Jump to content

Evita Magdalena Reyes

New Elites
  • Content count

    4
  • Joined

  • Last visited

  1. Between art and kitsch

    De koets ging niet erg snel, wat te wijten was aan de drukke Londense straten. Evita vond dat niet erg, dan kon ze tenminste even naar buiten kijken en haar nieuwe woonomgeving in zich opnemen. Ze vond Londen niet vervelend, lelijk of saai, maar Parijs had tenminste allure en Barcelona ook. Niet dat ze volgens Liam ook maar iets van de stad zou zien, want die sloot haar liever op. Eigenlijk was het zoals een geliefde zou doen: iemand heel goed bewaren. Hoe schattig, maar ook om te kotsen. Ze zou nog wel zien hoe ze ontsnappen zou als hij haar van haar vrijheid beroofde. Eerst zou ze natuurlijk het meest waardevolle uit huis meenemen en verkwisten. Waar zou een Zwerkbalfan een fortuin aan uitgeven? Zijn eerste bezem? Het tenue dat hij droeg bij een belangrijke wedstrijd? Ze moest haar glimlach inhouden: plannen smeden was leuk. Natuurlijk zou hij nooit van haar gaan houden, hoewel dat haar natuurlijk niet verweten kon worden. Zij was alleen maar iemand die zich niet klein liet krijgen, maar dat scheen hij nogal onsexy te vinden. Hij hield te veel van zichzelf, en zette daarmee oogkleppen op zodat hij haar niet zag. Zou haar bed dan toch alleen voor de nachtrust gaan zijn? En hoe vaak zou hij de hand aan zichzelf slaan als hij zo veel van zichzelf hield? Onwillekeurig gleden haar ogen nog eens langs zijn lichaam. Oh, ja, ze mocht kijken. Naar de Zwerkbalwedstrijd, wel te verstaan. Tenminste; als ze zich gedragen zou. “Wat denk je dat ik ga doen als ik me niet gedraag?” vroeg ze zoetjes. “Aan alle domme, gillende bakvisjes vragen of jij al een heel toekomstig Zwerkbalteam hebt aan bastaardkinderen, misschien?” Hoewel ze het spottend bedoelde, was een populariteits-check misschien wel nuttig. Als iemand op een voetstuk stond, kon hij er ook vanaf vallen. Ze kon hem daarbij wel helpen, gewoon pootje haken, dan was het maar klaar. Zijn functie als Zwerkbalspeler was toch slechts tijdelijk: sporters gingen doorgaans voor hun 30e levensjaar met pensioen. Ze ontspande. “Ik wil alleen maar komen kijken als je gaat winnen natuurlijk. Ik kijk niet graag naar verliezers. Speel je ook wel eens in het buitenland? Spanje bijvoorbeeld?” Dat gaf een beetje hoop; als er een transfer zou plaatsvinden voor veel te veel geld en ze ook nog eens naar haar thuisland mocht.
  2. Between art and kitsch

    Leedvermaak was een van de leukste zaken voor een vrouw om zich mee te amuseren. Nu, Liam vond haar niet leuk, en dat gegeven alleen al liet zijn tenen een meter groeien zodat zij er met al haar gemak en met haar volle gewicht bovenop kon gaan staan. Dat was, in één woord, geweldig! Nog steeds lachte ze hem toe. Hoe dan ook had ze geen hekel aan hem. Dat moest ook niet, want dan zou ze negatieve gevoelens krijgen en van negatieve gevoelens kregen mensen spontaan een chronische frons in hun gezicht, gevolgd door permanent hangende mondhoeken en vervolgens een hartaanval. “Oh, dat is dan jammer voor jou,” giechelde ze toen hij haar heel gewoontjes voor de Engelse standaard noemde. “Misschien moet je je broer vragen of hij het bonnetje nog heeft, zodat je me nog ruilen kan. Zo niet, dan loop je dus naast een vrouw met een huidskleur waar je jezelf aan ergert. Het is maar voor de rest van je leven. Geen punt, het is zo voorbij!” Dacht hij nou echt dat hij haar kon beledigen? Dan moest hij veel beter zijn best gaan doen. Haar met een wild katje vergelijken was bij lange na niet goed genoeg. Ook zijn toespeling opdat zij in de hoerenbuurt thuishoorde, wuifde ze weg. “Ah, dan weet ik waar ik zoeken moet als ik je eens kwijt ben,” zei ze, waarna hij haar pols greep en naar de koets sleurde. Dat was goed. Zelfs het feit dat Liam nogal grof met haar omging waardeerde ze. Per slot van rekening hield ze niet van watjes. Een man die als een sukkel achter haar aanliep zou haar nooit kunnen boeien. Ze nam plaats in de koets, zei oprecht dat ze benieuwd was waar ze naartoe gingen en keek nog even uit het raampje om te zien hoe haar bagage uit het scheepje werd getakeld. Daarna keek ze weer naar hem. “Mij is verteld dat je professioneel Zwerkbalspeler bent,” zei ze op haar vriendelijkst. “Wanneer is je eerstvolgende wedstrijd, en mag ik dan komen kijken?”
  3. Between art and kitsch

    Onderzoekend keek ze hem aan, keurend alsof ze een slachtvarken inspecteerde. Wat hij deed en zei, interesseerde haar nauwelijks. Ja, zij was juffrouw Reyes en hij was Liam Haysward, maar dat was oud nieuws. Hij was afstandelijk, een stijve Engelsman, die zijn hele leven waarschijnlijk uiterst serieus nam. Om een reactie uit te lokken, zou ze hem het liefst in zijn billen knijpen om de echtheid ervan te controleren, maar ze besloot het beschaafd te houden. Misschien was zijn hoogmoedige uiterlijk een dekmantel voor zijn verlegen innerlijk. “Kan je ook lachen?” vroeg ze hem. Dan kon ze gelijk zien of zijn tanden wit waren. “Je mag best lachen als je een mooie vrouw ziet. Of ben ik niet goed genoeg voor je?” Ze lachte als voorbeeld. “Want in dat geval moet je een bril.” Hij opperde om te gaan lunchen, want zijn familie had erop gestaan. Evita was echter nog niet uitgekeken en wilde testen of zijn schouders echt zo vast zaten als ze nu leken te zitten, en of er misschien een onzichtbaar vishaakje aan zijn neus bevestigd zat dat zijn reukorgaan de lucht in trok. Het was echter wel een beetje raar om geen antwoord te geven op zijn vraag. “Je familie wil dat je me uit lunchen neemt,” herhaalde ze, en plantte haar handen in haar zij. “En jij doet altijd alles wat ze zeggen? Wat bewonderenswaardig braaf.” Theatraal deed ze alsof ze geeuwde. “Zullen we naar de kroeg gaan? Ik ben aan een borrel toe, per slot van rekening is het siësta.” Met ferme stappen liep ze van hem weg, draaide zich om, maakte lachend een komjenog-gebaar en riep hem toe: “Je gaat me nu toch niet vertellen dat Engelse sportmensen een geheel alcoholvrij leven leiden? Trouwens; je moet me Evita noemen. Afstandelijkheid is voor truttige mensen.”
  4. Between art and kitsch

    Nog niet zo lang geleden had Evita gedacht dat ze het helemaal ging maken als kunst- en antiekhandelaar in Spanje of Frankrijk. De wereld had voor haar open gelegen: zij was knap, getalenteerd, sprak Spaans, Portugees, Frans en Engels, ze had connecties, ze had kunstgeschiedenis gestudeerd - dus wie zou er geen zaken met haar willen doen wegens het feit dat ze een vrouw was? Als die mensen al bestonden, zouden ze grijs en stoffig en totaal niet interessant zijn. Niet haar types, ook niet voor zaken. Echter: het leven nam wel eens een wending waar ze niet op had gerekend. Ze had er geen vat op gehad en het was ook niet haar schuld, maar ze wist één ding zeker: als zij bij de deal aanwezig geweest zou zijn, had ze eerst die Engelsman vervloekt en daarna haar vader. Hoe durfden ze zo om te gaan met het leven van een jonge vrouw! Dat vertoonde een groot gebrek aan fatsoen! Mannen waren dan ook, in haar ogen, echt stomme wezens. Flubberwurmen. Nee, de uitwerpselen van Flubberwurmen! De vrouw, dat was de nieuwe man. Als alle vrouwen waren zoals Evita, had de wereld er een stuk beter uitgezien. Bij voorbaat voelde ze zich onteerd toen ze verkocht was, want dat was ze. Het enige lichtpuntje was dat haar toekomstige echtgenoot niet veel met haar verschilde van leeftijd, want voor hetzelfde geld zou ze aan een bejaarde zijn uitgehuwelijkt. Dat had ook zo zijn voordelen, want dan hoefde ze minder lang te wachten op een erfenis, maar toch. Een speelmaatje zou fijn zijn. Hopelijk lustte hij tequila. Ze had een grande entrée bedacht, compleet met koets en vliegende paarden, totdat bleek dat er in Londen geen fatsoenlijk stukje landingsbaan was voor zo’n ding. Bovendien zouden Dreuzels het zien vliegen en dat was niet de bedoeling, maar dat kon Evita niets schelen. De koetsier verbood het gewoon. Het zat niet in zijn takenpakket om Dreuzelgeheugens te modificeren. De oplossing was eenvoudig: ze waagde met de vliegende koets de oversteek van Frankrijk naar Engeland, landde ergens in de buurt van Grays en stapte daar op een magisch scheepje dat over de Theems naar het hartje van Londen voer met al haar spullen aan boord. Daar was ze nu, op de afgesproken plek. Ze was zojuist de loopbrug overgekomen, had voet aan vaste wal gezet, en sloot haar omslagdoek wat strakker om haar heen. Waar was haar aanstaande? Het moest een blonde jongeman zijn, met een lekker postuur, al zou ze dat natuurlijk alleen tussen de lakens zeggen. Als ze daar ooit uit vrije wil belanden zou, tenminste. Haar ogen speurden de kade af, totdat ze iets zag wat er wel op leek. Nog even keek ze de kat uit de boom, maar al vlug - toen ze het zeker wist - wuifde ze naar hem. Een eerste indruk moest positief zijn, per slot van rekening. OOC: Privé met @Liam Haysward
  5. Mijn Personagedossier kan worden nagekeken!

    Klaar is Klara! Tenminste, dat is hoe ik erover denk.
  6. Evita Magdalena Reyes

    Algemeen: Naam: Evita Magdalena Reyes Leeftijd en Verjaardag: 22, 15 mei 1815 Politieke Voorkeur: New Elites? De voorkeur van haar aanstaande echtgenoot. Opleiding: Beauxbatons, gevolgd door Magische Kunstgeschiedenis in Madrid. Achtergrond: Familiesituatie & Geschiedenis in het kort: Vader: Alejandro Reyes Moeder: Yoana Reyes-Gonzales Oudere broer: Juan Paco Reyes Jongere zussen: Esmeralda Aletta en Rosita Inez Reyes Aankomend echtgenoot: Liam Haysward Evita werd geboren in Barcelona, als tweede kind van Alejandro en Yoana Reyes. Het was helaas een dochter; liever hadden zij zonen gehad. Alejandro is een handelaar in kunst, antiek en curiosa van over de hele wereld. Hij importeert via de vaarroutes vanuit Noord-Afrika en exporteert op magische wijze over land in noordelijke richtingen. Wegens zijn beroep heeft hij vier huizen, waardoor het voorkomt dat het gezin over meerdere woningen verdeeld is. Yoana verblijft het liefst in Barcelona, Alejandro het liefst in Porto, Juan Paco versiert Franse meisjes in St. Tropez en Evita heeft een lichte voorkeur voor Parijs sinds ze is afgestudeerd. Haar jongere zussen bevinden zich voornamelijk op Beauxbatons. Vergeleken met haar broer en zusjes is Evita het minst verwend. Dat was ook niet nodig; ze regelde zelf wel dat ze waardering kreeg. Ze was overal beter in dan haar broer: als klein kind sprak ze eerder in volzinnen, vertoonde ze op jongere leeftijd dan haar broer dat ze magisch was, kon ze eerder vliegen op een bezem (ondanks dat haar vader het verbood) en had ze als Beauxbatonsleerling een betere cijferlijst. Er was slechts een groot nadeel aan Evita: ze was uiterst ongehoorzaam. Voor haar eigen toekomst had Evita voor ogen dat ze haar vaders bedrijf over zou nemen, maar haar vader had dat bij de geboorte al voorbestemd voor zijn zoon. Hij vond bovendien dat vrouwen niet thuis hoorden in het bedrijfsleven en droeg Evita op te gaan leren borduren. Dat deed ze natuurlijk niet. Ze zei dat ze ging studeren, maar dat kon haar vader weinig schelen. Hij was al lang blij dat hij zijn brutale dochter niet langer om zich heen had en dat ze ook niet meer zeurde om een functie binnen zijn bedrijf. Ze kostte nu alleen nog maar geld: god wist waar ze het aan uitgaf, maar het zou vast niet veel soeps zijn. Ondertussen betrok Evita een kamer in Madrid, waar ze verschillende talen leerde spreken en Magische Kunstgeschiedenis studeerde. Haar ijverigheid was bewonderenswaardig, maar om overeind te blijven in een mannenwereld, moest ze meer zijn dan alleen maar leergierig en werklustig. Ze werd een harde dame met een scherpe tong en schuwde geen enkele vervloeking. Na haar afstuderen probeerde ze nog één keer haar vader te overtuigen dat het nuttig was om haar in zijn bedrijf toe te laten. Dat had ze beter niet kunnen doen, want de eerstvolgende deal die haar vader met een Engelsman sloot, betrof een groot aantal Galjoenen, een koekoeksklok uit de zestiende eeuw, een volledig Chinees porseleinen servies uit de Ming-dynastie en een huwelijk met de broer van de zakenpartner. Haar vader noemde het naderhand kostenbesparing, want die was zowel zijn lastige dochter als de kosten van die meid kwijt. Tenminste, dat was totdat ze eiste dat ze naar Engeland zou gaan met een vliegende koets, getrokken door gevleugelde paarden, en dat ze minstens drie nieuwe jurken zou kopen en bovendien een kleine scheepslading tequila in Plymouth aan land zou laten gaan. Burgerlijke staat: (nog) Alleenstaand Beroep: Herrieschopper Woonplaats: Londen Bloedlijn: Halfbloed, hoewel haar beide ouders magisch zijn, zijn eerdere generaties vol Dreuzelbloed. Rijkdom: Rijk Religie: Nergens voor nodig Publiekelijk gezicht: Uiterlijk: Evita heeft donkere ogen en lang, donker haar. Ze is ietwat kleiner dan de gemiddelde Engelse dame, en is fijn gebouwd, maar is sterker dan ze eruit ziet. Faceclaim: Gemma Arterton Toverstok: Cypres, 29 centimeter, tand van een Kelpie Patronus: Stier Karakterbeschrijving: Positieve eigenschappen: Daadkrachtig Zelfverzekerd Vergevingsgezind Zelfstandig Enorm incasseringsvermogen Creatief Feestelijk Vurig in de liefde Positief Negatieve eigenschappen: Houdt ervan om mensen te beledigen Wreed Snel verveeld Narcistisch Opportunistisch IJdel Dreuzelhater Over de schrijver: Naam: Sonja Andere personages: @Ayden March en @Dorian Palagon
×