Jump to content

Henry Paget

Zwadderich Zesdejaars
  • Content count

    113
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    1

Henry Paget last won the day on May 9 2018

Henry Paget had the most liked content!

About Henry Paget

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    MV
  • Naam
    Gianna

Profile Fields

  1. [1838/1839] The night has reached its end. We can't pretend. We must run.

    "Oh, nee," gaf Henry met een blos toe, want Maia! Dat hoorde je toch helemaal niet te bedenken? "Natuurlijk niet! Gewoon... over mijn kleding heen, weet je wel?" Jeetje, elke keer als hij dacht dat Maia het meest onschuldige meisje ter wereld was, die nog nooit een jongen had aangeraakt, kwam ze weer met dit soort opmerkingen. Hij maakte zich er wel een tikje zorgen om, hoor, hoewel ze het merendeel van de tijd zich wel gewoon leek te kunnen gedragen. Het kwam vast gewoon door de slechte invloeden in haar leven. "Oh, een eigen boog maken kan wel moeilijk zijn, ja," knikte hij, opgelucht dat ze nu weer van gespreksonderwerp wisselden. "Ik heb een keer gewoon een tak gepakt en die met touwen strakgespannen, maar hij knapte halverwege." Hij wierp een beteuterde blik naar beneden. Lastig, lastig. "Niet raar," haastte Henry zich om te zeggen, want je mocht een meisje niet zo hardop zeggen dat er van alles mis met haar was. "Gewoon... anders. Ik moet er even aan wennen." Het zwarte vond hij toch beter. Of misschien wat bruin, maar blond... Ah ja. In ieder geval fijn om zich even terug te kunnen trekken in zijn kamer. Hij waste zijn gezicht even, controleerde of zijn haar nog goed zat en pakte alvast wat dingen uit, want het was tot zijn grote frustratie een chaos in zijn koffer. Ugh, sommige bedienden konden ook niets. Hij vergat de tijd heus niet en dus vertrok hij even later naar Maia. "Ah, ja, stukken beter," glimlachte hij warm naar haar. "Het staat je gewoon goed, eigenlijk net als sneeuwwitje." En hij hield wel van sprookjes. "Fijn!" Hij kneep even tevreden in haar hand, trok een stoel voor haar naar achteren zodat ze kon zitten en duwde die netjes aan, en keerde toen naar zijn kant van de tafel. "Het ziet er goed uit, he?" Niet echt het eten dat ze bij haar kasteel hadden gekregen, maar goed genoeg. En daarbij zouden ze daar nooit terug komen. Hij ging er tenminste vanuit dat Maia dat ook niet wilde. "Wat wil je morgen eigenlijk?" vroeg hij tussen het eten door, natuurlijk keurig met een lege mond. "Wil je een beetje uitslapen en het rustig aan doen, of juist zo snel mogelijk weg om ergens anders heen te gaan?"
  2. Woensdag 24 oktober 1838 - 's avonds - de Zwadderich leerlingenkamer Kijk, Henry had het best wel zien aankomen dat Eleanora steeds meer geïnteresseerd was in jongens, zo had ze dat hem verteld bijvoorbeeld en Henry mocht dan wel een beetje een ezel zijn, zo erg was het nou ook weer niet, maar hij had toch gehoopt dat ze nooit een echt vriendje zou krijgen. Daar was hij gewoon helemaal niet klaar voor, maar meer dan dat, hij vond Ellie er ook niet klaar voor. Ellie was nou eenmaal niet echt het type dat de meest briljante beslissingen nam, vond ze zelf niet maar hij wel, lekker puh, en wie weet wat voor vreselijke jongen er wel geen misbruik van haar zou nemen??? Dus, gelukkig maar dat hij een bron van informatie had. Hoopte hij, tenminste. Ella Hawkings, één van Eleanora's klasgenoten en vrienden, Hoofdmonitor van Zwadderich en voor zover Henry had gezien, ook bevriend met dat ene rotjoch. Of tenminste, hij had het rotjoch met een tas in zijn handen achter Ella aan zien rennen, dus op zijn minst kenden ze elkaar. Vandaar dat Henry er geen probleem mee zag om haar aan te spreken, toen hij haar huiswerk zag maken in de leerlingenkamer. "Zeg, juffrouw Hawkings... Vind u het erg als ik ergens met u over praat?" Hij wierp een blik om zich heen om te zien of er iemand in de buurt was. "Het gaat over mijn zusje, Eleanora, ik hoorde dat ze een vriendje had..." Kom maar op met alle roddels. Privé!
  3. [1838/1839] Won’t you teach me the rhythm

    Ja, duh, Henry had een stapel slechte vrienden, maar maakte dat uit? Het ging erom dat ze in dezelfde kringen rondwandelden en het allemaal vreselijk saai werd als je geen vrienden had om mee te praten. Misschien kon hij beter het woord kennissen gebruiken, maar het punt was, zijn vrienden ging hij niet dumpen omdat Ellie gelijk had met dat het slechte vrienden waren. Hij had ook goede vrienden! Eh... waarschijnlijk. "Hoezo, daar heb ik niets over te zeggen?" vroeg Henry verontwaardigd. "Papa kan je niet altijd in de gaten houden op school, dus ik moet ervoor zorgen dat het goed met je gaat! En je bent er nog niet klaar voor om een vriendje te hebben, dus." Basta, einde gesprek, alleen dan dus niet. "Mijn advies is dat je bij hem uit de buurt moet blijven," gaf hij kinderachtig antwoord. "Was dat alles waar je advies over wilde?"
  4. [1838/1839] The night has reached its end. We can't pretend. We must run.

    Henry grijnsde, want ja, hij was nu inderdaad altijd keurig en modieus gekleed, maar het was ook al wel een paar jaar geleden dat hij zich voor het laatst verkleed had! "Nou, ik had natuurlijk een ridderskostuum, en verkleedkleren voor het spelen van een middeleeuwse koning... maar mijn favoriet was een grote berenvel, die ik dan omsloeg en net deed alsof ik een prehistorische jager was!" Alleen binnen, hoor, want stel je voor, buiten waren dat soort dingen koud! Ook al droeg hij het vooral over zijn pyjama. "Ik probeerde ooit mijn eigen boog te maken, maar echt heel goed ging het niet." En een gekochte boog voelde toch als te modern. Hoewel hij er wel één had, hoor. Het was gek om Maia ineens als een blondine te zien, met een minder felle blauwe oogkleur. Ze leek gelukkig niet direct op Eleanora of op Constance, of een ander zusje, maar toch voelde het een klein tikje ongemakkelijk om hun hele 'laten we doen alsof we broer en zus zijn' letterlijk op te nemen. "Pfoeh, dat is wel anders," lachte hij wel vriendelijk naar haar, want nu hij haar vader had gezien, wilde Henry haar al helemaal niet het gevoel geven dat ze niet haar magische talenten mocht gebruiken bij hem in de buurt. "Het lijkt inderdaad wel wat." Henry knikte en na wat snel overleg had hij zo een maaltijd voor hen besteld. "Komt eraan," beloofde hij Maia, terwijl hij haar naar haar kamer begeleidde. "Ik ga me even opfrissen, denk ik, dus ik zie je zo? Als je iets nodig hebt, kun je een bediende vragen, ik heb flink vooruit betaald, dus dat zou geen probleem moeten zijn." Hij probeerde even te bedenken of hij broederlijk nog een knuffel kon geven, maar besloot dat het waarschijnlijk even beter was om niet al teveel lichaamscontact te hebben in het openbaar. "Ik ben terug voor het eten er is," beloofde hij nog. Een douche hadden ze hier vast niet en tijd voor een bad zou moeten wachten tot later vanavond.
  5. [1837/1838] Eindfeest

    Nee, inderdaad, in het begin had Henry Maia niet echt een prijs gevonden. Ze was wel knap, maar ze was zo verlegen en leek puur en alleen weg te willen kruipen in een hoekje omdat er iemand naar haar keek, maar nu hij haar toch steeds beter leerde kennen, was ze wat meer ontspannen in zijn gezelschap, en dat voelde al een stuk fijner. Was ze helemaal waar hij op had gehoopt? Hm, nee, niet echt, maar hij had zich er in ieder geval bij neergelegd en besloten dat Maia zo slecht nog niet was. Ze mocht in het algemeen wel wat meer ontspannen en wat minder verlegen zijn, maar het was al een stuk beter dan ze dacht. "Dat mag," lachte Henry. De muziek was afgelopen en hoewel hij nog uren had kunnen doordansen, begeleidde hij Maia van de dansvloer af, om wat te drinken te pakken. "Maar het moet wel leuk blijven, dus zolang je maar niet gaat klagen als ik met iemand anders praat." En affaires hoorden er toch wel een beetje bij... Oh, Henry zou ze keurig bij Maia uit de buurt horen, hoor, dat hoorde gewoon zo, je vrouw hoefde nergens van te weten, maar het mocht wel. "En wat denk jij? Er zullen vast ook wel wat jongens op jou verliefd zijn!"
  6. [1838/1839] Won’t you teach me the rhythm

    Waarom was zijn zusje niet gewoon normaal en het type dat als ze te horen kreeg dat iemand snotjes at, het er gewoon bij liet! Het was natuurlijk niet waar, voor zover Henry Adam ooit had gezien dan, maar het punt bleef dat Eleanora en Adam niet samen hoorden en dat Henry er niets mee te maken wilde hebben en dat Ellie dat allemaal gewoon negeerde... omdat het kon, of zoiets. "Nee," protesteerde hij dus ook direct en hij trok streng zijn wenkbrauwen samen. "Hij hoeft je niet te kennen." Want stel je voor dat hij Eleanora wel leuk vond? Eleanora! Die nog steeds met poppen speelde! Dacht Henry, geen idee eigenlijk, maar het punt was, hij vond haar er niet klaar voor en al helemaal niet met Adam. "Ik kan er toch niet zomaar over beginnen," ging hij wanhopig verder op Eleanora's volgende verzoek. "Ze zouden me raar vinden en dan willen ze helemaal niet meer met me praten." Echt hoor, Ellie. "En ik wil helemaal niet dat je zijn vriendinnetje wordt," vervolgde hij streng en hij keek haar strak aan. Kijk nou hoe ze daar zat! Ze was nog maar een kind! "Je mag nog helemaal geen vriendjes! Tot je van Zweinstein af gaat, minstens." Mocht hij dat bepalen? Nee, maar hij deed het wel.
  7. [1837/1838] What do you mean, this is a bad idea

    Ja, ja, ze had helemaal niets gedaan, Henry geloofde haar echt. Wat dacht ze nou, dat hij Blanche, één van zijn beste vrienden, zou verdenken van dat ze zomaar iemand in de modderpoel gooide? Dat deed Blanche niet, ze was altijd keurig gemanierd! "Ja, ik geloof je echt," snoof hij. "Je ziet er ook helemaal niet verdacht uit." Zie je wel, arme mensen hadden het altijd uit op de rijke mensen </3 Zijn leven was zo zwaar! "Wat zou de wereld zonder jou moeten," grinnikte hij tegen Blanche. "Zonder jou is het net anarchie!" En dat kon niet, hoor, iedereen moest zich keurig houden aan de regels en netjes hun excuses aanbieden, Emmanuelle. De klassenoudstebadkamer! "Ah, als je niet onder de modder zat, zou ik uit dankbaarheid je hand kussen!" Haha, alsof hij haar hand had gekust. Nou ja, wel in het openbaar. "Nu moet je het maar doen met een dankbare buiging." En hij maakte een hele mooie, hoor. Alleen jammer van al dat modder, dan was het effect toch een beetje verloren. "Wat zou ik zonder je moeten?"
  8. [1838/1839] Won’t you teach me the rhythm

    Nou, jongens waren stom, dat was nog een pak van zijn hart, maar dat Adam, van alle mannen ter wereld, niet stom was en haar leuk moest vinden, dat was echt een nachtmerrie. Subtiel kneep Henry zichzelf, maar het deed zeer en iedereen zei altijd dat je dat moest doen om erachter te komen of het een droom was of niet, maar hij had zich nog nooit herinnerd dat hij zichzelf ooit had geknepen en het geen zeer deed, dus of het echt werkte, geen idee! Kwam hij vanzelf achter. "Adam vindt je vast wel aardig," probeerde hij een tikje wanhopig, "Maar hij weet vast niet eens dat je bestaat." Ja, dit was het domste antwoord dat hij kon geven. Also, ik heb mezelf geknepen om uit te zoeken of jezelf knijpen echt zeer doet en ja. Waarom ben ik zo dom? "Nou, ik weet niet of nieuwe sokken echt helpt... op een gegeven moment moet hij die uittrekken..." Hij wilde NIET nadenken over of Adam zijn sokken aan zou houden als hij met zijn zusje naar bed ging, dank je wel, maar als het als argument werkte... "Jongens praten niet over dat soort dingen," klaagde hij. "We praten alleen over zwerkbal en paarden en zo!" Dat meisjes nou alles met elkaar deelden op haast obsessieve wijze... "Maar hij is heel vies, hoor, hij eet ook altijd zijn eigen snotjes op."
  9. [1837/1838] What do you mean, this is a bad idea

    Hahahaha, het was eigenlijk wel grappig om de altijd keurige Blanche, perfect gekleed, zo onder de modder te zien zitten. Grappiger dan het was dat hij onder de modder zat, vanzelfsprekend, want het zat in zijn haar, Blanche, zijn haar!!! In ieder geval, hij moest wel behoorlijk grinniken. "Ik zie het, ja," antwoordde hij sarcastisch, maar hij negeerde de neiging om wat meer modder naar haar te spartelen, lief he? Oh, oh ja, hij dacht al dat hij een tweede stem had gehoord, iemand die blijkbaar ook slachtoffer was geworden van de modder, maar nog veel erger, volgens Blanche had zij hem in de modder geduwd! "Oooh," zei hij verontwaardigd en hij wierp haar een boze blik toe. "Een excuses zou fijn zijn, alvast bedankt." Hij rolde zijn ogen richting Blanche, want echt, buiten hen twee om en wat selecte vrienden was iedereen op Zweinstein zo barbaars. "Oké, oké, ik ga opstaan." Hij kroop (beschamend) naar de rand van de modderpoel terug en gebaarde dat iedereen uit zijn buurt moest blijven. En langzaam klauterde hij overeind. "Kom maar," zei hij vriendelijk tegen Blanche en hij stak zijn hand naar haar uit. "Maar laat me niet vallen!" Hij moest straks echt eens een douche nemen... Zin om te delen, Blanche?
  10. [1838/1839] The night has reached its end. We can't pretend. We must run.

    "Niet?" vroeg Henry lachend. "Ik was vroeger dol op verkleden. Er liggen thuis nog allerlei verkleedspullen van me." Van ridder tot piraat tot koning tot zelfs een drakenpak die een tante hem ooit had gegeven, inclusief echte vlammen, Henry had het allemaal gehad. Zijn ouders hadden er problemen mee gehad om hem normale kleding aan te krijgen, maar gelukkig vond iedereen het nog schattig. Toch was hij er op een gegeven moment uitgegroeid, maar nu lag alle kleding er om door anderen gebruikt te worden en misschien ooit, over minstens vijf jaar, voor zijn eigen kinderen. "Zoals Rapunzel," zei hij waarderend, terwijl hij een blik wierp op haar haren. Nu was hij wel benieuwd hoe dat eruit zou zien, eigenlijk, zolang haar... Hoi Kelly, Maia en Henry gaan later zeker een keer 'prinses opgesloten in de toren' spelen. "Hmm," zei Henry, in gedachten verzonken. Hij wist niet zo heel veel van Luxemburg af, eerlijk gezegd, maar ze konden altijd naar Luxemburg-stad en vanaf daar verder gaan. Was het saai, dan waren Brussel, Parijs, Amsterdam en Keulen niet zo ver weg. En als ze eenmaal in Luxemburg-stad waren, hadden ze ook meer magische mogelijkheden. Oh, hij vond het niet erg om als dreuzels te leven, hoor, maar het was gewoon veel... spannender! "We vinden wel wat," glimlachte hij naar Maia. "We zullen ons zeker niet vervelen!" Wie kon zich ooit vervelen bij Henry in de buurt? De dichtstbijzijnde herberg die geschikt was voor mensen van hun stand was gelukkig niet ver weg en dus duurde het niet al te lang voordat ze een erf opreden. De bagage werd snel uitgepakt, terwijl Henry twee kamers regelden, één voor hem en één voor Maia, naast elkaar. "Ik heb verteld dat we broer en zus zijn," gaf hij toe, nadat hij terug kwam naar de koets met de sleutels, om Maia naar binnen te begeleiden. "Ongehuwde stellen kunnen nou eenmaal niet echt samen reizen en anders had ik moeten zeggen dat we al getrouwd zijn, maar dan hadden we één kamer moeten hebben..." En dat ging hem weer te ver. Ze waren nog niet getrouwd! Eén kamer delen was echt teveel intimiteit. "Heb je genoeg gegeten? Anders moeten we even wat eten bestellen."
  11. [1837/1838] Eindfeest

    "Nee, geen prijzen," lachte Henry vrolijk. "Het bal is geen wedstrijd. Nou ja, wel op een bepaalde manier, omdat je toch de aandacht wilt krijgen van het meisje dat het beste bij je past, en meisjes natuurlijk de aandacht willen krijgen van de jongens die het beste bij hen passen, maar dat is het zo'n beetje wel." Er waren geen regels, geen scheidsrechters, geen opdrachten waar je aan moest voldoen, of op welke andere manier je ook een prijs zou kunnen winnen op het debutantenbal. "Jij bent mijn prijs," voegde hij met een grijns toe. Natuurlijk wist Henry dat hij de knapste jongen op Zweinstein was, maar hey, het voelde wel goed dat ook daadwerkelijk te horen. Hij glimlachte warm naar haar. En waag het niet om vanavond nog wat beters te verzinnen, Maia! "Oh, geen idee, eigenlijk," zei hij, terwijl hij zijn wenkbrauwen nadenkend omhoog trok. "Nou ja, ik heb heus wel eens meisjes om me zien giechelen en op feestjes krijg ik wel eens aandacht, maar echt verliefd..." Nee, dat dacht hij niet. "Ben je jaloers?" vroeg hij, toch wel een tikje arrogant.
  12. [1837/1838] What do you mean, this is a bad idea

    Hij was helemaal geen scheldvis op het droge, hij was een man! In een modderpoel! Daar hoorden mannen niet, al helemaal niet mannen van zijn stand, en als iedereen nou gewoon even snel mee kon werken, zodat hij overeind stond en dan een douche kon nemen, zou hij het heel erg waarderen! En niet als Blanche de rest van de hulp uit zijn buurt duwde. "Ik werk mee!" protesteerde hij, terwijl hij zich door haar probeerde omhoog te laten trekken, maar op het allerlaatste moment schoot zijn voet uit en oeps, hij dacht er niet op tijd aan om Blanche los te laten, dus voor hij het wist, viel hij weer achterover in de modder... En had hij Blanche meegetrokken. "Kijk nou wat je hebt gedaan," klaagde hij.
  13. [1838/1839] Won’t you teach me the rhythm

    Ja, elders in de trein was een feestje aan de gang, een feestje waar Henry ook voor was uitgenodigd en waar hij graag naar toe was gegaan, maar als je zusje ineens binnenstormde, kon je haar heus wel afwimpelen, maar niet als ze begon over dat ze wilde weten wat jongens leuk vonden. Sinds wanneer was zijn kleine zusje, zijn baby zusje, het zusje dat nog maar net had geleerd om te lopen, te rennen, met beide handen te eten zonder zichzelf om te smeren, nog maar net kon praten, DAT zusje, benieuwd naar wat jongens leuk vonden?! "Welke jongens?" vroeg hij streng, en toen: "Au, niet porren!" Maar ze had een naam genoemd: Adam. To do: - Adam bedreigen nooit meer in de buurt van Eleanora te komen. "Waarom moet je weten wat jongens leuk vonden?" vroeg hij, een domme vraag want hij wist best wat Eleanora vond, terwijl hij zijn groene jas rechttrok waar dankzij Ellie, oh nee, nu een kreukel in zat, oh neeee. "Jij vindt jongens nog stom, toch?" Alsjeblieft, God, laat niet het tijdperk aanslaan dat Eleanora daadwerkelijk interesse had in jongens! Dat mocht niet, daar was ze nog veel te jong voor! Ook al bedacht hij zich dat ze over een week vijftien zou worden en tijdens kerst naar het debutantenbal ging en neeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee. "Geen idee of Adam iemand heeft of niet, maar met hem wil je echt niet uit, zijn sokken stinken naar kaas." Hoeveel excuses kon hij bedenken? Hij had er toch één per elke mannelijke leerling op Zweinstein nodig... En alles daarbuiten. Neeeeeeeeeeeeee hij was hier zo nog niet klaar voor.
  14. [1837/1838] Eindfeest

    Hm ja, iemand die de hele avond in een hoekje stond, was inderdaad niet Henry's eerste, derde, of tiende keuze geweest, maar zo onderhand kende Henry Maia wel. "Natuurlijk wel," zei hij dus ook zelfverzekerd, hoewel het gewoon een leugen was, maar ach, soms mocht je best wel eens ergens over liegen. "Je was het mooiste meisje geweest, dus ik had je heus wel ten dans gevraagd." Nou ja, wie weet wel, misschien na wat porren van een familielid, zijn vader of zoiets, maar ach, het was maar een fantasie, die hoefde niet realistisch te zijn, toch? "En dan was de rest van de zaal jaloers op ons geweest, het mooiste meisje met de knapste jongen. Probeer daar maar eens van te winnen!" Want het debutantenbal was natuurlijk ook een wedstrijd. "Maar gelukkig zullen er nog veel feesten zijn waarop we het mooiste stel zijn," ging Henry gretig verder. "Zoals eh... nu!" Hij lachte even en draaide Maia rond in zijn armen. "Of denk je soms dat er een knappere jongen rondloopt?" vroeg hij plagend. Want geen denken aan, toch? Toch, Maia?!
  15. [1838/1839] The night has reached its end. We can't pretend. We must run.

    Ja, met een paar zoete woordjes links en rechts zou Henry het zo kunnen bouwen dat zijn familie er inderdaad niet moeilijk over zou doen dat Henry en Maia de rest van de vakanties in Engeland zouden doorbrengen. Tijdens het huwelijk zou het wel lastig worden, om een excuus te vinden dat Maia's ouders niet zouden komen, maar daar kon hij vast ook wel een excuus voor verzinnen. Het enige wat hij dan nog moest doen was de communicatie tussen zijn vader en die van Maia kapen, maar met een spreuk hier en daar was dat ook wel te regelen. Zijn vader bleef nou eenmaal een dreuzel en Henry voelde zich ergens wel schuldig dat hij daar zo'n misbruik van nam, hij wilde nooit meer terug naar Luxemburg en... hij wilde niet dat Maia terug zou worden gestuurd. "Ik regel het wel," beloofde hij Maia, want natuurlijk regelde hij het wel, want daar was hij de man voor. Eh, ja, het klonk inderdaad alsof ze samen aan het weglopen waren, he? Hij grinnikte even. "Toen ik zes was, ben ik eens weggelopen van huis," vertelde hij haar. "Ik had het plan opgevat om me bij een piratenbende aan te sluiten en de grootste schatkist te vinden die er was. Maar uiteindelijk kreeg ik zo'n genoeg van wandelen dat ik de stal in ben gekropen en op een hooibaal in slaap ben gevallen. Ik kreeg een enorme preek toen ze me eindelijk vonden." Maar die preek was hij niet van plan om dit keer te krijgen. Als ze gewoon in staat waren om de rest van de zomer van huis weg te blijven en op het juiste moment weer te verschijnen... Overigens wilde hij wel graag haar held zijn, hoor, dus hij trok Maia nog wat dichter naar hem toe. "Heb je nog iets wat je graag in Luxemburg wilt doen, maar nooit aan toe bent gekomen?" vroeg hij zacht. "We zullen onze dagen nu toch moeten gaan vullen." Zonder al die stomme dingen die haar ouders wilden doen.
×