Jump to content

Quentin Kane

Dit is Geen Partij
  • Content count

    29
  • Joined

  • Last visited

    Never
  • Days Won

    1

Quentin Kane last won the day on April 23

Quentin Kane had the most liked content!

About Quentin Kane

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    DGP
  • Naam
    Gianna

Profile Fields

  1. Maandag 12 februari 1838 - 's avonds laat - buiten een bar Op zich was het niet zo handig dat Quentin ten eerste dronken was op een maandagavond terwijl hij de volgende dag een belangrijk experiment moest doen en het was ook niet zo heel handig dat hij dronken was op de Wegisweg en hij dus nog eerst naar zijn studentenkamer zou moeten verschijnselen, maar soms maakte je nou eenmaal van die domme beslissingen terwijl je nog sober was in de volle overtuiging dat je dronken zelf er wel mee om kon gaan. Hahahahaha. Daar had Quentin nu dus mee te maken. Hij was te dronken om te verdwijnselen (dronken genoeg dat hij zijn toverstok niet uit zijn zak kon halen, tenminste) en te koppig om naar het huis van zijn ouders te gaan en niet sober genoeg om zich te realiseren dat er zoiets bestond uit ontnuchteringsdrankjes, dus terwijl hij aan zijn zak zat te trekken zwalkte hij een beetje door de straten heen en zo kwam hij plotseling in botsing met iemand anders. "Kijk toch uit," mompelde hij geërgerd, maar toen zag hij een beetje in het slechte straatlicht dat de andere persoon een hand te weinig had. Quentin kwam direct tot de meest logische conclusie die hij dronken kon bedenken: dat was gebeurd toen hij tegen de man was opgebotst! "Het spijt me!" riep hij verontschuldigend uit en hij greep naar de plek waar tot vijf seconden geleden nog een hand had gezeten. Dacht hij. "Ik wist niet dat je zo fragiel was! Wat moet je nou zonder hand?" Er was maar één logische vervolgstap: Quentin begon hard te huilen. Met @Grigor Rhydderch!
  2. [1837/1838] Maybe September

    Was er iemand die ooit nee kon zeggen tegen Elaine? Want Quentin kon het niet, hoe meer ze naar hem keek met die stralende glimlach, hoe meer de rest van de wereld verbleekte bij het zien van hoe gelukkig hij haar kon maken, en hoe meer het enige wat er toe aan deed was dat Elaine altijd zo bleef glimlachen. Was niet moeilijk, behalve als ze ineens het idee had dat ze niet aan je verwachtingen kon voldoen was Elaine over het algemeen behoorlijk gelukkig, maar toch wilde hij er voor zorgen dat ze zich nooit ergens rot of vervelend over hoefde te voelen. Jammer eigenlijk dat hij niet met haar was getrouwd. "Dan zullen we dat snel doen," grijnsde hij naar haar en omdat hij het niet helemaal kon laten boog hij voorover om haar kort een kusje te geven. "En dan hebben we de rest van de middag voor ons alleen. Je hoeft niet vroeg thuis te zijn, toch?" Hij keek haar smekend aan, kon ze niet negeren dat Daniel Foulkes-Davenport bestond?
  3. [1837/1838] Maybe September

    Hmmm, dus of de drukke wegen waar iedereen hen kon zien, of de kleine steegjes met veel meer privacy. Goh, wat zou Quentin toch ooit kiezen! "Laten we dan eerst het moeilijke doen," grijnsde hij naar haar en hij pakte subtiel haar hand vast. Haar huid was altijd zo zacht, hij kon er geen genoeg van krijgen en het was echt schandalig dat meisjes zoveel kleding moesten dragen in het openbaar. Daar konden wel een stuk of tien lagen vanaf, toch? "Jammer dat we hem niet mogen uittesten op van die rustige landweggetjes," fluisterde hij in haar oor. "Jij, ik en niemand om ons heen voor tien mijl." Klonk als de hemel.
  4. [1836/1837] Something brewing here

    Nee, Quentin kon het zich inderdaad niet voorstellen dat Elaine ooit in een ruzie terecht zou komen, want hij was bijna boos op haar geweest en kijk, nu zat hij therapeut te spelen. Ze zag er ook zo zielig uit met die grote blauwe ogen en die trillende lippen omdat ze moest huilen... Hij zuchtte diep. "Het komt vast allemaal goed," beloofde hij en hij leunde even naar voren zodat hij bemoedigend kon glimlachen. "Ik kan me niet voorstellen dat iemand ruzie met jou wil lopen maken. En anders, als hij dat wel doet, kan ik langskomen om een hartig woordje met hem te spreken?" Of iets anders. Quentin had nog nooit in zijn leven met iemand gevochten, maar voor Elaine wilde hij het wel leren, hoor. "En ik zal niets zeggen, beloofd. Je kunt me vertrouwen."
  5. [1836/1837] Something brewing here

    Ach, arme Elaine... Aan de ene kant wilde Quentin naar haar schreeuwen dat ze zich niet zo moest aanstellen, maar aan de andere kant was Quentin zelf ook heel erg allergisch voor familieverwachtingen (behalve als die hem uitkwamen, dan vond hij ze het beste ooit, maar hoe vaak kwam dat nou voor elkaar, eerlijk gezegd) en hij vond het wel echt sneu dat die verwachtingen haar zo de kop kosten. "Wat rot voor je..." zei hij zachtjes. "Maar lieve Elaine, natuurlijk gaat alles goed komen in je huwelijk. Welke man zou er niet blij zijn om met jou te trouwen?" Ze was knap, ze was jong, ze was rijk en ze was ook best aardig als ze je huiswerk niet wilde verpesten. "Ik bedoel, wat is het ergste dat er kan gebeuren?"
  6. [1837/1838] Maybe September

    Misschien, misschien moest Quentin geen affaire beginnen met een getrouwde jongedame. Maar hij zag het zelf niet zo, Elaine was het beste wat hem ooit was overkomen en haar man verdiende haar gewoon niet, dus wat was het hele probleem nou? Nu was het leuker ook, want er waren geen moeilijke verwachtingen, hij hoefde haar nooit voor te stellen aan zijn ouders, zich nooit zorgen te maken of hij goed genoeg voor haar was of zij goed genoeg voor hem, nooit een ring voor haar hoeven te kopen of nooit zijn leven zo in elkaar duwen dat zij ernaast paste. Hij hoefde geen ruimte te maken voor haar in zijn bed behalve als ze daar allebei wilden zijn, dus hoe kon het nou beter dan dit? "Wauw, een mooie koets," knikte hij naar het ding, alsof hij een mening had over koetsen, en grijnsde toen naar Elaine. Hij boog zich iets voorover en fluisterde, zo subtiel, in haar oor: "Maar lang niet zo mooi als jij." Het nadeel aan affaires was dat je er eigenlijk discreet over moest doen en Quentin was niet het type om iets discreet te doen. "Waar wil je heen?" vroeg hij, terwijl hij iets naar haar toeschoof.
  7. Q was ook uitgenodigd en hij had echt heel veel zin. Ja jeetje, was de bedoeling van een zomervakantie niet dat je er van kon genieten dat je je klasgenoten drie maanden lang niet hoefde te zien? Ja, blabla, er bestond zoiets als vriendschap en sociaal zijn en de meeste mensen vonden het blijkbaar vreselijk als je je vrienden niet kon zien, maar Q had eigenlijk het plan voorgenomen om drie maanden lang zichzelf op te sluiten in zijn slaapkamer met een stel boeken waar hij tijdens het jaar niet aan toe was gekomen, maar zelfs al was dit feestje er nooit geweest, kan ik je vertellen dat Quentin het toch nooit vol zou houden, want: 1. Hij hield eigenlijk helemaal niet van lezen 2. Elaine Elaine Elaine Elaine Elaine Elaine Elaine 3. Zijn ouders zouden er wel een stokje voor hebben gestoken 4. Elaine Elaine Elaine Elaine Elaine Elaine Elaine Elaine Elaine Elaine 5. Hij zou zich vervelen 6. Als je niet begrijpt wat punt zes is, heb je niet opgelet. Dus ja, dit was onder andere Elaine's feestje, dus hij dook ergens op, pakte een glas drank en liep toen net zolang rond tot hij eindelijk Elaine tegen kwam. "Hey," zei hij nonchalant, alsof hij niet alle moeite had gedaan om speciaal voor haar hier te komen. Zelfs zijn kleding was nonchalante perfectie. "Leuk feestje," knikte hij naar haar, op een keurige afstand. "Redelijk druk ook, je hebt veel vrienden." Hint dat hij een stil plekje wilde zoeken.
  8. [1836/1837][EN] Our hope was with a coffee and a medical text

    Friday the 12th of May 1837 - in the morning - Divination For someone who liked to make his own life difficult, Quentin most desired the easy way. He was looking for something out of life, something that seemed to be just out of reach, something he couldn't even name. A perfect life, in a way, but what was a perfect life? Why was he so disappointed with the life he currently had? What else was out there? Divination was a daft subject, in the best of terms. Stereotypically mostly preferred by young girls who wanted to know if the boy they crushed on liked them back, but Quentin had always been intrigued by the subject. Watching the future unfold, knowing what your decisions would do before you even had to make them. But the subject had been disappointing, everything was vague and fit to change at any second, if you could even make a good prediction at all and didn't just knock something down to get a decent grade. And he was no way closer to that perfect life. Grade: Poor / Slecht End of this topic!
  9. [1836/1837] Something brewing here

    Ze wilde de toverdrank weggooien? Quentin keek haar verbluft aan, want al hun werk??? Ja, hij wist dat Elaine hier voor een reden was, maar hun toverdrank! Het was een prima toverdrank, helemaal niets mis mee, ze zouden er vast een goed cijfer op halen vooral als je het vergeleek met wat anderen, maar volgens de uitleg van Elaine was het niet goed genoeg. En Quentin was het er niet mee eens, had ook helemaal geen zin om een nieuwe toverdrank te maken en dat wilde hij dus Elaine ook streng vertellen, hij sloeg zelfs zijn armen over elkaar heen, maar toen flapte ze er ineens uit dat haar familie wilde dat ze alles goed deed. In alle eerlijkheid had Quentin nu last van twee emoties waarvan hij wist dat hij ze niet de bovenhand moest laten spelen. Emotie nummer 1: hij had echt geen idee wat er aan de hand was. Een soort ?????? gevoel, dat echt niet beter valt te omschrijven dan door het overmatige gebruik van vraagtekens. En emotie nummer 2: hij ging echt niet zijn cijfer laten verpesten omdat Elaine last had van wat complexen met haar familie. Maar dat kon je natuurlijk niet zeggen, dus Quentin zuchtte een beetje. "Volgens mij heb je daar best wel last van," begon hij voorzichtig, terwijl hij zichzelf dwong een meer ontspannen houding te geven, "van je familieverwachtingen. Is er iets specifieks of?" Ja, hij ging een therapiesessie doen met zijn partner om hem werk te schelen.
  10. [1836/1837][EN] Our hope was with a coffee and a medical text

    Tuesday the 11th of May 1837 - in the afternoon - History of Magic Someone once told Quentin that to fix the future, you had to look at the past and learn from the mistakes there. It had enticed him, such a thought. Would it be possible to lead a perfect life if you considered everything you or other people had done in the past? If you could put all those experiences together and find the perfect way to lead your life? And if so, if it was truly that easy, why didn't other people do this? Quentin was a rebel, yes, and perhaps leading a perfect life didn't seem to match with his way of thinking so far, but there was a difference between making an informed decision and making a mistake. He could do the wrong thing, but he would want to do it on purpose, knowing all the consequences, all the rules and the responses and what would follow next. He didn't want to blunder through life, only accidentally getting somewhere. He wanted to make informed decisions. But you couldn't know everything, and that was more frustrating than not knowing anything at all. Grade: Acceptable / Acceptabel
  11. [1836/1837] Something brewing here

    Goed, oké, het ging wel, dus haalde Quentin opgelucht adem. Ja, ze moesten het in principe hier nog over hebben, maar ze huilde nu niet meer en dat was al een hele opluchting zelf. Behalve dat ze direct vroeg of hij boos was. "Nee, nee," zei hij, terwijl hij met een zwaai van toverstok twee stoelen naar hen toe liet vliegen, voor hen allebei. "Ik ben niet boos, maar..." Hij fronste even naar zichzelf en zakte in een stoel. "Wat was je nou eigenlijk van plan om te doen, Elaine?" Hij gebaarde naar de stoel tegenover haar. Goed, ik hoop dat Elaine er een beetje zin in heeft dat haar toekomstige affaire haar een preek gaat geven. Lily, geef haar eens wat daddy issues.
  12. [1836/1837][EN] Our hope was with a coffee and a medical text

    Tuesday the 11th of May 1837 - in the morning - Healing As a child, Quentin was told he would make a good healer. Quentin was told a lot of things, some lies, some truths, some things he cared about and a lot of things he didn't. He had picked up healing in his third year, but had never been quite impressed. It was... well, it was challenging, sure, and it was interesting, too, but the more he got involved in healing, the more excited his parents became, the less he started to think this was what he wanted to do. He didn't know, true, he didn't care either, true, and maybe he was just being rebellious for the sake of being rebellious. But it was his life, his choice, and so despite the good grade he would get, he would walk away and never look back. And maybe regret it, and maybe wish he had picked something else, but he wasn't going to turn back. Grade: Outstanding / Uitmuntend
  13. [1836/1837][EN] Our hope was with a coffee and a medical text

    Wednesday the 10th of May 1837 - In the afternoon - Transfiguration Quentin had always thought he didn't care much for looks. He didn't stare at himself in the mirror, wasn't particularly fond of his curls or his long legs or spidery arms or blue eyes, his looks were just something he was born with and they didn't really say anything about him, so he had neglected to care. But now that his own self-image was shattered, he felt an edge he had never felt before. Like a part of him was missing, now that he didn't look like himself anymore. It felt like his body had been his gravity, something to connect him to this earth, but now it was lost and gone and Quentin didn't know who he was, for a second. He had always thought that he had no idea who he was, but perhaps he had a stronger sense of self than he realized. Wasn't it strange that sometimes only when it was taken away, you realized what you cared for? Grade: Exceeds Expectations / Boven verwachting
  14. [1836/1837] Something brewing here

    Ze wist niet wat ze kwam doen, tuurlijk, klonk heel logisch, dus Quentin had zijn mond al opengetrokken om een sarcastische opmerking te maken, waarschijnlijk heel eloquent 'hmmm tuurlijk', maar ongemakkelijk sloeg hij zijn mond weer dicht toen Elaine ineens begon te huilen. Dat deed ze erg dramatisch, van die dikke tranen die over haar gezicht rolden en het trillen van haar lippen en oké, jeetje, dat was ook weer niet de bedoeling geweest. Al had hij niet eens wat gedaan en kon het dus per definitie niet zijn schuld zijn. "Hey, niet huilen," zei Quentin en hij zette ongemakkelijk een stap naar voren, aarzelde even en begon toen maar zachtjes op haar schouder te kloppen. Neem het hem niet kwalijk dat hij niet zo goed weet hoe hij iemand moet troosten, oké? "Het komt allemaal wel goed." Hij zocht even door zijn zakken tot hij een zakdoek vond. Een klein beetje gebruikt, dus met een zwaai van zijn toverstok maakte hij hem snel schoon, en stak hem toen naar Elaine uit. "Gaat het weer?" smeekte hij een beetje.
  15. [1836/1837][EN] Our hope was with a coffee and a medical text

    Friday the 5th of May 1837 - in the afternoon - Potions His own talents always perplexed Quentin. Sometimes he forgot that he was someone made of depths and heights, not an endlessly stable and flat surface. He had a personality, an imprinted soul, things that he was good at. That took little effort, that he could do without problems, that he just glided in. Those talents were what structured his life, what everyone kept telling him he ought to do, what they constantly pointed him at, again and again. Don't get him wrong, he didn't want to be bad at everything, but... he hadn't exactly decided to be good at potions. To understand how the ingredients would come together, what exact temperature the water should have, where he had to speed up or slow down. And he liked it too, that frustrated him even more. Now he would never know if he was good at this because he liked it, or that he liked it because he was good at it, or that it was just a path the world had laid out for him, and he would never have any choice but to go down and accept that his life wouldn't be something that he had any say over, but would be thrown upon him by some mystical force. Couldn't he at least have been offered a choice? Grade: Outstanding / Uitmuntend
×