Jump to content

Rory Duncliffe

Griffoendor Eerstejaars
  • Content count

    25
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    1

Rory Duncliffe last won the day on June 11

Rory Duncliffe had the most liked content!

About Rory Duncliffe

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    VTP
  • Naam
    Maxime

Profile Fields

  • IC leeftijd
    12
  1. Zijn afdelingshoofd gaf nu heel wat opties die hij zou kunnen gaan kiezen in de derde. Dreuzelkunde, Voorspellend rekenen, Heelkunde, de anderen die hij al ongeveer was vergeten... Hij wist dat hij gewoon de nuttigste zou gaan kiezen. Heelkunde klonk nuttig, dan kon hij mensen gaan helpen en als er thuis dan iemand gewond raakte, kon hij diegene helen. Tenminste, dat leek hem het meest logische van wat er met dat vak gegeven zou gaan worden. Dreuzelkunde klonk ook wel prima, want de kans was toch heel groot dat hij weer naar zijn familie zou gaan na de schooltijd, dus dan was het misschien wel logisch om dat vak te kiezen. Leer der Oude Runen klonk... moeilijk en hij had er eigenlijk geen beeld bij van wat het zou kunnen inhouden, net als bij Voorspellend Rekenen. Duelleren klonk alsof het niets voor hem was, dus dat zou het sowieso niet worden. Waarzeggerij en Verzorging van Fabeldieren klonk goed, maar het was misschien niet zo nuttig voor later. "Ik zou dan denk ik voor Heelkunde en Dreuzelkunde kiezen," zei Rory tegen zijn afdelingshoofd. Hij voelde zich alleen maar een klein beetje schuldig dat hij geen Duelleren zou gaan kiezen, omdat professor Hastings de docent was en hem nu die vraag stelde. "Maar ik weet niet welke vakken het meest nuttig zouden zijn voor mij," gaf hij ook toe. Nou ja, meest nuttig voor een persoon die na Zweinstein meteen een baan zou moeten vinden om al het schoolgeld terug te kunnen verdienen. Nadat professor Hastings een hap had genomen van haar koekje, nam Rory ook een voorzichtige hap. "Nou, alles is zo groot en het is zo nieuw..." Hij pauzeerde even. "En ik mis thuis wel. Ik kon niet terug in de kerstvakantie, omdat dat te duur is." Een treintocht naar London en daarna nog wat tochten met de koets en dan nog een boottocht en dan nog een koetstocht en dat dan nog een keer aan het eind van de vakantie, was niet te betalen voor hem. Hij had wel gehoord dat je kon leren verschijnselen op Zweinstein, en dat leek hem dan wel weer handig, want dan kon hij heel makkelijk overal naartoe gaan. Verder had hij wel heel wat vragen, maar hij wist niet hoe hij het moest stellen. Nou ja, dat was het niet eens, hij wist niet of het wel handig was om te vragen. Maar hij deed het toch, omdat de docente zei dat wel kon. "Hoe oud moet ik zijn om overal magie te gebruiken? En hoe lang moet ik sowieso hier op school zitten voordat ik een baan kan nemen?" En daarna werd hem nog gevraagd of hij vrienden had gemaakt. Nou, eh, niet echt. Er waren heus wel mensen die aardig tegen hem waren geweest het afgelopen schooljaar! Maar het was niet dat hij iemands favoriete persoon was. Of in de top drie van favoriete personen stond. Of de top 100. Nee, hij had het idee dat men hem tolereerde en hem wel aardig vond, maar niet echt vrienden met hem wilde zijn. Aan de andere kant, geef hen eens ongelijk. Maar hij wist wel dat Zweinstein een stuk fijner zou zijn als hij vrienden zou hebben. "Nee, eigenlijk niet echt, ik heb ook niet gekeken naar de extra vakken, want de vakken die ik nu heb zijn al moeilijk genoeg..." Hij had ook liever gehad dat hij de stof wat sneller op zou pikken, want als dat zo zou zijn geweest, was het ook wel makkelijker om een extra vak te nemen, of een hobby op zich te nemen. "Maar ik wil wel kijken naar de clubs enzo." Misschien moest hij er ook bij vertellen dat hij nog niet eens een echte hobby had. Oeps.
  2. [1837/1838] This will be a total disaster <3

    De twijfels of Griffoendor wel de goede afdeling voor je karakter was, is niet geheel nieuw voor mij. Bijna elk karakter dat op dit moment naar Zweinstein gaat is ingedeeld in een afdeling die waarschijnlijk niet helemaal bij hen past, maar ik heb zelf niet heel veel zin om alles over te zetten, dus mijn karakters moeten er maar mee gaan leven. Zo zou Rory perfect bij Huffelpuf passen en hopelijk gaat hij in de toekomst wat meer bij Griffoendor passen dan dat hij nu doet. Maar, daar gaat mijn post niet om. Dit is een comeback van mij met posten (hoop ik, toetsstress verhoogt mijn postcount vaker dan dat zou moeten). Dus. Vragend keek Rory naar de Klassenoudste. Hij dacht dat hij het wel duidelijk had gemaakt dat hij een deel van een tweeling was, maar hij gaf Harold het voordeel van de twijfel. Het zou best kunnen zijn dat twee mensen in hetzelfde gezin op dezelfde dag geboren waren. De kans was niet echt heel groot (nou ja 1/365) maar het kon wel. "Nee, ze mocht hier niet naartoe..." legde hij uit. Hij had de kleine hoop dat hij geen strafwerk zou krijgen, maar toen er werd verteld dat het geen goed excuus was, werd die hoop meteen neergehaald. Daarnaast keek de jongen hem aan met een strenge blik en daar kon Rory al helemaal niet tegen. Hij probeerde ook de blik te ontwijken van zijn Klassenoudste. Maar gelukkig mocht hij wel het opsturen! Alleen had hij nog steeds geen uil en wist hij niet of het wel zo handig was om een uil te sturen naar Ierland, maar dat was een probleem voor later, want eerst moest hij strafwerk doen. Een heel scala aan nachtmerrie-strafwerken gingen door zijn hoofd en het uiteindelijke strafwerk was nog niet eens helemaal zo erg. Oh, dingen schoonmaken zonder magie. Rory's humeur werd iets beter. Hij was bang dat hij strafregels moest schrijven of dat hij magie moest gebruiken ofzo, maar gelukkig kon hij de dingen vermijden die hij niet kon. "Oké, ik zal er meteen aan beginnen, meneer. Moet ik nog iets gebruiken?" Zoals soort van, een dweil, of iets anders? Want hij wilde heel snel aan de slag zodat hij geen strafwerk hoefde te doen wat hij echt erg zou vinden.
  3. Innocence died screaming, honey.

    Iets waar Rory niet aan kon wennen, waren de hoeveelheid verandering qua leraren, afdelingshoofden en wat dan ook. In de wandelgangen had hij al wat gehoord van leraren die kwamen en gingen en dat er soms een verbetering was, maar vaak kwam er een incompetentere leraar. Of een engere, in dit geval. Maar in principe hoefde je daar niet aan te wennen, want tja, het gebeurde gewoon, of het nou handig was of niet. Maar nu was er dus een nieuwe leraar voor Verweer tegen de Zwarte Kunsten en eigenlijk vond Rory het wel jammer dat de vorige docent weg was gegaan. Niets moeilijks, niets onverwachts. In de klas werd dan wel eens gemopperd dat de lessen saai waren geworden, maar daar had hij dus helemaal geen problemen mee. Het was simpel en fijn en hij kon alles volgen en de docent was aardig. Maar deze docent was eng. Nog enger dan de andere docenten die hij eng vond. Dit was een heel nieuw level aan engheid. Toen de deur werd dichtgesmeten kroop Rory ineen. Hij schrok van het geluid en het was meteen waar hij zich de docent van zou gaan herinneren. Hij dacht na in welk jaar hij dit vak kon laten vallen... Oh wacht, dat was pas in de vijfde, dan had hij er niets meer aan. Dat betekende dan dat hij maar ermee moest gaan leven, dat hij zo'n intimiderende docent had. En Boreas, was dat dan echt nodig? Rory wilde helemaal niets weten over de docent. Het liefst wilde hij gewoon naar een ander vak gaan, waar hij een normale, aardige docent had en waar hij goed in was. Hij had een keer doorgekregen dat je de docent niet moest aankijken als je niet de beurt wilde hebben. Dus Rory keek heel geconcentreerd naar zijn boek van Verweer tegen de Zwarte Kunsten, terwijl hij nogal nerveus begon te worden door de hele sfeer in het lokaal. Als hij dan naar een school moest worden gestuurd, kon hij dan niet naar een gewone school gaan?
  4. Het liefst wilde Rory gewoon de kennis hebben die hij nodig had om een fatsoenlijke baan te hebben. Naar school gaan wilde hij eigenlijk niet, want hij wilde zich nu al meteen nuttig maken. Helaas werkte het niet zo. Eerst moest hij vijf lange jaren met enge docenten en moeilijke huiswerkopdrachten overleven. En toen hij hoorde dat er afdelingshoofdgesprekken waren, had hij zich meteen daarvoor opgegeven. De meeste docenten die hij had vond hij doodeng, maar professor Foulkes-Davenport-Hastings, oftewel professor Hastings, had hij niet gehad. Het enige wat hij wist over haar was dat ze een jongen uit de Grote Zaal had gesleurd nadat die zich had misdragen. Niet dat dat heel erg hielp met zijn visie van haar, maar het was ook de schuld van de jongen die zich aan het misdragen was en dat zou Rory nooit doen. Maar er waren andere docenten die wel heel eng waren. De docenten die naar een giftuin gingen, of zich met explosies bezighielden of gewoon doodeng waren. Maar toen hij voor haar kantoor stond, werd hij toch nerveus. Wat als hij het helemaal niet goed deed op school? Of wat als men over hem klaagde? Of wat als hij van school werd gestuurd? Maar nee, het bleek gewoon een kennismakingsgesprek te zijn. Dat was dan weer een meevaller. En sowieso, hij had zich opgegeven hiervoor, dus achteraf gezien was het ook stom om te denken dat hij in de problemen zat. Gelukkig vertelde de proffessor wat over haarzelf. Dat scheelde, want zo interessant was Rory's leven toch niet en hij wilde inderdaad niet al te veel vragen in een keer op hem af krijgen. Hij was al geïntimideerd genoeg door de school en alles. "Thee is prima," zei hij. Rory wilde echt niet al te luxe eten en drinken. Hij pakte ook voorzichtig een koekje van de schaal. Hij had niet de intentie om er meer te pakken en in de eerste instantie begon hij ook nog niet te eten van het koekje. De professor vertelde dat ze les gaf in duelleren en meteen voelde Rory zich wat schuldig, omdat hij zeker wist dat hij dat vak niet zou gaan kiezen. "Zijn er meer vakken waar je in de derde voor kan kiezen?" Hij moest wel de nuttigste gaan uitkiezen, die hij later wel kon gebruiken. Want Rory ging er maar niet vanuit dat hij ooit in een duel zou komen. En het hele idee van duelleren vond hij maar eng en naar. "Ik voel me nog niet helemaal thuis hier, eigenlijk nog helemaal niet echt... Het is allemaal zo groot en ik kan soms door de bomen het bos niet meer zien," gaf Rory beschaamd toe. Dat kon hij hier toch wel zeggen? Hij speelde even ongemakkelijk met zijn koekje, terwijl hij naar de grond keek. Hij schaamde zich er wel voor, want er zouden vast veel meer mensen zijn die zijn plaats wel in zouden willen nemen op Zweinstein. En daar voelde hij zich ook weer schuldig over.
  5. [1837/1838] Please, Merlin, what was I thinking?

    Rory wil praten met een docent die hij niet eng vindt en hij hoopt dat Thomasin niet eng is en hij heeft niet echt een voorkeur voor een datum of tijdstip
  6. [1837/1838] This will be a total disaster <3

    Het was pas een maand geleden dat Rory op school kwam, dus natuurlijk had hij het regelboek nog niet gelezen. En dan, als hij had geweten dat er überhaupt een regelboek was, had hij het nog niet gelezen, omdat hij lezen eigenlijk haatte. Hij was er heel slecht in en hij kon pas maar een jaar lezen. De helft van de woorden zou hij niet begrijpen en dat was heel erg frustrerend voor hem. Maar je kon ook eigenlijk niet van Rory verwachten dat hij een heel regelboek had gelezen en uit zijn hoofd kende. Dus nee, hij wist niet wat hij wel en niet mocht doen. Nou ja, stelen mocht niet, dat wist hij wel. In de fabriek werd hem ook verteld dat hij niets mocht stelen, want dan zou hij ontslagen worden. Maar zou hij hier ook van school gestuurd worden? Door dit? Wist hij veel dat er helemaal geen regel daarvoor was. "Het was niet de bedoeling om de regels te breken! Ik... ik... ik wilde..." Niet de schande van Griffoendor zijn. Geen regels breken. Gewoon dingen leren op school en denken aan zijn familie. Niet regels breken en daarvoor gestraft worden. Puntenaftrek was misschien wel de beste straf dat hij kon hebben, want Harold was ook een Griffoendor, dus hopelijk zou hij niet punten van zijn eigen afdeling aftrekken. Maar daarna kwamen de strafwerk en nablijven en dat wilde Rory eigenlijk voorkomen. "Sorry! Ik wilde niet de regels breken, maar mijn zus is vandaag ook jarig en ik wilde haar wat geven, maar het is verder niets hoor! Ik wil het wel terugbetalen!" Van welk geld? Eh, dat was niet het punt hier. Het punt was dat hij geen strafwerk wilde hebben en dat hij snel ver weg van de klassenoudste wilde zijn.
  7. [1837/1838] Eerste & tweedejaars: Don't eat the plants

    Het was een van de eerste dagen dat Rory op Zweinstein zat en dit alles had hem nog niet echt overtuigd. In de zin van, redenen om hier gelukkig te zijn. Alles was zo groots en niets leek op wat hij ooit had gezien. Hij had vakken die hij nog nooit had gehad en er waren zo veel mensen en hij probeerde ze allemaal te vermijden. Daarnaast werd hij al gek van alle theorielessen die hij kreeg. Dus een uitstapje naar een plantentuin was een mooie afleiding. Maar toen ze er waren, kregen de leerlingen meteen te horen dat het allemaal giftige planten waren, die ze niet moesten gaan likken, eten of aanraken. Nou ja, dat hoefde je niet twee keer te zeggen tegen Rory. Want meteen was dit uitje voor hem verpest. Moest dit allemaal zo zijn? Kon hij niet gewoon weer teruggaan naar Zweinstein (dit was de eerste keer dat hij verlangde om naar Zweinstein te gaan, maar dat zegt nou niet heel veel). Maar gelukkig waren er volwassenen, die hopelijk wel verantwoordelijk waren. Maar helaas was dit Zweinstein en op elke andere normale school zou je niet naar een giftuin gaan met elf- en twaalfjarigen, tenzij je de kiddo's echt heel erg haatte. "Meneer Graham, mag ik ook met u mee?" Hij wilde bangerikken in zijn groepje, hier is er een. En het was fijn dat hij de aandacht bij iemand anders had, want dan hoefde hij verder niet veel te doen en gewoon kijken hoe anderen met de gifplanten om gingen.
  8. [1837/1838] Openingsfeest: watch the queen conquer

    Het duurde niet heel lang voordat Rory werd opgemerkt door een afdelingsgenoot. Een oudejaars kwam naast hem zitten en vroeg of Rory zijn naam was. Hij knikte bevestigend, want hij kon even niet uit zijn woorden komen. Op dit punt was iedereen nog eng en zeker grote mensen waren eng. Sorry Wren, maar op dit moment was je ook nog doodeng. Dankbaar nam hij de beker met sap aan. Het rook al vreemd en hij had het nog nooit eerder gezien. Voorzichtig nam hij een slok en het bleek nog lekker te zijn ook. Wat begon als een voorzichtige slok, eindigde in dat hij alles in een keer op had gedronken. Hij had niet beseft dat hij zoveel dorst had. "Bedankt," piepte hij, terwijl hij zijn tranen probeerde weg te vegen. Rory luisterde naar Wren, die al in de zevende zat. En ze had dus ook hetzelfde probleem gehad als dat hij nu heeft. "Ik ben Rory Duncliffe," stelde hij zich voorzichtig voor. "Zal dit ooit wennen? Zoveel eten, zoveel mensen, magie..." Hij voelde zich al een beetje beter door Wren, maar ja, hij had niet het idee dat hij hier ooit thuis zou voelen. @Wren Puck Fox
  9. [1837/1838] This will be a total disaster <3

    Rory keek op naar de grotere jongen en naar zijn Klassenoudstebadge. Nou ja, Harold moest zijn groeispurt nog hebben, maar Rory was nog net geen hobbit, dus ja, in Rory's ogen was Harold heel groot. En heel erg intimiderend. Zelfs zonder zijn Klassenoudstebadge was hij al intimiderend geweest. Maar hey, voordat Harold een te grote zelfvertrouwenboost zou krijgen, iedereen die een toverstok had, tien centimeter groter was of die zijn stem verhief was al eng. Dus dat was eigenlijk bijna de hele school. Daarom hoopte Rory dat hij niemand tegen zou komen, wat niet was gelukt. En hij had dus de pech om een klassenoudste te vinden. Hij raapte heel snel zijn taartje op en probeerde het achter zijn rug te houden, ook al was het nutteloos, omdat de andere jongen het had gezien. "Nee," piepte hij weer, terwijl zijn wangen rood werden. Dit was misschien een van de weinige keren dat hij had gelogen en hij was er dus heel slecht in. "En ik weet niet hoeveel strafwerk erop staat..." stotterde hij daarna. Hij had al vaak gehoord van mensen dat ze strafwerk hadden gekregen van een of andere stomme klassenoudste, hoofdmonitor of leraar, maar zelf wilde hij dat heel erg graag voorkomen. Rory was al veel van zijn tijd kwijt aan huiswerk maken en spreuken te leren, dan kon hij het helemaal niet hebben om daarnaast nog strafwerk te doen. "Geef me asjeblieft geen strafwerk, meneer."
  10. 26 september 1837 - 's avonds Vandaag was een speciale dag voor Rory, tenminste, dat was wat iedereen ervan vond. Vandaag was hij twaalf geworden en dat had hij grootser gevierd dan voorgaande jaren. En met grootser bedoelde hij natuurlijk dat er dit keer wel genoeg eten was. Niet dat hij het echt ging vieren namelijk. Hij kende bijna niemand en iedereen was doodeng. De lessen waren moeilijk en het huiswerk onmogelijk. Hij kon pas bijna een jaar lezen, hoe moest hij al deze moeilijke dingen weten? En dit was nog niet eens de eerste maand! Hij zou vast en zeker de slechtste tovenaar ooit worden en vandaag hielp het zeker niet, want het was zijn verjaardag. Zijn verjaardag betekende ook Katherine's verjaardag. En hoewel hij heel veel voedsel had gegeten bij het avondeten, zorgde dat er alleen maar voor dat hij zich nog slechter voelde dan normaal. Voor hem was het dinsdag, een dag waar hij verschillende spannende vakken had, maar voor haar was het een gewone werkdag, niet anders dan welke andere dag dan ook. En terwijl hij van een avondmaal kon genieten, had zij niets te eten. Dus Rory had bij het toetje een pompoentaartje gepakt en in zijn mantel verstopt, met de intentie om het die nacht op de een of andere manier op te gaan sturen. Niet dat hij een uil had, of wist waar hij een uil kon lenen of uberhaupt waar de uil naartoe moest, maar het was een idee en hij kon het altijd wel gaan proberen. Hij wist nu ongeveer waar de Uilenvleugel was en misschien kon hij wel een uil tijdelijk stelen. Maar op weg naar de uilenvleugel botste Rory per ongeluk tegen iemand aan. "Sorry!" piepte hij, terwijl het pompoentaartje uit zijn handen viel. "Het is niet wat je denkt wat het is!" OOC: Met Gianna <3
  11. [1837/1838] Openingsfeest: watch the queen conquer

    Toen Rory de Grote Zaal binnenliep, had hij al bijna spijt gekregen. Sowieso was de lol ervanaf gegaan toen het duidelijk werd dat hij helemaal alleen hier zou zijn. Samen met de andere eerstejaars zou hij gesorteerd worden. Hij had al wat informatie gekregen van de vrouw die hem door de Wegisweg had gesleept. Vier afdelingen. Rood, groen, geel, blauw. De namen had hij niet onthouden, want die waren zo moeilijk en er waren zoveel dingen die hij moest leren. En elk huis stond voor iets, zoals dapperheid, slimheid, sluwheid en aardigheid. Maar zelf had hij geen idee welke eigenschap bij welke kleur hoorde. Nerveus stond hij voor de grote tafel, waar blijkbaar de leraren aan zaten. En ze zaten niet eens op gewone stoelen, maar nee, het waren tronen. En een heel aantal leraren hadden zich ook verkleed en Rory voelde zich meteen geïntimideerd daardoor. Hij had de memo (memo Maxime, niet meme) gemist dat iedereen zich mocht verkleden en dat het een themafeest zou zijn. Eerste indruk bleef altijd wel hangen, dus de indruk dat iedereen groot was, de leraren een troon hadden en dat iedereen er als een koning of koningin uitzag, was niet heel erg bevordelijk voor Rory, die nogal bang was voor dit alles. Toen werd zijn naam geroepen en werd de sorteerhoed bij hem opgezet. De halve school keek naar hem. De rest van de leerlingen leek eerder geïnteresseerd te zijn in hun tafel, de plafond of in elkaar. Hij had nog nooit zoveel leeftijdsgenoten bij elkaar gezien en daarnaast was er ook nog een hoed op zijn hoofd, die tegen hem ging praten. Ravenklauw en Zwadderich waren uitgesloten en er werd even getwijfeld tussen Huffelpuf en Griffoendor. Rory, niet wetende wat het allemaal precies betekende, vroeg aan de sorteerhoed of hij gewoon snel gesorteerd mocht worden, want hij wilde echt heel graag weer weggaan uit het middelpunt van de aandacht. "Dan wordt het Griffoendor!" riep de sorteerhoed en Rory vluchtte bijna weg van het krukje en snelde naar de hardst juichende tafel toe. Toen hij neerplofte, keek hij de tafel rond. Hij zat dus in de rode afdeling. Maar toen de sorteerceremonie over was en iedereen met elkaar ging praten, voelde hij zich eenzaam. Hij kende niemand, hij kende niets van deze magische school en deze magische wereld en zus was er niet. Nee, zij was waarschijnlijk nu hard aan het werken terwijl hij hier kon zijn. Hij wilde gewoon dat Katherine wer was. En toen er ook nog een gevecht in de buurt van hem uitbrak, werd het hem allemaal gewoon te veel. Er sprongen tranen in zijn ogen, die hij probeerde weg te vegen. Maar elke keer als hij ze wegveegde, kwamen er weer nieuwe tranen bij. Hij wilde zich niet zo miserabel voelen, want hij wist dat hij nu op een goede plek was. Maar hij was wel alleen en hij kon het gewoon niet van hem afzetten dat hij zo alleen was en dat hij zijn zus pas in de kerstvakantie weer kon zien.
  12. Persoonlijk Topic Dump

  13. [1836/1837] The story counts, not the horrible title

    Bijna een week na het gesprek, midden in de nacht, werd Rory wakker gemaakt door zijn ouders. “Morgenochtend breng ik je naar je eerste les,” fluisterde zijn moeder. “En Katherine?” vroeg Rory daarna, maar hij kreeg geen antwoord op die vraag. “Ga maar snel slapen, je hebt een goede nachtrust nodig.” OOC: Einde!
  14. [1836/1837] The story counts, not the horrible title

    Omdat hun ouders nog geen beslissing hadden gemaakt over wie mee mocht en wie niet, ging de tovenaar weg. Alles zou geregeld worden, dat een van hen privélessen zou krijgen en dus in een jaar alles zou leren, dus het lezen en schrijven en basisrekenen en andere vakken. Maar wie? Dat wist nog niemand. Er gingen een paar dagen overheen en het leven ging gewoon door. Rory en Katherine praatten er niet meer over, want ze wisten dat ze uit elkaar zouden worden gehaald en dat wilden ze allebei niet. Ook wisten ze allebei dat ze zelf heel graag zouden willen gaan, maar dat de ander dat ook wilde. Gingen ze voor de oudste? Dan was dat Katherine. Gingen ze voor de jongen? Dan was dat Rory.
  15. [1836/1837] The story counts, not the horrible title

    Deze zin sloeg als een bom in. Het gesprek viel weer stil. Walter legde meteen uit dat er beurzen waren en andere dingen, maar toen zei Rory’s vader dat ze geld nodig hadden om te overleven en dat ze het dus niet konden hebben dat Rory en Katherine een heel jaar weg waren. Dat zou te veel problemen veroorzaken met de financiën. Hun broertje en zusjes waren nog veel te klein om te gaan werken, dus er moest iemand achterblijven om geld op te blijven halen.
×