Jump to content

Evita Magdalena Reyes

New Elites
  • Content count

    34
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    1

Evita Magdalena Reyes last won the day on August 14

Evita Magdalena Reyes had the most liked content!

About Evita Magdalena Reyes

  • Rank
    Poes?

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Sonja

Profile Fields

  1. [Dec. 1837] Half a Haysward

    Klitten en neten; Evita was eerst geneigd om een schaar te pakken en Isabelle een kort kapsel te geven, maar uiteindelijk wonnen haar spreuken en een halve fles magische shampoo het van ruim drie jaar Dreuzelderrie. Ondertussen zong ze een Spaans kinderliedje en liet ze zeepbellen door de lucht zweven die het kleine meisje dan weer probeerde te vangen met haar handjes. Terwijl ze de zevende spoeling enkele minuten in het lange blonde haar liet trekken, nam ze de tijd voor andere zaken dan het haar. “Kom eens hier met je voet, toet. Want volgens mij zit er nog modder tussen je tenen en je teennagels.” Nu leek het niet alsof Isabelle haar bij alles wat ze zei echt verstond; misschien was haar accent te Spaans of het verschil in taal te groot met het plat Londens wat in de achterbuurten werd gesproken. Isabelle was echter geen vervelend kind en liet zich uitgebreid poetsen. “Net wat ik dacht, een stel varkenshoeven is nog schoner dan die modderpootjes van jou.” Haar toverstok wees naar de ruimtes tussen de tenen. “Sa-ni-ta-to!” Isabelle leek te giechelen, maar dan nog steeds zonder geluid. Waarschijnlijk kietelde het. “Nu je andere voet, en dan gaan we eens even tellen of jij wel genoeg tenen hebt,” grapte Evita. “Dat is één vieze teen. Twee vieze tenen! Drie-” Liam vroeg naar haar. Ze had hem niet aan horen komen, maar hij bleek in de deuropening te staan als een vampier die de drempel niet over kon komen. Een beetje gestoord in haar spel keek Evita naar hem op en liet het voetje dan maar weer in het water zakken. Hij zei iets over een pleeggezin, maar dat ging een beetje langs Evita heen toen ze zijn grauwe gelaat zag. “Goedemidd- wat zie je eruit? Ben je door een Bostrol aangevallen of heb je diarree?” Ze zat op haar knieën naast het bad, maar kwam vlug overeind. Haar jurk was ietwat vochtig, maar dat was toch een doordeweeksje, dus dat was niet erg. Snel liep ze naar de hoek van de badkamer, waar een eenvoudige stoel stond en die naar de deuropening schoof. “Ga zitten, Liam,” gebood ze ietwat streng, maar vervolgde bezorgd: “Gaat het wel, of moet ik een Heler gaan halen?” Achter haar klonk een plotseling een behoorlijk waterig geluid en met een ruk draaide Evita zich om naar het meisje. Triomfantelijk zwaaide de peuter met haar toverstok die ze in het water had laten dobberen in de paniek om Liams spookkleurige hoofd. Een vloedgolf vanuit het bad kletterde over haar en Liam heen. Goed, de vraag of het kindje überhaupt magisch was, hoefde niet meer gesteld te worden. "Een pleeggezin, zei je?" vroeg ze druipend.
  2. [1837/1838] Watch it from your ivory tower

    Liam zou de financiën van zijn nicht Julienne wel regelen want ze had een schuld bij hem. Evita vond dat raar, maar ze knikte slechts gehoorzaam in de wetenschap dat als je nu ja en amen zou zeggen, ze meer vrijheid kreeg om in de praktijk haar eigen keuzes te maken. Ze dacht daar echter nu nog niet zo over na. Ze had geen werk voor Julienne (er kwam althans niets in haar op) en had zelfs nog geen kennis met haar gemaakt, dus waarom zou ze op de zaken vooruit lopen? Liever gaf ze dan antwoord op Liams vraag waarom hij knapper was. "Het is in ieder geval fijn dat je geen baard hebt," glimlachte ze. "Ik vind gezichtshaar iets voor mensen die zich geen fatsoenlijk scheermesje kunnen veroorloven. Het staat zo armoedig en onverzorgd." Opvallend was wel dat hij naar haar idee overdreven reageerde op een kleine streling. Was hij iemand die ontdooien zou als ze hem knuffelde? Dat durfde ze niet. Misschien was dansen wel een leuk begin. Toen hij over zijn zus vertelde, zakte de familie Haysward verder in haar aanzien. "Eerst die arme nicht, daarna je broer die met zijn holle oogkassen en ingevallen wangen eruit ziet alsof hij al maanden geen fatsoenlijke maaltijd heeft gehad en nu jouw al twee keer gescheiden zus... In wat voor erbarmelijke familie heeft mijn vader me gedropt?" vroeg ze schouderophalend. Dan kon hij leuk naar zijn andere nichtje Cassandra wuiven, maar die was duidelijk nog maar een kind. Trouwens; Liam mocht dan beroemd zijn, geliefd zou hij vast niet zijn onder zijn familie, want hij trok tot nu toe nauwelijks aandacht. Zelfs niet van standaard oudtantes met natte zoenen. Ze nam een slokje van haar wijn en nam de informatie over haar aanstaande schoonzus van harte aan. Als zij Isaiah chagrijnig maakte, was ze vast leuk. Ze moest roeien met de riemen die ze had. Dat had ze altijd al geweten, maar het was niet erg als die wijsheid zo nu en dan haar gedachten nog eens passeerde. Ze had Liam, een Zwerkballer die een beetje stond te pochen over zijn kwaliteiten als danser. Hoe schattig eigenlijk: hij probeerde steeds maar indruk op haar te maken. "Goed. Zolang je me niet als een bezem behandelt (zoals ze van een Zwerkballer kon verwachten) en niet de vloer met me aanveegt, durf ik die Engelse Wals wel aan." Zij had zo haar foefjes om niet op zijn tenen te gaan staan. En ja hoor, wat was het hier mooi aangekleed. Dat had ze zelf ook gekund. Er was niets nieuws onder de Engelse zon.
  3. [Dec. 1837] Half a Haysward

    De catalogus voor het uitzoeken van bloemen voor bij de bruiloft toonde meer onmogelijk- dan mogelijkheden wegens het seizoen. Op zich vond Evita het geen probleem, maar als ze werkelijk iets te kiezen gehad zou hebben, had ze zich minder verveeld. Ze was tevreden met helleborussen en magisch vergrote sneeuwklokjes omdat ze beide bloemsoorten niet kende vanuit haar thuisland. Er was, al was het maar voor even, iets nieuws te ontdekken geweest. Toen de klopper van de voordeur vrolijk doch dwingend klepperde, richtte ze zich nieuwsgierig op. Liam was niet thuis, dus was zij nu degene die bezoek diende te ontvangen. Zenuwachtig kwam de huis-elf zeggen dat er Dreuzelvolk voor de deur stond (volledig op zijn huis-elfs, want wat waren het toch nerveuze wezens) en dat hij daardoor niet open kon doen (“...edelachtbare juffrouw verloofde!”). “O, jakkes,” reageerde ze. Zou ze nu wel open doen? Hoe hadden Dreuzels deze woning gevonden? Liam had toch gezegd dat er alleen tovenaars in deze wijk woonden? Omdat haar nieuwsgierigheid het won van haar afkeer voor Dreuzels begaf ze zich naar de voordeur als antivervelingstherapie. Nadat ze de deur had opengedaan, zag ze een lang, donker figuur wegrennen; een beetje mank liep hij, een lange versleten jas met reparatiestukken op de ellebogen achter zich aanwapperend. Zijn hoed was verschoten; de onderkant van zijn schoenen vertoonden gaten. "Nou, dat is toch ook wat," zei Evita verbaasd en ontstemd tegen zichzelf. Natuurlijk wist ze wat belletje lellen was, dat had ze vroeger vaak genoeg gedaan, maar waarom zou een Dreuzel dat doen in een tovenaarswijk? Ze nam zich voor om de huis-elf op te dragen om extra Dreuzelafwerende spreuken op het huis te plaatsen. Kom nou toch, die onzin… "Snik!" Er was een plek waar Evita nog niet naar gekeken had, en dat was naar beneden. Onder huis-elf niveau stond een klein meisje te bibberen. Ze was nog geen meter groot, ze stond op blote voeten in de kou en ze was vreselijk smerig. In haar handje had ze een brief, die ze aanreikte zodra Evita haar aankeek. Groezelige Grauwels! Evita moest moeite doen om niet haar neus op te trekken, maar hemel, wat stonk dit gedrochtje! "Ga daar staan," gebood ze, en wees naar een plekje in de hal. "Niets aanraken." Over tien dagen was het kerstmis; de tijd van vrede en elkaar helpen en al dat soort onzin, en hoewel Evita het niet direct toe zou geven, vond ze het ongepast om een kind op blote voeten buiten te laten staan in december. In juli zou ze er minder moeite mee gehad hebben. Nu ze de voordeur gesloten had, boorde de penetrante stank van het kind zich pas echt in haar neusgaten. Onwillekeurig nam ze een stapje achteruit toen ze de enveloppe had aangenomen. Het meisje huilde; ze snikte zo nu en dan en er liepen tranen over haar gezicht. Het was meelijwekkend, maar die lucht! Evita kon er nauwelijks van ademhalen. De letters van de documenten in de enveloppe waren erg schuin geschreven, bijna niet te ontcijferen, zeker niet in het vakjargon van een moeder overste of pastoor, maar er was één ding onomstotelijk duidelijk omschreven: dit kind was van Liam. Zijn naam stond duidelijk leesbaar in de verklaring. Evita hapte naar adem en ervoer gelijk dat ze dat maar beter niet had kunnen doen, en greep bedwelmd door de rioolgeur de deurpost vast om zich staande te houden. "Caramba," zei ze ontzet, en doorzocht de rest van de enveloppe. Er zaten nog twee papieren in. Het eerste vel was een geboorteakte van het kind: Isabella Merope Maria o'Sullivan zag het levenslicht in een klooster, iets langer dan drie jaar geleden. De andere akte was recenter: die van het overlijden van de moeder van het kind, twee maanden geleden in het armenhuis te Londen. Ontzet keek ze naar het kleine stinkdier in haar hal, dat hoopvol terugkeek met haar grote betraande ogen. Liams ogen. Tenminste, ze herkende er wel iets in, maar dat was geen bewijs. Dat Liam het zo nauw nog niet nam met zijn zeden had ze al geweten voordat hij het haar had verteld, maar iedere hoer kon iedere pastoor voorliegen over de herkomst van haar kind. Een Zwerkbalfan zou dan inderdaad kiezen voor een succesvolle speler, terwijl de werkelijkheid hard en heel onromantisch was. Wat nu? vroeg ze zich af. Dit kind moest in ieder geval geholpen worden, besliste ze. Er zou tijd overheen gaan om uit te vinden of Liam echt de vader was. Tijd waarin ze het meisje niet terug op straat kon sturen, want stel dat - nee, daar wilde ze eigenlijk niet aan denken. "Kom mee, want jij moet nodig in bad," gebood ze. Als Liam straks thuis kwam, moest hij op zijn minst een schoon kind aantreffen en niet een hoopje ellende in de hoek van zijn hal. Hoewel… zou hij eisen dat ze het kind terug naar het armenhuis stuurde? Waar deed ze goed aan? Ze wist het niet en had gehoopt dat ze Liam wat beter zou kennen, want dan zou ze er niet over twijfelen. Voor nu volgde ze haar hart. Ze droeg de huis-elf op om Liam zodra hij thuiskwam op de hoogte te stellen en de papieren te laten lezen die zij zojuist gelezen had. De klok stond al op 'onderweg', dus het kon niet lang meer duren. "Zo, Isabelle, kleertjes uit..." Terwijl het bad zichzelf met schuimend water vulde, pelde Evita de enkele laagjes textiel van het kindje af, waarbij ze fronste en af en toe haar hoofd wegdraaide, omdat ze het gevoel had dat ze met beide handen in een drol aan het roeren was. Zo smerig! Alles was vuil en modderig en stonk en- "Getver, je hebt nog vlooien ook!" Of luizen, of ander ongedierte, maar bah, oh bah, wat ranzig! Vol afschuw wierp ze de krioelende kleding direct in het haardvuur. Weg ermee. Daarna liet Evita haar toverstok langs Isabelles haren glijden om de klitten en de neten eruit te halen en vervolgens pakte ze het magere lijfje onder de oksels vast en tilde haar in het bad. Na haar haren gespoeld te hebben bleek het niet asgrauw, maar geelblond te zijn en ook de huid van Isabelle werd zachtroze in plaats van grijzig wit en er kwam weer wat kleur op haar lippen, die eerder blauw waren geweest. Ze huilde echter nog steeds en ze zei niets. "Kan je ook lachen?" vroeg Evita. Gek, dat was een van de eerste dingen die ze tegen Liam had gezegd toen ze hem voor het eerst ontmoette. "Kijk eens, dit is schuim. Daar kan je tegen blazen en dan vliegt het zo de lucht in!" Ze deed het voor, nam wat schuim in haar hand en blies. Zeepbellen vulden de lucht. "Mooi, hè?" Isabelle keek er verwonderd naar. "Nu jij. Een beetje in de hand en blazen maar!" Ze blies mis, maar dat mocht de pret niet drukken. Isabelle lachte zonder geluid te maken. "Ik ga nu shampoo in je haren doen," beloofde Evita. "Je wordt straks hartstikke mooi!" ((OOC: Privé met Kelly! <3))
  4. [1837/1838] Keep your secrets. Keep your silence.

    Heel goed, hij leerde best snel. Zijn woorden waren direct al beter gekozen toen hij haar zei dat ze geen lippenstift nodig had. Hij vond haar mooier zonder. Dat was de eerste keer dat hij haar mooi noemde voor zo ver ze zich kon herinneren. Al hun gesprekken waren altijd bijtend, verwijtend, een beetje beledigend en scherp. Het woord ‘mooier’ was, zoals Liam het nu uitsprak, niet eerder gevallen. Ze glimlachte als antwoord en zou haar kleuterhuf-uitspraak ‘Goed zo, Liam, grote knul,’ voor zich houden. Net zoals hij zijn excuses voor zich hield, maar Evita zat niet om excuses verlegen. Het was te verwachten dat hij zijn eigen kracht niet had gekend, hij was tenslotte een sporter. Misschien had ze een sorry geëist als hij direct zijn zwakheden had laten zien, een slap handje, zakkende schouders, of als hij zou huilen; dat zou ze zo’n vreselijke afknapper vinden. Ze genoot ervan dat ze hem in verwarring had gebracht; het ongemak waarmee hij haar te woord stond was hartverwarmend. Ze haalde haar schouders op toen hij een gezelschapsdame suggereerde. Dat kon in ieder geval wat leven in de brouwerij brengen. Hetzelfde gold voor haar, zoals Liam het noemde, professionele winkelwerk. Ze nipte van de wijn, knikte gewichtig zoals Liam dat zelf ook altijd kon doen, en gaf hem antwoord. “Ik ben blij dat je me niet verboden hebt om de dingen te doen die ik wil doen, maar hier in Engeland heb ik nog geen zakelijke contacten op het gebied van kunst en woninginrichting. Ik denk niet dat Isaiah benaderbaar is, daar heb ik tenminste een erg slecht gevoel over.” Met andere woorden was ze nog steeds behoorlijk boos over de deal die Isaiah had gesloten met haar vader, maar daar wilde ze Liam niet mee lastigvallen. “En ik denk,” vervolgde ze met een lachje, “dat Celia geen gezelschapsdame wil zijn.” Bovendien trouwde ze na kerstmis met Liam, niet met een gezelschapsdame. Hij moest dat begrijpen. Hij leek het ook wel te begrijpen, want hij ruilde het beantwoorden van fanmail zomaar in voor een avondwandeling. Iets kleins, maar uit een zonnebloempitje kwam soms een reusachtige bloem van drie meter hoog. Er was een tijd van zaaien en een tijd van oogsten. “Als het weer het toelaat, vind ik het een goed idee,” knikte ze. “En anders help ik je wel met je fanmail, hoor.” Simpel: gewoon een Zelfschrijvende Veer met zijn handschrift beheksen en citeren maar. Na die zeep moest hij toch inzien dat ze een positieve bijdrage kon leveren aan zijn reputatie als VIP.
  5. Between art and kitsch

    Ook al sprak ze dezelfde taal, niet de taal van haar ouders waardoor het meer moeite kostte om te spreken en te luisteren, er was meer aan de hand dan een barrière in gewoontes, gebruiken en cultuur. Liam was een man die ze nooit of te nimmer zelf uitgekozen zou hebben, omdat hij niet zag hoe een geweldige vrouw zij was. Niets was goed. Toch was er geen haar op haar hoofd die eraan dacht om zich te verlagen tot het niveau van een visverkoopster op de markt. Ze zou niet schreeuwen, ze zou zich niet schuldig maken aan smaad, ze zou haar rug rechten en zich niet laten kleineren. Ze was een dame, altijd al geweest en nu nog steeds. Oké, ze was dan wel een dame die niet heel gemakkelijk over zich heen liet lopen, die een jankende kat in de nacht sommeerde om te verwerken in een toverdrank of die er niet voor terugdeinsde om een blunderende huis-elf te vervloeken. Alles om het leven zo aangenaam mogelijk te maken. Maar als je vastzat aan zo’n stuk verdriet als Liam Haysward, hoe kon het leven dan ooit nog aangenaam worden? In ieder geval zweeg ze vanaf dit moment. Liam raadde haar al aan om haar mond te houden als ze ergens geen verstand van had, wat in zijn ogen zo’n beetje het hele universum zou bevatten. Iets zeggen had een verschrikkelijk effect: alles wat ze zei werd tegen haar gebruikt. Het was niet aangenaam om telkens de grond in geboord te worden, ze kon alles wat Liam zei missen als kiespijn. Bovendien was zwijgen de enige manier waarop ze hem nog kon irriteren, want ze gokte erop dat meneertje zich zo belangrijk vond dat het een deuk in zijn ego zou slaan als zij hem negeren zou. Op dit moment was ze het zich nog niet bewust dat ze zich ermee in een diepe kuil van eenzaamheid stortte. Ze at niet veel meer, maar dronk wel haar glaasje wijn leeg, en vermaakte zich met het kijken naar de gordijnen en schilderijen in het restaurant. Liam keek ze niet meer aan want ze zat echt niet op die chagrijnige kop te wachten. Hoe teleurgesteld kon een vrouw zijn? Haar ambitie om te handelen in kunstvoorwerpen verdween langzaam nu de onmogelijkheid ervan zich aan haar opdrong. Professioneel winkelster, dat was wat Liam ervan vond. De deuren van het bedrijf van zijn broer waren gesloten voor haar - bovendien hààtte ze dat gezinshoofd. Wat bleef was de kitsch van het bestaan als welgestelde dame. Een glimlachje met een kanten randje, onecht toneelspel, het gevaar om zich te verliezen in de bleke vervalsing van zichzelf. Ze was bang. Niet omdat ze haar reputatie zou kunnen verliezen, of een degelijk dak boven haar hoofd, en ook niet omdat Liam nu zo angstaanjagend was, maar ze had zich altijd vastgehouden aan haar dromen en nu… Nu was er niets om nog vast te kunnen houden. ((OOC: Dit topic is klaar! Meer gekibbel in andere topics. )
  6. [1837/1838] Keep your secrets. Keep your silence.

    Inwendig zuchtte ze diep om zijn opmerking over haar lippenstift. Ze had zich opgedoft voor hem en hij moest het zo nodig weer de grond in trappen door haar te beledigen. "Zeg, mister Perfect," antwoordde ze met een lief lachje om hem af te leiden van de hardheid van haar woorden. "Mocht je jezelf nog eens willen upgraden naar de beste versie, bedenk dan dat tact een prachtige eigenschap zou zijn." Lompe boer dat hij was. Kritiek kon ze verdragen. In dat opzicht had ze een olifantenhuid ontwikkeld en als ze boos was, bleef ze dat nooit erg lang. Echter; een man, nee, hààr man moest niet zo door laten schemeren hoe onderontwikkeld hij was. Dat was slecht voor zijn reputatie en dan schaadde hij daarmee ook de hare. Gelukkig was er nu niemand die meeluisterde, maar ze wist zeker dat hij dat soort dingen ook gerust in het openbaar zou zeggen. De wijn was lichtrood, uit Zuid-Frankrijk afkomstig, en rook licht fruitig, wat prima bij het eten zou gaan smaken. Toch at en dronk ze zonder het echt te proeven, want de gebeurtenissen hielden haar bezig in haar hoofd. Vooral ook omdat ze zich zo ontzettend had verveeld in de afgelopen periode, waardoor er niets anders was om aan te denken dan aan zijn harteloze blik en zijn knie op haar borst. Zodoende knikte ze gedwee en wenste hem eveneens een smakelijk eten toe. Haar wang zag er gelukkig weer normaal uit, merkte hij op. Ha, de zijne ook. "Daar heb ik een spreukje voor gebruikt," gaf ze toe. Hij had haar echt wel geraakt. Niet alleen haar wang, maar ook haar ego. Echt heel bang was ze niet geweest op dat moment, maar achteraf was ze het wel: angstig dat het zich zou herhalen. Blijkbaar was hij iemand die in blinde woede dit soort dingen deed. De streling naderhand en de zachtaardigheid die toen in zijn ogen verscheen, toonden haar dat hij in ieder geval een beetje gevoel had. Echter; begrijpen deed hij het niet, ondanks alles wat ze hem had getoond en gezegd, toegeroepen zelfs, maar het was niet tot hem doorgedrongen. En hysterisch? Dit was nog maar het tipje van de sluier geweest, maar daar bracht ze hem liever niet van op de hoogte nu. Wat moest ze zeggen? In de eerste instantie wilde ze hem wederom vertellen welke steken hij had laten vallen, hoe weinig aandacht hij haar had geschonken, en dat hij geen enkele moeite voor haar deed. Dan zou hij weer kwaad worden, veronderstelde ze. Dus schoof ze schoorvoetend door naar de gevolgen van zijn gedrag, misschien zou hij dat minder als een aanval zien. "Ik voel me eenzaam. Ik ken nagenoeg niemand in dit vreemde land, mijn dagen zijn leeg en nutteloos. Er is geen zicht op verbetering, eerder het tegenovergestelde nu de dagen steeds korter zijn en er bijna geen blad meer aan de bomen zit. Ik heb geprobeerd boeken te lezen, met romantische verhalen, maar die drukten me des te harder op de realiteit en dat maakte me droeviger dan ik al was, dus vond ik lezen niet meer leuk." Het onder woorden brengen van haar gevoel leek op het eerste gezicht gemakkelijk, maar op de een of andere manier had het uitspreken ervan veel meer impact dan haar gedachten. Om haar keel, die aanvoelde alsof er iemand in kneep, te ontlasten, nam ze een slok wijn en draaide het glas daarna rond in haar hand om zich, al was het maar voor even, af te leiden. "Verliefd zijn," vervolgde ze toen. "Ik zou zo graag verliefd willen zijn." Ze glimlachte triest. Alles zou zo veel gemakkelijker zijn als zij een onnozele vrouw geweest zou zijn, die zo'n beetje op iedere man viel, dus ook op Liam Haysward. Dan zou ze de hele dag zingen terwijl ze eenvoudige borduurwerkjes maakte. Ze schudde haar hoofd: "Maar iedere dag lijkt liefde verder weg dan de dag ervoor."
  7. Between art and kitsch

    “Nou, als je graag een kameel in de tuin wil om een statement te maken, dan koop je er toch gewoon eentje? En dan zeg je tegen de pers dat je verkocht bent, dat wordt smullen voor je fans, die dan je kameel komen aaien en komen vragen of ze er even op mogen rijden.” Ze zag het al voor zich en vond het lollig, maar ze lachte niet want ze had in de gaten dat haar gevoel voor humor niet werd begrepen door iemand met de helft van haar herseninhoud. Wat bleef hij toch chagrijnig kijken de hele tijd. Buh, echt geen feestnummer, dit. Haar aankomende schoonfamilie interesseerde haar geen barst, dat mocht hij best weten. En eigenlijk interesseerde heel Liam Haysward haar ook geen barst. Hij was stom. En hij was haar aanstaande echtgenoot. Ze had zichzelf iets beters gewenst. Gekrenkt in haar trots hoorde ze aan hoe hij haar werk afkeurde en was geneigd om zijn beroep dan ook maar de grond in te boren (per slot van rekening was een bezemvlucht pijnlijk tussen de benen, was het gevaarlijk en nog veel meer werk dan het geven van interieuradvies) maar ze bedacht zich net op tijd dat daar geen enkel voordeel aan te behalen viel. Slechts het tegenovergestelde. Hoe teleurstellend. Maar pissig was ze wel. Ze schoof haar halflege bordje van zich af en smeet haar servet ernaast. “Ik heb genoeg gehad. Genoeg denigrerende opmerkingen, genoeg gezanik over mijn status, genoeg respectloos gezwets. Ik heb nog nooit iemand ontmoet die zichzelf als het middelpunt van de wereld ziet, tot vandaag dus. Je bent een zeer onaangenaam persoon, Liam Haysward.” En daarmee basta. Hoewel… ze zat aan hem vast. “Ik bedoel het niet slecht, hoor,” probeerde ze nog te vergoelijken, want dit was… niet al te best. “Zie het maar als een goede tip. Je kunt jezelf gemakkelijk veranderen en dan krijg je vast en zeker nog veel meer fans.” Echt waar.
  8. [1837/1838] Keep your secrets. Keep your silence.

    Nog geen minuut voelde ze zijn armen over haar rug glijden, wat slechts een barstje in een ijsschots betekende. Ze vond dat hij ongeduldig klonk toen hij zei dat ze niet hoefde te huilen, en dat haar tranen de stof van zijn gewaad verpestten. "Oh echt?" zei ze met een kikkerklank in haar stem. "Wat een inferieure kwaliteit. Ik zou ermee teruggaan naar de winkel, want je laat jezelf toch niet afzetten?" Goede kleding was tranen-, toverdrank-, Elfenwijn- en vloek-proof, en voorzien van een vlekoplossende bezwering die minstens twintig wassingen stand hield. Maar ja, dat was Evita's behoorlijk degelijke visie. Niet dat ze zich daar op dit moment écht druk om maakte, want haar opmerking had eigenlijk als doel hem erop te wijzen dat ze zijn laatste aanrakingen, zijn strelingen, waardeerde. Hoewel dat afstandelijke zaagselhoofd haar woorden wel weer veel te letterlijk zou nemen. Hij stapte veel te vlug van haar weg en leek het er niet op alsof hij ooit affiniteit voor haar zou gaan voelen. Vanavond bij het diner zou hij haar weer zien, zei hij. Dat was een mededeling, geen uitnodiging. Ze aten niet vaak samen, misschien maar twee keer per maand, dus leek het erop alsof hij op dat moment gewoon iets wilde zeggen wat gepast was en genoeg gewicht in de schaal legde. Om haar de baas te blijven, of in ieder geval geloofwaardig te doen alsof hij de baas was. Ze knikte slechts en liet hem gaan. Van haar mocht hij eens even diep gaan nadenken over wat het inhield om een vrouw te hebben. Of hij per se tegen wilde blijven stribbelen, wat eigenlijk veel te veel energie kostte, energie die hij beter in zijn wedstrijden kon steken. Hopelijk zou hij ook na gaan denken over het verschil tussen uiterlijk en innerlijk, want ze hem al vaak toegeroepen dat ieder bakvisje op zijn uiterlijk kon vallen, maar dat zij als verloofde meer wilde dan alleen een ijdeltuitje met kapsones. Zo verviel ze in het patroon dat ze had leren kennen: dat van hoop en geduld. Voordat het tijd was om te gaan dineren, zat ze lang voor de spiegel, trok ze een andere jurk aan, stak ze opnieuw haar haren op, was ze een tijdje in dubio over welk schoeisel ze zou gaan dragen en bracht ze wat lippenstift op. Het eerste wat haar opviel, was dat de tafel anders was gedekt, toen ze de eetkamer binnenkwam. Haar stoel en eetgerei stonden dichterbij die van Liam, zodat ze elkaar tenminste konden verstaan bij normaal stemgeluid. Voorheen stond haar bord wel eens volledig aan de andere kant van de tienpersoons tafel en was ze wel eens geneigd geweest om een druif zijn kant uit te katapulteren met haar lepel. Dit was knusser. "Buenas tardes, Liam," zei ze met een glimlach en een stem alsof ze net een schep honing had doorgeslikt. Ze schikte haar vuurrrode jurk rond de stoel en nam plaats aan tafel. "Zal ik een glaasje wijn voor je inschenken?" Daarna konden ze het weer over zeep hebben, als Liam het tenminste weten wilde. Hij keek wel een beetje lodderig uit zijn ogen, vond ze. Was hij dronken, of was dit zijn nadenk-gezicht?
  9. [1837/1838] Keep your secrets. Keep your silence.

    Haar hand gloeide nog van haar actie en ze was eigenlijk nog lang niet uitgeraasd. Als hij niet, nadat hij haar met gelijke munt terugbetaalde, bij zinnen gekomen zou zijn, had hij de kandelaar in zijn nek gekregen. Ineens echter, nam ze duidelijk de verandering van zijn gemoedstoestand waar. De frons die een verticale rimpel in zijn voorhoofd maakte, verdween en maakte plaats voor een ietwat geschokte uitdrukking. Was ze dan toch tot hem doorgedrongen? Hoe dan? Hij ging haar niet… Wat? Vermoorden? Dat kon hij als succesvolle Zwerkbalspeler inderdaad beter niet op zijn curriculum vitae hebben staan, want dan kotste de toverwereld hem wel uit en in Azkaban was een bezem van weinig nut. Ze haalde diep en schokkerig adem toen hij eindelijk ging staan en was geneigd om te blijven liggen, zichzelf in een foetushouding op te krullen en zich volledig van hem af te sluiten, maar ze werd aan haar linkerhand door Liam omhoog getrokken. Verdrietig keek ze hem aan, haar hoofd in haar nek omdat hij langer was dan zij, en liet zich door hem strelen op de plek waar hij haar zojuist geslagen had. Dat was de manier waarop hij zijn excuses aanbood. Excuses die ze al net zo woordeloos aanvaardde. Ze snikte niet, maar telkens als ze met haar ogen knipperde, rolden er twee nieuwe tranen naar beneden. Nog steeds verdrietig was ze, nog steeds ongelukkig en nog steeds eenzaam ook al stond hij op nog geen inch afstand. Van hem moest ze sorry zeggen, omdat hij eenmaal het vermogen niet had om excuses in andere vormen te herkennen en ontvangen. Tranen waren voor hem niet genoeg om schulden mee af te lossen. Evita was trots, maar ook meegaand. Als problemen verbaal opgelost konden worden door een simpele sorry, was het prima. Bovendien was dit iets wat tussen hen zou blijven, want ze was er zeker van dat Liam met zijn (voor-) huwelijkse problemen niet naar de krant zou stappen. “Het spijt me, Liam,” zei ze zacht maar duidelijk en hopelijk met zo min mogelijk Spaans accent. Haar eisenlijst, haar irritaties, teleurstellingen en kritiek bevroor ze tijdelijk in een uithoek van haar gedachten. Ze had contact gewild met Liam. Die was er nu en hij hoopte dat ze een lieve poes zou zijn. Hij had er geen idee van, maar ze was al een tijdje hartstikke goed bezig op dat gebied. Voor nu legde ze haar hoofd tegen zijn schouder, haar armen om zijn taille en sloot ze haar ogen.
  10. [1837/1838] Keep your secrets. Keep your silence.

    Nee, ze had nog niets geregeld want ze wilde niet met Liam trouwen. Hoewel: zeepjes voor de bruidsmeisjes had ze, maar ze wist niet eens wie en hoeveel bruidsmeisjes er zouden zijn. Voor de rest had ze gekeken naar zijde voor een jurk, maar nog niets besteld. Hapjes en wijn wist ze al; daar hoefde zich niet meer voor te oriënteren. Alles was een beetje half wegens gebrek aan motivatie en over die hele stomme rotbruiloft zei ze dan ook helemaal niets. De indruk geven dat ze hem mist? Had ze dat niet al gedaan? Was haar vraag niet duidelijk? Toen hij haar polsen in een ijzeren greep vastnam en haar toeschreeuwde of dit was wat ze wilde, zou ze het liefste JA geroepen hebben, maar de razernij in zijn ogen, waarin ze voor deze ene keer zijn ziel kon zien, weerhield haar daarvan. Bovendien zou hij in dat geval gaan zeggen dat ze zeurde en dat wilde ze niet. Ze gaf een gil toen ze op bed werd gesmeten en probeerde zich los te wrikken, maar dat lukte niet. Haar situatie verslechterde toen Liam zijn knie op haar borstkas zette en haar in een volledige houdgreep nam. Als een havik op zijn prooi keek hij op haar neer en vroeg of ze spijt had van haar wens, en dat hij hard kon bijten. Nou, dat zou ze dan nog wel eens zien. “Als dit alles is wat je persoonlijkheid betreft, ben je niet meer dan een drol in een cadeauverpakking,” kreunde ze onder zijn gewicht. Ze wrikte en wrong, bewoog zich, maar het leek niet van enig nut te zijn. Zowel haar korset als die knie beletten haar het ademhalen, haar jurk gaf niet mee wat haar bewegingsvrijheid betrof en de spelden van haar opgestoken haar prikten in haar achterhoofd. Of het nu overlevingsdrang of furie was, wist ze niet, maar ze keek hem nijdig aan in de halve wetenschap dat hij nog maar zelden zo dichtbij haar geweest was en ze zou het liefst Verdwijnselen als dat mogelijk zou zijn. “Laat me los, vuil secreet dat je er bent! Hoe dúrf je je eigen verloofde zo te behandelen, smerig aftreksel van Doxypis!” En plotseling kreeg ze een been omhoog, daarna de hak van haar schoen op de zijrand van het bed, werkte zich omhoog en wist op die manier Liam een zetje te geven waardoor hij heel eventjes uit balans was, en kreeg haar rechterhand los. Met haar vlakke handpalm sloeg ze recht in zijn gezicht. “Ik haat je!” riep ze met tranen in haar ogen.
  11. [1837/1838] Keep your secrets. Keep your silence.

    Hij vond het lekker ruiken, al zette hij er zijn vraagtekens bij. Voorzichtig positief was hij, net als Evita. Toen hij rondstapte in haar kamer was er niets wat hij afkeurde, wat Evita prettig vond aangezien ze moeite had gedaan om twee culturen te mengen tot een oogstrelend geheel. Had zij het ontworpen? Liams blik was ietwat scherp en zijn toon beviel Evita niet. Wat had het voor zin om haar te wantrouwen? Begreep hij niet dat ze echt niet zo dom was dat ze haar toekomstige wederhelft in diskrediet zou brengen? Hij had duidelijk het inlevingsvermogen van een Flubberwurm en kon zich totaal niet in haar verplaatsen. Het was de hoogste tijd dat ze daar een beetje verandering in zou brengen, maar ze wist niet hoe. "Ik heb bijgedragen aan het proces," bevestigde ze. "Uiteindelijk was het een kwestie van het bij elkaar brengen van de juiste mensen en het investeren van wat Galjoenen." Dat was de zakelijke kant van het geheel en zei niets over haar motivatie. Omdat het bed groot genoeg was, ging ze naast hem zitten met haar handen in haar schoot; een houding die vooral geduld uitstraalde zoals ze dat al wekenlang met hem had gehad, en die erg afwijkend was bij haar temperamentvolle karakter. Hij meldde haar wanneer ze zouden gaan trouwen. Middenin de winter: wat kon ze anders verwachten van zo'n ijskonijn? "Over zes weken," zei ze. "Genoeg tijd om van alles te regelen." Wederom zakelijk, waarschijnlijk vanwege de reden dat Liam zulke huishoudelijke mededelingen wel kon verteren, tenminste, totdat hij ineens vroeg of ze verliefd op hem geworden was. Verontwaardigd keek ze hem aan, fronsend en daarna weer verbaasd omdat hij het lef had zulke vragen te stellen. "Verliefd?" haar stem sloeg bijna over, waarna ze opstond, zijn portret van de muur griste en die hem voorhield. "Op wie? Op dit portret? De buitenkant van jou? Nou, ik moet zeggen, in deze lijst lach je tenminste zo nu en dan eens aardig naar me." Tijdens hun eerste ontmoeting had ze al gezegd dat liefde op het eerste gezicht niet bestond. Hij wist het. "Welke aanleiding heb je mij gegeven om verliefd op je te worden? Wanneer heb jij mij getoond dat je meer bent dan alleen een portret op een haakje in mijn kamer?"
  12. [1837/1838] Watch it from your ivory tower

    "Oh, ze is je nichtje," papegaaide Evita. "Bestaat er echt zoiets als een arme tak? Jeetje." Ach ja, wat sneu enzo, geen vader, bla, bla… In werkelijkheid zat Liam natuurlijk met zijn gat op zijn geld of had hij niet genoeg om de hele familie welgesteld te maken. Of Evita was nogal communistisch aangelegd binnen familiekringen, dat kon natuurlijk ook. Sowieso was ze niet van plan om Julienne als lid van de familie af te stoten, integendeel; ze zou haar omhelzen. "Denk je dat je nichtje ook wel iets voor mij zou willen doen?" vroeg ze. "Dan betaal ik haar ook gewoon, geen probleem." Wat maakte Liam knapper? Evita lachte: "Je klinkt alsof je al een tijdje niet in de spiegel hebt gekeken, Liam! Of ben je bij een barbier geweest en heb je dit niet zelf gedaan?" Ze liet haar wijsvinger langs zijn kaak glijden; het voelde even zacht als het eruit zag. Ze wist eigenlijk nooit waar hij zoal uithing. Pas als hij in de villa was, wist ze dat hij thuis was. "Ik zou je zus graag leren kennen," zei ze. "Is ze getrouwd? En is ze hier?" De afgelopen weken waren best saai geweest en ze vreesde voor een nog veel saaiere toekomst. Graag wilde ze mensen leren kennen, vooral vrouwen omdat dat sociaal verantwoord was, want ze had haar vriendinnen natuurlijk niet mee naar Engeland kunnen nemen. "En Isaiahs echtgenote? Is dat een aardige vrouw?" Hij leidde haar naar de bar en schonk zelfs voor haar in! Ondertussen meende hij te zeggen dat hij geen dubbele tong kreeg van alcohol (ja, dat geloofde ze meteen, maar niet heus) en keek hij even naar het etiket van de fles. Het was eigenlijk alsof hij nu al een dubbele tong had, want hij vertaalde paso doble naar pas de deux, dus liet ze de Spaanse dans maar even voor wat hij was. Later, misschien veel later. Nooit-ooit, als hij haar misschien nog eens aantrekkelijk zou gaan vinden, wat absoluut vanavond nog niet ging gebeuren, want ook al zag ze er mooi uit, ze kon zijn afkeer voelen. Dat was niet prettig. "De Engelse wals zal je me moeten leren," gaf ze toe. "Kan je een beetje leiden, als danser? Misschien lukt het dan wel." Zelfs al zou ze straks in zijn armen ronddraaien, hij zag haar niet. Niet echt. Niet zoals ze was, of wilde zijn.
  13. [1837/1838] Keep your secrets. Keep your silence.

    Ze was in juni in huize Haysward aangekomen en inmiddels was het november en nog nooit, nooit in al die weken en zelfs jaargetijden die waren gepasseerd had ze Liam haar naam horen roepen op de manier zoals hij nu deed. Het klonk verbaasd en gepikeerd tegelijk en ze wist waar het over ging. Het ging over zeep. Aangezien Liam haar totaal geen aandacht schonk en zelfs zelden thuis was, was het nogal moeilijk geweest om toestemming te vragen of hij met zijn hoofd op een stukje zeep wilde. Ze wist wel dat hij in dat geval nee gezegd zou hebben, dus waarom moeilijk doen als het ook gemakkelijk kon? Bovendien was Liam zeer populair onder de huisvrouwen, die allen wilden dat hun man op Liam zou lijken en als dat onmogelijk was, wilden ze op zijn minst een beetje van de geur van een lekkere Zwerkbalspeler opsnuiven. Dat Liam ondertussen van niets had geweten, terwijl tienermeisjes de zeepafbeelding uit de advertentie in de Heks & Haard knipten, vond Evita uiterst grappig. Toen hij op haar deur bonsde, sloot ze snel de deur van het kluisje dat voor haar sieraden in haar kamer stond. Momenteel lag er een behoorlijke stapel Galjoenen in. Zodra ze getrouwd zou zijn, zou ze het geld bij Liams bezittingen in Goudgrijp laten leggen, maar voor die tijd hield ze het liever in eigen beheer. Ze draaide zich naar de deur toen hij die opendeed en liet haar glimlach zijn verstoorde blik ontmoeten. Of ze wist wat dat was. "Goedemorgen, Liam," zei ze fladderend met haar wimpers en knikte hem toe ten teken dat ze wel degelijk wist wat dat was. Wat was het eigenlijk, behalve dan dat het overduidelijk een zeepje was? Voor Evita had deze zeep in de afgelopen weken meerdere betekenissen gekregen. Zo was het voor de eigenaar van de zeepfabriek een redding geweest. Voor de tekenares van de afbeelding betekende het zeepje erkenning. Voor de parfumeur uit Keulen was het een projectje en voor Evita zelf was het alles tegelijk, inclusief een toenaderingspoging tot Liam want ze wilde een goede echtgenoot en goede echtgenoten zouden haar niet links laten liggen. Voor dat doel moest ze zichzelf op een positieve wijze op de kaart zetten, zodat hij niet meer om haar heen kon. Of, beter gezegd: zodat hij niet meer om haar heen wilde. "Wat vind je ervan?" vroeg ze. "Het is heel populair geworden in een korte tijd." Alsjeblieft Liam, lach eens terug.
  14. Between art and kitsch

    Ja, stomme echtgenoten, Liam. Evita keek hem aan met een blik waarmee ze snap je nou echt niet wat ik bedoel? wilde zeggen, maar de weg naar woordeloze communicatie was nog lang. Ze moest ze maar gewoon uitnodigen, vond hij. Dan kon hij zichzelf vergelijken met die rondbuikige, puistige of te oude echtgenoten van haar vriendinnen. Ze glimlachte: "Dan moet je niet achteraf gaan klagen dat je last hebt gehad van dat stelletje ballen." Hij wilde niet trouwen. Toen hij dat zei, vol gezichtsuitdrukkingen waardoor ze de man eindelijk voor het eerst vandaag echt begreep, voelde ze zich ietwat gesteund en hadden ze in ieder geval een gezamenlijke kwestie die hen zowel uit elkaar dreef als verbond. "Precies," viel ze hem bij. "Het is allemaal gedoe en gezeur." De rest van wat hij zei, klonk alweer even hoogmoedig en dom als eerder, want jeetje, Liam, denk nou toch eens na! Haar vader en zijn broer deden zaken. Ze handelden in alles wat los en vast zat. "Er zaten nog net geen kamelen in de deal," zei ze kil, gevolgd door: "Als ik niet uit een goede familie kom, zegt dat meer over de beroerde handelingen van je broer dan over mij." Oh, oh… miskoop. Toch bleef Liam rustig de wijn in zijn glas ronddraaien en hij leek zich gemakkelijker bij de situatie neer te leggen dan zij. "... heel veel ambitieuze dingen met veel status om maar te bewijzen dat je beter bent dan welke man in je omgeving dan ook?" Bijna gingen Liams loze woorden langs haar heen, omdat ze weinig nieuws bevatten en ook omdat ze verontwaardigd was dat Liam niet van plan was om veranderingen aan te brengen in de beslissingen van zijn broer. Ze nipte van haar wijn en stond zichzelf niet toe om hardop te zuchten. Natuurlijk was ze beter dan de mannen in haar omgeving. Dat hadden die flauwe echtgenoten van haar vriendinnen al lang bewezen. En sinds wanneer was het verboden om ambities te hebben? Ambities met status, ja, want als dochter van een rijke koopman was iets zonder status niet logisch. "Ik wilde een schakel worden tussen de inkoop en de verkoop van kunst en antiek, omdat het steeds vaker voorkomt dat de inrichting van een woning aan de vrouw des huizes wordt overgelaten. Zodoende wilde ik onder de dames inventariseren wat de woonwensen zijn en hen via het inkooporgaan van het bedrijf van mijn vader kunnen bedienen." Begreep hij het nog of was dit te moeilijk voor zijn arme bovenkamer? Of waren haar woorden nog een keertje als koeienstront? "Misschien had ik beter Zwerkbalspeelster kunnen worden," grapte ze. Dat was tenminste een beroep dat beide sekses toeliet.
  15. Persoonlijk Topic Dump

×