Jump to content

Hector Moyle

Magisch Verbond
  • Content count

    27
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    2

Hector Moyle last won the day on March 26

Hector Moyle had the most liked content!

About Hector Moyle

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Lily

Profile Fields

  1. [1838/1839] A different kind of love

    “Iets fout zeg?”, even keek hij gefrustreerd op van de stropdas die hij aan het omdoen was. Wantrouwig bijna. Het was zeer belangrijk dat dit huwelijk goed ging, belangrijk dat het gebeurde. Als ze eenmaal getrouwd waren kon Andromache best fouten maken, dat loste hij dan wel weer op. Maar nu mocht er niks fout gaan. En hij vroeg zich af waarom ze dit nu ineens opbracht. Het stond hem in elk geval niet aan. “Hoezo denk je dat je iets fout gaat doen liefste? En hoe kan ik je helpen”, vroeg hij niet onvriendelijk erwijl hij ruw Andy bij haar arm pakte en haar iets dichter naar zich toetrok.
  2. [1838/1839] The final question

    Ergens frustreerde het hem dat ze op dit moment aan haar verjaardag dacht. Gewoon, het ging nu om hun verloving, om hun, om hem. Hij wilde helemaal niet horen dat ze met haar gedachten ook bij andere dingen zat. Hij wilde ook zorgen dat ze dat gewoon niet meer deed. Wilde dat elk woord dat uit haar mond kwam, elke gedachtesprong die haar hersenen maakte, alles wat ze was en deed, alles, precies volgens het script was dat hij in zijn hoofd had. Maar dat kwam nog wel goed. Daar was onder andere het huwelijk voor toch? “Misschien kunnen we het wel combineren”, glimlachte hij onoprecht. “Het huwelijkfeest en je verjaardag bedoel ik. Mensen hebben het natuurlijk druk in december en anders moeten al je vrienden twee keer helemaal naar ons huis afreizen, dat kunnen we niet van ze vragen”. Zijn gezicht klaarde op nadat hij deze “moeilijke boodschap” had moeten doorgeven. “En het is wel romantisch niet, dan is het onze dag samen ” Dan had ze niks alleen. Hij drukte een kus op haar voorhoofd. “Ja het is wel stil, maar thuis is het nog stiller[/”
  3. [1838/1839] The final question

    “Hmm”, de tuin. Dat was niet een slecht idee, maar hij wilde zo snel mogelijk trouwen en de tuin was nog koud in de winter. (Nu was het natuurlijk wel de beste plek om de warmte-lampjes te promoten, dus wie weet). Hij drukte een kus op haar voorhoofd en glimlachte. “Ik dacht snel, misschien begin december al, het liefst voor de feestdagen”, stiekem had hij al een specifieke, symbolische,dag in zijn hoofd. Maar hij wilde kijken of ze daar zelf mee kwam. Dat zou nog beter zijn. “We kunnen het gaan vieren zodra we klaar zijn met eten”, grijnsde hij. Want helaas dit restaurant ging niet landen tot het complete maal, of de tijd, voorbij was. Dat kreeg hij zelfs niet voor elkaar. Moest misschien iets aan gedaan worden.
  4. [15+][1838/1839] Midzomernacht 4 - Royalty

    “Ze zien er in elk geval prachtig uit ”, knikte hij en liep op de verkoper af zodat Andromache de ketting kon gaan passen. Het verhaal maakte het ook wel beter. Ergens in een ver verleden, voor hij cynisch en verstandig werd, voor hij besefte wat voor kansen hij weggooide als hij niet in zijn vaders voetsporen zou treden, had hij het idee gehad om verhalen te schrijven. Tragische verhalen waren nog altijd een zwakte voor hem. Hoefde Andromache niet te weten, hoe minder ze echt wist hoe veiliger het was. Voor hem, voor haar ook een beetje. “Weet je of ze een set had, of was het alleen een ketting”, want als het een set was dan moesten ze natuurlijk wel meteen alles hebben. Ondertussen reikte hij naar de ketting, die de verkoper uitstak, zodat hij hem bij haar omkon doen.
  5. [1838/1839] The final question

    Zij had dit nooit verwacht. Hij had nooit een ander antwoord dan ja verwacht, (ook niet geaccepteerd trouwens. Het was waarschijnlijker dat ze ongelukkig uit het restaurant naar beneden viel dan dat ze hem afwees. Hector was goed in.. tragische verhalen naar zijn kant spinnen). Hij had ook niet perse een huwelijk op de planning gezet, maar omstandigheden waren veranderd dus wat hij wel en niet bereid was om te doen veranderde ooit. Niemand kon ooit nog zeggen dat hij niet flexibel was! Hij greep mijn zijn hand, ietwat hardhandig haar haren vast toen ze hem kuste. Ja het was misschien iets teveel van het goede, en normaal gesproken zou hij zich hier heel druk om maken, en straks vast ook. Maar ze waren verloofd, ze had ja gezegd, ze had zijn ring op, hij kon zijn overwinning proeven terwijl hij haar kuste. Hij kon zich wel heel even laten gaan want iedereen vergaf een verloofd stel dat wel even. Romantiek en dergelijke. “Ik ben blij dat je er blij mee bent”, dat had ze niet letterlijk gezegd maar dat bedoelde ze wel. “Er zijn een paar dingen die al vast staan”, zoals dat het snel moest, dat hij het klein wilde houden want hij was altijd redelijk op zichzelf geweest. Het zou teveel opvallen als dit ineens een grote bruiloft werd. “Maar je kan natuurlijk meedenken over de jurk, locatie, alle aankleding”. En dan kon hij kijken wat hij van haar plannen vond, een goede samenwerking.
  6. IC Buitenwereld Mededelingen

    Maandag 3 september 1838 Andromache Lucia Berus en Hector Paschasius Moyle kondigen hun verloving aan . Andromache Berus studeert op dit moment aan de Universiteit van Cambridge, waar ze de opleiding tot schouwer volgt. Hector Moyle is eigenaar van het bedrijf Moyle Industries, verkoper van magische verlichting. De bruiloft staat gepland op 13 december 1838.
  7. [1838/1839] The final question

    Zondagmiddag 2 september 1838 - Vliegend resturant Neverland Hij wist niet waarom hij al het bewijs niet gewoon vernietigd had. Misschien had hij er toentertijd niet aan gedacht, was hij het vergeten bij alle stappen die hij had moeten maken om dit schandaal in een mooi verhaal te spinnen. Misschien had het hem tegenstaan om nog meer kapot te maken, nog meer te verbranden dan hij al gedaan had. Hij had nooit zo van vernietiging gehouden, het was tragisch, het was finaal, je kon er niet meer van terugkomen. Het was fijn om dingen op te slaan, om archieven vol te hebben met informatie. Alles binnen handbereik te hebben mocht je ooit iets nodig hebben. Maar nu, nu iemand anders door zijn herinneringen en informatie was gegaan. Nu die zekerheid van alles bewaren ineens voor onzekerheid zorgt, nu had hij iets anders nodig om zich weer zeker van zijn zaak te voelen. Om te zorgen dat het zijn zaak bleef en dat de rest van de wereld er vooral buiten bleef. En wat was meer zeker dan een belofte van eeuwige trouw? “Andromache”, hij glimlachte aanbiddelijk naar haar vanaf de andere kant van de tafel terwijl de serveerster hun toetje neerzette, samen met de het doosje met de ring dat hij hen vooraf had gegeven . “Het leek me wel eens tijd om het te vragen, Andromache Lucia Berus”, haar meisjesnaam gebruikte hij vooral omdat het beter klonk dan zijn eigen achternaam gebruiken in deze context. Na dat artikel in de Heks en Haard was hij zich toch wat.. bewuster geworden dat er een publieke opinie kon zijn. “Wil je met me trouwen” Met Gianna <#
  8. [15+][1838/1839] Midzomernacht 4 - Royalty

    Het voelde toch wel als een overwinning dat zijn naam nu op haar lichaam stond. Alsof het nu echt van hem was. Hij wist niet wat hij ervan vond dat ze het zelf geweldig vond. Ergens fijn, ze wilde van hem zijn. Ergens zou het niet moeten uitmaken wat ze vond, wilde hij niet horen of ze het wel of niet fijn vond om van hem te zijn. Ze was het gewoon en daarmee uit. Maar hij was in een goede bui, dat kon niet echt anders momenteel, dus hij grijnsde opgewekt en legde zijn hand op haar schouder zodat ze verder konden lopen. “Ik dacht juwelen ?”, hij keek haar afwachtend aan terwijl hij haar wat verder begeleidde de kraampjes langs. “Volgens mij hebben ze hier kraampjes met antieke juwelen van beroemde heksen, lijkt dat je wat of wil je iets nieuws” Kijk hem eens aardig zijn en iets van een keus bieden!
  9. [15+][1838/1839] Midzomernacht 4 - Royalty

    De tatoeëerder rolde met haar ogen toen Andromache in zijn hand kneep en mompelde dingen over hoe ze dit beter kon doen zonder publiek. Hector deed alsof hij die suggestie niet hoorde, hield Andromaches’ hand wel nog even wat steviger vast. (En duwde haar subtiel terug toen ze bijna omhoog schoot. Dadelijk werd zijn naam nog lelijk) Zelfs al had zij hem hier niet gewild dan had hij het alsnog niet willen missen. (En dat ook niet gedaan want wie was zij om dat te kunnen eisen). Het was toch wel een memorabel moment dat zijn naam op haar lichaam werd gezet. Dat het pijn deed, dat maakte het gewoon een klein beetje beter. “Het wordt heel mooi”, fluisterde hij naar Andy terwijl hij achteloos over de schouder van de gefrusteerder tatoeëerder heen keek. “Ik koop straks wel iets voor je tegen de pijn”. Of hij daar drank, letterlijk tegen de pijn, of juwelen, als een beloning mee bedoelde, wist hij nog niet. “Volgens mij is het bijna klaar”
  10. [15+][1838/1839] Midzomernacht 4 - Royalty

    Waar wilde hij hem, ergens, ergens wilde hij hem heel zichtbaar.(Dat kon niet, gaf lastige vragen rondom het hele ‘adoptieouder’ concept) Hij wilde dat de hele wereld naar Andromache keek en wist dat ze van hem was. Niet eens uit jaloezie, jaloezie was iets voor onzekere mensen. Andromache wist dat ze het nergens beter zou hebben als bij hem, daar zou hij wel voor zorgen mocht ze ooit iets anders denken, maar gewoon, hij wilde haar hebben. Bezitten, zoals hij dat met meerdere dingen wilde. Andromache was natuurlijk wel het pronkstuk van elke collectie die hij bezat hoor. Ze was immers het enige levende, en dat was nog altijd een stukje beter dan levenloze objecten. “Misschien, hier”, fluisterde hij terug terwijl hij zijn hand even ruw om de binnenkant van haar heup vlak bij haar private sloeg. (Hij trok haar gelijk maar even wat dichterbij). “Dan is het subtiel, hoef je er met kleding geen rekening mee te houden, en is het echt speciaal voor mij ”
  11. [15+][1838/1839] Midzomernacht 4 - Royalty

    “Nou”, en hij legde de hand die net nog langs haar lokken was gegaan om haar middel, trok haar nu compleet tegen hem aan zodat ze met haar lichaam tegen zijn borst gedrukt stond. “Ik dacht, hij fluisterde nog steeds in haar oor en liet ondertussen zijn hand heel langzaam, en een klein beetje stiekem (het was wel midzomernacht maar hij vond het idee dat iedereen alles kon zien alsnog niet leuk), over haar heup glijden. “Misschien kan je mijn naam laten zetten” Hij grijnsde even, drukte een kus op haar wang, zeer dicht bij haar lippen, en liet toen los. “Als je het wat lijkt natuurlijk”. Maar als dat niet zo was mocht ze wel met een hele goede reden komen.
  12. [15+][1838/1839] Midzomernacht 4 - Royalty

    Kijk, nu zou hij kunnen zeggen dat ze mocht doen wat ze wilde, of zijn mening over tattoo geven maar er vanuit gaan dat ze uiteindelijk toch zijn mening alleen als advies zag en niet als definitief antwoord. Maar wat was daar leuk aan? Het was fijn dat Andromache zijn mening vroeg, het was fijn als hij uiteindelijk oprecht wel of niet kon beslissen over of ze een tattoo nam. Het was een dynamiek waar hij iets mee kon. Het werkte voor hem dus hij zag er geen reden in om niet er vanuit te gaan dat hij wat zijn mening ook was hem gewoon kon doordrukken. “Hmm”, hij glimlachte even kleintjes en nam een moment om na te denken. Al was het meer om haar gewoon te laten wachten want stiekem wist hij het al. “Ja, ja ik denk dat het wel een goed idee is”, en hij trok haar wat dichter tegen zich aan zodat hij wat lokken uit haar gezicht kon schuiven en tegen haar oor kon afluisteren, “en ik denk dat ik ook wel een idee heb voor die tattoo die je graag wilt dan.”
  13. [15+][1837/1838] She who needs the sea

    Bij de aanblik van Andromache zo op haar knieën naar hem kijken zou hij bijna weer klaar zijn voor een nieuwe smeekbede. Bijna, want hoewel hij graag wilde pretenderen dat hij zo snel na de zucht van verlichting weer opgeladen was voor een tweede ronde was het niet zo. Hij was snel maar niet zo snel. Kwam wel goed. Andromache moest vooral zo blijven kijken en doen, dan kwam alles goed. Voor iedereen. Vooral voor hem, maar wat goed voor hem was dat was goed voor haar. Zo werkte dat. “Bijna denk ik ”, hij streelde even met zijn vinger over haar wang voor hij haar ietwat hardhandig, maar wel uitkijkend dat ze hij haar niet ergens tegenaan klapte, omhoog trok en op zijn schoot zette. “Uiteindelijk is je laatkomen allemaal de schuld van deze jurk niet waar”, zijn handen gleden even over de stof dichtbij haar been. “Misschien moeten we daar dan maar gewoon vanaf komen”, en hij begon een klein beetje onhandig, na al die tijd was hij gewoon niet goed met jurken, alles wat de kleding nog aan haar lijf hield los te maken. Ergens wilde hij hem stuk scheuren Ergens wilde hij haar graag nog een keer in deze jurk zien. Dus hij hield zich nog in.
  14. [1837/1838] Man Cave

    Donderdag 29 Mei 1838 - Raphael's theater Hoewel hij niet echt de meest sociale persoon was kon hij het hebben van vrienden toch waarderen. Soms, soms als er weinig werk was (en er was in de zomer nou eenmaal minder werk voor magische verlichting dan in de winter. Hoewel er genoeg extravagante feesten werden gegeven om het geen seizoen baan te laten zijn ) en als Andromache het te druk voor hem had en hij geen zin had om een boek te lezen dan waren vrienden wel fijn. Om de tijd mee te doden omdat er niks beters te doen was. En Raphael King had een theater dus was bovendien ook nog een vriend die een goede locatie voor ontmoetingen kon regelen. Wat wilde je nog meer. “Bedankt dat je tijd vrij wilde maken”, hij nam een grote slok van zijn whiskey die al een klein beetje naar zijn hoofd steeg. (Hector dronk niet echt vaak, zeker niet sterk, dus als hij het deed ging het snel) “Dat schijnt voor veel mensen een probleem te zijn tegenwoordig”. Was Andromache te weinig thuis geweest , was dat het? Nee hoor! Ab-so-luut niet!
  15. [15+][1837/1838] She who needs the sea

    Vergiffenis! Ha hij was niet echt een vergevingsgezind persoon. Een goede daad maakte een slechte nog niet goed, en als mensen dingen wilden rechtzetten dan was dat simpelweg hun eigen wens. Hij had nooit vergiffenis gewild voor de dingen die hij fout had gedaan, simpelweg omdat ze voor hem persoonlijk geen fouten waren dus waarom zou hij. De enige dingen waar je spijt van moest hebben waren de dingen waar jezelf op achteruit ging, en ook dan moest je niet in goedmaken maar in goed-krijgen denken. Natuurlijk. Natuurlijk was dit allemaal maar een spel. En natuurlijk zou hij Andromache met liefde op haar knieën zien smeken, daar had ze zelfs geen woorden voor nodig, hij kon best een beetje liplezen. Maar toch moest hij even grinniken bij het idee dat er iets als vergiffenis bestond. Ondertussen zat zijn lieftallige adoptiedochter inderdaad op haar knieën en grepen haar handen naar zijn gesp. Gelukkig, ze wist in elk geval wat voor soort smeekbeden nog wel goed ontvangen werden. Hij deed niet echt moeite om haar te helpen, hoewel zijn riem wel vervelend strak begon te zitten bij dit aanzicht, het was leuker als ze zelf al het werk deed. Maar schoof wel zijn stoel een stukje naar achter zodat hij haar beter kon zien, mooi gezicht wel zo. “Ik denk dat dit ergens op begint te lijken ja”, knikte hij tevreden terwijl hij met zijn hand haar haren vastgreep zodat hij zo precies kon sturen hoe hij haar spijtbetuiging wilde laten klinken.
×