Jump to content

Evita Magdalena Reyes

New Elites
  • Content count

    53
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    1

Evita Magdalena Reyes last won the day on August 14

Evita Magdalena Reyes had the most liked content!

About Evita Magdalena Reyes

  • Rank
    Poes?

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Sonja

Profile Fields

  1. [1837/1838] The future is filled with good fortune

    Als de gelegenheid zich niet nu zo prachtig had voorgedaan, zou Evita haar idee over het raadplegen van een Ziener hebben laten varen. Inmiddels was ze een redelijk tevreden vrouw met een heleboel vage toekomstplannen, een lief kind dat niet van haar was en een echtgenoot die soms ook echt wel wat goeds deed, zoals met zijn hoofd op een lucratief zeepje staan. Op dit moment was hij dan weer op zijn allerchagrijnigst, en aan haar was de schone taak toebedeeld om zijn gemoedstoestand te verbeteren, wat soms lukte en soms… Ach ja. Ze zat er niet mee, hield ze zichzelf voor. “Oh? Dus jouw eerste vraag is: ‘Hoeveel tanden heeft u nog?’” Ze glimlachte en pakte zijn hand. “Kom op, Liam, we hebben tijd om meerdere vragen te stellen. Het is vast gewoon grappig, en zo niet, nou, dan is het leuk geprobeerd en zijn we voor theetijd weer thuis.” Hij wees een leeg tafeltje aan bij een vrouw die precies aan Liams omschrijving van een demente kraai voldeed. En aangezien het De Gouden Roos was, kortom lady’s day, nam Evita het voortouw en sprak hare gerimpeldheid aan. “Mijn man hier wil weten of mijn eerste kind een zoon zal zijn.” Zwarte ogen keken haar aan, waarna twee handen met vreselijk lange nagels tussen het paarse kanten gewaad vandaan kwamen. “Uw beider toverstokhand wil ik lezen,” kraste ze. Plots ietwat onzeker keek ze Liam aan voordat ze haar rechterhand naar voren stak. Ze voelde hoe de vrouw met haar nagels in haar handpalm kraste en hoe ze de lengte en breedte van haar hand met die van Liam vergeleek. Na lang zwijgen gaf ze het verlossende antwoord: “Er wordt pas een zoon geboren nadat u ware liefde heeft bedreven.” Oh. In dat geval zou het wel eens een lang slepende kwestie kunnen worden.
  2. [Dec. 1837] Half a Haysward

    Evita was niet gelijk in paniek geraakt bij het missen van het kleine meisje, al was ze wel gaan zoeken. Eerst onder haar bed, daarna in alle ruimtes waar ze met Isabelle was geweest, toen in de keuken omdat ze honger zou kunnen hebben en tenslotte had ze uit het raam gekeken, op zoek naar sporen in de sneeuw. Die er niet waren. Ineens floepte de huis-elf tevoorschijn met een heel langdradig en veel te beleefd maar oneerbaar verzoek: ze moest naar Liams kamer komen. Ze wist nu al waar het over ging en de elf vroeg nog met veel juffrouwdemeesteresmevrouws of hij nog iets voor haar kon betekenen. “Ja,” zei ze tegen de huis-elf. “Je kunt me zeker van dienst zijn. Ga naar Liams kamer en zeg hem dat ik pas kom als ik aangekleed ben, en dat hij een volwassen man is die ook zelf zijn problemen op kan lossen. En dat jij de huis-elf bent, niet ik, en dat het zijn nageslacht is wat daar bij hem op de kamer is, niet het mijne. Begrepen?” Ze had verdorie wakker gelegen afgelopen nacht om dat stuk verdriet dat zich haar verloofde noemde! Er was niets, maar dan ook helemaal niets aan de hand, tenzij Isabelle weer een fantastische truc met water had uitgevoerd, maar dat kon de huis-elf ook oplossen. Een beetje paniek zaaien om een driejarig kind, kom op zeg. Goed, ze had dus een ochtendhumeur van hier tot Stee-aan-de-Wee, maar wilde dat nu ook weer niet met zoveel duidelijkheid aan Liam laten weten door persoonlijk en gelijk al boos te verschijnen. In haar nachtjapon op zijn kamer! O, nee, daar kwam niets van in. “Hup, hup,” zei ze tegen de elf, maar die ging nergens heen en keek haar enkel een beetje bedroefd aan. Dat kwam wegens diens magische verbondenheid met Liam, dat alle bevelen van de meester correct uitgevoerd werden, en dat alles wat Evita ook zei of deed, ondergeschikt was aan de bevelen van Liam. “Niet te geloven,” mopperde ze. Voordat die elf zichzelf ging slaan, trok ze een ochtendjas aan die alles verhulde, zelfs haar voeten, die ze voor de zekerheid in nette pantoffeltjes stak. Vluchtig borstelde ze haar haren en plensde wat water in haar gezicht in de hoop dat de sporen van een slechte slaap zouden verdwijnen. “Goedemorgen,” zei ze later in de deuropening van Liams kamer. “Zullen we over een half uurtje ontbijten? Tot dan!” Ze zwaaide en draaide zich direct om. Doei, Liam. Doe het even lekker zelf als je het allemaal zo goed weet.
  3. Natuurlijk wist Evita wel dat Liam totaal geen inlevingsvermogen had en dat zijn aanrakingen alleen bedoeld waren om zichzelf te plezieren. Als hij zou weten hoe Evita ervan genoot, had hij haar misschien om te pesten totaal niet gestreeld, dus ze wilde nu ook weer niet te veel laten zien wat voor effect zijn handen, zijn kussen en zijn fluisteringen op haar hadden. Niemand had haar ooit zo bemind! Natuurlijk had ze sinds haar puberteit ontdekkingen gedaan bij haar eigen lichaam, maar jezelf kietelen had altijd weinig effect. Nu hapte ze naar adem terwijl hij haar borsten beroerde. "Er is helemaal - oh! - niets mis met romantiek," kreunde ze, en ze beet op haar lip om haar eigen geluiden te smoren toen hij in haar tepel kneep. Ze zou trots moeten zijn, zei hij, of eigenlijk fluisterde hij het bijna, en ze merkte dat hij iets sneller ademhaalde dan zojuist, net zoals zijzelf. Ineens was haar jurk weg! En dat niet alleen; ook de kanten niemendalletjes die ze eronder gedragen had, waren verdwenen. Die had ze eigenlijk het liefst nog even willen laten zien, tenminste; dat had ze bedacht toen ze ze had aangeschaft. Nu echter, was ze een hongerige leeuwin die zich het liefst per direct op haar prooi zou storten, dus kon het haar weinig meer schelen. "Ha, dat kan ik ook," glimlachte ze en deed hetzelfde bij Liam: ineens was zijn ondergoed verdwenen. Haar adem stokte bij het zicht op Liam die er nu erg kwetsbaar en er als Adonis uitzag. Ze had weinig vergelijkingsmateriaal; alleen maar stilstaande beelden en schilderijen, maar... Dit mannenlichaam, dat was echt… helemaal echt! En het behoorde toe aan haar. Hem kussend met gesloten ogen voelde ze dan eindelijk, eindelijk na zoveel jaren van vrome preutse maagdelijkheid, maar biologisch behoorlijk aanwezige geslachtsrijpheid haar naakte vel tegen dat van een man. Het voelde warm en zacht en hij had ook tepels waarin ze stiekem knijpen kon, wat ze dan ook deed, en hij had spieren in zijn armen, zijn rug en buik, die erom vroegen aangeraakt te worden. En hij had - hoera - een penis, maar wat ze daarmee moest? Ook aanraken, besloot ze. Met beleid dan wel.
  4. [Dec. 1837] Half a Haysward

    Schreeuw niet zo? Erg hard had Evita haar eigen stem niet gevonden. Het zou meer de de inhoud dan het volume zijn geweest die Liam niet beviel, en daar had hij natuurlijk een reden voor: zij had gelijk. Hij had ongelijk, en dat vond hij niet fijn, waardoor hij zijn woede dan maar voluit op haar richtte. Dat deden hersenloze mensen nu eenmaal. Het viel haar nog mee dat hij haar niet sloeg, uit onmacht en omdat hij het verbaal niet van haar winnen kon. Zoals een verstandig mens betaamt, hield ze haar mond daarna. Haar boodschap was duidelijk, hij kon op haar foeteren, maar ze veranderde niet van standpunt. Dan was ze maar een feeks, een hart verwarmen was eenmaal moeilijk als het hart ontbrak. Toch raakten zijn woorden haar wel en als ze tien jaar jonger geweest zou zijn, zou ze bij alles wat hij haar toeriep 'niet waar!' hebben geroepen. Geduld, echter, en haar goede incasseringsvermogen en de bereidheid om Liam te vergeven, waren haar tekenen van volwassenheid. Zij was Liam-bestendig, een eigenschap waar hij haar om zou gaan waarderen, ooit. Daarom bleef ze met haar rug naar hem toe zitten, wiegde Isabelle totdat ze niet meer huilde en liet haar Liams dessert opeten terwijl zij het hare at. Dik? Ach, uit Liam kwam echt een hoop onzin. Het was wel lekker rustig, zo zonder Liams afkeurende blik en met een meisje dat totaal niet spraakzaam was. Uiteindelijk, later op de avond, sliep Isabelle weer, ditmaal gehuld in haar nieuwe ondergoed en nachtjaponnetje, en ze nam maar dertig centimeter van Evita's bed in beslag. Bij kaarslicht schreef Evita een brief aan haar broer Juan, om raad te vragen, wetende dat hij eerlijk was, ook al was het een flierefluiter. Tussen de zinnen door staarde ze lange tijd naar Liams kind, zijn eigen vlees en bloed, en wist niet meer wat ze ervan moest denken. Ook niet toen ze naast Isabelle ging liggen en nog heel lang wakker lag omdat ze de slaap echt niet kon vatten. Toen ze de volgende ochtend wakker werd, was Isabelle uit de kamer verdwenen.
  5. 'Echt nog een maagdje', zei hij, en Evita schonk hem haar trotse blik. Het was ook geen wonder dat hij blij was met een ongeschonden vrouw. In het verleden had hij zich ongetwijfeld met sloeries vermaakt, maar vanaf vannacht zou hij begrijpen dat er aan haar meer eer te behalen viel; dat zij puur was, in tegenstelling tot de armzalige sletten die Liam met succes hadden verleid tot onreine daden. Maar wat Liam vond, was ondergeschikt aan wat Evita van hèm vond en godzijdank was hij knap genoeg om voor lustobject door te kunnen gaan. Hem overal aanraken! Ze keek ernaar uit, en maakte zich niet druk over haar gedachten die ietwat bleu, maar toch pervers waren. Dan was er, als het hele huwelijk niets was en hun persoonlijkheden als de dag en nacht verschilden, toch nog iets om blij mee te zijn. "Ja," antwoordde ze op zijn verzoek om het ontnuchteringsdrankje te drinken. Zijn warme adem tegen haar oor had effect op haar lichaam, net zoals zijn kussen op haar been, op haar mond en in haar hals. Ze liet hem begaan en voelde haar hartslag versnellen, haar ademhaling dieper en haar huid warmer worden. Behulpzaam als hij was, gaf hij de toverdrank in haar handen zodat ze zelf kon doseren en trok hij de zijden linten van haar jurk los. Voorzichtig, terwijl hij heerlijk tegen haar aankroelde, ontkurkte ze het flesje en nam een flinke slok, waarna ze het flesje weer sloot. Ze hoefde niet compleet nuchter te worden. De roes beviel haar juist, want ze wist heel goed dat ze de remmen los moest laten en haar vertrouwde preutse houding overboord moest gooien. "Oh, nu die toverdrank werkt, herinner ik me ineens iets," zei ze heel dichtbij Liams lippen, die ze eerst vurig kuste voordat ze een kleine glimlach gaf en haar toverstok tussen de plooien van haar half-loshangende trouwjurk viste. "Iets leuks," beloofde ze. Een spreuk en een ingewikkelde toverstokbeweging later verschenen er om het bed en zwevend in de lucht tientallen brandende kaarsen, die de kamer in een zacht flakkerend, geel licht hulden. De lichtjes weerkaatsten in Liams ogen, die daardoor wat minder streng keken. Zijn huid zou brons lijken in dit licht. Zijn haren van goud. Iets langzamer dan nodig schoof ze de schouderbandjes van haar jurk naar beneden, zodat het lijfje los om haar romp viel. Daarna had ze haar handen vrij om ze onder Liams hemd te schuiven. Begerig betastte ze eerst zijn rug, waar spieren onder haar zacht masserende handen dansten, later langs zijn flank naar de voorzijde, terwijl ze hem op zijn mond en wang kuste, en in zijn hals, vlak onder zijn oor, en liet haar handen ontdekken dat hij tepels had, en nog meer spieren, ook in zijn buik, en daaronder… Eerst schrok ze ervan, van het lichaamsdeel dat ze zelf niet had en waarvan ze wist dat dat vanavond nog haar lichaam in zou gaan, al wist ze niet hoe ver. Maar al vlug herpakte ze zich. Juist dít had ze willen ontdekken; dan moest ze zich niet als een oester ineens haar schelpje sluiten. "Met beleid, zei je?" Ze voelde over de stof van zijn onderbroek heen en wachtte zijn reactie af. "Je bent echt een stijve Engelsman, Liam," grapte ze, en kuste hem nogmaals op zijn mond.
  6. [1837/1838] Watch it from your ivory tower

    “Het is helaas over een paar maanden mijn schoonfamilie, ja,” wreef ze Liam in zijn gezicht. “En ik wil niets, maar dan ook helemaal niets met dat stel trollen te maken hebben.” Verderop ontstond een ruzie waarbij hun onaardige woordenwisseling volledig verbleekte, en Liam was liever toeschouwer bij zulk soort onbehoorlijk gedrag dan dat hij haar de Engelse wals leerde. Ja, hij was echt zo’n zielig type, die zijn niet te onderdrukken neiging tot ramptoerisme verbloemde achter het feit dat zij iets onaardigs had gezegd. Heel kinderachtig. Ze was dan ook niet van plan hem te volgen, ze was immers geen huis-elf en ze was echt liever alleen dan in het gezelschap van haar stomme verloofde. Hoewel, alleen… dat was op een feestje nu ook weer niet sociaal verantwoord. Met haar champagneglas tussen haar duim en wijsvinger geklemd schreed ze af op de twee nichtjes van Liam. Het zou haar benieuwen of de vrouwelijke Hayswards meer fatsoen hadden dan de mannelijke. “Goedenavond,” glimlachte ze. “Mijn naam is Evita Reyes, en ik ben verloofd met jullie neef Liam. Hij weigert me echter voor te stellen aan zijn familie…” Ze keek even om naar het opstootje, waar de gemoederen hoog opliepen en er naar elkaar geschreeuwd werd alsof een groter stemvolume meer waarheid bevatte. Als dit zo doorging vlogen er binnenkort vloeken door de feestzaal. “En ik denk dat ik nu wel weet waarom,” zei ze met een zuchtje. “Maar ik weet jullie namen! Cassandra en Julienne, aangenaam kennis te maken.” @Cassandra Haysward @Julienne Haysward
  7. [Dec. 1837] Half a Haysward

    Wat was Liam toch weer vol van zichzelf. Soms wenste Evita dat hij de komende tien Zwerkbalwedstrijden zou verliezen zodat mister high and mighty dan misschien eindelijk met beide benen op de grond zou staan, letterlijk en figuurlijk, maar daarna bedacht ze zich altijd omdat ze toch ook weer niet met een verliezer wilde trouwen. Ze glimlachte triest toen Liam haar - op zijn hoogst eigenaardige, zelfophemelende wijze - vroeg om te blijven. Het was niet, volgens Liam, alsof ze er wat beters voor in de plaats kreeg. "Dat kan," zuchtte ze. "Mijn vader doet ook zaken met China, zie je het voor je? Mij met zo'n spleetoog? Of erger: met een sumo-worstelaar. Een hele dikke, die iedere dag een gebakken hond eet." Het idee… Nee, waarschijnlijk had Liam gelijk, maar dat maakte hem er echt niet leuker op. In Liams gevoelswereld was er volgens Evita geen plaats voor haar en al helemaal niet voor Isabelle. Hij was niet geïnteresseerd, wat aan zijn persoonlijkheid te wijten was en niet aan het feit dat het avond was, hij een zware dag had gehad en gewoon moe was. Evita zag het aan hem, hoorde het aan de verveelde klank in zijn stem en toen Isabelle begon te huilen en ze haar op schoot had genomen, wilde Liam het diner verlaten. "Vermaak je?" herhaalde ze verbluft om zijn onbeschofte gedrag. "Zie ik eruit alsof ik me vermaak? Met jouw kind? Ze huilt om de dood van jouw scharrel, en jij gaat weg - terwijl het dessert nog moet komen - en ik vermaak me?" Ze schudde haar hoofd. "Ga gauw aan je moeder vragen waarom ze vergeten is je een hart te geven, jij serpent! Wees maar trots op jezelf, om precies nul redenen, fijn in je eentje op je kamer. Tot morgen, schat." Kwaad draaide ze van hem weg, met de steeds harder snikkende Isabelle in haar armen, en voelde zich machteloos. Hoe kon Liam dit nou doen? Was hij een kerel of een puber van veertien?
  8. “Zpugen?” vroeg Evita verbaasd, en schudde haar hoofd. “Hik! Daar doe ik niez aan.” Ondanks zijn ietwat denigrerende opmerkingen was Liam zorgzaam te noemen. Het leek alsof ze niets woog toen hij haar optilde en vervolgens vederzacht op het bed legde. De blik in zijn ogen was heel anders dan normaal, want het was nog maar zo kort geleden dat hij haar altijd afkeurend bekeken had. Nu deed hij moeite voor haar; precies zoals ze dat had gewild, maar deze man was zo apart, alsof hij alleen van zichzelf hield en verder van niemand. Nu hij haar zo heel lief en begerig kuste, vervaagde die gedachte. Hij nam de tijd, niet gulzig, maar zoals men een goed glas champagne drinkt: met respect voor exclusieve zaken. Aangezien zij een dame was van zeer hoge kwaliteit, deed hij een striptease voor haar. Liggend op haar buik ondersteunde ze haar kin en keek glimlachend toe hoe Liam zich uitkleedde. Ze was zo nieuwsgierig naar hoe het voelen zou om haar blote huid langs het zijne te strijken, om zijn lichaam te zien en te vergelijken met de beelden en schilderijen van goden die ze kende vanuit de vele musea die ze had bezocht. Na het uittrekken van zijn galagewaad, waarna zijn armspieren zichtbaar werden, vond ze dat Liam op Adam leek, zoals door Michelangelo geschilderd. Toen ze negentien was en ze naast talen kunstgeschiedenis studeerde, had ze uren naar het schilderij gestaard en zich zo’n man gewenst. Hij was mooi. Op een bepaald punt stopte hij echter met de sensuele voorstelling en verlegde hij zijn aandacht naar haar. Voorzichtig ontdeed hij haar van haar tweede schoen en vervolgens streek hij zijn handen over haar been, steeds hoger. Ze ademde diep in toen hij onder haar jurk verdween, op zoek naar het randje van haar kous en de jarretels die aan haar corset bevestigd waren. Na het uittrekken van haar kousen nam hij een been in zijn hand en gaf een serie kusjes op haar voet en haar scheenbeen. Alles wat hij deed, tintelde prettig en liet haar verlangen naar meer, en daarna nog meer, veel meer. “Hik!” Oops. Met hoogrode wangen (zo voelde het althans; ze gloeiden) verontschuldigde ze zich nogmaals, waarna ze naar hem toe schoof en haar hand langs zijn gezicht streelde. “Liam,” zei ze haast fluisterend. Ze kuste hem zacht en liet haar handen over zijn borstkas glijden en even verloor ze zichzelf daarin, omdat het zo aangenaam was. Toen ze de kus staakte, was ze lichtelijk buiten adem en was de hik verdwenen. “Liam, je moet…” Ze keek hem aan, van heel dichtbij. “Zeggen waz ik moeddoen, want ik wee niet-” Nu was ze niet verlegen en ook niet terughoudend, en ook niet van plan om zich volledig te laten dirigeren want dat was saai. “Maggik je overal aanwaken?” Ha, dat zou fijn zijn. Dan kon ze op onderzoek uit.
  9. A Spanish girl and two non-flying carpets

    Wat was de wereld toch zoet nu ze de irritatie in Isaiahs ogen kon lezen. Hij zou zichzelf vervloeken om het feit dat hij haar naar Engeland had laten komen voor zijn broer! Evita was geneigd om het bloed onder zijn nagels vandaan te halen met een vlijmscherp mesje. Daar was ze nu al min of meer in geslaagd; hij was wel erg makkelijk op de kast te krijgen. Wat heerlijk! "Natuurlijk kan ik naar jouw oudere versie gaan voor een fatsoenlijke afhandeling van zaken als je daar zelf niet toe in staat bent. Ik had je eerlijk gezegd wat hoger ingeschat." Met meer hersencellen, maar hij had er zelfs nog minder dan Liam, aan wie ze altijd alles uit moest leggen. Als hij het zichzelf gemakkelijk wilde maken en snel van haar af wilde zijn, zou hij gewoon ja en amen zeggen, bedankt voor je nuttige feedback en tot ziens maar weer. Maar dat wilde hij niet, hij wilde eerst de bevestiging dat hij fantastisch was, die hij van Evita vanzelfsprekend niet zou krijgen, en daarom ging hij in discussie om zichzelf te bewijzen. "Stel jij altijd van die domme vragen?" kaatste ze terug toen hij hoogmoedig vroeg of zij wel eens een bedrijf geleid had. “Ik kan die vraag beter aan jou stellen. Waaraan kan ik zien dat jij dit bedrijf leidt?” Hij zat gewoon de hele dag op een chique stoel een beetje te stotteren en was niet eens in staat om een klachtje af te handelen. Het zou wel weer komen omdat zij een vrouw was, en dat niemand vrouwen serieus nam in dit achterlijke land, behalve als je koningin was. “Hoe dan ook; de twee vloerkleden zijn weer terug hier in het magazijn van je bedrijf, en ik zoek er wel iets moois voor in de plaats. Bedankt alvast, voor je medewerking.” Daadkracht was de sleutel tot succes, vond Evita. Isaiah kon naar achteren blijven leunen; ze regelde het zelf wel.
  10. [Dec. 1837] Half a Haysward

    "Komt nog," glimlachte ze toen Liam haar nadenkend zei dat ze haar professionele winkel-iets niet begonnen was, en ze begreep dat hij zijn antwoord zelf ook wat zwakjes vond. Zijn spottende lachje veranderde daar helemaal niets aan; inmiddels zou hij toch moeten weten dat ze niet onzeker was en dat hij dat ook niet echt veranderen kon. Maar het was Liam, die had het waarschijnlijk niet in de gaten, en ze liet hem maar in die waan. Daardoor viel de vraag hoe ze bij een Ziener kwam ook niet zo rauw op haar bord. "Zieners weten veel. Waarschijnlijk kunnen ze in hun glazen bol de antwoorden op jouw vragen zien. Misschien kunnen ze de lijnen in je hand vergelijken met die van Isabelle?" Soms deed het er ook niet echt toe. Liam had de mogelijkheid van een bastaardkind niet ontkend. Voor Evita zei dat al genoeg om conclusies te trekken. “Ik zou ook wel graag een Ziener willen spreken,” zei ze, “om te weten of het verstandig is om de verloving te verbreken vanwege jouw bastaardje.” Dat klonk kouder dan ze bedoelde. Ze wilde eigenlijk alleen maar terug naar Spanje als Liam haar er als het ware naartoe zou duwen en nu legde ze zowat de verkeerde woorden in zijn mond. Diep in haar hart zou ze willen dat hij haar zou vragen om te blijven, al was die wens niet reëel. Toch, als ze bij hem zou blijven, zou ze de keuze vrijwillig hebben gemaakt en dat was volgens haar een betere basis voor een huwelijk dan de dwang van haar vader. Toen Isabelle binnenkwam en Liam zich verbaasd afvroeg hoe het kon dat dat mormeltje gelukkig was, bleek het maar weer eens hoe slecht het gesteld was met zijn inlevingsvermogen. Daar kon Evita kwaad om worden, of ze kon in ieder geval kritisch reageren, maar ze was moe en ze wist dat Liam haar betweterigheid niet waardeerde. Zeker niet als hij zelf ook een zware dag achter de rug had. "Toen ze hier op de stoep stond, op haar blote voetjes, had ze het koud en had ze honger, stonk ze een uur in de wind, had ze luizen en neten en huilde ze dikke tranen. Dat is nog maar een paar uur geleden. Inmiddels is ze warm en schoon en heeft ze een pop met geinige ogen,” legde Evita uit. “Ze is blij omdat ze dankbaar is. Vergeleken bij haar zijn wij maar twee verwende nesten." Evita stond op en tilde Isabelle op een stoel, waarna ze haar een stukje brood gaf. De peuter kwam nauwelijks met haar hoofdje boven de eettafel uit en zette enthousiast haar tandjes in het korstje. Wat was er toch met dit kindje? Het was niet dat Evita er gelijk gehecht aan was, al had ze het niet vervelend gevonden om Isabelle te verzorgen. Ze had het voor ieder ander kind ook gedaan, zou het morgen weer doen als er nog zo’n straatratje aan de deurbel zou hangen, maar dat maakte haar nog niet met een kind verbonden. Liam had aangenomen dat zij geen zin had in het opvoeden van een kind van een ander. Punt was: Isabelle was niet het kind van een ander. Het was van Liam. En Liam wilde hen beiden niet, dus dat schiep hun enige band. Als Evita zelf ongewenst zwanger geraakt zou zijn, zou ze dit aan de ‘gelukkige’ vader hebben verteld en hebben geëist dat zij en haar kind goed terecht kwamen. Isabelles moeder had dat niet gedaan, want dan zou Liam geweten hebben dat hij nageslacht had. “Ik vraag me af welke reden Isabelles moeder had om niet aan jou te laten weten dat ze zwanger was,” zei ze terwijl ze doelloos met haar servet speelde. Er draaiden drie mogelijkheden aan de caroussel in haar hoofd: fantasme, schaamte en liefde. “Ik hoop dat ze oprecht verliefd op je was, en over haar zwangerschap zweeg omdat ze jouw naam en carrière niet wilde schaden. En dat ze grenzeloos hield van het enige wat ze van je had: een kindje.” Ze zag hoe Isabelle haar met grote ogen aanstaarde, niet begrijpend wat de grote mensen aan tafel zeiden, maar zich er wel van bewust dat het om haar ging. “Mis je je mama?” vroeg Evita haar. Pruillipje. Isabelle knikte. Er verschenen tranen in haar oogjes. “Aggossie.” Evita pakte het meisje van de stoel waar ze haar zojuist opgezet had en nam haar op schoot, waar ze haar zachtjes wiegde en troostte. “Je had vast en zeker een heel lieve mama,” zei ze zacht.
  11. Het bruiloftsfeest had wel een beetje kort geduurd. Voordat Evita al haar verplichte lachjes had laten zien, was het al middernacht geweest en daarna had ze nauwelijks een uurtje gehad om echt te kunnen genieten. Er was veel gebeurd die dag. Binnen haar eigen familie had ze zo'n beetje en aardverschuiving veroorzaakt zonder al te opvallend te handelen. Ook had ze van haar oude vriendinnen een nieuwe en heel Spaanse dans geleerd die de Flamenco heette en bleek er via haar ondeugende broer en tevens getuige een nieuwe scheepslading tequila onderweg naar Engeland te zijn. Ze had gedronken, minstens een hele fles champagne, met wat shotjes tequila tussendoor, naar goede Spaanse gewoonten. Daarna had ze gedanst totdat ze er bijna bij neerviel, maar als ze even pauze had gehad, zou ze nog de halve nacht door gekund hebben. Dat was echter niet het geval geweest, want feestjes van stijve Engelsmannen duurden maar tot half twee. En nu, in dit beeldschone hotel, dat prachtige romantische gordijnen had en satijnen lakens op de bedden, wist Evita wat er van haar verwacht werd. Bijgevolg was ze licht zenuwachtig, maar haar nieuwsgierigheid voerde de boventoon. Ze was getrouwd nu, met een idioot, maar wel hààr idioot, en hoe ze het ook wendde of keerde: Liam zag er goed uit. Dat had ze bij haar eerste keuring al ontdekt. Het was jammer dat hij vaak zo chagrijnig was. Er was een lichtpuntje: seks scheen zeer goed te zijn voor het humeur van een man, en nu ze dan toch getrouwd waren, kon ze dat eens uittesten. Dat was te zeggen: als ze maar eens wist hoe, want ze had geen enkele getrouwde vriendin waarmee ze dat soort intieme zaken kon bespreken. Voordat ze naar Engeland gekomen was, had het ook nooit terzake gedaan. Haar maagdelijkheid had zich tot in haar hart en nieren uitgestrekt, puur en alleen omdat zij een voorbeeldige vrouw was en niet omdat mannen geen interesse hadden getoond. Vanaf vannacht was Liam er voor haar genot. Ze was benieuwd! "Goed feessje, inzedaad," sprak ze terug met een al even dubbele tong. Ze trachtte haar schoenen uit te trekken, wat met magie niet lukken wilde aangezien de spreuk momenteel te moeilijk was voor haar articulatievermogen. De wolk van zijde en kant die de laagjes van haar bruidsjurk vormden, zaten danig in de weg, maar het lukte haar om in ieder geval haar rechterschoen uit te trekken. "Wat dwink je?" vroeg ze toen ze Liam iets achterover zag slaan. Omdat ze het wilde weten, liep ze naar hem toe op een schoen en een blote voet. Het moest wel erg lekker zijn want hij hield zijn ogen een tijdje genietend gesloten. Nadat ze het flesje uit zijn handen getrokken had, las ze op het etiket; Ontnuchteringsdrank ~ Voor 2 Personen. Oh. En nu was het op. Er belandde nog een druppel of drie op haar tong toen ze het flesje nog leger probeerde te maken, maar die hadden niet zoveel effect. Haar consternatie was zo groot dat ze nauwelijks hoorde hoe Liam vroeg of ze lekker aan het zonnebaden was geweest of zoiets. Voordat ze het wist had hij haar naar zich toegetrokken en streelde hij haar haren. Ze vond dat fijn, ook toen hij zijn lippen op de hare duwde en zijn begeerte toonde. Hij was van haar, en van haar alleen. "Daz niet eerlijk," zei ze zacht, en friemelde aan zijn kleding, die ze net als haar linkerschoen niet uit ging krijgen. "Nu ben jij nugzer en ik niet. Morgenzochtend weez ik dan mizzchien nietz meer van mijn eerzzte keer." Ze keek hem even aan, euforisch omdat ze één knoop los had gekregen. Knuffelend voegde ze zich naar hem. "Zenzij je - Hik! - nazuurlijk écht onvergeezelijk bent. Dan moet je héél goez je bezt doen! Hik!" De hik? Ook dat nog! Kon dat ook een andere keer dan op haar huwelijksnacht? Evita slikte, maar dat werkte averechts. "Hik! Sowwy!"
  12. A Spanish girl and two non-flying carpets

    "Wat fijn dat je tot drie kan tellen, Isaiah." Voor de rest liet zijn denkvermogen te wensen over, iets waar Liam ook behoorlijk veel last van had. Appels vielen eenmaal niet ver van de boom. Dat Isaiah Liams broer was, kon ze duidelijk zien aan zijn gedrag nu. Die blik in zijn ogen die haar zei: ‘Laat me met rust want ik ben heel belangrijk en ik heb echt iets beters te doen, zoals een potje toverschaak spelen met mezelf.’ "Nou… vertel me dan eens: wie gaat er wèl over de donatie van negentien tweedehands vloerkleden? Bij wie kan ik klagen over de dode Doxy's die ertussen zaten, met uitwerpselen en al?" Zij had van te voren toch niet kunnen weten dat de vloerkleden die nota bene door haar schoonfamilie werden aangeboden, zo lelijk waren? En versleten? En vies? En dat lelijk, versleten en vies drie synoniemen waren voor antiek? In dat geval had ze inderdaad geen lootjes gekocht, ook al had ze uren plezier gehad om het feit dat ze naast die lelijke vloerkleden ook nog geldprijzen en maar liefst drie gesigneerde foto’s van Liam had gewonnen (die ze keurig naast elkaar in de hal had opgehangen, geintje, Liam...). "Laat me raden…” zei ze met haar ogen gericht op het plafond, alsof ze echt nadacht. “Bij jouw papa!" Ze sprak het uit alsof ze het tegen een kleuter had; per slot van rekening lukte het Isaiah voorlopig niet om onder het juk van zijn vader vandaan te komen. En die vader… Kennelijk was de oude man bijziend. Of seniel. In ieder geval was hij niet meer capabel om een bedrijf te runnen en zijn zoon was er nog niet klaar voor, gezien hij er niet over ging. "Dus je accepteert dat je vader een dermate slechte kwaliteit levert, dat de hele toverwereld er schande van spreekt, en dat het dan minder goed gaat met de zaken dan de bedoeling is. En jij wil het bedrijf overnemen?” Ze trok haar wenkbrauwen op, doch keek ze niet onvriendelijk. “Ik wens je veel succes!" Misschien had hij dan beter, net zoals Liam, Zwerkbalspeler moeten worden.
  13. [Dec. 1837] Half a Haysward

    “Nee,” fluisterde ze in zijn oor toen ze haar handen over zijn benen onder het kindje schoof. Zijn glimlach zei haar dat hij het niet onprettig vond en herinnerde haar aan haar eerdere vermoedens: de enige manier waarop ze Liam lief kon laten zijn, was de meest primitieve manier. Daden in plaats van woorden: hij reageerde altijd positief als ze hem aanraakte. “Als ik het met magie doe, droomt ze vast iets engs en dat gun ik jouw dochter niet,” legde ze zacht uit, in de wetenschap dat zowel zij als Liam waarschijnlijk niet wist hoe een kind dat in paniek was, bedaard moest worden. Zoals ze had aangeraden, schoof Liam onder het kindje vandaan en verving zijn schoot voor het kussen. Daarna legde Evita de deken over het meisje en viste daarna de lappenpop uit de tas met nieuw gekochte spullen, die ze onder Isabelles armpje legde, zoals ze zelf vroeger als kind altijd geslapen had. "Ja, proost. We zijn een top-team," zei ze, en hief het glas wijn dat Liam voor haar ingeschonken had. Om zijn opmerking dat ze eindelijk een beetje naar hem begon te luisteren, moest ze zacht grinniken. "Kun je mij voorbeelden geven van wanneer ik niet naar je heb geluisterd?" bracht ze er tegenin. Die momenten waren er niet, maar als hij dacht van wel dan mocht hij daarmee voor de dag komen. Ze vond zichzelf eigenlijk nogal meegaand en flexibel, zoals in haar ogen de perfecte vrouw moest zijn. Er zat echt een steekje los aan Liam, want iedere gezonde kerel zou al lang verliefd op haar zijn geworden. Die wetenschap, voorzien van zelfmedelijden, veranderde haar perspectief op het aankomende huwelijk. Ze kon het afblazen. Ze kon het niet door laten gaan vanwege een heel legitieme reden. Ze kon met opgeheven hoofd terug naar Spanje met het bericht dat er ineens een bastaardkindje op de stoep stond: niemand zou haar dan veroordelen wegens het verbreken van een gearrangeerde verloving. Dan zou de weg naar een carrière misschien weer begaanbaar zijn voor haar, zou ze weer in de zon kunnen wandelen, zou ze misschien kunnen trouwen met de liefde van haar leven en nog lang en gelukkig... Misschien ook niet. Evita dacht erover na toen ze eenmaal aan tafel zat met Liam. Hij zag er moe uit. Hij wilde dit niet. Hij had niets met kinderen. Dat had hij gezegd. Maar hij had ook niets met haar. In de afgelopen maanden had hij haar zo veel mogelijk genegeerd, had haar zonder reden lastig of vermoeiend gevonden, had hij haar gekleineerd en haar enkel wat geld toegestopt (alsof ze zelf geen geld had) om warmere kleding te kopen. Was Liam dan echt de man met wie ze haar toekomst moest delen? "Je zou Isabelle mee naar een Ziener kunnen nemen," zei ze vrij plotseling. Het was zomaar een opmerking, uit het niets, om niet te laten blijken hoe ver haar gedachten waren afgedwaald ondertussen, en om Liam een verlaat antwoord te geven op de vraag die hij had gesteld. Toen hij vroeg of zij dacht dat het echt zijn kind was, had ze zwijgend haar schouders opgehaald. Nette vrouwen zoals zij hielden zich niet bezig met methoden om na te gaan wie de ouders van een kind waren, maar Zieners wisten toch altijd alles? Als hij het echt wilde weten, kon het best een oplossing zijn. Wat zou haar vader doen als ze terug naar Spanje zou gaan? Wellicht zou hij haar opnieuw uithuwelijken. Zou ze het risico nemen om nog slechter af te zijn dan nu? Zo tussen hoofdgerecht en dessert werd Evita uit haar overpeinzingen gehaald door het geluid van snelle voetstapjes, gevolgd door de aanblik van een blij meer-handdoek-dan-meisje die knuffelend met haar lappenpop binnenhuppelde. “Kijk ‘ns,” lachte ze. “Er is er hier tenminste eentje gelukkig.”
  14. A Spanish girl and two non-flying carpets

    Twee antieke vloerkleden! Heus, meedoen met een loterij was leuk, geld vergokken zat eenmaal in het bloed van alle Spanjaarden dus ook in dat van Evita, maar echt… wat moest ze met twee versleten lorren? Neerleggen en eroverheen lopen? In Liams huis? Ze vond ze lelijk en het interesseerde haar niet wat Liam ervan vond, want zij was vaker thuis dan hij, dus zou zij zich eraan irriteren en hij niet. Zij was bovendien degene die ze gewonnen had, niet Liam, zelfs ook niet met een lootje dat ze van Liam had gekregen, dus had ze daarmee het volste recht om de vloerkleden terug naar de donateur te brengen. Oh. Die donateur, dat was Isaiah Haysward, de man die haar om zijn broer te plezieren/bedonderen/beteugelen had geïmporteerd, of hoe een zakelijke deal over een huwelijk dan ook genoemd kon worden. Een transactie waarmee ze het nog steeds niet eens was. Gevoelsmatig werd het daardoor voor Evita een beetje moeilijk en even overwoog ze om de kleden maar op zolder te leggen of ze aan iemand te schenken die ze wel mooi vond (die kans was erg klein) en er verder maar geen woord meer aan vuil te maken. Echter: ze had niets beters te doen en wilde altijd al rondkijken op het bedrijf van de Hayswards, dus raapte ze haar geringe moed bij elkaar en liet de tapijten met het goederenvervoer terug naar de vorige eigenaar gaan. Zelf nam ze keurig een koetsje. "Goedemiddag!" zei ze glimlachend tegen Isaiah. "Ik heb twee gewonnen vloerkleden retour. Ik weet niet hoe snel je je bedrijf naar het hiernamaals wil laten gaan, maar ik zou zo zeggen: het is nogal antireclame wat je hebt gemaakt met het doneren van die dingen." Hij wist verdorie wel wat hij weggaf! Was hij nu eigenaar van een vuilnisbelt of wat? (OOC: Privé met Margaux!)
  15. [1837/1838] Keep your secrets. Keep your silence.

    Het werd weer moeilijker om Liam te peilen. Langzaam leek het alsof het schild dat hij nog geen uur geleden in een angstaanjagende klap had laten vallen, weer opgetrokken werd totdat ze weinig meer van zijn persoonlijkheid kon zien. Evita wist niet hoe ze een ijskonijn kon smelten; ze deed maar wat in de hoop dat het positief voor haar uit zou pakken. Haar gevoel hing een beetje tussen verdriet en irritatie toen hij zei dat hij een afspraak met de buren zou organiseren, want ook al hield hij zijn gezicht redelijk in de plooi zoals iedere stijve Engelsman zou doen, toch proefde ze bitterheid tussen zijn woorden. De wrange smaak van plichtsbesef met een sausje van tegenzin. Dat onderliggende gevoel deed pijn. Ze zat nu al maanden in Engeland en al die tijd was ze ongewenst. Liam wilde haar niet, vond haar lastig, vond dat ze zeurde, zou liever hebben dat ze er nooit was geweest en hij was haar liever kwijt dan rijk. Ieder mens zou wegkwijnen onder het afkeurend oog van Liam Haysward, en dan deed Evita nog ontzettend haar best, want ze was stoer, welbespraakt en goedgehumeurd. Ze had gedacht hem wel aan te kunnen. Hij trok zijn schild nog iets verder op toen hij zijn vrienden van The Club in bescherming nam tegen haar, de zeug uit Spanje. Hij sprak zijn anticomplimenten niet uit, maar ze begreep het heel goed, en dus kon ze niet veel meer antwoorden dan: 'Oh… oké.' Ze zou zich bijna verontschuldigen voor haar interesse. Enerzijds zou ze dan maar willen zwijgen, zoals er al veel avonden in stilte waren gepasseerd, maar anderzijds tikte de tijd, naderde de bruiloft, kende ze Liam nog steeds niet (of in ieder geval geen enkele goede kant van hem) en spraken ze nu over getuigen. Dat zouden mensen moeten zijn die garant stonden voor een goed huwelijk; mensen die hadden gezien hoeveel je van je wederhelft hield. Wat een onmogelijk gespreksonderwerp had ze eigenlijk aangesneden! Waar had ze met haar hoofd gezeten in de afgelopen minuut? Steeg de wijn naar haar hoofd? Nogmaals had ze het gevoel dat Liam haar gezicht met een harde borstel bewerkte toen hij eerst stelde dat ze April wel kon vragen (equivalent aan de goden verzoeken om zo snel mogelijk te scheiden) en daarna dat ze als vrouw geen getuige nodig had. "Ik vraag het aan mijn broer," antwoordde ze een beetje kil. "Hij heet Juan Paco en hij heeft me geholpen om een parfumeur te vinden voor de zeep. Hij is ongeveer even oud als jij." En even dom, maar dat was een uitspraak die ze beter niet kon doen. Niet naar Liam toe en ook niet naar de buitenwereld. Van haar zou niemand horen dat ze verloofd was met een malloot. Nee, integendeel; ze had Liam juist de hemel in geprezen tijdens het onderhouden van haar zeep-contacten. Waarom? Was het wensdenken? Opportunisme? Liefde? Haar liefde moest ze volgens Liam maar aan een puppy geven. Of aan een kitten. Aan de buren. Aan de planten in de tuin. Aan zeep. Niet aan hem. Daar moest ze dan mee trouwen. (OOC: Topic done! Door naar de bruiloft ofzo )
×