Jump to content

Ayden March

Huffelpuf Zesdejaars
  • Content count

    77
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    5

Ayden March last won the day on June 22 2018

Ayden March had the most liked content!

1 Follower

About Ayden March

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    IC KO
  • Naam
    Sonja

Profile Fields

Recent Profile Visitors

605 profile views
  1. De Jaarlijkse Knoetenloterij!

    Ayden koopt twee lootjes: eentje voor zichzelf (hij aast op die Slurk) en eentje voor @Sara Saint - hopelijk fleurt ze er wat van op, want ze lijkt wat tobberig de laatste tijd. @Dorian Palagon koopt vijf lootjes voor vrienden en afdelingsgenoten. Hij had al een Sikkellootje voor zichzelf, dus hij geeft ze allemaal weg: eentje voor @Harold Silvershore vanwege dat leuke feestje, eentje voor @Abigail Carrington en eentje voor @Valentina Callahan omdat hij hen wel geinig vindt en eentje voor @Rory Duncliffe opdat hij gelukkig niet verdronken is. Het laatste lootje geeft hij aan @Desmond Thwaite, als blijk van waardering voor de geweldige heenreis met de Zweinsteinexpress.
  2. [1838/1839]Openingsfeest: Come my way

    Aww, daar was zijn lieve moppie, vlak achter hem en ze knuffelde zich tegen hem aan. Hij moest raden? Uh… hoeveel verschillende vriendinnen dacht zij dat hij had? "SaaaRaaa, het mooiste meisje van Zweinstein," lachte hij en voegde er in gedachten aan toe: 'En ze is van mij, van mij, van mij!' Het interesseerde hem geen barst als iemand hen een klef stel vond en dus beantwoordde hij haar lieve kusje met een kusje terug; op haar wang, gespeeld mislukt en dus half op haar mond. "De zomer duurde lang hè?" vroeg hij, en streek een lokje van haar haren opzij. Ze had van die mooie ogen, om heel lang naar te kijken, al werd hij afgeleid door een spartelende eerstejaars. "Een Zweefspreuk, ja! Goed idee! Die zwarte kan vast niet zwemmen, want die is rechtstreeks vanuit de Sahara gekomen." Ayden wist niet beter dan dat mensen met een donkere huidskleur uit een warm en vooral waterloos gebied kwamen, dus de jongen die in een vreemde taal allerlei kwade woorden gorgelde, kon in ieder geval niet zwemmen. "Levicorpus!" riep hij met zijn toverstaf gericht op het jongetje, dat daarna direct aan zijn enkels uit het water gehesen werd. "Gaat het een beetje?" riep hij over het water. Kijk, daar was hij Klassenoudste voor: altijd bereid om mensen te helpen. En ook een klein beetje om indruk te maken op Sara. "Nu moet ik hem nog hierheen laten zweven," dacht hij hardop. "Heb je daar een spreuk voor?" Of was dat n*gertje gedoemd om daar een hele tijd boven het water te blijven hangen?
  3. [1838/1839]Openingsfeest: Come my way

    Keurig op alfabetische volgorde druppelden de nieuwe Huffelpufs binnen. Het begon met 'Aïssé, Césaire', waarna de Sorteerhoed naar 'Blackstone, Jayda' en naar 'Collingwood, Loïs' vroeg. Maar het leek erop alsof geen van drieën de overkant droog zou gaan halen. Aiden, als Klassenoudste (en waanzinnig trots op zijn vriendin Sara omdat zij dit jaar ook klassenoudste geworden was en ze dus samen superveel feestjes zouden gaan geven) stond er semi-verantwoordelijk naar te kijken. "Kunnen ze wel zwemmen?" vroeg hij zich hardop af. Butterfly vond het nodig om ze nog eens nat te spetteren, iets wat een Dickson kennelijk eenmaal deed. Tijdens het eindfeest had Ayden immers nog een onervaren zwemmertje van de sparteldood moeten redden, wederom omdat het een Dickson was die het leuk had gevonden om het kind in het water te duwen. Misschien had hij het gewoon niet zo op Dicksons? Je kon niet met iedereen vrienden zijn. Nou, om de sfeer erin te houden en de eerstejaars het gevoel te geven dat Huffelpuf toch echt de allerbeste afdeling van de school was - vanwege de goede feesten - had hij best een Droogspreuk paraat en riep hij tot de anderen: "We moeten hen aanmoedigen! Go Huf, Go Huf!" Enthousiast klapte hij in zijn handen. Waarom had hij nou niet zo'n leuk spandoek gemaakt? "Huffelpuf is oké, olé, olé! Kom op mensen, met zijn allen nu! We doen een wave!"
  4. Friends & co

    Dat ze elkaar kennen lijkt me inderdaad logisch; of een van de twee moet volledig onder een steen hebben gewoond gedurende vier jaar! Mocht je zin hebben om een topic te openen: doe gerust!
  5. Friends & co

    Hi John, Ik heb @Dorian Palagon in de aanbieding voor je, die ook in Griffoendor zit. Dorian is hooggeboren, maar is geïnteresseerd in wat hij 'normale' mensen zou noemen en ik denk dat David wel binnen dat profiel past. Qua verhaallijnen ben ik nogal rustig met Dorian (daar mag gerust verandering in komen) en vind ik het schrijven van spanning en sensatie (ontmoetingen met een valse Hippogrief of een dolle Bostrol bijvoorbeeld) erg geinig om te doen.
  6. [1838/1839] Good things come to those who dress up

    Voordat Boreas toestemming kon geven (of niet; ook goed. Hij was niet zo moeilijk.) eiste de ietwat kleine, bleke Valentina de aandacht op door heel spontaan een gilletje te slaken. Ayden schoot in de lach. Ach, ook in het sneeuwdoolhof had hij al om haar moeten lachen, al probeerde ze toen ook heus wel serieus te zijn. Ze slaagde er echter niet in, maar Ayden lachte haar eerder toe dan uit. "Oooh, een gat in mijn buik!" gierde hij, en sprong op en neer om te kijken of zijn ingewanden eruit zouden vallen of niet. Uiteindelijk stelde hij haar gerust: "Het is een Onzichtbaarheidsmantel, maar wel een beetje versleten. Wil jij hem even om? Kijken hoeveel zeemeerminschubben er bij jou wegvallen?" Als hij dan straks misschien toch op een draak mocht, was een mantel helemaal niet handig. Dat wapperde zo in de lucht. Of wilde ze ook op een Draak? Hij had geen bezwaar; dan moesten ze die mantel maar even ergens achterlaten en konden ze best met zijn tweeën de lucht in. "Of ga je mee Draakje rijden?" vroeg hij haar dus. Als hij het zo zei, was het helemaal niet gevaarlijk, maar nog steeds wel spannend. En Griffoendors, die durfden toch altijd alles?
  7. [1838/1839] Good things come to those who dress up

    Ayden wist dat hij bij lange na niet de enige tovenaars-circustelg van Groot-Brittannië was, dus voelde hij zich bij een feest als dit gewoon thuis. Thuis, waar niets gek genoeg was en hij dus ook niet snel onder de indruk was van alles wat hij zag, wat overigens niet betekende dat hij er geen plezier in had. Circusfeesten waren gaaf, punt uit, ook als het een concurrerend circus betrof. Misschien dat zijn vader later om een uitgebreid verslag zou vragen, maar ach, nieuwe ideeën waren beter goed gejat dan slecht verzonnen. Hij droeg zijn gouden prinsenkleren, een hoofdtooi met nep-edelstenen en zijn huid was in panterprint geschminkt. Als geinige finishing touch had hij een versleten Onzichtbaarheidsmantel om zijn schouders hangen, wat een grappig effect gaf, want nu was hij zo hier en daar een beetje onzichtbaar - maar op een heleboel plekken ook niet. Hij hoefde toch niets voor te stellen? Dat deed hij doorgaans toch al niet. "Wel cool, die draken!" zei hij enthousiast. "Zijn ze een beetje mak? Alsin: handtam?" En kon je er echt op vliegen? Hij kon staand op een pony door de arena galopperen, maar een draak? Dan had hij tenminste iets te vertellen als Zweinstein weer begon. Als die dan voor hem ooit nog zou beginnen, tenminste. "Ik durf wel hoor," lachte hij.
  8. Humor - Meest uit de hand gelopen situatie

    From the dining table ging wel lekker, op zich.
  9. Humor - Grappigste plot

    Liam Haysward die in een poedel veranderde! (Aaah, ik weet dat het onbescheiden is om een topic te nomineren waaraan ik zelf meeschrijf, maar ik heb er echt heel hard om moeten lachen.)
  10. [1837/1838] Eindfeest

    Het leek wel een circus! Ayden voelde zich direct thuis op het feest, want het was werkelijk zoals de plek waar hij geboren en grootgebracht was: het overal-en-nergens, omringd door dronken mensen en domme dieren. Hij glimlachte breed toen professor Damarcus van het podium viel, al had hij de snerende opmerking naar de dwazen wel gehoord en als kennisgeving aangenomen, ervan uitgaand dat het geadresseerd was aan hem. Onder andere, dan, maar gelukkig zat zijn vijfde jaar erop en hoefde hij die stomme slijmbalexamens niet over te doen. Zoekend naar zijn vriendin Sara liep hij een tijdje door de menigte, overwoog hij om plaats te nemen op een kameel en imiteerde hij een groepje rondwaggelende pinguins die koers hadden gezet naar het zwembad. Het zwembad, waar hij Hawk Dickson een eerstejaars Griffoendor in het water zag duwen. In enkele stappen was hij bij hem, en wees naar de golfjes en het ontbrekende zwemtalent van Rory Duncliffe. "Heel erg leuk, Hawk. Haal je 'm er nu ook weer even uit? Iemand laten verdrinken staat gelijk aan moord, en daarmee maak je het feestje gelijk zo ongezellig." Punten aftrekken van Huffelpuf deed hij in principe niet, maar zijn overwicht (voor zover hij dat had) als Klassenoudste kon hij best gebruiken. Ook bij Hawk Dickson. Dat dacht hij tenminste.
  11. [1838/1839] Bezweringen Experiment Class - Around the clock

    Ghè, nou, dat werd dus een mooie, lange, lange zondagmiddag. Hoewel hij misschien liever terug was gegaan naar afgelopen vrijdag, want toen was hij jarig en gaf hij dus een feestje in de Leerlingenkamer van Huffelpuf, wat van hem iets langer had mogen duren. In die zin was de inbreng van Phoenix zeer nuttig: hij wilde het ook wel weten wat er na de vijf uur gebeurde. Oh, maar nooit meer terugkeren was niet helemaal zijn ding. Nee, een zondagmiddag als cadeautje, extra tijd om Boterbier te drinken, was toch ook helemaal top? Hij had er trek in! Eventjes voelde hij aan zijn broekzak of er wel genoeg geld in zat (wat gelukkig het geval bleek te zijn) en nam het perkament met aanwijzingen weer ter hand. Hij moest zijn toverstok op zijn handpalm leggen, net zoals bij de Windroosbezwering, maar in plaats van het noorden moest hij een nieuwe tijd laten ontstaan. Het leek niet eens zo moeilijk. Op zijn hand begon de stok te draaien. "Kijk, professor, het werkt!" zei hij blij, maar toen bleek dat de hele klas in rook was opgegaan. Ha, fijn! Op naar de Drie Bezemstelen! Opgetogen ging hij op weg, hopend dat meer leerlingen dat voorbeeld zouden volgen.
  12. [1837/1838] Les Vijfde, Zesde en Zevende jaars: Tarot kaarten lezen.

    “Nee,” lachte Ayden. “Het zou iets anders verwoord moeten worden om echt spannend te worden.” Hij dimde zijn stem en sprak desondanks als een entertainer: “Vandaag zult u zich laten verleiden. Het gaat uitstekend met u! Kijk, en dan laat dat sterrenbeeld zich verleiden, omdat dat in de horoscoop staat, en daar kunnen alleen maar goede dingen van komen.” Dat was een perfecte voorspelling, want die kwam altijd uit. Het ging namelijk altijd voortreffelijk met mensen die zich lieten verleiden. Hij was daar zelf het voorbeeld van, vooral zo met Sara’s voet zo tussen zijn benen. Hoe hij die kaarten allemaal wist? Zijn vingertoppen gleden over haar wreef en langs de achterkant weer naar voren. “Mijn moeder,” antwoordde hij. “Ze is waarzegster en reist met mijn vaders circus mee. In haar eigen tent geeft ze een voorspellingsshow, enkel voor gehuwde stellen en soms voor groepjes kinderen.” Dat laatste vertelde hij omdat een groot gedeelte van de waarzegsters bekend stond als dame van lichte zeden, maar dat had hij nooit zien gebeuren. Haar klanten kwamen en gingen met zijn tweeën, meestal gierend van de lach, soms beschonken, vaak als afsluiter van de voorstelling in de grote tent. De volgende kaart was ‘De Kracht’, en Ayden was er blij mee. Wie weet kon hij net zo goed als zijn moeder de prachtigste voorspellingen maken. “Die leeuw, dat is voor een gedeelte… Griffoendor! Moed en de kracht om niet op te geven., soms met wat vindingrijkheid en altijd met een bepaald doel voor ogen. Maar mijn vraag was of er tegenspoed te verwachten viel voor ons als topteam. Het antwoord daarop is ja, maar als we moedig zijn slaan we ons er wel doorheen.” Even kneep hij in haar kuit. “Met hartstocht,” fluisterde hij, want daar stond de kaart ook nog eens voor. Nou, konden ze dit dan even op een perkamentje noteren? Dan konden ze daarna snel naar het Astronomielokaal - of een bezemkast, ook goed.
  13. Romantiek - Beste relatie

    @Dax Appleby en @Merry Appleby
  14. [1837/1838] Les Vijfde, Zesde en Zevende jaars: Tarot kaarten lezen.

    "Dat is zeker waar!" glimlachte Ayden. "Is er momenteel niet al zo'n rubriek in die bladen? Want in dat geval zie ik een gat in de markt; ik heb vaak een U voor Waarzeggerij." Hij boog zich voorover, liet haar voet weer wat losser tussen zijn knieën fluisterde haar zachtjes toe. "Sterrenkunde… het Astronomielokaal is uiterst geschikt voor het plannen van feestjes en het uitschrijven van horoscopen. Je bent geniaal!" Wat was het toch heerlijk om te flirten terwijl niemand op hen lette. Het zag er niet naar uit dat professor Act zich met hen ging bemoeien, al hield Ayden de man goed in de gaten. "Dus de volgende kaart… geeft antwoord op de vraag: Kunnen Sara en Ayden samen horoscopen schrijven?" Ja, hij zat, zoals Sara zo heerlijk dubbelzinnig zei, echt bomvol inspiratie. Zijn rechterhand schoof hij langs zijn been onder tafel en hij deed alsof hij even aan zijn knie moest krabben, maar buiten het zicht van iedereen vatte hij haar bij haar kuit. "Oké, hoe komen we erachter wie? Ridder van Bokalen - voorspoed, voorspoed! Vrede, harmonie, alles wat een mens maar wil. Met andere woorden: ja, we gaan erachter komen wie, én we kunnen horoscopen schrijven!" Zachtjes kneep hij in haar kuit en bewoog zijn hand over haar voet. "We zijn een topteam, Sara. De kaarten zeggen het!" Om het niet te bont te maken haalde hij zijn hand weer boven tafel. "Volgende vraag: valt er ook tegenspoed te verwachten?" Want goed bericht was geen bericht, ook al kon er wederom een zeer positieve kaart naar boven komen. "Trek jij weer een kaart?"
  15. Slechtziend?!?! Eh… niet, toch? Hoe was het mogelijk dat de broer van het liefste meisje van Zweinstein zo stekelig reageerde? Zouden Joseph en Sara vroeger al veel ruzie hebben gehad? Wat zielig voor haar. “Oh, natuurlijk,” herhaalde hij Sara’s uitleg verbaasd. Dan was het eigenlijk nog steeds sneu voor de jongeman, maar die vijandige houding zorgde ervoor dat Ayden geen medelijden meer had met hem. Hij zou zelfs Sara adviseren om scheerzeep te kopen voor hem; daar had hij voorlopig niets aan. Gelukkig was daar Amber, die tactvol haar vriendje onder de duim had. Ayden knikte toen Sara zo vol lof over hem sprak - en ze zei ook niets waar op zijn minst geen kern van waarheid in zat. Hij steunde haar écht. Ha, en zij hem ook! Zij waren toch dé miss & mister Perfect van Zweinstein? Nou, dan viel er niets te zeuren. “Wat leuk, een koffiezaak,” zei hij enthousiast, al moest hij koffie nog leren drinken. Dat ging hij doen als hij zestien was, want zestien was een magische leeftijd waarop je langzaam alle Grote Mensendingen ging doen. Dat was over enkele maanden al, dus kon hij nu maar alvast echte koffiecontacten leggen. “En eh… aangezien je vriend wil dat zijn zus trouwen gaat…” Zijlings keek hij naar Sara en was geneigd naar haar te knipogen, maar hij hield het bij een glimlach. “Zijn er bij jullie al huwelijksplannen?” Kon toch? Of zou Joseph weer boos worden nu hij dit aan Amber vroeg?
×