Jump to content

Ella Hawkings

Zwadderich Derdejaars
  • Content count

    12
  • Joined

  • Last visited

About Ella Hawkings

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    HH, IC KO
  • Naam
    Irene

Profile Fields

  1. [1837/1838] Openingsfeest: watch the queen conquer

    Ella bloosde opgelaten en draaide nog een rondje, gewoon omdat ze het zo heerlijk vond om de zachte stof zien op te waaien door de wind. "Oh dankje Piaras, dat is echt heel vriendelijk van je." Ze zond hem een van haar meest betoverende glimlachen toe -die ene die ze deze zomer extra hard had geoefend deze zomer- en liet zich toen terug naast hem op de bank zakken. Misschien was Piaras O'Hara toch zo stom nog niet. Voor zover jongens "niet stom" konden zijn dan. "Alleen mijn jurken? Vind je mij niet ook mooi?" viste ze voorzichtig naar nog wat complimentjes en voor een moment draaide ze zogenaamd verlegen haar blik wat van hem af. Dat werkte bijna altijd. "Oh kan je Andrea misschien even de kip aangeven. Ze kan er net niet bij." Dat de kip recht voor Ella's neus stond maakte totaal niets uit. Dat betekende alleen maar dat Piaras er ook makkelijk bij kon. Zelf pakte ze haar servet en streek deze mooi over haar schoot uit. "Kom, je blijft wel bij ons eten toch?" Het klonk niet echt als een vraag, meer als een verwachting en ze dulde eigenlijk ook geen tegenspraak. "Nu je hier toch bent. Veel beschaafder ook dan de tafel van Griffoendor, als je Higgs niet meetelt tenminste." Ze wierp nog even een hoofdschuddende blik op de jongen die de zaal uit werd gevoerd.
  2. Prikbord

    Hallo allemaal! Gezien een ernstig incident dat plaats heeft gevonden, wat wij hier op Zweinstein absoluut niet tolereren (jullie weten vast allemaal wel waar ik het over heb) is er besloten dat het misschien beter is om geen mannelijke Franse uitwisselingsstudenten meer toe te laten op Zweinstein's Hogeschool voor Hekserij en Hocus Pocus en alle aanwezige Frans uitwisselingsstudenten met hun vieze stokbroden terug naar huis te sturen. Ben jij het hier mee eens? Teken dan snel onderstaande petitie. Deze zal volgende week ingeleverd worden bij de schoolhoofden. Nee, je kan hem niet van het bord afscheuren, want hij is vastgeplakt met superlijm. Groetjes, - Ella Hawkings
  3. [1837] OMG did you hear about...

    "Dat meen je niet! Wat erg" fluisterde Ella met grote ogen toen Elena haar de meest sappige nieuwe roddel in haar oor fluisterde en ze er weer eens aan herinnerd werd waarom mannen de kakkerlakken van deze aardbol waren. Je kon er zo hard op stampen als je wilde, maar om een of andere reden kreeg je ze nooit helemaal je leven uit. En dus moest je maar met ze om leren gaan. De moeder van Claude Bennett had haar daar duidelijk niet genoeg over geleerd, anders had Claude zich vast nooit zo ingelaten met deze vreemde fransman. "Ja typisch, dan wordt Claude zeker weer de dupe van de hele situatie. Mannen..." Ze rolde even extra hard met haar ogen. Want natuurlijk was het niet Claude's schuld, als er een man bij betrokken was geweest. Een aantal minuten later kwam ze Andrea tegen in de leerlingenkamer en Ella voelde zich nog steeds zo teleurgesteld in het mannelijk ras, dat ze het gewoon even kwijt moest aan haar vriendin. "Ugh, Andrea wat ik nou weer heb gehoord!" begon ze luid. "Claude Bennett is misbruikt door die ene franse uitwisselingsstudent en nu is ze zwanger en gaat Chase van haar scheiden!" Dat was nog geen feit, maar dat ging vast wel gebeuren, want zo waren mannen altijd. Haar vader had ook niks meer van haar moeder willen weten en haar zomaar alleen achter gelaten. "Eigenlijk zouden we een petitie in moeten dienen dat we hem weg willen hebben van school, vind je niet? Zulk soort jongens horen hier niet thuis."
  4. [1837/1838]You can't even meet my lowest expectations

    Oh ja Piaras, die naam had ze wel vaker voorbij horen komen afgelopen jaar in de klas. Vooral in combinatie van een waarschuwing dat hij eens stil op zijn stoel moest blijven zitten, als ze het zich goed herinnerde. Wat moest je nou met zo iemand. Dat was toch helemaal geen goed speelmateriaal? Maar haar tante knikte haar bemoedigend toe, dus zond ze Piaras een miniem glimlachje toe en deed net alsof ze zijn verwijtende opmerking niet gehoord had. Of ze dat nog wist? Natuurlijk niet, maar dat was niet haar schuld. Had hij niet ook een tweelingbroer? Misschien kon ze daar de schuld op schuiven, maar als ze het fout had dan ging ze ook weer zo af. Ella besloot het er maar bij te laten en ging Piaras voor richting de speelkamer. "Dankje." In ieder geval had hij nog wat manieren. Oh en een uitgebreid repertoire aan domme vragen. Wie wilde er nou weten hoe hoog het plafond was? Dat was echt de stomste vraag die iemand ooit had gesteld over haar huis. Niet dat iemand ooit eerder echt een vraag had gesteld, want er kwamen bijna nooit mensen langs hier en als ze kwamen dan kwamen ze toch niet voor haar. "Geen idee, ik heb het nooit opgemeten." En ze was ook niet van plan om dat te gaan doen, dankjewel. Ze had wel betere dingen om haar tijd aan te besteden. En toch zou ze de volgende keer dat ze verveeld naar het plafond staarde precies aan zijn vraag moeten denken. Het was redelijk donker in de kamer, ondanks dat het buiten een mooie zomerdag was en dus begon Ella alle lichtjes aan te steken. "Hou je van gezelschapsspelletjes? Of meer van buiten spelen?" Misschien wilde hij liever niet binnen spelen. Dat was stom, maar waarschijnlijk moest ze zich toch een beetje aan haar gast aanpassen. "We kunnen ook naar buiten."
  5. [1837/1838] Openingsfeest: watch the queen conquer

    Ella kreeg een kleine hartaanval toen Piaras zo plotseling naast haar opdook, want eerlijk gezegd had ze de jongen niet verwacht. Maar misschien dacht hij wel dat ze nu plotseling vrienden waren, omdat hij toevallig afgelopen zomervakantie een keer bij haar op bezoek was geweest. Ugh. Normaal zou ze misschien een poging hebben gedaan om hem te negeren, maar de jongen was zo aanwezig met zijn enthousiaste geklets, dat daar geen beginnen aan was. "Oh ja ik zie het," antwoordde ze koeltjes op zijn verslag, want alles wat hij zei kon ze ook zien, dus waarom voelde hij de behoefte om het nog eens hardop te herhalen? Dat was werkelijk nergens voor nodig. Snapte hij dat dan niet? Ze wilde zich al bijna van hem af draaien toen hij eindelijk iets zei wat wel interessant was. Namelijk, dat hij haar jurk mooi vond. "Echt?" Ella was meteen een en al oor. Automatisch richtte ze zich wat meer zijn kant op en kleine roze blosjes verschenen op haar wangen. "Ik bedoel... natuurlijk, ik heb hem speciaal gekocht voor dit feest. Dankje." Opgelaten streek ze wat over de zachte stof. "Vind je dat hij me op een echte koningin doet lijken?" Ella stond op en draaide vrolijk een rondje, zodat hij de jurk (en haar) even van alle kanten kon bekijken.
  6. Vrijdag 4 augustus De zomervakantie duurde een ongelofelijk lange tijd, in ieder geval als je net zoals Ella Hawkings, niet zoveel had om je mee te vermaken. Vroeger had ze het nooit erg gevonden om alleen tijd door te brengen met haar tante in hun grote, lege huis, maar nu ze op Zweinstein zat en daar vrienden had en ze kennis had gemaakt met de magische wereld was het allemaal heel anders. Plotseling was de grote zolder niet zo griezelig meer, als ze het vergeleek met sommige kerkergangen op school. En de schilderijen aan de muur gaven geen antwoord op je vragen, maar staarden haar alleen maar aan met hun koude, levenloze ogen. Het volgende huis bevond zich op meer dan een halve kilometer afstand en haar tante vond het nooit een goed idee dat Ella in haar eentje zo ver zou reizen, maar zelf kon ze het ook niet. Het leven was eenzaam in Thornhill House. Dat was het altijd geweest, maar het begon Ella langzaamaan toch een beetje te ergeren. En dus had ze haar tante gevraagd, nee eerder gesmeekt, om gezelschap. Ze had vrienden nu! Klasgenootjes die langs konden komen. Ze zou graag met een paar mensen willen spelen, misschien konden ze een keer komen logeren. Ze hadden zoveel lege kamers hier in huis. Oke, niet logeren dan, gewoon een keertje langskomen. Niet eens al haar vrienden, gewoon eentje. Voor één dag? Één middag? Uiteindelijk had haar tante ingestemd en vervolgens gesneerd dat ze er niets meer over wilde horen. Een lange week was voorbijgegaan zonder dat Ella er nog wat over gehoord had en toen, plotseling, vanochtend aan het ontbijt had haar tante haar verteld dat ze zich moest voorbereiden op bezoek. Ella had haar mooiste jurk aangetrokken en nieuwe linten in haar haren gevlochten en om twee uur precies stond ze bovenaan de trap in de hal toe te kijken hoe haar bezoek binnen werd gelaten. Om meteen te worden teleurgesteld.... "Wat doet hij hier?" schalde haar stem hooghartig door de ruimte naar beneden. "Hij is gekomen om met je te spelen, Estella, precies zoals je had gevraagd," glimlachte haar tante. Nee, nee, nee, dit was niet waar ze om had gevraagd. Ze wilde haar vriendinnen, niet een of andere klasgenoot waar ze de afgelopen twee jaar amper haar blik op had laten vallen. Waar had haar tante hem überhaupt vandaan gehaald? Aan de andere kant wist Ella ook dat ze niets beters dan dit ging krijgen, want haar tante ging niet vaak in op verzoekjes. Haar wil was wet en over het algemeen wist Ella daar best goed naar te luisteren. Ze liet haar blik wat over de jongen dwalen en daalde toen de trappen af naar beneden, behalve de laatste. Daar bleef ze op staan, zodat ze nog net wat boven hem uit kon torenen. "Goed dan. Wat was je naam ook alweer?" Hij was een jongen en er waren maar een aantal jongens tegelijk waar je je aandacht ooit op kon vestigen, want anders dachten ze niet meer dat ze belangrijk waren. Deze was, aan zijn kleding te zien, niet eentje die belangrijk voor haar zou zijn. @Piaras O'Hara
  7. [1836/1837] Cops & Robbers - Bezweringen eerste en tweedejaars

    OOC: Oke, ik weet even niet meer of Virginia of Marinda nu het slachtoffer was van de spreuk van Andrea, maar omdat Lily eerst had gepost ga ik even uit van Gigi, ik hoop dat het goed is zo, sorry! Natuurlijk had Ella wel kunnen verwachten dat haar vriendinnetje in was voor een weddenschap. De twee meisjes deden immers niet anders de laatste tijd. Sinds hun eerste potje kaarten in de leerlingenkamer werd bijna elke saaie gelegenheid aangegrepen voor wat vermaak. Tot nu toe werkte het vooral nog in Ella's voordeel, zoals ook nu als ze de lesopdracht gebruikten om te bepalen wie het beste ergens in was, maar er zou vast ook nog wel een tijd komen dat haar schoolresultaten er onder gingen leiden. Dat was echter een probleem voor toekomst-Ella. Ella van het heden had het namelijk erg naar haar zin, totdat Andrea natuurlijk de eerste was die iemand wist te raken. Een korte blik van irritatie vloog over haar gezicht, maar toen zag ze dat het helemaal geen eerstejaars was, maar Virginia Guyette. Een triomfantelijke grijns sierde haar lippen. "Nou, dat telt natuurlijk niet." Ella giechelde zachtjes. "Zo kan ik natuurlijk ook winnen, onverwachts jaargenootjes aanval-" maar veel verder dan dat kwam ze niet, want toen belandde er een waterstraal recht in haar gezicht. Wat. Was. Dit. Nou. Weer. "Hé!" piepte ze verontwaardigd. Haar jurk. Haar kapsel! Ja, ja, het was maar water, maar dat betekende niet dat haar uiterlijk niet alsnog geruïneerd was. Ella lette er graag op dat ze er altijd piekfijn uitzag, of ze nou naar een feestje ging of een gewone les Bezweringen en dat betekende dat ze niet zomaar de gang over ging als een soort verzopen kat. "Ik deed dat niet, zij deed dat." Beschuldigend wees ze naar Andrea. "Maak me nu onmiddellijk weer droog." Jammer dat ze die spreuk nog niet hadden geleerd.
  8. Irene's Plot Guide

    There's something about youIt's like an addiction Hit me with your best shot There's something about youIt's when you get angry You have me at your mercy And there's certain things that I adore There's certain things that I ignore But you're my only virtue and I'm virtually yours Song: James Arthur - Certain things _________________________________________________________________ Hoofdpersonage's: @Ella Hawkings @Piaras O'Hara Tijdlijn: Zomer 1837
  9. [1836/1837] Cops & Robbers - Bezweringen eerste en tweedejaars

    Twee verdiepingen hoger waar de tweedejaars zojuist vrij spel hadden gekregen gooide Ella Hawkings met een sierlijke zwaai de deur open van het lokaal waar ze samen met een aantal andere tweedejaars in was opgesloten tot ze mochten beginnen met spelen. Het had wat langer geduurd dan de planning was, omdat om één of andere reden er per ongeluk een anti-alohomoraspreuk op hun deur was beland, maar dat was opgelost en waren ze vrij om te gaan. De gang waar ze in terecht kwam was uiteraard leeg, want helaas waren de meeste eerstejaars slim genoeg geweest om zich een eindje door het kasteel te verspreiden voor ze aan de slag gingen. "Goed," sprak Ella hooghartig, terwijl ze haar toverstok uit haar zak viste. "Ik stel voor dat we ons opsplitsen in kleine groepjes en een deel naar boven gaat en een deel naar beneden. Ik ga wel naar beneden." Ze wierp een blik opzij, waar juffrouw Houghton, haar favoriete partner in crime, stond en glimlachte. "Ga je met mij mee? Ik wed dat ik meer eerstejaars kan vervloeken dan jij."
  10. [1836/1837]The game that lasted a lifetime

    Een kaartenhuis bouwen? Ella keek het meisje naast haar even vertwijfeld aan. Dat was niet echt een spelletje dat ze in gedachten had gehad. Eerlijk gezegd klonk het een beetje als goedkoop vermaak, als het soort spel dat ze wel eens in pubs speelden, in plaats van in salons. Maar als miss Houghton werkelijk de regels van knalpoker niet uit haar hoofd kende, zou het waarschijnlijk een vermoeiend spelletje worden en helemaal niet de uitdaging waarop Ella had gehoopt. Aan de andere kant had ze nog nooit een kaartenhuis gebouwd, zeker niet met knalpokerkaarten die de neiging hadden om te ontploffen op de meest onhandige momenten, al kon dat uiteraard ook in haar voordeel werken. "Goed dan," antwoordde ze uiteindelijk, nadat ze er even over had nagedacht en al haar opties had overwogen. "Jij krijgt de zwarte kaarten, ik de rode." Want Ella wilde de hartjeskaarten hebben. Ze legde haar pakje kaarten dat ze net nog zo mooi door elkaar had geschud op de tafel en scheidde ze weer in twee kleuren met haar toverstok, waarna ze Andrea de schoppen en klavers toeschoof. "Als alle kaarten op zijn en er is nog niets gevallen, dan wint degene die als eerste klaar is." Zo, dat waren wel duidelijke regels, toch? "Ik kan je trouwens wel een keertje de regels leren van knalpoker. Het is niet zo moeilijk. Dan kunnen we dat de volgende keer samen doen," bood ze aan met een lief glimlachje, alsof ze Andrea dan helemaal niet hard zou inmaken. Nouja, misschien de eerste keer iets minder hard, anders wilde ze vast niet blijven spelen. De kaarten waren verdeeld, de tafel werd leeggemaakt en Ella besloot tegenover Andrea plaats te nemen in plaats van ernaast, zodat ze haar goed in de gaten kon houden. Het Zwadse meisje wierp een schuine blik op de klok, waarvan de secondewijzer langzaam aftikte richting de twaalf. "Klaar?" Stilte.... "Beginnen maar." Oh jeetje, welke kaart moest ze als eerste pakken? Was er een statistische kans dat de een sneller ontplofte dan de ander? Nouja, ze zou maar gewoon beginnen met de bovenste van het stapeltje.
  11. [1836/1837]The game that lasted a lifetime

    Oh nee, Ella was geen meisje dat krijste. Het hele idee alleen al! Nee, Ella werd opgevoed als een echte Lady en het was algemeen bekend dat Lady's geen onbeschofte dingen deden zoals krijsen. Dus dan moest ze het maar vragen, of eisen, dat was altijd nog beter. Gelukkig leek juffrouw Houghton wel bereid te zijn om haar kostbare tijd op te offeren en een spelletje met haar te willen spelen. Ella glimlachte tevreden en schoof nog wat dichterbij. "Dat hoeft niet, ik heb zelf een pakje kaarten," antwoordde ze trots en ze viste een gloednieuw setje knalpokerkaarten uit de zak van haar jurk. Toen Ella hier voor het eerst op school kwam had ze een normaal setje kaarten gehad, maar ze was er al snel achter gekomen dat dat hier als nogal saai werd gezien. Het was fascinerend, hoe tovenaars hun eigen versies hadden van sommige voorwerpen en nadat Ella over de eerste schrik was heen gekomen toen er een keer een kaart in haar handen was ontploft, vond ze het eigenlijk wel leuk. Dus toen moest ze natuurlijk wel haar eigen kaartenset hebben, want ze kon onmogelijk achterblijven op de rest van haar klasgenoten. Ze schoof de kaarten uit het doosje en begon ze behendig te schudden in haar hand, om alvast wat indruk te maken op Andrea. "Bent u bekend met knalpoker?" Ze kon zich niet met zekerheid herinneren dat ze het juffrouw Houghton ooit had zien spelen, dus het was beter om het dan maar te vragen. "Of kent u nog een ander leuk spel?"
  12. Een avond in maart 1837 Ella hield van spelletjes, want spelletjes vereisten een partner om mee te spelen. Het was een fantastische manier om mensen beter te leren kennen, om ze uit te dagen, om de scherpe randjes van hun karakter te ontdekken en om je eigen strategische vaardigheden te testen. Thuis had ze niet zo'n uitgebreid gezelschap om spelletjes mee te spelen. Meestal was ze alleen met haar tante en die kende ze ondertussen door en door, dus die spelletjes waren redelijk saai. Meestal won Ella, maar toch kon dat haar niet altijd meer voldoende plezieren. Ze hield van spelen, nog veel meer hield ze van winnen, alleen was een beetje uitdaging daarbij wel gewenst. Daarom koos Ella haar spelletjespartners graag zorgvuldig uit. Ze moesten niet te slim zijn, maar ook niet te dom. Ze moesten interessant genoeg zijn om lang genoeg conservatie mee te voeren, maar ook niet interessanter dan haar. Ze moesten goed zijn in het spel, maar ook weer niet al te goed zodat ze altijd zouden winnen. Nu zou je je wellicht afvragen of er überhaupt iemand was die aan al Ella's eisen voldeed, maar haar oog was nu toch op iemand gevallen die haar wel geschikt leek. En dus vleide het Zwadse meisje zich op een avond naast Andrea Houghton neer op de bank voor het haardvuur. "Hallo miss Houghton," begroette ze haar slaapkamergenootje, een lichte zweem van arrogantie in haar stem zoals Ella eigenlijk altijd praatte. "Ik hoop dat ik u niet stoor. Zou u mij misschien willen vergezellen voor een spelletje kaarten?" OOC: Woesh, nog even wennen zo'n nieuwe char! Prive met Maxime <3
  13. Ella Hawkings

    Uiterlijk: Ella heeft donkerblond haar en blauwe ogen. Ze is van gemiddelde lengte Het liefst draagt ze jurken volgens de laatste mode en ze ziet er altijd verzorgd uit. Ella staat op dit aan het begin van de puberteit en begint een heel klein beetje vrouwelijke vormen te ontwikkelen. Toverstok: Dennenhout, 27.9 centimeter met een kern van Drakenschubben Karakter: Arrogant Verwend Trots Ambitieus Charmant Standvastig Beïnvloedbaar (door haar tante) Perfectionist Intelligent Sociaal Zelfverzekerd
  14. Ella Hawkings

    Familie: Vader: Laurence ???, als dat als zijn echte naam was Moeder: Jane Hawkings (overleden) Adoptiemoeder/Tante: Cecily Hawkings Achtergrond: Estella’s verhaal begint bij die van haar moeders, de zussen Jane en Cecily Hawkings, de laatste dochters uit een groot gezin met elf kinderen, voornamelijk meisjes. Omdat Jane en Cecily de jongste waren, een tweeling, was er nooit zoveel hoop voor hen op huwelijksgebied. Hun ouders waren trotse, rijke landeigenaren die hun dochters gebruikten om nieuwe relaties te leggen, maar aan dochters hadden ze immers genoeg. Ondanks dat ze als twee druppels water op elkaar leken, waren Jane en Cecily vanaf hun geboorte al het tegenovergestelde in karakter. Jane had een rustige, romantische ziel, terwijl Cecily veel liever met haar hoofd dan met haar hart dacht. Toch konden de meisjes het goed met elkaar vinden en waren ze elkaars beste vriendinnen. Natuurlijk was het Jane die als eerste verliefd werd en omdat haar ouders altijd zo druk bezig waren met het uithuwelijken van haar oudere zussen, had ze het zich in haar hoofd gehaald dat ze, als jongste dochter, misschien zelf wel een keuze kon krijgen in het bepalen van haar verloofde. Cecily probeerde haar zusje nog te waarschuwen, maar Jane had er geen oren naar. Ze had haar hart hierop gezet en haar ouders zouden dat vast begrijpen. Het gesprek met haar ouders ging echter niet zoals gehoopt. Haar vader vond het belachelijk, haar moeder noemde het een schande en het maakte niet uit dat deze Laurence op wie ze zo verliefd was een goede man was, hij kon nooit goed genoeg zijn voor haar. Jane’s hart was gebroken, maar dat niet alleen. Ze had zich op dat moment al door Laurence in bed laten verleiden en ze was zwanger geworden. Dat was natuurlijk al helemaal een schande, maar Jane hoopte die informatie uiteindelijk in haar voordeel te kunnen gebruiken. Als ze zwanger was, dan vonden haar ouders vast wel dat ze moesten trouwen. Helaas dacht haar grote liefde Laurence daar niet hetzelfde over. In eerste instantie leek hij wel wel in Jane’s wensen mee te willen gaan, maar in de week voor de bruiloft verdween hij, om nooit meer teruggevonden te worden. Er was niet veel meer over Jane na die gebeurtenis. Haar ouders stuurden haar naar een buitenhuis om haar zwangerschap daar door te brengen, in de hoop dat er nog iets van hun dochters reputatie te redden viel. Cecily ging natuurlijk met Jane mee om haar gezelschap te houden. Het was daar in de buurt van Bath dat Jane haar dochter baarde. Het was een meisje en ze noemde haar Estella. Jane zou echter nooit van Estella kunnen genieten, want de zware bevalling werd haar fataal en tien dagen later overleed ze. Het was die gebeurtenis, het verliezen van haar zus, die Cecily’s hart brak. Haar lieve, lieve zusje dat nu haar leven had verloren, allemaal door die verdomde man die vast niet eens ooit echt van haar had gehouden. Ze was kwaad, op Laurence, op alle mannen. Walgelijke wezens waren het, die misbruik maakten van vrouwen en hun kostbare gevoelens. Vanaf die dag zweerde ze dat ze nooit zou trouwen en de dochter van haar zus tegen alle mannen zou beschermen. De dood van Jane maakte toch wel indruk op hun ouders en het was waarschijnlijk uit schuldgevoel dat ze er mee in stemden dat Cecily het kind aannam als haar adoptiedochter. Cecily kreeg een huis om met Estella in te wonen en een maandelijkse bijdrage, dat genoeg moest zijn om haarzelf en het kind een goed leven te bieden. Cecily vond het prima om weg te zijn bij haar familie, die niet echt om het welzijn van haar geliefde zus leken te hebben te geven, maar was dankbaar voor het geld dat ze van hen kreeg. Estella was nog maar twee maanden oud toen ze met haar tante introk in haar nieuwe woning, een redelijk groot huis op het platteland buiten Londen en vanaf dat moment was ze Ella Hawking’s, Cecily’s dochter. In dit huis groeide ze op en voor Ella was dat een best eenzaam bestaan. Er waren niet veel andere kinderen in de buurt, al mocht ze zo nu en dan wel eens bij haar opa en oma langs, waar soms ook neefjes en nichtjes waren om mee te spelen. Maar het voornaamste gezelschap was haar tante. Cecily onderwees Ella in alles wat een jongedame moest weten en een beetje meer. Want waar de meeste meisjes werden opgeleid om uiteindelijk onderdanig te kunnen zijn aan hun man, werd Ella opgeleid met het idee dat mannen alleen maar interessante wezens waren om te verleiden, maar geen echte liefde verdienden. Want dat was de enige wraak die Cecily kon bedenken om haar zus eer aan te doen. Van jongens moest Ella dan ook over het algemeen niet veel hebben, ook als kind al niet. Ze speelde wel eens met ze en het was leuk om ze om haar vinger te winden, zolang ze maar geen echte vrienden met ze werd. Dat kon niet. Dat verdienden ze niet. En waren alle mannen niet hetzelfde. Dat Ella magisch was, was voor haar tante een redelijke verrassing. Er bevonden zich namelijk geen heksen in het gezin Hawkings, dus moesten die vervloekte genen wel van Ella’s vader komen. Dat was even schrikken voor zowel Ella als Cecily, maar na een tijdje raakten ze aan het idee gewend en werd het langzaam ook gezien als iets positiefs, in plaats van enkel een grote smet die haar vader had achtergelaten. Het was sowieso een goed idee als Ella haar magische vaardigheden onder controle leerde te houden, wie weet leerde ze ze uiteindelijk wel gebruiken voor hun goede doel. En dus vertrok ook Ella op haar elfde naar Zweinstein.
×