Jump to content

Henry Paget

Zwadderich Zesdejaars
  • Content count

    101
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    1

Henry Paget last won the day on May 9 2018

Henry Paget had the most liked content!

About Henry Paget

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    MV
  • Naam
    Gianna

Profile Fields

  1. [1838/1839] Won’t you teach me the rhythm

    Ja, elders in de trein was een feestje aan de gang, een feestje waar Henry ook voor was uitgenodigd en waar hij graag naar toe was gegaan, maar als je zusje ineens binnenstormde, kon je haar heus wel afwimpelen, maar niet als ze begon over dat ze wilde weten wat jongens leuk vonden. Sinds wanneer was zijn kleine zusje, zijn baby zusje, het zusje dat nog maar net had geleerd om te lopen, te rennen, met beide handen te eten zonder zichzelf om te smeren, nog maar net kon praten, DAT zusje, benieuwd naar wat jongens leuk vonden?! "Welke jongens?" vroeg hij streng, en toen: "Au, niet porren!" Maar ze had een naam genoemd: Adam. To do: - Adam bedreigen nooit meer in de buurt van Eleanora te komen. "Waarom moet je weten wat jongens leuk vonden?" vroeg hij, een domme vraag want hij wist best wat Eleanora vond, terwijl hij zijn groene jas rechttrok waar dankzij Ellie, oh nee, nu een kreukel in zat, oh neeee. "Jij vindt jongens nog stom, toch?" Alsjeblieft, God, laat niet het tijdperk aanslaan dat Eleanora daadwerkelijk interesse had in jongens! Dat mocht niet, daar was ze nog veel te jong voor! Ook al bedacht hij zich dat ze over een week vijftien zou worden en tijdens kerst naar het debutantenbal ging en neeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee. "Geen idee of Adam iemand heeft of niet, maar met hem wil je echt niet uit, zijn sokken stinken naar kaas." Hoeveel excuses kon hij bedenken? Hij had er toch één per elke mannelijke leerling op Zweinstein nodig... En alles daarbuiten. Neeeeeeeeeeeeee hij was hier zo nog niet klaar voor.
  2. [1837/1838] Eindfeest

    Hm ja, iemand die de hele avond in een hoekje stond, was inderdaad niet Henry's eerste, derde, of tiende keuze geweest, maar zo onderhand kende Henry Maia wel. "Natuurlijk wel," zei hij dus ook zelfverzekerd, hoewel het gewoon een leugen was, maar ach, soms mocht je best wel eens ergens over liegen. "Je was het mooiste meisje geweest, dus ik had je heus wel ten dans gevraagd." Nou ja, wie weet wel, misschien na wat porren van een familielid, zijn vader of zoiets, maar ach, het was maar een fantasie, die hoefde niet realistisch te zijn, toch? "En dan was de rest van de zaal jaloers op ons geweest, het mooiste meisje met de knapste jongen. Probeer daar maar eens van te winnen!" Want het debutantenbal was natuurlijk ook een wedstrijd. "Maar gelukkig zullen er nog veel feesten zijn waarop we het mooiste stel zijn," ging Henry gretig verder. "Zoals eh... nu!" Hij lachte even en draaide Maia rond in zijn armen. "Of denk je soms dat er een knappere jongen rondloopt?" vroeg hij plagend. Want geen denken aan, toch? Toch, Maia?!
  3. [1838/1839] The night has reached its end. We can't pretend. We must run.

    Ja, met een paar zoete woordjes links en rechts zou Henry het zo kunnen bouwen dat zijn familie er inderdaad niet moeilijk over zou doen dat Henry en Maia de rest van de vakanties in Engeland zouden doorbrengen. Tijdens het huwelijk zou het wel lastig worden, om een excuus te vinden dat Maia's ouders niet zouden komen, maar daar kon hij vast ook wel een excuus voor verzinnen. Het enige wat hij dan nog moest doen was de communicatie tussen zijn vader en die van Maia kapen, maar met een spreuk hier en daar was dat ook wel te regelen. Zijn vader bleef nou eenmaal een dreuzel en Henry voelde zich ergens wel schuldig dat hij daar zo'n misbruik van nam, hij wilde nooit meer terug naar Luxemburg en... hij wilde niet dat Maia terug zou worden gestuurd. "Ik regel het wel," beloofde hij Maia, want natuurlijk regelde hij het wel, want daar was hij de man voor. Eh, ja, het klonk inderdaad alsof ze samen aan het weglopen waren, he? Hij grinnikte even. "Toen ik zes was, ben ik eens weggelopen van huis," vertelde hij haar. "Ik had het plan opgevat om me bij een piratenbende aan te sluiten en de grootste schatkist te vinden die er was. Maar uiteindelijk kreeg ik zo'n genoeg van wandelen dat ik de stal in ben gekropen en op een hooibaal in slaap ben gevallen. Ik kreeg een enorme preek toen ze me eindelijk vonden." Maar die preek was hij niet van plan om dit keer te krijgen. Als ze gewoon in staat waren om de rest van de zomer van huis weg te blijven en op het juiste moment weer te verschijnen... Overigens wilde hij wel graag haar held zijn, hoor, dus hij trok Maia nog wat dichter naar hem toe. "Heb je nog iets wat je graag in Luxemburg wilt doen, maar nooit aan toe bent gekomen?" vroeg hij zacht. "We zullen onze dagen nu toch moeten gaan vullen." Zonder al die stomme dingen die haar ouders wilden doen.
  4. [1837/1838] Eindfeest

    Ach, arme Maia, toch. Henry glimlachte warm naar haar, want natuurlijk was er niets waar ze zich zorgen over hoefde te maken! Was wel schattig, hoor, dat ze overal zo nerveus over was. Ze maakte zich vast evenveel zorgen over of ze nog schone sokken had, dan of de vakantie leuk zou zijn. "Komt allemaal wel goed," beloofde hij haar. "We gaan het leuk hebben." Ah, dansen! "Ja, natuurlijk!" zei hij vrolijk, terwijl hij haar direct naar het veld stuurde. "Eigenlijk jammer dat we nooit naar het debutantenbal konden gaan, hm?" vroeg hij, terwijl hij hen netjes op de juiste plek zette. "Denk je dat we dan ook samen gedanst zouden hebben?" Wie weet of hij Maia zou hebben gevraagd... Ach, vast wel. Het was een mooi meisje om te zien en een dochter van een hertog, zelfs een buitenlandse, was een goeie match. "Je zou er vast prachtig uit hebben gezien." Nu zou de belangrijkste dans die ze ooit samen zouden doen, op hun bruiloft zijn. Ook leuk, hoor!
  5. [1838/1839] The night has reached its end. We can't pretend. We must run.

    In die twintig minuten voordat ze eindelijk weg konden, was Henry niet uit de buurt van Maia geweest. Natuurlijk niet, ook al wist hij nu niet goed of zijn spullen wel goed ingepakt zouden worden of dat er niet stiekem iets vergeten zou worden of misschien dat er iets werd gestolen, maar alles was uiteindelijk wel vervangbaar. Het waren maar spullen. Maia, aan de andere kant, was een stuk belangrijker en een stuk kwetsbaarder. Hij wilde er gewoon voor haar zijn op dit moment, zwijgend maar troostend, terwijl ze wachtten. En dan eindelijk konden vertrekken. "Altijd," beloofde hij haar, want dat hoorde gewoon als toekomstige man en vrouw, en hij drukte haar een zachte kus op haar voorhoofd. "Kom," zei hij, en voorzichtig trok hij zijn armen van haar los voordat hij haar de koets in hielp. Met een zucht liet hij zich in de zachte kussens vallen, naast Maia. Ja, wat nu eigenlijk? "Ik weet het nog niet," gaf hij toe, met een frons. Ze konden wel naar huis gaan, maar... "Ik zal eerlijk zijn," begon hij dus voorzichtig, "Als we nu naar huis gaan, zul je uit moeten leggen wat er bij je vader is gebeurd. Ik denk niet dat mijn vader terug zullen sturen, maar..." Hij wist niet hoe blij zijn vader met de verloving zou zijn. "Dus ik denk dat we dat beter zo lang mogelijk uit kunnen stellen." Of gewoon nooit erover praten. Maar ja, dan konden ze niet zo terug naar Engeland... "Weet je wat, laten we voor vanavond naar een hotel of een herberg gaan, dan kunnen we er rustig over nadenken." En dus gaf hij de koetsier het bevel om naar de dichtstbijzijnde geschikte plek te gaan.
  6. [1837/1838] Hate Date

    ??? Waar zou hij mee naar de directie moeten gaan! Henry had helemaal niets gedaan, het zou niet eens bij hem opkomen om zoiets expres te doen! "Nou, toe dan!" daagde hij Maxwell dus ook uit, met een lichte snuif. "Ga maar naar de directie, dan zullen we zien wie er gelijk heeft!" Want dat was dus Henry en niet Maxwell. "Heb je verder nog wat te zeggen?" vroeg Henry geërgerd, "want ik heb wel genoeg van je gezelschap gehad vandaag." Jammer dat ze nog de hele dag met elkaar hoorden door te brengen. Nou ja, kwam hij vast wel onderuit.
  7. [1837/1838] Eindfeest

    Nou, meevallen zou het dus niet, maar daar hadden Henry en Maia natuurlijk geen enkele weet van op dit moment, dus hij glimlachte vriendelijk naar haar. "Natuurlijk zal ik het er leuk vinden," beloofde hij, met een zacht kneepje in haar hand. "Het is jouw familie, toch, dus hoe kan ik het dan niet leuk vinden!" Ja, vergeef het hem, hoor, Henry was nou eenmaal er niet aan gewend dat anderen misschien een mindere familie had. De Pagets waren hecht en dol op elkaar. En ja hoor, je hoorde af en toe wel eens een zielig verhaal over een dronken vader die zijn vrouw en kinderen sloeg, maar dat gebeurde alleen in arme families en Maia was rijk! "Maar goed, het is afgesproken," glimlachte hij naar haar. "Met kerst gaan we naar een dierentuin!" Misschien kon hij Maia meenemen naar hun huis in Londen, het was daar niet zo gezellig, dus met kerst zouden ze natuurlijk naar Plas Newydd gaan, maar de kerstvakantie was niet alleen maar kerst. En dan konden ze een beetje proeven hoe het was om alleen met hen tweeën te zijn. En een huis vol bedienden, natuurlijk.
  8. [1838/1839] The night has reached its end. We can't pretend. We must run.

    Henry had zichzelf heel goed gevoeld toen hij die opmerking uit zijn mond had laten glijden en eerlijk gezegd voelde hij zich nog steeds goed, want het was duidelijk dat Maia's vader eens flink op zijn plaats gezet moest worden. Ja, technisch gezien was hij Henry's meerdere, maar de manier waarop de man zich gedroeg! Alsof hij het centrum van het universum was! (Dat was Henry al.) En op zich had Henry dat niet eens erg gevonden, want het mocht ook wel een beetje als hertog, maar hij kon het tenminste wel gemanierd doen! En daar leek bij Maia's vader geen enkele mogelijkheid toe te zijn. Wat voor man hield er anders van om zijn eigen dochter te vernederen tijdens het avondeten? Oké, ja, niet zijn eigen dochter, dus. Henry vertrok zijn gezicht een beetje, want ja, Maia had het hem inderdaad verteld, maar helemaal blij ermee was Henry nou ook niet. Hij wist best dat het niet haar schuld was, maar hij had nooit bedacht dat hij ooit met een bastaard zou trouwen, dus het was nieuws waar hij nog steeds niet helemaal overheen was. Niet dat het uitmaakte, Maia's schuld was direct vervlogen toen haar 'vader' haar gewoon ronduit in haar gezicht sloeg. Voor een moment was Henry zo verbijsterd dat hij niets anders kon doen dan staren. Oh, hij was heus wel eens gestraft, maar niemand had het ooit gewaagd om hem tijdens het avondeten in zijn gezicht te slaan! En hij was een man, bij een vrouw kon je dat helemaal niet maken! "Als er iemand is die niet met macht om kunt gaan, bent u het wel!" sputterde Henry er uiteindelijk uit en hij greep Maia vast om haar uit de buurt van haar vader te trekken. "U bent daadwerkelijk één van de meest walgelijke personen die ik ooit heb gezien, hoe kunt u uw eigen - hoe kunt u iemand voor wie u verantwoordelijk bent zo behandelen?!" Ietwat troostend sloeg Henry zijn arm om Maia's schouders heen, terwijl hij haar van tafel wegstuurde. "We vertrekken," suste hij naar haar. "Ik laat je hier niet blijven. Jij daar," gebaarde hij naar een bediende. "Ik wil dat Maia's spullen en de mijne nu direct gepakt worden en dat er een koets voor ons wordt klaargemaakt." Desnoods deed hij het zelf, geen denken aan dat hij hier langer bleef dan zou moeten.
  9. [1837/1838] Eindfeest

    "Nee, nee," lachte Henry, maar niet gemeen, hoor. Hij wilde niet gemeen zijn tegen Maia, hoewel hij het ergens wel plezierig vond dat hij soms meer wist dan zij. Ja, Maia was een Ravenklauwer en net als elke Ravenklauwer had ze een eindeloos verlangen naar meer kennis, maar... toch. Hoorde het niet een beetje dat hij als man meer wist dan Maia? "Ook dreuzels. En eh... met een trappetje?" Ja, hij had zelf nog nooit op een olifant gereden... "Sommige mensen gebruiken al krukjes bij het klimmen op een paard, dus hetzelfde is er vast ook wel voor een olifant." Hij haalde zijn schouders op, het precieze hoe of wat maakte hem eigenlijk weinig uit. Ja, een dierentuin! "Klinkt goed," knikte hij vrolijk naar Maia. "Ik zal eens rondvragen of er een dierentuin in Luxemburg is." Of anders konden ze wel een tripje maken naar Frankrijk, in Parijs was er vast wel één te vinden. Ja, hij kon het ook Maia laten vragen, misschien hoorde dat juist omdat Luxemburg haar land was, maar ehm... Henry zou Henry niet zijn als hij daar niet helemaal het nut van in zag. Daarbij wist Maia het vast niet. "Het komt vast goed," zei hij vriendelijk en even klopte hij troostend op haar hand. "Ik ben best goed erin om met dat soort mensen om te gaan!" Ehm... niet echt. Sorry, Maia.
  10. [1837/1838] What do you mean, this is a bad idea

    Nou, de stem die hem verontwaardigd uitfoeterde, herkende Henry gelukkig, maar tegelijkertijd ook ongelukkig: Blanche Ingram. Gelukkig omdat ze bevriend waren en ze hem vast wilde helpen, ongelukkig omdat hij haar dus bespetterd had met modder en Blanche kennende zou ze vast wraak nemen. Daarbij verdacht hij haar er nog steeds van dat ze hem in de modderboel had geduwd. Tssk, Blanche! Dat was gemeen! "Wat doe jij!" eiste hij dus ook verontwaardigd terug. "Er zit modder op mijn hele gezicht, ik kan mijn ogen niet eens openen!" En hij wilde er best in gaan wrijven, maar zijn hele handen en mouwen zaten onder de modder, hij had geen idee waar zijn toverstok was en hij had hulp nodig, oké? "Help me omhoog!" En hij begon wild om zich heen te gebaren, op zoek naar de handen die nu vast naar hem werden uitgestoken. Of hij slingerde meer modder Blanche's kant op, dat kon ook.
  11. [1838/1839] The night has reached its end. We can't pretend. We must run.

    Het kon Henry in alle eerlijkheid weinig schelen wat de vader van Maia wel of niet had gehoopt. Oh, hij had best vriendelijk willen doen tegen de man en had zijn best willen doen om een goede schoonzoon te zijn, maar die man was gewoon... walgelijk! Zo vrolijk midden tijdens het avondeten over het soort dingen praten als een man die zijn vrouw sloeg, dat hoorde gewoon niet. En iedereen wist dat vrouwen en mannen verschillend waren en dat vrouwen misschien niet zo intelligent of op zijn minst pragmatisch waren als mannen, maar dat betekende niet dat je het erover moest hebben tijdens een fatsoenlijk gesprek! "Oh, u hebt vast heel veel theorieën," zei Henry bitter en hij wuifde Maia's verontschuldigingen weg. Hij raakte alleen even haar hand aan met de zijne, om te laten merken dat hij niet boos was op haar. In tegendeel, hij vond haar eigenlijk best wel zielig nu, dat ze met zo'n vader zou moeten leven. "Ik heb ook een theorie: ik denk dat u jaloers bent dat uw dochter magisch is en u niet en u het niet kunt hebben. Wel zonde, eigenlijk, mijn vader is ook niet magisch, maar die neemt het zijn kinderen tenminste niet kwalijk. Dat kan ik van u niet zeggen." Zo.
  12. [1837/1838] Eindfeest

    Eh, Maia... Henry keek een tikje ongemakkelijk, want hij wilde niet voor paal staan bij Maia, eerlijk waar niet, maar tegen professor Damarcus zeggen dat hij alles fout deed, vooral als hij zo dronken was, was gewoon... dom, eigenlijk. Henry had nog wel behoefte om de rest van zijn leven te leiden en vooral met dat hij al zijn lichaamsdelen nog had, wat een beetje te betwijfelen was als hij iets tegen Damarcus zei. "Oh, die zijn niet zo gevaarlijk," zei hij een beetje sussend, toen hij haar naar een olifant zag wijzen. "In India rijden mensen er op!" Wilde hij ook wel eens proberen... of eigenlijk wilde hij wel eens naar India toe. "Nah, laten we het maar laten vallen," probeerde hij luchtig te zeggen en om zichzelf een houding te geven veegde hij wat pluisjes van zijn jas af. "Het moet wel een beetje een leuk feest blijven en spugen is niet levensgevaarlijk." Maar wel vies. "Nee, nee, dat is een gewoon dier!" zei hij enthousiast en hij knikte naar de boom waar de giraffe van at. "Volgens mij komt het uit Afrika! Die lange nek is zodat ze bladeren van een boom kunnen eten. Is dat niet gaaf?" Echt, hoe had iemand het kunnen denken! Het was gewoon zo stoer allemaal, hoe de wereld eigenlijk in elkaar zat. "Er zijn veel mooie dieren, he?" Misschien was er ook ergens een papegaai, Maia vond het vast leuk om te horen hoe een dier alles herhaalde wat ze tegen hem zei. Of een kameleon, een dier dat net zoals zij van kleur kon veranderen. Oh ja, de vakantie. Henry knikte enthousiast. "Wordt vast leuk, Luxemburg!" Hij had stiekem het gevoel dat Maia er niet heel erg veel zin in had, helemaal enthousiast leek ze niet, tenminste niet zo enthousiast als hij was geweest om haar zijn huis te laten zien, maar ach, dat was vast vanwege de zenuwen. Misschien dacht ze dat Henry haar ouders niet goed genoeg zou vinden. "Durf je het wel aan?" plaagde hij haar licht. "Dat ik je vader ontmoet?" Ja, wist hij veel.
  13. [1838/1839] The night has reached its end. We can't pretend. We must run.

    Tot nu toe was Luxemburg Henry eigenlijk wel goed bevallen. Het was prachtig hier, in de heuvels, en Maia's ouderlijke huis was daadwerkelijk prachtig. Echt een kasteel, meer als Zweinstein in plaats van de landhuizen waar Henry zelf gewend aan was, alleen minder magisch dan Zweinstein en dat was toch wel ergens een teleurstelling. Het was nou eenmaal niet zo comfortabel als thuis. Maar dat maakte niet uit, want het was tot nu toe gezellig geweest en hij begreep eigenlijk niet waarom Maia redelijk begon weg te kwijnen hier. Tot alle feestjes voorbij waren en ze alleen met het gezin het avondeten hadden. Toen begreep Henry het pas echt. "Goh," zei hij, kil, terwijl hij zijn ogen strak op zijn biefstuk gericht hield. "De magie eruit slaan. Waarom had ik daar zelf nog niet aan gedacht?" Hij kauwde boos op zijn stuk biefstuk, terwijl hij omhoog keek naar Maia's vader. Vreselijke man, met die smalende glimlach, alsof de wereld om hem draaide, terwijl hij geen manieren had! Wie zei dit soort dingen nou over zijn eigen kinderen? "Lijkt me wel lastig, hoor, mezelf slaan. Of hoort Maia dat dan weer bij mij te doen?" Het idee alleen al! Elkaar even gezellig slaan!
  14. [1837/1838] Eindfeest

    Henry was nog nooit in zijn gehele leven in zijn gezicht bespuugd en eigenlijk vond hij het absoluut niet voor herhaling vatbaar, want hij kon niets anders doen dan wat achteruit stuiteren en zijn ogen zoveel mogelijk dicht knijpen voordat het erin droop! Gelukkig was Maia paraat met een zakdoek en een toverspreuk, maar zijn ego was wel gekwetst. Want hij had die giechels wel gehoord, hoor </3 "Ja, misschien," zei hij chagrijnig, terwijl hij zijn jas goed trok en de lama een duistere blik toewierp. "Typisch weer de humor van professor Damarcus, kiest hij een beest uit dat er wel een beetje leuk uit ziet, spuugt het in je gezicht!" Hij wierp een boze blik in de richting van het podium. "Ik zou bijna verhaal willen halen." Maar dan niet, want professor Damarcus was wel een tikje angstaanjagend... Vooral als hij dronken was. "Kom, we lopen verder," zei hij maar, terwijl hij zijn arm aan Maia aanbood. "Kijk, daar staat een giraffe! Die spuugt niet." Vooral omdat dat nogal een afstand zou zijn... Wel knap, als hij dat kon raken.
  15. [1837/1838] Eindfeest

    Ja, hun schoolhoofd... het was een type, hoor, en Henry was er niet helemaal over uit of hij het een goed type vond. Oh nee, dat was eigenlijk beleefd, want Henry wist best wel wat hij van hun schoolhoofd vond, maar dat waren allemaal hele lelijke dingen om te zeggen en dus zei hij maar eigenlijk niets. Of nee, eigenlijk zuchtte hij een beetje en rolde hij met zijn ogen en wilde hij net iets mompelen over dat ze die oudere generatie ook echt niet hadden opgevoed, toen er een vogel langs vloog en Maia in zijn armen dook. Hij glimlachte naar haar en wreef even troostend over haar arm heen, want het was echt niet zo erg, hoor. Die vogel deed haar niets. Dacht hij, hij was niet van plan lang rond te blijven hangen. "Goed idee," glimlachte hij goedkeurend naar haar en hij wilde al een weg banen door de mensenmassa op zoek naar de drankjestafel (hiervoor had je dus bedienden nodig, Zweinstein), toen Maia naar een dier wees dat hem enigszins bekend voorkwam. "Ik weet het niet zo goed, kan het niet zo snel plaatsen..." Hij fronste naar het dier. "Komt uit Amerika, geloof ik." Leek wel een beetje op een ezel, maar dan veel... wolkeriger. Voorzichtig deed Henry een stap naar voren en toen zijn vingers niet afgebeten werden begon hij enthousiast het dier te aaien. "Oh, kom eens voelen! Voelt best wel zacht!" En toen werd hij in zijn gezicht gespuugd.
×