heen heeft gestuurd?" vroeg ze gevat en toch ook wel half geïnteresseerd. "Ik was het even vergeten, maar u heeft hier natuurlijk al heel wat ervaring mee." Nou, blijkbaar was dat dus ook geen efficiënte oplossing geweest, als je keek waar ze nu waren.
  5. [1838]You build your fortress and I'll climb your walls

    "Oh om eerlijk te zijn zou ik het de laatste tijd niet meer weten," antwoordde Helena eerlijk. Feit was nou eenmaal dat ze niet echt meer goed op de hoogte was van wat haar kleindochter de laatste tijd allemaal uitspookte. Het weinige contact dat ze hadden gehad was niet voldoende om echt een goed beeld te krijgen van wat er nu allemaal in Evangeline's hoofd omging. En het was niet echt een geheim. Het was best wel duidelijk dat de Lennoxen de controle over Evangeline een beetje kwijt waren geraakt. Want er was ook helemaal niet zoveel controle geweest, helaas, toch wel handig namelijk voor dit soort situaties. Helena besloot Owain's subtiele insinuaties dat het hele ongeluk op de wegisweg Evangeline's doen was te negeren en verdronk haar commentaar met een slok thee. "Ik weet het, Lord Radnor. Als ik ook maar iets had geweten van haar intenties had ik het uiteraard nooit zover laten komen." Met een serieuze blik keek ze Owain aan vanaf de andere kant van de salontafel. Het was niet moeilijk om deze woorden over haar lippen te laten glijden, want uiteindelijk was het gewoon de waarheid. "Helaas heb ik mijn kleindochter al maanden niet meer gezien en het is moeilijk grip krijgen op mensen van een afstand," ging ze treurig verder. En Eva leek niet echt te staan trappelen om naar huis te komen. Hoefde ze ook niet, zolang ze zich maar op een boot richting Amerika bevond maakte Helena dat niks uit. Het was moeilijk om opnieuw te beginnen, daar wist ze alles van, maar het was mogelijk, dus uiteindelijk zou het dan wel goed komen. De vraag was natuurlijk, of ze die boot ooit had gehaald. "U heeft toevallig geen idee waar ze zich bevindt?"
  6. [1838] I remember bliss was ignorance

    Ze zeiden wel eens dat je op je oude dag eindelijk eens aan je rust toekwam, maar met kleinkinderen zoals die van Helena, kwam daar helaas niet zoveel van terecht (bedankt Regan en Evangeline). Het liefst had Helena vandaag een rustige middag willen hebben, misschien eens buiten in het zonnetje een boek willen lezen, zoals ze al maanden niet echt meer gedaan had, maar toen had Gwendoline Draper plotseling aan haar deur gestaan. Gwendoline was een alleraardigst meisje, wel met een niveau aan naïviteit waarvan Helena zich wel eens afvroeg of ze zich er zorgen om zou moeten maken, maar ach, ergens moest dat misschien ook gekoesterd worden. Het was fijn om zo nu en dan gewoon blind langs de harde buitenwereld heen te kunnen kijken. Naast lief was Gwendoline toch ook aardig doortastend en dus zat Helena hier nu uiteindelijk toch niet met een boek maar met de drager van haar volgende achterkleinkind op de veranda thee te drinken. Helena liet een korte stilte vallen na Gwendoline's monoloog, al was het maar om het meisje even op adem te laten kopen en nam een slokje thee. "Ach, is het niet een beetje eigen aan Regan dat hij soms wat afwezig is, lieverd," probeerde ze het meisje wat gerust te stellen met een warme glimlach, want ze zag er toch wel erg bezorgd uit en dat was niet goed voor haar in haar huidige toestand. Het zou natuurlijk het beste zijn als ze die zorgen bij Gwen weg kon nemen. Het kon best dat het meisje zich meer zorgen maakte dan nodig was. Aan de andere kant kende Helena haar kleinzoon inderdaad en wist ze ook heel goed dat Regan wel een talent had om in de problemen en vervolgens niet te weten hoe hij er uit moest komen. Die schuld legde ze graag bij zijn moeder, ze had altijd tegen Kenneth gezegd dat hij zijn vrouw die jongen niet zo moest laten verwennen. "Of is het erger dan normaal?" besloot ze Gwen het voordeel van de twijfel te gunnen. "Is alles verder goed met jou en de baby? Vraagt Regan daar ook wel eens naar?"
  7. [1838]You build your fortress and I'll climb your walls

    Het waren er negen, lieve Owain, geen zesentwintig, en waarvan vijf gezonde zonen. Dat zag ze hem -oke goed, zijn vrouw dan- nou nog niet zo snel nadoen. Het was ook maar net waar je de meeste waarde aan hechtte in het leven, niet waar? Een stelletje draken of je nageslacht. Het was wel duidelijk dat hij bij dat laatste toch wat steekjes had laten vallen. Helena merkte de afstandelijke toon in zijn stem wel op en eigenlijk vertelde haar dat alleen maar dat ze in de goede richting naar informatie aan het graven was en voorzichtig verder moest gaan. En dus luisterde ze aandacht naar wat hij precies te zeggen had. Vele vijanden hm. Het was toch wel ernstig gesteld als je een twintigjarig meisje tot één van je grootste vijanden moest benoemen, of zou hij het hebben over de Bennetts? Helena was wel bekend met de familienaam, maar verder niet zozeer met de familie zelf. Wellicht dat ze daar ook eens wat meer graafwerk zou moeten verrichten, ze was misschien toch niet helemaal mee met alles. Ik weet al van Margaux dat Daniel er heel erg naar uitkijkt om nog meer Lennoxen op zijn stoep te krijgen!! "Ik maak me inderdaad zorgen," antwoordde ze na een korte stilte, plotseling een wat kwetsbare toon in haar stem. "En hoewel dat zeker een geruststelling is," meer dan ze zou willen, meer dan ze ooit aan hem toe zou geven, want ze wist heel zeker dat haar familie bovenop alle zaken die al zo slecht gingen momenteel niet ook nog eens een extra schuld kon hebben en als hij het echt wilde, dan kon hij die best hun kant op schuiven. "neemt dat mijn grootste zorgen niet weg." "Oh, jeetje wat voor incident? Hopelijk was het allemaal niet al te ernstig," sprak ze onschuldig, nippend van haar thee. Hij kon haar nu wel gaan vertellen dat het haar niets aan ging, maar dat was een duidelijke leugen. Haar familie was hier immers bij betrokken en hij begreep vast wel dat ze dat wist.
  8. [1838]You build your fortress and I'll climb your walls

    Nee, het was niet dat Helena het spelletje was verleerd. Ze had gewoon nooit van dit spelletje gehouden. Dit was nou precies wat ze zo verachtte aan alles hier. Dat eeuwige om elkaar heen draaien, dat precies niet zeggen wat je nou eigenlijk op je tong had liggen, het verdraaien van alles wat maar een beetje in de buurt van de waarheid kwam tot het paste in het perfecte plaatje van de buitenwereld. Daar had ze vroeger eigenlijk ook al niet zo goed tegen gekund, maar je maakte je nou eenmaal een beetje eigen waar je tussen was opgegroeid. Geduld was dan wel een schone zaak, maar zeker geen gemakkelijke. Helena geloofde er helemaal niks van dat hij zich zo onwetend gedroeg. Ze wilde gewoon dat hij haar vertelde wat ze wilde weten, zodat ze geen seconde langer hier hoefde te blijven dan eigenlijk de bedoeling was, maar blijkbaar was dat niet hoe het zou gaan. Had ze natuurlijk ook wel kunnen verwachten... Oh ze kende hem niet? Nee, ze had hem inderdaad al heel wat jaren niet meer fatsoenlijk gesproken en mensen veranderden altijd een beetje door de tijd heen. Ze zou van zichzelf ook niet kunnen zeggen dat ze niet veranderd was. Dan nog, de dingen die veranderden waren meestal toch echt kanten die altijd in je gezeten hadden maar nooit eerder het daglicht hadden gezien omdat de omstandigheden er gewoon niet naar hadden gevraagd. In essentie bleven mensen dus eigenlijk hetzelfde en was er vast nog genoeg over van de jongen waar ze ooit mee was opgegroeid. Een minachtig glimlachje gleed over haar lippen, terwijl ze haar lepeltje uit haar kopje tilde en zorgvuldig op het bordje schikte. "Als dat is wat u graag wilt geloven." In ieder geval gaf hij haar nog een opening om te beginnen over waar ze hier voor gekomen was en Helena besloot er deze keer maar iets voorzichtiger in te stappen. Kleine stapjes was nog steeds vooruitgang, probeerde ze zichzelf er aan te herinneren, terwijl ze nadacht over een goede eerste vraag. "Afgelopen week was er een explosie op de wegisweg. Ik hoorde dat u daar ook bij aanwezig was, klopt dat?" Ze kon zich er nu al aan ergeren dat het zo bijna leek alsof ze hier was omdat ze bezorgd om hem was.
  9. [1838]You build your fortress and I'll climb your walls

    Helena had wel verwacht dat ze even zo moeten wachten voor Owain tijd voor haar zou maken – ze wist heus wel hoe het werkte en dat onverwachte bezoekjes niet tot de dagelijks etiquette behoorde- en dus maakte ze het zich maar gewoon gemakkelijk in de zitkamer die haar was toegewezen. Ze had kort overwogen om haar bezoek wel aan te kondigen, maar de vrouw had zo haar vermoedens dat dat alleen maar meer mogelijkheid zou bieden om haar komst te weigeren. Nu was ze in ieder geval al binnen en op een bepaalde, vreemde manier voelde ze zich hier eigenlijk best wel op haar gemak. Toen de Graaf werd aangekondigd rees Helena omhoog uit de zetel en uit eeuwige beleefdheid die er vroeger goed was ingesleten maakte ze een reverence. “Owain,” glimlachte ze, zijn informele begroeting overnemend, waar ze zelf natuurlijk een beetje mee begonnen was. Het moest toch geen verrassing zijn dat zij het was. Welke Helena's kende hij nog meer? Op zijn minst toch geen die even memorabel waren geweest, hoopte ze. "Wij beide, maar nood breekt wet, zullen we maar zeggen," antwoordde ze, terwijl ze weer terug ging zitten en rustig een slokje nam van haar thee. Helena was ook niet van plan geweest om hier ooit nog terug te komen. Ze wist ook wel zeker dat ze hier in die eerste jaren absoluut niet welkom was geweest, zelfs als ze het had gewild, dus had ze het ook nooit eerder geprobeerd. En hoe langer ze wegbleef, hoe groter de kloof eigenlijk leek te worden. "Het zijn een beetje onrustige tijden, verder wel goed." Maar dat begreep hij vast wel, gezien allebei hun families verwikkeld waren in die ingewikkelde rechtszaak die ze allebei liever niet tot werkelijkheid hadden zien worden. Veel dieper ging ze er maar niet op in, de verdere emotionele en vooral financiële zorgen van het moment gingen hem niets aan en Owain wilde het vast ook niet echt weten. "Ah ja, uw nieuwe echtgenoot." Hij zei het alsof hij het er graag in wilde wrijven, maar Helena wist niet precies wat er nu was om zo trots op te zijn. Dat hij zich alsnog door drie huwelijksceremonies had gesleept, nadat de eerste mislukt was? Nou, had hij toch mooi aan haar bewezen dat hij zich daar wel van kon herstellen. Dat had ze na één keer ook al wel geloofd hoor. Eigenlijk wilde ze het helemaal niet vragen, maar ze kon zich toch ook niet helemaal bedwingen, stiekem wel nieuwsgierig, zoals ze altijd wel een beetje nieuwsgierig was geweest naar alles wat ze ooit de rug toe had gekeerd. “Bevalt uw nieuwste huwelijk een beetje?” Ze kon nou niet zeggen dat hij er met al die huwelijken echt op vooruit was gegaan, nouja, behalve dan dat alles een verbetering was na Henriette Hastings. Zijn officiele dieptepunt, als je aan het aan Helena vroeg, al dacht Owain daar wellicht anders over. “De nieuwe Lady Radnor is vast alleraardigst,” maar we weten allebei dat Aria mij helemaal niks kan schelen, “maar geen zorgen, dat is niet de reden van mijn komst.” Alsof hij ooit interesse had getoond in haar man -natuurlijk niet Helena-, dus waarom zou ze ook maar enige aandacht aan zijn vrouw willen besteden? "U weet waarschijnlijk wel waarom ik hier ben, of anders hebt u vast een vermoeden." Helena liet haar bruine ogen indringend over hem heen glijden en leunde wat naar voren. "Ik ken u beter dan dat."
  10. 27 april 1838 - Cadwgan Castle Hoe lang geleden zou het geweest zijn dat ze hier voor het laatst stond? Veertig, bijna vijftig, misschien? Was het echt alweer zo lang geleden? Ze kon het zich bijna niet voorstellen. In het eerste opzicht leek er ook werkelijk niets te zijn veranderd aan het landhuis. Diep van binnen vroeg ze zich af of ze nog steeds de weg zou kennen, door alle gangen waar ze als kind in had gespeeld, alle hoekjes waar ze zich wel eens in had verstopt. Het was een tijd geleden, maar dat waren niet echt dingen die je snel vergat. Nu ze er voor het eerst opnieuw naar keek kon ze ook eindelijk de reacties van haar vriendinnen wel plaatsen, hoe kil het soms leek, hoe donker en somber de hallen hier konden zijn. Als kind was het haar nooit zo opgevallen en had ze zich ook nooit zoveel aangetrokken van dat commentaar. Cadwgan Castle was toch altijd een beetje haar tweede thuis geweest en het was onaangenaam om zulke woorden te horen over een plek waarvan je eigenlijk al wist dat je er op een dag zou gaan wonen. Uiteindelijk was het nooit zover gekomen en eigenlijk had Helena zichzelf beloofd dat ze hier niet meer terug zou komen, maar hier was ze dan toch, zoveel jaar later.... Het was natuurlijk het artikel in de Ochtendprofeet dat haar aandacht had getrokken. Het verhaal dat daarin werd beschreven was zo vaag als de glimlach die ze vroeger voor haar vader bewaarde op momenten dat ze hem absoluut niet uit kon staan , zo onzuiver als het koffiedik waar ze ooit bij Waarzeggerij haar toekomst in moest te voorspellen. Het was opvallend en toch ook zo duidelijk verhuld dat mensen er waarschijnlijk verder geen aandacht aan zouden besteden, omdat het niet interessant genoeg leek. Dat was, als je natuurlijk niet meer wist over de situatie. Wie weet was het gewoon toeval, zocht ze teveel achter een ongeval op de wegisweg, puur omdat ze graag wilde dat het meer betekende... en misschien ook niet. Het had wat moeite gekost, maar uiteindelijk was het niet heel erg moeilijk om te achterhalen wie er nou eigenlijk betrokken waren geweest bij het ongeval. Helena wist dat Eva in de buurt was geweest. Haar kleindochter was al maanden 'vermist', maar ondertussen stonden de kranten en tijdschriften nog steeds vol van haar nieuws, dus haar verschijning ergens in het openbaar was gelukkig opvallend genoeg om te worden opgemerkt. Er konden uiteraard meerdere redenen zijn waarom Evangeline zich die dag op de Wegisweg bevond, ware het niet dat de Cadwgan's erbij betrokken waren geweest. Helena kon alleen maar hopen dat haar kleindochter eindelijk met Keane had afgesproken en dat de jongen het plan juist had uitgevoerd. Als dat zo was, dan zou het allemaal goed komen en er was er geen reden om zich zorgen te maken. Maar iets voelde niet goed. Misschien was het het twijfelachtige krantenartikel, of het feit dat ze al weken niets meer van Keane of Evangeline gehoord had, of dat iemand haar had verteld dat Owain er ook bij betrokken was geweest, de woorden van Keane spokend in haar achterhoofd. Voor hetzelfde geld waren Keane en Evangeline nu veilig ver weg in de Nieuwe Wereld, te druk met andere zaken of te bang om ook maar iets te laten weten, maar ze moest het zeker weten en er was eigenlijk maar één makkelijke manier waarop ze daar achter kon komen... Het was niet echt de manier die ze prefereerde, maar het moest maar. En nouja, stiekem was ze ook wel een beetje nieuwsgierig hoor. "Wat kan ik hem vertellen mevrouw?" haalde de bediende haar uit haar gedachten en Helena trok haar blik los van de gang. "Is zijn vrouw ook thuis?" "Ik geloof dat Lady Radnor afwezig is vanmiddag." Goed. Ze had geen zin in nog meer gedoe en bemoeizuchtige mensen zoals Aria Bennett. "Vertel hem maar...," ze twijfelde. Op een bepaalde manier voelde het verkeerd om haar volledige naam hier hardop uit te spreken, alsof het een verboden woord was, een vloek was die je moest fluisteren omdat niemand hem mocht horen. "Dat Helena er is en hem dringend wenst te spreken, als hij tijd heeft."
  11. [1837/1838]It's never too late to get your shit together

    Als Helena Keane's gedacht kon lezen zou ze vast uitermate beledigd zijn. Hoezo controlerend? Ze bood deze jongen haar hulp aan, gaf hem een idee waar hij wat aan kon hebben, omdat hij zelf blijkbaar niet in staat was om eenzelfde soort plan op te zetten. Ze vertrouwde hem het welzijn van haar kleindochter toe, ondanks dat ze hem nauwelijks kende, ondanks dat ze geen idee had of hij dat wel waard was en hij Evangeline werkelijk zou geven wat ze verdiende. Als het aan Helena lag was Keane Cadwgan ook nooit de man geweest waar Evangeline's keuze op was gevallen, maar het was nou eenmaal zo. Natuurlijk had ze ervoor kunnen kiezen om hun prille vriendschap of liefde, of wat het ook was geweest, proberen fijn te knijpen zodra die jongen voor het eerst een voet in haar dorp had gezet, maar dat had ze niet gedaan, want zo wilde ze niet zijn. Ze had expres gekozen voor een leven waarin iedereen vrij genoeg was om daarin zijn eigen keuze's te maken, keuzes die haar eigen ouders haar net zo goed hadden ontnomen. En ze zou het nooit hardop zeggen, maar ergens had ze op gehoopt dat Evangeline op een gegeven moment ook wel in zou zien dat de wereld van de Cadwgan's haar nooit echt gelukkig zou kunnen maken, dat ze daar niet thuis hoorde. Misschien had het meisje dat ook wel geweten, gezien de poging om er samen met Lord Radnor vandoor te gaan naar wist zij veel waar, maar het besef leek niet luid genoeg door te dringen om Eva ervan te weerhouden een rechtszaak te starten. Wie weet had ze Evangeline toch eerder wat advies moeten bieden, maar iets had haar tegen gehouden, had gemaakt dat ze zich er buiten wilde houden, als dat ook maar betekende dat ze haar eigen verleden niet opnieuw onder ogen hoefde te komen. Dat was egoïstisch en dat wist Helena ook wel. Hopelijk was ze nu niet te laat. "Hoe durft u dat überhaupt te initiëren," antwoordde Helena, voor het eerst echt haar stem verheffend in een soort onderdrukkende boosheid. Wat wist deze jongen nou werkelijk van haar, van haar familie. "Mijn kleindochter is welkom om elk moment naar huis te komen wanneer ze maar wil en dat weet ze best." Oke, dat was niet helemaal hoe het was gegaan. De brieven die haar zoon aan zijn dochter had gestuurd hadden een iets dwingendere toon gehad dan 'kom alsjeblieft naar huis', maar Helena had eerlijk gezegd niet verwacht dat Evangeline zo lang van huis zou blijven. Dat klonk helemaal niet als iets voor haar. "Het is haar eigen keuze om weg te blijven." Ergens deed dat pijn, dat Eva blijkbaar niet het gevoel had dat ze naar huis kon komen. In de brief die haar kleindochter had gestuurd had gestaan dat ze zich in goede handen bevond, maar wie was dat dan als het niet haar familie, niet haar vrienden en zelfs niet bij deze knul was? "Het gaat niet om haar reputatie, of het geld. Eender andere familie en ik was hier misschien niet geweest, maar je zei het net zelf, ze is een bedreiging en je grootvader houdt niet van bedreigingen... " Uiteindelijk kroop liefde waar het niet gaan kon en als dit het beste pad was, dan zouden ze het maar moeten nemen. Op dit moment leek de liefde echter ver te zoeken. Het was duidelijk dat Keane haar aanwezigheid een beetje zat leek te worden. Helena knikte hem beleefd toe en zuchtte. "Dan zal ik geen verdere tijd van u in beslag nemen." Ze kon het wel proberen, maar ergens was ze bang dat haar aanhoudende aanwezigheid alleen maar het tegenovergestelde effect met zich mee zou brengen. Ze had gezegd wat ze wilde zeggen. Nu was het aan hem om te bepalen wat hij daar mee ging doen, altijd een frustrerend moment in onderhandelingen. "Ik neem aan dat u wel weet waar u me wel kan vinden als u toch nog iets nodig heeft."
  12. [1837/1838]It's never too late to get your shit together

    Goed, er was intentie. Dat zou het makkelijker moeten maken om hen over te halen. Helena knikte en nam een moment de tijd om te bedenken hoe ze haar volgende woorden zou formuleren. Dit waren geen makkelijke woorden, maar het moest gedaan worden. "Wij, als haar familie zijn van mening dat het het beste is als Evangeline uit Groot-Brittannië vertrekt," begon ze, een spijtige uitdrukking op haar gezicht. "Natuurlijk zien we haar niet graag gaan, maar het is de beste en veiligste oplossing.... en dat is belangrijker." Zo veel mensen deden het tegenwoordig, de boot nemen naar de Nieuwe Wereld en er een ander leven beginnen. Dat liet het makkelijk klinken, maar Helena wist heus ook wel dat het niet zo simpel was. Het koste veel moed om zomaar iets achter te laten waar je zo aan gehecht was. Er was altijd een deel van je dat het zou blijven missen, maar het was het waard, als het je van grotere pijnen bespaarde. "Uiteraard zou ze weigeren als ik dit nu aan haar voor zou leggen," ging de vrouw met een zucht verder. "Zoals deze hele rechtszaak bewijst is ze erg koppig als het aankomt op bepaalde zaken." Haar blik verzachtte wat en ze nam de jongen voor haar nog eens goed in zich op. Als iemand haar lang geleden had verteld dat haar kleindochter verliefd zou worden op een Cadwgan, en dan ook nog eens eentje die ooit bereid was geweest om alles achter te laten, had ze het nooit geloofd. "Maar misschien dat ze wel wil als jij ook gaat." Ze hadden het eerder willen doen, blijkbaar. Zou hij het nog eens doen? Zou hij ontevreden genoeg zijn met de huidige situatie om het te overwegen? Hij leek wel om Evangeline te geven, maakte zich duidelijk ook zorgen om de problemen waar ze zich in had gewerkt, maar iedereen had zo zijn grenzen en de situatie was vast anders dan de vorige keer. Er stond meer op spel en dat kon zowel een voordeel als een nadeel zijn. "Er vertrekken elke dag boten vanuit Groot-Brittannië naar de Nieuwe Wereld. Jullie zouden samen een nieuw leven kunnen beginnen, ver weg van alle rechtszaken en reputatieschades. Als het goed is heb je genoeg geld om een mooie start te maken en je hebt een zoon, dus het Graafschap zou niet achterblijven zonder erfgenaam en is dat niet wat je grootvader uiteindelijk het liefste wil?" Helena begreep ergens wel waar die drang om dat op orde te hebben vandaan kwam. Soms vroeg ze zich wel eens af Owain's ouders (en misschien ook wel die van haar) hem ook verweten voor wat zij had gedaan, om het feit dat hij zijn beste kans (of toch in hun ogen) letterlijk had laten lopen. Je kon geen dynastie bouwen als je niemand had om het aan door te geven. Dat hadden zij moeten doen, maar ze had hem achter gelaten met niets en de wereld was niet bepaald gul geweest om het hem daarna te geven. Maar één erfgenaam was genoeg, niet waar? Het was tijd om het los te laten. "Ik weet dat het wellicht veel gevraagd is en je hoeft niet nu meteen te beslissen of je het wil, maar misschien dat je er... over na kan denken."
  13. [1837/1838]It's never too late to get your shit together

    De dynamiek van het gesprek leek te veranderen en afwachtend leunde Helena wat naar achter in de bank. Die arme jongen was een open boek als het op zijn emoties aankwam en het zou hem goed doen als hij zijn emoties wat beter onder controle leerde houden, maar voor nu was het wel makkelijk, gaf het haar informatie die ze anders niet zou hebben en waar ze wanhopig naar zocht. In eerste instantie had hij vooral verdedigend gekeken, misschien ook wat geschrokken en terughoudend, geen vreemde emoties als het aankwam op een onverwacht gesprek over een rechtszaak die tegen je werd aangespannen. Maar nu... ze wist niet precies hoe ze het zou moeten noemen. Voor een moment leek hij ongelukkig en een gevoel van herkenning overspoelde haar. Het was in ieder geval duidelijk dat haar woorden iets in hem los hadden gemaakt. Dat was uiteraard ook precies de bedoeling geweest. Een werkelijke bedreiging? Gaf hij nou tussen neus en lippen toe dat er een werkelijke bedreiging was? Vastberaden dan ooit schoot Helena overeind. "Ik heb zeker begrip voor uw situatie, Lord Radnor. Ik begrijp ook dat u beperkt bent in uw mogelijkheden, maar u bent niet alleen. Dus als u alstublieft wil kalmeren en terug komt zitten." Ze volgde zijn wantrouwige blik en zuchtte. "Geen zorgen, niemand kan ons horen." Ze kende heus haar spreuken wel. En voor het geval hij nu dacht dat ze hem hier had ingesloten zonder dat hij om hulp kon roepen ging ze vlug verder: "Ik ben hier om jullie te helpen, Lord Radnor, als u wilt..." Het was duidelijk dat zowel Eva als hij geen idee hadden wat ze nu precies aan het doen waren of wat de volgende verstandige stap was, dus iemand hier moest de juiste ideeën in hun hoofd praten. "Ik deel uw zorgen..." ging ze zachtjes verder, een bezorgde ondertoon in haar stem."U hebt gelijk en dat betekent dat Eva een spel speelt dat ze hoe dan ook gaat verliezen, of ze nou de zaak wint, verliest of er van afziet." Het liep hoe dan ook niet goed af, want Owain zou het nooit tot dat punt laten komen. Dat had Keane zojuist voor haar bevestigd en de zaak was wellicht zelfs nog serieuzer dan ze had gedacht. "Maar... er is een oplossing voor jullie allebei waarvan ik denk dat zelfs uw grootvader hem uiteindelijk zou kunnen accepteren. Het is een risico en veel gevraagd, maar ik geloof dat u bezit wat er nodig is om het voor elkaar te krijgen." Wel... ze was er niet helemaal zeker van, maar het kon geen kwaad om hem op zijn minst het plan voor te leggen en het hielp niet als ze ging doen alsof ze geen vertrouwen in hem had. "Vergeef me als het te direct is en het is niet mijn bedoeling om u te beledigen, maar u lijkt ook niet bepaald gelukkig in uw huidige situatie. Heeft u of... jullie er ooit wel eens over nagedacht om... weg te gaan?" Ze hoopte nu maar dat ze hem goed genoeg had ingeschat.
  14. [1837/1838]It's never too late to get your shit together

    Helena kon het niet helpen dat er een schamper lachje haar lippen ontglipte toen Keane Cadwgan verklaarde dat het allemaal niet zo makkelijk was geweest. Had deze jongen ooit wel eens iets van het echte leven gezien? Ze had wel eens gehoord dat Keane niet zijn hele leven in Cadwgan Castle was opgegroeid, maar daar gedroeg hij zich toch niet daar, want een beetje perspectief was er in zijn woorden niet te vinden. Er waren mensen op de wereld die letterlijk bijna dood gingen van de honger, maar ach, je zou maar wat reputatieschade oplopen. Zeker als man was dat iets wat toch wel te overkomen was en het was niks in vergelijking wat met vrouwen soms meemaakten voor nog veel minder. "Het vleit me dat u ook zo bezorgd bent om Evangeline's reputatie, maar als dat uw voornaamste argument is dan vrees ik dat u toch teleur moet stellen. De laatste keer dat ik er naar keek was er al niet echt meer iets van haar reputatie over. Gebroken relaties, gebroken verlovingen, een kind van een onzekere afkomst… En natuurlijk zijn dat allemaal dingen die u ook hebt meegemaakt, maar... voor vrouwen is het anders.” Ja, hij was een man en rijk en als hij wilde hoefde hij zich niet al te veel zorgen te maken over al die voorgenoemde zaken, want mannen konden best relaties hebben en gebroken verlovingen waren toch niet compleet hun schuld en kinderen kon je laten waar je wilde, precies zoals hij blijkbaar van plan was om te doen. Alsof de hele wereld alleen maar draaide om geld en je de rest van je problemen er achter kon verstoppen. Zijn hele plannetje zou niks betekenen iemands reputatie, behalve die van hemzelf. "Dus u bent er zeker van dat het een bastaard is?" reageerde ze, wat feller dan de bedoeling was, maar het gemak waarmee hij zijn oplossingen -die alles behalve echte oplossingen waren, maar meer het wegschuiven van een probleem- aan haar voorlegde irriteerde haar mateloos. Ze betwijfelde of Keane zo zeker was van zijn zaak, het klonk meer alsof hij gewoon de makkelijkste ‘oplossing’ aangreep. Dat was niet eerlijk, hij was onderdeel van het probleem hier en er ging niks veranderen zolang hij niet ook veranderde. “Wilt u de waarheid dan niet weten? Of kan u er wel mee leven als u mensen veroordeelt tot een leven dat ze misschien niet eens hebben verdient.” Wie weet had hij meer weg van zijn grootvader dan gedacht. En natuurlijk waren er meer families met bastaarden, maar hopelijk besefte Keane ook wel dat dat geen eerlijke vergelijking was. "Deze situatie lijkt me veel te complex om met andere families te vergelijken," veegde Helena kalm en snel zijn argument van tafel. "Bovendien is er in het scenario dat u zojuist hebt geschetst één ding dat u vergeet. Bastaarden, en zeker bastaarden met een onzekere claim op bepaalde zaken," en koppige moeders, "zullen altijd een bedreiging zijn." 'Dus meneer 'meer kan ik uiteraard niet doen', ik zou toch maar eens van je luie reet afkomen en niet zomaar alles aan het lot overlaten.
  15. [1837/1838]It's never too late to get your shit together

    Helena was natuurlijk ook niet altijd al een Lennox geweest, dus zelfs als de Graaf ooit haar naam had genoemd, zou Keane waarschijnlijk niet herkennen dat zij het was. Maar zoals ze al zei, het was lang geleden, en zelf praatte ze er ook nooit over, alsof het geschiedenis was die nooit had plaatsgevonden. Wie had ook kunnen bedenken dat het leven zo zou lopen dat hun wegen alsnog eens zouden kruizen. "Nee," antwoordde Helena berekenend, na een korte stilte en ze glimlachte treurig. Ze had de zachte hoop in Keane's stem wel gehoord en het speet haar dat ze hem teleur moest stellen. "Ik ben bang dat ik niet weet waar ze zich bevindt." Ze wou dat ze wist waar Evangeline was. Haar kleindochter was koppig, maar het was makkelijker om op haar in te praten als ze recht voor je stond. "Haar vader eiste dat ze naar huis kwam, maar ze is gestopt met het beantwoorden van zijn brieven. Gelukkig wilde ze nog wel reageren op de mijne..., maar ze heeft nooit iets laten vallen over waar ze verblijft." Helena had er lang over nagedacht waar haar kleindochter zich schuil zou kunnen houden en het ergerde haar op een bepaalde manier enorm dat ze haar vinger er maar niet op wist te leggen. Wellicht dat ze een bepaald stukje informatie mistte om de puzzel goed in elkaar te passen, maar blijkbaar bezaten de Cadwgan's, of in ieder geval Keane, die informatie toch ook niet. "Nee, natuurlijk neem ik u dat niet kwalijk," glimlachte ze geruststellend. Het probleem was heus niet dat hij wilde afspreken, daarin stond Keane goed in zijn recht. Het was alleen de vraag waar het toe zou leiden. De jongen leek haar woorden niet echt te kunnen waarderen, maar Helena wist heus wel hoe rijke families werkten. Zij was ook de dochter van een vader die ambitie voor alles zette en dat soort mannen deden nooit zomaar iets. Er was altijd wel iets wat ze er extra uit wilden halen. "Dus het was uw idee om af te spreken?" vroeg Helena kritisch. Of misschien was het gewoon de bedoeling dat hij dacht dat het zijn idee was. "En uw plan is om de rechtszaak van de baan te krijgen." Ambitieus, niet zeer verrassend en vast goed bedoeld, maar Helena betwijfelde of het waar was dat geen rechtszaak in het voordeel van hun beiden zou zijn. Ergens vreesde ze dat het grootste kwaad al was geschied. "Oke goed en als dat lukt, wat dan?" Nieuwsgierig keek ze de jongen tegenover haar aan. Daar had hij dan toch ook wel wat voor bedacht zeker? Of dacht hij dat als de rechtszaak wegviel de zaak helemaal was opgelost? "Gaat u dan gewoon weer terug naar uw oude leven? Laat uw familie dit dan gewoon gaan?"
×