Jump to content

Eleanora Paget

Huffelpuf Hoofdmonitor
  • Content count

    57
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    1

Eleanora Paget last won the day on January 4

Eleanora Paget had the most liked content!

About Eleanora Paget

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    Huff 4
  1. [1837/1838] Baby can't you see, I'm falling

    Nah, Ellie ging vast niet dood – hoewel Ellie er eigenlijk niet zo uitzag, was ze vrij taai, het type dat zich met een hoop krassen en builen en blauwe plekken door de Apocalyps heen worstelde om daarna te klagen dat haar jurk gescheurd was, onkruid verging niet, dat soort dingen – maar later, later zou ze vast enige hoofdpijn hebben, allemaal dankzij haar fantastische timing en Piaras’ even fantastische reflexen. Nu ja. Het was in ieder geval geen been eraf. Het was zwart, alles was zwart, een universum van niets om in wakker te worden met een bijna verblindend licht en langzaamaan allerlei niet zo eenvoudig te plaatsen geluiden aan weerszijden van haar gehoor, een kakofonie die ze niet kende, niet helemaal vertrouwde, maar stiekem toch wat liever had dan dat zwart. Te snel wilde ze alweer rechtkomen, wat snel, sneller dan ze zelf had willen bewegen, gesust werd en voor ze het wist, voelde ze de koelte van een glas water in haar handen drukken. ‘Piaras?’ zei ze, met een klein stemmetje (dat niet bij haar paste, vond ze zelf, maar ze vond haar eigen grootte niet meer terug), op zoek naar haar vriend. ‘Heb je al kunnen rondkijken?’ Wist zij veel of ze lang weg was geweest, maar als hij alles gezien had nu, was hun onderlinge verschil alweer vereffend, niet? Ellie hield ervan als dingen zichzelf oplosten.
  2. [1837/1838] Take a shot of truth

    Frankrijk… In Eleanora’s hoofd bestonden Franse feesten uit dure woorden en champagne en Ellie was niet helemaal zeker of ze daarin zou kunnen aarden, al was het maar omdat ingewikkelde termen haar altijd een moment kostten om te ontleden en met iets teveel op werd dat alleen maar lastiger (ja, sorry, taal was Ellies sterkste kant niet, en nee, voor je het vroeg, de wetenschappen ook niet, Eleanora was niet zo academisch onderlegd aangelegd, maar had zich daar monter genoeg gelukkig nooit al te veel van aangetrokken), maar dat inwendige beeld was net zo aanlokkelijk als het misschien ingewikkeld zou worden. ‘Oh, echt?’ vroeg ze, ook al geloofde ze het heus wel. Ze was er weleens geweest, dat Franse vasteland, maar nog nooit echt naar de feesten waar Elena het over had. ‘Wat voor feesten?’ vroeg ze, nieuwsgierig. ‘Maar dat moeten we echt eens samen doen!’ Natuurlijk samen, alles samen, als Ellie de dingen niet eerst kon doen, wilde ze ze doen met Elena’s hand in de hare. ‘Eigenlijk moeten we gewoon eens samen op vakantie om overal naartoe te gaan!’
  3. [1837/1838] Over the rainbow

    ‘Hopelijk niet…’ antwoordde Eleanora toen ze de vloeistof nogmaals inspecteerde, alsof haar onwetende ogen plots alle antwoorden weerspiegeld zouden zien in de vagelijke schijn van haar gezicht in het flesje. Aan de ene kant vond ze dit doodeng, al was het maar omdat ze geen flauw idee had wat dit eigenlijk was en wat er met haar zou gebeuren, maar aan de andere kant… op het moment ging het prima met Elena, dus het kwam vast wel goed. Voor ze zich kon bedenken, nam ze een slokje. Soms moest je dingen gewoon dóén. ‘Alles goed?’ vroeg ze, terwijl ze zich inderdaad begon af te vragen of het nep was en of iedereen stiekem één grote grap met hen uithaalde (op zich zag ze het die ouderejaars nog wel doen, hoor, ze waren zo ongecoördineerd als maar kon zijn totdat één van hen het geweldige idee had om iemand uit te lachen en voor je het vroeg, nee, Ellie leerde nooit wie de gemene types waren, want zo af en toe glimlachten ze naar haar als ze even niet opletten en Ellie was het type om vanaf dat moment verliefd op ze te worden en nee, Henry wilde haar nooit een afspraakje bezorgen en ja, daar had ze al heel veel over gezeurd, wat was hij toch weer gemeen, misschien moest ze erover zeuren bij papa), maar na een moment of één, misschien twee voelde ze dat curieuze gevoel van kriebelende vlinders in de buik en giechelde ze. ‘Ik wil echt vliegen!’ besloot ze dromerig. ‘Zullen we onze bezems gaan halen?’
  4. [1837/1838] Take a shot of truth

    Eleanora glimlachte breed naar haar vriendin. Ja, het werd leuk, dat moest wel bij Elena, en ergens voelde ze zich opgelucht dat ze zich enkel daarop kon focussen. Het zou leuk worden, puur omdat zij twee het waren en het dan altijd leuk werd. Iedereen had een vriendin nodig als Elena, bedacht ze zich – Elena moedigde haar aan om nieuwe dingen te proberen (nu ja, ze moedigde zichzelf aan om ze vóór Elena te doen, maar dat waren details) en samen durfden ze altijd die extra stap te nemen. Was dat niet waar de jeugd over ging? Stappen zetten die je niet nemen moest en uiteindelijk toch verder te komen dan mensen van je verwacht hadden? ‘Ik kijk er echt zoveel naar uit!’ zei ze enthousiast, zich iets rechter zettend. ‘Weet je wat een nicht me eens vertelde? Dat er zo van die geheime feestjes zijn op een verborgen plek waar je alleen naartoe kan als iemand je meeneemt en als je dan niet leuk genoeg bent, mag je de volgende keer niet terugkomen! Dat wil ik ook echt eens proberen.’ Ze giechelde. ‘Denk je dat ze me zouden terugvragen?’ Nu ja, over een aantal jaar, in elk geval. Hoe oneerlijk het ook was, met veertien kwam ze echt niet binnen. ‘Wat wil jij echt nog doen?’
  5. [1837/1838] Baby can't you see, I'm falling

    Wel, Eleanora had dat bloed wel gezien, ze had het veel te uitgebreid gezien zelfs (al was dat niet zo moeilijk – elk drupje bloed was teveel en ja, ook dat maandelijks gedoe was er teveel aan) en het was inderdaad best veel bloed geweest, ja. Bij Piaras’ woorden zag ze het weer voor zich, iets te levendig, en ze haatte het beeld voor haar netvlies, haatte die rode kleur die altijd zo dominant leek, hoe klein het ook was in het geheel. Kleine puntjes rood konden zulke grote wonden verhullen, grote vlekken waren alleen maar iets eerlijker over hun intentie. Het was zo gruwelijk. Misschien, misschien had Eleanora op de één of andere manier wel in Griffoendor gepast, met haar impulsiviteit en haar behoefte altijd iets om handen te hebben, maar eerlijk gezegd was Ellie niet zo heel dapper. Ze wilde geen angsten onder ogen zien, ze wilde dat alles braafjes achter slot en grendel bleef en dat nare dingen haar vooral niet lastigvielen. En ze was ook te koppig om aan ook maar iemand toe te geven dat bloed haar nachtmerries bezorgde, dus… ‘Ja, het was echt veel,’ antwoordde ze bleekjes, terwijl ze naarstig probeerde om het beeld uit haar hoofd te verjagen. ‘Oh… Zouden ze dat dan terug eraan naaien?’ Zonder arm leek haar ook weer zo rot… Ze draaide zich impulsief om, wierp nogmaals een blik op de gewonde, al was het maar om Piaras te zeggen dat hij beide armen nog wel had (maar wel maar één been), maar nu ze het nogmaals had gezien, kon ze al helemaal niet ontkennen hoe vreselijk het eruitzag en daarmee, daarmee kon ze niet vermijden dat ze flauwviel. Oeps.
  6. [1837/1838] Over the rainbow

    Nieuwsgierig keek Eleanora naar het flesje dat Elena in haar hand had. Ze was niet naïef genoeg om niet te weten wat het was, om niet te weten van de verholen handel op Zweinstein – nee, echt, zelfs Ellie wist ervan, zo subtiel was het – maar ze had nooit de stap durven zetten om het te gaan kopen. Of nu ja, het zelf te proberen. Ze had het wel een keer aangeboden gekregen op een feestje, maar ze had zo lang geaarzeld dat er voor haar beslist werd dat het er niet van kwam op die avond. Het was gewoon eng. Iedereen scheen het te gebruiken en het geweldig te vinden, maar… ja, het was gewoon zo nieuw, iets waar ze eigenlijk niet van had geweten voor ze op Zweinstein was beland. Ze wist niet precies wat het deed, hoe het voelde, hoe je het eigenlijk moest innemen en het leek zoiets delicaats, maar ze was ook wel weer ontzettend nieuwsgierig naar het spul. Gelukkig had Elena het, gelukkig wilde Elena het samen met haar proberen, gelukkig was Elena haar vriendin, want samen met Elena durfde ze wel. Gewoon. Met Elena aan haar zij durfde ze altijd meer, en hoewel saaie mensen vast wel konden discussiëren of dat iets goeds was of niet, wisten niet-saaie mensen zoals Elena en zij dat dat geweldig was. Je deed nooit wat als je overal bang voor was. Ze nam het vast en inspecteerde het van nog dichterbij. ‘Er zit niet zoveel in… Dat moeten dan kleine slokjes zijn, als we allebei proberen.’ Hoe praktisch weer. Net alsof Ellie hier iets van wist. ‘Ik heb dit nog nooit gedaan,’ gaf ze toe, ‘maar echt iedereen doet het!’ Dan kon ze echt niet achterblijven, hoor. ‘Wil jij eerst?’
  7. [1837/1838] Baby can't you see, I'm falling

    ‘Echt waar?’ Maar dat was zo raar! Niet dat dat erg was of zoiets, Eleanora vond Piaras nog altijd heel leuk om mee om te gaan, het punt was alleen dat ze hoopte dat Piaras ook nog andere hobby’s had dan dat, want Ellie vond dat soort dingen altijd zo grellig en van grellige dingen zien kon ze gemakkelijk niet slapen (wat ze nooit zou toegeven tegenover Elena, want dat was vast kinderachtig) en zeker van bloed bleef ze liever ver, ver weg. Maar zo erg zouden de gewonden op Zweinstein vast niet zijn, toch? Dat waren vast vooral magische ongelukjes… Blauwe neuzen en zo. Dat kon ze wel aan. Ze dacht even na over zijn vraag. ‘Daar heb ik nooit zo over nagedacht,’ zei ze eerlijk. ‘Mooie dingen zijn wel leuk! Maar ik doe liever dingen, denk ik.’ Wat een nietszeggend antwoord ook weer – maar daar was Eleanora goed in, de verpersoonlijking van een eeuwigdurende dialoog tussen alles doen en niets denken, alles zeggen zonder enige gedachte erover, niet ervoor en niet erna, en dat akelige besef dat ze niets te zeggen had. Al dacht ze daar liever niet over na. En als het wel moest, dan huilde ze wel tot iemand haar kwam vertellen dat ze heus niet zo oppervlakkig was. Dapper schreed ze de ziekenzaal in, puur om met afgrijzen te kijken naar een net binnengebrachte gewonde met… ze wist niet eens wat, wist vooral dat er bloed was en draaide zich enigszins paniekerig om, want ew, ew, ew. ‘Zullen we alweer weggaan?’ Nee, dat gilde ze niet. Echt niet.
  8. [1837/1838] Take a shot of truth

    Elena klonk zo werelds en een tel lang haatte Eleanora haar, haatte ze dat ze zelf niets kon aanbrengen, het niet kon hebben over cocktails en likeur en eenvoudigweg met iemand gaan drinken, in plaats van er bijna per ongeluk te verzeilen en zich maar naast de eerste de beste jongen te zetten die vriendelijk naar haar had gekeken, het normáál te vinden om dronken te worden en er geen moment bij stil te staan, in plaats van Eleanora, die het al heel wat vond. Ze wilde gewoon… volwassen zijn. Een vrouw van de wereld zijn. Eleanora. Maar ze was gewoon Ellie, meisje van veertien, en ze kreeg het nooit voor elkaar om te stoppen met giechelen als ze iets Volwassen™ deed. De haat liet ze los, echter, snel genoeg om ervoor te zorgen dat het niet te zien was. Kon ook niet anders. Ellie was nooit goed geweest in mensen haten. ‘Oh! Zal ik aan Richard vragen of hij ons de volgende keer allebei meeneemt naar een feestje?’ stelde ze voor, al was het maar omdat ze het alleen toch een beetje eng zou vinden. Het was leuk geweest, daar niet van, maar er alleen arriveren was… intimiderend. Wie zou ze er immers kennen? Nu ja, Richard nu. ‘Oh, ja, dat is een goed idee!’ antwoordde ze, enthousiast bij het idee. ‘Doen ze daar nooit moeilijk over leeftijd om te drinken?’ Bij Eleanora wel, soms. Iets over dat ze te jong was. Pfft.
  9. [1837/1838] Baby can't you see, I'm falling

    Eleanora giechelde bij Piaras’ bemerking. Ja… ergens had hij wel wat weg gehad van het chagrijnige hoofd van de schooldirecteur (nu ja, één van – was het niet erg dat ze allebei zo strontchagrijnig als iets waren? Eleanora miste schoolhoofd Collingwood heel erg, hoor, die had tenminste kunnen glimlachen), maar het leek wel een beetje gemeen om erom te lachen. Ze konden er vast niets aandoen! Genetische afwijking. Of zoiets. Natuurlijk was het ook zo dat alle gedachten omtrent “wacht, misschien is dit een beetje gemeen” altijd achteraf kwamen, en hand in hand met de hautaine vermelding dat die jongen niet meteen het toonbeeld van aardigheid was geweest. En zo hoefde je je nergens schuldig over te voelen. Simpel. Ze snapte nooit waarom mensen zo moeilijk deden. ‘Interessante gewonden?’ herhaalde ze, verbaasd. Waren gewonden interessant… Ze vond het maar grellig, hoor, die pijntjes en ofwel verveelde ofwel creperende gezichtjes en oh, nee, tegen bloed kon ze al helemaal niet – maar als ze in de ziekenzaal zelf waren, was hulp vast niet heel ver weg. ‘Zijn gewonden interessant?’ vroeg ze, terwijl ze alvast koers zette naar de ziekenzaal, want zo eenvoudig van geest was ze nu ook wel weer. ‘Wil je dokter worden?’
  10. [1837/1838] Take a shot of truth

    Ze was gewoon met iemand gaan drinken daar. Ellie wist niet goed of ze hier jaloers op moest zijn, of dronken zijn, zo jong al, iets was wat ze zelf had willen ervaren, maar… kijk! Het was volwassen. Voelde volwassen. Als je dingen ervaren had, als je alles al eens meegemaakt had, was je volwassen, volwassener dan Eleanora zichzelf zag. Ze wilde het heel graag, ze wilde heel graag volwassen zijn en overal over kunnen meespreken, in plaats van dit, dit hele gedoe van wéten dat het gebeurde en wéten dat je nieuwsgierig was en je alleen maar mee wilde doen, maar het toch nooit kon, mocht, één van de twee. En Elena was volwassener dan zij, had ze het idee. Kende meer van de wereld. Eleanora had haar leven alleen maar doorgebracht in een ivoren toren en een schallende stem om het gevoel te hebben dat ze toch nog aanwezig was op de speelplaats daarbeneden. ‘Ooooh,’ zei ze onder de indruk. ‘Wat vond je de lekkerste? Wat zat erin?’ Ze kende eerlijk gezegd niet echt iets van cocktails, maar ze kon alleen maar leren van Elena dan, toch? Zolang ze voor de rest wél iets eerder deed dan Elena, hoefde ze zich vast niet al te hard te schamen… ‘Eh…’ Richard en zij hadden nog niet echt afgesproken… Had ze misschien wel moeten doen. Eerlijk schudde ze haar hoofd. ‘Nog niet. Maar als ik hem tegenkom, praat hij wel met me.’ Of nu ja, hij knikte haar toe en zei eens “hey” en ging dan weer door, maar dat was praten, toch? Hij zou vast wel een echt gesprek willen voeren als hij eens niet vlug door moest. Ouderejaars schenen het altijd zo druk te hebben. ‘Heb jij eigenlijk wat vrienden onder de ouderejaars?’
  11. [1837/1838] Baby can't you see, I'm falling

    ‘Géén idee,’ gaf Eleanora eerlijk toe, want als er iets was dat Ellie was, was het wel eerlijk. Het kwam niet altijd overeen met andermans waarheid, dat was zo, maar ze zou nooit moedwillig liegen. Dat deed je toch niet? Daarnaast wist Ellie nauwelijks wat het was om leugentjes om bestwil noodzakelijk te achten. Ergens in haar achterhoofd kon ze Henry’s chagrijnig gezicht al zien bij zijn zoveelste realisatie dat Eleanora inderdaad goudeerlijk was en dat ze zo nu en dan alweer verdorde opmerkingen over anderen onthield en goh. ‘Ik hoop voor hem de zuster,’ zei ze, want als Piaras had gevonden dat er wat mis was met zijn neus, was dat so-wie-so het geval, of hij nu koppig wilde doen of niet. Echt, sommige mensen waren zooo dramatisch. Ze hadden gewoon willen helpen! Dat hij nu ouder en langer was geweest, betekende niet dat hij per definitie veel slimmer was dan zij. ‘Hij leek niet echt op een leraar die we hebben, toch?’ Want zoals iedereen wist, leken kinderen altijd als twee druppels water op hun ouders. Duh. ‘Wat wil je nu doen?’
  12. [1837/1838] Baby can't you see, I'm falling

    Wat een rare jongen, observeerde Eleanora, zo snel boos en helemaal om niets! Ze bedoelden het toch goed? Waren alleen maar bezorgd om zijn welzijn? Specifiek betreffende zijn neus, dat wel. Maar dat was alleen maar vriendelijk. Als je over een bepaald iets ongerust was, betekende dat dat je je gewoon bezighield met alles, toch? Je lette niet op kleine details als je niet om iemand gaf. Kortom, ze had echt geen flauw idee wat het probleem was van die jongen, hoor. Vreemd gedoe. ‘Je mag geen mensen slaan!’ zei Ellie verontwaardigd tegen de jongen, voor ze op de tippen van haar tenen ging staan om de neus eens goed te bekijken. ‘Als je zo overstuur bent en je blijft beweren dat er niets is, is er overduidelijk dus wél iets en dús gaan we naar de ziekenzaal!’ Heel kordaat allemaal. Vriendelijk genoeg nam ze de jongen bij de pols en begon ze al naar beneden te benen, in het volle vertrouwen dat Piaras haar zou volgen en dat de zesdejaars het helemaal niet erg zou vinden. Nah. ‘Je mag echt geen risico nemen met je neus, hoor,’ vertrouwde Ellie haar gezelschap toe, ‘straks verlies je hem zomaar!’
  13. [1837/1838] Signals crossing can get confusing

    Hij zou haar niet missen. Wel. Ja. Dat was het hele punt geweest, dat Henry dat van haar vroeg en dat allemaal prima vond en Eleanora was het er niet mee eens, want ze wilde die uitkomst helemaal niet, maar ze was net te overstuur om daar echt rekening mee te houden. Maar tegelijkertijd voelde Henry’s reactie als een overwinning. Want kijk! Ze had gelijk gehad! En misschien, misschien kon ze nu ergens mensen in haar leven ontdekken die beter bij haar pasten, haar graag hadden zoals ze was, in tegenstelling tot Henry, schijnbaar, maar dat zag ze tegen dan wel weer. ‘Nee, jij gaat het te druk hebben met Maia muilen om iemand te missen,’ wilde ze nog wel even het laatste woord hebben, voor ze snel opsprong en de andere kant opstoof. Ja, sorry, hoor, hij mocht haar nog net wel de aftocht gunnen. OOC: Uitgeschreven!
  14. [1837/1838] Take a shot of truth

    Maar huh. Jaren geleden al? Maar… maar… Een tel lang keek Eleanora Elena onbegrijpend aan (??? HOEZO had Elena zo’n voorsprong en HOEZO had Ellie een omgeving gehad waar dronken worden op veertien al een heus ding was, dit was ZO NIET EERLIJK en ze moest echt eens haar familie bijeenroepen om het te hebben over hoe ze haar sociale groei op Zweinstein dwarsboomden, dit kon echt niet), maar langzaamaan begon het haar te dagen dat Elena op alcoholvlak een stuk meer ervaren was dan zij. Stom mens. Nee, dat was niet waar. Eleanora vond Elena heel leuk. Ze vond winnen gewoon óók heel leuk. ‘Echt waar?’ vroeg ze, echter, geïnteresseerd, deels omdat het natuurlijk wel haar beste vriendin betrof en deels omdat ze alles wilde weten zodat ze het Beter™ kon doen. ‘En was je vader er dan bij of…?’ Als haar vader erbij was geweest, was het minder cool. Dan had ze gewoon een slechte vader, namelijk, en dan kon Eleanora nog altijd winnen (en dan zou ze heus wel háár vader lastigvallen tot hij Elena wilde opvangen, zo bezorgd was ze dan ook wel weer) en ta-da! Daarom moest je altijd vragen stellen. Ze giechelde. ‘Ja, raar, hè? Net alsof er maar vijf jongensnamen bestaan of zo!’ Ze vond “Richard” eigenlijk niet eens zo’n mooie naam. ‘Ingram trouwens, die Richard.’ Hij was niet per se de Beste Richard die je kon krijgen, wellicht, maar hij was ouder en Elena kwam niet zo één, twee, drie met iets beters, dus.
  15. [1837/1838] Signals crossing can get confusing

    Nee, dat was niet logisch, want naar Ellies gevoel deed ze al die dingen helemaal niet. Maar andere mensen vonden altijd van wel en ze zeiden nooit precies wat nu het probleem was en waarom het een probleem was en het enige wat het deed, was dat Eleanora zich gefrustreerd voelde omdat Alles Wat Ze Deed™ verkeerd was en elke goede bedoeling die ze had in de sloot gegooid werd. Alsof het er niet toe deed. Maar die van anderen waren wel heel belangrijk, want Ellie, lieverd, ze bedoelen het heus niet slecht, ze willen je alleen maar helpen. ‘Ik lieg nooit!’ protesteerde Eleanora, want dat deed ze niet – kwam nooit in haar op, eerlijk gezegd, en als dat het wel deed, was dat tien uur na de gelegenheid waarin ze misschien beter een leugentje om bestwil had kunnen zeggen – en Henry was Gemeen™ dat hij beweerde van wel. Rotzak. Oh, wacht, nee, dat was zíj vast. Ugh. ‘Het is vast gemakkelijker als ik gewoon nooit meer met je praat en dat wil je zelf ook, dus ga er nú niet over klagen!’ Wat een hypocriet gedoe ook weer. En om het punt te vervolledigen duwde ze Henry weg.
×