Jump to content

Piaras O'Hara

Griffoendor Vierdejaars
  • Content count

    38
  • Joined

  • Last visited

    Never

About Piaras O'Hara

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    VTP

Profile Fields

  1. [1837/1838] Baby can't you see, I'm falling

    Gelukkig dat ze flauw was gevallen in de ziekenzaal, met een heler die haast alleen maar zwaarmoedig zuchtte dat er weer iemand niet tegen bloed kon en Eleanora maar in een bed had gelegd met het gordijn erom dichtgetrokken en de belofte dat ze zich zo heus wel beter zou voelen, terwijl Piaras maar ongemakkelijk een beetje op de stoel heen en weer stuiterde. Hij was niet zo goed in rustig afwachten. Maar hoera, nu kwam ze toch weer bij! "Nee," zei hij verbaasd, terwijl hij naar Eleanora staarde. "Ik kon niet, jij was flauwgevallen!" Het was niet dat hij het haar kwalijk nam of zo, hoor, maar het was toch gewoon zo? Ellie was flauwgevallen en dus had hij erbij gezeten tot ze weer beter was. "Maar ik kom er later wel voor terug, of zo." Hij wierp een ietwat onzekere blik om zich heen. "Wil je iets hebben? Mama is wel eens flauwgevallen, dat was omdat ze te weinig gegeten had, dus zal ik wat eten voor je halen?" Vond de heler vast heel leuk.
  2. Zomervakantie 1838/1839 - een warme middag - waar Piaras en Fagan wonen Piaras hield van de zomer. Hij hield van het weer, van de eindeloos lange dagen, van buiten eten en vooral van het feit dat hij weinig huiswerk had (of tenminste weinig huiswerk waar hij zin in had) en dat hij en zijn broer dus vooral veel tijd buiten konden doorbrengen. "Fagaaaan," brulde hij zijn broer dus ook wakker. "Laten we bij het meertje gaan kijken! Ik wil zien of ik een vis kan vangen!" Als er überhaupt nog vis in zat, wist hij veel. Hij was van plan het in ieder geval helemaal uit te kammen. "En zullen we een wedstrijd houden voor wie het langste onder water kan blijven? Ik ga vast winnen!" En voordat Fagan überhaupt ja of nee kon zeggen was Piaras al uit bed geklauterd en spoedde hij zich naar de keuken, waar hij brood, kaas en melk stal, voordat zijn moeder erachter kon komen, en enthousiast naar buiten holde. Privé!
  3. [1837/1838] Baby can't you see, I'm falling

    Het ene moment leek het er nog op dat Ellie toch weer terug in de ziekenzaal wilde en lekker naar alles zou gaan staren, het andere moment viel ze plotseling op de grond. Kijk, Piaras was er dol op om gewonde mensen te zien, want het was allemaal zo spannend, maar dat betekende niet dat hij alles over heelkunde wist en ook niet dat hij enigszins wist wat hij moest doen. Dus geschrokken probeerde hij Ellie nog enigszins op te vangen (hij wist net een hand te grijpen, telde dat) en riep hij snel om zich heen: "Help! Help! Ze gaat dood!" Oké, ze ging vast niet dood, maar hij vond wel dat mensen verdorie wat haast mochten hebben als het om Eleanora ging, oké? "Wil er iemand ons helpen?!"
  4. [1837/1838] Baby can't you see, I'm falling

    Oké, oké, Eleanora hield dus meer van dingen doen dan naar dingen kijken. Kon Piaras best begrijpen, dingen doen waren voor een Griffoendor natuurlijk ook altijd interessanter dan alleen maar naar dingen staren en dat was precies waarom Piaras nooit geneeskunde zou studeren. Hij was al een aantal keer de ziekenzaal uitgestuurd nadat hij had gevraagd "wat gebeurt er als ik hierin por" en dan niet naar de "NEE NIET DOEN" had geluisterd. Het was eigenlijk een wonder nog dat hij naar binnen mocht, hoewel ze nu niet vaak kwamen. "Nu alweer?" vroeg hij sipjes, want hij had niet eens gezien waar al dat bloed vandaan kwam! "Nou, oké dan!" Want vanzelfsprekend luisterde hij naar Eleanora, want zij was bevriend met Ella en dus had ze het voor het zeggen. "Wauw, wat veel bloed was dat, he?" ging hij wel geïnteresseerd verder. "Vraag me af waar dat van kwam! Misschien is zijn arm eraf gehakt, is dat niet cool?!"'
  5. [1837/1838][EN] Feels like forever

    Nah, he wasn't. He wasn't really afraid of any teacher, not even professor Damarcus, really. Sure, the man was a tad cranky, probably because he was drunk all the time, but really, what was the worst he could do? Nothing his parents hadn't done before, that's for sure. So, Piaras just shrugged. And shrugged. And shrugged. Until Silvershore muttered something about having other things to do and walked away, really quickly. Happily, Piaras turned back to the window and flung out the rest of the books in a beautiful arch. Finished!
  6. [1837/1838][EN] Feels like forever

    Oh no, not the cup. What did Piaras care for the cup? It was just a stupid little thing, you didn't even get any candy for it or something! It was just a sense of pride and Piaras didn't have much pride, so he shrugged. "If that makes you happy." Seriously, some people.
  7. [1837/1838][EN] Feels like forever

    Jeez, this boy really took his badge seriously. Piaras shrugged. "I'll take the detention, but I'm not going to get the books." What was the point of throwing books out of the window if he was just supposed to get them back? Jeez, Harold, that was just dumb.
  8. [1837/1838][EN] Feels like forever

    With a bit of regret, Piaras surrendered the rest of the books. At least it was already half of them, so Peterson wouldn't be able to study. Who even studied! It was the last weekend before the end of the year, no one even gave them proper lessons anymore, but Peterson had such a stick up his butt he'd probably keep studying the entire summer break. "He deserved it," Piaras said calmly, climbing down from the window sill and dropping on the floor next to Harold. He stared at the fuming prefect in an awkward silence for a few seconds.
  9. [1837/1838][EN] Feels like forever

    Piaras had never really figured he might have a problem with authority figures. He didn't pay them any mind, to be honest, and simply because he didn't pay them any mind, he also was quite incapable of realizing he didn't care for authority figures. In theory he knew there were prefects and in theory he knew those prefects could give him detention and make him write lines, but that didn't stop Piaras from throwing books out the window. In his defense, the person who warranted these actions really... well, warranted them. So, not bothering to lie, not even bothering to look up, he just said: "Throwing books out the window." The next one sailed quite far!
  10. [1837/1838] Baby can't you see, I'm falling

    Hoezo waren gewonden niet interessant? Het was Zweinstein! Af en toe had iemand een hoofd in de vorm van een pompoen, hij had ooit gezien dat er paddestoelen tussen iemands tenen groeiden en één keer zweefde iemand telkens naar het plafond en moesten ze hem vastbinden aan bed en dat bed vervolgens aan de vloer. "Dokter?" herhaalde hij verbaasd. "Eigenlijk nooit over gedacht..." Maar nah, dat was niet leuk, want dan moest je mensen beter maken en dat kon echt niet, hoor. Zijn leven was tragisch. "Nah, ik vind het gewoon leuk om naar te kijken." Hij haalde zijn schouders op, terwijl ze naar beneden haastten omdat ik dingen wil hebben om te beschrijven. "Er is altijd iets interessants om naar te kijken! Waar kijk jij graag naar, dan?" Nieuwsgierig eh... keek hij naar Eleanora.
  11. [1837/1838] Baby can't you see, I'm falling

    Piaras knikte. Oh ja, de zuster, dat klonk logisch, zo logisch dat hij direct besloot dat dat De Waarheid™ was en dat alleen als Ella hem vertelde dat het anders zat hij eraan zou twijfelen. Eleanora was slim, slimmer dan hij (alsof dat zo moeilijk was, sorry Piaras) en dus geloofde hij haar direct. Ergens in zijn hoofd was een massieve lijst van alle waarheden die mensen hem ooit hadden verteld, georganiseerd op hoeveel hij de persoon in kwestie geloofde. Ella stond op één, Fagan stond op twee, zijn ouders stonden op 3 en 4 en dan kwam Eleanora. Ergens onderaan bungelden ook nog de leraren, hoor. "Nee, denk het ook niet echt," gaf hij toe. "Hoewel hij net zo chagrijnig lijkt als Ostrovsky." Hm, wat gingen ze nu doen... Piaras stopte zijn handen in zijn broekzakken terwijl hij daar over nadacht. "Zullen we kijken in de ziekenzaal?" stelde hij voor. "Kijken of er nog interessante gewonden zijn?" Ja, hij zag de ziekenzaal als zijn persoonlijke rariteitenkabinet, oké.
  12. [1837/1838] Baby can't you see, I'm falling

    Piaras was erg onder de indruk van Eleanora's kordate gedrag. Hij was sowieso altijd onder de indruk van kordate mensen, hij zelf deed altijd maar gewoon wat zonder er over na te denken, maar Eleanora had gezag. Het zou hem niets verbazen als ze binnenkort klassenoudste zou worden, dat soort gezag, dus Piaras volgde haar natuurlijk braaf. De ouderejaars echter niet, die riep: "LAAT ME LOS!" en trok zichzelf hardhandig los uit Eleanora's greep. "IK GA HET TEGEN MIJN MOEDER ZEGGEN!" riep hij nog, voordat hij er vandoor rende. "Wie zou zijn moeder zijn?" vroeg Piaras Ellie nieuwsgierig. "Een leraar op school?" Hopelijk niet iemand eng, zoals professor Hastings. Die vond hij toch altijd wel zo teleurgesteld kijken, deed hem denken aan zijn eigen moeder.
  13. [1837/1838] Baby can't you see, I'm falling

    "IK WIL NIET NAAR DE ZIEKENZAAL!" was de mening van de oudere jaars, die chagrijnig zijn handen op zijn heupen zette en streng neerkeek op Piaras en Eleanora. "ER IS NIETS MIS MET MIJN NEUS!" "Weet je het zeker?" vroeg Piaras bezorgd, terwijl hij een vinger uitstak om in de neus te porren. "Het voelt niet als een normale neus..." "BLIJF AF!" Piaras pruilde toen hij een tik op zijn hand kreeg en trok hem snel terug. "Hij sloeg me," fluisterde hij naar Ellie, alsof ze dat zelf al niet had gezien. "Zou dat komen door die neus?" "ER IS NIETS MIS MET MIJN NEUS!" schreeuwde de jongen nog een keer. Piaras was het er echt niet mee eens, hoor.
  14. [1837/1838] Baby can't you see, I'm falling

    "... DAT IS MIJN NEUS," brulde de oudere jaars verontwaardigd terug toen hij eindelijk had uitgerekend waar Eleanora naar wees. "HOEZO, DAT ZIET ER NIET LEVENSBEDREIGEND UIT!" Ja, oké, Piaras kon best wel begrijpen dat de beste jongen in kwestie een beetje bezorgd was over zijn neus, in Piaras zijn mening zag die er wel enigszins levensbedreigend uit, maar als echte Griffoendor hield hij natuurlijk zijn mond dicht. Hahahahahahahahaha. "Ben je er al mee naar de ziekenzaal gegaan?" vroeg hij, terwijl hij bezorgd wat naar voren boog. "Hij is nogal... rood. Vind je niet, Ellie?"
  15. [1837/1838][EN] With your feet in the air

    Sure, plenty of people had told Piaras to be careful. All his life, really, from the time he crawled right off the couch to the time he pushed over his chair with him inside, to just about yesterday, when he tried to jump on a hippogriff. Piaras wasn't good at being careful. He did things without thinking, fully expecting them to turn out alright. And well, technically it had, right? Sure, the fall had been scary, but the spells had slowed him down and the pillows had caught him! And sure, he had broken his wrist and the man shook him a little hard and that was a bit uncomfortable, but otherwise he was fully fine! "I'm sorry," he said, filled with sincerity. "I didn't mean to make anyone worried!" And then he held up his wrist. "Could someone please fix this?" He was permanently banned from the shipyard. So cruel. Finished!
×