Jump to content

Andromache Moyle

Democratie & Magie
  • Content count

    13
  • Joined

  • Last visited

About Andromache Moyle

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Gianna

Profile Fields

  1. [1836/1837][EN] I'm growing out of my own skin

    Wednesday the 10th of May 1837 - in the afternoon - Transfiguration Andromache knew she had a lot of strengths and that the way she looked was one of them. She was blessed in that regard, that though she might not be the prettiest girl alive, she was pretty enough that most people disregarded her as anything else than 'oh, that pretty girl'. She received her fair share of attention, took care in her appearance and used it to the best of her abilities. After all, why not use what you've been given? Why was using your intelligence, your ambition and your desire for retribution more commonly accepted than using your looks? It didn't matter to Andromache, other people's opinions were just another distraction. Grade: Exceeds Expectations / Boven Verwachtingen
  2. [1837/1838] Midzomernacht 3.0

    Ergens was ze er bang voor geweest dat hij haar weg zou sturen, misschien zelfs vol walging dat ze het ook maar waagde om met hem te praten, maar Hector Moyle richtte zich naar haar toe en aan de grijns op zijn gezicht te zien was hij net zo tevreden met dit gesprek als zij. Verlegen richtte Andromache haar blik even naar beneden terwijl hij sprak, maar ze kon een tevreden, en opgeluchte, glimlach terug niet weerhouden. Deed ze ook niet, ze deed geen enkele moeite om die glimlach bij zich te houden, in plaats daarvan zette ze een lichte stap naar voren. "Een einde aan alle oorlogen en ongelijkheid," zei ze, terwijl ze op haar vingers aftelde. "Dat zijn één en twee. En nummer drie... Hm..." Ze liet haar blik overduidelijk over hem glijden. "Dat je een drankje voor me koopt en we elkaar beter kunnen leren kennen? Of telt dat als twee wensen?" Want in dat geval wilde ze er best wel één opgeven, hoor.
  3. [1836/1837][EN] I'm growing out of my own skin

    Tuesday the 9th of May 1837 - in the afternoon - Muggle Studies Andromache didn't have a lot of pity for other people. She technically knew she ought to, after all, she hadn't had an easy start in life and lots of people had gotten it worse, but... so often, other people frustrated her. How they would try to drown themselves in their sorrow, drag others with them, constantly talk and talk and talk about the bad things that happened, and not taking responsibility. Not doing anything to fix it themselves. Instead they waited, blamed other people, let them shoulder the responsibility for their lives. And then when you told them to shut up, to get their act together, to take control instead of just complaining? They would only blame her, only make her the villain and them the victim. She hated those people. Grade: Acceptable / Acceptabel
  4. [1836/1837] Common enemies make for bitter friends

    Andromache trok vies haar neus op bij alles wat Yara zei, want hoe waar het hoogstwaarschijnlijk wel was, het was zo vies om überhaupt maar over na te denken! Nooit je handen wassen voor het eten en die vingers, bah! Andy rilde een beetje. "Ik ga straks direct een bad nemen, denk ik," zei ze, terwijl ze een laatste boze blik wierp op de jongedame. "Anders voel ik me echt nooit meer schoon. Zo met heel veel zeep." Maar zelfs dat was misschien niet genoeg om dit vieze gevoel weg te krijgen. "Dat ze dit soort meisjes op Zweinstein toelaten," zuchtte Andy. "Je zou denken dat ze hiervoor regels hebben, iets over dat je de basisregels van hygiëne kent." Zouden ze haar van school gestuurd kunnen krijgen? Hm, vast niet... Helaas. "Of zou ze met een leraar naar bed gaan om ervoor te zorgen dat ze niet wordt weggestuurd?"
  5. [1836/1837][EN] I'm growing out of my own skin

    Tuesday the 9th of May 1837 - in the morning - Defense against the Dark Arts Some people liked to say that you, yourself, was your greatest enemy and secretly Andromache always wondered if those people were crazy. How could your own self be your greatest enemy? Yourself was the one person you could trust, the one you knew better than anyone else, the one who was always there for you, no matter what. Other people left you, lied to you, betrayed you, cared for themselves, but little about other people. She was the same, she had to admit, Andromache put her own needs over anyone else's. And she didn't think that was a bad thing. She could still be a friend, a daughter, a lover, but she would care for herself first. And then, only then, would she care for others. Grade: Outstanding / Uitmuntend
  6. [1837/1838] Midzomernacht 3.0

    Midzomernacht is een wild feest ergens in een afgelegen magisch park in Engeland, gebaseerd op de Vausxhall Pleasure Gardens. Het park bestaat uit twee gedeeltes: een 'onschuldig' gedeelte dat goed verlicht is, waar er allerlei onschuldig vermaak is zoals circusartiesten, vuurwerkshows en muziek, en een ander gedeelte dat eh... minder goed verlicht is. Je begrijpt vast wel wat ik bedoel.Als je eenmaal in het park bent, zijn beide gedeelten vrij toegankelijk. Maar dan moet je wel in het park kunnen komen... Er zijn twee regels:- Alleen mensen van zeventien en ouder. Bij de poort is zo'n magische leeftijdsgrens en mensen die jonger zijn kunnen niet naar binnen. Er valt niemand om te kopen, je kunt niet smokkelen met leeftijdsdrankjes, je kunt er gewoon niet naar binnen. Natuurlijk zou je wel kunnen proberen ergens anders naar binnen te sluipen (wat niet gemakkelijk is vanwege goede beveiliging!), maar als je betrapt wordt, word je eruit gegooid.- Iedereen die binnen komt moet een masker op dat minstens de bovenste helft van hun gezicht verbergt, dat je er niet af kunt halen tot je het terrein weer verlaat. Hoe mooi en luxe de maskers zijn, ligt aan hoeveel je karakter ervoor kan betalen. Zolang er maar een masker is. Alles blijft dus, verplicht, anoniem. Hoewel je natuurlijk wel je naam kunt noemen, maar je kan niet je masker afdoen om te laten zien wie je bent.Verder is dit dus een open topic waar iedereen kan posten! Maar als je karakters naar het donkere gedeelte gaan, wil ik jullie vragen om een apart topic te posten, vanwege 15+. Sowieso mag je altijd topics openen die zich op dit feest afspelen, als je liever een eigen plot speelt! En thema van dit jaar is 1001 Nachten, dus vliegende tapijten, palmbomen en oases. Veel plezier iedereen <3 Woensdagavond 21 juni 1837 Het had niet veel moeite gekost om een kaartje voor het midzomernachtsfeest te krijgen, iets wat Andromache enigszins had verbaasd, want eh, hallo, was dit niet één of ander super afgesloten feest waar iedereen heel erg moeilijk over deed met dat je per se 17 jaar moest zijn? Nou, blijkbaar niet, want ze was komen opdagen bij de poort, had een kaartje en een masker gekocht, een mooi masker van rood zijde dat eenmaal op haar hoofd geplaatst de vorm van een vossenhoofd aannam. En verder was het een kwestie van naar binnen wandelen en even door de leeftijdsgrens heenstappen (het voelde even aan als een koude rilling, maar daarna was het voorbij) en was ze op het feest zelf. Het was al druk, overal waren mensen aan het dansen, zingen, eten en drinken, of soms wat intiemere dingen aan het doen, waar Andromache met een blos bij wegkeek. Het was zo... publiekelijk hier, voelden mensen zich daar echt comfortabel mee? Nou, blijkbaar wel, als ze bepaalde mensen bezig zag, maar Andromache ontweek die hoekjes met zoenende mensen en liep in plaats daarvan door, want ze had ergens afgesproken. Nou ja, niet direct afgesproken, eerder dat er van beide kanten subtiele hints gedropt werden tot ze allebei een goed beeld hadden van waar ze de ander konden vinden. Andromache negeerde de mannen (en vrouwen) die naar haar lonkten en haar probeerden met hen aan het dansen te kregen en liep in plaats daarvan door tot ze bij een plein aankwam met allerlei fonteinen. Er waren allerlei lachende mannen en vrouwen die in het water spatten, maar er was maar één man die een beetje opzij stond, in zijn eentje, met een glas gouden likeur in zijn handen. Andromache staarde een beetje naar hem, nu niet meer zo zeker. Het was toch lastiger om iemand te herkennen als hij een masker op had, maar uiteindelijk besloot ze de kans toch aan te grijpen. "Hallo," begroette ze hem, haar stem een klein beetje vervormd om iets lager te zijn, misschien onbewust een tikje volwassener en zwoeler. "Heb je een lamp waar ik over mag wrijven? Ik wil graag een wens doen." Ze glimlachte naar hem en leunde wat naar voren.
  7. [1836/1837][EN] I'm growing out of my own skin

    Friday the 5th of May 1837 - in the afternoon - Potions She didn't want an easy fix. Andromache had her issues, issues that one might think would be beyond her capabilities, but she wasn't one to surrender when it got difficult. She wasn't one to even think of that. She persevered, worked hard for her goals, didn't want to give anything up, anything away. She was greedy with what she took on, always looked at the paths before her and then sprinted down the most difficult one. Because otherwise, what was the point? Why would you take the easy way, live your life without bumps in the road, mediocre, the most interesting thing the sweater you're going to wear for Christmas. Andromache needed more. She craved more. Rather dead than boring. Rather beaten down than satisfied with nothing. Better torn apart, bleeding from every shred of your soul, than forgive and forget. Grade: Exceeds Expectations / Boven verwachtingen
  8. [1836/1837][EN] I'm growing out of my own skin

    Thursday the 4th of May 1837 - in the afternoon - Duelling Words were waste, but action was like a song whose tune only she could sing to. She had music in her body, fingers fit to play the piano or the harp or the violin, and so she had, as a child. She had loved the drumming of strings underneath her fingers, the music she could lure out of them, being swept away in something only she could see and understand. But then the cracking of fire replaced music. She had picked up an instrument after that, felt the cold wood settle against her chin, and the strength of the strings at her fingers and she had lured music out of them, but... it had not been enough. It sounded the same to others, they told her, sweet and wonderful, maybe even better, but it hadn't resonated in her heart. She couldn't feel the bass anymore, the notes make their way through her entire body, filling her from her toes to the tip of her head. It had been... nothing. She had been lost for a while. Who was she without music? Who was she without those tunes, the notes, the meaning of her entire life? Why did everything had to be taken away from her? Why had she lost it all? And then, duelling. She had almost skipped the lesson, decided to drop the course because what good would it do to learn a spell if nothing could prevent you from being swallowed up by the flames, but she had went anyway. And... And. It felt familiar, but new, exciting, but terrifying. It had made her heart beat, something she had entirely forgotten her heart could do, and while she waved her wand and ducked and sometimes got hurt, music had become bearable again. Grade: Outstanding / Uitmuntend
  9. [1836/1837] Common enemies make for bitter friends

    Oh ja, Andromache was het helemaal eens met Yara. Oké, niet over het feit dat een Ravenklauwer zijn direct betekende dat je een nerd was, dank je wel, Yara, wat lief van je, maar wel dat dit meisje het nooit zou kunnen overleven in de boze buitenwereld. Of waarschijnlijk in deze bibliotheek, want ik heb het vermoeden dat Andy en Yara nou eenmaal niet de meest aardige meisjes ter wereld zijn. Ligt totaal aan de wereld, natuurlijk, en niet aan hen, dank je wel. "Ha," lachte ze even kil, "er wil toch niemand met haar trouwen? Haar neushaar is vast niet eens het enige probleem wat ze heeft." Ze wierp een schattende blik op het meisje. "Ze doucht vast nooit en verdrinkt zichzelf dan in parfum zodat andere mensen het niet ruiken."
  10. [1836/1837][EN] I'm growing out of my own skin

    Tuesday the 2nd of May 1837 - in the morning - Study of Ancient Runes Andromache had never really needed to express herself. Some people spent months, if not years, trying to find their voice, a way for them to shout into the void and get heard, as if the opinions of other people, a response, would make them feel better. It was pathetic, the idea that you needed to write something down, explain how you felt, let your inner thoughts out in words, and then expect to feel better. Andromache loved action more than words. She loved to smile, and see chaos. She loved to cry, and feel pity. She loved to touch, and see confusion. Who needed words? Words just wore you down, words just made you think that you were taking action, while you weren't doing anything at all. Words didn't change the world, didn't make it a better place, didn't take revenge on your enemies, or healed a broken heart. Words were waste. Grade: Poor / Slecht
  11. Dinsdag 9 mei 1837 - 's middags - een niet langer stil hoekje van de bibliotheek Oké, tijdens de examens zou er toch minstens een regel moeten zijn dat leerlingen die geen examens hadden verbannen werden uit de bibliotheek. Andromache was druk bezig geweest met te studeren, en ze was echt niet de enige hier, bijna de hele bibliotheek zat vol, maar toen begon er ineens een zesdejaars hard te huilen. Huilen was op zich ook wel prima, het waren de examens en Andromache kon zich wat stress heus wel voorstellen, maar de jongedame in kwestie begon hardop snikkend tegen haar vrienden uit te leggen dat haar vriendje haar had gedumpt vanwege haar neushaar. Oké, fijn voor haar, maar was dat echt het probleem van de hele bibliotheek? "Ongelooflijk," zuchtte Andromache, terwijl ze het meisje en haar vriendinnen een duistere blik toewierp. "Zesdejaars zijn echt zo kinderachtig." Zij niet, natuurlijk niet. Zij was volwassen. Privé met @Yara Foulkes-Davenport <3
  12. [1836/1837][EN] I'm growing out of my own skin

    Monday the 1st of May 1837 - in the morning - Charms Andy was not a winter type. Winter was a time of standing still, of hiding in your warm rooms in front of a fireplace, covered in blankets. Of waiting for the wind to die, the snow to stop, the world to wake up again. Winter was a time of waiting, waiting, waiting. Andromache was good at waiting, she wouldn't deny that. She had practiced it, for years, every single second of the day, waiting, waiting, waiting. If there was a world cup of waiting, she would win the golden medal. But she didn't like waiting. Waiting was like an itch underneath her skin, out of reach when you tried to scratch it, always present to remind you that you had to stay still, not move, be calculated. She wanted to tear it off, sometimes, tear off her skin and run wild, but she just... had... to... wait. And so she did. She bit her lips and smiled and grew up and waited. But soon, the summer would come. And then she wouldn't have to wait anymore. Grade: Exceeds Expectations / Boven Verwachting
  13. Oké, Andromache wist dat ze zonet uit een feestje was gekomen en dus bij voorbaat al niet de meest onschuldige persoon in heel Zweinstein was, maar ze had er ook niet om gevraagd om tegen twee NAAKTE mensen aan te lopen. "Aaah!" gilde ze, want hallo, twee naakte mensen zomaar plotseling tegen komen was toch wel even een reden om te gaan gillen, dank je wel, maar nadat de eerste schrik weggetrokken was, kon ze het niet laten om te giechelen. Want Madeline en Dax waren naakt. "Wat zijn jullie nu aan het doen?" Ze kon het niet laten om even goed naar Dax te gluren. Ja hallo, hij was naakt en zoveel naakte jongens zag ze niet. Dus mocht ze even geïnteresseerd zijn? "Is het niet vreselijk koud?"
  14. Mijn Personagedossier kan worden nagekeken!

  15. Andromache Moyle

    Algemeen Naam: Andromache Lucia Moyle Geboortedatum: 13 december 1818 Leeftijd: 18 Bloedlijn: Volbloed Burgerlijke staat: Ongetrouwd Afdeling + schooljaar: Zevendejaars Ravenklauw Woonplaats: Pluckley Rijkdom: Rijk Politieke voorkeur: Democratie & Magie Achtergrond Familie: Vader: Eetion Berus, overleden Moeder: Eutycia Berus, overleden Halfbroer: Achilles Augeron Geschiedenis: Veertien jaar lang had Andromache een heel normaal leven. Ze groeide op bij haar ouders, Eetion en Eutycia, die allebei als verslaggevers werkten bij de Ochtendprofeet. Ze was hun enige kind, iets over dat haar moeder geen kinderen meer kon krijgen, maar dat mocht de pret niet drukken. Het waren aardige ouders, misschien dat ze Andie een beetje teveel verwenden, maar ze luisterden altijd naar haar, namen hun tijd voor haar en waren trots op hun dochter. En toen, op kerstavond 1832, brandde hun huis af. Andromache had geheel toevallig die kerst op Zweinstein doorgebracht, wat de enige reden was dat ze niet zelf was komen te overleden, want haar ouders waren overvallen in hun slaap en zouden nooit meer wakker worden. Voor Andie was dit op zijn zachtst gezegd behoorlijk kut. Haar ouders waren dood en ze had verder geen familieleden (waar ze van wist), dus plotseling stond ze alleen op de wereld. En dat was voor een, net, veertienjarige, nogal wat. Maar toen kwam plotseling haar reddende engel opdagen; Hector Moyle, blijkbaar een oude vriend van de familie, adopteerde haar. Hij was misschien wat jong om al een vader te zijn, maar Andromache was meer dan dankbaar dat er iemand voor haar wilde zijn. Nu was ze tenminste niet meer alleen. Uiterlijk Faceclaim: Margaret Qualley Huidskleur: Wit Haar: Bruin Oogkleur: Blauw Kledingstijl: Hector heeft geld en dus heeft Andromache een redelijk dure smaak in jurken ontwikkeld. Maar waarom ook niet? Eigendommen Toverstok: Kersenhout met als kern een feniksveer. Vierendertig centimeter lang en erg soepel. Karakter Positieve eigenschappen: - Ambitieus - Charmant - Geduldig - Hardwerkend - Meegaand - Ondernemend - Rechtvaardig - Vastberaden - Zelfverzekerd Negatieve eigenschappen: - Bazig - Berekenend - Hard - Manipulatief - Obsessief - Onvergevingsgezind - Sluw - Trots - Wraakzuchtig
×