Jump to content

Dorian Palagon

Griffoendor Vijfdejaars
  • Content count

    23
  • Joined

  • Last visited

About Dorian Palagon

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Sonja

Profile Fields

  1. Rail Away

    Ooh, Desmond had een spreuk! Gaaf! Nu waren de steentjes blauw en gaven ze een beetje af. Nou, dat zou wel loslopen, een beetje blauwe handen, dat was toch helemaal niet erg? "Ja, tien jaar," bevestigde hij met een knikje. "Misschien dat ik het nog een beetje zal weten te rekken, net als het huwelijk, maar echt. Het lijkt me allemaal vreselijk saai!" Ook Desmond vond het stom dat hij zijn eigen beroep niet mocht kiezen. Sommige zaken gingen eenmaal van vader op zoon, en Dorian was geneigd zich daar dan maar bij neer te leggen, maar niet zonder dat hij daadwerkelijk had geleefd. En ja, zijn vader kon hem vast dingen leren… slaapverwekkende zaken vooral. "Weet je, als ik hertog ben, dan geef ik gewoon vaak een bal. Of een tuinfeest. Of we doen ridderspelen! Dat is veel leuker dan gewoon een beetje belangrijk te gaan zitten zijn." Bij deze was Desmond uitgenodigd op een nader te bepalen datum. "Oké, ik ga alles blauw schieten," zei hij enthousiast, en nam de katapult over, waarna hij tussen duim en wijsvinger een steentje nam, richtte, en... Het steentje was nu wel een stuk glibberiger. "Wel alle Flubberwurmen!" Het steentje gleed weg, ketste tegen het raamkozijn - dus niet naar buiten - en Dorian ontving het verfbommetje terug tegen zijn voorhoofd. Nu was hij blauw. "Nou, ik heb eh, wat geraakt, geloof ik." Hij kon tijdens het openingsfeest maar beter tussen de Ravenklauwen gaan staan; het was tenminste hun afdelingskleur. Dan was het vast niet zo erg. "Nu jij weer!" riep hij. Samen blauw worden kon beter in de letterlijke zin, toch?
  2. It's safe, trust me!

    "Beter dan Terzielers? Werkelijk!" Als David het zei, dan was het zo. Hij was immers geen eerstejaars die al enthousiast werd van dansende ezelbloemen of hoe al dat onkruid ook heten mocht. Dorian lachte; "Nee, ik weet ook niet hoe Terzielers eruit zien. Het schijnt nogal angstaanjagend te zijn." Het had iets met de dood te maken, maar de lessen die op Zweinstein over Fabeldieren werden gegeven, waren nogal theoretisch en dus slaapverwekkend. Hij wist dus ook niet alles over Fabeldieren, en wist dus ook niet wat Griffioenen eigenlijk waren. Ja, halve vogels, iets met een scherpe snavel, en kon je erop rijden? Wat was eigenlijk het verschil tussen een Griffioen en een Hippogrief? Ach, alsof die informatie nog belangrijk zou zijn later als hij een doodsaaie hertog zou zijn. "Ik wil op alle vliegbare Fabeldieren hebben gezeten voordat ik deze school verlaat," verklaarde Dorian plechtig. Hij meende het! "Dus… Waar zijn ze?" In een stevige wandelpas naderde hij het bos, dat begon met wat jong groen, maar verderop waren de al wat dikkere stammen te zien. Op wat Boomtrullen na zag hij geen enkel teken van leven; zelfs het mos op de grond verraadde de sporen van een Fabeldier niet. Dat was ook niet raar als het dier in kwestie vooral zijn vleugels gebruikte om zich te verplaatsen. "Zouden ze hier -?" Plotseling werd zijn vraag afgebroken door een hevig gekrijs. "Ha! Dat klinkt goed!" Nee, Dorian was echt niet bang.
  3. It's safe, trust me!

    Er waren situaties waaraan Dorian gelijk kon zien dat ze zeer belangrijk waren. Eén van die situaties was als een afdelingsgenoot, David Stirling om precies te zijn, met een verhoogde hartslag en het daarbij passende ademtekort hem moest hebben. Het enthousiasme was op Davids gezicht te lezen, als was Dorian opmerkzaam genoeg om te weten dat het vast niet om een dansende Flubberwurm ging. Het moest iets spannends zijn. Griffoendors waren volgens de andere afdelingen doorgaans best roekeloos en zagen geen gevaar. Dorian wist er alles van want hij was uit hetzelfde hout gesneden. Gevaar betekende voor hem dat hetgeen hem getoond ging worden, een toegevoegde waarde had. Het was anders maar saai. "David, kerel, wat is er in het Verboden Bos?" vroeg hij terwijl hij zich gewillig mee liet trekken. Het moest toch wel de moeite waard zijn! Alleen het feit dat het bos Verboden was, zoals de naam al aangaf, gaf het woud een immense aantrekkingskracht voor degenen die van avontuur hielden. Griffoendors, dus. Zonder ook maar een moment te denken aan de regels die hij overtrad, rende hij David achterna. Had hij zijn katapult nog in zijn zak? Snel voelde hij in de binnenzak van zijn schoolgewaad. Ja, warempel! Dan kon hij Terzielers schieten. Of andere beesten, het lag er maar net aan. Niet dat zijn toverstok niet voldeed; hij had geen Zwakzinnig voor Verweer, maar steentjes schieten was gewoon leuker dan het produceren van een vloek. "Zit er misschien een Bostrol?" gokte hij terwijl hij David volgde. "Of nee, Terzielers! Dat hoorde ik pasgeleden, dat het hele bos vol zit met Terzielers! Nog véél meer dan Eenhoorns, zeggen ze." Hij kon ze alleen niet zien.
  4. [1838/1839] Het HAROLD-IS-HM-GEWORDEN-FEEST!!!

    "Een haai? Waar?" grapte Dorian toen hij het frêle roodharige meisje zag, en glimlachte haar toe. Valentina heette ze, dat wist hij, dus het was niet helemaal waar dat hij haar nooit zag staan. "Ga je ook mee het spookhuis in, miss Callahan?" vroeg hij haar. Ze leek ook wel een beetje benauwd, al was het Abigail die er pas echt oog voor had. Dorian wist niet wat Valentina bezielde, alleen dat ze erg vaak ziek was. Misschien was dat nu ook het geval. Met al die tweede- en derdejaars voelde het een beetje babysit-achtig, ware het niet dat hun afdelingshoofd een echte baby had en dat was volledig andere koek. Hij had eigenlijk niet verwacht dat professor Hastings mee zou gaan, het spookhuis in, en hem ook nog eens zou vragen of hij het eng vond. Met een glimlach haalde hij zijn schouders op. "Dat weet ik pas als we er weer uit zijn," zei hij quasi wijs. "Moet ik anders voorgaan om het te kunnen beoordelen?" Nah, het was niet feestelijk om alleen te gaan, maar alle Griffoendors waren wel gewend aan een beetje grootspraak. "Oh!" riep hij toen het skelet naar beneden viel. Bleef het daarna stil hangen of …? Natuurlijk, het was een spookhuis, gemaakt voor angst als entertainment, en dus kon het niet echt gevaarlijk zijn. "Het is net echt," zei hij als compliment aan Harold. Misschien was het ook wel een echt skelet. Waarom zou je immers een skelet namaken als er echte voor het grijpen lagen? Dat meisjes zich aan hem vastklampten vond hij niet erg en hij maakte er dan ook geen punt van. "Nee, dit is geen vampier," stelde hij Abigail gerust, en fluisterde er achteraan zodat Harold het niet zou horen: "We zouden eigenlijk zelf onze Hoofdmonitor moeten laten schrikken." Natuurlijk moest het leuk blijven; het was immers Harolds feestje dus hij moest erom kunnen lachen naderhand. Maar een geintje uithalen kon toch wel?
  5. Rail Away

    Ha, Desmond had een boom geraakt! "Super!" zei hij terwijl hij met Desmond meekeek. "Misschien moeten we de steentjes beheksen, zodat ze, weetikveel, met veel rook ontploffen als je iets raakt. Dan kunnen we het tenminste goed zien." Hij wist ook wel dat het vinden en onder de knie krijgen van een dergelijke spreuk op zijn minst een avondje in de bieb zou kosten, gevolgd door een oefensessie ergens buiten. Dat was niet erg: hij had een heel schooljaar de tijd! Tenzij Desmond er al een spreuk voor wist, want Ravenklauwen wisten vaak de nodige en ook de volledig onnodige dingen. Echter, of hij meer wist over Dreuzels dan Desmond, daar was Dorian niet zeker van. Er werd ook niet heel vaak over Dreuzels gesproken; meestal ging het over het weer, het eten, sport, huiswerk en de laatste tijd gingen gesprekken ook wel eens over meisjes. Dus of Dreuzels iets konden met toverdrankketels, wist hij niet. Hij knikte Desmond wel toe, toen hij Bezweringen een geschikter vak vond voor de rondleiding in de fabriek. Maar of Kelten nog bestonden… "Ik denk het wel. De Schotten zijn best een trots volk met echte tradities, maar zoals het heel vroeger ging, zo gaat het natuurlijk niet meer." Oh ja? Hoe natuurlijk was dat? Hij was nog nooit echt buiten het kasteel waar hij woonde geweest en wist dus enkel van het Dreuzelleven binnen de kasteelmuren. "Of tenminste… Dat eh… geloof ik dan maar," voegde hij er onzeker aan toe. "Eigenlijk wel confronterend dat ik over een jaar of tien hertog moet gaan worden, zonder dat ik weet wat Dreuzels allemaal doen op het platteland!" Hij moest nog vol aan de bak. "Hé, mag ik nog een keer?" vroeg hij wijzend naar de katapult. "Of wil je nog een steentje?"
  6. Rail Away

    “Oh, gaaf!” zei Dorian enthousiast toen Desmond een rondleiding voorstelde. “Misschien kunnen we dan zelfs bonuspunten voor krijgen voor eh… Bezweringen? Ik bedoel; die machines werken toch niet helemaal vanzelf?” Echt, hij had al heel erg veel Dreuzeluitvindingen gezien, maar nog nooit iets dat echt vanzelf ging. Dus moesten er vast en zeker tovenaars aan te pas komen om de boel te laten draaien. “Of Dreuzelkunde natuurlijk,” zei hij een stuk zachter. Dreuzelkunde vond hij best leuk, maar die mening deelde hij zo’n beetje met helemaal niemand, dus daardoor wist hij dat Dreuzelkunde suf was, net zo onnozel om te leren als Geschiedenis van de Toverkunst. Aww, Desmond wist niet of hij iets geraakt had. Hoe onfortuinlijk! Nu, ja, het was ook niet alsof ze eventjes van de trein konden springen om een dode vogel in het veld op te gaan rapen. “Geeft niks! We proberen er nog eentje,” en hij gaf Desmond het volgende steentje dat in zijn broekzak gezeten had. Ondertussen vroeg Desmond wie het uitgevonden zou hebben, die katapult. Tja, Dreuzels natuurlijk, want tovenaars hadden alleen een toverstok nodig om alles te krijgen wat hun hartje begeerde. Vraag was alleen… welke Dreuzels? “Hmm,” antwoordde hij nadenkend. “Ik denk… de Kelten. Je weet wel, de mensen die hier heel - heel lang geleden woonden en die ook de kilt hebben uitgevonden, en de doedelzak.” Tsja, je kwam uit Schotland of niet natuurlijk. “Ja, de Kelten in hun kilten, die wedstrijdjes vrouwsjouwen doen en daarna gaan dwergwerpen. Die zijn het vast geweest.”
  7. Rail Away

    Dorian glimlachte. “Ik zou het wel eens willen zien, hoor, een fabriek. Een kantoor niet; die zijn allemaal hetzelfde, denk ik.” Het lag er misschien aan of het een Dreuzelkantoor was, of eentje van een tovenaar. Daar zou toch waarschijnlijk wel een groot verschil in zitten. Echte machines leken hem daarentegen superinteressant. Hoe werkte het? Ging het wel eens mis? Wat voor mensen werkten er in een fabriek? Werkten er soms ook kinderen? Erg lang ging hij er niet over door; het steentjes schieten was stukken leuker en dus slikte hij al zijn vragen in. “Kijk, je houdt met je ene hand de katapult vast, en dan hou je het steentje hier vast, tussen je duim en wijsvinger. Hard knijpen, trekken en als je niet harder kan, laat je los.” Hij gaf de y-vormige stok met elastieken aan Desmond nadat hij het had voorgedaan en opende het raampje van de wagon. Zomerse septemberlucht waaide door de coupé, wat Dorian wel fijn vond omdat het voelde alsof hij met een zelfgemaakt karretje van een heuvel af sjeesde. “Ja... Naar buiten richten nu… en los!” Hij zou bijna achter het steentje zijn aangesprongen om te zien waar het bleef. “Raakte je wat?”
  8. Rail Away

    Ja, het was cool, maar wat was het eigenlijk? Dorian glimlachte. "Het is om steentjes mee weg te schieten, en dan kan je eens kijken of je een eend kan vangen. Of een kip. Kijk, zo, dan hou je een steentje vast en dan -pats!- schiet hij weg." Met zijn vingers hield hij een denkbeeldig steentje vast en deed voor hoe het moest. "Ik heb 'm zelf gemaakt, samen met een man die echt alles van hout kan maken. Een Dreuzel wel." Immers: tovenaars hadden magische manieren om steentjes naar duf gevogelte te schieten. "Ik denk trouwens dat je er ook een propje perkament mee naar de andere kant van de Grote Zaal kan schieten," lachte hij terwijl hij ging zitten. "Naar de lerarentafel." Hij knikte toen Desmond vroeg of hij een leuke zomer had gehad. "Niet veel anders dan alle andere zomers, maar ik heb wel leuke dingen gedaan. En jij? Ben je liever thuis of liever op school?" Stomme vraag eigenlijk; Desmond was een Ravenklauw, die werden altijd ongelukkig van een gebrek aan boeken. "Je vader heeft een fabriek, toch? Kom je daar wel eens in de vakantie?" Dat Dorian graag zijn vaders personeel lastig viel, hoefde niet te betekenen dat iedereen van zijn leeftijd dat deed. Ondertussen tastte hij in zijn jaszakken en vond - gelukkig - een handjevol kiezeltjes. Dat kon nog wel eens leuk worden! "Wil je het eens proberen?" vroeg hij toen hij de steentjes liet zien. "Dan schieten we ze uit het raam!"
  9. [1838/1839] Het HAROLD-IS-HM-GEWORDEN-FEEST!!!

    Er waren zaken die Dorians vader teleurgesteld maakten in zijn zoon. De hertog van Argyll verwachtte immers enig leiderschap van zijn zoon, aangezien bij een erfgenaam die eigenschap toch zo'n beetje aangeboren had moeten zijn, maar Dorian was geen Hoofdmonitor geworden. Hij was sowieso niet de opvallendste Griffoendor, al vond hij zichzelf best ridderlijk. Ridderlijkheid was echter een eigenschap die al zijn afdelingsgenoten hadden, dus was erin uitblinken nogal moeilijk. Zijn vader moest zich er maar bij neerleggen, vond Dorian, al twijfelde hij of hij zich als compromis dan maar als Klassenoudste zou aanmelden. Wat zijn vader eveneens wilde, was dat hij naar Harolds feest zou gaan, want sociale contacten waren belangrijk, vooral als je zelf nergens talent voor had. 'Niet wat, maar wie!' had de hertog gebulderd, waarmee hij bedoelde dat het niet uitmaakte wat je kon, maar dat het wel uitmaakte wie je kende. En dus was Dorian op het Hoofdmonitorfeest van Harold Silvershore, die er een hele uitdragerij van feestelijkheden op nahield. "Ik vind het wel cool, zo'n spookhuis!" zei hij enthousiast nadat hij het feestvarken gefeliciteerd had met zijn benoeming. Natuurlijk wist hij dat Harold geen ouderejaars had verwacht, maar als hij zijn aanwezigheid niet had gewild, had hij hem niet uit moeten nodigen. "Maar het is natuurlijk pas echt stoer als je in je eentje durft. Nietwaar, professor Hastings?" Al gaf zijn ridderlijkheid hem andere zaken in. "Of, miss Carrington, als u gezelschap zoekt en u geen bezwaar hebt?" Hij glimlachte het enthousiaste meisje toe. "Ik beloof u dat ik niet gillend weg zal rennen."
  10. Rail Away

    Ondanks dat Dorian geen hekel had aan zijn school, vond hij het jammer dat de vakantie voorbij was. Hij miste bij voorbaat vooral het personeel van het kasteel waarin hij woonde, want zijn familieleden waren van stand en dat leidde volgens Dorian tot een droomachtig leven. Het was niet echt, geacteerd of in ieder geval overdreven; de manier waarop zijn nichtjes door de gangen liepen was alsof er een glas water op hun hoofd stond waarmee niet geknoeid mocht worden. Prachtig, maar daar viel geen plezier mee te beleven. Dan kon hij beter naar de keukens gaan en samen met de dienstmeid een rat gaan proberen te vangen. Dat was hem trouwens gelukt, mede door het vakmanschap van de houtbewerker waarbij hij geleerd had hoe hij een katapult kon maken. Die zat nu in zijn hutkoffer, voor het geval er weer eens een voedselgevecht was in de Grote Zaal. Hoe dan ook was het eigenlijk meer een wisseling van kasteel en van kledij, van Argyll naar Zweinstein en van de kilt (bij officiële gelegenheden) naar het schoolgewaad. Want ook op Zweinstein, of zoals nu, tijdens de reis ernaartoe, ging Dorian het liefste om met normale mensen. Gelukkig waren er daar genoeg van. In de high-tech-trein schoof hij de eerste de beste coupé open en vond daar Desmond Thwaite, een leeftijdsgenootje uit Ravenklauw, rijk maar niet adellijk, met andere woorden: een compleet normale, doch ietwat prettig gestoorde jongen. "Hallo!" groette Dorian. "Heb je er bezwaar tegen als ik bij je in de coupé kom zitten? Ik heb een nieuwe katapult, dat moet je zien." Eens kijken of hij ook steentjes kon schieten vanuit de rijdende trein. ((OOC: Privé met Gianna!))
  11. [1837/1838] From the dining table

    "Engorgio," toverde Dorian met zijn stok gericht op een opscheplepel, die daarna ongeveer drie keer zo groot werd. Ha, het werkte! Paste de steel nu nog in de knoest van de Griffoendortafel? Yes! "Kijk, wij hebben een katapult!" riep hij trots, en met 'we' bedoelde hij alle jongerejaars Griffoendors, aangezien de ouderejaars aan de andere kant met sneeuwballen aan het gooien waren. Gek genoeg rekende hij zich nog tot de jonkies, dan kon je nog veel erger onverantwoordelijk gedrag vertonen. Immers: later als hij groot was, zou hij nog serieus genoeg moeten zijn. Hij spande de lepel, legde hem vol erwtjes en liet hem toen los. Een groene wolk vloog door de grote zaal en raakte toch minstens vier leerlingen. "Voltreffer!" lachte hij, om er vervolgens eentje te moeten incasseren: zijn hoofd werd geraakt door een sneeuwbal zo groot als een Beuker. "Wie deed dat! Ik zal 'm!" Rode kool was het volgende wat er in zijn geïmproviseerde katapult werd gelegd.
  12. Peer Reviewed Populariteitslijst december 1837

    Dorian Palagon - Asylynn Squigly Murdar - Piaras O'Hara - Harold Silvershore - Wren Puck Fox - Blanche Ingram Ayden March - Sara Saint - Damian Leigh - Maia de Liedekerken - Ant Dickson - Noah Leadley
  13. Don't trip please ~ les, alle jaren [1837]

    "In de wolken?" glimlachte hij. Ja, dat was hij zelf ook en hij vond het niet eens irritant. Jammer genoeg holden zijn schoolresultaten achteruit door al zijn dagdromen, maar dat mocht de pret niet drukken. Gelukkig was er bij geen enkel vak een Zwakzinnig als resultaat geboekt tot nu toe, maar dat kon nog komen natuurlijk. Te beginnen bij de dansles. Hij nam het mooie meisje bij de hand, legde zijn andere hand halverwege haar rug, zoals het hoorde, en deinde een klein beetje met de muziek mee om het ritme te voelen. "Dus eh… Lieve Asylynn," begon hij zijn uitleg. "De wals gaat van één - twee, drie, één - twee, drie. Ik zet een pas naar achteren (dat was immers de enige kant waar hij naartoe kon) en dan zet jij een pas naar voren en plaats je je voet tussen mijn voeten in. Dan kunnen we om elkaar heen draaien." Het was gevaarlijk en onwennig, maar Dorian was ervan overtuigd dat hij dit kon. Op een gewone dansvloer kon hij het toch ook? Hij moest de diepte aan beide kanten gewoon maar even wegdenken. Het ging precies voor een halve draai goed; kennelijk had hij Asylynn niet stevig genoeg vast en kon hij haar niet opvangen en ook niet hun beider evenwicht herstellen. "Ai!" zei hij nog, bijtend op zijn lip, en toen ging het heel snel. De val was pijnlijk, want hij kwam met zijn ene voet aan de andere kant van de dakrand, terwijl de andere reeds over de leitjes gleed en uiteindelijk volgde die voet natuurlijk wel, maar niet zonder een klap tegen zijn schaanbeen. Het dak was steil en de leitjes zaten niet allemaal even vast, dus trokken ze een spoor van vernieling. In een reflex drukte hij Asylynn tegen zich aan, haar hoofdje tegen zijn borst en hij rolde vier keer over haar heen toen ze de dakrand bereikten en er meedogenloos overheen kieperden. En nu? Kwam er ooit die beveiliging die het Schoolhoofd had aangelegd?
  14. [1837/1838] Openingsfeest: watch the queen conquer

    Ook al was Harold dan een Griffoendor en ook nog eens Klassenoudste, hij bleef dit jaar in ieder geval een tweedejaars, en Dorian had het oneerlijk gevonden dat de aanvaller in kwestie minstens in de vijfde zat. Over een grote rode neus had Harold honderd procent gelijk gehad, maar het was nogal een gok om daar iets over te zeggen. Ach ja, Harold moest het nog leren om tact te gebruiken bij zijn dagelijkse communicatie. En daarbij ontbrak het de Zwadderaar, die professor Hastings meneer Higgs noemde, aan humor en incasseringsvermogen. "Dank u, professor," zei Dorian toen zijn neus werd hersteld en hij bovendien een prachtig schoon zakdoekje van haar kreeg. Daarbij kreeg hij ook nog eens vijf afdelingspunten! Een grote glimlach bolde zijn wangen. Jammer dat hij nu wel mee moest lopen. "Professor Hastings," probeerde hij voordat ze goed en wel de zaal uit waren. "Het berust allemaal op een misverstand. Ik geloof dat meneer Silvershore nu al geleerd heeft dat hij eigenlijk beter eerst kan nadenken voordat hij wat zegt, en dat meneer Higgs geleerd heeft dat hij eigenlijk beter eerst tot tien moet tellen voordat hij gaat slaan." Dorian gaf Harold een waarschuwende ennumoetjejemondhouden-blik, want anders zou het de situatie verergeren en zaten ze straks de hele avond in een kantoortje. Hetzelfde gold ook voor Higgs, want Dorian was iemand die woord hield en hij zou hem dus wel degelijk in een boom hangen als hij niet meewerkte. "Dus we kunnen gerust het feest hervatten," vond hij. "U heeft het goed opgelost!" Ja, Griffoendor +5 en Zwadderich -10. Het schooljaar begon goed! Dat was wel een compliment waard. @Thomasin Hastings @Harold Silvershore
  15. [1836/1837] Riddikulusly falling for you

    "Ja, hij is streng," bevestigde Dorian toen Asylynn haar vermoedens omtrent zijn vader uitsprak. "Als jouw vader niet streng is, wil ik hem graag eens ontmoeten," voegde hij er met een lachje aan toe. Ze had misschien wel gelijk; ongelukken gebeurden nu eenmaal op een magische school. Moesten ze dan nu maar direct naar hun lessen hollen? Was het niet beter om deze les te laten vallen en het volgende lesuur pas hun taken als scholier weer op te pakken? Normaal gesproken was hij geen piekeraar, maar nu dacht hij ineens na over wat hij moest doen en moest zeggen, vooral toen ze vroeg naar wat hem af zou leiden van het Boemanincident. Hij grinnikte en genoot van haar hoofd op zijn schouder en kon het niet laten om zijn wang langs haar haren te knuffelen. "Jij valt onder de dingen die ik leuk vind, dus je bent een perfecte afleiding." Het was een antwoord dat recht uit zijn hart kwam in plaats van uit zijn gedachten. "Dus ik wil alles van je weten!" Hij nam haar op een armlengte afstand, bewonderde haar en kon niet stoppen met glimlachen. "Waar woon je en wat voor familie heb je? En voel je je thuis in Huffelpuf en wat doe je tijdens vakanties? Wat zijn je beste vakken en welke vakken vind je stom? Dat soort dingen." Dat hij nog maar lang, of in ieder geval tot het volgende lesuur, naar haar mocht luisteren. Het was een eenvoudige wens van een eenvoudige jongen-met-status, en er was nog geruststellend veel tijd voor gecompliceerde zaken zoals het hertogschap en een ongelukkig gedwongen huwelijk. Nu met Asylynn aan zijn arm, die hij stilzwijgend uitnodigde voor een wandeling door het kasteel, leek de toekomst ineens niet zo ontzettend belangrijk.
×