Jump to content

Ayden March

Huffelpuf Vijfdejaars
  • Content count

    49
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    5

Ayden March last won the day on June 22

Ayden March had the most liked content!

1 Follower

About Ayden March

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Sonja

Profile Fields

Recent Profile Visitors

202 profile views
  1. 15+ Op het moment dat Sara haar jurk uittrok en daarna heel dicht tegen hem aan kwam liggen, besefte Ayden dat hij als jongen de Astronomietoren beklommen had, en als man weer de trappen af zou dalen. Hij kon zijn geluk niet op, want dit prachtige meisje, het mooie moment en de sterrenhemel boven hen waren subliem. Er was niets wat hij verder nog wenste, behalve dan verdergaan in het liefdesspel dat zo nieuw voor hem was en hij liet zich leiden door haar en door zijn eigen ingevingen. Hij wilde haar plezieren, haar zien lachen, het genot van haar gezicht lezen en hij wilde haar vooral liefhebben en elke centimeter van haar lelieblanke huid kussen. Toch zag hij ineens een glimp van onzekerheid in haar ogen. Het was maar voor enkele seconden, waarin hij een lokje van haar haren achter haar oor streek. Hij begreep het wel; er waren duizend dingen om onzeker over te zijn, hij voelde het zelf ook, en hoe lang was het nog maar geleden dat ze zijn naam had gevraagd? Deed het er echt toe dat ze in een uurtje zijn hart gestolen had en het als bijgevolg ook nog eens harder liet kloppen? Minuten gevuld met kusjes waren veel beter dan minuten gevuld met leerwerk, en dus kuste hij haar en kon er geen genoeg van krijgen. Haar hand gleed onder zijn overhemd en streelde zijn buik voorzichtig. Hij was dat soort aanrakingen niet gewend en hij ging er sneller door ademhalen. “Ja, het kietelt een beetje,” glimlachte hij. “Het is niet koud, toch?” Hij trok wat van zijn kleding uit, want hij had echt veel te veel aan vergeleken bij haar, en legde de broek en het shirt vlak langs haar lichaam, zodat ze in een nestje van hun kledingstukken lagen. Dat was in ieder geval warmer, mocht ze het koud hebben. Langzaam kuste hij haar weer, brandend van verlangen, maar hij genoot er zo van dat hij de tijd nam. Hoe slomer, hoe zaliger, en hij kon ook niet stoppen met naar haar te kijken tussen het kussen door. “Je bent zo lief,” fluisterde hij in haar oor, en omdat zij met haar handen zijn blote huid beroerde, gaf ze stilzwijgend toestemming om hetzelfde te ondergaan. Zacht streek hij haar onderjurk omhoog, langs haar bovenbeen en haar heup, totdat hij haar buikje gevonden had, en haar navel. Hij had totaal geen verstand van de vrouwelijke anatomie en had zich zelfs nooit schuldig gemaakt aan het kijken van plaatjes, maar hij vond het zo mooi, zo rond, en hij raakte het zachtjes aan, kuste het, beminde haar. Ze rook zo lekker en haar handen op zijn huid voelden zo fijn. Het begon met een been die hij tussen de hare inlegde, en al knuffelend en vrijend draaide hij zich bovenop haar. Haar lichaam voegde zich naar het zijne, zoals de natuur hem voorschreef en zijn intuïtie deed de rest. "Als ik je pijn doe," zei hij zacht, "moet je het direct zeggen." Hopelijk deed hij haar geen pijn, want dit was het beste gevoel dat hij ooit had gehad, en zijn wens was dat zij hetzelfde ervoer en dat ze zich aan hem zou vastklampen zoals hij ook bij haar deed, en dat ze meer van hem wilde zoals hij ook meer van haar wilde. Uiteindelijk was dat toch wat liefde was?
  2. [1837/1838] Openingsfeest: watch the queen conquer

    Ayden zat schuin tegenover Ant aan de afdelingstafel van Huffelpuf, en keek geïnteresseerd toe. Hoe versierde Ant de hoofdmonitor van Ravenklauw? Kon hij misschien zelf ook gebruikmaken van zulk soort verleidingstechnieken, of ging Ant binnen nu en twee minuten een blauwtje lopen? Toegegeven; Ant had een fijne sixpack, ook als hij als koning verkleed was en de eerstejaars zouden vast en zeker diep onder de indruk zijn. Trouwens; de tweede tot en met de zevendejaars ook. Via Ant en Elise gleed Aydens blik over de tafel van Ravenklauw naar Damian. Het was grappig om te zien hoe Damian hem niet zag, maar dat hij Damian wel telkens zoekend naar de Huffelpuftafel zag kijken. Strakjes zou hij hem wel gaan begroeten, en ook aan Maia gaan vragen hoe haar zomer geweest was. De eerste leerlingen waren al opgestaan om elders weer neer te strijken, maar Ayden zat nog heerlijk en bovendien was hij niet zo’n ramptoerist om dat opstootje bij Griffoendor nauwlettend te volgen. Hij hoorde het later wel in het roddelcirquit. Hoewel… “Hé, Asylynn - is dat niet je vriendje?” riep hij net iets te hard. Het meisje in kwestie zat slechts enkele plekken naast hem. “Weet je, we gaan Hastings afleiden, dan krijgt-ie geen straf. Allemaal staan, mensen! We gaan het volkslied zingen! Ik tel af: drie, twee, één: God save our gracious Queen!” @Damian Leigh @Asylynn Squigly Murdar
  3. Heelkunde lessen

    Dat is toch niet zo moeilijk om te bedenken? Pak er eens 7 HP-boeken bij en je hebt een diepe bron van inspiratie: - Wat te doen bij gehoorschade van een gillende Alruinwortel? - Hoe om te gaan met Elixir van Essenkruid? - Eerste hulp bij ontploffende ketels - De werking van een Bezoar - De Standaard tovenaars EHBO; eenvoudige heelspreuken - Wat te doen bij een Oude-Klare vergiftiging en hoe verhelp je een kater - Hoe kom je in het St. Holisto als je Versprokkeld bent? En ga zo nog maar even door... Doe je best!
  4. Roulette, wat spannend! Ayden was niet al te goed in het brouwen van toverdranken, maar als er in groepjes gewerkt werd, kon hij vast iets nuttigs doen, zoals een beslissing nemen over welke toverdranken er ten tonele moesten verschijnen. Had hij al een groepje? Er was vast wel iemand die met hem samen wilde werken en hij keek dan ook even hoopvol naast zich, waar zijn afdelingsgenote Eleanora zich bevond, die met een Ravenklauw praatte - en Ravenklauwen… waren over het algemeen gewoon veel te aandoenlijk, ook als ze ietwat gemene ideeën hadden. Toen Eleanora echter opperde om een negatieve drank te brouwen die leuk zou moeten zijn (Hiep Hoera, Huffelpuf!) kon Ayden zijn gedachten uitspreken: “Weet je wat misschien wel leuk is? Om twee flesjes Wisseldrank te maken. Positief bevat een haar van professor Astoria, negatief een haar van onze danslesleraar, zodat je eventjes in een rolstoel moet.” Dat was te zeggen: als je geen Noah Leadley heette, maar die zat in het zesde jaar dus hij hoefde geen toverdrankroulette te doen. “En het mooie is; het raakt vanzelf uitgewerkt, dus is er geen tegengif nodig. Het is alleen maar vies om te drinken.” Het leek hem hilarisch trouwens, om een meisje in Sergei Otrovsky te zien veranderen; oftewel de professor eens in een jurk te zien. En of professor Astoria erom kon lachen moest ook nog blijken natuurlijk.
  5. Haar lippen waren zo teer en haar mond danste met de zijne; ze gaf kusjes en glimlachjes en als ze haar ogen opende, had ze een gelukzalige blik. Ayden wilde graag dat dat ze in deze gemoedstoestand zou blijven, want hij genoot er zo van en alles wat zij met hem deed, wilde hij ook met haar doen. Licht zenuwachtig bemerkte hij dat haar handen zijn rug betastten met slechts één enkel laagje textiel ertussen. Bij haar kon dat niet zo gemakkelijk, al vond hij wel een strikje aan haar jurk dat hij los trok; dan kon ze tenminste fatsoenlijk ademhalen. Ze vroeg of hij het al zeker wist, en even moest hij nadenken, want waar ging het ook alweer over? “Heel zeker,” fluisterde hij zachtjes in haar oor, en kuste toen haar wang, haar kaaklijn en haar hals, waar hij een knoopje vond dat hij met één hand losknipte, zodat hij nog één kusje verder kon gaan op een klein stukje schouder dat vrijkwam. “Als jij het tenminste ook zeker weet,” zei hij vlak voordat hij zijn lippen weer naar haar mond bracht en haar gewillig volgde in alles wat ze op dit moment deed. Haar haren zaten een klein beetje door de war door zijn toedoen, maar dat zag er alleen maar nóg schattiger uit en hij moest, net als zij, telkens glimlachen. Opgelaten en soms een beetje uitdagend keek hij naar haar en hij vond haar zo mooi en zo lief. “Ik heb ‘n idee,” zei hij met een lachje: het was dan ook zijn zoveelste idee. Hij nam zijn cape af en drapeerde die op de grond, op de vrije plek voor het bureau van de Astronomieprofessor. Het was groot genoeg om als tijdelijke picknickplek dienst te doen, al had hij geen eten of drinken bij zich. “Treed neder, vrouwe,” sprak hij plechtig en nam haar hand om haar naar de vloer te begeleiden. Daar konden ze verder kussen, daar kon hij haar beminnen, daar zou hij haar in zijn armen nemen, tot diep in de nacht, en als het nodig was, zouden ze ook nog over een feest praten. Maar eerst wilde hij haar laten ontspannen, zoals haar wens was geweest toen ze nog in de Leerlingenkamer waren. Omdat Astronomie een stom vak was en Waarzeggerij ook, en omdat ze beter kon genieten dan piekeren over Uitmuntends en Dieptreurigs.
  6. [1836/1837] Een verrassende ontmoeting

    Ayden zag hem niet, maar voelde wel hoe Damian dichterbij kwam, hoewel hij juist had verwacht dat de verlegen Ravenklauw gillend zou wegrennen na zo'n brutale vraag en zo'n halve liefdesverklaring. Het boek waarachter Ayden zich ietwat schuil had gehouden, werd plat op tafel gelegd en Damian sloeg enkele bladzijden opzij om hem een spreuk te tonen. Hij zei dat hij wel rechtop moest gaan zitten. Verward deed Ayden dat, en keek opzij om de jongen te peilen. Hij was dichtbij. Veel dichterbij dan gewone vrienden. Als hij nog een heel klein beetje dichterbij zou schuiven, zou hij met zijn neus Damiens wang aanraken. Die gedachte vond hij fijn, maar de uitvoering van fijne gedachten lag voor zijn gevoel nog ver voor hem. Nog steeds wilde hij Damien niet laten schrikken met onverwachte bewegingen, lompe vragen of clownesk gedrag, maar het had er alle schijn van dat Damien stiekem toch wel tegen een stootje kon en dat diens mooie rode wangen veroorzaakt werden door aantrekkingskracht. Ayden wist het niet zeker, ook niet wat hem zelf betrof. Hij had zich in ieder geval nooit eerder zo gevoeld, nooit eerder gedachten gehad over het aanraken van een persoon, maar dat was totdat Damien op een zonnige winterdag bij hem achterop de bezem gestapt was. Sindsdien wilde Ayden iedere dag wel zo'n bezemvluchtje, maar gek genoeg had hij het niet meer durven vragen. Zo nu en dan kon hij zelf toch ook wel verlegen zijn, al bezat hij die eigenschap voorheen niet. Alles was een beetje raar de laatste tijd, raar maar positief. Hij glimlachte toen Damien de spreuk aanwees die hij leuk vond. "Je houdt van rozen?" Het was meer een conclusie dan een vraag. Zijn stem was zacht aangezien Damiens oor zich op nog geen tien centimeter van hem bevond. "Dan wil ik die spreuk graag uitproberen, maar mijn veren liggen allemaal in mijn hutkoffer." Hij was eenmaal gekomen om te lezen, niet om te schrijven, maar misschien had Damien er eentje. Nog even keek Ayden naar de spreuk, staarde ernaar zonder het te registreren. Het waren slechts loze letters want zijn gedachten waren niet met spreuken bezig. "Zeg Damian," zei hij quasi zelfverzekerd. "Kan jij een geheim bewaren?"
  7. Mini side plot : West side story hogwarts edition

    Haha, ik heb aldoor like helemaal geen idee wat je nou like eigenlijk zeggen wil! Maar een dierennaam voor een gang kan toch makkelijk geregeld worden? Great Gecko Gang - Lovely Lizards - United Unicorns - Very Important Pinguins - Overrated Kangaroos --> Weet je, ik heb West Side Story niet eens gezien (moet dat?) dus eh... ja.
  8. "Enorme sukkels?" herhaalde Ayden. Waarom dacht hij nou nooit na over zulke dingen? Voor Ravenklauwen had hij een soort zwakte, omdat hij kennelijk met hen kon lezen en schrijven. Kon hij ook met hen feesten? Dat wist hij niet, en als hij Ravenklauwen zou weren van het feest, zou hij er ook niet achter komen. "Misschien moeten we wat dat betreft de natuurlijke selectie zijn werk laten doen," zei hij wijs. "Want zeg nou zelf: je gaat niet naar een feest als je niet van feesten houdt en je bovendien de organisatoren ervan niet aardig vindt. Nu, Zwadderich heeft doorgaans niets met Huffelpuf. Ik denk dat die hele afdeling bij voorbaat wegblijft, tenzij als introducé van iemand - en dan zal het wel meevallen, denk je niet?" Lopend over de trappen vroeg ze bij welke ranking ze op nummer één zou staan. "Geen idee!" riep hij lachend. "Ik bedenk er wel eentje, hoor. Misschien sta je op één in de categorie: 'Spontaanste Meisje van Zweinstein.' Of anders: 'Mooiste Ogen'." Ze had donkere ogen met hele lange wimpers. Haar blik straalde warmte en gezelligheid uit. Zij vond hem op haar beurt de nummer één voor 'Persoon met de Beste Ideeën' en dat verbaasde hem niets, maar hij vond het toch erg leuk om te horen. Eigenlijk was het Astronomielokaal best mooi, merkte hij op toen ze er aangekomen waren. Ayden had er nooit zo bij stil gestaan en had het gewoon, zoals iedereen, gezien als een plek waar alle kennis over sterren en planeten zich bevond. Nu hij zich met Sara in het verder verlaten en schemerige lokaal bevond, zag hij de potentie van de ruimte. Dansen onder de sterren leek hem geweldig. Zijn verdere suggesties werden door haar goedgekeurd, waardoor hij gemotiveerd werd om nóg meer ideeën tussen hen in te gooien zodat ze er samen op konden gaan broeden. Zo konden ze misschien het thema 'Outta Space' nog aan het feest verbinden voor een buitenaards tintje tussen de sterren. Echter: zijn mond werd gesnoerd en zijn gedachten stilgezet toen zij haar zachte lippen op de zijne zette. In geen duizend lichtjaren had hij dit verwacht en het duurde dan ook een tijdje voordat hij van de verbazing bekomen was. Zijn uiterlijke reactie was instinctief: hij sloot zijn ogen en kuste haar teder terug. Met zijn vingertoppen streek hij langs de zijkant van haar gezicht en toen hij zijn ogen weer opende ontmoette hij de hare, fonkelend met bronzen lichtjes vanwege de sterren boven hen. Hij glimlachte bleu. "Nummer één in de categorie 'Liefste Kusjes'," verzekerde hij haar. Dat hij haar zojuist pas voor het eerst in zijn leven had gesproken, haar daardoor pas net kende, en dat ze bovendien een jaar hoger zat dan hij, interesseerde hem totaal niet. Zijn gedachten waren bezig een feestje te houden in zijn bovenkamer en liepen polonaise terwijl ze 'nog een keer, nog een keer!' zongen. "Maar om het zeker te weten..." Hij legde zijn handpalm tegen haar wang en leidde haar naar zich toe om nogmaals haar lippen te proeven, en als het aan hem lag, kwam er ook nog een derde en vierde kus.
  9. Mini side plot : West side story hogwarts edition

    Ik denk dat Ayden met zijn ik-ben-toch-zooo-onschuldig-blik + circusachtergrond heel geschikt is als toeleverancier van ingrediënten en wat het gebruik betreft: alleen tijdens party's.
  10. In Aydens ogen was Sara wel geinig. Ze had iets vreselijk onschuldigs over zich, een kenmerk dat hij bij meerdere Huffelpufs (inclusief zichzelf) wel zag, maar ze had ook zin in gezelligheid en wat vrienden betrof, was het liever te veel dan te weinig. En dat was goed. Zeer goed, zelfs, want dat leidde tot de betere feesten. “Weet je hoe je aan veel vrienden komt? ” vertrouwde hij haar toe. “Gewoon iedereen die niet je vijand is, als vriend beschouwen. Dan heb je er ineens heel veel!” Vijanden zou ze vast niet hebben. Ayden zou niet weten hoe een meisje zoals Sara ruzie zou moeten krijgen met iemand, en dan ook nog eens zo erg dat het niet meer bij te leggen was. Hij moest zacht lachen toen ze de geitenwollensokkenkwestie zeer serieus nam, maar ze had gelijk, dus ging hij niet tegen haar in en knikte gewichtig zijn hoofd. “Je hebt er écht verstand van,” zei hij grinnikend, om haar vervolgens even over haar schouder te wrijven toen ze doorkreeg dat hij het als grapje had bedoeld. Ze opperde om het feest in september te houden, maar Ayden vond dat wat laat. Dan moesten ze de hele zomer wachten! “Kunnen we er geen einde-schooljaars-feest van maken?” vroeg hij. “Eerstejaars zijn aan het einde van het schooljaar beter te pruimen en de zevendejaars willen ons feest natuurlijk niet missen, dus is gewoon nu, komend weekend of het weekend erna wel beter, vind je niet?” Hij sprak snel terwijl zijn voeten zo mogelijk nog iets sneller de wenteltrap op sprintten. “Daarbij… is Ranking the stars een spelletje voor mensen die elkaar al een klein beetje kennen. Je moet dan je vrienden op een bepaalde volgorde zetten. Bijvoorbeeld: wie is het grootste partybeest? Dan zet je een muurbloempje op tien, de iets minder terughoudende persoon op negen - en zo tot nummer 1 waar je iemand neerzet die wegens het feestelijke gedrag blijft zitten dit jaar. Maar anderen kunnen dat met je oneens zijn, dus dat lokt grappige gesprekken uit en met een liter of tien Boterbier achter de kiezen lig je in een vouw van het lachen.” Ja, eigenlijk was alles grappig met Boterbier, maar Ayden vond dat hij niet al te veel ideeën in één keer moest afvuren op Sara. Ze wilde al koken, en hij vond dat goed al bedankte hij er zelf voor. De huis-elfen hielpen haar vast wel. “Oh, en van die drankjes waar je een andere haarkleur van krijgt, die zijn ook leuk voor tijdens een feestje!” Oké, dat was idee nummer twee, maar als je de volgende dag noodgewongen met paars haar bij een zeer serieus vak als Verweer moest verschijnen, was de schooldag bij voorbaat goed.
  11. [1836/1837] Spinning Wheels

    “Oh?” Subiet liet hij los waar hij mee bezig was, want het was zo sloom om slecht op de hoogte te zijn. Misschien had hij vooral te weinig contact met de echte roddelaars, maar dan nog. Zulk soort dingen waren eenmaal niet in de krant of op het Huffelpuf-mededelingsbord te lezen. “Sorry dat ik het vroeg - echt - ik eh… Weet je, als je stoel maar cool genoeg is, heb je zo weer een nieuwe vriendin. Een lievere, zeker weten.” Hij bedoelde het als hart onder de riem, want hij had geen flauw benul hoe lief Agatha precies was geweest. Om Noahs opmerkingen over de ziekenzaal moest Ayden lachen. “En je kunt er ook zo heerlijk ongestoord lepeltje-lepeltje liggen,” voegde hij er grinnikend aan toe. Zijn gedachten vonden het geinig om zulk soort dingen te visualiseren en hij zou het gezicht van die nieuwe Heler, meneer Act, wel eens willen zien als hij twee leerlingen in één bed vond. Bijgevolg was het ook leuk om te bedenken wat hij zou zeggen als hij zelf een van die twee leerlingen zou zijn, maar zijn dagdroom werd door Noah verstoord, die hem vroeg hoe het met hem zat - en dan doelde hij niet op zitten. “Eh,” antwoordde Ayden plots onzeker. “Ik ben, net als jij, de trotse eigenaar van een vrijgezellenbestaan!” Over zijn crush op Damien ging hij echt niets zeggen want dan was hij voor de rest van zijn leven homo, en dat terwijl hij zo ontzettend veel meisjes leuk vond - o, jeetje, dat meervoud ook - en dat was allemaal niet zo stoer. “Aan mijn lijf geen polonaise!” riep hij vrolijk. “Maar aan jouw stoel dus wel, want dat is gezellig.” Ayden was nogal geobsedeerd door combinaties van Transfiguratie en bezweringen en dat begin reeds zijn vruchten af te werpen. Hij Dupliceerde een voetsteun en Transfigureerde die weer tot paraplu en wist die weer als kledingbeschermer rond het wiel te monteren. “Zo ongeveer?” Nou… nee. Het wiel kon nu niet meer draaien.
  12. [1836/1837] Een verrassende ontmoeting

    Als Ayden had geweten dat Damien gedreven, volledig stotterloos en vrij over Merlijn kon praten, had hij er veel eerder naar gevraagd. Dat hij Damiens passie niet deelde kon hem daarbij niet schelen. "Je vertelt het veel mooier dan onze geschiedenisprofessor," zei Ayden toen hij naast hem was gaan zitten. Het deed hem deugd dat Damien iets losser werd, dat hij hem zag lachen en dat hij hem soms aankeek waarna hij weer blosjes op zijn wangen kreeg. Normaal gesproken praatte Ayden veel, maar luisteren was soms leuker, tenminste… dat was totdat het ineens stil werd en dat voelde een beetje ongemakkelijk. Dromerig keek Ayden naar hem, naar hoe Damien zich ineens geen houding meer wist te geven, naar de kleur van zijn wangen, en het enige wat Ayden kon doen, was een beetje schaapachtig teruglachen. Dat was eigenlijk niet de bedoeling. Damien moest zich van hem op zijn gemak voelen, en dat was voor enkele minuten bijna helemaal gelukt. Hij moest dus maar eens wat vragen in de hoop dat de Ravenklauw weer zo'n lang en uitgebreid antwoord zou geven. Een beetje koortsachtig zocht hij naar inspiratie, maar de deuren van zijn bovenkamer zaten op slot en zijn buik voelde raar. Maar… hij moest toch wat zeggen? Iets! "Bloos je bij iedereen zo?" flapte hij eruit. Oh, dat klonk niet zo aardig. Voordat hij was gaan zitten had hij het een stomme en veel te directe vraag gevonden en nu gooide hij de grote-bloos-kwestie zomaar tussen hen in op tafel! "Nee, ik bedoel, ik vind het leuk, hoor, want je bent eenmaal leuk, dus het is niet erg, maar ik vroeg me gewoon af..." Als een visje op het droge hapte hij even naar adem. Daarna pakte hij zijn boek, opende het op een willekeurige pagina en verborg zichzelf erachter. "Let maar niet op mij, hoor!" piepte hij vanachter bladzijde 1226 en 1227. "Ik zeg altijd van die rare dingen."
  13. [1836/1837] Let's get lost

    Zou dat Ravenklauwtje wel eens op kunnen houden met het perfectioneren van zijn schattigheid? Damiens puppyogen behoefden geen verbetering meer; ze waren voor Ayden genoeg om de wanden van ijs te laten smelten, maar dan meer figuurlijk gezien. “Je schoen zit vast,” herhaalde hij. “Van je rechter- of linkerbeen? Of allebei?” Het roodharige meisje wilde ook helpen. Aangezien Ayden dacht dat er eerder een bepaalde techniek aan te pas zou komen dan gewoonweg kracht te gebruiken, knikte hij het meisje toe. “We gaan eerst de oorzaak bekijken, dan krijgen we hem makkelijker los,” legde hij uit, maar hij begreep tegelijkertijd dat het vinden van de andere kant van de ijsmuur geen peuleschilletje zou zijn. Als iemand daar zou lopen en Damiens schoenen zou zien, zou hij of zij ze van zijn voeten kunnen halen, waarna Damien op zijn kousevoeten veel makkelijker bevrijd zou kunnen worden. Zijn gedachten werden echter een beetje verstoord door Lord Paget, die een stroom van klachten pruttelde aan het adres van Maia en ook de eerstejaars bleef niet vrij van een opmerking. Om de één of andere reden kon Ayden dat niet aanhoren. Misschien was het omdat hij Maia erg lief vond, wellicht had hij een zwak voor Ravenklauwen in het algemeen, of dat hij het stom vond dat een Lord geen sneeuwbal en een oprecht excuus kon verdragen, maar hoe dan ook kwam hij als een heuse Huffelpuf voor de anderen op. “Lord Paget. Het zou je sieren als je niet de hele tijd je smartelijke gewaarwordingen openbaart.” Chique mensen moest je soms met chique woorden aanspreken. In zijn eigen taal zou Ayden gezegd hebben dat Henry ergens anders kon gaan staan zeiken. “Maia verdient het niet om zo te worden aangesproken, en deze kleine Griffoendor ook niet,” vervolgde hij, “en denk je echt dat er ook nog takken in het ijs zitten?” Maia opperde een spreuk, wat Ayden op zich een goed idee vond, alleen wist hij er geen. Hij haalde zijn schouders op. “Relashio veroorzaakt waarschijnlijk brandwonden in deze toestand,” antwoordde hij. Die spreuk ging hij dus niet gebruiken. “Misschien raakt Damiens schoen wel los als we hem een kwartslag draaien? Damien, wat denk jij?”
  14. [1837/1838][15+] To break your heart and tear you apart

    15+ vanwege Ashton… Mooi, mooi, mooi! Ayden moest moeite doen om niet te kwijlen bij al die blinkende Zwerkbalspullen, hoewel zijn oog ook op een Lange Afstands Bezem gevallen was en hij bij voorbaat al zin had gehad om heel Groot-Brittanië ermee te doorkruisen. Met veel te weinig geld op zak om ook maar iets aan te kunnen schaffen, vond hij dat hij de Bezemwinkel maar eens moest gaan verlaten. Echter, toen hij juist de deurklink vast wilde pakken, stoof een zeer bekende jongen juist naar binnen en keek doodsbang om zich heen. Ayden sloot de deur net op tijd, want een storm van vuur teisterde de pui en liet dakpannen en gevelbetimmering in gloeiende brokstukken naar beneden vallen. Hij greep de jongen vast: “Damien! Wat gebeurt er?” Met grote ogen keek hij eerst naar Damien, daarna naar buiten en zag dat het vensterglas van de winkel het niet lang meer zou houden. Wat hij nog meer zag, oversteeg zijn ergste horrordromen: een persoon zakte volledig verbrand in elkaar op de plavuizen die toegang gaven tot de winkel. “Help!” riep hij tegen iedereen die het maar horen wilde, en opende de deur waarna hij het hopelijk nog levende lijk naar binnen sleurde. Onvoorzichtig maar snel bracht hij het zo ver mogelijk naar achteren, waar een werkplaats was voor het repareren van bezems. Nu pas had hij de tijd om te kijken. Een oog was missend. De huid was tot op de onderste lagen verschroeid. De man had geen haren meer, geen lippen, zijn oorschelpen leken aan zijn hoofd te zijn vastgebrand. Misschien was het maar beter om te sterven in deze toestand, maar het slachtoffer ademde nog. Ayden wist niet wat hij moest doen en stond trillend op zijn benen. “Iemand een goede Heelspreuk?” vroeg hij bibberig.
  15. [1836/1837] Spinning Wheels

    “Oh, ja, handig,” mompelde Ayden toen hij zag hoe Noah de zitting bevestigde. “Behalve hier dan,” zei hij, wijzend naar het wiel, want dat werd juist bij de zitting geblokkeerd. “Er moet hier een stang komen, en dan zit jij het hoogst en je bijrijder wat lager, zodat jij echt de hoofdbestuurder bent.” Nauwelijk had hij het woord hoofdbestuurder over zijn lippen laten komen, toen hij enthousiast met beide handen in de lucht het volgende schitterende idee kreeg: “Er moet natuurlijk ook een stuur op! Da’s echt veel gaver dan dat je je vingers zowat breekt tussen je spaken en je bijrijder hoeft zich dan alleen maar heel goed vast te houden aan eh…” Hij was naast Noah op de grond gaan zitten en draaide de rolstoel met drie wielen in de rondte. “Aan een beugel die we aan jouw rugleuning vastmaken. En misschien is het handig als we bij het derde wiel een soort overkapping maken, want als je je vriendin meeneemt, zou haar jurk tussen de spaken kunnen komen en vliegen jullie over de kop. Het kan natuurlijk heel romantisch zijn om samen met een gebroken nek op de ziekenzaal te liggen, maar-” Hij keek Noah even blij aan, maar was plotseling niet helemaal meer zeker van wat hij allemaal blaatte. In een vlaag van plotselinge onzekerheid vroeg hij: “Je… hébt toch een vriendin?” Toch? Of was hij erg slecht op de hoogte?
×