Jump to content

Andromache Moyle

Democratie & Magie
  • Content count

    37
  • Joined

  • Last visited

About Andromache Moyle

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Gianna

Profile Fields

  1. [1837/1838] I had me a girl like cigarette smoke

    Eerlijk gezegd had Andy er een hekel aan dat elke keer dat Achilles haar naam uitsprak en haar naar zich toe riep haar hart een slag oversloeg, maar op dit soort momenten was er niets meer aan te doen dan naar hem te glimlachen, alsof hij een beetje het middelpunt van het universum was (ook al was zij dat natuurlijk, maar hij mocht best wel een grote satelliet zijn in haar leven, hoor) terwijl hij haar naar binnen trok. Ze giechelde en wierp een blik achterom vlak voordat Achilles de deur sloot om er zeker van te zijn dat Hector haar niet zag, maar er was helemaal niemand in de gang te bekennen. Gelukkig, want eerlijk gezegd was het grootste plezier van dit alles wel dat het geheim was. "Parijs?" herhaalde ze, met een ietwat spottende glimlach, gewoon omdat het kon. "Hm..." Ze kon op zich niet zomaar een weekend verdwijnen, ze had nog huiswerk en Hector zou haar missen, maar aan de andere kant... "Oké," grijnsde ze. "Ik ben nog nooit naar Parijs geweest." Eigenlijk was ze nauwelijks het land uit geweest, haar ouders hadden daar nooit veel zin in en tot nu toe had Hector haar nooit meegenomen, maar met Achilles zou ze naar het einde van de wereld reizen. "Heb ik tijd om in te pakken of wil je nu weg?" Eigenlijk wilde ze een flauwe grap maken of ze al haar kleding achter moest laten, maar ze kon niet de juiste woorden vinden om dat op de goede toon te zeggen.
  2. [1837/1838] Roman Holiday

    Andromache glimlachte enthousiast naar Yara, want zoals altijd was haar vriendin de enige die het een beetje begreep. Madeline gedroeg zich net alsof Andy de boel verpeste alleen al doordat ze voor schouwer studeerde, pff, zij studeerde tenminste, Madeline, en Jennifer wilde... alleen maar gearresteerd worden. "Wil je niet liever door een knappe jongeman gearresteerd worden?" vroeg Andromache zoet. "Iemand die hm een beetje goed moet uitzoeken of je geen dingen bij je draagt?" Je moest het leven wel een beetje leuk houden, hoor. Ze lachte wel om Yara's opmerking, natuurlijk lachte ze, het was Yara. "Moet ik doorgeven dat je een voorkeur hebt voor handboeken?" vroeg ze 'onschuldig' aan Jennifer. "Oh, ik heb ook wel iemand," zei Andy enthousiast, nadat ze uitgegiecheld was om Yara's suggesties. "Wat dacht je van dat kind dat met Ashton Vane verloofd is onderhand? Over een saai gezicht gesproken. Sommige mensen houden van boersheid, maar dat kind neemt het wel erg serieus op." Andy wist eigenlijk nauwelijks met wie van de twee ze het meeste medelijden moest hebben, maar medelijden moest er sowieso met iemand zijn. "En hmm, wie nog meer... Die ene Huffelpuffer? Super braaf meisje?" Eh, was dat niet alle Huffelpuffers... Lastig, hoor. "Dus Maddie, als je werkt in club Vanilla... zou je ons ook eens naar het VIP-gedeelte kunnen krijgen?" Uitdagend trok Andy haar wenkbrauwen op. Ze wist niet of ze per se naar een nachtclub wilde, maar VIP zijn beviel haar wel...
  3. [1837/1838][EN] Rush to shore

    Andromache took her beer with a smile. She wasn't a fan of beer, a bit bitter for her taste, but, well, for appearance sake she couldn't really order a cocktail, and who had ever seen a future auror with a cocktail anyway? She'd just have to drink it until she started to like it, so she took a very small sip and tried not to grimace. "Oh no, not bored," she smiled innocently, "I wouldn't dare to be bored." And it really wasn't boring, even though the first year was a lot of theory and practice of the beginners stuff. But still, it was exciting to take one step towards becoming an actual, honest to god, Auror. "But I don't know that many other auror students, especially women, so there you go." She studied the girl on the other side of the table for a moment, trying to figure out if she could ask Evangeline why she had decided to become an auror. It happened, female aurors, but not enough that her own choice hadn't raised some eyebrows. Andromache never cared much for other people's opinions, not when she had her own to listen to, but there had to be girls who would be persuaded from their choice, so any girl who didn't was by default... interesting. She pulled her gaze outside again, but nothing was happening for now. "One of my classmates has already been kicked off," she said. "The idiot got drunk and decided to show off his duelling skills in front of a muggle." Andromache rolled her eyes. Sure, maybe she had encouraged him a little, but it was his own fault that he was dumb enough not to think about the muggles.
  4. [1836/1837] Common enemies make for bitter friends

    "Frisse lucht is altijd een goed idee voor jongedames," knipoogde Andromache naar Yara, ten teken van dat ze natuurlijk niets zou zeggen tegen Irwin. Haar loyaliteit lag sowieso bij Yara, natuurlijk lag haar loyaliteit bij Yara, Irwin kende ze alleen als professor en ze had zijn vak niet eens, dus ehm... ze kende hem van de oppertafel, dus. En daar zag hij er niet bepaald interessant uit. En Yara was gewoon Yara, al jarenlang een goede vriendin van haar, dus. "Zijn er eenhoorns?" vroeg ze toch wel enigszins geïnteresseerd, want eenhoorns waren altijd prachtig! "Ach, vastzitten, vastzitten..." Ze hmmde zachtjes. "Ligt er ook maar net aan hoe letterlijk je je huwelijksbeloften neemt, niet waar?" Ze grijnsde naar Yara en trok haar iets dichter naar haar toe zodat ze weer konden gaan fluisteren. "Een beetje avontuur af en toe is niets mis mee, toch?" Zij en Yara waren geen sletten, bij voorbaat al niet omdat het Andy en Yara waren, dus dan kon het allemaal heus wel. "Maar wat heb je eigenlijk liever? Wat ouder en meer ervaring, of ehm... jonger en meer energie?" Giechelend trok ze haar wenkbrauwen op.
  5. [1837/1838] Head first, it is what it is

    "Nah," fluisterde ze romantisch in zijn oor, want ze vond hem niet echt oud, hoor. Of tenminste, niet op een negatieve manier. Hij was ouder dan de jongens die ze verder kende en dat was negatief voor hen en positief voor Achilles, want als ze iemand met hem moest vergelijken, trokken anderen altijd tekort. Tot het moment dat ze zou weten dat Achilles haar halfbroer was, dan lagen de kaarten wel wat anders. Nadruk op wat. "Natuurlijk," grijnsde ze. Het compliment was niet genoeg om de blauwe plekken van haar ego af te schrapen, maar ze wist dat dit het beste was dat ze op dit moment van Achilles kon krijgen en Andromache was beter bereid zich naar hem te verzetten dan Achilles ooit zou vermoeden. Gewoon omdat ze hem wilde, omdat ze zijn aandacht wilde en ze al snel had geleerd dat zeurende meisjes alleen maar afgewezen werden. "Vanzelfsprekend," zei ze, terwijl ze haar handen trage cirkels over zijn huid liet maken. "En daarna word ik ooit Minister van Toverkunst." Want ze was gemaakt van ambitie. "Behalve als jij ooit van plan was om Minister te worden, natuurlijk." Ze grijnsde en drukte nog een kus op zijn hals. "In ruil voor wat persoonlijke aandacht geef ik die plek graag op, hoor."
  6. What auror-in-training does extra work? The kind that takes her future profession serious, mr Azure, and got an extra assignment for some more study points. The actual purpose of the interview wasn't really to do the interview, most teachers at University, particularly the ones invested with the auror department, know that most aurors have too little time for annoying assignments like this, it was more of a test of both perseverance and knowing when not to be too obtrusive. So Andromache got lucky with Felix. "Thank you so much for your time, mr Azure," she said, with her bright smile. His accent was rather strange, but she had already heard that he wasn't the only foreigner at the Auror's department. "Andromache Moyle, yes." She brightened when he congratulated her, it was always lovely to hear a congratulations and not a 'what, you? auror? really?', as if no one before had been shocked about it and the thousandth time would finally change her mind to do something more feminine, like... arts & crafts. "A cup of coffee it is," she smiled and she let him go first. Just because she was going to be an auror, didn't mean a man couldn't hold open the doors for her, did it? "So you are... French-Canadian, is it not?" she asked curiously. "Would you prefer it if I spoke French or English?" Her French was conversational at best, but certainly she could manage a short interview? "At least, if there isn't that big of a difference between French and Canadian French, at least." The little shop across the street catered obviously mostly to Ministry staff, most of whom took their coffee to go, but there were a few seats they could settle into, with a reasonable amount of privacy. "Are there a lot of differences between the English auror department and the Canadian one?" she asked curiously.
  7. [1837/1838][EN] Rush to shore

    Monday the 6th of november 1837 - in the evening - local pub "Would you like to get some drinks?" Andromache asked, as she put her bag on the chair at the best table, with a good view of the road outside. They were in a not entirely crowded pub, but also not empty enough that two young students would stand out. And there they would have to stay the entire evening, with good views of the building across the street. Practicing a stake-out, but rather more comfortable than sitting in a cramped flat. And you had to drink, otherwise you'd get kicked out of the pub. "Oh, look, someone's leaving." She nodded, as subtly as possible, to the door across the street. Were they supposed to place spells on their table so no one would hear their conversation? Might be a bit suspicious in a pub... She sighed and instead took some quick notes about the woman in her bright yellow coat who had just left the building. "So, tell me, do the assignments get more exciting during the second year?" Andy asked curiously. Evangeline Hastings-Mortee, her partner of the day, was only one year ahead of her, but at the moment it seemed miles. Private!
  8. [1837/1838] She who needs the sea

    Zondag 12 november 1837 - 's avonds - Hector's huis Sinds de zomervakantie was op zondagavond thuis eten een ritueel geworden, één waar Andromache zich altijd keurig aan hield, ook al had ze huiswerk, een strenge deadline of een feestje. Hector was nou eenmaal haar adoptievader en ze had hem jarenlang al nauwelijks gezien, dus nu ze de tijd en ruimte had om zelf naar huis te reizen was zo'n soort ritueel... prettig. Meer dan prettig. "Sorry dat ik wat te laat ben," glimlachte ze verontschuldigend naar Hector. Ze had wat extra de tijd genomen om zich mooi aan te kleden, met deze prachtige wijnrode jurk die ze aanhad en haar haren netjes opgestoken. Ze drukte ter begroeting een kus op zijn wang, iets te dicht bij zijn lippen, en trok zich toen terug aan haar kant van de tafel. "Ik hoop dat je niet lang op me hoefde te wachten?" vroeg ze een beetje smekend. "Ik maak het wel goed, hoor." Privé!
  9. [1836/1837] Common enemies make for bitter friends

    Was het echt zielig? Andy vond dat een beetje overdreven, hoor, maar wie was zij om erover te gaan klagen? Het moest wel leuk blijven, het was niet de bedoeling dat Yara ontzettend in de problemen zou komen, dus dan moesten ze maar iets anders bedenken. Wat Yara natuurlijk ook direct deed en Andy moest erom giechelen. "Geweldig idee," grijnsde ze, "vindt hij vast ook leuk vlak voor een les." Dus de timing moest wel een beetje goed zijn, hoor, zodat hij eigenlijk geen tijd had om zichzelf van al dat geglitter te ontdoen. Als ze dit met Hector zou doen zou hij haar vermoorden, waarschijnlijk, dus Irwin was wat dat betrof wel leuker, hoor. Ze lachte hartelijk terwijl ze door de gangen sjouwden. "Die arme professor Foulkes-Davenport heeft het niet makkelijk met jou," plaagde ze, "Hij had vast hele andere ideeën van een huwelijk met een jonge vrouw." Wat meer leuke zaken in bed en wat minder leuke zaken daarbuiten, dacht ze. "Vindt hij zichzelf ook erg zielig?"
  10. [1837/1838] Roman Holiday

    Hoezo had Madeline haar eigen appartement in Londen? Andromache trok een wenkbrauw op en wierp een blik op Yara, want een meisje die in haar eentje woonde, daar kwam niets goeds van, toch? Op de universiteit ging nog wel, dat was gewoon Zweinstein maar dan iets vrijer, maar in je eentje in Londen wonen was net alsof je gewoon toegaf dat je nooit wilde trouwen en nooit over je reputatie na wilde denken. Ja, Andromache begon ook te denken dat Madeline een prostitute was. "Wat ehm... origineel," glimlachte ze maar. Die uitnodiging voor een cocktailavondje in Madeline's appartement zou ze maar afslaan. Wie wist wat voor vieze bacteriën daar waren. "Oh, de beste manier is eigenlijk om af en toe om te draaien en terug te lopen," grijnsde Andromache. "En dan kijken wie er in paniek is." Natuurlijk waren er criminelen die best wisten hoe ze daar mee om moesten gaan, maar dat was over het algemeen niet het type dat achter mooie jongedames aan zat. "Of stil te staan en in de raam van een winkel te kijken of je in de weerspiegeling iemand ziet die wel erg goed oplet wat je allemaal doet." Een beetje aandacht van jongens viel te verwachten. "En verder gewoon altijd in staat te zijn om terug te vechten." Een beetje heks moest toch wel een duelleerspreuk kennen. "Het is toch geen illegaal spul?" snoof Andromache. "Toekomstige schouwer hier, dames," en ze wuifde even naar zichzelf. Met een beetje de regels had Andromache geen probleem, maar je bent wel erg dom als je bij een schouwer in de buurt over illegale drugs ging praten.
  11. [1837/1838] Head first, it is what it is

    Toen Achilles op het bed ging zitten schoof Andromache direct zijn kant uit en legde ze haar vingers op zijn huid, deels om hem een massage te geven, deels om hem te claimen. Ze waren de enige twee hier, maar Andromache was altijd een gulzig persoon geweest en hij was hier, en er was niemand anders, en dus voor een moment was hij van haar en dan ging ze hem aanraken ook. "Beschouw je jezelf onder die oude mensen?" grinnikte ze in zijn oor en ze drukte zachtjes een kus in zijn nek. Van haar, van haar, van haar. "Sinds altijd al," zei ze, op een ietwat klagende toon, want hallo, heb aandacht voor haar? En haar dromen en wensen en alles wat Andromache wilde? En bood het dan ook aan op een zilveren dienblad, alvast bedankt. Goud was zo ordinair. Alleen Russen hielden zoveel van goud. "Ik heb nooit wat anders willen worden." Oké, dat was niet helemaal waar, ze had heus wel eens aan andere dingen gedacht, maar eigenlijk was schouwer zijn altijd al de belangrijkste optie geweest. Wat zou ze anders willen? "Ik dacht dat je dat wel wist." Of wilde hij alleen haar lichaam?
  12. [1836/1837] Common enemies make for bitter friends

    Andromache glimlachte breed toen Yara haar voorstel deed, maar ze moest er niet zo heel hard om giechelen, in alle eerlijkheid. Maar over of ze het erg vond om een bed te delen met Hector of niet (wat ze stellig zou ontkennen behalve als het niet anders kon) hoefde ze niet te praten nu, toch? "Wie weet... Ik zal het eens uitproberen." Want dat was ze toch al van plan. Soort van. Een beetje verlegen... ja, zo kon je mensen ook beschrijven. Andromache zelf had een hekel aan mensen die een beetje verlegen waren, maar ook aan mensen zonder schaamte (hallo Madeline). Perfectie lag ergens tussenin en Andy kon niet zo makkelijk overweg met mensen die tekort schoten. Oh, ze deed haar best wel, hoor, maar ze had gewoon hoge verwachtingen van iedereen om haar heen. "Wat, echt?" vroeg ze met grote ogen, want ze kon zich echt niet voorstellen dat professor Foulkes-Davenport dat zou doen! "Eigenlijk zou je dan hetzelfde bij hem moeten doen," grijnsde Andromache naar Yara, terwijl ze haar boeken alvast begon te verzamelen. Alsof ze hier ooit nog goed gingen studeren. "Iets waar hij om geeft helemaal roze maken." Ze humde even. "Misschien moeten we zijn dieren roze verven?" Een beetje verf kon toch geen kwaad?
  13. [1837/1838] Head first, it is what it is

    Lucretia en Andromache zou haar wel mogen. Nou, Andy betwijfelde het, want ze mocht Lucretia nu al niet en het enige wat ze wist was dat het kind (of vrouw, waarschijnlijk) Lucretia heette. Ze kende niemand met die naam in haar directe omgeving, dus dat scheelde weer, want stel je voor dat één van haar vriendinnen er met Achilles vandoor ging? Dat eh... ging niet door, hoor. "Oh, vast wel," glimlachte ze maar luchtig. "Moet je ons wel eens voorstellen." En dan kon ze Lucretia ook direct goed bekijken. Lucretia. Wat een stomme naam. "Ja, allemaal," verkondigde ze koppig, terwijl ze zichzelf eindelijk maar eens overeind werkte in bed. Ze sloeg nog kuis haar deken om zichzelf heen, alsof Achilles haar nooit eerder naakt had gezien, terwijl ze met haar vingers haar haren kamde. "Ze zijn allemaal zo... kinderachtig." Ze vertrok haar gezicht. "Misschien..." Maar ze ging niet naar de universiteit om naar de jongens te kijken, Achilles. "Schouwersopleiding." Ze rolde alvast met haar ogen, voor de 'ben je daar niet te meisjesachtig/jong/kwetsbaar voor' die er vast zou komen.
  14. [1837/1838] Roman Holiday

    Het zou een goed idee zijn, Jennifer, om Andromache niet recht in haar gezicht tragisch te noemen, want daar zou ze het heel erg mee oneens zijn. Ja, oké, op papier was de dood van haar ouders tragisch genoeg en daar wilde ze ook niet aan herinnerd worden, maar dat betekende niet dat de rest van haar leven tragisch was, toch? Alsof één enkel smet op haar geschiedenis de les van haar leven zou bepalen. Hm, was eigenlijk ook wel zo, maar dat betekende niet dat ze dat wilde horen van andere mensen. In plaats daarvan liet ze zich naast Yara in het bad glijden. Ew, betekende dat dat Maddie naast haar moest zitten? Was het al niet erg genoeg dat ze een bad deelden? Ze schoof onbewust wat meer naar Yara toe, of misschien wel heel erg bewust en glimlachte toen Yara haar als eerste een vraag stelde. "Valt wel mee," zei ze luchtig. "Ja, inderdaad vooral veel theorie, maar we zijn wel al begonnen met wat dingen te doen. Leren hoe je mensen moet achtervolgen en zo. Oh en heel veel duelleerlessen." Wat ze nooit erg vond, Andy was altijd al dol geweest op duelleren. "Dus, jij bent gestopt met school?" vroeg ze nieuwsgierig aan Madeline. "Maar hoe vul je je dagen dan?" Was het niet vreselijk saai om... niets te doen?
  15. [1836/1837] Common enemies make for bitter friends

    Oh ja, Andy was het compleet vergeten en werd ook knalrood toen ze eraan herinnerd werd dat James Graham Yara's schoonbroer was. "Dat zijn wel dingen waar je niet aan wilt denken, de man van je zus met... nou ja, je zus." Ze giechelde. Andy had geen broers of zussen (voor zover ze wist), dus ze kon het zich niet voorstellen, maar dat was toch niet waar je met je familie over wilde praten? Laat staan aan denken? Of misschien maakte dat James Graham nog interessanter voor Yara, je wist maar nooit. Sommige mensen (Andy helemaal niet hoor, nuhuh) hielden een beetje van verboden fruit. "Neeee," protesteerde Andy lachend. Die spreuk van Yara was een geweldig idee geweest, nu konden ze het nog niet al te luid maken, maar ze konden iets van lawaai maken en dat was beter dan moeten stikken in je eigen gelach. "Natuurlijk slaap ik niet hem in één bed. Ik bedoelde gewoon... saaie oudere man met wie we verplicht veel tijd moeten doorbrengen." Ze grijnsde. "Hoewel Hector nou niet zo saai is." Nee, Margaux, ze noemt hem geen daddy.
×