Jump to content

Piaras O'Hara

Griffoendor Vierdejaars
  • Content count

    49
  • Joined

  • Last visited

    Never

About Piaras O'Hara

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    VTP

Profile Fields

  1. [1839]3e t/m 7ejaars: De Juttemus

    Het zou vast niemand verbazen dat Piaras niet goed was in stil zijn, in alle eerlijkheid. Hij was het type dat altijd lawaai maakte voor drie kinderen en eigenlijk nog erger dan dat was dat hij nooit stil kon zitten. Hij moest altijd iets doen, aan iets frutselen, met iets spelen, op iets kauwen... Op dit moment was het uiteinde van zijn ganzenveer aan de beurt (die punt zonder inkt, hoewel hij haar daar overigens ook wel vaak genoeg op gekauwd had, maar hij vond inkt niet zo lekker smaken, dus over het algemeen zorgde dat ervoor dat hij aan de andere kant kauwde), terwijl hij echt, eerlijk waar, zijn best deed om naar de lerares te luisteren. Het was namelijk een nieuwe en verzorging van fabeldieren vond Piaras wel geinig, dus hij had echt goede bedoelingen. Alleen jammer dat, net terwijl er een kat langs hem liep, er een druppel inkt viel, recht in de vacht van de (tot voorheen) witte kat. Piaras' mond viel open, de veer viel eruit en ja hoor, die stuiterde op de grond, waardoor de arme kat nog meer druppels inkt op zich kreeg. De kat rende er dus ook direct vandoor, maar Piaras die doorhad dat het arme dier niet in de buurt van zijn bazin moest komen voordat Piaras de kans had gekregen hem in bad te doen (Piaras heeft nooit een kat gehad), dook direct op de grond. "Vang die kat!" siste hij tegen de leerlingen om zich heen.
  2. Was het misschien dom dat Piaras niet daadwerkelijk had bedacht dat lord Montrose wel eens nee zou kunnen zeggen? Misschien, misschien, maar hallo, hij had toch goede argumenten gehad? Eh, nee. Hij had alles netjes uitgelegd? Nee, ook niet. Hij was zo overtuigd van zijn eigen gelijk dat hij er niet bij nadacht dat iemand anders een andere mening zou kunnen hebben? Ja! Dat was het! Alleen jammer dat je daar niet veel voor terugkreeg, he... "Is dat echt nodig?" vroeg hij dus maar, met een frons. "Om die kennis te testen? Hoeveel studenten zakken er nou eigenlijk..." Misschien een paar per jaar, maar ach, die waren zo zielig, die moest je wel gewoon een voldoende geven. "Is al het huiswerk dat we constant moeten doen niet al erg genoeg?" klaagde hij met smekende ogen. "Ik ben gisteren wel een half uur bezig geweest. Een heel half uur!" Piaras haalde niet zulke hoge cijfers.
  3. [1837/1838] Baby can't you see, I'm falling

    Ja, het ging wel, maar ook weer ergens niet, dus ja, Piaras was ook een beetje zielig. Niet heel erg, hij was vooral bezig met gefascineerd naar de spuug op de grond te kijken, ew Piaras, ew, ew, ew, moving on. "Oh, ja," zei hij vrolijk en gepijnigd tegen Eleanora. "Dat is wel een goed idee." En gelukkig kon hij met behulp van Eleanora nog redelijk naar de ziekenzaal strompelen. Hij werd direct maar in bed gezet. Topic uitgeschreven!
  4. Woensdag 17 april 1839 - einde van de middag - het kantoortje van de schoolinspecteurs Piaras had eigenlijk nog nooit eerder bedacht om naar de schoolinspecteurs te gaan. Hij vond ze eigenlijk altijd een beetje eng, zo gevaarlijk, alsof ze elk moment konden bedenken dat de school moest sluiten en iedereen naar huis moest. Zijn eigen moeder zou vast veel strenger over zijn huiswerk doen dan de meeste leraren, die het wel oké vonden zolang Piaras iets inleverde wat net voldoende was. Echt heel erg blij waren ze er niet mee, als hij expres in een groter handschrift ging schrijven, maar zijn moeder zou hem zeker naar bed sturen zonder eten, of erger, en de meeste leraren hadden betere dingen te doen. Dus ja, Piaras had nog niet geklaagd. Maar nu was de maat echt vol, hoor! Het was nog maar een paar weken tot de examens waren begonnen en iedereen was helemaal in de stress. Het was niet eens gezellig meer in de leerlingenkamer, zodra zijn knalpokerkaarten begonnen te knallen, het leukste gedeelte van knalpoker spelen, begon iedereen direct naar hem te sissen! En buiten de leerlingenkamer waren alle leuke plekjes ook altijd bezet. De bibliotheek durfde hij sowieso niet meer te komen, na die ene keer dat hij een boekenkast om had gestoten bovenop het bureau van de bibliothecaresse (Piaras hield vol dat zijn oren nog steeds suisden van de klap die hij toen had gekregen) en in de Grote Zaal hing diezelfde stilte... Daarom klopte Piaras nu braaf aan op de deur van het schoolinspecteurkantoortje en toen hij naar binnen werd geroepen, wiebelde hij nerveus heen en weer op de stoel. "Meneer," zei hij, met grote ogen, "Ik denk dat het tijd wordt om de examens af te schaffen! Ja toch?" Privé!
  5. [1838/1839] The almosts

    Oké, oké, als ze het zo zei, klonk het ook wel fantastisch en magisch en als een hele beleving waarvan Piaras zich op dit moment niet kon bedenken waarom niemand anders het zo had gedaan. Waarom zou je alleen heel saai buiten picknicken in de zomer, als iedereen het deed, als het 's winters zoveel mooier was! "Dit moeten we gaan doen," zei hij enthousiast. "Picknicken! In de winter! Die spreuken ken ik ook niet, maar ik zoek ze wel op." Of hij vroeg iemand om het ze te leren, want Piaras had dit jaar nog maar één keer een boek geopend. Vraag maar niet hoe hij dat over het algemeen deed met huiswerk en in de les en zo. "Sneeuwde het maar," zei hij triest, terwijl hij een blik naar buiten wierp. Nou ja, het sneeuwde vast wel een beetje, maar niet op de manier zoals hij wilde, met dat er overal een meter sneeuw lag en het meer bevroren was! "Zullen we dan ook anderen uitnodigen of wil je met zijn tweeën picknicken?" vroeg hij enthousiast, want met Eleanora wilde hij alles doen wat zij ook wilde. "Ik houd van marshmallows!" knikte hij gretig en zijn ogen begonnen te glimmen. "In het winter kunnen we wel een vuurtje maken om ons warm te houden en dan gaan we marshmallows roosteren! Die kunnen ook wel in de chocolademelk." Deed hij eigenlijk nooit, omdat zijn moeder dan heel boos keek, maar het kon wel. "Ik houd van hele hoge bulten sleeën! Zouden we van het dak van de Grote Zaal kunnen sleeën? Als we allerlei sneeuw naar de zijkant brengen?" Kon niet misgaan.
  6. [1837/1838] Baby can't you see, I'm falling

    Oh, dat deden ze nooit meer? Ja, ja, Piaras had ook pijn, maar dat had hij wel vaker. Het was niet echt leven tot je een bot brak om de zoveel tijd, toch? Zo onderhand kende hij de meeste zusters hier bij naam en hij wist precies welke drankjes heel vies smaakten en welke wel meevielen, en wanneer hij wel uit bed mocht, niet dat hij zich daar ooit aan hield. Piaras geloofde in alles zoveel mogelijk uitzoeken en ontdekken en als het de eerste keer niet lukte, deed je het daarna nog een keer. Eleanora blijkbaar niet. "Valt toch wel mee?" probeerde hij nog even, terwijl hij zijn best deed om overeind te krabbelen, maar hij was zo duizelig, dat hij al snel weer neerstortte. En ook maar direct overgaf. Goh, dat was nieuw.
  7. [1838/1839] The almosts

    Oh, Piaras vond zichzelf helemaal niet zo bijzonder, hoor. Hij was toch niet even slim als zijn broer of elke Ravenklauwer, niet zo ambitieus als Ella, niet zo vriendelijk als Eleanora? Hij hield wel van dingen doen, maar zonder daar zich wat van aan te trekken of anderen het ook deden of niet. Hij was net zo makkelijk een leider als een volger, zag in allebei geen enkel probleem. Het enige wat Piaras echt wilde, was afwisseling. "Niet?" vroeg hij dus verbaasd. "Ik ook niet, hoor, maar het is zo'n vrolijke kleur!" Braaf volgde Piaras Eleanora naar het bankje, want als je eenmaal handen vasthield met iemand anders kon je maar net zo goed gewoon volgen, voordat ze je helemaal ergens heen begonnen te trekken, en hij plofte vrolijk naast Eleanora neer. "Nee, nog nooit," gaf hij toe. "Ik heb er alleen van gehoord. En ja, buiten picknicken lijkt me wel leuker," knikte hij enthousiast. "Maar dat kun je alleen doen als het echt zomer is en dat is toch zonde?" Er zou een winterse versie moeten zijn! Op de één of andere manier. "Wat doe jij het liefste in de winter?"
  8. [1838/1839] The almosts

    Roze, of paars, of oranje, of geel... Ja, dat was wel eigenlijk ingewikkeld, bedacht Piaras zich met een frons, want hij wilde best weten wat Ellie's favoriete kleur was, vooral zodat hij er enthousiast naar toe kon wijzen zodra hij iets zag in haar kleur, want dat deed je met favoriete kleuren, toch, maar dan moest hij het maar gewoon met al die kleuren doen! Opgelost! "Kijk!" zei hij dus ook enthousiast en hij wees naar een oranje bloempje. "Ik denk niet dat je per se als lievelingskleur de kleur van je afdeling moet hebben," zei hij wijs. "Mijn lievelingskleur is ook niet rood! Maar felgroen. Niet Zwadderich-groen, dat is saai, maar... geelgroen!" Hij glunderde, want het was de beste kleur ooit, dank je wel! Oh ja, picknicken! "Leuk!" zei hij enthousiast. "Ik houd van picknicken! Al die lekkere hapjes... Ik hoorde ooit eens dat er een kamer op Zweinstein is waar je in kunt picknicken!" Hij had jeuk, maar de hand waarmee hij altijd krabde was nu bezet...
  9. [1838/1839] The almosts

    Dinsdag 23 oktober 1838 - 's middags tijdens een vrij uur Goh. Hand in hand lopen met iemand was eigenlijk best wel ongemakkelijk, als je er heel goed bij nadacht en nu was Piaras niet echt het type dat heel goed bij dingen nadacht, het was en bleef Piaras, maar dit was de eerste keer dat hij in het openbaar iemands hand vasthield en dat was... raar. Hij kreeg het niet helemaal goed voor elkaar om hun handen perfect in elkaar te laten passen. Moest hij bijvoorbeeld gewoon haar hand vasthouden of moesten ze hun vingers verstrengelen? En daarbij, wat was beter, zijn linkerhand of zijn rechterhand? De buitenkant of de binnenkant? Ingewikkeld, hoor. Maar goed, tot nu toe had Eleanora niet geklaagd en ze waren helemaal vanaf hun lokaal naar de binnenplaats gelopen, want de zon scheen en het was buiten warmer dan het leek. "Mooi weer, he?" glunderde hij dus naar haar. "Wat is je lievelingskleur eigenlijk?" Dat moest je weten van je vriendinnetje, toch? Privé!
  10. [1837/1838] Baby can't you see, I'm falling

    De missie was geslaagd! Piaras was vreselijk trots op zichzelf, natuurlijk, hij deed nooit zo moeilijk over het plezieren van zijn eigen ego en nam met de kleinste overwinningen al genoegen. Was er 's ochtends wit brood? Blije Piaras! Kreeg hij niet zijn minst favoriete eten? Hij kon wel in de wolken springen! Het leven was makkelijk zo, hoor, en hij vond het altijd een tikje sneu als andere mensen zichzelf niet evenveel plezier gunden. Arme zij... "We zijn een fantastisch team," vertelde Piaras haar enthousiast, ook al had hij stiekem al het werk gedaan. Ach, anderen blij maken was veel belangrijker. "Oooh." Enthousiast begonnen zijn ogen te fonkelen en hij begon Eleanora al enthousiast naar de trappen te duwen. "Oké, ik ga zo aftellen en dan geef ik hem een duwtje en spring ik erop, oké?" Dus, drie, twee, één... Piaras gaf het bed een flinke duw, zo flink dat hij niet op tijd erop kon springen, maar in plaats daarvan zichzelf zo de trappen af gooide. Gelukkig brak zijn hoofd zijn val, maar wat er met Eleanora gebeurde...
  11. [1837/1838] Baby can't you see, I'm falling

    "Natuurlijk vind ik het niet erg," zei Piaras, zelfs een tikje verontwaardigd, want wat voor slechte vriend zou hij zijn als hij dat erg zou vinden! Eleanora had betere vrienden nodig, hoor, als dat haar eerste vraag was. "Oh, hoeft niet," ging hij dus ook vriendelijk door. "Als je er niet tegen kunt, moeten we het niet proberen. Ik kan vast wel met Fagan eens terug komen, die vindt dat ook leuk! We kiezen de volgende keer wel wat uit wat jij wilt, oké?" Zie je, hij was de beste vriend die er bestond. Hmm, ja, operatie Eleanora de ziekenzaal uit krijgen... Piaras wierp ook een blik op de zuster, maar haar kennende zou ze vast vinden dat Eleanora nog een eeuwigheid moest blijven liggen. Maar ze hoefde niet per se op te staan, toch? Haar bed stond op wielen! "Ik heb een fantastisch idee," fluisterde hij dus ook enthousiast. "Houd je vast!" En snel begon hij het bed naar de uitgang te duwen.
  12. [1837/1838] Baby can't you see, I'm falling

    Gelukkig dat ze flauw was gevallen in de ziekenzaal, met een heler die haast alleen maar zwaarmoedig zuchtte dat er weer iemand niet tegen bloed kon en Eleanora maar in een bed had gelegd met het gordijn erom dichtgetrokken en de belofte dat ze zich zo heus wel beter zou voelen, terwijl Piaras maar ongemakkelijk een beetje op de stoel heen en weer stuiterde. Hij was niet zo goed in rustig afwachten. Maar hoera, nu kwam ze toch weer bij! "Nee," zei hij verbaasd, terwijl hij naar Eleanora staarde. "Ik kon niet, jij was flauwgevallen!" Het was niet dat hij het haar kwalijk nam of zo, hoor, maar het was toch gewoon zo? Ellie was flauwgevallen en dus had hij erbij gezeten tot ze weer beter was. "Maar ik kom er later wel voor terug, of zo." Hij wierp een ietwat onzekere blik om zich heen. "Wil je iets hebben? Mama is wel eens flauwgevallen, dat was omdat ze te weinig gegeten had, dus zal ik wat eten voor je halen?" Vond de heler vast heel leuk.
  13. [1838/1839] The winds of summer

    Zomervakantie 1838/1839 - een warme middag - waar Piaras en Fagan wonen Piaras hield van de zomer. Hij hield van het weer, van de eindeloos lange dagen, van buiten eten en vooral van het feit dat hij weinig huiswerk had (of tenminste weinig huiswerk waar hij zin in had) en dat hij en zijn broer dus vooral veel tijd buiten konden doorbrengen. "Fagaaaan," brulde hij zijn broer dus ook wakker. "Laten we bij het meertje gaan kijken! Ik wil zien of ik een vis kan vangen!" Als er überhaupt nog vis in zat, wist hij veel. Hij was van plan het in ieder geval helemaal uit te kammen. "En zullen we een wedstrijd houden voor wie het langste onder water kan blijven? Ik ga vast winnen!" En voordat Fagan überhaupt ja of nee kon zeggen was Piaras al uit bed geklauterd en spoedde hij zich naar de keuken, waar hij brood, kaas en melk stal, voordat zijn moeder erachter kon komen, en enthousiast naar buiten holde. Privé!
  14. [1837/1838] Baby can't you see, I'm falling

    Het ene moment leek het er nog op dat Ellie toch weer terug in de ziekenzaal wilde en lekker naar alles zou gaan staren, het andere moment viel ze plotseling op de grond. Kijk, Piaras was er dol op om gewonde mensen te zien, want het was allemaal zo spannend, maar dat betekende niet dat hij alles over heelkunde wist en ook niet dat hij enigszins wist wat hij moest doen. Dus geschrokken probeerde hij Ellie nog enigszins op te vangen (hij wist net een hand te grijpen, telde dat) en riep hij snel om zich heen: "Help! Help! Ze gaat dood!" Oké, ze ging vast niet dood, maar hij vond wel dat mensen verdorie wat haast mochten hebben als het om Eleanora ging, oké? "Wil er iemand ons helpen?!"
  15. [1837/1838] Baby can't you see, I'm falling

    Oké, oké, Eleanora hield dus meer van dingen doen dan naar dingen kijken. Kon Piaras best begrijpen, dingen doen waren voor een Griffoendor natuurlijk ook altijd interessanter dan alleen maar naar dingen staren en dat was precies waarom Piaras nooit geneeskunde zou studeren. Hij was al een aantal keer de ziekenzaal uitgestuurd nadat hij had gevraagd "wat gebeurt er als ik hierin por" en dan niet naar de "NEE NIET DOEN" had geluisterd. Het was eigenlijk een wonder nog dat hij naar binnen mocht, hoewel ze nu niet vaak kwamen. "Nu alweer?" vroeg hij sipjes, want hij had niet eens gezien waar al dat bloed vandaan kwam! "Nou, oké dan!" Want vanzelfsprekend luisterde hij naar Eleanora, want zij was bevriend met Ella en dus had ze het voor het zeggen. "Wauw, wat veel bloed was dat, he?" ging hij wel geïnteresseerd verder. "Vraag me af waar dat van kwam! Misschien is zijn arm eraf gehakt, is dat niet cool?!"'
×