Jump to content

Andromache Moyle

Democratie & Magie
  • Content count

    57
  • Joined

  • Last visited

About Andromache Moyle

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Gianna

Profile Fields

  1. Andromache had dressed for a lot of parties in her young life, but she had never dressed with such care. She contemplated every article of clothing she owned, simultaneously trying to find something that made her look good, but not too good (you didn't want a lot of attention if you were undercover) but also was practical and sturdy. For shoes she picked black, simple flats, with a little bit of a pang in her heart because she loved wearing heels, and she topped that with a flowing black dress (it had the required pockets) and a bag that had been spelled so it was bigger on the inside and would never leave her side. She took some more care with picking her jewelry, but she didn't have much jewelry with any useful effects, so she just added the bracelet she had once gotten from Yara. Perfectly on time, it was a miracle she wasn't too early considering how excited she had been, she met with Felix. "Ooh," she said, carefully taking the broche and pinning it on her dress. It didn't really fit her bracelet, but she hoped no one would pay too close attention to that. "I love it, where did you buy it?" She had to get one of these for her own. And perhaps invest in some other pieces too... "Well then, let's go!" Her first undercover mission. That looked a lot like attending a normal party. Nothing too exciting was going on at first, just people mingling, small talk in little groups dotted across the room. No one paid them much attention, as if they were just regular party guests and if Andy wasn't so occupied with trying to see everything, she would almost be bored. "There are a few people I recognize from the Moyle company parties," she told Felix, "but I guess that's expected from these sorts of parties." She kept her subtle distance from them, though, because small talk would have to lead to her introducing Mr Azure and she hadn't really figured out the best way to handle that. Best to avoid that for now. "Oh look, that woman seems to have an unusually large bag for these parties..." Andromache nodded to a blonde woman, making her way through the crowd. She kept her arms wrapped around her bag and was suspiciously looking around, but apparently not too well, because she suddenly bumped into a waiter, lost her balance and dropped the bag. A loud, shrill sound erupted from the bag, piercing everyone's eardrums.
  2. [1837/1838] I had me a girl like cigarette smoke

    "Maar Engeland is niet bepaald romantisch," plaagde ze. "Misschien dat we de volgende keer naar een land moeten gaan waarbij we allebei de taal niet spreken!" En hoera, nu gaf ze haar eigen voordeel weg, en waarom ook alweer? Oh ja, om Achilles gelukkig te maken. Het was wel een beetje sneu van haar, hoor, hoe ver ze voor hem wilde gaan... maar ach, het kwam wel goed en als het niet goed kwam, eiste ze gewoon dat ze zichzelf opsloten in het hotel. Zonder kleding. "Ooh, goed idee," complimenteerde ze hem liefjes, want Achilles zijn ego strelen was wel zo onderhand iets waar Andromache hoge cijfers op zou scoren, als hij ooit zin had in een 'strenge meester en onschuldige leerlinge' rolspel. Hoewel ze het dan vast weer expres moest verpesten... Lastig, hoor. Ze haakte haar arm in de zijne en ondanks dat zij Frans sprak en hij niet, liet ze zich door hem naar voren trekken. "We moeten dit soort weekendjes vaker plannen," zei ze, terwijl ze zich tegen hem aan vleide. Wat, het kon! Ze waren alleen, er was niemand die ze kende... "Want ik houd er ook niet van om jou te delen, hoor." Ah, daar stond een man die er wel uit zag alsof hij wist waar wat was! In rap Frans vroeg Andy hem de weg en even later had ze het adres van een goed hotel, niet eens veel verderop. "Dus, wat wil je nu doen," vroeg ze vrolijk. "Naar het hotel en een kamer huren of nog wat rond wandelen? Wat van die lekkere Franse gebakjes proeven?" Of eh... elkaar proeven?
  3. [1836/1837] Common enemies make for bitter friends

    Ja, ja, tien jaar ouder en leraar, bla bla bla, maar dat betekende toch niet dat Andromache niet meer verdiende? Hoezo, ze was te puberaal voor hem! Andy vond zichzelf helemaal niet puberaal, het waren altijd die volwassen mensen die haar gewoon niet begrepen. Dat gezeik over over tien jaar denk je er wel anders over. Waarom zou dat? Alsof wat er nu in haar omging niet belangrijk was? "Oooeew," giechelde Andy en ze trok haar wenkbrauwen naar Yara op. "Knuffelen, he." Ze geloofde er niets van dat het alleen bij knuffelen bleef! Yara was hartstikke knap en hoe jong Irwin zijn lieve vrouw dan wel niet vond, was het niet zo dat mannen dat juist interessant vonden? Hoe jonger, hoe beter, dat soort dingen? Waarom zouden mannen van dertig plus anders trouwen met meisjes van hun leeftijd? "Oh ja, dat is zo saai," knikte Andy. "Af en toe moet ik ook komen opdagen op dat soort feestjes, maar..." Ze kauwde even op haar lip en giechelde. "Er werkt iemand voor mijn vader, die ehm... heeft interesse." En af en toe ging ze ermee naar bed, gewoon, omdat het kon. "Dat maakt die feestjes wel een stuk minder saai, ook al ben je alleen aan het flirten." Maar Andy was ook niet getrouwd, dus zij mocht dat. Yara had het dan toch wel een stukje moeilijker, het arme kind. "Sommige vrouwelijke professoren zijn zo..." Ze vertrok haar gezicht. "Alsof ze nooit eens iets voor hun plezier hebben gedaan. Professor Astoria, bijvoorbeeld, man, wat een saai mens is dat! Daar wil niemand naar omkijken. Geen wonder dat ze zo streng is, die heeft vast opgebouwde frustratie." En weer moest ze giechelen, want dat was toch grappig? Andy glimlachte tevreden, want hoera, Yara wees niet direct haar keuze af. In tegendeel, zelfs... "Oh, echt?" vroeg Andy, terwijl ze haar wenkbrauwen omhoog trok. "Yara toch, foei hoor, dat je aan iemand anders durft te denken dan je eigen man!" Maar ze kon het wel begrijpen, als ze zelf moest kiezen tussen Daniel en Irwin, dan was de keuze ook best snel gemaakt... "Het is aandoenlijk... maar ook een beetje wanhopig." Ze kauwde op haar lip, terwijl ze zich probeerde voor te stellen hoe het was om zelf achter iemand anders aan te lopen. Maar dat kon je toch niet doen zonder dat je geen zelfvertrouwen had? "Voelt wel een beetje tweedehands, hoor," grijnsde ze. "Als we Daniel moeten vragen. Kunnen we niet zelf iemand vinden? Huffelpuffers zat. Zelfs die Dicksons willen vast wel eens een tas voor ons dragen." En met een jongen kun je flirten, zelfs als je niets wilde doen. Met een meisje kon dat niet.
  4. [1837/1838][EN] Rush to shore

    At first, she felt pity. Of course she did, Andromache wasn't inhuman and who wasn't touched by hearing about abuse? Always so dreadful, that those you were supposed to trust the most would harm you, just... because. Because they could, because they wanted to, because they had anger underneath their skin and only one way they wanted to get it out. Abusers were horrible and so of course she felt pity. And then, proud, in one way or the other. Proud that this girl, her peer in a way, stood up to an abuser, proud that he died, proud that it was one less person torturing someone else. And last of all, and Andromache wasn't proud of this, jealousy. Just that little hint, the fact that Evangeline could call the head of the aurors Nicholas, that he gave her a recommendation, that it was a job interview. How was that fair? But she said nothing, instead she smiled a little bit. "Wow, that's... quite a story. How awful..." She shook her head, as she downed the last of her beer with a short grimace and then grabbed her cloak. "I never understand how people can be that horrible." That was a lie, Andromache was rather familiar with the worst aspects of human beings, she had some of those herself, even. Underneath Evangeline's umbrella, they crossed to the other side of the street, which was practically empty, as Andromache had predicted, just a few people hurrying along, not even glancing their way. They crowded themselves on the porch. "Flat 3B, right?" Andromache said. She trailed her fingers over the letterboxes, the little names inscribed there. Terribly boring English names, as if someone had grabbed a list of the most known family names in England. "E Smith..." She raised an eyebrow and pointed to 2A. "Look, it's A Hammer. Is that suspicious?" Or it was just two names, completely and utterly unrelated. You never knew.
  5. [1837/1838] Head first, it is what it is

    Natuurlijk volstond een bed. Alles volstond, als het met Achilles was, en als er niets anders in de weg zat, niets anders dat ze wilde doen, of mensen die ze wilde zien, of zaken waar ze zich mee bezig moest houden. Met Achilles was het sowieso makkelijk om dat allemaal te vergeten, maar Andy had grotere ambities dan Achilles te vermaken en soms moest hij ook zwichten voor die ambities, hoor. Maar niet nu, niet vandaag. Ze lachte even terwijl ze zich voorover boog en een kus op zijn kaaklijn zette. "Ik maak wel tijd," beloofde ze voor hem. "Als je een schip voor me regelt, moet daar wel iets tegenover staan, toch?" Maar nu niet. Nu was het tijd voor iets anders. Topic uitgeschreven!
  6. Experience... She hated the word experience, in all stubborn, teenager honesty. Experience was just such a wait and see thing. Have some patience, hold your breath, let the grown-ups do it. But just because the word 'experience' set her teeth on edge and made her want to scream that she could do it, didn't mean she couldn't keep those feelings in check. She just smiled a little and made another note for herself. In the end, it would all be worth it, all the lessons she learned. She would get her experience. "Seems like a good way to do it," she nodded. "You don't really want to throw people into the deep end when it comes to this." It was a dangerous profession, probably even after all that training that you had. She smiled a little, couldn't help it, when he said that people were great actors. Yes, they were... Everyone was acting, of course, one way or the other. Being polite was a little bit like acting, holding in your own opinion, just for the peace, letting others move with their day without forcing your own opinions on them. But she knew that wasn't the acting he meant. "Yes, who knows," she laughed a little. "I can see some of my classmates taking a different path." But it was always the ones you least expected, was it not? Curiously, but trying not to look too curious, she sipped her coffee as she watched him look at the glass ball. An interesting method of communication... but less suspicious than a letter, she assumed. Less easy for others to intercept the message, at least. "Ooh, really?" Her eyes lit up and excited, she put down the last of her coffee. "I'd love to! Where's the party? And how should I dress? Just as a normal party guest, or?" She was glad she got to interview mr Azure, in all honesty. What if she had been stuck with a boring old auror that hadn't gone outside in the last few years that kept revering her as 'little miss'? "What sort of artifact is it?"
  7. [1837/1838] I had me a girl like cigarette smoke

    Ah, bonjour, Paris. Ze giechelde toen Achilles haar zo kuste, in het blik van iedereen, en ergens besloot Andy dat ze dat altijd wilde. Dat ze op een dag een romance wilde in het openbaar, die ze voor niemand zou hoeven te verstoppen. Op een dag wilde ze zo erg verdrinken in de aanwezigheid van iemand anders dat ze zich niet druk hoefde te maken om wie er was, waar ze waren, wie er wel of niet vanaf mocht weten. Op een dag wilde ze in het openbaar aanbeden worden, zodat iedereen wist dat er iemand op de wereld was die niets anders wilde dan Andromache Moyle. Maar ze was ook nog niet bereid om Achilles op te geven, ook al wist ze dat zo'n relatie met hem niet mogelijk was. "Uhuh," lachte Andromache, terwijl ze zich een klein beetje bevrijdde uit zijn omhelzing en ze om zich heen keek, op zoek naar aanknopingspunten voor waar ze beland waren. Niet dat de namen van de straat haar iets vertelden... "Eigenlijk moeten we een kaart hebben, denk ik," zei ze. "En dus iemand vragen naar een hotel..." Ze gluurde naar Achilles vanuit haar ooghoeken. "Hoe goed is je Frans? Of ben ik de tolk van vandaag?" Vond ze ergens wel wat hebben, dat voor een keer Achilles van haar afhankelijk was.
  8. [1836/1837] Common enemies make for bitter friends

    Andromache pruilde naar Yara, want het was niet per se dat ze vond dat Irwin haar bij voorbaat al moest mogen, maar hallo? Wat voor onzin was het nou weer dat hij niet bevriend met haar wilde worden enkel omdat ze vrienden was met Yara? "Dat is stom," besloot ze. "Klinkt net alsof hij vindt dat jouw vrienden helemaal niets zijn!" Daarbij vond ze het hele idee dat iemand haar niet mocht sowieso al stom. Andromache had hoge eisen aan andere mensen, natuurlijk had ze hoge eisen, maar ze kon er eigenlijk nooit tegen als anderen zulke hoge eisen hadden dat zij daar niet onder viel. Alsof ze het recht niet had om zichzelf te mogen. Andromache knikte en giechelde vervolgens, want ja, hallo, Irwin mocht blij zijn dat hij Yara had! "Wees blij dat je geen wolf bent," giechelde Andy, "anders ben je hap, slik, zo weg!" Ze hapte even naar Yara en moest toen zo hard giechelen dat ze bijna dacht dat ze de slappe lach zou krijgen. Maar het hele idee, Yara als kip, Irwin als een wolf... Ze knikte driftig terwijl ze voorzichtig één van de diertjes van haar schoot afduwde en de volgende aanpakte. Ze waren wel echt schattig, hoor, maar hey, wraak moest er genomen worden. En zoals Yara al zei, het deed hen niets kwaad. "Mannen onderschatten ons altijd," zei ze vrolijk. "Soms is dat best handig." Als ze je onderschatten letten ze ook niet op je en dan kwam je altijd met meer weg dan je eigen verdiende om mee weg te komen. Maar aan de andere kant moesten ze zich ook weer op een bepaalde manier gedragen en werden ze in de gaten gehouden, dus dan was dit een goede balans, toch? "Dus ik ben niet de enige die 's avonds een half uur het wapperen van mijn wimpers oefent?" grijnsde ze. "Van alle jongens op Zweinstein?" Andy kauwde even nadenkend op haar lippen, terwijl ze erover nadacht. Minstens moeten zoenen met één van de jongens... wie zou daar nou geschikt voor zijn? "Misschien die aangetrouwde neef van je, Daniel?" Ze haalde een beetje ongemakkelijk haar schouders op, want ze had het gevoel dat ondanks dat ze moest kiezen, Yara haar toch zou veroordelen over haar keuzes. "Die is niet zo verkeerd... Een beetje klasse... Hoewel die ene Huffelpuffer wel erg veel om hem heen danst." Ze trok haar neus op. "Dan liever iemand die niet gevolgd wordt door een Huffelpuppy."
  9. "True," Andromache admitted and smiled, a little gratefully, at Mr Azure. He was nice. Sure, a little strange, but that was probably the foreign part in him, and what auror wasn't a little strange? She had met some real characters so far, and she was only a few months in... Apparently the auror track attracted a certain kind of people, perhaps the kind that was willing to push aside other people's expectations and just do what they wanted. You needed a certain ability to believe in yourself and to ignore other people's opinions. With wide eyes Andromache listened to Felix, taking in everything he told her. Be honest, but not too honest. Open, but not too open. "No, it's perfect," she said, quickly shaking her head. "Exactly the sort of thing they don't tend to tell you about, but seems very important." Perhaps she had to practice on her kindness a little, she didn't think she was very good at that take in account that other people are going through the worst parts of their life. Maybe she would start having to be nice to Madeline Rosanvallon, of all people, because Madeline truly was going through the worst of her life. "It does sound a bit lonely," she said and she tilted her head a little, as if to study him from a new angle. "Do you distrust everyone around you?"
  10. [1837/1838] Head first, it is what it is

    "Hmmm," humde Andromache zachtjes. "Ik bedoel, ik weet hoe druk je schema zou worden als Minister van Toverkunst, maar misschien is één keer per maand inderdaad wat weinig." Ze glimlachte zwoel naar hem, terwijl ze zich dichter tegen hem aandrukte om zijn aanrakingen nog meer te voelen. "Wat dacht je van één keer per dag? Elke avond keurig afspreken?" Of was dat te ambitieus? Ach, maakte het ook uit. "Nee," lachte ze, "maar als ik alleen maar seks zou mogen hebben op plekken waar ik ooit eerder ben geweest is wel saai, toch?" Er waren zoveel plekken waar ze nog nooit waren geweest. "Hmm..." Waar wilde ze nog allemaal met hem naar bed... op de hele wereld, eigenlijk, elke vierkante meter van grond wilde ze wel met hem claimen. "Misschien op één van die vliegende schepen..." Dat leek haar wel wat, hoog in de lucht. "Het is daar vast koud." Dus dan moesten ze zich bij elkaar opwarmen... "Of in een gewoon schip, met van die golven..." Ze duwde hem soepel achterover op bed en kuste hem één keer. "Dus, wanneer huur je eens een schip voor ons?" Hoezo, Achilles had niet een eindeloze hoeveelheid geld?
  11. [1837/1838][EN] Rush to shore

    "Idiots indeed," Andy sighed and she glanced around in the pub, trying to count the number of people present in just one glance. Seven, if she counted correctly... It wasn't part of the assignment, technically, but still a good exercise. "I feel like they've read too many adventure novels. Especially the pulp-y ones." Not that she hadn't read them... just a little bit, just when she was bored and there was nothing else to read except the thousandth romance novel and there were only so many days you could read those without developing romantic notions of your own. "No," Andy said, a bit more sourly than she wanted. "It was during Christmas and I was obsessed with wanting to spend it at Hogwarts, with my friends." If she had been home... if she had been home, she probably would've been burned to death herself, but she liked to fantasize about being there and saving them. About not being able to sleep that night, about noticing something was off, about... doing anything to change the outcome. All the wasted potential, all her plans that would never come to fruition... "So yes, dead parents, very tragic. Often a backstory, right? You deal with trauma by getting drunk, fighting people, random hook-ups..." With a grin, she sipped her beer. "Yeah, I get that," Andy nodded. "There's just something about being in motion..." Sitting at a desk, she didn't even want to think about it, but sooner rather than later she would have to. "Any other careers that you considered, or just the auror track?" Andy nodded and glanced at the building, at the amount of people walking on the street... "I think it's going to start to rain soon, should we wait for that?" Rain meant less people on the street, less people looking outside, more huddled around their fireplaces, trying to ignore the English weather. "I forgot my umbrella," she sighed.
  12. She smiled, a little embarrassed, but mr Azure was a nice person, very inclined to make her feel at ease. "Ah, it just feels like the staple specialization as an auror, right? Ask anyone why they want to become an auror, and nine out of ten times it's 'I want to catch the bad guys', not 'I want to protect people' or... anything else." She shrugged a little. "So it seemed immature in the sense that I want what everyone else wants." But she hoped she wanted it a little more than others, that she would stand out, show that she deserved to be that type of auror. "Hm, yes," Andromache nodded. "Well, not particularly tough." She was trying to find a perfect balance in saying that yes, of course the training to become an auror was tough, but that she could also handle it. "I love dueling too, so I'm still entertained, thankfully." She took a sip of coffee, feeling like she was saying something wrong, or at the very least not good enough. She wanted to impress him, at the moment even more than she generally wanted to impress everyone, because he was an auror and she wanted him to see that she belonged there too, that she wasn't just a silly little girl taking a course she had no right in being interested in. "What are some of the less obvious skills you think an auror should have?" she asked, trying to get a little back on the subject of the interview.
  13. [1837/1838] I had me a girl like cigarette smoke

    Andromache grijnsde, want natuurlijk wist Achilles precies wat ze dacht, natuurlijk wist hij precies in de juiste woorden te zeggen wat ze bedoelde, zelfs al kon ze het zelf niet over haar lippen krijgen. Ze hield van dat deel van hem, stiekem meer dan ze van alle andere delen hield. "Nou, dan zal ik me niet al te druk maken," zei ze, terwijl ze over haar schouder een blik naar de klok wierp. Veel liever was ze in zijn armen nu, veel liever kuste hij haar, dan dat ze tijd besteedde aan het inpakken van kleding die ze toch niet zou dragen. Even dacht ze eraan om nu al haar jurk uit te trekken, puur om de kwestie van bagage nog meer te verminderen, maar ze moesten nog reizen. Hij had vast geen hotelkamer geboekt waar ze zo in konden verdwijnselen, helaas. "Hmm," zei ze afgeleid, terwijl ze haar armen om zijn hals heen sloeg. "Dat zien we daar wel, toch? Ik ben nooit het type om uitgebreid te gaan plannen." Was ze wel, overigens, maar niet op dit soort tripjes. Niet als het plan vooral was om zoveel mogelijk naakt te zijn. "Maar ik heb wel gehoord dat het eten goed is, dus een hotel met roomservice is wel een pluspunt." Ah, die twintig minuten duurden nog zo lang. "Waarom ben je zo verantwoordelijk en volwassen?" pruilde ze zachtjes. "Kunnen we niet nu al gaan?"
  14. [1837/1838][EN] Rush to shore

    Andromache smiled, a little bit dreamy, because it was nice to be finally told that it was normal. To see someone who looked like her going through the same drills, who was taking serious, not despite being a girl, but because of being an auror. It was what she wanted herself, what she practically craved. A part of her wanted to hide this piece of her soul inside of her, but all the parts wanted to bring it out, to shout to the world that she was here, she wasn't going away, pay attention to her. "Very nice," she sighed a little. "Oh yes, they're starting to learn not to mess with me." She was a little proud of that, because despite how much she wanted this, it was so easy to doubt yourself, to wonder if you were good enough. But she was. "I'd never understand people who'd rather go to a party," Andy laughed a little. "There'll be plenty of parties to come." And there was still plenty of spare time. So you had to study a night late some days, was that really so terrible you'd rather change to an easier course? Relax on a different day, or just wait. It was all worth it. "Oh well." She took another sip of the beer, grimaced a little and then glanced at the window. "My parents died a few years ago," she said, in a flat tone. "It was a fire, so an accident rather than some criminal, but... still." She made a vague gesture. "There's injustice in the world and becoming an auror is the best way to put a stop to at least some of it." And with a grin she added: "Plus I like duelling." Ah, she was such a stereotype. A young girl who lost control over her life and was now desperately trying to get some of it back. "And you? A more original story, I hope?"
  15. [1837/1838] Head first, it is what it is

    Ja, afwisselen was goed. Afwisselen liet het lijken alsof het hen samen tegen de wereld was, alsof ze een team waren, meer dan twee mensen die af en toe samen in bed doken omdat het kon, omdat ze dat wilden, omdat het leuker was om je niet aan de regels te houden. Oh, dat laatste hield ze nog steeds van, hoor, het extra hard kloppen van haar hart als Achilles haar pols vast greep om haar ergens heen te trekken, het brandende spoor dat zijn handen achterlieten op haar huid, het smoren van de geluidjes die ze dan wilde maken, maar toch. Ze zou liegen als ze zou ontkennen dat ze meer wilde. Maar tja, Andromache had verschillende wensen en soms botsten die. "Hmm," zei ze, alsof ze erover na moest denken. "Toch minstens één keer per maand dit soort geheime momenten?" glimlachte ze, terwijl ze zich, naakt, tegen hem, gekleed, aanvlijde. "Misschien in dat kantoor... Daar heb ik het toch altijd wel eens willen doen," giechelde ze. "Alleen al daarom moet één van ons tweeën Minister worden, hoor."
×