Jump to content

Piaras O'Hara

Griffoendor Vierdejaars
  • Content count

    45
  • Joined

  • Last visited

    Never

About Piaras O'Hara

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    VTP

Profile Fields

  1. [1838/1839] The almosts

    Oké, oké, als ze het zo zei, klonk het ook wel fantastisch en magisch en als een hele beleving waarvan Piaras zich op dit moment niet kon bedenken waarom niemand anders het zo had gedaan. Waarom zou je alleen heel saai buiten picknicken in de zomer, als iedereen het deed, als het 's winters zoveel mooier was! "Dit moeten we gaan doen," zei hij enthousiast. "Picknicken! In de winter! Die spreuken ken ik ook niet, maar ik zoek ze wel op." Of hij vroeg iemand om het ze te leren, want Piaras had dit jaar nog maar één keer een boek geopend. Vraag maar niet hoe hij dat over het algemeen deed met huiswerk en in de les en zo. "Sneeuwde het maar," zei hij triest, terwijl hij een blik naar buiten wierp. Nou ja, het sneeuwde vast wel een beetje, maar niet op de manier zoals hij wilde, met dat er overal een meter sneeuw lag en het meer bevroren was! "Zullen we dan ook anderen uitnodigen of wil je met zijn tweeën picknicken?" vroeg hij enthousiast, want met Eleanora wilde hij alles doen wat zij ook wilde. "Ik houd van marshmallows!" knikte hij gretig en zijn ogen begonnen te glimmen. "In het winter kunnen we wel een vuurtje maken om ons warm te houden en dan gaan we marshmallows roosteren! Die kunnen ook wel in de chocolademelk." Deed hij eigenlijk nooit, omdat zijn moeder dan heel boos keek, maar het kon wel. "Ik houd van hele hoge bulten sleeën! Zouden we van het dak van de Grote Zaal kunnen sleeën? Als we allerlei sneeuw naar de zijkant brengen?" Kon niet misgaan.
  2. [1837/1838] Baby can't you see, I'm falling

    Oh, dat deden ze nooit meer? Ja, ja, Piaras had ook pijn, maar dat had hij wel vaker. Het was niet echt leven tot je een bot brak om de zoveel tijd, toch? Zo onderhand kende hij de meeste zusters hier bij naam en hij wist precies welke drankjes heel vies smaakten en welke wel meevielen, en wanneer hij wel uit bed mocht, niet dat hij zich daar ooit aan hield. Piaras geloofde in alles zoveel mogelijk uitzoeken en ontdekken en als het de eerste keer niet lukte, deed je het daarna nog een keer. Eleanora blijkbaar niet. "Valt toch wel mee?" probeerde hij nog even, terwijl hij zijn best deed om overeind te krabbelen, maar hij was zo duizelig, dat hij al snel weer neerstortte. En ook maar direct overgaf. Goh, dat was nieuw.
  3. [1838/1839] The almosts

    Oh, Piaras vond zichzelf helemaal niet zo bijzonder, hoor. Hij was toch niet even slim als zijn broer of elke Ravenklauwer, niet zo ambitieus als Ella, niet zo vriendelijk als Eleanora? Hij hield wel van dingen doen, maar zonder daar zich wat van aan te trekken of anderen het ook deden of niet. Hij was net zo makkelijk een leider als een volger, zag in allebei geen enkel probleem. Het enige wat Piaras echt wilde, was afwisseling. "Niet?" vroeg hij dus verbaasd. "Ik ook niet, hoor, maar het is zo'n vrolijke kleur!" Braaf volgde Piaras Eleanora naar het bankje, want als je eenmaal handen vasthield met iemand anders kon je maar net zo goed gewoon volgen, voordat ze je helemaal ergens heen begonnen te trekken, en hij plofte vrolijk naast Eleanora neer. "Nee, nog nooit," gaf hij toe. "Ik heb er alleen van gehoord. En ja, buiten picknicken lijkt me wel leuker," knikte hij enthousiast. "Maar dat kun je alleen doen als het echt zomer is en dat is toch zonde?" Er zou een winterse versie moeten zijn! Op de één of andere manier. "Wat doe jij het liefste in de winter?"
  4. [1838/1839] The almosts

    Roze, of paars, of oranje, of geel... Ja, dat was wel eigenlijk ingewikkeld, bedacht Piaras zich met een frons, want hij wilde best weten wat Ellie's favoriete kleur was, vooral zodat hij er enthousiast naar toe kon wijzen zodra hij iets zag in haar kleur, want dat deed je met favoriete kleuren, toch, maar dan moest hij het maar gewoon met al die kleuren doen! Opgelost! "Kijk!" zei hij dus ook enthousiast en hij wees naar een oranje bloempje. "Ik denk niet dat je per se als lievelingskleur de kleur van je afdeling moet hebben," zei hij wijs. "Mijn lievelingskleur is ook niet rood! Maar felgroen. Niet Zwadderich-groen, dat is saai, maar... geelgroen!" Hij glunderde, want het was de beste kleur ooit, dank je wel! Oh ja, picknicken! "Leuk!" zei hij enthousiast. "Ik houd van picknicken! Al die lekkere hapjes... Ik hoorde ooit eens dat er een kamer op Zweinstein is waar je in kunt picknicken!" Hij had jeuk, maar de hand waarmee hij altijd krabde was nu bezet...
  5. [1838/1839] The almosts

    Dinsdag 23 oktober 1838 - 's middags tijdens een vrij uur Goh. Hand in hand lopen met iemand was eigenlijk best wel ongemakkelijk, als je er heel goed bij nadacht en nu was Piaras niet echt het type dat heel goed bij dingen nadacht, het was en bleef Piaras, maar dit was de eerste keer dat hij in het openbaar iemands hand vasthield en dat was... raar. Hij kreeg het niet helemaal goed voor elkaar om hun handen perfect in elkaar te laten passen. Moest hij bijvoorbeeld gewoon haar hand vasthouden of moesten ze hun vingers verstrengelen? En daarbij, wat was beter, zijn linkerhand of zijn rechterhand? De buitenkant of de binnenkant? Ingewikkeld, hoor. Maar goed, tot nu toe had Eleanora niet geklaagd en ze waren helemaal vanaf hun lokaal naar de binnenplaats gelopen, want de zon scheen en het was buiten warmer dan het leek. "Mooi weer, he?" glunderde hij dus naar haar. "Wat is je lievelingskleur eigenlijk?" Dat moest je weten van je vriendinnetje, toch? Privé!
  6. [1837/1838] Baby can't you see, I'm falling

    De missie was geslaagd! Piaras was vreselijk trots op zichzelf, natuurlijk, hij deed nooit zo moeilijk over het plezieren van zijn eigen ego en nam met de kleinste overwinningen al genoegen. Was er 's ochtends wit brood? Blije Piaras! Kreeg hij niet zijn minst favoriete eten? Hij kon wel in de wolken springen! Het leven was makkelijk zo, hoor, en hij vond het altijd een tikje sneu als andere mensen zichzelf niet evenveel plezier gunden. Arme zij... "We zijn een fantastisch team," vertelde Piaras haar enthousiast, ook al had hij stiekem al het werk gedaan. Ach, anderen blij maken was veel belangrijker. "Oooh." Enthousiast begonnen zijn ogen te fonkelen en hij begon Eleanora al enthousiast naar de trappen te duwen. "Oké, ik ga zo aftellen en dan geef ik hem een duwtje en spring ik erop, oké?" Dus, drie, twee, één... Piaras gaf het bed een flinke duw, zo flink dat hij niet op tijd erop kon springen, maar in plaats daarvan zichzelf zo de trappen af gooide. Gelukkig brak zijn hoofd zijn val, maar wat er met Eleanora gebeurde...
  7. [1837/1838] Baby can't you see, I'm falling

    "Natuurlijk vind ik het niet erg," zei Piaras, zelfs een tikje verontwaardigd, want wat voor slechte vriend zou hij zijn als hij dat erg zou vinden! Eleanora had betere vrienden nodig, hoor, als dat haar eerste vraag was. "Oh, hoeft niet," ging hij dus ook vriendelijk door. "Als je er niet tegen kunt, moeten we het niet proberen. Ik kan vast wel met Fagan eens terug komen, die vindt dat ook leuk! We kiezen de volgende keer wel wat uit wat jij wilt, oké?" Zie je, hij was de beste vriend die er bestond. Hmm, ja, operatie Eleanora de ziekenzaal uit krijgen... Piaras wierp ook een blik op de zuster, maar haar kennende zou ze vast vinden dat Eleanora nog een eeuwigheid moest blijven liggen. Maar ze hoefde niet per se op te staan, toch? Haar bed stond op wielen! "Ik heb een fantastisch idee," fluisterde hij dus ook enthousiast. "Houd je vast!" En snel begon hij het bed naar de uitgang te duwen.
  8. [1837/1838] Baby can't you see, I'm falling

    Gelukkig dat ze flauw was gevallen in de ziekenzaal, met een heler die haast alleen maar zwaarmoedig zuchtte dat er weer iemand niet tegen bloed kon en Eleanora maar in een bed had gelegd met het gordijn erom dichtgetrokken en de belofte dat ze zich zo heus wel beter zou voelen, terwijl Piaras maar ongemakkelijk een beetje op de stoel heen en weer stuiterde. Hij was niet zo goed in rustig afwachten. Maar hoera, nu kwam ze toch weer bij! "Nee," zei hij verbaasd, terwijl hij naar Eleanora staarde. "Ik kon niet, jij was flauwgevallen!" Het was niet dat hij het haar kwalijk nam of zo, hoor, maar het was toch gewoon zo? Ellie was flauwgevallen en dus had hij erbij gezeten tot ze weer beter was. "Maar ik kom er later wel voor terug, of zo." Hij wierp een ietwat onzekere blik om zich heen. "Wil je iets hebben? Mama is wel eens flauwgevallen, dat was omdat ze te weinig gegeten had, dus zal ik wat eten voor je halen?" Vond de heler vast heel leuk.
  9. [1838/1839] The winds of summer

    Zomervakantie 1838/1839 - een warme middag - waar Piaras en Fagan wonen Piaras hield van de zomer. Hij hield van het weer, van de eindeloos lange dagen, van buiten eten en vooral van het feit dat hij weinig huiswerk had (of tenminste weinig huiswerk waar hij zin in had) en dat hij en zijn broer dus vooral veel tijd buiten konden doorbrengen. "Fagaaaan," brulde hij zijn broer dus ook wakker. "Laten we bij het meertje gaan kijken! Ik wil zien of ik een vis kan vangen!" Als er überhaupt nog vis in zat, wist hij veel. Hij was van plan het in ieder geval helemaal uit te kammen. "En zullen we een wedstrijd houden voor wie het langste onder water kan blijven? Ik ga vast winnen!" En voordat Fagan überhaupt ja of nee kon zeggen was Piaras al uit bed geklauterd en spoedde hij zich naar de keuken, waar hij brood, kaas en melk stal, voordat zijn moeder erachter kon komen, en enthousiast naar buiten holde. Privé!
  10. [1837/1838] Baby can't you see, I'm falling

    Het ene moment leek het er nog op dat Ellie toch weer terug in de ziekenzaal wilde en lekker naar alles zou gaan staren, het andere moment viel ze plotseling op de grond. Kijk, Piaras was er dol op om gewonde mensen te zien, want het was allemaal zo spannend, maar dat betekende niet dat hij alles over heelkunde wist en ook niet dat hij enigszins wist wat hij moest doen. Dus geschrokken probeerde hij Ellie nog enigszins op te vangen (hij wist net een hand te grijpen, telde dat) en riep hij snel om zich heen: "Help! Help! Ze gaat dood!" Oké, ze ging vast niet dood, maar hij vond wel dat mensen verdorie wat haast mochten hebben als het om Eleanora ging, oké? "Wil er iemand ons helpen?!"
  11. [1837/1838] Baby can't you see, I'm falling

    Oké, oké, Eleanora hield dus meer van dingen doen dan naar dingen kijken. Kon Piaras best begrijpen, dingen doen waren voor een Griffoendor natuurlijk ook altijd interessanter dan alleen maar naar dingen staren en dat was precies waarom Piaras nooit geneeskunde zou studeren. Hij was al een aantal keer de ziekenzaal uitgestuurd nadat hij had gevraagd "wat gebeurt er als ik hierin por" en dan niet naar de "NEE NIET DOEN" had geluisterd. Het was eigenlijk een wonder nog dat hij naar binnen mocht, hoewel ze nu niet vaak kwamen. "Nu alweer?" vroeg hij sipjes, want hij had niet eens gezien waar al dat bloed vandaan kwam! "Nou, oké dan!" Want vanzelfsprekend luisterde hij naar Eleanora, want zij was bevriend met Ella en dus had ze het voor het zeggen. "Wauw, wat veel bloed was dat, he?" ging hij wel geïnteresseerd verder. "Vraag me af waar dat van kwam! Misschien is zijn arm eraf gehakt, is dat niet cool?!"'
  12. [1837/1838][EN] Feels like forever

    Nah, he wasn't. He wasn't really afraid of any teacher, not even professor Damarcus, really. Sure, the man was a tad cranky, probably because he was drunk all the time, but really, what was the worst he could do? Nothing his parents hadn't done before, that's for sure. So, Piaras just shrugged. And shrugged. And shrugged. Until Silvershore muttered something about having other things to do and walked away, really quickly. Happily, Piaras turned back to the window and flung out the rest of the books in a beautiful arch. Finished!
  13. [1837/1838][EN] Feels like forever

    Oh no, not the cup. What did Piaras care for the cup? It was just a stupid little thing, you didn't even get any candy for it or something! It was just a sense of pride and Piaras didn't have much pride, so he shrugged. "If that makes you happy." Seriously, some people.
  14. [1837/1838][EN] Feels like forever

    Jeez, this boy really took his badge seriously. Piaras shrugged. "I'll take the detention, but I'm not going to get the books." What was the point of throwing books out of the window if he was just supposed to get them back? Jeez, Harold, that was just dumb.
  15. [1837/1838][EN] Feels like forever

    With a bit of regret, Piaras surrendered the rest of the books. At least it was already half of them, so Peterson wouldn't be able to study. Who even studied! It was the last weekend before the end of the year, no one even gave them proper lessons anymore, but Peterson had such a stick up his butt he'd probably keep studying the entire summer break. "He deserved it," Piaras said calmly, climbing down from the window sill and dropping on the floor next to Harold. He stared at the fuming prefect in an awkward silence for a few seconds.
×