Jump to content

Quentin Kane

Plotkarakter
  • Content count

    53
  • Joined

  • Last visited

    Never
  • Days Won

    1

Quentin Kane last won the day on April 23 2018

Quentin Kane had the most liked content!

About Quentin Kane

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    DGP
  • Naam
    Gianna

Profile Fields

  1. [1839] Open house?

    "Dat is niet mijn probleem," mopperde Q stellig, want het was niet zijn probleem wanneer Theresa wel of niet lessen kreeg. Als ze zich nou gewoon aan de regels kon houden, dan hoefde hij het allemaal niet op te lossen! Straks kwam ze in de problemen, maar dan zouden zijn ouders het ook weer allemaal van hem af laten hangen, alsof hij er ooit voor gekozen had om een zusje te krijgen. "Je moet je gewoon aan de wet houden, Tessie." Of hem er in ieder geval niet lastig mee vallen. Nou, Keane had tenminste Wisseldrank gehad, maar Quentin had liever gehad dat hij helemaal niet in de buurt was gekomen van zijn zusje en al helemaal niet toen hij Tessie zo hoorde giechelen. Q's gezicht vertrok direct, alsof hij iets heel vies rook, en hij sloeg zijn studieboek dicht waarin hij tot voor kort had gestudeerd en gooide die naar Theresa toe. "Doe niet zo vies!" mopperde hij op haar. "Victor hier is twee keer zo oud als jij bent!" Nou, niet dus, dat wist iedereen wel, maar toch. "Waarom kun je nou nooit eens een keer gewoon normaal doen?" Kon hij zijn zusje inruilen voor, wist hij veel, een paard? Die waren veel handiger. En luisterden naar je.
  2. Nu was Quentin over het algemeen best pessimistisch, als hij zijn teen ergens stootte dan dacht hij dat hij wel een amputatie zou krijgen en liep hij al hikkend en snikkend naar de dokter, maar Keane mocht wel eens een beetje meer pessimistisch zijn. Had hij überhaupt wel een plan, of deed hij gewoon maar wat? Hoopte hij dat alles vanzelf goed zou komen? Q wilde het niet voor hem overnemen, hij had eigenlijk geen idee hoe je zo'n rotzooi op moest lossen en had er ook weinig zin in om erover na te denken, maar pff, hij wilde wel een beetje resultaat zien hier! "Nee," zei hij stellig tegen Keane. "Wisseldrank hebben we al jaren geleden gehad." Ze waren nu met veel ingewikkeldere toverdranken bezig en met zelf dingen ontwikkelen. Vroeger deed hij het meeste van zijn experimentele werk hier thuis, maar nu Keane hier woonde had hij alles naar de campus verplaatst. Daar had je wel niet alle ruimte, plus iedereen wilde altijd weten wat je aan het doen was, maar beter dan dat Keane besloot dat hij die ene tafel nodig had voor zijn scheermes en zijn ketels heen en weer begon te verplaatsen. "Ik wil je wel helpen..." Eh, niet echt, maar liever dat dan zijn eigen appartement in de fik hebben staan, "Maar dan is het echt helpen en niet alles voor je doen." Hij wilde wel één keer het recept doorlopen met Keane, maar dat was het dan! "Nee, dank je," zei Q, met een vernietigende blik op de taartjes. "Ik ben allergisch voor aardbeien."
  3. [1839] Open house?

    Nee, inderdaad, Quentin werd er niet enthousiast van als Theresa ineens naar binnen stormde. Hij had een leven, Tessie, één waar ze helemaal niets mee te maken had en ook niets mee te maken hoefde te hebben! Want Tessie was ten eerste over het algemeen ontzettend braaf, behalve als ze ineens besloot om te gaan verdwijnselen terwijl ze dat nog ECHT NIET MOCHT, en ten tweede kon ze nooit geheimen bewaren, dus nu Quentin zijn gast had, had hij ook Tessie vriendelijk een berichtje gestuurd dat ze niet meer langs mocht komen. Niet dat ze daar naar luisterde. "Theresa!" brulde hij boos naar haar, toen ze ineens vanuit het niets verscheen. Gelukkig was Keane in zijn eigen kamertje, dacht hij, misschien zat hij op de wc waar hij dan zeker moest blijven tot Tessie weer verdween, want hij ging dus echt niet toestaan dat Theresa achter het geheim kwam. Dan kon je net zo goed direct naar Owain Cadwgan stappen. "Jij mag hier niet komen," foeterde hij haar uit. "En verdwijnselde je nou zonet?! Dat ga ik tegen mama zeggen!" Nee, hij was niet de verklikker van hen tweeën, hoe kwam je erbij?
  4. "Keane!" riep Quentin verbouwereerd uit, want hoe kwam je er in vredesnaam op om maar een beetje met de ingrediënten te gaan gooien? Het was één van de meest complexe toverdranken ter wereld, waar zelfs zeer ervaren toverdrankbrouwers nog moeite mee konden hebben en dan dacht Keane Cadwgan wel dat het allemaal goed zou komen als hij van alles in een ketel gooide? Het was een wonder dat het hele appartement niet was afgebrand! "Volg gewoon het recept," mopperde hij naar Keane, terwijl hij een blik wierp op zijn ketel. Zijn arme, arme ketel. Gelukkig was het zijn oude ketel geweest en niet zijn gloednieuwe, die hij expres op de universiteit had laten staan zodat Keane er niet mee vandoor kon gaan. Maar nu moest hij wel een nieuwe ketel voor Keane regelen. Hm, misschien kon hij die van Tessie lenen... Zij kon altijd nog een schoolketel gebruiken. "En wanneer gaat dat zijn?" mompelde Q, vooral in zichzelf, maar net hard genoeg dat Keane het wel zou kunnen horen als hij een beetje moeite deed. Het was niet alsof hij het Keane niet gunde, hoor, dat hij zijn leven weer terug kreeg en zijn grootvader in de goot kon schoppen en wat dan ook, maar kon het een klein beetje sneller? Had Keane überhaupt een plan, of deed hij gewoon maar wat? Q zou nooit meer iemand in huis nemen, besloot hij. Hij knikte wel redelijk vriendelijk naar Keane, terwijl hij de ketel naar de keuken toverde. Misschien dat hij één van de huiselven er op af moest sturen, want er zat nog wat smurrie in en daar moest je niet zomaar schoonmaakmiddel op gooien. Kijk, hij wilde best dat Keane hem mocht en zo, zich ook een beetje thuis voelde, maar pff, Q was niet zijn bediende... "Als je eenmaal wisseldrank hebt, dan mag je ze zelf gaan halen," bromde Q, terwijl hij met een diepe zucht op de bank viel. "En dan kun je gezellig 's ochtends vroeg in de rij gaan staan, want sommige mensen hebben les." Hij sloeg, heel dramatisch, een hand voor zijn ogen.
  5. Het was zielig voor Keane, hoor, dat hij al die tijd bij zijn grootvader had overleefd, om vervolgens door Quentin Kane vermoord te worden. Toen hij toendertijd de eerste brief van Keane had gekregen, had het Q allemaal nog wel een grappig avontuur geleken. De drama van Keane en Evangeline stond in alle kranten en hij moest toch zeggen dat het idee dat hij achteraf zou kunnen pochen tegen de andere leden van De Club dat hij Keane had geholpen hem heel aanlokkelijk had geleken, maar dat was tot Keane toch redelijk plotseling in zijn zitkamer was verschenen, half gebroken. Toen dacht Q nog dat Keane gewoon wat tijd nodig had om erboven op te komen, een weekje of zo, en dan zou hij... wist Quentin veel wat... doen. Alleen had het dus iets langer geduurd. En was Keane helemaal niet zo'n gezellige kamergenoot. Man, zelfs zijn zusje was minder ambetant dan Keane! "Wat heb je gedaan?" klaagde hij, toen de geur echt zijn neus binnen drong. Het was een ietwat zure geur, het type waar je niet direct misselijk van werd, maar wel ontzettende hoofdpijn van kreeg. De open ramen en deuren hadden vast wel iets geholpen, maar nu was het allemaal ijskoud. En had Keane eraan gedacht om de haard uit te doen, zodat die niet wanhopig houtblokken erop bleef gooien in de hoop de kou te verdrijven? Nee, natuurlijk niet! Geërgerd zette Quentin de tassen op de grond en begon hij met een paar leuke spreuken de boel te luchten. Ook al was het een spreuk voor vrouwen. Chagrijnig liet hij dramatisch alle deuren dichtklappen. "Ja zeg," protesteerde hij, terwijl hij het boodschappenlijstje bekeek. "Waarom heb je dan ook alles opgemaakt? Je had heus niet alles in één keer hoeven te gebruiken!" Maar ja, blijkbaar was Q er vanuit gegaan dat Keane wel wat basiskennis van toverdranken had, ze hadden nou eenmaal bij elkaar in de klas gezeten, maar het was allemaal teleurstellend. "De kwaliteit van de slangenhuid was erg goed, je hebt er vast gewoon teveel van in gegooid. En je had het potje van de vliegenvleugels niet open moeten zetten!" Echt, had Keane ooit een toverdrank gemaakt? Dit was belachelijk! En nu moest Q weer alles kopen. "Weet je wel niet hoeveel moeite het kost om dit allemaal op te halen?" Om maar niet te spreken over het geld. Niet dat Q arm was of zo, maar zijn ouders gaven hem wel een maandelijks budget en het was nou ook weer niet de bedoeling dat hij het overschreed... "Ik moet wat spullen uit de voorraadkast op de uni pakken, denk ik." Waar Keane vast ook weer over zou gaan klagen. Net als over die aardbeientaartjes. Q zwiepte geërgerd met zijn toverstok en één van de tassen hoppelde Keane's kant op. "Geniet er maar van, want ik ga er nooit weer heen. Die rij is belachelijk lang!" En hij moest ook nog huiswerk doen vanavond.
  6. Sociale Kalender - BW

    Wat is het: Quentin is jarig en zoals altijd is dat een goed excuus om dronken en high te worden. Waar is het? In tachtig pubs in Cambridge tegelijkertijd. Nee, ze beginnen natuurlijk bij hun standaard plekje van de maand en vanaf daar zien ze wel verder. Wanneer is het? Zaterdag 18 mei 1839 Cadeautjes? Drank, drugs, typische mannencadeautjes, kom maar door met die hap. Genodigden? - Aaron Hollow - Caspian Thwaite - Dax Appleby - Gideon Kingston - Grigor Rhyddrerch - Richard Ingram - Silver Woodville - Daniel Foulkes-Davenport - Zachary Davidson - Keane Cadwgan - Samuel Everett - Iago Lennox - Phoenix Waterford - Valentine Ingram - Raine Salisbury (Het is niet helemaal expres dat hij geen vrouwelijke vrienden heeft.)
  7. [1838/1839]El ritmo de la noche, sounds of fiesta

    De hele zomer was, zoals altijd, als een waas voorbij getrokken en voor Quentin het wist, was het alweer tijd voor de laatste dag van de zomervakantie. De hele week die De Club had uitgetrokken, had hij eigenlijk gemist, wist niet eens zo goed waarom, druk bezig geweest met andere dingen waarschijnlijk, maar het allerlaatste feest ging hij echt niet missen! Het zag er in ieder geval goed uit, echt zoals een feest op het strand eruit zou moeten zien, zelfs met magische palmbomen die iemand zo betoverd hadden dat er constant kokosnoten naar onder vielen. Levensgevaarlijk, maar ach, niet hun probleem, toch? Quentin wist er in ieder geval één te vangen en hij was net op zoek naar de bar om een rietje te vinden en die erin te steken, toen hij Zachary iemand een cocktail aan hoorde bieden. "Heb je lessen gehad?" lachte Quentin. "Van die ene barvrouw, zeker, want je bent wel erg lang met haar alleen geweest." Hij knipoogde.
  8. [1838/1839] Summer makes us all feel happier

    Quentin wilde helemaal niet iets doen wat zijn eigen zusje van hem smeekte, hij vond Terry sowieso al onuitstaanbaar, maar al helemaal als ze hiertoe gedwongen worden door hun ouders. Wat maakte hem het uit of Theresa wel of niet een glas sinaasappelsap kreeg! Twee seconden geleden had ze het nog niet willen drinken, nu wilde ze al een nieuw glas? Alsjeblieft zeg. "Nee, lieverd," zei zijn moeder, met nog een strakke blik op Quentin. "Niemand krijgt wat te drinken tot Quentin zijn glas leegdrinkt." En na een korte blik op Theresa: "Ga eens recht zitten." Ugh, hij had hier zo geen zin in. Weet je wat, hij ging dat stomme glas leegdrinken en dan zou hij gewoon naar de universiteit gaan en daar de rest van zijn zomer doorbrengen. Wat gingen ze doen, hem onterven? Dus Quentin sloeg in één keer zijn glas achterover. "Mag ik nog een glas?"
  9. [1838/1839] Summer makes us all feel happier

    Quentin was altijd al koppiger geweest dan Theresa als hij echt niet iets wilde, wat waarschijnlijk half de reden was dat zijn ouders geen excuses van Theresa accepteerden, nadat ze die hel al hadden overleefd met Quentin. Theresa werd altijd bijna direct afgekapt, terwijl hij vroeger wat meer ruimte had gekregen, maar ach, maakte het hem uit dat Theresa nu het slachtoffer werd van zijn gedrag? Daarbij viel het heus ook wel mee, hoor, als ze toevallig dezelfde mening hadden, was Quentin de aardigste persoon ter wereld. Maar toch, het was redelijk raar dat Theresa het ene moment geen sinaasappelsap had gewild, maar nu plotseling om een tweede glas vroeg. "Je mag die van mij wel hebben," zei Quentin vrolijk, maar voordat hij zijn glas met die van Terry had kunnen wisselen, stak zijn moeder er een stukje voor. "Nee," zei ze streng tegen Quentin. "Jij moet het ook drinken. En Theresa krijgt niets meer tot jij ook je glas leeg hebt." Quentin rolde met zijn ogen. Hij had er altijd zo'n hekel aan als zijn ouders ze zo tegen elkaar uitspeelden.
  10. [1838/1839] Summer makes us all feel happier

    Quentin grijnsde triomfantelijk naar Theresa, want hij herkende een leugen best wel als hij hem hoorde en hij wilde daar zijn ouders net op gaan wijzen toen zijn moeder het glas van Theresa stevig terugschoof. "Opdrinken, allebei," zei ze streng. "Anders mogen jullie niet van tafel af." Kom op, het was sinaasappelsap! Quentin wierp nog een laatste boze blik op het glas, alsof het allemaal de schuld was van het sap, en besloot koppig te beginnen aan zijn ontbijt zonder ook maar iets te drinken. Het was niet eens dat hij sinaasappelsap niet lekker vond, het ging gewoon om het principe. "Leuk om weer thuis te zijn," mompelde hij, tussen de happen van bolletjes door. "Wordt vast heel gezellig." "Het wordt een stuk gezelliger als je je sinaasappelsap opdrinkt," zei zijn vader rustig.
  11. [1838/1839] We all follow patterns, and live on the beat

    Eigenlijk was Quentin al van plan geweest om Theresa haar toverstok te geven zodra hij zijn kamer opgeruimd had en haar terug naar Zweinstein kon brengen (want geen denken aan dat hij haar zelf liet rondwandelen op de wereld), maar hey, als zij er vanuit ging dat hij voor een langere tijd bedoelde, wie was hij om dan ineens te zeggen 'oh nee, haha, hier is hij alweer terug'? Dan strafte ze zo goed als zichzelf, was toch handig! "Nou, dan weet je in ieder geval wat je tegen je leraren mag zeggen," siste hij naar haar, terwijl hij een hele hoop opruimspreuken begon te mompelen. "Ze zullen het vast met me eens zijn dat als je je zo kinderachtig gedraagt, je die toverstok niet hoort te hebben!" Nu ging hij die toverstok pas teruggeven als zijn ouders het eisten, lekker puh.
  12. Zaterdag 2 juni 1838 - 's ochtends - Ascot, het huis van Quentin en Theresa Als het aan Quentin had gelegen was hij tijdens de zomervakantie in Cambridge gebleven, maar zijn ouders hadden op staande voet geëist dat hij naar huis zou komen voor de zomervakantie. Iets over dat de zomer de perfecte tijd was om door te brengen met je familie (hoewel zijn ouders altijd degenen waren die veel werkten) en dat het een familietraditie was en dat ze hem zaterdagochtend bij het ontbijt verwachtten. Quentin had er weinig zin in, eerlijk gezegd, hij had een hekel aan de zomervakantie. Het voelde altijd als een droom die veel te snel achterwege was en na die drie maanden kwam hij altijd tot de conclusie dat hij de helft van de dingen die hij wilde doen niet eens had gedaan, maar dat hij zo'n beetje de hele vakantie in de tuin had gezeten, te kijken naar hoe het gras groeide. Dat was kalmerend, zeiden zijn ouders. Een perfecte gelegenheid voor hem om wat bij te tanken. Maar goed, zijn ouders betaalden wel alles voor hem, dus uiteindelijk slofte Quentin vijf minuten te laat, zijn kleine rebellie, de eetkamer binnen, waar zijn ouders en Theresa al klaar zaten. Zijn moeder wierp hem een geërgerde blik toe en duwde zonder verder nog wat te zeggen een glas sinaasappelsap naar hem toe. "Nee, dank je," zei hij. "Ik heb liever koffie." Want hij was volwassen. "Quentin," zuchtte zijn moeder. "Dit zijn vitamines, dat is goed voor je." En ze duwde het glas nog verder zijn kant op, tegen zijn bord aan. "Theresa heeft ook nog niets gedronken," verraadde hij zijn zusje kinderachtig. Privé!
  13. [1837/1838] At night you should probably not wander around

    Oké, laten we even eerlijk zijn, voor een slachtoffer was Grigor toch wel verdomd vervelend. Hij wilde niet eens een heler erbij roepen! Maar ook geen schouwer en dat was dan weer verwarrend, want dat je niet geheeld wilde worden was nog tot daar aan toe, maar dat je niet iemand anders wilde straffen was dat eigenlijk best raar, toch? Of was Quentin nou gewoon het persoon dat wraak altijd hoog opnam? Mogelijk. "Weet je, je bent eigenlijk best wel een vervelende man," mopperde Quentin, terwijl hij zijn tranen wegveegde. "Ik heb je hand kapot gemaakt, sorry daarvoor nog, en jij wilt niet eens dat ik in Azkaban eindig?! Misschien moet je eens naar een therapeut gaan. Mijn ouders zijn therapeuten, wil je hun adres?" Hij begon al door zijn zakken te zoeken, op zoek naar een leeg stuk perkament, een veer en een pot inkt. Man, mensen in 1838 hebben het moeilijk, hoor.
  14. [1838/1839] We all follow patterns, and live on the beat

    Ja, daag! Alsof Quentin echt zijn verdomd vervelende zusje haar toverstok terug zou geven nadat ze zo'n enorme puinhoop had gemaakt van zijn kamer! "Waarom wachtte je niet gewoon tot ik thuis was?" vroeg hij verontwaardigd, terwijl hij naar achteren stapte, bovenop iets dat een krakend geluid maakte, dank je wel, Tessie, zodat ze duidelijk wist dat hij die toverstok niet terug ging geven. "Je hoort me sowieso te vragen of je mijn bieb-pas mag lenen! En denk je echt dat ik dat nu nog ga doen?" Gefrustreerd gebaarde hij naar alle rotzooi. Hij wist ook heus wel dat hij niet zo netjes was in zijn kamer, maar dit was iets heel anders. "Denk maar niet dat je hem nu nog krijgt," dreigde hij, terwijl hij haar toverstok in een broekzak stopte en zijn eigen tevoorschijn haalde om toch maar op te gaan ruimen. "Ik kan je overduidelijk niet vertrouwen, je bent echt nog net een klein kind."
  15. [1837/1838] Oh, maybe I will finally learn

    Quentin had op zich ook weinig te zoeken op het Ministerie van Toverkunst. Hij had een vergunning nodig voor het een of ander, dat kreeg je ervan als je Alchemie-student was en dus altijd met die ingrediënten zat en sommigen waren nou eenmaal enigszins illegaal behalve als je aan kon tonen dat je ze echt nodig had, en sommige experimenten waren ook interessant qua wetgeving. Dus, hij was van plan om even binnen te wuppen, de formulieren op te halen die hij nodig had en die dan thuis in te vullen onder het genot van een glas bier. Heel onschuldig, allemaal, voor zijn doen, dus was het geheel toevallig dat precies toen hij ergens een hoek om sloeg plotseling geraakt werd op zijn linkerwang door iets dat een heel naar sissend geluid achterliet, maar misschien nog veel erger: pijn. "Aah!" brulde Quentin, terwijl hij dom genoeg direct zijn hand op de wond legde, waardoor die ook aangetast werd door het goedje. Fijn, nu zat er een gat in zijn wang en zijn hand. Op dit moment wist hij even niet wat hij erger vond... Oh ja, de pijn. "Was het weg, was het weg!" brulde hij wanhopig in het rond, maar de vraag was of er iemand was die niet geraakt was door het zuur...
×