Jump to content

Ayden March

Huffelpuf Vijfdejaars
  • Content count

    63
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    5

Ayden March last won the day on June 22

Ayden March had the most liked content!

1 Follower

About Ayden March

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    IC KO
  • Naam
    Sonja

Profile Fields

Recent Profile Visitors

299 profile views
  1. [Duelleren jaar 3&4&5][1837/1838] It's time to duel!

    Een rondje hardlopen was nog wel weggelegd voor Ayden, al had hij er zo zijn bedenkingen bij. Immers: als je later (als je groot bent en grotemensenproblemen hebt) in een serieus duel terecht zou komen, zou hij toch ook niet eerst een rondje gaan joggen? Tot zo ver reikte zijn kritiek: Ayden had geen hekel aan rennen, had een zeer goede conditie en keek vol goede Huffelpufmoed uit naar de les. Duelleren was op zich een leuk vak, maar hij was er superslecht in, vooral nu de vervloekingen wat serieuzer waren en hij een beetje bang was om iemand pijn te doen. Al was dat met al die bescherming die hij aan moest trekken ook wel weer bijna onmogelijk, dus moet hij, vond hij zelf, vooral niet zeuren. Die beschermers, dat waren nogal dingen. Het was eerst een soort maliënkolder, gevolgd door losse mouwen die voorbij zijn ellebogen kwamen en aan de schouder vastgegespt werden. Dan nog scheenbeschermers, die uitstekend werkten tegen Bibberkniebezweringen en een helm voor als hij op zijn hoofd zou vallen na een Lamstraal. Hij zag eruit als een superheld, vond hij zelf. "Ridder Ayden meldt zich!" grapte hij. "O, wee uw gebeente als u het lef heeft mij te dwarsbomen; ik heb het genoegen zeer bekwaam te zijn, mijn waarde tegenstander. Wij vechten om de hand van Vrouwe - eh..." Zoekend keek hij om zich heen en staakte zijn toneelstuk. "Wie wil mijn tegenstander zijn? In mijn eentje valt er niet veel te vervloeken, hè? Ik beloof plechtig dat ik uitgebreid mijn excuses maak als ik je per ongeluk vervloek." Of niet, maar dat lag er een beetje aan. De kans was groot dat hij als een vervloekt hoopje ellende in een hoek gedreven zou worden.
  2. [Duelleren] [OOC] Inventarisatie leerlingen.

    @Ayden March en @Dorian Palagon willen graag meedoen! (hoewel ik verwacht dat Ayden er slecht in zal zijn...)
  3. [1837/1838] Yohoho, let it burn, let it burn!

    Oké, Ayden moest koken! Maar… dat kon hij helemaal niet. Hij had wel eens in een pan geroerd, of een ei gebakken, maar dit was andere koek. Wat hij aan het doen was - hij had geen idee. Het leek op brooddeeg met krenten en het zou hem niet verbazen als het een kerststol zou moeten worden, maar vooralsnog plakte alles aan zijn handen en vroeg hij zich af of het allemaal wel goed ging zo. Plots had hij een idee. In de zak van zijn gewaad - ergens onder het afzichtelijke schort dat hij droeg omdat het moest - had hij een busje vers stuifmeel van de Decemberlelie; geoogst bij volle maan en een belangrijk ingrediënt voor de inmiddels beruchte drugs die half Zweinstein in hogere sferen bracht. “Het is voor Zwadderich, toch?” vroeg hij aan de Huffelpufs die links- en rechts van hem stonden. “Dan kan er best een snufje van dit bij. Hoezee, hoezee, hoezee!” Alsof het poedersuiker was, strooide hij een ruime hoeveelheid over zijn beslag heen. “Dan zijn die Zwadderaars straks een stuk beter te pruimen,” lachte hij. Het kostte wat, maar dan had je ook wat. Na het nogmaals goed doorgekneed te hebben, moest alles in een bakblik om te rijzen. Hij richtte zich dan maar op de volgende taak. “O, getver, moeten we écht die kalkoen uithollen? Darmen eruit enzo?” Eh… liever niet.
  4. Wat was het toch fijn om een vriendin als Sara te hebben. Zo'n meisje dat mooi was, lief, en garant stond voor spannende momenten; gestolen kussen op verlaten plekjes in het kasteel, verlangende blikken over-en-weer tijdens de diners in de Grote Zaal en vrijpartijen in lege lokalen. Het leven was zo prettig met haar, dat maakte alle saaie lessen weer goed. Het was ook om die reden dat hij zich graag mee liet voeren naar Zweinsveld. Dan kon hij ook stiekem toekijken welke spullen zij mooi vond, want hij wilde voor Sara graag een kerstcadeau kopen, maar eerlijk gezegd wist hij niet wat. Bovendien was de wandeling ernaartoe al leuk geweest want gearmd door de sneeuw banjeren en ondertussen grappige gesprekken voeren was in Aydens ogen erg romantisch. Dan was die winkel-van-sinkel echt niet te veel moeite, integendeel. Hij moest blozen toen ze zei dat hij een man was. "Een man? Dat klinkt heel volwassen," zei hij met een lachje. Ondanks zijn volwassen bezigheden met haar voelde hij zich nog steeds maar een jongen. Behulpzaam keek hij met haar mee, liet zijn hand met de hare verstrengelen, liet de vlinders los in zijn buik en liet zijn blik tussen alle spullen doorgaan totdat zijn oog op een karafje viel. "Dat daar, misschien?" zei hij wijzend. "Ik vind het wel een mooi flesje en het is geschikt om toverdrank in te bewaren, dus… heb je genoeg geld eigenlijk, of wil je wat van mij?"
  5. De Jaarlijkse Sikkelloterij!

    @Evita Magdalena Reyes koopt 10 lootjes en hoopt op goederenprijs nummer vijf @Dorian Palagon koopt 1 lootje voor @Asylynn Squigly Murdar
  6. De Jaarlijkse Knoetenloterij!

    @Ayden March koopt vijf loten, maar is geneigd ze weg te geven aan zijn vrienden. @Geoffrey Grey koopt tien lootjes, want hij hoopt meer geluk in het spel te hebben dan in zijn carrière/de liefde/alles eigenlijk.
  7. Nu er een team was en Ayden niet meer aan 'eerst praten, daarna pas nadenken' deed, zei hij opgelaten: "Eh, jongens, ik neem mijn ideeën terug, want Maia hier heeft gelijk… hoe komen we aan een haar van professor Otrovsky?” Hij wees zijn wijsvinger aan: "En professor Astoria zal er niet om zal kunnen lachen." Hij wees zijn middelvinger aan, reden nummer twee: "En het is in feite maar één drank, die ik dan in tweeën zou moeten delen wegens twee verschillende haren, maar… daar ga ik natuurlijk geen voldoende voor krijgen, dan." In die zin was zijn plan al gedoemd te mislukken, want hoewel Ayden niet om hoge resultaten gaf, was het bewust uitlokken van een Zwakzinnig helemaal niet de bedoeling. “Dus ik ga voor…. Euforie, het Opwekkende Elixer en … “ Dat klonk een klein beetje als drugs, maar was toch anders, tenminste, nu ook weer niet zo heel veel anders. “En Verouderingsdrank!” Altijd lachen, geheel volgens het idee van Eleanora. De ideeën van Ant vond hij ook leuk, vooral als die in zijn blote bast rond zou lopen (dat deed hij toch erg vaak) en dan ineens meterslange borstharen zou krijgen. --- processing --- “Hatsikidee!” Zijn twee flesjes belandden in de roulettetafel. “Wat hebben jullie ondertussen gemaakt?” vroeg hij aan de anderen, terwijl professor Astoria bezig was met een late leerling. “Toch niet iets waardoor we op de ziekenzaal kunnen belanden, hoop ik?”
  8. Les Vijfde, Zesde en Zevende jaars: Tarot kaarten lezen.

    Natuurlijk was Ayden degene geweest die de hele klas even uit mocht leggen wat Tarot was, onvrijwillig, ja, maar hij begreep dat professor Act heus wel wist wie hij daarvoor aanwees. Ayden was de zoon van een waarzegster, hoewel zijn moeder dat op Dreuzelniveau deed. Dat was niet echt iets om trots op te zijn, eigenlijk eerder het tegenovergestelde. Hij schaamde zich lichtjes voor zijn moeder, hoe lief ze ook was en hoe graag ze ook zijn toekomst voorspelde. Tarotkaarten waren onmisbaar voor haar, hoewel ze ook een glazen bol en verschillende setjes runenstenen in haar bezit had. Allemaal van die vreselijk suffe dingen eigenlijk, met een heel hoog geitenwollensokkenniveau. Op zich sloeg hij geen modderfiguur en kwam hij goed uit zijn woorden toen hij braafjes deed wat de professor-Heler van hem verlangde, maar hij wist zeker dat hij bij Sara geen punten scoorde nu. Hoewel… ze wist maar al te goed dat het volgen van lessen doorgaans niet romantisch was. Aangezien Ayden van haar eigengereidheid hield vond hij het prachtig hoe ze in een provocerende houding schoot en haar eigen ding ging doen. Een glimlach kon hij niet onderdrukken. Aangezien meneer Act het natuurlijk veel te druk had met drie leerjaren aan jongeren die Waarzeggerij als pretpakketvak hadden gekozen, rechtte Ayden zijn rug zodat de leraar zijn Klassenoudstebadge goed kon zien. "Geen nood hoor, meneer Act. Ik regel dat meisje daar wel," zei hij als braafste jongetje van de klas. Er verscheen nog net geen aureool boven zijn hoofd, wat te wijten was aan zijn schijnheiligheid. Met een pakje kaarten in zijn hand liep hij naar Sara's laaggemaakte tafel toe en streek tegenover haar neer op de grond. "Zit je voor Huffelpuf naar puntenaftrek te vissen?" vroeg hij, en knipoogde. "Waar heb je zin in? Zullen we eens even voorspellen…." Zijn stem werd zacht. Heel zacht. Hij was er zeker van dat niemand behalve Sara hem horen kon. "Wanneer en waar we samen kunnen zijn," fluisterde hij, "Of aan wie ik de drugs-ingrediënten ga verkopen, en voor welke prijs?" De bestanddelen waren voor hem gemakkelijk te verzamelen geweest terwijl hij met zijn vaders circus door het land getrokken was in de zomervakantie. Het was wel hetzelfde geweest als gokken met geld, want hij wist niet welke prijs hij er nu voor kon krijgen, hoe populair het spul zou worden, en of hij via zijn contacten een vaste leverancier zou kunnen worden. Maar het begin was er, en Sara wist ervan. Altijd leuk om daar eens even een Tarotkaartje voor te leggen.
  9. [1837/1838] Openingsfeest: watch the queen conquer

    Maya feliciteerde hem, wat hij wel leuk vond omdat zij Hoofdmonitor was. Ze keurde hem dus goed, en vond het bij hem passen en … Ah, daar was Sara! Yay! Hoera, geweldig, eh… Nou… Wat nu? Ze noemde hem leukerd en hij voelde hoe ze haar hand om zijn middel sloeg en zo dichtbij en - jeetjeallemachtig! Hij zou haar stante pede willen kussen, maar dat kon niet bij de Ravenklauwtjes die hij koesterde. Sterker nog: het zou eenvoudiger zijn als Sara er nu even niet was, maar haar wegsturen was iets wat totaal niet in zijn gedachten opkwam. Misschien kwetste hij nu onbewust een zekere jongen die bijna dertien was en waarvoor hij ook wel gevoelens had, maar dat leeftijdsverschil was een probleem dat niet opgelost kon worden. “Gewoon gewerkt,” antwoordde hij op haar vraag (en Maia had het ook al gevraagd) hoe de zomer geweest was. Ze wist het wel, want hij had het haar geschreven en hij had heimelijk gehoopt dat het circus eens op een plek zou komen waar zij dan ook was, en dan zou hij haar een gratis kaartje hebben gegeven. Hoewel hij bang was dat zijn act zou mislukken als hij wist dat zij als toeschouwer aanwezig zou zijn. “En jullie?” vroeg hij in het algemeen, om vervolgens het antwoord te geven op Sara’s vraag: “Oh, ja, een feestje voor de newbies! Leuk, gaan we doen.” Maia en Sara leken elkaar wel te liggen. In ieder geval gaf Maia heel open en eerlijk antwoord op Sara’s vraag en leek ze lang niet zo verlegen als een half jaar geleden. Tenminste; dat was totdat Maia zo’n beetje een bom liet vallen. ’Zijn jullie verloofd?’ Wat een heerlijke, oprechte vraag van een prachtig onschuldig meisje! “Eh,” sputterde Ayden. “Verloofd zijn is voor mensen van adel en voor mensen met heel veel geld en een landhuis enzo… Wij van de arbeidersklasse zijn gewoon vriendje en vriendinnetje.” In zijn hoofd schreeuwde zijn innerlijke stem dat hij dat soort dingen niet moest zeggen waar Damian bij was, maar tegelijkertijd wist hij heel goed dat zijn gevoelens voor Damian uiterst geheim waren en bij Sara was er geen geheimhouding nodig, want zij was eenmaal een vrouw. Gek genoeg voelde hij zich er maar een klein beetje ongemakkelijk bij: hij had het erger verwacht. Zijn mond viel echter open toen hij Maia tegen de andere jongen naast haar hoorde zeggen dat ze de vakantie bij die ongelooflijke bal-met-hete-aardappel uit Zwadderich had gespendeerd omdat ze met hem verloofd scheen te zijn. “Aggossie,” liet hij zich ontvallen. “Of… ben je blij dat je verloofd bent? Moet ik je ermee feliciteren of… condoleren?” Hij verweefde zijn vingers met die van Sara naast hem. Haar had hij tenminste op basis van wederzijdse aantrekkingskracht. Het was maar stom om rijke ouders te hebben, vond hij. @Damian Leigh @Sara Saint @Maia de Liedekerken
  10. “Heb je altijd van die lugubere gedachten als je geen kleren aan hebt?” grinnikte hij en vond haar hak-op-de-tak gedachtegangen stiekem heel erg leuk, omdat ze van creativiteit getuigden. Maar nog liever dan vreemde gedachten te delen, snoerde hij haar mond door haar innig te kussen, twee, drie keer, en ook haar hals en haar nek en haar borst. Het ging vanzelf; Ayden dacht niet langer na over wat hij precies deed, maar genoot en begeerde haar zoals zij hem begeerde. Meer, meer, er was altijd meer en er was dus ook een tweede keer. “Je nagels,” kreunde hij in haar oor. Ze dirigeerde hem bij haar naar binnen door haar nagels in zijn billen te zetten en zijn reactie was dan ook het aanspannen van de spieren vanaf de achterkant van zijn bovenbenen tot aan zijn onderrug. “Je maakt me helemaal krankjorum zo.” Haar geluidjes waren zo schattig; zachte kreuntjes in zijn oor, soms gesmoord door een kus, soms alleen maar het gelukzalige zuchten en haar warme adem tegen zijn borst. “Ik heb je lief,” vertrouwde hij haar toe. --- De zomervakantie kwam veel te snel en de gelegenheid om met Sara af te spreken ontbrak volledig. Telkens was hij met gewone schoolzaken bezig die hij ècht nog moest doen dit schooljaar, en aangezien hij Sara alleen tijdens de diners in de Grote Zaal zag veronderstelde hij dat ze tijdelijk in de bibliotheek woonde om haar slijmbalexamens te halen. Vakantie was voor Ayden echter geen vakantie, maar juist harder werken dan hij doorgaans op Zweinstein deed. De kaartjes voor zijn vaders circus moesten verkocht en hij had tijdens voorstellingen een act waarbij hij staand op twee pony’s door de arena reed en dan ook nog eens jongleerde. Telkens als Sara hem een brief schreef, schreef hij binnen twee dagen terug. De relatie met haar was te pril om haar echt te missen, maar telkens als hij aan haar dacht, verscheen er een dromerige glimlach op zijn gezicht. De tijd tikte gelukkig in een rap tempo door; het was spoedig weer september. Tijd voor nog meer Sara. ((OOC: Topic done!))
  11. [1837/1838] Openingsfeest: watch the queen conquer

    Echt niet dat Ayden zich door een professor zou laten mondsnoeren! Hij was gaan staan en zong uit volle borst (en niet helemaal zuiver) het volkslied en de nieuwe professor van wat-voor-vak-dan-ook vroeg hem nog om alsjeblieft weer te gaan zitten. Jammer voor hem, maar nee. Niet voordat hij Asylynns vriendje uit de problemen had geblèrd. Maar toen toch, plotseling, verstomde het gezang door een spreuk, afkomstig van professor Hastings. Boehoe… eventjes wisselde Ayden een blik van verstandhouding met Sara. Mocht er ooit een professorfeest komen, wist hij nu wie er vooral niet uitgenodigd ging worden. Enkele weken geleden had hij ineens, samen met de lijst van schoolbenodigdheden, een Klassenoudstebadge ontvangen. Dat minuscule ding, glimmend en wel, was de vrijbrief voor een behoorlijk feestelijk Zweinstein. Nu de tafel van Huffelpuf stilgevloekt was, begaf hij zich maar eens even naar de tafel van Ravenklauw. Dan kon hij het aan Damian laten zien, en aan Maia. "Hoi!" groette hij hen enthousiast. "Hoe was de zomer? En kijk eens! Ik heb ontzettende leidinggevende kwaliteiten gekregen." Zo verkeerd was het toch niet om trots te zijn op het vertrouwen dat de professoren hem geschonken hadden? Hij was altijd al hulpvaardig geweest; daar had hij nooit een badge voor nodig gehad, maar dat het werd opgemerkt en beloond was egostrelend. Over de ramp met de gelande draak op de Wegisweg sprak hij liever niet en hij had ook niet gedurfd om Ashton Vane in het st. Holisto op te gaan zoeken. Misschien dat het Damian nog dwars zat en in dat geval zou hij een luisterend oor bieden, maar er zelf over beginnen zat er niet in. Zeker niet nu Maia erbij was, want bij een dame pasten waargebeurde horrorverhalen niet.
  12. Ze vond hem ook leuk, vertrouwde ze hem toe en in haar mooie ogen kon hij zien dat ze de waarheid sprak. De waarheid die nieuw, onbekend en een klein beetje eng was: Ze wilde hem met niemand delen. Dat was een beetje raar. Hij wilde haar toch ook niet met iemand delen? Wat een rare opmerking eigenlijk! Het was niet zo dat hij straks de Leerlingenkamer binnen zou gaan, en dan bijvoorbeeld zou zeggen: ‘Hé, Noah, hallo Ant. Dit is Sara - zullen we haar delen?’ en dat zij hetzelfde zou doen bij haar vriendinnen? ‘Ik heb ‘n vriendje! Leuk hè? Wie wil hem op maandag tot en met donderdag? Dan doe ik vrijdag tot en met zondag.’ Ayden was ontzettend ruimdenkend, maar aan alles zat een grens. Nu had hij zich als kind al voorgenomen dat hij nooit zou willen trouwen, maar een klein beetje verkering hebben... Dat kon toch geen kwaad? Hij had ook nooit een rij met potentiële liefdes zien staan, hooguit dat fijne Ravenklauwertje, Damian Leigh, maar hé, die was twaalf. Daar kon je dit soort dingen de komende jaren echt nog niet mee doen. “Ik ben niet deelbaar,” lachte hij, en streelde haar haren. “Jij toch ook niet?” Met zijn armen zo om haar blote lijfje heen, haar zachte borsten platgedrukt tegen zijn lichaam, haar haren ietwat door de war en zijn vlinderende buik bij het idee dat hij zich liet claimen omdat zij hem wilde, omdat hij kennelijk belangrijk voor haar was en verliefd en wild van verlangen, vond hij haar zo mooi, zo mooi en zo begeerlijk. Oeps, daar was zijn erectie ook weer. Sommige dingen kon hij eenmaal echt niet tegenhouden. Als een warm dekentje draaide hij zich bovenop haar en kuste haar in haar nek en hals. “Wil je mijn vriendinnetje zijn?” vroeg hij terwijl hij het antwoord al wist. Ze kwam dan waarschijnlijk wel heel relaxed de SLIJMBAL-examens door, voor zover hij zelf al geen slijmbal was.
  13. Zielige idioot heeft vrienden nodig!

    Ik bied me aan! Ook al ben ik pas lid sinds afgelopen maart (en ik dus heel veel roddels niet echt zou weten, tenzij ik alle topics doorscroll) denk ik dat het wel leuk kan worden. En anders is misschien een open topic in de leerlingenkamer van Huffelpuf een idee?
  14. Zij ook, zei ze. Ze had niet geweten dat een kus hiertoe zou leiden en hij begreep haar, want hij had het eveneens niet geweten. Ayden had het gevoel alsof hij zich mee had laten slepen, zonder tegenzin, verdoofd door nieuwsgierigheid en begeerte. Nog steeds wilde hij meer en meer en als ze zo doorging met strelen zou zijn lichaam binnenkort weer in de opperste staat van paraatheid zijn om nogmaals met haar te vrijen. Hij genoot er zo van en hij moest nog steeds glimlachen de hele tijd, ook omdat ze hem een beetje kietelde. Wat hij eerder, bij anderen, nooit had gedurfd, was nu allemaal vanzelf gegaan omdat zij het voortouw had genomen en hij haar initiatieven juichend had ontvangen. Waren ze nu vriendje en vriendinnetje, vroeg ze. Was ze daar onzeker over? Of hij haar niet leuk genoeg zou vinden om dit vaker te doen? “Zit daar maar niet over in,” fluisterde hij in haar haren, en gaf haar een kus tegen haar slaap. Het was in de Leerlingenkamer van Huffelpuf (of eigenlijk overal) niet de gewoonte om in het openbaar een beetje klef te gaan zitten zijn. Als zij zou ontkennen dat ze nu samen iets hadden omdat hij een jaar lager zat en dat dat niet zo heel cool was, zou hij het begrijpen. In privésferen zou hij haar dan beminnen, zonder het toeziend oog van de betweterige medemens die eisen zou dat er voor het huwelijk geen seks uitgevoerd mocht worden. Als ze het juist openbaar wilde maken, vond hij het eveneens goed. Voor alles was een oplossing. “Ik vind je ontzettend leuk, of was ik daar niet duidelijk over zojuist?” Hij zocht haar mooie donkere kijkers, vond ze en voelde zich gelukzalig en tevreden. Het punt was wel, dat hij haar niet echt kende, dat er nu een heleboel in de verkeerde volgorde was gebeurd en dat hij benieuwd was of hun beide karakters net zo goed matchten als hun lichamen. Hij knuffelde haar nog meer en hield haar genietend in zijn warme armen. Dit meisje zou hij niet zonder slag of stoot laten gaan.
  15. [1836/1837] Een verrassende ontmoeting

    Die blozende wangen, die bruine ogen, die ietwat dunne wenkbrauwen en die voortdurend stotterende- of woord-voor-woord uitgesproken zinnen, het verlegen karakter en de fijne bouw; alles bij elkaar was Damien voor Ayden een knuffeljongen zoals een porseleinen pop voor een meisje zou zijn. Was dit nou wat men liefde noemde? Hij had er geen ervaring mee, maar hij gaf toe dat het gevoel van euforie wat hem betrof nooit meer weg hoefde te gaan. Dat Damien kennelijk hetzelfde had, vond Ayden schitterend en nu ze dit allebei wisten en dit samen nooit of te nimmer aan iemand zouden vertellen, werd de scheve verhouding tussen hun leeftijden en afdeling rechtgetrokken. “Ik meen het, hè. Niet vertellen, tenzij je heel graag in een hoekje wil worden weggezet als pispaaltje, of als je echt zin hebt om iedereens huiswerk te maken, of dat je telkens je spullen kwijt bent en als je ze terugvindt, ze kapot zijn.” Damien was dichtbij hem gaan staan en Ayden begreep het. Dichtbij zijn, zo dichtbij mogelijk, dat was op dit moment, nu niemand keek, wel iets waaraan hij kon toegeven. Het was nieuw en het was ook spannend, en enkele ogenblikken geleden had Ayden nog gedacht dat hij het niet zou durven om iemand omwille van de liefde aan te raken. Hij stond dan ook op toen Damien eigenlijk bij hem op schoot zou willen gaan zitten, puur uit lichtelijke paniek en plotselinge nervositeit. “Eh, ik weet niet…” Hij wist niet waar hij moest beginnen. Eerst nam hij Damiens hand vast, en kneep er even in. Vervolgens liet hij zijn vingers met die van Damien verstrengelen. “Kom,” zei hij iets zelfverzekerder. “Kom bij me.” Stevig sloeg hij een arm om Damien heen en trok hem tegen zich aan. Zo stond hij een tijdje, met zijn wang tegen Damiens haar, en hij voelde Damiens hartslag en warme adem tegen zijn borst. Zo af en toe liet hij zijn hand over Damiens rug glijden, of over zijn korte bruine haren, en hij glimlachte en had verder geen idee van wat hij zou moeten doen, maar dat was niet erg, want er waren nog drie schooljaren te gaan. Drie schooljaren van verrassende, bijzondere, en vooral geheime ontmoetingen. (OOC: topic done, uitgeschreven, hieperdepiep, hoera!)
×