Jump to content

Quentin Kane

Plotkarakter
  • Content count

    48
  • Joined

  • Last visited

    Never
  • Days Won

    1

Quentin Kane last won the day on April 23 2018

Quentin Kane had the most liked content!

About Quentin Kane

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    DGP
  • Naam
    Gianna

Profile Fields

  1. [1838/1839]El ritmo de la noche, sounds of fiesta

    De hele zomer was, zoals altijd, als een waas voorbij getrokken en voor Quentin het wist, was het alweer tijd voor de laatste dag van de zomervakantie. De hele week die De Club had uitgetrokken, had hij eigenlijk gemist, wist niet eens zo goed waarom, druk bezig geweest met andere dingen waarschijnlijk, maar het allerlaatste feest ging hij echt niet missen! Het zag er in ieder geval goed uit, echt zoals een feest op het strand eruit zou moeten zien, zelfs met magische palmbomen die iemand zo betoverd hadden dat er constant kokosnoten naar onder vielen. Levensgevaarlijk, maar ach, niet hun probleem, toch? Quentin wist er in ieder geval één te vangen en hij was net op zoek naar de bar om een rietje te vinden en die erin te steken, toen hij Zachary iemand een cocktail aan hoorde bieden. "Heb je lessen gehad?" lachte Quentin. "Van die ene barvrouw, zeker, want je bent wel erg lang met haar alleen geweest." Hij knipoogde.
  2. [1838/1839] Summer makes us all feel happier

    Quentin wilde helemaal niet iets doen wat zijn eigen zusje van hem smeekte, hij vond Terry sowieso al onuitstaanbaar, maar al helemaal als ze hiertoe gedwongen worden door hun ouders. Wat maakte hem het uit of Theresa wel of niet een glas sinaasappelsap kreeg! Twee seconden geleden had ze het nog niet willen drinken, nu wilde ze al een nieuw glas? Alsjeblieft zeg. "Nee, lieverd," zei zijn moeder, met nog een strakke blik op Quentin. "Niemand krijgt wat te drinken tot Quentin zijn glas leegdrinkt." En na een korte blik op Theresa: "Ga eens recht zitten." Ugh, hij had hier zo geen zin in. Weet je wat, hij ging dat stomme glas leegdrinken en dan zou hij gewoon naar de universiteit gaan en daar de rest van zijn zomer doorbrengen. Wat gingen ze doen, hem onterven? Dus Quentin sloeg in één keer zijn glas achterover. "Mag ik nog een glas?"
  3. [1838/1839] Summer makes us all feel happier

    Quentin was altijd al koppiger geweest dan Theresa als hij echt niet iets wilde, wat waarschijnlijk half de reden was dat zijn ouders geen excuses van Theresa accepteerden, nadat ze die hel al hadden overleefd met Quentin. Theresa werd altijd bijna direct afgekapt, terwijl hij vroeger wat meer ruimte had gekregen, maar ach, maakte het hem uit dat Theresa nu het slachtoffer werd van zijn gedrag? Daarbij viel het heus ook wel mee, hoor, als ze toevallig dezelfde mening hadden, was Quentin de aardigste persoon ter wereld. Maar toch, het was redelijk raar dat Theresa het ene moment geen sinaasappelsap had gewild, maar nu plotseling om een tweede glas vroeg. "Je mag die van mij wel hebben," zei Quentin vrolijk, maar voordat hij zijn glas met die van Terry had kunnen wisselen, stak zijn moeder er een stukje voor. "Nee," zei ze streng tegen Quentin. "Jij moet het ook drinken. En Theresa krijgt niets meer tot jij ook je glas leeg hebt." Quentin rolde met zijn ogen. Hij had er altijd zo'n hekel aan als zijn ouders ze zo tegen elkaar uitspeelden.
  4. [1838/1839] Summer makes us all feel happier

    Quentin grijnsde triomfantelijk naar Theresa, want hij herkende een leugen best wel als hij hem hoorde en hij wilde daar zijn ouders net op gaan wijzen toen zijn moeder het glas van Theresa stevig terugschoof. "Opdrinken, allebei," zei ze streng. "Anders mogen jullie niet van tafel af." Kom op, het was sinaasappelsap! Quentin wierp nog een laatste boze blik op het glas, alsof het allemaal de schuld was van het sap, en besloot koppig te beginnen aan zijn ontbijt zonder ook maar iets te drinken. Het was niet eens dat hij sinaasappelsap niet lekker vond, het ging gewoon om het principe. "Leuk om weer thuis te zijn," mompelde hij, tussen de happen van bolletjes door. "Wordt vast heel gezellig." "Het wordt een stuk gezelliger als je je sinaasappelsap opdrinkt," zei zijn vader rustig.
  5. [1838/1839] We all follow patterns, and live on the beat

    Eigenlijk was Quentin al van plan geweest om Theresa haar toverstok te geven zodra hij zijn kamer opgeruimd had en haar terug naar Zweinstein kon brengen (want geen denken aan dat hij haar zelf liet rondwandelen op de wereld), maar hey, als zij er vanuit ging dat hij voor een langere tijd bedoelde, wie was hij om dan ineens te zeggen 'oh nee, haha, hier is hij alweer terug'? Dan strafte ze zo goed als zichzelf, was toch handig! "Nou, dan weet je in ieder geval wat je tegen je leraren mag zeggen," siste hij naar haar, terwijl hij een hele hoop opruimspreuken begon te mompelen. "Ze zullen het vast met me eens zijn dat als je je zo kinderachtig gedraagt, je die toverstok niet hoort te hebben!" Nu ging hij die toverstok pas teruggeven als zijn ouders het eisten, lekker puh.
  6. Zaterdag 2 juni 1838 - 's ochtends - Ascot, het huis van Quentin en Theresa Als het aan Quentin had gelegen was hij tijdens de zomervakantie in Cambridge gebleven, maar zijn ouders hadden op staande voet geëist dat hij naar huis zou komen voor de zomervakantie. Iets over dat de zomer de perfecte tijd was om door te brengen met je familie (hoewel zijn ouders altijd degenen waren die veel werkten) en dat het een familietraditie was en dat ze hem zaterdagochtend bij het ontbijt verwachtten. Quentin had er weinig zin in, eerlijk gezegd, hij had een hekel aan de zomervakantie. Het voelde altijd als een droom die veel te snel achterwege was en na die drie maanden kwam hij altijd tot de conclusie dat hij de helft van de dingen die hij wilde doen niet eens had gedaan, maar dat hij zo'n beetje de hele vakantie in de tuin had gezeten, te kijken naar hoe het gras groeide. Dat was kalmerend, zeiden zijn ouders. Een perfecte gelegenheid voor hem om wat bij te tanken. Maar goed, zijn ouders betaalden wel alles voor hem, dus uiteindelijk slofte Quentin vijf minuten te laat, zijn kleine rebellie, de eetkamer binnen, waar zijn ouders en Theresa al klaar zaten. Zijn moeder wierp hem een geërgerde blik toe en duwde zonder verder nog wat te zeggen een glas sinaasappelsap naar hem toe. "Nee, dank je," zei hij. "Ik heb liever koffie." Want hij was volwassen. "Quentin," zuchtte zijn moeder. "Dit zijn vitamines, dat is goed voor je." En ze duwde het glas nog verder zijn kant op, tegen zijn bord aan. "Theresa heeft ook nog niets gedronken," verraadde hij zijn zusje kinderachtig. Privé!
  7. [1837/1838] At night you should probably not wander around

    Oké, laten we even eerlijk zijn, voor een slachtoffer was Grigor toch wel verdomd vervelend. Hij wilde niet eens een heler erbij roepen! Maar ook geen schouwer en dat was dan weer verwarrend, want dat je niet geheeld wilde worden was nog tot daar aan toe, maar dat je niet iemand anders wilde straffen was dat eigenlijk best raar, toch? Of was Quentin nou gewoon het persoon dat wraak altijd hoog opnam? Mogelijk. "Weet je, je bent eigenlijk best wel een vervelende man," mopperde Quentin, terwijl hij zijn tranen wegveegde. "Ik heb je hand kapot gemaakt, sorry daarvoor nog, en jij wilt niet eens dat ik in Azkaban eindig?! Misschien moet je eens naar een therapeut gaan. Mijn ouders zijn therapeuten, wil je hun adres?" Hij begon al door zijn zakken te zoeken, op zoek naar een leeg stuk perkament, een veer en een pot inkt. Man, mensen in 1838 hebben het moeilijk, hoor.
  8. [1838/1839] We all follow patterns, and live on the beat

    Ja, daag! Alsof Quentin echt zijn verdomd vervelende zusje haar toverstok terug zou geven nadat ze zo'n enorme puinhoop had gemaakt van zijn kamer! "Waarom wachtte je niet gewoon tot ik thuis was?" vroeg hij verontwaardigd, terwijl hij naar achteren stapte, bovenop iets dat een krakend geluid maakte, dank je wel, Tessie, zodat ze duidelijk wist dat hij die toverstok niet terug ging geven. "Je hoort me sowieso te vragen of je mijn bieb-pas mag lenen! En denk je echt dat ik dat nu nog ga doen?" Gefrustreerd gebaarde hij naar alle rotzooi. Hij wist ook heus wel dat hij niet zo netjes was in zijn kamer, maar dit was iets heel anders. "Denk maar niet dat je hem nu nog krijgt," dreigde hij, terwijl hij haar toverstok in een broekzak stopte en zijn eigen tevoorschijn haalde om toch maar op te gaan ruimen. "Ik kan je overduidelijk niet vertrouwen, je bent echt nog net een klein kind."
  9. [1837/1838] Oh, maybe I will finally learn

    Quentin had op zich ook weinig te zoeken op het Ministerie van Toverkunst. Hij had een vergunning nodig voor het een of ander, dat kreeg je ervan als je Alchemie-student was en dus altijd met die ingrediënten zat en sommigen waren nou eenmaal enigszins illegaal behalve als je aan kon tonen dat je ze echt nodig had, en sommige experimenten waren ook interessant qua wetgeving. Dus, hij was van plan om even binnen te wuppen, de formulieren op te halen die hij nodig had en die dan thuis in te vullen onder het genot van een glas bier. Heel onschuldig, allemaal, voor zijn doen, dus was het geheel toevallig dat precies toen hij ergens een hoek om sloeg plotseling geraakt werd op zijn linkerwang door iets dat een heel naar sissend geluid achterliet, maar misschien nog veel erger: pijn. "Aah!" brulde Quentin, terwijl hij dom genoeg direct zijn hand op de wond legde, waardoor die ook aangetast werd door het goedje. Fijn, nu zat er een gat in zijn wang en zijn hand. Op dit moment wist hij even niet wat hij erger vond... Oh ja, de pijn. "Was het weg, was het weg!" brulde hij wanhopig in het rond, maar de vraag was of er iemand was die niet geraakt was door het zuur...
  10. [1837/1838] Maybe September

    Quentin was het type dat elke zomervakantie wel minstens één lichaamsdeel had gebroken, eigenlijk. Het type dat zomaar van trappen afsprong omdat er vanaf wandelen gewoon teveel tijd vroeg, het type dat uit ramen klom, uit bomen viel, af en toe in een vechtpartij terecht kwam, boos zijn hand door een raam sloeg. Dus pijn was op zich niets onbekends bij Quentin, maar hij vond het nooit fijn. Oké, dat was ook weer een leugen. Er was wel iets fijns aan pijn, fijn aan de adrenaline, fijn aan even eraan herinnerd worden dat je menselijk was, dat je kwetsbaar was, dat je lichaam van belang was. Maar nu had niet alleen hij pijn, maar Elaine ook, en dat was wel het allerergste. "Gaat het?" vroeg hij zachtjes, terwijl hij zijn hand op haar gezicht wilde leggen, maar hij siste van de pijn en bedacht zich maar voor het gemak dat zijn arm vast weer gebroken was. Leuk. "Het komt allemaal goed," suste hij haar, terwijl hij maar met de linkerhand wat tranen van haar wangen veegde. "Kun je staan?" Buiten hoorde hij paniekerige stemmen, dus mooi, dan werd er vast hulp gehaald. Scheelde weer, want zijn rechterarm was zijn toverstokarm.
  11. [1837/1838] At night you should probably not wander around

    Nee, tot alle Griekse tragediën nog aan toe, Quentin maakte geen grapje en dat vond hij echt vreselijk! Want het was duidelijk dat deze jongeman hoopte dat alles nog goed zou komen en dat Quentin maar voor de lol iets zei, maar ten eerste was Quentin lang niet zo grappig (hoewel hij dat natuurlijk altijd zou ontkennen) en ten tweede was de hand echt verdwenen. "Nee!" brulde hij dus ook schuldig uit! Hij deed een poging om zijn armen om Grigor heen te slaan, maar waarschijnlijk werd hij weggeduwd en zo niet dan was Quentin gewoon nog erger een loser die niet eens iemand kon omarmen, dus zakte hij maar op de grond, met zijn rug tegen een gebouw aan. "Roep de schouwers, de helers! Ik ben schuldig!" Door de gedachte dat hij nu de rest van zijn leven in Azkaban moest doorbrengen, begon hij nog harder te huilen. "Vertel Elaine dat ik van haar houd!"
  12. [1837/1838] Maybe September

    Ja, iemand van zijn sokken rijden was inderdaad zo vervelend. Nam altijd zoveel tijd in beslag en mensen vonden zichzelf altijd zo zielig als ze aangereden werden, blabla, houd gewoon je mond dicht en laat de rest hun leven hervatten. "Dat moeten we niet hebben," grijnsde hij dus tegen haar huid aan. Hij lette eerlijk gezegd niet op met wat Elaine hem liet zien, hallo, hij had wat anders te doen en daarbij was Quentin zo slim dat hij het vast binnen twee seconden allemaal uit zou vogelen. Elaine had dan wel instructies nodig, maar Quentin was het type dat altijd beter wist. Ook al gingen ze nu wel heel hard. "Wacht," zei hij tegen Elaine, terwijl hij zijn toverstok tevoorschijn haalde, want als er een probleem was, moest hij het oplossen, toch? Dus hij tikte op de wand van de koets. De koets sloeg ineens heel hard linksaf en botste frontaal tegen een muur op.
  13. [1838/1839] We all follow patterns, and live on the beat

    "Je zocht iets," herhaalde Quentin sarcastisch, want hij geloofde er echt helemaal niets van. Hoezo zocht Theresa iets in zijn kamer! Het waren zijn spullen, stuk voor stuk, en niets daarvan was voor haar, dus ze moest niet zo dom doen en met haar handen van zijn spullen afblijven. En het niet erger maken! "Theresa!" schreeuwde hij uit, meer geschrokken dan hij ooit toe zou geven. "Geef hier die toverstok!" eiste hij, terwijl hij door de puinhoop heen waadde om haar toverstok af te pakken. Ja, hij had zijn eigen, maar het ging hem er nu vooral even om dat Theresa geen toverstok had. "Wat is er mis met je, echt waar!" Stom rotzusje.
  14. [1838/1839] We all follow patterns, and live on the beat

    Nee, ja, Theresa had hem inderdaad vast niet verwacht, want anders was ze hopelijk wel wat voorzichtiger met zijn kamer omgegaan. Quentin had er behoorlijk de pest in, in alle eerlijkheid, om zijn spullen zo door elkaar gegooid te zien, want hij was het type dat altijd zijn kamer zo netjes hield dat je nauwelijks dacht dat er iemand in woonde. Paste ergens niet bij zijn persoonlijkheid en af en toe probeerde hij daar ook wat aan te doen, maar het was net alsof, zodra er iets op zijn bureau lag, hij niet meer na kon denken. "Ga je dit ook nog opruimen?" vroeg hij als eerste, terwijl hij zijn armen over elkaar heen sloeg en haar boos aankeek. Was het opruimen van zijn kamer iets belangrijker dan de vraag wat ze hier überhaupt kwam doen? Ja, eigenlijk wel, want het kon hem niets schelen wat Terry hier wel of niet kwam doen. Het was een vervelend kind dat daadwerkelijk nooit iets interessants deed, dus blegh. "Ah, kijk nou, al mijn boeken liggen door elkaar!" Verdomme, Theresa.
  15. [1837/1838] Maybe September

    Nou, Quentin had een heel lijstje met ideeën, hoor, die allemaal op zo ongeveer hetzelfde uitkwamen, want mannen met een penis en een vrouw die het niet erg vindt om eraan te zitten leidt maar tot één ding, toch? Volgens de meeste mannen wel, tenminste, en hoewel Quentin heel graag deed alsof hij beter was dan andere mannen had hij best wel een zwakke plek en die zwakke plek was zijn penis. Letterlijk, vanzelfsprekend. "Oh, ik kan wel wat verzinnen," grijnsde hij, heel charmant, terwijl hij een kus drukte op haar kaak. "Heel veel leuke dingen." Die allemaal op hetzelfde neerkwamen. Waarom is Elaine ook alweer verliefd op Quentin? "Dus, wat moeten we als eerste doen? Zo'n gevaarlijke sla-om? Op een dak rijden? Iemand van zijn sokken rijden?" Hij nam dit echt serieus, hoor.
×