Jump to content

Andromache Moyle

Democratie & Magie
  • Content count

    107
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    2

Andromache Moyle last won the day on January 13

Andromache Moyle had the most liked content!

About Andromache Moyle

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Gianna

Profile Fields

  1. [1837/1838] And if we only knew

    Ja, leuk en aardig dat Lucretia minder geld kreeg dan Jennifer, maar wat eigenlijk veel belangrijker was, was of Andromache rijker was dan Lucretia. Niet dat ze op het punt stond te trouwen en ook niet dat ze met Achilles wilde trouwen (eh, nou ja, niet meer, in ieder geval. Het was ingewikkeld.), maar het ging om het basisprincipe, het idee dat Achilles iets verloren had door zich aan Lucretia te koppelen en niet aan Andromache. "Kunnen we niet naar de papieren zoeken?" vroeg ze. "Hij heeft vast wel een kantoor hier waar alles ligt, toch?" En Andromache vond het niet erg om af en toe ergens 'in te breken'. "Dan hoef je het niet te vragen met het risico dat ze meer krijgt." Stel je voor, dat geld dat nu naar Lucretia zou gaan, zou dan niet naar Jennifer kunnen gaan! Of haar dochter, later, als je over dat soort dingen na wilde denken. De toekomst was ingewikkeld, hoor. "Ja, op zich," zuchtte Andromache. "Ik denk dat de zwangerschap gewoon een fout was." Eigenlijk wilde ze Jennifer dolgraag vertellen dat Achilles vreemd ging (of was gegaan), maar dan moest ze het over zichzelf hebben en dat wilde ze ook weer niet. "Heeft hij vast veel spijt van." Jammer dan, Achilles. "Dus, wil je gaan zoeken? Er zijn vast wel interessante dingen die we kunnen leren!"
  2. [1837/1838]Lets see what goes wrong this time

    Mommy and daddy, of course, and a person named Callie who Andromache didn't know, but the name didn't seem to call any attention from someone else, so probably either another relative or a servant. Probably not her, then. And for Christian liking the cakes... sometimes, but that wasn't exactly a gamble worth taking. Especially not if you were only going to poison one cake in the bunch. Anyone could've eaten it, even a servant. "Do we know what sort of poison it is?" she asked Felix softly, "I mean, it could be something other than simply deadly..." And maybe that made a little more sense than just poisoning one cake. If you wanted something else, you could poison whoever, right? As long as no one became suspicious... Just didn't work well when there was an auror holding guard. "Oh, um..." She wanted to both, in all honesty, she wanted to stay with Felix, maybe even draw a few pictures with the young girl, and she wanted to go to the bakers, be right there in the centre of the action, presumably, but it wouldn't be with Felix and some of the other aurors might just push her to the side. She was just a first year and as an auror, it was your job to keep everyone around you safe. But she wanted to know. "I'll come back," she promised Georgia, with a smile. "I promise. And then we can draw some pictures, alright?" Besides, the whole excursion didn't take long. Less than half an hour later she was already back, entirely in one piece and with some cakes from another shop that Georgia would like and Andromache had let an auror check three times over. "The order had been hijacked," she told Felix, as she settled down with Georgia and some pencils. "They didn't even receive it at the shop, let alone bake the cakes... Someone went through an awful lot of trouble for such a strange and seemingly failed attempt at poisoning someone." And then to Georgia: "What did you want to draw?"
  3. [1837/1838] When you say 'I do'

    Ze haatte hem, haatte de manier waarop hij haar zo vernederde, alsof ze niets voor hem was, helemaal niets meer in zijn leven betekende dan het meisje waar hij ooit mee naar bed was geweest, het meisje waar hij een geheim voor verborgen had gehouden en die nu achteloos uit zijn lippen had laten glijden. En ze haatte dat ze aan zichzelf twijfelde, dat ze zich afvroeg of ze niet te dramatisch gedroeg, of ze het niet van zich af moest laten glijden en een glimlach op haar gezicht moest zetten, want ze wilde niet vervelend zijn. Ze wilde niet dat Achilles haar haatte, haar daadwerkelijk niets vond. Maar ze wilde ook niet dat hij haar aanraakte. "Als ik kom," beet ze naar hem toe. "Mogelijk dat ik iets beters te doen heb." En voordat ze zich nog slechter kon voelen, voordat ze zou toegeven of het allemaal erger zou maken verdwijnselde ze weg. Uitgeschreven!
  4. [1837/1838] Roman Holiday

    "Ik zal auditie houden, oké?" lachte Andromache. Kon ze vast wel een beetje voor elkaar krijgen, met wat geflirt, een stel oudere studenten heen en weer laten lopen zodat zij en haar vriendinnen ze konden keuren. En dan die twee maar in een kamertje stoppen en kijken wat eruit kwam. Niets, waarschijnlijk, ze kon zich niet voorstellen dat Jennifer het echt zou doen, ze was getrouwd! En haar man mocht dan wel saai zijn, maar toch. "Er is vast wel iemand te vinden voor je." Die zo wanhopig was, tenminste. Maar die avond in de VIP ruimte was tenminste geregeld en ze glimlachte liefjes naar Madeline. "Dank je wel, je bent een schat." En ze blies een luchtkusje naar Madeline, want ze ging niet dichterbij nu. "Ach ja, arme Maddie," pruilde ze naar haar. "Gedumpt worden lijkt me echt het vreselijkste!" Kon ze over een paar maanden prima over meepraten, hoor. Niet dat ze dat ooit hardop zou toegeven, het voordeel van een geheime affaire was tenminste dat als het allemaal in een puinhoop eindigde, je dat niet toe hoefde te geven. "En zo beschamend ook! Was dat huwelijk niet plotseling? Dan is ze vast zwanger."
  5. [1837/1838] And if we only knew

    "Oh ja, dat is het vast," zei Andromache, terwijl ze haar gezicht vertrok. Dat kreng! Ze had Achilles vast expres in bed gelokt met dat idee! En ja, oké, Achilles was vrijgezel (technisch gezien) en ja, oké, hij had niet bepaald ongelukkig geleken tijdens de bruiloft, maar alsnog, als Andromache alle schuld op Lucretia kon schuiven deed ze dat natuurlijk graag. Ook al was Achilles ook wel een klootzak, hoor. "'Nou ja, dat krijgt ze vast wel verpest," lachte Andromache. "Augeron is natuurlijk een prima achternaam," nee, ze had nooit erover nagedacht hoe die achternaam bij haar zou staan, ssh, "maar denk je echt dat iemand met één van haar kinderen wil trouwen? Dan moet het wel echt een grote bruidsschat zijn." Ze grijnsde tevreden. "Of misschien is Achilles met haar getrouwd voor het geld. Weet je toevallig hoeveel ze krijgt?"
  6. [1837/1838]Lets see what goes wrong this time

    "Oh, hello," Andromache smiled at the adorable little girl and crouched down so she was at eye-level. She wasn't entirely sure if children liked that, she loved and adored children but the only child around her was Jennifer Churchill's daughter and that one was still rather tiny. No other relatives, no little brothers and sisters... so she just had to wing it. "Maybe in a bit," she promised, not entirely sure if entertaining the children with pictures was part of the job requirement of a guard. Though of course she wasn't really a bodyguard. "But honey, who knows that you don't like those cakes?" Her parents, probably, but not her grandparents... "Do the people in the shop know?" And with a glance to Katherine Eversly: "Did you tell them when you ordered that the cakes were for Georgia and Christian?" Though perhaps that wouldn't be so difficult to figure out, the last name was still the same and everyone knew that Alexis Eversly had been placed under house arrest and that the children now lived with their grandparents. "And does your brother like the cakes?" Christian made a grunt that Andromache couldn't decipher.
  7. [1838/1839][EN] Always to defy

    Andromache felt the smile slip from her face, but she couldn't help it, because this was disgusting. They were having a conversation, of a sort, and that girl was just letting it go on like that! She didn't even mind that the guy was trying to slip his hands underneath her skirt now, that people were howling at her, leerling at her! "You're disgusting," Andromache bit at her. "You're going to get a disease once or get knocked up." She was never going to admit it, but honestly she was relieved when her friend finally came out of the bar. She glanced at Tabitha for a second, raised her eyebrows and then took Andromache's hand so they could disapparate away. They spent the next few hours gossipping about that girl.
  8. [1838/1839][EN] Always to defy

    "I think you heard me," Andromache said, copying Tabitha's sweet tone and putting an equally sweet smile on her face. "His tongue wasn't in your ear now, was it?" Seriously, so disgusting. Especially at how that boy was now sucking on her neck, making Andromache want to gag more than anything. Did no one respect themselves anymore? She would never do that, in public. Okay, she had, but at least in an alley and not right in front of a bar. And she had done it with someone who meant something to her.
  9. [1838/1839][EN] Always to defy

    CW: Slutshaming Saturday the 9th of June 1838 - in the evening - in front of a bar Andromache considered herself to be a people's person, social, glad to connect to different girls her age so she always had someone to talk to and to go out with, but some people were disgusting. Revolting, honestly. She was looking at two of those people right now, while she waited outside of a bar for a friend who had gone back inside to find her purse. Drunken groups swaggered outside and when their eyes would fall on the same couple that Andromache was glaring at, they would leer and catcall. Not that the girl seemed to mind. At least not until Andromache rolled her eyes and said, audible for everyone: "Slut." Personal interaction topic!
  10. [15+][1837/1838] She who needs the sea

    Oral-a-thon deel 2! Andromache wilde overal het beste in zijn. Dat competitieve in haar zat er al in sinds ze een klein meisje was en altijd de hoogste cijfers wilde halen, het het beste wilde doen bij knutselwerkjes, vingerverfschildertijes en spreekbeurten, en altijd de meeste aandacht van de juf of meester wilde. Maar dat alles was natuurlijk niets waar ze Hector mee blij kon maken, als haar adoptievader. Hij had nooit behoefte gehad aan dat gedeelte van haar leven en Andromache had er nooit behoefte aan gehad om dat te delen. Hij was niet het type waar ze enthousiast haar rapport aan liet zien. Nee, hij was het type waar ze enthousiast aan liet zien dat ze haar gagreflex netjes weggetraind had, er helemaal op in ging, met alle liefde alleen maar aan hem wilde denken. En dat ze als een goed meisje alles netjes doorslikte. "Ben ik al vergeven?" vroeg ze liefjes, nog steeds op haar knieën voor hem, om hem het idee te geven dat hij alles voor het zeggen had.
  11. [1837/1838] When you say 'I do'

    Wist hij veel dat hun vader het hen nooit had verteld?! Natuurlijk had haar vader nooit iets gezegd! Andromache wist niet of hij het ooit had geweten, maar hij was gelukkig getrouwd met iemand anders, had een dochter gekregen en dat hoofdstuk blijkbaar helemaal afgesloten en dan kwam Achilles vrolijk langshuppelen, met alle informatie, die hij nooit met haar had gedeeld? En hij was met haar naar bed geweest. Hij had het geweten en was met haar naar bed geweest. Het had hem niet in de weg gestaan en dat vond ze al walgelijk genoeg, maar hij had de keuze van haar afgenomen. Langzaam nam de woede de overhand van de walging en van haar gebroken hart en dat was goed, want met woede kon Andromache iets. Ze leefde van woede, dronk het op, nam het in één stuk door en ademde het uit, zoals ze nu een paar langzame teugen lucht nam, tot ze haar ademhaling onder controle had en zich naar hem toe kon draaien. "Ja," zei ze kil. "Ik had het graag willen weten, ja." Dat was informatie waar ze verdomme recht op had, Achilles, want dan had ze andere keuzes gemaakt. Ze wierp een blik in de verte, op het hotel waar ze van plan waren heen te gaan en trok walgend haar blik daar weer vanaf. "Ik denk dat ik naar huis ga. Die uitnodiging zal ik vanzelf wel zien verschijnen, toch?" En thuis... thuis zou ze wel iets bedenken. Haar woede er op de één of andere manier uitkrijgen.
  12. [1837/1838] And if we only knew

    Andromache glimlachte maar een beetje terwijl Jennifer haar hele speech hield over alleen opgroeien en blabla, want hallo, ze was zelf enigskind. Oké, ja, volgens Achilles had ze een broer, hemzelf, maar Andromache kon zich daar niet helemaal overheen zetten dus deelde ze dat maar in in een hoekje van haar geheugen om er later eens over na te denken. Zou ze niet doen, overigens. "Oh ja," knikte Andromache snel toen het onderwerp terug ging naar Lucretia. "Wat een saai mens is dat, die heeft echt nooit een feestje gegeven! Het is dat ze zwanger was, anders zou ik denken dat ze echt een maagd is." Misschien nog dat ze had kunnen bedenken dat Lucretia het allemaal maar bij elkaar had gelogen, maar dan zou Achilles er niet mee in gaan, toch? "Dat kind wordt vast ook het saaiste kind ter wereld. Kun je je dat voorstellen, met zo'n saaie moeder?" Ze snoof even en wreef wat onbestaande rimpels uit haar rode rok.
  13. [1837/1838] And if we only knew

    Zaterdag 26 mei 1838 - 's middags - de serre van het Churchill huis in Liverpool Oké, oké, Jennifer was nou eenmaal niet de meest schaamteloze vriendin en dus was Andromache niet heel vaak bij haar te vinden, maar Jennifer was wel de enige van haar vriendinnen met een kind en Andromache vond het echt een schattig ding. Oh en Jennifer wist als enige van haar vriendinnen wie Lucretia Churchill was en waarom ze het meest vreselijke mens ter wereld was, dus dat waren alle redenen waarop ze op deze zonnige meidag in Liverpool te vinden was. "Ze is zo schattig," kirde Andy nog naar Heroine, die enthousiast een paar gepotte planten lostrok zonder dat één van de twee volwassenen zich daar zorgen over leek te maken. Het waren niet Andromache's planten en het waren vast ook niet de planten van Jennifer, dus iemand was er vast wel mee bezig. "En nu alweer zwanger!" Ze glunderde naar Jennifer. "Ik was zo blij voor je toen ik dat hoorde! Eindelijk interessant nieuws om die bruiloft wat op te vrolijken. Wat een saaie boel, zeg." Kon ook zijn dat Andromache overal zo bitter over was geweest dat ze niets leuks kon bedenken. Privé!
  14. [1837/1838] I had me a girl like cigarette smoke

    Andromache pruilde naar hem. "Dan pas?" vroeg ze, terwijl ze haar armen om zijn nek sloeg. Ja, in Engeland hield ze alles keurig in een kamer, hoor, maar ze waren in Parijs, niemand kende haar, niemand zou geruchten over haar rondstrooien, niemand zou haar überhaupt aanspreken, dus Andromache had bepaalde behoeften die ze eens een keer kon uiten. En hopelijk werkte Achilles netjes mee. "Ik weet niet of ik zo lang zou kunnen wachten, hoor," fluisterde ze in zijn oor.
  15. [1837/1838] When you say 'I do'

    Zijn zus. Ze was zijn zus. Het begrip trok er niet helemaal direct in, in alle eerlijkheid, misschien stom genoeg wat er nog eerder in trok was de afwijzing die erachter lag, dat het niet haar was waar hij geïnteresseerd in was geweest, maar een familieband, iets waar ze niets aan kon doen, iets wat er gewoon was en waar ze zonder niets waard was. Maar die band was een familieband. Hij was haar broer en ze begreep niet hoe, kon het niet plaatsen, maar hij was haar broer en hij had haar zo aangeraakt. Om zich heen gewonden. Bespeeld als een instrument. Andromache strompelde van hem weg, te emotioneel, te zwak, te broos, tot ze haar handen op een koele muur kon plaatsen en daar even tegen aan leunde, terwijl ze haar best deed om niet over te geven. Haar broer, haar broer, haar broer. Familie was heilig, was haar ooit verteld. Familie was een band die je met niemand anders kon delen, familie was iets dat je op geen andere manier kon identificeren dan familie. Je familieleden waren geen vrienden, je vrienden waren geen familie. En je familie was al helemaal niet je geliefde. "Waarom," smeekte ze, terwijl ze zich van hem afgedraaid hield want ze was in duizenden stukken aan het barsten en als ze hem zou zien zou ze pas echt imploderen, "waarom heb je me het nooit gezegd?" En hoe? Hoe?
×