Jump to content

Piaras O'Hara

Griffoendor Vierdejaars
  • Content count

    42
  • Joined

  • Last visited

    Never

About Piaras O'Hara

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    VTP

Profile Fields

  1. [1838/1839] The almosts

    Roze, of paars, of oranje, of geel... Ja, dat was wel eigenlijk ingewikkeld, bedacht Piaras zich met een frons, want hij wilde best weten wat Ellie's favoriete kleur was, vooral zodat hij er enthousiast naar toe kon wijzen zodra hij iets zag in haar kleur, want dat deed je met favoriete kleuren, toch, maar dan moest hij het maar gewoon met al die kleuren doen! Opgelost! "Kijk!" zei hij dus ook enthousiast en hij wees naar een oranje bloempje. "Ik denk niet dat je per se als lievelingskleur de kleur van je afdeling moet hebben," zei hij wijs. [b"Mijn lievelingskleur is ook niet rood! Maar felgroen. Niet Zwadderich-groen, dat is saai, maar... geelgroen!"[/b] Hij glunderde, want het was de beste kleur ooit, dank je wel! Oh ja, picknicken! "Leuk!" zei hij enthousiast. "Ik houd van picknicken! Al die lekkere hapjes... Ik hoorde ooit eens dat er een kamer op Zweinstein is waar je in kunt picknicken!" Hij had jeuk, maar de hand waarmee hij altijd krabde was nu bezet...
  2. [1838/1839] The almosts

    Dinsdag 23 oktober 1838 - 's middags tijdens een vrij uur Goh. Hand in hand lopen met iemand was eigenlijk best wel ongemakkelijk, als je er heel goed bij nadacht en nu was Piaras niet echt het type dat heel goed bij dingen nadacht, het was en bleef Piaras, maar dit was de eerste keer dat hij in het openbaar iemands hand vasthield en dat was... raar. Hij kreeg het niet helemaal goed voor elkaar om hun handen perfect in elkaar te laten passen. Moest hij bijvoorbeeld gewoon haar hand vasthouden of moesten ze hun vingers verstrengelen? En daarbij, wat was beter, zijn linkerhand of zijn rechterhand? De buitenkant of de binnenkant? Ingewikkeld, hoor. Maar goed, tot nu toe had Eleanora niet geklaagd en ze waren helemaal vanaf hun lokaal naar de binnenplaats gelopen, want de zon scheen en het was buiten warmer dan het leek. "Mooi weer, he?" glunderde hij dus naar haar. "Wat is je lievelingskleur eigenlijk?" Dat moest je weten van je vriendinnetje, toch? Privé!
  3. [1837/1838] Baby can't you see, I'm falling

    De missie was geslaagd! Piaras was vreselijk trots op zichzelf, natuurlijk, hij deed nooit zo moeilijk over het plezieren van zijn eigen ego en nam met de kleinste overwinningen al genoegen. Was er 's ochtends wit brood? Blije Piaras! Kreeg hij niet zijn minst favoriete eten? Hij kon wel in de wolken springen! Het leven was makkelijk zo, hoor, en hij vond het altijd een tikje sneu als andere mensen zichzelf niet evenveel plezier gunden. Arme zij... "We zijn een fantastisch team," vertelde Piaras haar enthousiast, ook al had hij stiekem al het werk gedaan. Ach, anderen blij maken was veel belangrijker. "Oooh." Enthousiast begonnen zijn ogen te fonkelen en hij begon Eleanora al enthousiast naar de trappen te duwen. "Oké, ik ga zo aftellen en dan geef ik hem een duwtje en spring ik erop, oké?" Dus, drie, twee, één... Piaras gaf het bed een flinke duw, zo flink dat hij niet op tijd erop kon springen, maar in plaats daarvan zichzelf zo de trappen af gooide. Gelukkig brak zijn hoofd zijn val, maar wat er met Eleanora gebeurde...
  4. [1837/1838] Baby can't you see, I'm falling

    "Natuurlijk vind ik het niet erg," zei Piaras, zelfs een tikje verontwaardigd, want wat voor slechte vriend zou hij zijn als hij dat erg zou vinden! Eleanora had betere vrienden nodig, hoor, als dat haar eerste vraag was. "Oh, hoeft niet," ging hij dus ook vriendelijk door. "Als je er niet tegen kunt, moeten we het niet proberen. Ik kan vast wel met Fagan eens terug komen, die vindt dat ook leuk! We kiezen de volgende keer wel wat uit wat jij wilt, oké?" Zie je, hij was de beste vriend die er bestond. Hmm, ja, operatie Eleanora de ziekenzaal uit krijgen... Piaras wierp ook een blik op de zuster, maar haar kennende zou ze vast vinden dat Eleanora nog een eeuwigheid moest blijven liggen. Maar ze hoefde niet per se op te staan, toch? Haar bed stond op wielen! "Ik heb een fantastisch idee," fluisterde hij dus ook enthousiast. "Houd je vast!" En snel begon hij het bed naar de uitgang te duwen.
  5. [1837/1838] Baby can't you see, I'm falling

    Gelukkig dat ze flauw was gevallen in de ziekenzaal, met een heler die haast alleen maar zwaarmoedig zuchtte dat er weer iemand niet tegen bloed kon en Eleanora maar in een bed had gelegd met het gordijn erom dichtgetrokken en de belofte dat ze zich zo heus wel beter zou voelen, terwijl Piaras maar ongemakkelijk een beetje op de stoel heen en weer stuiterde. Hij was niet zo goed in rustig afwachten. Maar hoera, nu kwam ze toch weer bij! "Nee," zei hij verbaasd, terwijl hij naar Eleanora staarde. "Ik kon niet, jij was flauwgevallen!" Het was niet dat hij het haar kwalijk nam of zo, hoor, maar het was toch gewoon zo? Ellie was flauwgevallen en dus had hij erbij gezeten tot ze weer beter was. "Maar ik kom er later wel voor terug, of zo." Hij wierp een ietwat onzekere blik om zich heen. "Wil je iets hebben? Mama is wel eens flauwgevallen, dat was omdat ze te weinig gegeten had, dus zal ik wat eten voor je halen?" Vond de heler vast heel leuk.
  6. [1838/1839] The winds of summer

    Zomervakantie 1838/1839 - een warme middag - waar Piaras en Fagan wonen Piaras hield van de zomer. Hij hield van het weer, van de eindeloos lange dagen, van buiten eten en vooral van het feit dat hij weinig huiswerk had (of tenminste weinig huiswerk waar hij zin in had) en dat hij en zijn broer dus vooral veel tijd buiten konden doorbrengen. "Fagaaaan," brulde hij zijn broer dus ook wakker. "Laten we bij het meertje gaan kijken! Ik wil zien of ik een vis kan vangen!" Als er überhaupt nog vis in zat, wist hij veel. Hij was van plan het in ieder geval helemaal uit te kammen. "En zullen we een wedstrijd houden voor wie het langste onder water kan blijven? Ik ga vast winnen!" En voordat Fagan überhaupt ja of nee kon zeggen was Piaras al uit bed geklauterd en spoedde hij zich naar de keuken, waar hij brood, kaas en melk stal, voordat zijn moeder erachter kon komen, en enthousiast naar buiten holde. Privé!
  7. [1837/1838] Baby can't you see, I'm falling

    Het ene moment leek het er nog op dat Ellie toch weer terug in de ziekenzaal wilde en lekker naar alles zou gaan staren, het andere moment viel ze plotseling op de grond. Kijk, Piaras was er dol op om gewonde mensen te zien, want het was allemaal zo spannend, maar dat betekende niet dat hij alles over heelkunde wist en ook niet dat hij enigszins wist wat hij moest doen. Dus geschrokken probeerde hij Ellie nog enigszins op te vangen (hij wist net een hand te grijpen, telde dat) en riep hij snel om zich heen: "Help! Help! Ze gaat dood!" Oké, ze ging vast niet dood, maar hij vond wel dat mensen verdorie wat haast mochten hebben als het om Eleanora ging, oké? "Wil er iemand ons helpen?!"
  8. [1837/1838] Baby can't you see, I'm falling

    Oké, oké, Eleanora hield dus meer van dingen doen dan naar dingen kijken. Kon Piaras best begrijpen, dingen doen waren voor een Griffoendor natuurlijk ook altijd interessanter dan alleen maar naar dingen staren en dat was precies waarom Piaras nooit geneeskunde zou studeren. Hij was al een aantal keer de ziekenzaal uitgestuurd nadat hij had gevraagd "wat gebeurt er als ik hierin por" en dan niet naar de "NEE NIET DOEN" had geluisterd. Het was eigenlijk een wonder nog dat hij naar binnen mocht, hoewel ze nu niet vaak kwamen. "Nu alweer?" vroeg hij sipjes, want hij had niet eens gezien waar al dat bloed vandaan kwam! "Nou, oké dan!" Want vanzelfsprekend luisterde hij naar Eleanora, want zij was bevriend met Ella en dus had ze het voor het zeggen. "Wauw, wat veel bloed was dat, he?" ging hij wel geïnteresseerd verder. "Vraag me af waar dat van kwam! Misschien is zijn arm eraf gehakt, is dat niet cool?!"'
  9. [1837/1838][EN] Feels like forever

    Nah, he wasn't. He wasn't really afraid of any teacher, not even professor Damarcus, really. Sure, the man was a tad cranky, probably because he was drunk all the time, but really, what was the worst he could do? Nothing his parents hadn't done before, that's for sure. So, Piaras just shrugged. And shrugged. And shrugged. Until Silvershore muttered something about having other things to do and walked away, really quickly. Happily, Piaras turned back to the window and flung out the rest of the books in a beautiful arch. Finished!
  10. [1837/1838][EN] Feels like forever

    Oh no, not the cup. What did Piaras care for the cup? It was just a stupid little thing, you didn't even get any candy for it or something! It was just a sense of pride and Piaras didn't have much pride, so he shrugged. "If that makes you happy." Seriously, some people.
  11. [1837/1838][EN] Feels like forever

    Jeez, this boy really took his badge seriously. Piaras shrugged. "I'll take the detention, but I'm not going to get the books." What was the point of throwing books out of the window if he was just supposed to get them back? Jeez, Harold, that was just dumb.
  12. [1837/1838][EN] Feels like forever

    With a bit of regret, Piaras surrendered the rest of the books. At least it was already half of them, so Peterson wouldn't be able to study. Who even studied! It was the last weekend before the end of the year, no one even gave them proper lessons anymore, but Peterson had such a stick up his butt he'd probably keep studying the entire summer break. "He deserved it," Piaras said calmly, climbing down from the window sill and dropping on the floor next to Harold. He stared at the fuming prefect in an awkward silence for a few seconds.
  13. [1837/1838][EN] Feels like forever

    Piaras had never really figured he might have a problem with authority figures. He didn't pay them any mind, to be honest, and simply because he didn't pay them any mind, he also was quite incapable of realizing he didn't care for authority figures. In theory he knew there were prefects and in theory he knew those prefects could give him detention and make him write lines, but that didn't stop Piaras from throwing books out the window. In his defense, the person who warranted these actions really... well, warranted them. So, not bothering to lie, not even bothering to look up, he just said: "Throwing books out the window." The next one sailed quite far!
  14. [1837/1838] Baby can't you see, I'm falling

    Hoezo waren gewonden niet interessant? Het was Zweinstein! Af en toe had iemand een hoofd in de vorm van een pompoen, hij had ooit gezien dat er paddestoelen tussen iemands tenen groeiden en één keer zweefde iemand telkens naar het plafond en moesten ze hem vastbinden aan bed en dat bed vervolgens aan de vloer. "Dokter?" herhaalde hij verbaasd. "Eigenlijk nooit over gedacht..." Maar nah, dat was niet leuk, want dan moest je mensen beter maken en dat kon echt niet, hoor. Zijn leven was tragisch. "Nah, ik vind het gewoon leuk om naar te kijken." Hij haalde zijn schouders op, terwijl ze naar beneden haastten omdat ik dingen wil hebben om te beschrijven. "Er is altijd iets interessants om naar te kijken! Waar kijk jij graag naar, dan?" Nieuwsgierig eh... keek hij naar Eleanora.
  15. [1837/1838] Baby can't you see, I'm falling

    Piaras knikte. Oh ja, de zuster, dat klonk logisch, zo logisch dat hij direct besloot dat dat De Waarheid™ was en dat alleen als Ella hem vertelde dat het anders zat hij eraan zou twijfelen. Eleanora was slim, slimmer dan hij (alsof dat zo moeilijk was, sorry Piaras) en dus geloofde hij haar direct. Ergens in zijn hoofd was een massieve lijst van alle waarheden die mensen hem ooit hadden verteld, georganiseerd op hoeveel hij de persoon in kwestie geloofde. Ella stond op één, Fagan stond op twee, zijn ouders stonden op 3 en 4 en dan kwam Eleanora. Ergens onderaan bungelden ook nog de leraren, hoor. "Nee, denk het ook niet echt," gaf hij toe. "Hoewel hij net zo chagrijnig lijkt als Ostrovsky." Hm, wat gingen ze nu doen... Piaras stopte zijn handen in zijn broekzakken terwijl hij daar over nadacht. "Zullen we kijken in de ziekenzaal?" stelde hij voor. "Kijken of er nog interessante gewonden zijn?" Ja, hij zag de ziekenzaal als zijn persoonlijke rariteitenkabinet, oké.
×