Jump to content

Regina Thorpe

Democratie & Magie
  • Content count

    45
  • Joined

  • Last visited

    Never
  • Days Won

    2

Regina Thorpe last won the day on August 3 2018

Regina Thorpe had the most liked content!

About Regina Thorpe

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Gianna

Profile Fields

  1. [1837/1838] Best regards

    Ze wisten heus wel hoe ze het anders moesten aanpakken! Of eigenlijk niet, want op een afstandje boos naar de Haysward winkel staren had niet geholpen en luidkeels hun geld terugeisen ook niet en niemand anders had iets anders bedacht, dus eh... ja. Regina zelf hield zich helemaal niet bezig met die kinderachtige ruzie, dus het was niet haar schuld dat er niets beters bedacht was, hoor. "Ik dacht dat je beter was," snoof Regina. "Maar zielig om te zien dat twee dagen een Haysward zijn nu al naar je hoofd is gestegen." Hoe kon het ook anders, wat een zieke, zielige familie eigenlijk. "Maar veel plezier daarmee, hoor." En ze wuifde liefjes vaarwel.
  2. [1837/1838] The last of us

    Normaal gesproken, in haar familie, was Regina vaak de kalmste. Dat zei overigens meer over haar familie dan het over Regina zei, want geheel misschien had ze wat woedeproblemen en overigens was de titel van 'de kalmste van de familie' ingepikt door Caroline, het kreng, dat ze aan de familiejuwelen kwam (letterlijk en figuurlijk) was één ding, maar dat ze ook nog eens Regina's aandeel in de familie overnam kon ze echt niet uitstaan, oh nee, het aanraken van de familiejuwelen was toch een groter probleem. In ieder geval, Regina was eraan gewend om de kalmste in haar familie te zijn en dat betekende dus dat ze boos was op Kieran dat hij het aandurfde om zo rustig te kijken. "Weet je wel niet wat dit betekent?" eiste ze verwoed, terwijl ze heen en weer bleef ijsberen en het glas water negeerde. "Ik kan niet een ongehuwde moeder zijn, maar als we nu gaan trouwen weet iedereen dat het alleen is omdat ik zwanger ben! Ze zullen me uitlachen dat ik het voor elkaar heb gekregen gevangen te zijn in zo'n slecht huwelijk! Ik bedoel, je bent maar een ambtenaar!" Ja, ergens voelde ze zich hier schuldig over, hoor, maar het plan met Kieran was nooit dat ze met hem zou trouwen nadat ze er achter was gekomen hoe zijn leven eruit zag. Ze zouden alleen wat plezier hebben met elkaar en als ze genoeg van hem had dan kon ze heel subtiel al zijn briefjes negeren. Hij wist niet eens waar ze woonde, was nooit bij haar thuis geweest, dus zij had alle controle gehad. Tot haar baarmoeder zich tegen haar keerde. "Ik weet het niet zeker, maar ik ben nooit te laat geweest." Met een zucht bleef ze eindelijk stil staan en wierp ze een schattende blik op het glas water dat hij voor haar had gepakt. Waarom kon het nou nooit eens simpel zijn?
  3. [1837/1838] The last of us

    CW: zwangerschap! Vrijdag 25 mei 1838 - 's avonds - Kierans huis REGINA WAS NIET IN PANIEK, ZE WAS, IK HERHAAL, NIET IN PANIEK! ER WAS HELEMAAL NIETS MIS, DAT ZE EEN PAAR DAGEN TE LAAT WAS KON IEDEREEN OVERKOMEN EN DAT MAAKTE HELEMAAL NIET UIT. EN JA, ZE WAS AF EN TOE WAT MISSELIJK (HAAR MOEDER HAD HAAR OOIT EENS VERTELD DAT OCHTENDMISSELIJKHEID HEUS NIET ALLEEN 'S OCHTENDS WAS) EN ZE HAD HET GEVOEL DAT ZE WAS AANGEKOMEN MAAR ZE WAS NIET IN PANIEK. EN DUS LIEP ZE HEEL KALM KIERANS HUIS BINNEN EN LIET ZE HEM HEEL RUSTIG MERKEN TERWIJL ZE HEM TOTAAL NIET VERWILDERD EN IN PANIEK AANKEEK: "HOI, ER BESTAAT EEN KANS DAT IK ZWANGER BEN MAAR IK HEB NOG GEEN TEST GEDAAN." WANT DAAR WAS ZE NIET BANG VOOR. Privé!
  4. [1837/1838] Best regards

    Regina's ogen vlamden boos, want als iets een onderwerp was waar je niet aan mocht zitten met je vingers, Hannah, was het wel Regina's baan. Zoveel mensen twijfelden over of ze iets wel of niet kon en ze had niet één of ander saai juffertje nodig dat nooit wat meegemaakt had om daar een mening over te vormen. "En voor welke baan ben jij dan geschikt?" vroeg ze, haar stem neergedaald tot een temperatuur van min vijftien graden celcius. "Want als het jouw taak is om alle voorwerpen hier heel te houden, dan lijk je daar niet in geslaagd." Ja, Regina had daar wel bij geholpen, maar was het dan haar schuld? Nah, natuurlijk niet. Hannah had gewoon beter haar best moeten doen. "Maar tja, waar zijn jullie Hayswards ooit geschikt voor?"
  5. [1837/1838] Best regards

    Ja, Regina vond dat ze best wel kon zeggen dat de Hayswards weinig deden, want toen haar grootmoeder was overleden hadden ze ook weinig gedaan. Vooral doen alsof ze onschuldig waren, met een 'hadden we niet kunnen weten' en 'je had beter moeten opletten' en 'geen denken aan dat je je geld terug krijgt'. En dat was de familie waar Hannah dan aan toe behoorde! Gatver. "Dat was een ongeluk," zei Regina koppig, ook al kon ze niet eens wat zien omdat het zich achter haar rug om had afgespeeld. Maakte niet uit, je familie steunde je altijd. (Behalve als je een Haysward had, Hannah, loop eens over.) "En geen denken aan dat dat ding twaalf galjoenen waard is!" Ze wierp een boze blik naar Isaiah toe, langs het hoofd van Hannah heen. "Jullie hebben vast weer geen verzekering afgesloten voor de goederen?" Ze trok haar wenkbrauwen op. "Sneu, hoor."
  6. [1837/1838] Over the edge of all our knowings

    Op zich had Regina daadwerkelijk verrast moeten zijn dat Meghan inderdaad met oplossingen kwam, maar Regina had hoge standaarden en gezien het antwoord niet direct bestond uit tachtig verschillende manieren om het op te lossen, was ze dus alsnog teleurgesteld. Ja, er was één suggestie, eigenlijk anderhalf, maar het had beter gekund. Daardoor begon Regina in alle eerlijkheid te twijfelen of het boek wel de kwaliteit had die ze verwachtte. "Nou, waar wacht je dan op?" zuchtte ze, terwijl ze wat om zich heen gluurde naar de andere mensen in de pub. Er was niemand die echt op hen lette, dat scheelde alvast weer, maar het zekere voor het onzekere, toch? "Heb je eigenlijk veel klanten?" vroeg ze ondertussen, want ze was wel benieuwd. Veel klanten betekende toch dat ze iets goed deed. Of gewoon de enige was. Regina had een hekel aan monopolies.
  7. [1837/1838] Best regards

    Ja joh, ze zouden de volgende keer een uitnodiging krijgen. Regina glimlachte sardonisch, want ze wist heus wel dat als het aan de Hayswards lag, ze de volgende keer niet eens zouden horen van een veiling. Voor eeuwig verbannen, ergens wel logisch gezien de Thorpes hier vooral aanwezig waren om wat dingen te slopen, bij alles te vragen of het wel echt was en om vooral mensen ervan te weerhouden geld uit te geven voor de Hayswards, maar het was niet leuk! Voor de Thorpes. "Je kunt vast wel iets anders uitzoeken om te doen," beet Regina even koppig terug, terwijl ze haar handen in haar zij zette en zich onbewust een beetje langer probeerde te laten lijken. Ze was er niet aan gewend om ruzie te schoppen met iemand van dezelfde lengte, oké? "Of zitten jullie allemaal maar op jullie handen te wachten tot andere mensen teveel geld uitgeven voor wat het waard was?" Verder in de zaal klonk er een bonk. Er werd een: "NIET MIJN SCHULD!" achteraan gegooid.
  8. [1837/1838] Best regards

    Oh Hannah. Ze was natuurlijk nieuw in deze wereld, dacht Regina, ze wist eigenlijk niet heel erg veel van de situatie af behalve dat ze Kieran één momentje had gevraagd maar toen had hij het over de Hayswards en begonnen haar hersens zich vanzelf uit te schakelen zoals ze van nature deed als haar vader weer een speech af begon te steken over hoe vreselijk alle Hayswards waren, en tja... ze had het niet onthouden. Maar in ieder geval, Hannah was een Haysward en vast een lief meisje, hoor, en dus wilde Regina best wel aardig doen, maar ze moest eigenlijk vooral haar mond houden. "Kijk, ik wil mijn familieleden best wegsturen," begon ze, waardoor ze direct drie boze blikken naar zich toe geworpen kreeg, "maar dat krijg ik echt niet voor elkaar, hoor." Ze haalde haar schouders op, terwijl haar familieleden weer verder liepen en net deden alsof ze niet obsessief naar dit gesprek luisterden. "Dus ga jij nou maar doen wat je verder moet doen, ik let er wel op dat er niets gebeurd - RICHARD, ZET DAT NEER!" Haar broer mompelde iets over dat hij echt niets aan het doen was, hoor, eerlijk waar, en zette het kopje terug op het schoteltje waar hij bij hoorde.
  9. [1837/1838] Best regards

    Zou best dat het nog niet open was voor het publiek en zou ook best dat de Thorpes zich daar wat van aan trokken, maar natuurlijk niet. Ze negeerden alleen Hannah met zijn allen, ze haalden desnoods alleen hun neus omhoog en liepen haar voorbij terwijl ze haar straal negeerden en ondertussen roddelden over welke voorwerpen ter veiling echt waren of niet. Regina was waarschijnlijk de enige van hen die Hannah überhaupt ooit had ontmoet, en dat was nou precies het probleem, want het was een stuk makkelijker om de Hayswards blind te haten als je nauwelijks meer dan hun naam kende. Maar ze voelde zich bijna schuldig tegenover Hannah, die daar een beetje verloren stond. "We doen niets, hoor," besloot ze maar een klein beetje te 'helpen'. Ze liep niet naar Hannah toe, maar bleef op dezelfde plek (ongeveer twee meter verder weg) staan, met haar armen over elkaar geslagen. "We kunnen ons heus wel gedragen." "In tegenstelling tot de Hayswards," brak een broer van haar vrolijk in.
  10. [1837/1838] Over the edge of all our knowings

    Nee, duh, natuurlijk was hier uitpakken geen goed plan. Dat had ze toch gezegd? Regina rolde met haar ogen, ze had er altijd zo'n hekel aan als mensen haar tijd verspilden door dom te doen en laten we eerlijk zijn, zo'n 99% van de wereld deed dat. Het was blijkbaar moeilijk, hoor, om intelligent te zijn. "Hmm." Ze nam nog een slokje, teleurstellende wijn eigenlijk, wat wel te verwachten viel in deze slechte pub. "Kijk, het probleem is, ik ken die spreuken niet, dus als jij ze uitvoert moet ik er alsnog op vertrouwen dat je me de waarheid zou vertellen." En het basisprincipe van elke transactie was dat je er nooit op moest vertrouwen dat de ander betrouwbaar was, toch? "Hoe los je dat in het algemeen op?" vroeg ze, want het was toch een beetje Meghans probleem, niet waar? Maar Regina ging er ook vanuit dat Meghan geen antwoorden had en dat ze het zelf weer moest doen. Tragisch.
  11. [1837/1838] We need a failsafe

    Papierwerk, hoera! Ze kon het even niet laten om breed te grijnzen, hoewel het maar een hint was en niet zijn specifieke beroep. Dit moest ze eigenlijk vaker gaan doen bij het raden, eerst de grote gebieden en dan naar binnen werken... Ja, Regina vond pas op haar 25ste uit hoe dit soort raadspelletjes werkten. Sneu, hoor. "Werk je in de publieke sector?" was haar volgende vraag. Kijk, wat was ze toch intelligent. "Familiefeesten zijn moeilijk, hoor," grijnsde ze. "Al die verschillende mensen die je tevreden moet houden en je kunt niet zomaar zeggen 'zoek het zelf maar uit welke soort kip je wilt, idioot', want familie vindt dat je meer mag klagen." En haar ervaringen, tenminste. "Vrienden weten tenminste wanneer ze hun kop dicht moeten houden. Dus wat dat betreft..." Tja, maar in een bedrijf kwam dat ook voor... Je had eigenlijk iemand nodig die heel goed in staat was om de rest van de familie te vertellen dat ze idioten waren zonder dat mensen daar erg over begonnen te huilen. "Weg willen?" Verbaasd trok Regina haar wenkbrauwen op, want daar had ze daadwerkelijk nooit over nagedacht. "Nee, denk het niet. Het is soms wel een gedoe, maar vanaf jongs af aan voelt het al als mijn bedrijf." Daarvan weggaan zou toch voelen alsof ze een groot deel van haar eigen hart achter zou laten... "Hoezo, wilde je me een baan aanbieden?" lachte ze.
  12. Oh, was he, Henry? Was he really? "I don't know who raised you," Regina snapped back, putting her hands in her sides as if trying to make herself look bigger than she actually was, "but my parents raised me with the idea that you should respect your elders." Ouch, a little part of her heart just died inside, now that she had officially called herself old, but it didn't matter, because she would get coffee. "And I ordered first, so." "Um," they were finally interrupted, by the same young girl behind the counter. "I have a second cup here? Black coffee?" Regina hesitated for only a moment, then grabbed the coffee, slipping underneath Henry's arm, and ran.
  13. There was a lot of ways you could get Regina to listen to you. Okay, not really, but there was definitely an easy way to get her to stubbornly dig her heels in the pavement and refuse to give you anything and that was tread her like she was some sort of annoying child. As if! She didn't know who this little ass was, but she was Regina Thorpe, professor at law, and he needed to back off and get her her coffee. "I'd think not," she copied, in a tone that didn't exactly scream 'professor at law'. "How do you know you ordered before me? I'm pretty sure that you weren't even in the shop before I placed my order." She looked him up and down. "Did you even order? Or were you too busy talking to anyone who wouldn't listen to you?" Please. Teenage boys were so frustrating.
  14. Saturday the 17th of March 1838 - in the afternoon - a coffeeshop in Hogsmeade First of all, Regina wasn't very fond of Hogsmeade. Oh sure, it was an adorable little town, but Regina liked neither adorable nor little. She liked sprawling and big and getting lost if she took the wrong turn and shops that were open at odd hours of the day. In Hogsmeade, everything would close at exactly six o'clock and damn you if you needed a new stocking or a jug of milk or a new pen. Of course the pubs stayed open until later, but those were always crowded with teenage boys. Second of all, Regina wasn't very fond of teenage boys. They were loud, and obnoxious and frustrating and the example in front of her wasn't really much else. If phones existed in 1838, he would've been loudly talking into one of them, sharing his stories about his boring nights with one interested friend and a whole bunch of uninterested strangers. As he didn't have a phone now, he kept bothering the poor old woman next to him, with stories about his teachers, his fiancée, the trip they would take to Luxembourg... Blablabla. Regina just wanted her coffee, and she was stuck in Hogsmeade due to an appointment she wasn't looking forward to and if everyone around her could just shut up, that'd be great. "One large coffee!" The barista announced. "Black, no sugar, no cream." "Mine!" Regina claimed. At exactly the right time as that little brat. Private topic!
  15. [1837/1838] Over the edge of all our knowings

    "Oh, echt?" vroeg Regina, ongeïnteresseerd. Oh, dat was een act, hoor, als Regina iets was dan was het geïnteresseerd. Geïnteresseerd in het boek dat ze had besteld, geïnteresseerd in de vrouw die het boek voor haar had verzekerd, en geïnteresseerd in de vieze man tegenover haar die breed naar haar grijnsde, maar dan meer geïnteresseerd in dat ze hem in de gaten hield voor het geval hij dichterbij zou komen en minder geïnteresseerd in hem persoonlijk, want ze vond het fijn om met mensen naar bed te gaan die geïntroduceerd waren in het concept 'hygiëne', oké? "Hoe kun je verzekeren dat dit echt het boek is? Tenminste, ik ga er vanuit dat je hem niet zo wilt uitpakken, hier." Ze nam een slokje van haar drank terwijl ze naar het pakket knikte. Netjes ingebonden in oude kranten, alsof het niets bijzonders was. Net alsof ze een tweedehands schoen had gekocht. Of zoiets, Regina kocht haar schoenen nooit tweedehands.
×