Jump to content

Evita Magdalena Haysward

New Elites
  • Content count

    71
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    1

Evita Magdalena Haysward last won the day on August 14

Evita Magdalena Haysward had the most liked content!

About Evita Magdalena Haysward

  • Rank
    Poes?

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Sonja

Profile Fields

  1. [Dec. 1837] Half a Haysward

    Op denigrerende opmerkingen van Liam zat ze nu echt niet te wachten. Nooit, eigenlijk, maar in deze omstandigheden was haar lontje korter en haar incasseringsvermogen was al eerder als sneeuw voor de zon verdwenen. Echter; ruzie maken terwijl er een klein kind bij was, was niet iets wat ze ooit zou doen. De enige optie was weggaan. Voor nu en misschien ook wel voor altijd, afhankelijk van het antwoord dat ze van haar broer zou krijgen. Als hij haar tenminste terug zou schrijven. "Iets aardigs?" herhaalde ze terwijl ze haar jas aan trok, waarna ze haar sjaal uit haar kamer sommeerde. "Nou… het is echt heel lief en gul van je dat je je aankomende bruid het gevolg van jouw onzedelijke gedrag als huwelijkscadeau geeft." Daarna was ze weg, naar buiten, had ze de deur hard achter zich dichtgeslagen en was ze alleen met haar gedachten, haar toekomstdromen (waarvan Liam geen deel uit maakte), haar slaaptekort en haar kwade en verdrietige gevoelens. Een tijdje zat ze op een bankje in het park, maar besloot toen te gaan winkelen. De afleiding van de Wegisweg werkte goed en nieuwe schoenen deden wonderen voor een slecht humeur. Ze kwam dus wel weer terug, ook al duurde het uren. Na vier dagen ontving Evita een brief van haar broer Juan Paco, waarin hij haar vertelde dat haar zusje Rosita in een soortgelijke deal verwikkeld was als zij, en dat voor haar andere zus Esmeralda naarstig werd gezocht naar de meest lucratieve handelsovereenkomst. Zelf zei Juan het ouderwets te vinden om op zulke wijze aan een echtgenoot te komen, recht voor zijn raap als de jongen was, en terloops meldde hij dat hij naar haar huwelijk zou komen met een van haar oude vriendinnen als date en dat hij benieuwd was hoe Engeland in de smaak zou vallen bij hem. Om een hele lange brief kort te maken; hij raadde Evita niet aan om naar huis te komen, daar kwam niets goed van tenzij ze graag naar Marokko wilde, en tenslotte vroeg hij of ze nog tequila lustte. Lachend en huilend tegelijk vouwde Evita de brief weer op, zuchtte en pakte de catalogus voor de bruidsbloemen weer ter hand. Welke bloemen zou ze Isabelle in haar haren laten dragen? En zou ze haar een wit jurkje aan laten doen? Zou Isabelle de ringen kunnen komen brengen vlak voor het ja-woord? Tranen liepen over haar wangen, ook al vond ze dat ze sterk moest zijn. Dan kwam alles misschien nog wel goed. [OOC: Uitgeschreven!]
  2. [1837/1838] The future is filled with good fortune

    Dat stomme mens zette de hele Gouden Roos op z’n kop met haar geschreeuw. Evita voelde zich gesterkt doordat Liam voor haar opkwam, tegelijkertijd was ze kwaad, geschokt, verdrietig en voelde ze de schaamte omdat zij kennelijk al die commotie veroorzaakt hadden - al lag het grootste gedeelte van de schuld bij dat lila geval die zo’n beetje in een monster veranderd was. Gelukkig dacht Liam er hetzelfde over als zij en nam hij haar snel mee naar de uitgang. Hij zat erover in, gelijk al. Ze haalde haar schouders op toen hij vroeg hoe zij erover dacht. “Er zijn meerdere manieren om erachter te komen hoe erg ze mishandeld is geweest,” antwoordde ze. “Legillimentie, of we doen haar herinneringen in een hersenpan… Maar… Willen we dat echt weten? We wilden weten of jij de vader bent. Verder hadden we geen vragen. Die feeks maakte er een hele show van, tss.” Ze schudde afkeurend haar hoofd. “Als we niet oppassen, staat er straks in de Lumos&Luminosity te lezen dat wij ons kind mishandelen,” zei ze zacht. Ze gaf Liam zijn jas aan en nam ook de hare van de kapstok. “Als het waar is wat ze allemaal riep, moeten we eigenlijk blij zijn dat ze niet door een Obscurus bezeten is.” Voor haar had de staat waarin ze Isabelle had aangetroffen; de blote voetjes in de sneeuw; het hongerige, magere minimensje, de holle, huilende oogjes, de stank, de luizen… het had al meer dan genoeg gezegd over hoe miserabel het leven voor haar geweest moet zijn. Evita kon, hoe adequaat ze ook had gereageerd destijds, dat verschrikkelijke beeld niet meer uit haar gedachten krijgen. Toen ze haar jas aan had gedaan, stak ze haar hand uit naar Liam, deed zijn kraagje goed en keek hem aan. Een groot glas wijn zou wonderen doen, maar niet hier met al die rare types. “Het spijt me,” zei ze. “Ik dacht dat het leuk zou zijn.” Ze kuste zijn wang en fluisterde: “Echt hoor.” Volgende keer beter?
  3. [Dec. 1837] Half a Haysward

    Dat het gisterenavond niet gezellig geweest was tussen hen, lag aan Liam en aan Liam alleen. Wanneer zou hij haar inzet zien? Waardering tonen voor wie ze was? Haar ideeën in overweging nemen? Was het in huis nemen van zijn bastaardkindje een stap naar Liams volwassenheid? Want hij was eigenlijk nog maar een jongen, ook al vond hij zichzelf heel wat. Meer dan eens moest Evita alles wat hij zei vertalen naar zinnen die positiever voor haar uitpakten. Zo bromde hij nu dat dit de eerste keer sinds tijden was dat ze de moeite nam om met hem te ontbijten. Vertaald zei hij: Ik zou het gezellig vinden als je er voortaan bent tijdens het ontbijt. Maar dat soort dingen zou hij nooit, nooit zeggen, laat staan dat hij haar zou laten weten hoe laat ze dan uit bed diende te komen. Hoe kon zij dan weten dat hij dat wilde? Hij verwachtte toch hopelijk niet dat zij zijn gedachten kon lezen? In ieder geval nam ze zich voor om dan maar tijdens het avondeten te vragen hoe laat er morgen ontbeten werd. Drie maanden geleden zou ze kwaad zijn geworden en hem kattig hebben gevraagd waarom hij haar zo behandelde, maar inmiddels kon ze met zekerheid zeggen dat hij er geen idee van had en eigenlijk totaal niet nadacht over wat hij zei of deed. Hooguit achteraf, zoals iemand die oorzaak en gevolg niet in kan schatten, maar later toch wel tot bepaalde inzichten kwam. Had hij nu wel voldoende nagedacht over zijn dochtertje? "Het is een kindje, geen uiltje dat toevallig aan kwam vliegen. Ben je bereid om voor haar echt een papa te zijn?" Dat zij een zorgtaak kreeg, betekende niet dat hij achterover kon leunen en toe kon kijken hoe zijn echtgenote een kind opvoedde. "En je zal uit moeten zoeken hoe het werkt; de adoptie van een kind." Waarschijnlijk kwam er een hele berg papier en perkament aan te pas en zou het nog maanden duren voordat alles officieel was. Tijd genoeg om zelf ook beslissingen te kunnen nemen, want Evita was er nog steeds niet uit of ze nu wel of niet bij Liam moest blijven. Hoe lief Isabelle dan ook lachte.
  4. [1837/1838] The future is filled with good fortune

    Blozend probeerde Evita de opmerking van Liam weg te wuiven. “Thuis, Liam… thuis. Niet hier met die Zieners erbij.” Ze grinnikte en had alweer zo’n vermoeden wat er dan thuis gebeuren ging als Liam haar nu zo liep te plagen. Bij het mens dat zich een medium noemde, en die er volgens Evita toch echt dood uitzag, gaf Liam de foto die ze van Isabelle hadden laten maken. Het was een schattig fotootje want Isabelle had het uiterlijk van een porseleinen pop die mensen voor de sier op hun dressoir hadden staan. Het medium was geduldig en ging niet in op doelloze opmerkingen. Eigenlijk leek ze in de eerste instantie helemaal nergens op in te gaan. Ze bekeek de foto niet, maar legde hem op zijn kop op het tafelblad voor haar en liet haar beide handen er enkele centimeter boven zweven. Toen begonnen haar handen te trillen. Even leek het alsof het medium onwel werd, ze trok een gepijnigd gezicht en sloot haar ogen alsof ze verwachtte dat dat helpen zou. “Ooooohh, meisje toch. Meisjemeisjemeisje. Hemeltjelief, arm kind,” riep het medium, gevolgd door een nog meer gepijnigd gezicht en een tot boven alles verheven stem: “Niet slaan! Niet slaan!” “We willen niet weten of ze geslagen is,” zei Evita hardop om het medium bij de les te krijgen, maar het leek niet te helpen, want het medium gromde dierlijk en als ze haar ogen opende, waren haar irissen weggedraaid zodat ze alleen het wit zagen. Plotseling krijste ze; “IK HEB HONGER!” om vervolgens in huilen uit te barsten. Dat was het punt waarop Evita naar huis wilde, om het eerdere gespreksonderwerp met Liam uit te gaan voeren en vooral aan leuke dingen te gaan denken en verder Isabelles afkomst te laten rusten. Ze keek haar echtgenoot aan, verontschuldigend omdat het haar een goed idee had geleken om hiernaartoe te komen met hem, maar wat nu een zeer slecht idee geweest bleek te zijn. Haar hand bewoog zich naar de foto, die ze zo’n beetje onder het medium uit wilde trekken, maar toen dat bijna gelukt was, greep het medium haar arm met twee handen vast. “Ik ben nog niet klaar!” riep ze. “Ja, maar wij wel, hoor,” antwoordde Evita droogjes. De blik van het medium was intens nu, haar oogbollen zaten weer op de juiste plek en ze keek Evita strak aan. “Kom terzake,” beval Evita, niet van plan om zich door een paar ogen de les te laten lezen. “Jij,” zei het medium, met haar trillende hand gericht op Liam, “bent de vader. De moeder is dood. Het kind is… gruwelijk mishandeld geweest wegens het vertonen van magie, en juist die mishandelingen zorgden ervoor dat ze nog meer magie vertoonde. Het was een kwestie van tijd voordat de Dreuzels haar levend zouden verbranden.” Evita zuchtte. Een dergelijk verhaal had ze wel verwacht, maar nu ze het zo hoorde, kwam het toch nog hard binnen. Of ze het echt geloofde, had ze nog niet beslist, maar Isabelle was niet voor niets stom; veel kinderen met traumatische ervaringen spraken een lange tijd niet.
  5. [Dec. 1837] Half a Haysward

    Had het geholpen dat zij hem gisterenavond eens goed de waarheid had verteld? Het was eigenlijk nogal summier geweest om hem enkel toe te roepen dat hij geen hart had. Idealistisch en flexibel als ze was, had ze toch hoop gehad dat hij soms tot andere inzichten kwam na zulk soort aanvaringen. Dat bleek nu. Eerst stelde hij haar een soort van gerust door te zeggen dat ze er binnenkort vanaf was. Van Isabelle. Van zijn ongewenste nageslacht. Maar toen zuchtte hij en Evita vroeg zich af wat er in Liams hoofd omging. Isabelle bleef. In één zin verklaarde hij dat Isabelle haar liever, zorgzamer en vrouwelijker zou maken, wat Evita natuurlijk als een belediging opvatte. Liam was echt stekeblind! Wie had het kind nu binnengelaten en uitgebreid gewassen? Wie was er daarna nog vliegensvlug langs winkels geweest voor kinderkleding? Wie had Isabelle bij zich genomen om te troosten en wie had er zojuist nog ervoor gezorgd dat ze at? En wie had zijn rug naar haar toegekeerd met de woorden: 'Vermaak je'? Wie werd nu een zorgtaak opgedragen vanwege de fout die hij had begaan? "Je had me gisteren mogen vertellen dat je mijn zorgzaamheid op prijs stelde, als dat het geval is." Haar stem was rustig, neutraal, zonder de felheid die ze normaal gesproken had omdat ze zo moe was na een nacht van alleen maar piekeren. "Dus… je keerde je gisterenavond af van mij en Isabelle en daarna kwam je op je kamer en dacht je zoiets als: Dat was wel een lieflijk tafereel. Dat is wel wat ik zoek in het leven en hoe ik zou willen dat een vrouw is? En dat je daarna wil dat Isabelle blijft omdat ik dan meer voldoe aan jouw ideaalbeeld van een vrouw?" Het was maar een vraag, sereen uitgesproken ook al zou ze bij een goede nachtrust zo'n beetje zijn ontploft van verontwaardiging. Misschien was het juist goed dat ze zo slecht had geslapen, want ze wilde met Liam praten over hoe hij dacht dat dit nu allemaal verder moest. Over de verantwoordelijkheden die hij had, de plichten als hoofd van het gezin. Nu het een gezin zou worden.
  6. [1837/1838] A hundred years to go

    Nou, dat was dan een glimlach. Het zag er nog niet eens zo onaardig uit; Evita zou ook Juliennes gezicht best op een zeepje af kunnen laten drukken, ware het niet dat dameszeepjes al behoorlijk overgeproduceerd waren en het daardoor sowieso minder snel de toonbank over zou gaan dan de herenzeep van Liam. Maar het kon. Ze schudde haar hoofd toen Julienne vroeg of ze nog iets voor haar kon doen. Hayswards waren zo laat van begrip! "Nee, Julienne. Nu niet en… nooit. Voel je vrij om bij de haard een boek te lezen of boven een ontspannend bad te nemen, en als je honger hebt iets te eten te vragen bij de huis-elf. Dat is te zeggen… totdat Liam thuiskomt. Dan ben je weer wat hij van je verwacht." Letterlijker kon ze het niet brengen. Het was sowieso een beetje moeilijk om door te dringen tot Julienne, al kon het best dat ze de verkeerde signalen afgegeven had. Als Spaanse was het best moeilijk om de maniertjes van die stijve Engelsen over te nemen. Wat voor Evita helder en duidelijk was, was dat ze Liams nicht niet weg zou sturen vanwege de familieband, want familie was belangrijk. Maar eigenlijk had ze liever niet dat er een jongedame in huis liep die gevoelens had voor Liam. Haar door Julienne zo verafschuwde rijkemensenfantasietjes gaven Evita een kant-en-klaar stappenplan: Eerst moest die schuld weg. Tegelijkertijd moest Julienne er niet afgetobd uit gaan zien en ze moest een betere band met haar familie krijgen. Dan was ze daarna wel klaar voor een huwelijk met een Zwerkbalcollega van Liam of een zakenpartner van Isaiah. Eind goed, al goed. En misschien veel te rooskleurig, dat wist ze wel, maar de uitvoering was zeer eenvoudig en daardoor het proberen waard. Oh ja, en die bontjassenhandel. Die moest failliet.
  7. [1837/1838] The future is filled with good fortune

    "Ik had er ook meer van verwacht," gaf ze toe. "Is het nu zo moeilijk om gewoon ja of nee te zeggen? Deze Waarzegster is een beetje te wollig voor ons." En die nagels, getver. Een beetje zachter vervolgde ze: "Het idee, Liam, dat zo'n kraai dat dus zou weten… wat wij in bed uitspoken, bedoel ik… echt… Geen glazen bol-gedoe hoor! Dat is veel te visueel." Dan zou de hele Gouden Roos binnenkort weten dat Liam erg goed was in bed en dat soort informatie hield ze liever voor zichzelf. Voor een kort moment keek ze in de rondte, zoekend naar een Waarzegster die er iets beter of betrouwbaarder uitzag, en die vrij was want wachten was niet haar meest favoriete bezigheid. "Haar?" zei ze wijzend. "Die is jonger en… ze is lila." Rare huidskleur. Had dat mens het koud? Nieuwsgierig stapte ze dichterbij, al had ze haar hand om Liams arm, want de hele Gouden Roos moest dus wèl weten dat die beroemde Zwerkballer haar echtgenoot was. "Ik ben een medium en werk met foto's," verklaarde de heks met een zweverige stem. Haar blauwe gewaad maakte haar gezicht nog bleker, en haar ogen waren dof en grijs. "Oh," zei Evita met opgetrokken wenkbrauwen, en richtte zich tot Liam. "Ze is al enkele weken dood, maar voor ons maakt ze een uitzondering. Heb je misschien een foto van Isabelle bij je?"
  8. [1837/1838] A hundred years to go

    Wat moest ze hier nu van denken? Juliennes antwoord was het toppunt van tegenstrijdigheid; NEE roepen terwijl haar lichaamstaal JA brulde, als diepe ontkenning omdat Evita er als Liams echtgenote niets van mocht weten, compleet met rode wangen en Julienne stampvoette er bijna bij. Ze zou haar leven niet laten verpesten door iemand waar ze verliefd op was, verklaarde ze. Voor Evita voelde het antwoord alsof ze geslagen werd. Natuurlijk wist ze dat er tal van bakvisjes waren die flauwvielen zodra Liam in de buurt was, natuurlijk kreeg hij uilen met brieven van fans en de zeep met zijn knipogende afbeelding ging als warme broodjes over de toonbank. Mensen hielden van Liam. Maar Julienne hield waarschijnlijk meer van Liam dan wie ook. Ze liet zich gebruiken door Liam omdat ze van hem hield, en als Liam dan toch een hart had (wat hij dan goed voor Evita verborgen hield) zou het ook nog eens wederzijds kunnen zijn. Want Liam had Julienne altijd nodig, voor de meest onzinnige dingen die de huis-elf ook kon doen. Zou hij lekkerder slapen als hij wist dat Julienne het beddengoed had gewassen? Trok hij met meer plezier zijn ondergoed aan, wetend dat het Juliennes handen die op hadden gevouwen? Als Evita hem verleidde tot het vervullen van zijn verplichting als echtgenoot, dacht hij dan, als hij zijn ogen gesloten hield, aan Julienne? "Juist ja," zei ze berekenend, en bekeek Julienne nog eens van top tot teen. Ze zou Julienne er niet om afblaffen, om maar niet in een eindeloze welles-nietes discussie te belanden. Evita begreep het, niet uit eigen ervaring, maar vooral omdat ze zich naast de vele studieboeken ook wel eens aan romantische boeken had gewaagd en ze altijd lang naar liefdestaferelen op schilderijen kon staren. Het was niet vreemd om te ontdekken dat ze een verkeerd beeld had van liefde, want kunst, zowel literatuur als schilderijen, was er vooral om de wereld mooier te maken. De liefde in deze vorm was maar lelijk, zoals zoveel dingen in het echte leven. "Sta me dan toe om, zo nu en dan, je schuld een klein beetje te verlagen." Dat was niet moeilijk. Al tijdens het eerste Haysward-feestje, haar eerste ontmoeting met Julienne, had Liam duidelijk gezegd dat als ze iets voor haar te doen had, ze het geld wat ze ermee verdiende, aan Liam moest geven om direct in mindering te brengen op de schuld. Liam controleerde echt niet of die taken dan wel of niet werden uitgevoerd, en het heen-en-weer schuiven van geld tussen echtgenoten was meer een borstzakje-vestzakje kwestie waar Evita zich geen zorgen om maakte. Het was gewoon zo, dat ze Julienne liever niet meer in huis had nu ze wist dat er gevoelens bij kwamen kijken, en zonder schulden bij Liam zou ze hier niets meer te zoeken hebben. Wellicht was hij dan voor haar uit het oog - uit het hart. Beter voor alle partijen. "Dat neemt natuurlijk niet weg dat je bij mij in het krijt komt te staan, dus doe ik graag een beroep op een wat vriendelijker gezicht." Want het was niet fijn om uitgekafferd te worden om haar onrealistische rijkemensenfantasietjes. En een glimlach kostte niets.
  9. [1837/1838] A hundred years to go

    Verbluft en een beetje beledigd hoorde Evita het relaas van de straatarme bediende aan, die niets, maar dan ook helemaal niets aan haar situatie wilde veranderen, want ze had zo haar trots. Ja, wat zouden anderen denken als ze, in Juliennes woorden, met een excuusje kwam? Nou, Evita zou in zo’n geval denken dat ze voor zichzelf opkwam. Het was niet raar om op een legale wijze onder een schuld uit te willen komen en als zij in Juliennes schoenen had gestaan had ze iedere mogelijkheid, hoe klein ook, aangegrepen om niet de last van vijftig Galjoenen te hoeven dragen. Excuusje of niet, schuld was erger, vooral als die niet terecht was. “Jammer dat je er zo over denkt,” zei ze slechts, hoewel Julienne, als ze ook maar enigszins op haar neef leek, nog wel eens van mening zou kunnen veranderen. Dat deed Liam namelijk ook altijd; haar eerst op zijn botte wijze kleineren en vervolgens haar advies ter harte nemen. Trotsheid en een tekort aan herseninhoud lagen eraan ten grondslag, en daar had ze aan moeten wennen tijdens hun verloving. Nu Julienne net zoals Liam reageerde, legde ze het gemakkelijk naast haar neer. Ze liet Julienne haar ding doen (iets met wasgoed; het zou haar een worst wezen) en wilde op zoek gaan naar Isabelle om haar mee te nemen naar buiten (buiten de stad liepen lammetjes; dat was misschien wel leuk voor die kleine) tot ze plotseling iets bedacht. “Sloof je je zo erg uit voor Liam omdat je… verliefd op hem bent?” Dat zou al een iets meer geldige reden zijn, vond Evita. Het was haar in ieder geval opgevallen dat ook Liam bovenmatig gehecht was aan zijn nicht, en hij die schuld waarschijnlijk had gebruikt om de jonge vrouw zo vaak en zo lang als maar mogelijk was in zijn buurt te hebben. En als zij dat niet erg vond...
  10. [1837/1838] A hundred years to go

    Misschien was het beperkte denkvermogen wel een Haysward-familietrekje. Liam gebruikte zijn hersenen enkel om Zwerkbaltactieken te bedenken, Isaiah kon niet eens fatsoenlijk praten en Julienne was totaal onverschillig als het haar leven betrof. Evita zou haar door elkaar willen schudden en haar toe willen roepen dat ze maar één leven had en dat als ze de kans kreeg, ze er iets van maken moest! Of in ieder geval zouden er fouten rechtgezet moeten worden, maar ook dat was niet echt iets waar Julienne de moed voor leek te hebben. “Je zegt… de jas had voor vijftig Galjoenen schade. Welnu, als de schade aan de jas gelijk is aan de verkoopprijs, zou je hem meegekregen hebben nadat Liam betaalde. Maar dat is niet gebeurd. De verkoopprijs was dus hoger dan vijftig galjoenen.” Volgde ze het nog? Een rekensommetje was misschien moeilijk voor iemand die voortijdig gestopt was met school. “Misschien wel honderd, of honderdvijftig Galjoenen kostte die?” Toch? Toch? Het was net als bij het laten repareren van de zoom van een jurk; altijd moest er gekeken worden of de jurk de reparatie nog wel waard was. Zo zat het met een bontjas natuurlijk ook. “En weet je wat een koper van een dergelijke bontjas verwacht voor zo’n hoop geld?” Rijke mensen waren soms snobs, zoals Liam. Snobs kochten alleen maar iets als het duur genoeg was om er vervolgens mee te kunnen pochen. Maar een bontjas... Ach zo’n ding was soms moeilijk en kostbaar om te maken, want dan kwamen er zeldzame dieren aan te pas voor hun mooie vachtjes. Maar dan nog. Dan nog! “Een koper verwacht, dat als hij die jas uit het hoogste raampje van de Tower of London weg laat waaien, zo de vieze Dreuzelstraten op en er twintig koetsen overheen rijden, daarna gevonden wordt door een Trol die denkt dat hij die jas kan eten, vervolgens wordt uitgekotst in de Theems en daar drie weken met de stroming meedobbert en kilometers verderop in een Frans vissersnet belandt, dat het ding dan met één schoonmaakspreuk er weer als nieuw uitziet. Een jas uit die prijsklasse moet voorzien zijn van geavanceerde beschermingsbezweringen, tegen scheuren, tegen kreuken, tegen regen, alles. Het kan gewoonweg niet dat het ding al stuk is als je het van nog geen anderhalve meter hoogte op de grond smijt.” Nou, haar punt was gemaakt. Verder wilde ze zich nergens mee bemoeien, het was immers niet haar geld, niet haar schuld en niet haar leven.
  11. [Dec. 1837] Half a Haysward

    Hij kon het dus wel. Wat een kind was Liam ook, eerst om hulp roepen (bij gebrek aan zijn mama waarschijnlijk) en vervolgens erachter komen dat hij niet zo hulpeloos was als hij dacht dat hij was. Bijna zou Evita hem met een octaaf hogere stem toelachen: 'Grote jongen! Knap hoor, goed gedaan!' Maar zoveel sarcasme was niet besteed aan iemand die zoiets serieus op zou vatten. En het was nog te vroeg voor geintjes. Natuurlijk kreeg ze Isabelle daarna op schoot gezet door Liam. "Goeiemorgen, moppie," zei ze tegen het kind, en drukte een kus op haar kruin. Wat Liam ook vond of zou denken, Evita kon het niet over haar hart verkrijgen om het kleine meisje te negeren, of ertegen te snauwen, of er liefdeloos mee om te gaan. Allemaal dingen die Liam wèl deed, vooral tegen zijn verloofde, maar Evita zou zich niet verlagen tot zulk soort gedrag. Ze gaf geen antwoord toen hij zei dat ze er niet uit zag. Hoe dat kwam, daar mocht hij zelf over nadenken. Hij was zojuist toch ook al inventief geweest? Nou, die stijgende lijn mocht voortgezet worden. "Hysterisch?" Ze trok haar wenkbrauwen op. "Geen idee waar je het over hebt." Met een zwaai van haar toverstok zweefde er een snee brood naar haar bord, gevolgd door de pot met aardbeienjam. Ondertussen zette ze Isabelle op de stoel naast haar (ze was drie geweest; ze kon echt zelf zitten, vond Evita) en verhoogde ze magisch de poten een stukje zodat Liams dochter in ieder geval boven tafel uitkwam. "Broodje jam? En havermoutpap! Wat zal jij groeien, Isabelle." Aan de grote ogen van het meisje te zien had ze trek. Ze had ook veel in te halen. "Dus," opende ze het gesprek terwijl Isabelle van haar ontbijt smikkelde en ze zelf aan een kop thee begonnen was. "Je gaat vandaag op zoek naar een pleeggezin?"
  12. [1837/1838] A hundred years to go

    "Een bontjas?" herhaalde Evita ongelovig. Ze fronste. Was dit wel een verhaal dat Julienne naar waarheid vertelde? Dat kon toch niet? Of ja, toch wel oordeelde ze naar eigen ervaringen. Vlak voor haar huwelijk met Liam had ze gehuild, met haar hoofd tegen zijn jas, en toen merkte Liam op dat daar dan moeilijk verwijderbare vlekken op zouden komen. Met andere woorden: Liam had gelukkig meer verstand van Zwerkbal, en misschien had hij een goed gevoel voor wat modieus was, maar textiel was verder een onbekend terrein en van zaken doen had hij al helemaal geen kaas gegeten. "Oh, wat erg!" Ontzet hield ze haar hand voor haar mond. "Jullie tweetjes hebben jezelf op laten lichten." Ze vond het vreselijk voor Julienne, omdat ze haar leven kwijt was aan een vuile streek van een zogenaamd hooggeplaatste bontjassenwinkel en aan Liam die niet in de gaten gehad had dat hij opgelicht werd. "Misschien… moet je aangifte doen," zei ze met een knikje. "Wel met Liam erbij, anders word je niet serieus genomen. Is het lang geleden, dat voorval?" In ieder geval moest het gebeurd zijn voordat zij naar Engeland gekomen was, en dat was alweer een maand of acht geleden. Dat was wel laat om alsnog aangifte te doen, of niet? Ze wist eigenlijk niet of daar regels voor waren. "In ieder geval ga ik natuurlijk tegen de dames van de Gouden Roos zeggen dat die winkel gerund wordt door criminelen. Als die bontjasmaffia niet terecht hoeft staan, laat ze dan maar lekker het failissement inglijden, vind je niet?"
  13. [1837/1838] A hundred years to go

    Julienne had tenminste een klein beetje fingerspitzengefühl in tegenstelling tot Liam, want ze begreep in ieder geval zoiets als 'goede bedoelingen', waarna ze zich weer keurig bij de situatie neerlegde, want wie had er nou behoefte aan Evita's goede bedoelingen? Daar schoot toch geen hond mee op? Ze mocht het zelf weten. Het was nog maar een meisje, misschien kwam het inzicht met haar volwassenheid wel bovendrijven. Hoewel een handvat er was om vast te grijpen. "Ja, het is wat het is," bevestigde ze, "maar Liam is er momenteel niet en het zou me niet verbazen als de huis-elf in het keukenkastje ligt te slapen… dus als je even wat voor jezelf wil doen, heb je daarvoor de mogelijkheid." Met andere woorden was Evita bevoegd om de huis-elf aan het werk te zetten en die de taken van Julienne over te laten nemen. Liam zou het verschil echt niet merken. "Het is niet alsof ik daarover iets tegen Liam zou zeggen." De huiself wel, maar pas als Liam ernaar zou vragen. Evita dacht niet dat Liam dat zou doen. Als hij terugkwam van zijn training en zijn meet & greet met fans, was hij doorgaans te moe. "Hoe kom je eigenlijk aan die schuld?" vroeg ze. Het was toch ongehoord dat zo’n jongedame al zulke hoge schulden had. Zo te zien had ze er ook geen jurken van gekocht. Schoolboeken, dan? Maar ze zat niet eens meer op school! Misschien had ze een boete te betalen wegens een misdrijf en hield Liam haar op deze wijze uit Azkaban? Wat het ook mocht zijn: ze verwachtte dat het een uiterst dramatisch verhaal zou zijn.
  14. [1837/1838] A hundred years to go

    Meestal had Evita haar repliek paraat, maar Julienne was zo'n hopeloos geval dat ze even sprakeloos toekeek hoe het meisje Ja-en-amen zei en zelfs sympathie toonde voor huis-elfen en agossie, wat was deze Haysward diep gezonken, wat te merken was aan haar onverschilligheid. Ze vond het niet erg, zei ze. Niet erg! Dat kon Evita nauwelijks verdragen. Natuurlijk was het wel erg! Hoe kon ze nou zoiets zeggen? Hoe kon ze zo achteloos met haar leven omgaan? Moeilijker dan accepteren dat Julienne er kennelijk een heel on-Haysward-achtige denkwijze op nahield, was het bedenken hoe ze dan op een normale wijze met Liams dienstmeid om kon gaan. Zwijgend toekijken hielp daar niet bij, dat had ze eigenlijk al te lang gedaan, dus toen Evita haar stem eindelijk weer een beetje teruggevonden had, zei ze: "Ik heb er een beetje moeite mee." Tact was duidelijk niet haar sterkste punt. "Want weet je," vervolgde ze, "in Spanje is men veel zorgzamer voor derdegraads familieleden." Liam haatte het dat in Spanje alles beter was, maar de man des huizes was er nu niet, dus zag ze geen enkel kwaad in haar eerlijke woorden. Maar wat wilde ze er nu eigenlijk mee zeggen? "Noem mij maar gewoon Evita. Niet mevrouw Haysward, want voor mij ben je geen bediende, maar Liams nicht," zei ze goedbedoeld, al klonk ze wat bazig. Julienne stond op een vergelijkbare plek als Liam in de familiestamboom. Om die reden moesten ze elkaar maar eens recht in de ogen gaan kijken. Wie weet… deed het haar goed.
  15. [1837/1838] A hundred years to go

    Soms was het alsof Liams huis spookte. Alsof iemand in haar nek blies als zij haar zeep-administratie bij aan het bijhouden was, of als ze aan het einde van de gang een deur hoorde kraken. Evita wist dat er een huis-elf rondliep, en ook was er de kleine Isabelle die met haar popje zowat in iedere kamer speelde, dus ze was niet bang of overdreven alert, maar soms was er dan toch dat onverklaarbare gevoel. Die rilling langs haar ruggengraat. Of het vermoeden dat ze door iemand bekeken werd. Totdat ze dus eens tegen het spook in kwestie opbotste. “O!” riep ze op hetzelfde moment als dat ze Julienne shit hoorde zeggen. Een stapeltje kleding belandde op de grond. Niet-begrijpend keek Evita even naar het meisje, dat zich verontschuldigde en direct ook maar beloofde om weg te gaan en daarmee gelijk voor een hoop ergernis zorgde. Was het jaloezie om haar blonde haren? Of omdat Liam niet zonder haar scheen te kunnen? Nee, besloot ze in dezelfde milliseconde. Het zat hem in de zwakte van de jonge vrouw. Het zat hem in het slachtofferrolletje, het onderdanige, huis-elf-achtige en het onvermogen om grip op haar leven te krijgen. “Shit? Een zichzelf respecterend mens neemt zulke woorden niet in de mond, Julienne.” Vanzelfsprekend zei ze dat niet om Liams nichtje de grond in te trappen. Integendeel; ze zou graag zien dat Julienne wat meer eigenwaarde kreeg. “En je hoeft niet weg; doe maar gewoon wat je met Liam afgesproken hebt.” Ze bukte zich en raapte een stuk textiel van de grond, wat een hemd bleek te zijn. Zo goed en zo kwaad als het ging vouwde ze het op en legde het bovenop Juliennes stapel. “Al vraag ik me af waarom Liam dit niet gewoon door de huis-elf laat doen,” voegde ze eraan toe. Hoewel... hem kennende liet hij gewoon voor de lol mensen door het stof kruipen.
×