Jump to content

Helena Lennox

Wij voor Witchcraft
  • Content count

    71
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    7

Helena Lennox last won the day on June 4

Helena Lennox had the most liked content!

About Helena Lennox

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Irene

Profile Fields

  1. [1838] More than we bargained for

    Een onbreekbare Eed. Dat was niet... niet echt precies wat ze bedoeld had. Er waren andere manieren om iemand zijn belofte te laten houden, andere spreuken of misschien een betoverde perkamentrol om te ondertekenen. Een onbreekbare eed was drastischer dan dat allemaal, bracht grotere gevolgen met zich mee. Een onbreekbare eed was gevaarlijk. Was dat echt iets wat ze Evangeline wilde laten doen? Aan de andere kant golden de gevolgen van de onbreekbare eed natuurlijk voor beide partijen. Dan moest Owain zich ook wel aan zijn kant van de deal houden, daar achte ze hem toch slim genoeg voor. Dan was dit allemaal in ieder geval niet voor niks geweest, maar wist ze zeker dat ze met deze onderhandeling iets zouden bereiken. Daarbij was een Onbreekbare Eed dan wel onomkeerbaar, maar verviel het als één van de partijen kwam te overlijden. Owain was natuurlijk al wat ouder, dus er zou vast een dag komen waarop Eva op haar eigen belofte terug kon komen - om een of andere reden voelde ze zich daar op een bepaalde manier wat verdrietig bij, niet precies wetend waarom, dus schoof ze het gevoel van zich af. Hoe lang dat allemaal ging duren en of het echt mogelijk was tegen die tijd -wie weet wat ze allemaal niet tegen dat kind zouden vertellen over zijn moeder- was natuurlijk allemaal onzeker, maar misschien dat het voor Eva de pijn wat zou verzachten. Dat meisje leefde toch op pure hoop. Even staarde Helena in stilte naar de uitgestoken hand voor haar op tafel. Het was niet echt de deal die ze had willen maken, maar het was geen volledig slechte deal. De vrouw richtte haar hoofd op en plaatste haar hand in die van Owain. "We hebben een deal." Helena had gehoopt dat ze zich opgelucht zou voelen als ze een overeenkomst hadden bereikt, maar eigenlijk leek de spanning in dat moment alleen maar aan te zwellen. Want nu moest alles nog in werking worden gezet om deze deal werkelijk te bewerkstelligen. "Met dat laatste kunt u natuurlijk zo snel mogelijk aan de slag," glimlachte ze hem toe, een soort uitdagende twinkeling in haar ogen. "Ik verwacht hem volgende maand toch wel thuis." Dan had hij nog wat dagen, dat moest vast wel genoeg zijn toch? Owain kon wel zeggen dat hij het ging proberen, maar 'proberen' was niet goed genoeg. Ze had nu wel lang genoeg gewacht op de terugkomst van haar man. Hij regelde het maar gewoon. "En mijn kleindochter zal natuurlijk op de hoogte moeten worden gebracht van deze afspraak. Misschien is het het beste als ik dat doe?" Dit moest toch echt op de juiste manier worden gebracht, anders konden ze verdere medewerking misschien wel vergeten en Owain had daar de tact niet voor.
  2. [1838] More than we bargained for

    Helena slikte en dwong zichzelf om Owain aan te blijven kijken. "Je kan niet..." Hij kon niet wat? Ze wist eigenlijk niet zeker of hij wel of niet de macht had om ervoor te zorgen dat Tristain ook echt in Azkaban terecht kwam. Daar leken de huidige beschuldigingen niet ernstig genoeg voor, maar wie weet wat Owain er allemaal niet van kon maken. Ze wist het niet zeker, dus kon ze ook moeilijk het risico nemen. Haar man zou het nooit halen daar en de gedachte alleen al aan Tristain in die donkere, duistere... "Je bent echt triest," siste ze. Het was vijftig jaar geleden en hij kon nog steeds niet Tristain's naam uitspreken zonder die hatelijke ondertoon? Wanneer ging hij hier eens overheen komen. God, ze haatte dit. Haatte dat ze op niets kon komen wat ze hier echt tegenin kon brengen, omdat elk argument dat ze aan kon halen niet sterk genoeg was, dat hoe goed ze het ook had geprobeerd elke bedreiging nooit de zijne kon overtreffen. Ze haatte het dat hij op een bepaalde manier toch nog steeds een soort macht over haar had, zelfs al was ze nog zo ver weg gerend en dat ze niet meer zo hard terug kon duwen als vroeger, hem niet meer zo makkelijk ergens kon raken. Ergens haatte ze het ook gewoon dat alles uiteindelijk zo tussen hen was geworden. Het had niet zo hoeven zijn, maar hoe meer de tijd verstreek hoe erger het wel leek te worden. Bijna had ze haar hand meteen onder die van hem vandaan getrokken, alsof zijn aanraking haar een soort elektrische schok gaf, maar ze wiebelde alleen wat met haar vingers en hield haar arm op zijn plek. Helena vroeg zich af hoe dit er vanaf een afstandje uit zou zien. Vast niet zoals het voelde. Er zat iets gevaarlijks in zijn stem. Hij zei niet specifiek iets en toch liet het op een bepaalde manier de rillingen bijna over haar rug lopen, hing er een soort onbekende bedreiging in de lucht dat alleen maar het gevoel bij haar opriep dat ze alles en iedereen er tegen moest beschermen. Eva mocht van geluk spreken? Wat ging hij haar anders nog meer aandoen? Ze wist toch dat hij haar kleindochter had. Maar ja, dat was geen kennis die het meisje volledig zou beschermen. Helena had verdomme twee kinderen gekidnapt, ze was in geen enkele positie om zonder problemen naar de schouwers toe te stappen als Eva echt iets overkwam, net zo min als ze Tristain zou kunnen beschermen als hij in Azkaban zat. Maar zo ver ging ze het ook niet laten komen.... "Oke dan," antwoordde Helena zacht, een lichte trilling van tegenzin in haar stem, de ongemakkelijke knoop in haar buik negerend. "Maar je moet me met haar laten praten. Ik zal haar overtuigen." Ze ging geen deal sluiten, geen beloftes alvast toezeggen, als ze niet zeker wist dat dit überhaupt wel werkbaar was. Niet dat er hierna nog een tweede kans kwam, ze zou het werkbaar moeten maken. Als het lukte, dat was iedereen in ieder geval weer veilig. "En dan is het ook klaar. Je laat haar gaan en dan laat je haar ook gewoon met rust. Dan leg je nooit ook nog maar een vinger op dat meisje." Helena trok haar hand terug en leunde wat naar achter, Owain met een vastberaden blik aan starend. Het was het beste waar ze om kon vragen, het minste wat hij haar kon gunnen. "Dat moet je me beloven. Zweer het..," ze richtte zich weer even op haar bord, alsof ze zonet geen verhit gesprek had gevoerd en schoof de laatste stukjes asperge op haar vork. "En je hebt een deal."
  3. [1838] More than we bargained for

    Niet haar plaats? Je had er toch echt twee mensen voor nodig om een kind te verwekken. Misschien als hij Keane wat fatsoenlijker op had gevoed, dat de jongen het gewoon bij zijn eigen huwelijk had gehouden. Of Owain had die kinderen gewoon een kans kunnen geven, toen het allemaal nog niet te laat was, maar daar was hij natuurlijk veel te trots voor geweest. Ze had al het recht om hier commentaar op te hebben. Helena moest zich inhouden om niet met haar ogen te rollen en stopte in plaats daarvan maar wat eten in haar mond. Misschien had ze hem teveel beledigd nu, of was hij het nooit echt al van plan geweest, maar Owain leek niet echt te willen wijken van zijn voorstel. Een gunst, pfah. Furieus depte Helena haar lippen met haar servet. De manier waarop hij hier over praatte was ronduit beledigend, alsof zijzelf en haar hele familie niet veel meer was dan een vod waar hij zijn voeten aan afveegde. Wat wist hij er eigenlijk vanaf, hoe het was om op te groeien buiten die veilige bubbel rond zijn machtspositie. Niets, hij wist helemaal niets. Nee, het was niet gemakkelijk en het was geen rozengeur en maneschijn, maar dat was opgroeien in de wereld van de Cadwgans ook niet perse en zeker niet als een bastaard aan de zijkant. Er was geen plek die beter was dan de ander. Er waren alleen maar verschillende battles die je moest strijden. "En hoe gaat u haar daar van overtuigen?" reageerde Helena vurig, terwijl ze wat geïrriteerd naar de huiself gebaarde dat hij hun glazen wijn bij moest vullen, want ze moest haar frustratie toch ergens kwijt. "Want u kunt de rest van de avond discussies met mij blijven voeren, maar als u graag een deal zou willen zoals deze ben ik denk ik niet degene die moet worden overtuigd of zich aan dat deel zou moeten houden." En hij leek Evangeline nou niet echt redenen te hebben gegeven om hem te vertrouwen, want zo had ze niet geklonken. Ze had wanhopig geklonken, onzeker, bang. Maar zeker niet als iemand die zomaar zou besluiten om haar kind daar achter te laten. Nee, ze wilde het juist weg hebben daar en daar had ze vast een goede reden voor. Merlijn, het voelde allemaal zo tegenstrijdig. Geen enkele oplossing gaf werkelijk een geruststellend gevoel, maar maakte haar vooral onrustig. Helena wist nu al dat Owain vast wel weer een antwoord had op haar bezwaren en ze wist eigenlijk nog zekerder dat ze het niet leuk ging vinden. Helaas was weggaan ook geen optie. Die bonuskaart had ze vijftig jaar geleden al verspeeld.
  4. [1838] More than we bargained for

    Zijn woorden sloegen werkelijk nergens op. Een vader was iets heel anders dan een moeder. Het hele ouderschap had een totaal ander begrip in het milieu van de Cadwgans, hoe was het uberhaupt te vergelijken. Helena snoof. "Het spijt me, maar ik heb nou niet echt het grootste vertrouwen in de kwaliteiten van uw kleinzoon als het aankomt op het vaderschap." Wat meer verantwoordelijkheid tonen zou een goede stap zijn. Oh Keane had het geprobeerd, soort van, maar wel een beetje laat niet waar? Misschien was het een idee als hij eerst eens voor zichzelf leerde zorgen voor hij het verdiende om een kind onder zijn hoede te krijgen. Haar kleindochter was op bepaalde punten natuurlijk niet veel verstandiger, maar Eva was in ieder geval nog opgevoed om goed voor anderen te kunnen zorgen, om moeder te zijn. Maar Owain zag dat vast zelf ook wel in en het maakte hem niet uit, want uiteindelijk zou hij zich er toch wel mee bemoeien, zoals hij zich altijd overal mee bemoeide. Het voorstel stond haar niet echt aan. Helena voelde zich er ongemakkelijk bij, alsof ja zeggen op ook maar iets aan deze tafel volledig in druisde tegen alles wat ze ooit geloofd had. Eva weg stoppen in een tehuis, was dat allemaal niet wat overdreven? Er was geen punt waar haar kleindochter nog verder naar kon zakken. Haar reputatie en haar toekomst zouden hoe dan ook altijd worden beïnvloed door de naïeve domme keuzes die ze had gemaakt. En hoe kon ze ook al die eisen inwilligen. Hoe zou ze tegen Evangeline moeten zeggen dat ze haar kind af moest staan en vervolgens ook niet meer thuis mocht komen? Helena wist nog precies hoe het had gevoeld toen haar ouders haar hadden gezegd dat ze nooit meer thuis hoefde te komen. Dat had pijn gedaan... en zij had tegen die haar familie niet eens meer zo gemogen. Maar ze kon moeilijk al zijn voorstellen van tafel vegen. Dit was een spel van geven en nemen. Voor alles wat ze wilde, viel er ook iets in te leveren. Maar het was het waard om in ieder geval te proberen één van die voorstellen aan te passen. Ze waren in een onderhandeling, niet waar? En welke van de twee, was eigenlijk niet zo moeilijk. Het was niet fijn om van je familie te moeten scheiden, maar eigenlijk had Eva daar zelf ook al een beetje de eerste stappen in gezet - al was Helena er bijna zeker van dat het meisje dat niet meende, dat het niet de bedoeling was geweest, net zo min als het in eerste instantie haar eigen bedoeling was geweest, maar het nou eenmaal zo. En, het karakter van kleindochter in gedachten nemend, zou Eva haar vast eerder daarvoor vergeven, dan voor het andere. Daarnaast leek Owain zijn eerste eis veel te belangrijk te vinden (de eerste eis was altijd het belangrijkste), dus wilde ze het hem eigenlijk ook gewoon niet geven. "Oh ja natuurlijk zullen de kinderen dan veilig terug keren. En ik zou mij wellicht kunnen vinden in een afspraak om mijn kleindochter bij een tehuis aan te melden." Met tegenzin, maar goed. Het idee leek Owain ook niet geheel aan te staan en dat maakte het iets beter. "Maar ik kan niet echt inzien waarom het zo belangrijk is om het kind bij uw familie te houden." Hoezo had hij het nodig? "Dat zou alleen maar een extra last zijn voor uw familie en het is maar een bastaard." Daar had hij er al genoeg van, toch? "Zou het niet veel makkelijker zijn voor uw familie om dit hele geval achter u te laten als er geen levend bewijs van in huis woonde?" Met die eeuwige, belangrijke reputatie van hem.
  5. [1838] More than we bargained for

    Nee Helena was nooit zo'n fan geweest van het spel schaken. Het had haar op een bepaalde manier altijd een beetje verveeld. Ze had nooit het geduld om ver genoeg vooruit te denken, wat ook duidelijk weerspiegelde in de levenskeuzes die ze had gemaakt. Waarom altijd alleen maar nadenken over de toekomst, als je ook gewoon in het nu kon leven? Maar ze had wel altijd gehouden van het idee van schaken, van de rollen van de pionnen. Hoe schaak ongeveer het enige spel was waar de koning zo nutteloos leek. Natuurlijk kon je winnen of vallen met de Koning, maar hij zat daar gewoon in zijn eigen toren, nauwelijks de mogelijkheid om te bewegen, terwijl de rest van de pionnen het spel voor hem speelden. Nee, nam dan de Koningin, die het heft zelf in handen kon nemen, die wel de vrijheid had, die pas echt bepaalde of je won of niet. Maar zelfs de Koning en de Koningin waren maar een pion. Haar ouders hadden haar ooit gebruikt als een pion voor hun ambitie, maar ze was het bord ontvlucht voor ze haar werkelijk konden gebruiken. En nu leek het er op dat ze uiteindelijk zelf ook een speler was geworden. Het verbaasde haar niet toen Owain met een tegenvoorstel kwam. Helena zou eerder teleurgesteld zijn geweest als hij het niet deed. Uiteindelijk waren ze hier gekomen om een deal te maken toch? En bij een deal hoorde een onderhandeling, zelfs al betekende dat helaas dat ze allebei op bepaalde fronten zouden verliezen. Helena was ook niet geheel onvoorbereid -daar was dit namelijk veel te belangrijk voor- en ze had natuurlijk al wet wat nagedacht over wat hij zou gaan vragen, maar in alle eerlijkheid, verraste zijn eerste eis haar wel. Hij wilde het kind? Waarom zou hij het kind willen? Omdat hij wist dat het Evangeline zou pijnigen om er afscheid van te moeten nemen? Nee, dat leek niet voldoende te zijn als reden. Owain leek wel een erg grote haat te koesteren tegen haar kleindochter, dan was deze straf vast niet wreed genoeg. Maar het was wel wreed, een moeder haar kind ontnemen. Ze moest er zelf al niet aan denken en Helena wist zeker dat het haar kleindochters hart zou breken, dat ze nooit zomaar met zoiets in zou stemmen. "Ik dacht dat we het er zo juist over eens waren dat een kind beter af is bij zijn moeder." Maar blijkbaar gold dat alleen voor zijn eigen kinderen? "En ten tweede?" ging ze fel verder. "U bent duidelijk nog niet klaar met uw eisen." En ze wilde alles weten voor ze ook maar echt ergens over in discussie ging, zelfs al was de neiging groot, want wat was dit voor belachelijke eis om mee te beginnen. "Als, en ik benadruk als, want ik doe absoluut geen beloftes, ze dat zou doen. Zou u haar dan laten gaan?" Want daar had hij het heel opvallend nog helemaal niet over gehad...
  6. [1838] More than we bargained for

    Waren haar eisen te groot? Wellicht. Het waren er namelijk best wel wat. Meer dan ze ook had willen maken, maar sinds haar man in het gevang zat was de mogelijkheid voor een geheel eerlijke ruil eigenlijk al wel van tafel. En ze kon maar beter eerlijk vertellen wat ze wilde, als ze het nu niet ging vragen, dan ging ze het niet krijgen ook. Helaas leek Owain haar voorstel niet echt serieus te nemen. Het ergerde haar hoe hij net iets teveel leek te genieten van zijn machtspositie wat Tristain's zaak betrof -hij zei wel het tegenovergestelde, maar ze wisten allebei wat hij er eigenlijk mee bedoelde-, alsof dit een stom spelletje was wat ze speelden. Ze waren verdomme geen achttien meer. Dit ging om een mogelijke strafzaak met echte, grote consequenties. "Natuurlijk kan je dat," onderbrak ze hem half, lichtelijk geïrriteerd. "Je bent vice-voorzitter van de Wikenweegschaar. Het is gewoon een kwestie van willen." Voor een moment leek hij haar een beetje uit haar tent te willen lokken door te kijken waarom ze eigenlijk zo zeker was van de eisen die ze hier op tafel neerlegde, maar Helena glimlachte alleen maar en haalde haar schouders op. "Als het niet waar was, zouden we nu vast geen etentje hebben." Dan had dit niet op deze manier op hoeven lossen, dan had hij gewoon naar de schouwers kunnen gaan en zijn kinderen opgeven als vermist, zoals normale ouders deden. Maar niemand wilde schouwers hebben rondlopen als je zelf ook nog teveel te verbergen had, zoals hij zelf al zo netjes had uitgelegd. "En je hebt het in je brieven ook nooit echt ontkend." Toegegeven ook niet, dat was waar. Hij had vooral zijn tijd gestoken in zijn ergernis uiten en haar vertellen dat ze niet wist waar ze zich in mengde. Het was verdomme tijd geweest dat ze zich hier in zou mengen en als het hem niet beviel dan had hij dat maar eerder moeten bedenken. "Ach ja, als je het aanbied! Ik heb het altijd al wel prachtig gevonden." Helena lachte, maar haar lach maakte al snel plaats voor een serieuze uitdrukking op haar gezicht. Ze wachtte even tot de huiself weg was en ging toen verder. "Ik meen het Owain. Dit is mijn voorstel." Helena nam een slok van haar wijn en keek de man over de rand van haar glas met een indringende blik aan. "En als dat je niet zint. Nou..." Met haar vrije hand streek ze nonchalant een krul achter haar oor. "Als dat informatie lek op het Ministerie niet nog wat leuke geheimen over de Cadwgans onthult," ze wist niet of die daar zich bevonden, maar het maakte ook niet echt uit, "misschien doe ik het dan wel. Zelfs mensen in hoge posities kunnen maar zoveel reputatieschade dekken." "Tenzij je... instemt met mijn voorstel natuurlijk."
  7. [1838] More than we bargained for

    Natuurlijk, als je maar hard genoeg je best deed kon je alles goed praten, zelfs de twijfelende komaf van je hele nalatenschap. Niet dat Owain echt een andere keuze had, met maar één echte dochter die hij nog niet eens een goede match had kunnen bezorgen. Eigenlijk was het wel tragisch, hoe zijn hele eerste huwelijk was verlopen. Helena had hem wel iets meer gegund dan dat, maar hij had haar nooit echt de indruk gegeven dat hij die woorden van haar zou willen horen. "Om dat te begrijpen hoef je niet te hebben gestudeerd, gezond verstand voldoet ook," antwoordde ze met een klein glimlachje, terwijl ze een stukje van haar hapje afsneed en in haar mond stak. Van gezond verstand -of nouja, misschien niet gezond, maar toch in ieder geval, verstand- had Helena genoeg. Studeren was inderdaad altijd een andere zaak geweest. Eens was daar geld voor, maar niet de mogelijkheid en toen de mogelijkheid zich aandiende, was het geld er niet. Wel jammer, ze was er slim genoeg voor geweest, maar gelukkig was de teleurstelling die dat meebracht niet al te groot, want Helena was er eigenlijk sowieso vanuit gegaan dat ze nooit zou gaan studeren. Haar kinderen had ze die optie dan wel graag weer willen geven. Was wellicht handig geweest als één van hen hun tijd ook had willen investeren in kennis over rechten, dat had deze zaak vast wel een stukje makkelijker gemaakt, maar helaas. In ieder geval bracht deze rechtszaak al genoeg schande en schade met zich mee, dus met onware uitspraken, hoefde Mr. Bennett van Helena inderdaad absoluut niet de rechtszaal binnen te stappen. Het was vast al moeilijk genoeg geweest om te winnen, maar tegenwoordig schatte Helena de kansen wel heel erg laag in - eigenlijk eerder op onmogelijk, al zou ze dat nu niet hardop zeggen. Dat de rechtszaak nog niet echt opschoot was niet iets waar Mr. Bennett zich erg druk over leek te maken, maar Mr. Bennett had natuurlijk ook minder te verliezen. Haar kleindochter had... nouja, eigenlijk bijna alles al verloren, wat vast ook precies de reden was dat ze dacht dat ze dit kon winnen. "Nee, ik ben bepaald niet tevreden met de rechtszaak al is het ergste kwaad al geschied, vrees ik zo." Zelfs als Evangeline zich nog zou terugtrekken, had de reputatie van alle betrokkenen een behoorlijke klap gehad en die van de Lennoxen was vast wat moeilijker te herstellen dan die van de Cadwgans, of in ieder geval, langzamer. En dat zou ook aardig wat (financiele) gevolgen met zich meebrengen, dat was nu ook al wel te merken. "Ik ben hier natuurlijk gekomen om een ruil te maken," ging ze verder, want nee ze was niet echt fan van deze rechtszaak, maar de rechtszaak van Eva was haar minste zorg op dit moment - daar had Owain het wel naar gemaakt, met het vasthouden van haar kleindochter en het gevangen zetten van haar man. "Over meer dan één rechtszaak. Als er één rechtszaak is die hier eerst moet worden opgeheven, dan is het namelijk die tegen mijn man." "Dus, eerst ga je er voor zorgen dat mijn man vrij komt." Koppig en iets te hard prikte ze haar vork in haar gerecht. "En dan overhandig je Evangeline en de baby weer aan mij en krijg jij je kinderen terug." Dit was natuurlijk niet hoe het zou gaan, maar je moest nooit beginnen met laag inzetten. Eens kijken wat hij hier nu eerst op tegen te werpen had.
  8. [1838] More than we bargained for

    Wel, heel eerlijk Owain, Helena had eigenlijk ook helemaal geen zin om dit spelletje te spelen. Maar ze moest wel, want Owain zou dit niet anders aanpakken dan volgens zijn eigen spelregels. Hij wilde dit, hij had praktisch gevraagd om een confrontatie en toch leek het hem niet te plezieren dat ze zijn eigen kaarten tegen hem probeerde te gebruiken. Een wrang glimlachje gleed over haar lippen. "Termen zoals goede afkomst zijn natuurlijk erg breed op te vatten, ik weet niet of ik dat in mijn mond zou nemen als ik het had over een stel bastaarden." Want dat was wat ze uiteindelijk waren, toch? Ze waren overduidelijk -voor haar dan- Owain's kinderen. Hij kon proberen het te ontkennen, maar dat had geen nut. Gelukkig voor de tweeling was dat niet algemeen bekend, maar daar kon natuurlijk altijd nog verandering in komen. Ook van haar woorden over zijn vrouw leek hij wat beledigd te raken. Helena ging er van uit dat dat meer te doen had met reputatie dan met affectie, ze had nooit echt het gevoel gehad dat hij nou werkelijk veel om zijn andere vrouwen gegeven had. Ze nam nog een slok wijn, terwijl ze de betekenis van zijn laatste woorden over Lady Radnor probeerde te bevatten. Een ware zuster van haar broer, dat kon zoveel betekenen. Maar in ieder geval vast niet iets goeds... Helena was trouwens niet dom, maar het was fijn om wat informatie te krijgen vanaf de andere kant. Schouwers waren nu ook bepaalde niet een open boek over alles en het was interessant om Owain's verklaring te horen, de dingen waarmee hij dit recht probeerde te praten. Natuurlijk had hij er niets aan als ze zich in de gevangenis bevond, wie ging hij dan leuk proberen te chanteren tijdens een etentje. Met Mr. Bennett was het vast allemaal een stuk minder gezellig. Er waren natuurlijk nog honderd andere dingen die je met een Erumpent hoon kon doen, maar ach ja, vrouwen konden toch nooit wat niet waar? Ugh, dit was precies een van die opmerkingen die haar tot het uiterste hadden gedreven in de laatste maanden van hun relatie. Blijkbaar was hij ook geen haar veranderd. "Dat ligt eraan..." Wat hij allemaal verstond onder het ontnemen van zaken. Maar ze ging er maar van uit dat hij het nu niet over vroeger had, al konden ze daar vast ook lang over discussiëren. Owain was vast van mening dat zij degene was die hem van alles had gekost, terwijl hij eigenlijk de reden was voor zoveel wat haar was ontnomen. "Maar wat de kinderen betreft, ja." Zijn twee kinderen voor haar twee kinderen, klonk als een eerlijke deal, niet waar? Maar mannen maakten niet graag eerlijke deals, ze wilden er altijd meer uit halen. Helena boog wat naar voren over de tafel en ging zachtjes verder. "Bastaarden of niet, ik neem aan dat u en uw vrouw ze graag terug willen hebben en er is verder geen winst voor u te behalen met het vasthouden van Evangeline en de baby. Nu weet ik dat u me anders gaat vertellen, maar laten we even naar de feiten kijken. Het is 10 maanden geleden dat Evangeline de claim bekend heeft gemaakt. Als ze slim was geweest had ze Keane meteen voor de rechter geroepen, maar dat deed ze niet. Waarom? Omdat ze het bewijs niet heeft. Bewijs waar u en Mr. Bennett vast de afgelopen maanden ijverig naar hebben gezocht." Wellicht dat ze Owain nu iets teveel een blik in de kaarten gaf van Eva's advocaat -iets wat Evangeline haar vast niet in dank af zou nemen- maar Helena was toch niet echt van mening dat ze Eva die rechtszaak graag zag winnen. Bovendien had Eva niks aan die hele rechtszaak als ze straks onder de zoden lag. Op dit moment was haar kleindochter niet meer dan een grote bedreiging en het was van belang dat eerst die bedreiging werd weggehaald. Zonder bedreiging, was het veel makkelijker om Owain over te halen Eva te laten gaan. "Nu zijn uw falende pogingen om uw kinderen terug te krijgen wellicht niet het beste voorbeeld, maar ik weet bijna zeker dat jullie beiden in staat zouden moeten zijn om bewijs te vinden," ging ze verder, terwijl ze ook maar eens aan haar eerste gerecht begon. "Zeker over zo'n lange tijdsperiode." "Haar uitspraken zijn enkel gebaseerd op een levendige fantasie en wat valse beloftes die uw kleinzoon vast heeft gemaakt."
  9. [1838] More than we bargained for

    Het was dan misschien al lang geleden, maar Helena kon zich hun vorige etentje nog herinneren als de dag van gisteren. Het was een dag die zo allesbepalend was geweest voor alles wat er in die maanden daarna nog volgde, dus hoe zou ze het ook kunnen vergeten. Owain was niet de enige die die dag verrast was geweest, ze had zichzelf ook redelijk verrast met de keuzes die ze toen had gemaakt. Dus wie weet wat er hen vanavond allemaal nog te verwachten stond. De lengte van één etentje was genoeg om volledig van koers te veranderen. Ach ja, Lady Radnor had het vast erg druk met al die dingen waar rijke vrouwen het altijd zo druk mee hadden. Helena zou niet eens meer weten wat dat precies allemaal was. Je wist pas echt wat drukte was, als je echt hard moest werken. Ze glimlachte flauwtjes. "Wel, als ze werkelijk een last zijn, was het misschien wel het juiste." Voor een moment gleed er een plagende blik door haar ogen. "U laat het bijna klinken alsof ze opgelucht is er even van verlost te zijn." Dat het tegendeel waar was bleek wel aan het feit dat hij nu hier tegenover haar aan tafel zat. Het moest als een verlies hebben gevoeld, om die brief aan haar te schrijven en nu probeerde hij het vast te compenseren met een vals gevoel van invloed door haar niet eens een keuze te geven uit de gerechten. Helena nam een slok van haar wijn en keek Owain nieuwsgierig aan. "Oh, dat zal vast." Nee, Tristain had haar inderdaad nooit meegenomen naar een restaurant zoals dit, maar dat kon ze toch ook moeilijk van hem verwachten. Nu konden dure restaurants heus niet altijd op tegen een nachtelijke picknick onder de sterren, maar dat was een subtiele pracht van het leven die vast aan Owain voorbij ging. "Dat ik mij nu in een andere klasse bevind, betekent niet dat mijn goede smaak plotseling verdwenen is. Maar goed, ik laat me wel verrassen." Op zich hield ze wel van verrassingen. Goede verrassingen dan, die je overrompelden en vulden met een ultiem gevoel van blijdschap dat kriebels veroorzaakte in je buik. Niet van die verrassingen die betekenden dat er plotseling een stel schouwers voor je deur stonden, omdat ze van een betrouwbare anonieme bron hadden vernomen dat er zich illegale voorwerpen in je huis bevonden. "Ik heb betere tijden gekend." Dat was een understatement, maar ze wilde niet aan hem laten zien, niet toegeven, hoe ze zich werkelijk voelde. Want dat zou betekenen dat zijn plan werkte, dat ze hem die invloed op haar zou laten hebben. "Waarom hem?" Ze tuurde even naar haar glas en toen over de tafel zijn kant uit. Helena had wel haar ideeën, maar ze wist het niet zeker. "Waarom zou je ze niet gewoon vertellen dat ik het was." "Of haalt u er gewoon plezier uit om me dingen te ontnemen." Alsof hij dat nog niet genoeg had gedaan.
  10. [1838] Are you my mommy?

    Je zou misschien denken dat het niet geheel verstandig was om je gezicht veel te laten zien aan de mensen - of in dit geval kinderen, die je had gekidnapt, maar goed, je moest wat als je ze een beetje in de gaten wilde houden. Nu deed mr. Bennett dat ook wel, maar je kon nooit voorzichtig genoeg zijn. Er was geen betrouwbaardere bron dan je eigen ogen en het was toch wel fijn om zelf te kunnen zien of alles nog goed ging. Gelukkig leek dat wel het geval te zijn. Helena had al even van een afstandje naar de twee spelende kleuters staan kijken toen het meisje haar plotseling opmerkte en de vraag stelde die Helena eigenlijk al wel een tijdje had verwacht, maar helaas niet echt kon beantwoorden. De afgelopen paar maanden had ze veel heen en weer gecommuniceerd met Owain om te onderhandelen over de vrijheid van zijn kinderen in ruil voor die van Evangeline en de baby, maar het was nog maar op weinig uitgelopen. Owain had geen centimeter ingegeven, maar zij ook net zo min. Helena was er van overtuigd dat de bal nu bij hem lag, maar dat leek de man helaas nog niet echt toe te willen geven. Tot die tijd bleven Gabriel en Clementine hier. Ze waren nog te jong om te bevatten wat dat werkelijk betekende, maar ook niet jong genoeg om het volledig aan hen voorbij te laten gaan en nu ze hier al een paar maanden zaten, was het eigenlijk best logisch dat ze zo hun vragen hadden. Even twijfelde ze, maar toen stapte Helena wat dichterbij en liet zich op de rand van de zandbak zakken. "Oh, ik hoop het wel," glimlachte ze vriendelijk op Gabriels vraag. "Maar ik kan helaas niet zeggen wanneer dat precies is." Ze wierp een blik in de zandbak, in een halfslachtige poging om de tweeling wat af te leiden. "Wat waren jullie aan het spelen?"
  11. [1838] More than we bargained for

    Dit had allemaal al veel te lang geduurd. Natuurlijk had Helena dat ergens ook wel verwacht toen ze hier aan begon maar het was, helaas, ook niet alsof ze er echt veel aan kon doen. Zelf ingeven was geen optie, één moment van twijfel over haar eigen plan en hij zou de grond onder haar voeten vandaan kunnen vegen. Dus liet ze de twijfels niet toe. Ook niet toen de schouwers langskwamen en Tristain meenamen. Ze wist heus wel dat het allemaal een val was, een grote show om indruk te maken. Dat het haar schuld was dat haar man nu in de gevangenis zat, maar ze kon het hem niet vertellen, wist niet hoe ze het aan hem uit zou moeten leggen zonder ook zichzelf in de problemen te brengen. Hij was onschuldig en op een gegeven moment zou dat vast ook duidelijk worden, maar tot nu toe leken de schouwers daar uitgebreid hun tijd voor te nemen. Soms maakte ze zich wel eens zorgen of het goed zou komen, maar die gedachtes toelaten was gevaarlijk, dus concentreerde ze zich maar op het wachten. Ze kon namelijk niet veel meer doen dan wachten. Het was ellendig. Helena was nooit echt een heel geduldig type geweest. Dus toen Owain haar die brief had geschreven met zijn verzoek, had ze niet lang na hoeven denken over het antwoord. Er waren tijden om koppig je hakken in het zand te zetten, maar dit was er geen van. Vijf maanden hadden ze elkaar brieven geschreven, zonder dat er werkelijk schot in de zaak zat en het was altijd makkelijker om iemand te overtuigen van je eigen gelijk als je recht tegenover ze zat. Misschien dat er dan vanavond eindelijk een einde zou komen aan al dit gedoe. Helena kon zich de laatste keer dat ze uit eten was gegaan in een restaurant als dit eigenlijk niet herinneren. Er was een tijd dat ze had gedacht dat ze juist meer zou ervaren en zien van de wereld toen ze niet meer zo vast zat in de greep van haar ouders, maar het was gebleken dat je daar toch meer voor nodig had dan alleen vrijheid. Speciaal voor vanavond had ze haar mooiste jurk aangetrokken. Ergens voelde dat verkeerd, alsof ze het voor Owain deed, maar ze deed het niet voor hem. Ze had altijd wel van mooie dingen gehouden en ze had het nooit voor iemand anders gedaan dan voor zichzelf. En ze had nou eenmaal bepaalde standaarden. Bovendien moest ze toch een beetje kunnen mengen in het publiek, het was niet de bedoeling dat ze teveel op zouden vallen. Perfect op tijd zette ze voet in het magische restaurant en de gastheer wees haar door naar achteren. Zoals ze al wel verwacht was Owain al aanwezig, in zijn punctualiteit zou hij haar nooit teleurstellen. Op zoveel andere vlakken helaas wel. "Lord Radnor," knikte Helena, hem niet veel meer gunnend dan een minachtend glimlachje, want iets anders had hij na al deze lange maanden ook niet verdiend. "Was er geen betere tafel beschikbaar?" Haar stem klonk een beetje spottend. Het leek niet echt iets voor Owain, om zo te pronken, en toch ook weer wel. Helena liet zich neer vleien tegenover hem aan tafel en herschikte haar jurk. Het voelde wat vreemd, om hier zo te zitten, met hem, alleen. De laatste keer was ruim vijftig jaar geleden geweest en onder geheel andere omstandigheden. "Ik hoop dat uw vrouw het niet erg vind dat ze niet mee kan dineren vanavond." Ergens op de achtergrond werd aangekondigd dat ze gingen opstijgen en vanaf dat moment wist Helena zeker dat er geen weg meer terug was. Gaf ook niet, ze was van plan om vanavond alleen maar vooruit te gaan.
  12. Les liaisons dangereuses

    2 oktober 1838 Caelic Owain, Er is één hele simpele manier om dit op te lossen. Maar als je er op staat, ben ik best bereid om dat over een etentje te bespreken. Bij voorkeur wel in een restaurant met weinig kans op ontploffingen, als je begrijpt wat ik bedoel.
  13. Les liaisons dangereuses

    3 juni 1838 Lord Radnor, Ik zou mijn excuses kunnen aanbieden voor dit late antwoord op uw vorige brief, maar u zult de vertraging vast wel begrijpen, gezien ik mij plotseling midden in een schouwersonderzoek bevind. Over uw talent voor zoeken kan ik nog steeds niet echt een positief oordeel vellen, gezien het enige wat u lijkt te hebben gevonden mijn huis is en dat toch niet zo moeilijk te achterhalen moet zijn geweest. Ik weet niet hoe u of een van uw medewerkers die Erumpent hoorn heeft weten te plaatsen, maar ik kan u zweren dat het de laatste keer is dat een Cadwgan voet in mijn woning heeft gezet. Ondertussen praat u over vertrouwen alsof ik het wel in u zou moeten hebben, terwijl u me daar tot nu toe werkelijk geen enkele reden voor heeft gegeven. The only thing I trust in is justice and justice will be served anyway. Als u gelooft dat uw actie een positieve invloed heeft op deze zaak, dan hebt u het toch echt verkeerd. Zoals u ondertussen vast wel door heeft, hebben de schouwers verder niets anders gevonden in mijn huis en verdere omgeving, dus mocht deze ludieke actie een poging zijn om uw kinderen te vinden, ga er dan maar van uit dat het niet is geslaagd. Ik hoop toch ook niet dat u dacht dat het zo makkelijk zou gaan, maar de enige andere reden die ik kan bedenken is dat dit gewoon een actie was uit pure wrok, omdat u mijn man niet uit kan staan en dat is toch werkelijk zielig. Ik wens u ook veel sterkte de komende tijd, ik kan me namelijk niet voorstellen dat uw vrouw erg tevreden is met uw zoektalent. Dus wellicht is het verstandig om toch nog eens over mijn voorstel na te denken, dan gaan we beide niet zoveel eenzame nachten tegemoet.
  14. Les liaisons dangereuses

    14 mei 1838 Caelic Lord Radnor, Gezien u toch beter op de hoogte schijnt te zijn geweest van mijn kleindochters verblijfplaats, had u mij best even de goede richting uit kunnen wijzen om dit tot een goed einde te brengen. Dat u dit niet heeft gedaan laat mij vermoeden dat dat ook nooit werkelijk uw intentie was, dus probeer de schuld alstublieft niet in mijn schoenen te schuiven. In kan u wel gerust stellen dat, in tegenstelling tot sommige anderen, ik mijn woede niet op onschuldige kinderen uit. Ik zou zelfs durven zeggen dat ze zich tot nu wel vermaken op hun onverwachte logeerpartijtje. Dat kan ik natuurlijk niet met alle zekerheid blijven garanderen als u zulke dreigementen tegen mijn man en mijn familie uit. Maar laten we ons niet te verlagen tot zulkse barbaarse uitspraken, Owain. Zijn we niet opgevoed om dit op een betere manier op te lossen, met een civiel gesprek? U kan ze zoeken, maar u zult ze niet vinden. Als u ze terug wil zal u toch echt in moeten gaan op mijn voorstel.
  15. Les liaisons dangereuses

    13 mei 1838 Lord Radnor, Wat mijn kleindochter ook precies heeft gedaan om u tot zulkse acties te bewegen, geeft u nog steeds niet het recht om haar tegen haar wil vast te houden in uw huis. Tot het tegendeel is bewezen is Evangeline een Lennox en niet meer dan dat en heeft u niks met haar van doen. Daar zal u het zelf toch ook wel mee eens zijn? In plaats van zelf actie te ondernemen, had u ook contact met ons op kunnen nemen en dan was dit allemaal nergens voor nodig geweest, maar ik vrees dat u mij nu niet echt een andere keuze hebt gegeven. Als er iemand is hier die zich onterecht kinderen toe eigent, waarschijnlijk om uw lege kasteel op te vullen, dan bent u het wel. Ik zie dan ook geen reden om in te gaan op uw verzoek uw kinderen terug thuis af te leveren. Ik begrijp het als hun moeder van slag is, maar de mogelijkheid voor het wegnemen van haar zorgen ligt toch echt in uw handen. Mijn voorstel staat nog steeds, de tweeling in ruil voor mijn kleindochter en achterkleinzoon. En mocht dat niet voldoende zijn, vertel me, Lord Radnor, wat is dan de juiste manier om uw aandacht te wekken? Dat schijnt iets te zijn wat mij vroeger ook al is ontgaan.
×