Jump to content

Eleanora Paget

Huffelpuf Hoofdmonitor
  • Content count

    73
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    1

Eleanora Paget last won the day on January 4

Eleanora Paget had the most liked content!

About Eleanora Paget

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    Huff 4
  1. ‘Ja, en?’ vroeg Chase geërgerd. Ja, oké, dat was haar vriendin, maar zíj waren zonet bezig geweest en die vervelende tater daar was hen aan het storen, hoezo was dat plots geen factor meer! Met een boze blik op Eleanora ving hij de broek op en schoot hij er snel in, Elena kort loslatend, maar meteen greep hij haar terug vast aan haar bovenarm. ‘Ze beschuldigt je daar allemaal van en dan ben ík niet aardig genoeg?!’ Hallo! Hij noemde meisjes alleen maar sletten als hij met ze klaar was. Pfft. En dan zeurde Elena over hoe onaardig hij wel niet was. Echt, meisjes. Hoewel. Jaloezie? Kom maar door, hoor. Hij wierp een schattende blik op Eleanora Paget, terwijl hij Elena enigszins hardhandig bij zich trok en zijn arm om haar middel liet glijden. Goed, goed, aan haar blik te zien was er niets aan, maar dat boeide niet zozeer. ‘Jaloers?! Doe normaal,’ snauwde Eleanora. Waarom snápte Elena het niet! Het ging haar niet over Chase Bennett die toch echt onuitstaanbaar was (kijk, Henry, Adam was veel beter!), het ging haar niet over seks (ja, best, Ellie was jaloers op Elena in de zin dat Elena populairder was bij jongens, ze was knapper en meer begeerd en dat wist iedereen, maar ze was niet jaloers híérop), het ging haar over Elena’s neiging dit soort dingen voor haar te verzwijgen en dat normaal te vinden. Of zo. Was dat dan echt zo slecht van haar? ‘Moet ik dit echt uitleggen?’ Ze wilde het niet uitleggen, ze wilde het niet uitleggen, niet met Chase in de buurt, niet terwijl Elena daar nog altijd naakt stond. ‘Je snapt zelf toch wel dat hier niets goeds van komt!’ Of dat was haar altijd verteld, en waarom zou ze daaraan twijfelen? Je moet dit soort dingen alleen maar doen met iemand die van je hield. Dus. ‘Ik ben alleen maar ongerust over je!’ Zoiets.
  2. [1838/1839] Won’t you teach me the rhythm

    Henry volgde precies echt niet. Zíj wilde dat Adam haar kende en Adam was zonder twijfel de liefde van haar leven (bewijs: Ellie vond dat hij dat was en dus was het universum het daarmee eens, duh) en de enige die niet wilde dat ze gelukkig was, was haar stomme broer Henry, die dringend aardiger moest worden en aan zijn koppelvaardigheden moest werken. Serieus, als hij luidkeels verkondigde dat Adam haar vooral niet hoefde te kennen als hij in de buurt was, zou er inderdaad niets van komen, nee. Wat een gedoe. ‘Als iemand na één gesprek over meisjes niet meer met je wil praten, heb je gewoon slechte vrienden,’ kaatste Ellie wijs terug. Kom op, zo liet je je toch niet behandelen? Gelukkig liet Ellie zichzelf in elk geval niet zo behandelen en dus sloeg ze ontevreden haar armen over elkaar toen Henry dacht dat hij al die dingen voor haar kon bepalen. In haar achterhoofd maakte ze een vluchtige notitie dat ze haar vader een boze brief moest sturen over hoe Henry tegenwoordig tegen haar deed. Ze was oud genoeg om zelf te beslissen of ze iemands vriendinnetje wilde zijn! Komende december zou ze debuteren! Henry moest gewoon niet zo zeuren. ‘Oh, mag ik geen vriendje?’ snauwde ze naar hem. ‘Van wie? Jou? Jij hebt daar helemaal niets over te zeggen!’ Ellie was al praktisch volwassen! Pfft. ‘Ik vroeg je om advies, niet om een preek,’ herinnerde ze hem eraan. ‘Doe niet zo stom.’
  3. [1837/1838] Take a shot of truth

    Eleanora fronste. ‘Maar hoe dan?’ vroeg ze, haar stem dempend naar Elena’s voorbeeld. Ze had echt geen idee hoe ze een verouderingsdrankje zou moeten maken… Tot nu toe had ze het niet in boeken zien staan, en zelf iets proberen te verzinnen was niet iets dat ze echt zag zitten. Recepten volgen was al lastig genoeg, laat staan dat ze zelf ineens moest weten wat je waarvoor kon gebruiken. Wist zij veel waarom ze bepaalde ingrediënten gebruikten! Een bindmiddel leek haar nog altijd zoiets dat niemand echt nodig had. En toch. In elk recept bijna zat er een. Of tenminste, dat had ze van horen zeggen, want identificeren welk ingrediënt dat dan zou zijn, ging toch echt een stapje te ver. ‘Denk je dat het in een boek hier staat?’ Ze keek om zich heen, alsof ze zo één, twee, drie zou zien welk boek dan handig genoeg zou oplichten als signaal dat daarin het benodigde recept stond. ‘Is Damarcus zo eng?’ vroeg ze, wat afwezig. Ellie was tot nu toe nooit met hem in aanraking gekomen, buiten in de lessen, waar hij gewoon gemeen was, maar het was niet alsof hij de enige leraar was die zo stom deed in de hoop dat hun leerlingen dan écht zouden opletten. Pfft. Zo werkte het helemaal niet! ‘Míj heeft hij nog nooit gestraft.’ Omdat Ellie zo veel beter was dan Elena. Snap je. Ha. ‘Of denk je dat we het ergens kunnen kopen?’
  4. [1837/1838] Baby can't you see, I'm falling

    ‘De volgende keer doen we iets wat we allebei leuk vinden!’ zei Eleanora meteen, want hal-lo, ze ging hem echt niet naar Elena sleuren om hem te doen verklaren dat Ellie gewonnen had met het een of ander, ook al vond ze winnen oprecht heel leuk (maar niet als Elena een beetje verdrietig keek, dat wilde ze niet op haar geweten hebben). Nee, veel beter konden ze gewoon iets doen wat ze allebei tof vonden om te doen. Probleem opgelost! Toch? Op die manier hoefde er niemand flauw te vallen en dat was alleen maar positief. ‘Huh?’ Maar nog voor Ellie om uitleg kon vragen, werd ze alweer richting vrijheid geduwd. Toen ze zijn plan doorkreeg, greep ze zichzelf snel vast, want Piaras was nu niet meteen de meest voorzichtige bestuurder en ze wilde niet terug hoeven komen, maar met een “HE, WAT DENK JE WEL!” en een botsing hier en daar vlogen Piaras en zij de ziekenboeg uit, vergezeld met een schaterlach van Eleanora. ‘Gelukt!’ Snel keek ze om zich heen, als was het om te zien of er wel echt niemand achter hen aankwam (wat wel het geval was, maar ah, maakte niet uit) en enthousiast kreeg ze een idee. ‘Zullen we van de trap glijden met dit ding?! Dat gaat vast hard!’
  5. [1837/1838] Over the rainbow

    Elena had haar gekust! Dat was dan Eleanora’s eerste kus — het was een dag voor nieuwe dingen, bedacht ze zich, dromerig, en waar ze niet zeker wist of dit telde, iets met meisjes die elkaar kusten en hmmmm, vond ze wel dat deze hele dag telde als de start van haar nieuwe leven, een dag die het leven inluidde dat ze altijd had willen hebben — en Eleanora’s voornaamste reactie was een gegiechel dat iets te lang aanhield. Maar was het niet geweldig? Was Elena niet fantastisch? Was vriendschap niet grandioos? Nee, dit hadden ze al veel eerder moeten proberen! ‘OH NEE!’ gilde ze toen Elena vast kwam te zitten. Snel zweefde ze naar haar toe om haar eruit te trekken, wat er voornamelijk in resulteerde dat ze Elena’s kleed kapot scheurde. Oh nee, oh nee, oh nee… Prompt begon Eleanora te huilen, intens verdrietig. ‘Sorry! Kan je het me vergeven?’
  6. ‘Hé!’ zei Chase verontwaardigd, kuisheid vergetend, waardoor Ellie snel wegkeek, want dat Elena dit allemaal heel leuk vond en zo, was dan goed voor haar, maar ten eerste had Eleanora geen plannen om dichter dan dit in de buurt te komen bij Chase Bennett, zeker niet naakt, en ten tweede kon Ellie zo vaak klagen als ze wilde dat ze zelf geen vorderingen maakte op amoureus, nu ja, seksueel vlak, daar was ook een reden voor. Nu ze er zo overduidelijk mee geconfronteerd werd dat het niet voor iedereen een in schroom verholen fantasie bleef, voelde ze zich alleen maar nog meer beschaamd. Alsof dit een deel van de wereld was niet aan haar besteed. Het hielp ook wel dat het duidelijk was dat niemand hier haar er echt bij wilde. Chase greep Elena bij de pols vast. ‘Kom op, je gaat toch nu al niet meer weg? Die daar kan echt wel gewoon weg…’ Ja, dat kon ze, Eleanora kon altijd weg, maar ze gooide altijd gemakkelijk haar kont tegen de kribbe als ze het gevoel had dat niemand haar erbij wilde. Ze gooide chagrijnig een broek op de vloer tegen Chase’s hoofd (ze ging er vanuit dat die van hem was) en liet toen van zich horen: ‘Dat betekent dat híj getrouwd is en jíj je laat gebruiken en ik denk dat je dat zelf ook wel weet.’ Klonk dat niet beter dan haar eerste reactie? Klonk dat niet als iets beters dan ik haat dat je verder staat dan ik en ik denk dat je me gewoon gaat laten vallen omdat ik niet mee kan en ik haat hem ook, maar dat heeft geen reden. ‘Je bent beter dan dit.’
  7. [1838/1839] Won’t you teach me the rhythm

    Aardig vinden, Adam vond haar “vast” haar aardig, maar hij wist voor de rest niet wie ze was. Hoe vriendelijk ze was, was niet eens zo vreselijk relevant voor haar aantrekkingskracht — duizenden mensen waren aardig, nog meer mensen oppervlakkig amicaal. Wat van belang was, was al de rest, alles wat haar speciaal maakte, maar blijkbaar was er niets, niets, niets, want Adam wist niet wie ze was. ‘Hoezo weet hij niet wie ik ben?’ vroeg ze, hard en triestig, voor ze alweer overging naar het oplossen van het probleem. ‘Kan je ons aan elkaar voorstellen? Dan ben ik een beetje zus van, maar dan kent hij me tenminste!’ Zo. Opgelost. ‘Jongens zijn zo saaaaaaaai,’ zei ze klagerig, terwijl ze zich in kleermakerszit zette, heel damesachtig allemaal, om comfortabeler te zitten. ‘Waarom praten jullie daar niet over? Kan je er niet eens over beginnen? Voor mij?!’ Hij zou toch wel íéts voor haar doen, niet? Hij was haar grote broer! Volgens de romannetjes die ze geregeld las, deden broers dat altijd! ‘Ik moet toch op de een of andere manier zijn vriendinnetje kunnen worden!’ Snapte hij niet dat dit de belangrijkste missie van de wereld was?
  8. [1837/1838] Take a shot of truth

    Oh, Midzomernacht! Dat was zo’n feest waar ze al zoveel over gehoord had, zo één waar een heel deel van haar familie naartoe ging (besluit ik nu, maar ah, vast wel, Pagets zijn thots), maar het was er ook één waar Eleanora nog jaren niet naartoe zou mogen. Ja, ja, vond ze ook tragisch, maar! Elena had het nu geopperd en meteen zag ze alle mogelijkheden voor zich. Ze klapte enthousiast in haar handen. Ja, dit was een bibliotheek, maar Ellie had hier zin in, zag een glansrijke toekomst voor zich met dit briljante plan, en dus was al de rest ondergeschikt. ‘Dit moeten we écht doen!’ Ze voelde een aantal boze blikken op haar wegens haar volume, maar ach. ‘Ja, echt zeker genoeg tijd! Ik weet niet waar we het vandaan moeten halen, maar…’ Dat vond ze wel, toch? ‘Misschien kunnen we het aan professor Astoria vragen? Die denkt vast dat we gewoon geïnteresseerd zijn!’ Ook al lette ze nooit op in de les. Maakte niet uit! Ellie was supersubtiel, dus Astoria dacht vast dat ze gewoon een beetje verstrooide leerlinge was. ‘Het is echt zó stom dat mensen altijd denken dat ze alles beter weten! Mijn broer denkt altijd dat ik keidom ben.’ Pffft. Sloeg nergens op. ‘Zullen we het gaan vragen?’ Ellie wilde altijd alles nú.
  9. [1838/1839] Won’t you teach me the rhythm

    Kon Henry niet gewoon… helpen? In plaats van haar te zeggen dat ze niet mocht porren (wat ze een stomme bijdrage vond, dus bij wijze van tegenargument porde ze hem nog een keer), in plaats van domme vragen te stellen en in plaats van te melden waar Adams sokken naar roken, had hij bijvoorbeeld ook nuttige dingen kunnen zeggen. Zoals wat ze moest doen om Adams aandacht te krijgen. Wat jongens van zestien aantrekkelijk vonden. Je weet wel. Antwoord geven op de vráág, Henry! Ze rolde, heel damesachtig allemaal, met haar ogen. ‘Jongens zijn heel stom, ja,’ antwoordde ze geduldig, ‘maar Adam niet en Adam moet mij óók leuk vinden. En jíj moet zeggen hoe ik hem zover krijg!’ Dat was toch niet zo ingewikkeld? Niet iedereen werd vrolijk uitgehuwelijkt! Sommige mensen moesten hiervoor knokken, Henry, leer dat eens. Nu ja, ze kon zich niet voorstellen dat haar vader een heel leuke match voor haar zou bedenken, maar dat had er vooral mee te maken met dat haar vader niet wist wie Adam was. Dus. Vreselijke smaak. ‘Ik kan nieuwe sokken voor hem kopen,’ suggereerde ze. Er bestonden wel van die magisch geurloze sokken, probleem opgelost, konden ze dan nu verdergaan naar werkelijk boeiende onderwerpen? Zoals wat zij aangebracht had? Hallo? ‘Hoezo weet je niet of hij iemand heeft? Jullie zijn vrienden!’
  10. ‘Aardig zijn?’ sputterde Chase meteen tegen, terwijl Eleanora met haar mond vol tanden stond (geen geliefd gevoel, merkte ze, machteloos en hulpeloos en zonder enig idee het nu verder moest) en zich ergens ook beledigd voelde dat hij het blijkbaar zo’n verschrikkelijk idee vond dat hij aardig zou moeten zijn tegen haar, al helemaal bij zijn minachtende blik op haar. Alsof hij daar niet naakt stond, met zijn hand voor zijn kruis. Ugh. ‘Zíj komt hier binnengestormd! En ze staat hier nog altijd.’ Vanuit zijn ooghoeken keek hij nog één keer naar haar, voor hij zich onherroepelijk tot Elena wendde. ‘Voyeuristische vriendin heb jij.’ Ellie wist niet helemaal wat dat inhield, maar het klonk niet per se als een compliment. Nu ja. Maakte niet uit. Ze had het niet nodig dat Chase Bennett haar een leuk persoon vond, ze had het nodig dat Elena haar vriendin was en ze wist niet of ze dat nog was als ze zo tegen haar loog. Of dingen verzweeg. Maakte zo’n semantisch verschil überhaupt uit? ‘Nog geen vijf minuten…’ herhaalde ze, eenmaal ze haar stem teruggevonden had. ‘Ik wist niet dat je zo’n soort meisje was.’ Ellie kon zich niet eens wat herinneren dat ze niet aan Elena verteld had, dacht niet dat er íéts was, niet iets bewusts althans, en hier was ze dan. Niet-vriendjes geheim houdend. Op zich boeide Chase Bennett haar niet eens zo, hij was gewoon één van die oudere jongens die nooit naar haar keek, wat maakte het uit, er zaten er knappere tussen, maar het was gewoon… stom dat Elena dingen voor haar verborgen hield.
  11. [1837/1838] Baby can't you see, I'm falling

    Oh, dat was eigenlijk wel lief. Eleanora glimlachte een beetje naar hem toen hij het zo vanzelfsprekend vond dat hij erbij bleef. Ergens was ze daar wel vanuit gegaan, hoor, en ze had zich vast gekwetst gevoeld als hij niet genoeg om haar gegeven had om er even bij te blijven zodat hij kon zien dat ze niet dood ging, maar… toch. Het was aardig van hem dat hij dat net zo goed als doodnormaal ervoer. ‘Je vindt het niet erg, toch? Ik kan er niet zo goed tegen…’ Goh, nee, dat was nog niet duidelijk genoeg. ‘Maar we kunnen het wel op een andere dag proberen! Als er niet iemand binnenkomt met een been eraf.’ Ze trok een gezicht bij de gedachte eraan. Ew. ‘Iets eten zou fijn zijn…’ Ze ging alweer rechtop zitten, had nooit veel zin om stil te zitten. ‘Als we niet te snel gaan, kan ik wel mee!’ Ze wierp een tactische blik op de verpleegster. ‘Denk je dat de verpleegster moeilijk erover zou doen?’
  12. Oh, nee, hij was haar vriendje niet. Met een kritische blik op de jongen besloot Eleanora dat dat maar goed ook was, want hij zag er zo chagrijnig uit, net alsof hij haar liever weg had, zo ongastvrij allemaal, en Elena kon beter krijgen. Dus. Moest ze ook doen. Liefst niet vóór zijzelf, maar daar was het blijkbaar toch al te laat voor. Waarom had Elena niets gezegd? Vertelden ze elkaar niet meer alles? Ondanks dit verraad vond Ellie zichzelf nog wel een goede vriendin en dus grabbelde ze snel een handdoek en gooide ze die Elena’s richting uit, voor Chase er zelfs maar aan kon beginnen. Kijk, Elena, zíj begon er wel meteen aan. ‘Hoezo láter?’ vroeg ze verontwaardigd. Hallo? Moest ze meteen even weg zodat mejuffrouw verder kon gaan? Was ze gewoon een vervelende hinderpaal in hun bezigheden? Oké, ja, vast wel, maar… ugh. Ze vond het niet leuk om belogen te worden en ze vond het al helemaal niet leuk om weggestuurd te worden. ‘Hallo! Hoelang is dit al bezig?’ Ze voelde Chase’s blik op haar rusten, de gefrustreerde ergernis die erin lag. Als ze daar gevoeliger voor zou zijn, zou ze maken dat ze wegkwam; als ze wist hoe het was om zich ongemakkelijk te voelen bij confrontatie, was ze hier nooit binnen gekomen, maar ze was niets anders gewend dan alles te uiten wat ze voelde en nu, nu voelde ze zich gekwetst dat Elena tegen haar gelogen had. Boos sloeg ze haar armen over elkaar. ‘En dan is hij niet eens je vriendje?’ Chase draaide zich naar Elena. ‘Zaagt die altijd zo veel of?’
  13. [1837/1838] Take a shot of truth

    Ugh, volwassenheid. Eleanora voelde zich allang geen kind meer, die leeftijdsgrens was zo arbitrair dat niemand, niemand haar op een fatsoenlijke manier zou kunnen uitleggen waarom het precies daar gelegd was, maar nee, hoor, dat willekeurige cijfer verdoemde haar tot het kindzijn en dus was ze dat naar het schijnt. Blijkbaar werkte het zo. En waarom? Geen reden, geen enkele reden. En toch. Er viel niets aan te doen, niets wat binnen Eleanora’s, weliswaar beperkte, macht viel, en dus zuchtte ze met enig gevoel van dramatiek. ‘Het is zóóó oneerlijk! We weten heus wel wat we doen!’ Hm. Al had dat in Eleanora’s geval meer te maken met wie ze toevallig als individu was en minder met hoe jong ze was. ‘En het duurt nog echt eeuwen, vind je niet?’ Ze trok haar neus op bij de gedachte eraan. ‘Nog drie jaar!’ Pfft. Alsof zeventienjarige Ellie de hersencellen zou kweken die de wet leek te vereisen. ‘Denk je dat we zo’n verouderingsspreuk kunnen proberen?’ Ze giechelde, iets te luid voor een bibliotheek. ‘Maar een heel klein beetje, zodat we niet plots veertig zijn of zo. Dan laten ze ons wel erin!’ Ze dacht even na. ‘Misschien dat we dan best een gemaskerd bal kunnen proberen, vind je niet? Straks is daar iemand die we kennen!’
  14. [1837/1838] Over the rainbow

    Ellie dacht niet dat ze zich ooit eerder zo gevoeld had, zo licht, alsof de wereld aan haar voeten lag en ze maar één stap hoefde te zetten om een nieuw universum te ontdekken. Was dit wat alle ouderejaars deden? Ze hadden het eerder met haar moeten delen, bedacht ze zich, maar ach, wat maakte het allemaal nog uit – Elena had het met haar gedeeld en zoals gewoonlijk was Elena de beste vriendin die ze zich kon wensen, evenals de slimste persoon die ze kende, aan haar laatste idee te horen. Ja, dat kon ook! En het zou veel sneller gaan… Zweinstein was zo’n doolhof dat ergens geraken geen sinecure was. ‘Goed idee!’ riep ze uit, harder dan ze zelf doorhad, voor ze op zoek ging naar haar toverstok om Elena te laten zweven. Welke toverspreuk was het ook alweer? Haar hoofd voelde leeg, al helemaal toen Elena haar liet zweven. Het was niet zoals ze ergens gehoopt had, niet zo beweeglijk en elegant, maar de kriebels in haar buik maakten veel goed. Na even, heel even, een moment om het gevoel in zich op te nemen draaide ze zich geconcentreerd naar Elena om ook haar te doen zweven. Ze lachte zonder echt te weten waarom toen ze haar eveneens in de lucht zag en kon zich even, heel even niet voorstellen dat het ooit voorbij zou zijn. En ondertussen liet ze haar toverstok vallen die door de ongelukkige val in twee brak, maar dat maakte niet zo uit. Wat wél uitmaakte, was dat ze tegen het plafond stootte (niet zo hard, dus het deed geen pijn) en dat ze naar Elena’s hand reikte. ‘Zullen we naar daar,’ ze wees naar het dichtstbijzijnde venster, ‘gaan? Dit moeten we buiten doen!’
  15. 1 september 1838 Elders in de trein was er een feestje aan de gang, maar Eleanora had andere bezigheden. Of tenminste, Eleanora zat nu officieel in het vierde jaar, naderde met rasse schreden de vijftien jaar en had nog geen eerste kus gehad. Of ook maar een jongen in haar geïnteresseerd gehad. En dat was niet normaal, want er was wel iemand verliefd op Elena, en het was ook niet eerlijk, want er was heus niets mis met Eleanora en ze zou huilen als iemand tegen haar zei dat Elena gewoon mooier was (wat ze ook wel was, dat wist ze heus wel, maar dat betekende niet dat ze het wilde horen), en het was gewoon… stom. Ze wilde ook romantische verhalen te vertellen hebben. Ze wilde ook een vriendje. Iedereen had iemand! Waarom zij niet? Goed, ze maakte het zichzelf ook niet al te gemakkelijk, want ze had haar hart op een specifieke persoon laten vallen, een jongen in Henry’s jaar die haar niet zag staan, de ene keer dat hij dat wel had gedaan haar met de verkeerde naam had aangesproken (nee, volgens haar vader mocht ze haar naam niet veranderen, ze had het al gevraagd), en aangezien Henry a. een jongen was en b. haar lieveling, Adam, wel kende, kon hij haar vast helpen. En omdat Eleanora hem in de vakantie niet te pakken had gekregen, moest dat maar nu. ‘Henry!’ eiste ze zijn aandacht op, zich naast hem zettend. ‘Ik heb je hulp nodig!’ En die wilde hij haar vast geven, waarom zou hij niet, hij was haar broer en dus was hij verplicht om haar immer te helpen, wat de reden was dat ze hem niet de kans gaf om te antwoorden. Ze had voor ze Henry had aangesproken goed om zich heen gekeken zodat Adam zeker niet in de buurt was, dus de kust was veilig. ‘Wat vinden jongens leuk? Ze zien me nooit staan! Als ik het aan Elena vraag, zegt ze niets behulpzaams, echt stom, maar jij bent een jongen, dus jij weet dat vast.’ Om haar punt bij te stellen porde ze hem in zijn zij. ‘Oh, en denk je dat Adam al iemand heeft? Zou het daarom zijn? Hij heeft niet op mijn brief geantwoord!’ OOC: Privé met Gianna!
×