Jump to content

Eleanora Paget

Huffelpuf Hoofdmonitor
  • Content count

    78
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    1

Eleanora Paget last won the day on January 4

Eleanora Paget had the most liked content!

About Eleanora Paget

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    Huff 4
  1. [1837/1838] Take a shot of truth

    ‘Henry is stom, hij doet dat echt niet,’ zei Eleanora direct, want kom op, het was Henry! Henry wilde niet eens dat Eleanora een vriendje had. Of naar leuke feestjes ging. Of in kleermakerszit zat. Of überhaupt dingen deed waar ze enig amusement uit kon halen, want dat was vast allemaal verkeerd en zou op de een of andere manier haar wel dom maken. Henry vond altijd dat Eleanora domme dingen deed, zich dom gedroeg of in het algemeen simpelweg dom was. Wat natuurlijk een domme houding was en dus, dus, dus hield dat in dat Henry een stomme broer was die hen nooit zou helpen. ‘Heb jij oudere vrienden of zo?’ Vast wel. Elena leek iedereen te kennen. ‘Een paar galjoenen?’ herhaalde ze nadenkend. Eleanora kende de waarde van geld niet, eerlijk gezegd, dus wat zou het? Ja, het klonk als veel geld, maar ten eerste was het geld dat ze had, haar zakgeld was nu niet meteen sterk beperkt, en ten tweede was dit het heus wel waard! Die feestjes zouden superleuk worden! Én het was met Elena, dus zelfs als het mislukte (wat het niet zou doen, duh), dan zou het alsnog wel iets worden waar ze later alleen nog maar met een glimlach aan zou terugdenken. Ha. ‘Dat moet lukken, niet? Dat krijg ik wel bij elkaar.’ Dank u, papa. ‘Maar ik ben echt nog nooit op de Verdonkeremaansteeg geweest… Is het daar niet eng?’ Voor het effect huiverde ze een beetje.
  2. [1838/1839] The almosts

    ‘Geelgroen?’ herhaalde Eleanora, ergens verbaasd. ‘Ik ken niemand anders van wie dat de lievelingskleur is!’ Oh, was haar vriendje niet bijzonder? Zo uniek? Nu ja, Eleanora was sowieso stiekem gefascineerd door alles wat hij deed, al was het maar omdat hij haar vriendje was en het zo verwonderlijk was dat er eindelijk iemand op die manier naar haar wilde kijken, nadat ze al die tijd met afgunst naar al haar vriendinnen had zitten loeren, zich afvragend wat er nu mis was met háár, maar kijk, al die zorgen waren voor niets geweest, dus haar verbazing was niet zo… verbazingwekkend. Zeg maar. ‘Is er echt zo’n kamer?’ Hoezo had zij die nog niet gevonden! Goed, goed, Ellie was niet de meest avontuurlijke persoon ter wereld, in alle eerlijkheid – zo veel van Zweinstein had ze nog niet ontdekt. Ze volgde haar vriendinnen overal heen, maar ze sleurde enkel en alleen anderen mee op de reeds betreden paden. Was dat laf? Ze wist het niet. Het maakte haar evenmin veel uit, eigenlijk. ‘Ben je er ooit geweest?’ Piaras enigszins haar richting op trekkend ging ze de kant op van een bankje, in de zon geplaatst, waar ze snel op ging zitten. ‘Is het eigenlijk wel leuk om binnen te picknicken? Dat moet buiten, vind ik.’
  3. Eleanora staarde naar Elena. Haar hartsvriendin. De persoon die ze alles, alles, alles vertelde. Ja, zelfs Eleanora had zaken die ze niet aan jan en alleman vertelde, maar ze had ze wel altijd aan Elena verteld, haast alsof er geen andere mogelijkheid was. Elena wist zo goed als alles over haar, en stiekem had ze dat altijd juist leuk gevonden, dat idee dat er iemand op de wereld was met wie ze zo goed overweg kon dat ze elk aspect van haar leven met haar wilde delen, hetzij niet romantisch, zoals dat soms geïnterpreteerd werd. Ze was geen gesloten iemand, had geen tekort aan vrienden, maar ze had altijd gedacht dat de band tussen Elena en haar iets speciaals was. Maar Elena vond duidelijk van niet. Want blijkbaar was dit niet eens de eerste keer. Blijkbaar deed ze dit al een hele tijd en had ze het gewoon nooit de moeite gevonden om dat haar te vertellen. En dan mocht ze niet boos zijn? ‘Oh, het is NIET DE EERSTE KEER DAT JE DIT DOET?’ herhaalde ze schril. ‘En dat vond je niet de moeite om te zeggen?’ Nee, nee, nee, overduidelijk niet, maar hoor eens, daar konden ze het nu echt niet over hebben, want Elena had geen kleren aan. Boehoe. Dan had ze die maar moeten aanhouden. Ze greep een kleed op de vloer vast en gooide het ding richting Elena en sloeg haar armen over elkaar. ‘Hoeveel geheimen héb jij?’ Chase slaakte een klagerige zucht. ‘Hoe duidelijk moet de hint zijn dat je weg moet?’ ‘Houd je erbuiten!’ Hij fronste.
  4. [1838/1839] The almosts

    Ach, Eleanora dacht nooit zoveel over de dingen na, niet over hoe ze iemands hand moest vasthouden, niet over dat dit de eerste keer was, nah, alleen maar dat ze Verliefd was, zo verliefd, en daarmee kon ze al de rest invullen. Hoe ze handjes moesten vasthouden (vingers verstrengeld, wat Eleanora dan ook snel bewerkstelligde), waar ze over moesten praten, hoe vrolijk ze uit de ogen dienden te kijken… Het voelde als een sprookje en dat zou het ook zijn — met de prinses en de ridder en de draken van broers die haar niet steunden. Stomme Henry. Maar Piaras maakte het allemaal goed! ‘Hmmmm…’ Wat haar lievelingskleur was, was heel belangrijk om goed op te antwoorden. Piaras zou dat namelijk ongetwijfeld onthouden en haar allerlei bloemen geven in die kleur (TOCH), dus ze wilde er goed over nadenken in de mate dat ze dat wel moest doen hier, want het moest natuurlijk wel spontaan en oprecht blijven. ‘Roze, denk ik! Of nee, paars. Of oranje, dat is zo vrolijk… Of zou het geel moeten zijn? Omdat dat mijn afdelingskleur is? Ik ken niemand wiens lievelingskleur geel is!’ Wat een mysterie ook weer. ‘Wat is die van jou? Geel toevallig?’ Haar snoet stak ze parmantig in de zon, alle opmerkingen over dat ze bleekjes blijven moest negerend. ‘Ik hoop dat het zo warm blijft,’ zei ze dromerig, ‘dan zouden we kunnen picknicken!’ Heel romantisch.
  5. [1837/1838] Over the rainbow

    Ellie had Elena’s jurk niet willen kapotscheuren, ze had haar niet willen teleurstellen en toen Elena mee begon te huilen, traande ze alleen maar heftiger. Ze wilde Elena niet aan het huilen maken! Ze wilde niet dat Elena ook maar op enig moment verdrietig was, want Elena was een zon zonder dat ze het zelf volledig wist, een stralende ster die de kamer betreden moest om het te doen oplichten. De wereld bestond niet zonder haar, niet echt, niet zoals het bestaan moest, met één lachje van haar glanzende lippen kon ze het leven scheppen in een atmosfeer, het geluk in de homosfeer van Eleanora’s bestaan. ‘Niet huilen!’ zei ze paniekerig, hen allebei naar de grond halend. De wereld bovenaan was te complex om nu mee om te gaan. Onelegant duwde ze haar eigen traantjes weg, de jurk inspecterend alsof ze er iets van kende, alsof haar eigen toverstok niet allang kapot was. ‘We zullen gaan shoppen, oké? Je krijgt tien kleedjes van mij!’ Of meer, wat dan ook, het was niet alsof Ellies vader goed was in nee zeggen tegen haar eisen omtrent zakgeld en het was al helemaal niet zo dat hij ooit nee zou zeggen tegen haar behoeftes de mensen rondom haar te helpen. Dat paste bij een dame, niet? En ja, ja, Elena hoefde niet zo dringend geholpen te worden als de reguliere armen, maar wat maakte het uit? Ze wilde haar fout rechtzetten. ‘Is het leven dan minder vreselijk?’ Alsjeblieft? Ze wilde niet dat Elena haar leven leiden verschrikkelijk vond omwille van háár!
  6. ‘Ja, en?’ vroeg Chase geërgerd. Ja, oké, dat was haar vriendin, maar zíj waren zonet bezig geweest en die vervelende tater daar was hen aan het storen, hoezo was dat plots geen factor meer! Met een boze blik op Eleanora ving hij de broek op en schoot hij er snel in, Elena kort loslatend, maar meteen greep hij haar terug vast aan haar bovenarm. ‘Ze beschuldigt je daar allemaal van en dan ben ík niet aardig genoeg?!’ Hallo! Hij noemde meisjes alleen maar sletten als hij met ze klaar was. Pfft. En dan zeurde Elena over hoe onaardig hij wel niet was. Echt, meisjes. Hoewel. Jaloezie? Kom maar door, hoor. Hij wierp een schattende blik op Eleanora Paget, terwijl hij Elena enigszins hardhandig bij zich trok en zijn arm om haar middel liet glijden. Goed, goed, aan haar blik te zien was er niets aan, maar dat boeide niet zozeer. ‘Jaloers?! Doe normaal,’ snauwde Eleanora. Waarom snápte Elena het niet! Het ging haar niet over Chase Bennett die toch echt onuitstaanbaar was (kijk, Henry, Adam was veel beter!), het ging haar niet over seks (ja, best, Ellie was jaloers op Elena in de zin dat Elena populairder was bij jongens, ze was knapper en meer begeerd en dat wist iedereen, maar ze was niet jaloers híérop), het ging haar over Elena’s neiging dit soort dingen voor haar te verzwijgen en dat normaal te vinden. Of zo. Was dat dan echt zo slecht van haar? ‘Moet ik dit echt uitleggen?’ Ze wilde het niet uitleggen, ze wilde het niet uitleggen, niet met Chase in de buurt, niet terwijl Elena daar nog altijd naakt stond. ‘Je snapt zelf toch wel dat hier niets goeds van komt!’ Of dat was haar altijd verteld, en waarom zou ze daaraan twijfelen? Je moet dit soort dingen alleen maar doen met iemand die van je hield. Dus. ‘Ik ben alleen maar ongerust over je!’ Zoiets.
  7. [1838/1839] Won’t you teach me the rhythm

    Henry volgde precies echt niet. Zíj wilde dat Adam haar kende en Adam was zonder twijfel de liefde van haar leven (bewijs: Ellie vond dat hij dat was en dus was het universum het daarmee eens, duh) en de enige die niet wilde dat ze gelukkig was, was haar stomme broer Henry, die dringend aardiger moest worden en aan zijn koppelvaardigheden moest werken. Serieus, als hij luidkeels verkondigde dat Adam haar vooral niet hoefde te kennen als hij in de buurt was, zou er inderdaad niets van komen, nee. Wat een gedoe. ‘Als iemand na één gesprek over meisjes niet meer met je wil praten, heb je gewoon slechte vrienden,’ kaatste Ellie wijs terug. Kom op, zo liet je je toch niet behandelen? Gelukkig liet Ellie zichzelf in elk geval niet zo behandelen en dus sloeg ze ontevreden haar armen over elkaar toen Henry dacht dat hij al die dingen voor haar kon bepalen. In haar achterhoofd maakte ze een vluchtige notitie dat ze haar vader een boze brief moest sturen over hoe Henry tegenwoordig tegen haar deed. Ze was oud genoeg om zelf te beslissen of ze iemands vriendinnetje wilde zijn! Komende december zou ze debuteren! Henry moest gewoon niet zo zeuren. ‘Oh, mag ik geen vriendje?’ snauwde ze naar hem. ‘Van wie? Jou? Jij hebt daar helemaal niets over te zeggen!’ Ellie was al praktisch volwassen! Pfft. ‘Ik vroeg je om advies, niet om een preek,’ herinnerde ze hem eraan. ‘Doe niet zo stom.’
  8. [1837/1838] Take a shot of truth

    Eleanora fronste. ‘Maar hoe dan?’ vroeg ze, haar stem dempend naar Elena’s voorbeeld. Ze had echt geen idee hoe ze een verouderingsdrankje zou moeten maken… Tot nu toe had ze het niet in boeken zien staan, en zelf iets proberen te verzinnen was niet iets dat ze echt zag zitten. Recepten volgen was al lastig genoeg, laat staan dat ze zelf ineens moest weten wat je waarvoor kon gebruiken. Wist zij veel waarom ze bepaalde ingrediënten gebruikten! Een bindmiddel leek haar nog altijd zoiets dat niemand echt nodig had. En toch. In elk recept bijna zat er een. Of tenminste, dat had ze van horen zeggen, want identificeren welk ingrediënt dat dan zou zijn, ging toch echt een stapje te ver. ‘Denk je dat het in een boek hier staat?’ Ze keek om zich heen, alsof ze zo één, twee, drie zou zien welk boek dan handig genoeg zou oplichten als signaal dat daarin het benodigde recept stond. ‘Is Damarcus zo eng?’ vroeg ze, wat afwezig. Ellie was tot nu toe nooit met hem in aanraking gekomen, buiten in de lessen, waar hij gewoon gemeen was, maar het was niet alsof hij de enige leraar was die zo stom deed in de hoop dat hun leerlingen dan écht zouden opletten. Pfft. Zo werkte het helemaal niet! ‘Míj heeft hij nog nooit gestraft.’ Omdat Ellie zo veel beter was dan Elena. Snap je. Ha. ‘Of denk je dat we het ergens kunnen kopen?’
  9. [1837/1838] Baby can't you see, I'm falling

    ‘De volgende keer doen we iets wat we allebei leuk vinden!’ zei Eleanora meteen, want hal-lo, ze ging hem echt niet naar Elena sleuren om hem te doen verklaren dat Ellie gewonnen had met het een of ander, ook al vond ze winnen oprecht heel leuk (maar niet als Elena een beetje verdrietig keek, dat wilde ze niet op haar geweten hebben). Nee, veel beter konden ze gewoon iets doen wat ze allebei tof vonden om te doen. Probleem opgelost! Toch? Op die manier hoefde er niemand flauw te vallen en dat was alleen maar positief. ‘Huh?’ Maar nog voor Ellie om uitleg kon vragen, werd ze alweer richting vrijheid geduwd. Toen ze zijn plan doorkreeg, greep ze zichzelf snel vast, want Piaras was nu niet meteen de meest voorzichtige bestuurder en ze wilde niet terug hoeven komen, maar met een “HE, WAT DENK JE WEL!” en een botsing hier en daar vlogen Piaras en zij de ziekenboeg uit, vergezeld met een schaterlach van Eleanora. ‘Gelukt!’ Snel keek ze om zich heen, als was het om te zien of er wel echt niemand achter hen aankwam (wat wel het geval was, maar ah, maakte niet uit) en enthousiast kreeg ze een idee. ‘Zullen we van de trap glijden met dit ding?! Dat gaat vast hard!’
  10. [1837/1838] Over the rainbow

    Elena had haar gekust! Dat was dan Eleanora’s eerste kus — het was een dag voor nieuwe dingen, bedacht ze zich, dromerig, en waar ze niet zeker wist of dit telde, iets met meisjes die elkaar kusten en hmmmm, vond ze wel dat deze hele dag telde als de start van haar nieuwe leven, een dag die het leven inluidde dat ze altijd had willen hebben — en Eleanora’s voornaamste reactie was een gegiechel dat iets te lang aanhield. Maar was het niet geweldig? Was Elena niet fantastisch? Was vriendschap niet grandioos? Nee, dit hadden ze al veel eerder moeten proberen! ‘OH NEE!’ gilde ze toen Elena vast kwam te zitten. Snel zweefde ze naar haar toe om haar eruit te trekken, wat er voornamelijk in resulteerde dat ze Elena’s kleed kapot scheurde. Oh nee, oh nee, oh nee… Prompt begon Eleanora te huilen, intens verdrietig. ‘Sorry! Kan je het me vergeven?’
  11. ‘Hé!’ zei Chase verontwaardigd, kuisheid vergetend, waardoor Ellie snel wegkeek, want dat Elena dit allemaal heel leuk vond en zo, was dan goed voor haar, maar ten eerste had Eleanora geen plannen om dichter dan dit in de buurt te komen bij Chase Bennett, zeker niet naakt, en ten tweede kon Ellie zo vaak klagen als ze wilde dat ze zelf geen vorderingen maakte op amoureus, nu ja, seksueel vlak, daar was ook een reden voor. Nu ze er zo overduidelijk mee geconfronteerd werd dat het niet voor iedereen een in schroom verholen fantasie bleef, voelde ze zich alleen maar nog meer beschaamd. Alsof dit een deel van de wereld was niet aan haar besteed. Het hielp ook wel dat het duidelijk was dat niemand hier haar er echt bij wilde. Chase greep Elena bij de pols vast. ‘Kom op, je gaat toch nu al niet meer weg? Die daar kan echt wel gewoon weg…’ Ja, dat kon ze, Eleanora kon altijd weg, maar ze gooide altijd gemakkelijk haar kont tegen de kribbe als ze het gevoel had dat niemand haar erbij wilde. Ze gooide chagrijnig een broek op de vloer tegen Chase’s hoofd (ze ging er vanuit dat die van hem was) en liet toen van zich horen: ‘Dat betekent dat híj getrouwd is en jíj je laat gebruiken en ik denk dat je dat zelf ook wel weet.’ Klonk dat niet beter dan haar eerste reactie? Klonk dat niet als iets beters dan ik haat dat je verder staat dan ik en ik denk dat je me gewoon gaat laten vallen omdat ik niet mee kan en ik haat hem ook, maar dat heeft geen reden. ‘Je bent beter dan dit.’
  12. [1838/1839] Won’t you teach me the rhythm

    Aardig vinden, Adam vond haar “vast” haar aardig, maar hij wist voor de rest niet wie ze was. Hoe vriendelijk ze was, was niet eens zo vreselijk relevant voor haar aantrekkingskracht — duizenden mensen waren aardig, nog meer mensen oppervlakkig amicaal. Wat van belang was, was al de rest, alles wat haar speciaal maakte, maar blijkbaar was er niets, niets, niets, want Adam wist niet wie ze was. ‘Hoezo weet hij niet wie ik ben?’ vroeg ze, hard en triestig, voor ze alweer overging naar het oplossen van het probleem. ‘Kan je ons aan elkaar voorstellen? Dan ben ik een beetje zus van, maar dan kent hij me tenminste!’ Zo. Opgelost. ‘Jongens zijn zo saaaaaaaai,’ zei ze klagerig, terwijl ze zich in kleermakerszit zette, heel damesachtig allemaal, om comfortabeler te zitten. ‘Waarom praten jullie daar niet over? Kan je er niet eens over beginnen? Voor mij?!’ Hij zou toch wel íéts voor haar doen, niet? Hij was haar grote broer! Volgens de romannetjes die ze geregeld las, deden broers dat altijd! ‘Ik moet toch op de een of andere manier zijn vriendinnetje kunnen worden!’ Snapte hij niet dat dit de belangrijkste missie van de wereld was?
  13. [1837/1838] Take a shot of truth

    Oh, Midzomernacht! Dat was zo’n feest waar ze al zoveel over gehoord had, zo één waar een heel deel van haar familie naartoe ging (besluit ik nu, maar ah, vast wel, Pagets zijn thots), maar het was er ook één waar Eleanora nog jaren niet naartoe zou mogen. Ja, ja, vond ze ook tragisch, maar! Elena had het nu geopperd en meteen zag ze alle mogelijkheden voor zich. Ze klapte enthousiast in haar handen. Ja, dit was een bibliotheek, maar Ellie had hier zin in, zag een glansrijke toekomst voor zich met dit briljante plan, en dus was al de rest ondergeschikt. ‘Dit moeten we écht doen!’ Ze voelde een aantal boze blikken op haar wegens haar volume, maar ach. ‘Ja, echt zeker genoeg tijd! Ik weet niet waar we het vandaan moeten halen, maar…’ Dat vond ze wel, toch? ‘Misschien kunnen we het aan professor Astoria vragen? Die denkt vast dat we gewoon geïnteresseerd zijn!’ Ook al lette ze nooit op in de les. Maakte niet uit! Ellie was supersubtiel, dus Astoria dacht vast dat ze gewoon een beetje verstrooide leerlinge was. ‘Het is echt zó stom dat mensen altijd denken dat ze alles beter weten! Mijn broer denkt altijd dat ik keidom ben.’ Pffft. Sloeg nergens op. ‘Zullen we het gaan vragen?’ Ellie wilde altijd alles nú.
  14. [1838/1839] Won’t you teach me the rhythm

    Kon Henry niet gewoon… helpen? In plaats van haar te zeggen dat ze niet mocht porren (wat ze een stomme bijdrage vond, dus bij wijze van tegenargument porde ze hem nog een keer), in plaats van domme vragen te stellen en in plaats van te melden waar Adams sokken naar roken, had hij bijvoorbeeld ook nuttige dingen kunnen zeggen. Zoals wat ze moest doen om Adams aandacht te krijgen. Wat jongens van zestien aantrekkelijk vonden. Je weet wel. Antwoord geven op de vráág, Henry! Ze rolde, heel damesachtig allemaal, met haar ogen. ‘Jongens zijn heel stom, ja,’ antwoordde ze geduldig, ‘maar Adam niet en Adam moet mij óók leuk vinden. En jíj moet zeggen hoe ik hem zover krijg!’ Dat was toch niet zo ingewikkeld? Niet iedereen werd vrolijk uitgehuwelijkt! Sommige mensen moesten hiervoor knokken, Henry, leer dat eens. Nu ja, ze kon zich niet voorstellen dat haar vader een heel leuke match voor haar zou bedenken, maar dat had er vooral mee te maken met dat haar vader niet wist wie Adam was. Dus. Vreselijke smaak. ‘Ik kan nieuwe sokken voor hem kopen,’ suggereerde ze. Er bestonden wel van die magisch geurloze sokken, probleem opgelost, konden ze dan nu verdergaan naar werkelijk boeiende onderwerpen? Zoals wat zij aangebracht had? Hallo? ‘Hoezo weet je niet of hij iemand heeft? Jullie zijn vrienden!’
  15. ‘Aardig zijn?’ sputterde Chase meteen tegen, terwijl Eleanora met haar mond vol tanden stond (geen geliefd gevoel, merkte ze, machteloos en hulpeloos en zonder enig idee het nu verder moest) en zich ergens ook beledigd voelde dat hij het blijkbaar zo’n verschrikkelijk idee vond dat hij aardig zou moeten zijn tegen haar, al helemaal bij zijn minachtende blik op haar. Alsof hij daar niet naakt stond, met zijn hand voor zijn kruis. Ugh. ‘Zíj komt hier binnengestormd! En ze staat hier nog altijd.’ Vanuit zijn ooghoeken keek hij nog één keer naar haar, voor hij zich onherroepelijk tot Elena wendde. ‘Voyeuristische vriendin heb jij.’ Ellie wist niet helemaal wat dat inhield, maar het klonk niet per se als een compliment. Nu ja. Maakte niet uit. Ze had het niet nodig dat Chase Bennett haar een leuk persoon vond, ze had het nodig dat Elena haar vriendin was en ze wist niet of ze dat nog was als ze zo tegen haar loog. Of dingen verzweeg. Maakte zo’n semantisch verschil überhaupt uit? ‘Nog geen vijf minuten…’ herhaalde ze, eenmaal ze haar stem teruggevonden had. ‘Ik wist niet dat je zo’n soort meisje was.’ Ellie kon zich niet eens wat herinneren dat ze niet aan Elena verteld had, dacht niet dat er íéts was, niet iets bewusts althans, en hier was ze dan. Niet-vriendjes geheim houdend. Op zich boeide Chase Bennett haar niet eens zo, hij was gewoon één van die oudere jongens die nooit naar haar keek, wat maakte het uit, er zaten er knappere tussen, maar het was gewoon… stom dat Elena dingen voor haar verborgen hield.
×