Jump to content

Quentin Kane

Dit is Geen Partij
  • Content count

    36
  • Joined

  • Last visited

    Never
  • Days Won

    1

Quentin Kane last won the day on April 23

Quentin Kane had the most liked content!

About Quentin Kane

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    DGP
  • Naam
    Gianna

Profile Fields

  1. [1837/1838] Maybe September

    Quentin was het type dat elke zomervakantie wel minstens één lichaamsdeel had gebroken, eigenlijk. Het type dat zomaar van trappen afsprong omdat er vanaf wandelen gewoon teveel tijd vroeg, het type dat uit ramen klom, uit bomen viel, af en toe in een vechtpartij terecht kwam, boos zijn hand door een raam sloeg. Dus pijn was op zich niets onbekends bij Quentin, maar hij vond het nooit fijn. Oké, dat was ook weer een leugen. Er was wel iets fijns aan pijn, fijn aan de adrenaline, fijn aan even eraan herinnerd worden dat je menselijk was, dat je kwetsbaar was, dat je lichaam van belang was. Maar nu had niet alleen hij pijn, maar Elaine ook, en dat was wel het allerergste. "Gaat het?" vroeg hij zachtjes, terwijl hij zijn hand op haar gezicht wilde leggen, maar hij siste van de pijn en bedacht zich maar voor het gemak dat zijn arm vast weer gebroken was. Leuk. "Het komt allemaal goed," suste hij haar, terwijl hij maar met de linkerhand wat tranen van haar wangen veegde. "Kun je staan?" Buiten hoorde hij paniekerige stemmen, dus mooi, dan werd er vast hulp gehaald. Scheelde weer, want zijn rechterarm was zijn toverstokarm.
  2. [1837/1838] At night you should probably not wander around

    Nee, tot alle Griekse tragediën nog aan toe, Quentin maakte geen grapje en dat vond hij echt vreselijk! Want het was duidelijk dat deze jongeman hoopte dat alles nog goed zou komen en dat Quentin maar voor de lol iets zei, maar ten eerste was Quentin lang niet zo grappig (hoewel hij dat natuurlijk altijd zou ontkennen) en ten tweede was de hand echt verdwenen. "Nee!" brulde hij dus ook schuldig uit! Hij deed een poging om zijn armen om Grigor heen te slaan, maar waarschijnlijk werd hij weggeduwd en zo niet dan was Quentin gewoon nog erger een loser die niet eens iemand kon omarmen, dus zakte hij maar op de grond, met zijn rug tegen een gebouw aan. "Roep de schouwers, de helers! Ik ben schuldig!" Door de gedachte dat hij nu de rest van zijn leven in Azkaban moest doorbrengen, begon hij nog harder te huilen. "Vertel Elaine dat ik van haar houd!"
  3. [1837/1838] Maybe September

    Ja, iemand van zijn sokken rijden was inderdaad zo vervelend. Nam altijd zoveel tijd in beslag en mensen vonden zichzelf altijd zo zielig als ze aangereden werden, blabla, houd gewoon je mond dicht en laat de rest hun leven hervatten. "Dat moeten we niet hebben," grijnsde hij dus tegen haar huid aan. Hij lette eerlijk gezegd niet op met wat Elaine hem liet zien, hallo, hij had wat anders te doen en daarbij was Quentin zo slim dat hij het vast binnen twee seconden allemaal uit zou vogelen. Elaine had dan wel instructies nodig, maar Quentin was het type dat altijd beter wist. Ook al gingen ze nu wel heel hard. "Wacht," zei hij tegen Elaine, terwijl hij zijn toverstok tevoorschijn haalde, want als er een probleem was, moest hij het oplossen, toch? Dus hij tikte op de wand van de koets. De koets sloeg ineens heel hard linksaf en botste frontaal tegen een muur op.
  4. [1838/1839] We all follow patterns, and live on the beat

    "Je zocht iets," herhaalde Quentin sarcastisch, want hij geloofde er echt helemaal niets van. Hoezo zocht Theresa iets in zijn kamer! Het waren zijn spullen, stuk voor stuk, en niets daarvan was voor haar, dus ze moest niet zo dom doen en met haar handen van zijn spullen afblijven. En het niet erger maken! "Theresa!" schreeuwde hij uit, meer geschrokken dan hij ooit toe zou geven. "Geef hier die toverstok!" eiste hij, terwijl hij door de puinhoop heen waadde om haar toverstok af te pakken. Ja, hij had zijn eigen, maar het ging hem er nu vooral even om dat Theresa geen toverstok had. "Wat is er mis met je, echt waar!" Stom rotzusje.
  5. [1838/1839] We all follow patterns, and live on the beat

    Nee, ja, Theresa had hem inderdaad vast niet verwacht, want anders was ze hopelijk wel wat voorzichtiger met zijn kamer omgegaan. Quentin had er behoorlijk de pest in, in alle eerlijkheid, om zijn spullen zo door elkaar gegooid te zien, want hij was het type dat altijd zijn kamer zo netjes hield dat je nauwelijks dacht dat er iemand in woonde. Paste ergens niet bij zijn persoonlijkheid en af en toe probeerde hij daar ook wat aan te doen, maar het was net alsof, zodra er iets op zijn bureau lag, hij niet meer na kon denken. "Ga je dit ook nog opruimen?" vroeg hij als eerste, terwijl hij zijn armen over elkaar heen sloeg en haar boos aankeek. Was het opruimen van zijn kamer iets belangrijker dan de vraag wat ze hier überhaupt kwam doen? Ja, eigenlijk wel, want het kon hem niets schelen wat Terry hier wel of niet kwam doen. Het was een vervelend kind dat daadwerkelijk nooit iets interessants deed, dus blegh. "Ah, kijk nou, al mijn boeken liggen door elkaar!" Verdomme, Theresa.
  6. [1837/1838] Maybe September

    Nou, Quentin had een heel lijstje met ideeën, hoor, die allemaal op zo ongeveer hetzelfde uitkwamen, want mannen met een penis en een vrouw die het niet erg vindt om eraan te zitten leidt maar tot één ding, toch? Volgens de meeste mannen wel, tenminste, en hoewel Quentin heel graag deed alsof hij beter was dan andere mannen had hij best wel een zwakke plek en die zwakke plek was zijn penis. Letterlijk, vanzelfsprekend. "Oh, ik kan wel wat verzinnen," grijnsde hij, heel charmant, terwijl hij een kus drukte op haar kaak. "Heel veel leuke dingen." Die allemaal op hetzelfde neerkwamen. Waarom is Elaine ook alweer verliefd op Quentin? "Dus, wat moeten we als eerste doen? Zo'n gevaarlijke sla-om? Op een dak rijden? Iemand van zijn sokken rijden?" Hij nam dit echt serieus, hoor.
  7. [1838/1839] L'État comprime et la loi triche

    Kijk, in alle eerlijkheid had Quentin weinig tegen Thomas Silvershore als Minister van Toverkunst, hoor. Het was een kandidaat waar zijn ouders allebei enthousiast voor hadden gestemd, met het idee dat Georgiana Ellice over tien jaar nog wel eens terug mocht komen en misschien wat minder nadruk moest leggen op dat ze een vrouw was, want je zag Silvershore toch ook geen nadruk leggen op dat hij een man was, waar sloeg dat nou weer op. In alle eerlijkheid, Quentin had zelf op Silvershore gestemd. En toch was hij bij dit protest aanwezig. Omdat het kon, omdat hij zich verveelde, omdat hij iets moest doen met zijn leven en als Elaine er niet was voelde het alsof hij op het punt stond om in vlammen uit te barsten en dat hij iets moest doen, dus... deed hij dit. Dus haakte hij zijn arm in die van iemand anders en dus nam hij de adviezen van één van de ouderen onder hen (sorry Meghan) over en begon hij te schreeuwen: "Niet mijn Minister! Niet mijn Minister! Niet mijn Minister!" Wat!
  8. Maandag 12 februari 1838 - 's avonds laat - buiten een bar Op zich was het niet zo handig dat Quentin ten eerste dronken was op een maandagavond terwijl hij de volgende dag een belangrijk experiment moest doen en het was ook niet zo heel handig dat hij dronken was op de Wegisweg en hij dus nog eerst naar zijn studentenkamer zou moeten verschijnselen, maar soms maakte je nou eenmaal van die domme beslissingen terwijl je nog sober was in de volle overtuiging dat je dronken zelf er wel mee om kon gaan. Hahahahaha. Daar had Quentin nu dus mee te maken. Hij was te dronken om te verdwijnselen (dronken genoeg dat hij zijn toverstok niet uit zijn zak kon halen, tenminste) en te koppig om naar het huis van zijn ouders te gaan en niet sober genoeg om zich te realiseren dat er zoiets bestond uit ontnuchteringsdrankjes, dus terwijl hij aan zijn zak zat te trekken zwalkte hij een beetje door de straten heen en zo kwam hij plotseling in botsing met iemand anders. "Kijk toch uit," mompelde hij geërgerd, maar toen zag hij een beetje in het slechte straatlicht dat de andere persoon een hand te weinig had. Quentin kwam direct tot de meest logische conclusie die hij dronken kon bedenken: dat was gebeurd toen hij tegen de man was opgebotst! "Het spijt me!" riep hij verontschuldigend uit en hij greep naar de plek waar tot vijf seconden geleden nog een hand had gezeten. Dacht hij. "Ik wist niet dat je zo fragiel was! Wat moet je nou zonder hand?" Er was maar één logische vervolgstap: Quentin begon hard te huilen. Met @Grigor Rhydderch!
  9. [1837/1838] Maybe September

    Was er iemand die ooit nee kon zeggen tegen Elaine? Want Quentin kon het niet, hoe meer ze naar hem keek met die stralende glimlach, hoe meer de rest van de wereld verbleekte bij het zien van hoe gelukkig hij haar kon maken, en hoe meer het enige wat er toe aan deed was dat Elaine altijd zo bleef glimlachen. Was niet moeilijk, behalve als ze ineens het idee had dat ze niet aan je verwachtingen kon voldoen was Elaine over het algemeen behoorlijk gelukkig, maar toch wilde hij er voor zorgen dat ze zich nooit ergens rot of vervelend over hoefde te voelen. Jammer eigenlijk dat hij niet met haar was getrouwd. "Dan zullen we dat snel doen," grijnsde hij naar haar en omdat hij het niet helemaal kon laten boog hij voorover om haar kort een kusje te geven. "En dan hebben we de rest van de middag voor ons alleen. Je hoeft niet vroeg thuis te zijn, toch?" Hij keek haar smekend aan, kon ze niet negeren dat Daniel Foulkes-Davenport bestond?
  10. [1837/1838] Maybe September

    Hmmm, dus of de drukke wegen waar iedereen hen kon zien, of de kleine steegjes met veel meer privacy. Goh, wat zou Quentin toch ooit kiezen! "Laten we dan eerst het moeilijke doen," grijnsde hij naar haar en hij pakte subtiel haar hand vast. Haar huid was altijd zo zacht, hij kon er geen genoeg van krijgen en het was echt schandalig dat meisjes zoveel kleding moesten dragen in het openbaar. Daar konden wel een stuk of tien lagen vanaf, toch? "Jammer dat we hem niet mogen uittesten op van die rustige landweggetjes," fluisterde hij in haar oor. "Jij, ik en niemand om ons heen voor tien mijl." Klonk als de hemel.
  11. [1836/1837] Something brewing here

    Nee, Quentin kon het zich inderdaad niet voorstellen dat Elaine ooit in een ruzie terecht zou komen, want hij was bijna boos op haar geweest en kijk, nu zat hij therapeut te spelen. Ze zag er ook zo zielig uit met die grote blauwe ogen en die trillende lippen omdat ze moest huilen... Hij zuchtte diep. "Het komt vast allemaal goed," beloofde hij en hij leunde even naar voren zodat hij bemoedigend kon glimlachen. "Ik kan me niet voorstellen dat iemand ruzie met jou wil lopen maken. En anders, als hij dat wel doet, kan ik langskomen om een hartig woordje met hem te spreken?" Of iets anders. Quentin had nog nooit in zijn leven met iemand gevochten, maar voor Elaine wilde hij het wel leren, hoor. "En ik zal niets zeggen, beloofd. Je kunt me vertrouwen."
  12. [1836/1837] Something brewing here

    Ach, arme Elaine... Aan de ene kant wilde Quentin naar haar schreeuwen dat ze zich niet zo moest aanstellen, maar aan de andere kant was Quentin zelf ook heel erg allergisch voor familieverwachtingen (behalve als die hem uitkwamen, dan vond hij ze het beste ooit, maar hoe vaak kwam dat nou voor elkaar, eerlijk gezegd) en hij vond het wel echt sneu dat die verwachtingen haar zo de kop kosten. "Wat rot voor je..." zei hij zachtjes. "Maar lieve Elaine, natuurlijk gaat alles goed komen in je huwelijk. Welke man zou er niet blij zijn om met jou te trouwen?" Ze was knap, ze was jong, ze was rijk en ze was ook best aardig als ze je huiswerk niet wilde verpesten. "Ik bedoel, wat is het ergste dat er kan gebeuren?"
  13. [1837/1838] Maybe September

    Misschien, misschien moest Quentin geen affaire beginnen met een getrouwde jongedame. Maar hij zag het zelf niet zo, Elaine was het beste wat hem ooit was overkomen en haar man verdiende haar gewoon niet, dus wat was het hele probleem nou? Nu was het leuker ook, want er waren geen moeilijke verwachtingen, hij hoefde haar nooit voor te stellen aan zijn ouders, zich nooit zorgen te maken of hij goed genoeg voor haar was of zij goed genoeg voor hem, nooit een ring voor haar hoeven te kopen of nooit zijn leven zo in elkaar duwen dat zij ernaast paste. Hij hoefde geen ruimte te maken voor haar in zijn bed behalve als ze daar allebei wilden zijn, dus hoe kon het nou beter dan dit? "Wauw, een mooie koets," knikte hij naar het ding, alsof hij een mening had over koetsen, en grijnsde toen naar Elaine. Hij boog zich iets voorover en fluisterde, zo subtiel, in haar oor: "Maar lang niet zo mooi als jij." Het nadeel aan affaires was dat je er eigenlijk discreet over moest doen en Quentin was niet het type om iets discreet te doen. "Waar wil je heen?" vroeg hij, terwijl hij iets naar haar toeschoof.
  14. Q was ook uitgenodigd en hij had echt heel veel zin. Ja jeetje, was de bedoeling van een zomervakantie niet dat je er van kon genieten dat je je klasgenoten drie maanden lang niet hoefde te zien? Ja, blabla, er bestond zoiets als vriendschap en sociaal zijn en de meeste mensen vonden het blijkbaar vreselijk als je je vrienden niet kon zien, maar Q had eigenlijk het plan voorgenomen om drie maanden lang zichzelf op te sluiten in zijn slaapkamer met een stel boeken waar hij tijdens het jaar niet aan toe was gekomen, maar zelfs al was dit feestje er nooit geweest, kan ik je vertellen dat Quentin het toch nooit vol zou houden, want: 1. Hij hield eigenlijk helemaal niet van lezen 2. Elaine Elaine Elaine Elaine Elaine Elaine Elaine 3. Zijn ouders zouden er wel een stokje voor hebben gestoken 4. Elaine Elaine Elaine Elaine Elaine Elaine Elaine Elaine Elaine Elaine 5. Hij zou zich vervelen 6. Als je niet begrijpt wat punt zes is, heb je niet opgelet. Dus ja, dit was onder andere Elaine's feestje, dus hij dook ergens op, pakte een glas drank en liep toen net zolang rond tot hij eindelijk Elaine tegen kwam. "Hey," zei hij nonchalant, alsof hij niet alle moeite had gedaan om speciaal voor haar hier te komen. Zelfs zijn kleding was nonchalante perfectie. "Leuk feestje," knikte hij naar haar, op een keurige afstand. "Redelijk druk ook, je hebt veel vrienden." Hint dat hij een stil plekje wilde zoeken.
  15. [1836/1837][EN] Our hope was with a coffee and a medical text

    Friday the 12th of May 1837 - in the morning - Divination For someone who liked to make his own life difficult, Quentin most desired the easy way. He was looking for something out of life, something that seemed to be just out of reach, something he couldn't even name. A perfect life, in a way, but what was a perfect life? Why was he so disappointed with the life he currently had? What else was out there? Divination was a daft subject, in the best of terms. Stereotypically mostly preferred by young girls who wanted to know if the boy they crushed on liked them back, but Quentin had always been intrigued by the subject. Watching the future unfold, knowing what your decisions would do before you even had to make them. But the subject had been disappointing, everything was vague and fit to change at any second, if you could even make a good prediction at all and didn't just knock something down to get a decent grade. And he was no way closer to that perfect life. Grade: Poor / Slecht End of this topic!
×