Jump to content

Damian Leigh

Ravenklauw Derdejaars
  • Content count

    19
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    1

Damian Leigh last won the day on May 24

Damian Leigh had the most liked content!

About Damian Leigh

Recent Profile Visitors

175 profile views
  1. [1837/1838] Openingsfeest: watch the queen conquer

    New Year, New Me. Dat zou je kunnen zeggen dat het thema voor het openingsfeest was voor Damian. Tijdens de zomer had hij meerdere dingen meegemaakt en hij had besloten zijn verlegenheid nu achter zich te laten. Zijn haren had hij wild nu, hij droeg kleding waarin je zijn lichaam beter zag en hij dacht meer te durven. Nu moest hij de zaal in. Hij hoopte dat hij een van zijn vrienden zou zien, Ayden uit Huffelpuf of Maia uit Ravenklauw. Met Ayden had hij vorig schooljaar vaak samengezeten en ook tijdens de zomer hadden ze elkaar vaak geschreven en ook af en toe afgesproken, maar het toppunt was het drama op de wegisweg. Maar goed, Damian stond voor de grote zaal en liep naar binnen, hij ging zitten bij de Raven en keek uit op de Dassen, hij zocht naar Ayden en Maia in de drukte. De nieuwe eerstejaars waren niet heel boeiend dacht Damian en hij was meer aan het zoeken naar bekenden dan naar de eerstejaars kijken. Natuurlijk kwamen er ook eerstejaars bij Ravenklauw bij en die begroette hij zoals het hoorde: met applaus en gejuich.
  2. [1836/1837] Een verrassende ontmoeting

    Merlijn was een onderwerp inderdaa waar Damian over kon doorpraten. Hij bleef het prachtig vinden, maar het complimentje vond hij wel leuk. "D..dankjewel". Damian schoof een beetje heen en weer op zijn stoel, docent.. zou dat wat voor hem zijn? hij kon alleen maar praten met mensen die hij goed kende, de rest vond hij nog te eng. Maar hij hiel ervan om over Merlijn en de rest van de geschiedenis te vertellen en te lezen. Zoals het verhaal van 'the Lady of the Lake' en de heksen van de mist bij Avalon. Toen kwam opeens de vraag over het blozen. Damian had twee opties. Of eerlijk zin over de reden of de vraag negeren. "Nou.. ehm... weetjewel...nee... ehm...ja.. leuk..jij...aardig" Succes Ayden met dat ontcijferen. Maar Ayden was al achter zijn boek verstopt dus Damian deed iets wat niets voor hem was. Damian zat aan de tafel en keek naar Ayden en hoe hij zich verschool achter het boek. Damian vond dit gek (niet dat hij zelf ook niet zo kon doen, maar goed). Hij stond op en liep naar Ayden, hij ging gebukt naast hem staan en keek mee in het boek. “Dit kan je denk ik wel, m..maar dan moet je wel rechtop gaan zitten.” Zonder te wachten op reactie bladerde Damian in het boek van Ayden en kwam uit bij de pagina waarin je een veer in een roos kon veranderen. #TotaalGeenHintHoor. “Deze is leuk Ay!” (Bij deze de bijnaam voor Ayden, als ik dit niet al eerder besloten had)
  3. [1836/1837] Een verrassende ontmoeting

    Bij de opmerking van Ayden dat hij zelfs vergeet waar hij zijn toverstaf gelaten heeft moet Damian lachen, het is niet uitlachen, maar hij vond het erg grappig. Hij merkte dat hij in het bijzijn van Ayden minder moeite had met praten en ook wat losser werd. Hij wende immers aan de aanwezigheid van Ayden. Maar toen vroeg Ayden of hij het zeker wist dat hij erbij kon zitten. "Ja... ik..ben..zeker.." Damian deed moeite om die zin zonder stotters uit te spreken zodat zijn mening duidelijk over kwam. Zoals de heer die Ayden was, vond Damian, werd Damian omhoog geholpen. Goede zet Ayden, vragen over Merlijn, ookal was het niet perse gericht maar gewoon denken. Nu kan je een woordenwaterval verwachten, zonder stotters. #obsessie "Nou, Merlijn.. Het gaat ver terug....." Hij begon een heel verhaal en eindigde met een paar kleine feitjes: "Merlijn de tovenaar stond altijd in hoog aanzien bij de Britse koningen. Hij was niet alleen hun raadgever en ziener, maar loste zo nu en dan ook lastige klussen voor hen op zoals bijvoorbeeld het verslaan van draken. Er wordt vermelding gemaakt dat hij het bouwwerk dat door de dreuzels Stonehenge genoemd wordt ook door hem is gebouwd. Daarnaast zou in Tintagel een grot zijn waar hij gewoond zou hebben." Wat wilde Damian graag gaan reizen om al deze plekken te bezoeken en te onderzoeken of de verhalen ook een zekere waarheid hadden. Tijdens zijn verhaal had hij Ayden meegenomen naar zijn tafel en hij plofte neer op een stoel en keek naar Ayden. Hij kon er niets aan doen, maar hij moest weer blozen, hij vroeg zich af of Ayden niet geschrokken was van zijn woordenwaterval.
  4. Afwezigheidstopic

    Hello! Ik vlieg donderdag naar New York voor een paar dagen dus ben vanaf dinsdag ergens weer terug om te posten! groetjes!
  5. [1837/1838][15+] To break your heart and tear you apart

    Net zoals vele andere mensen ging Damian in de zomer graag naar de Wegisweg. De eerste stop was de kledingwinkel waar hij zijn nieuwe outfit wilde scoren. Na afgelopen schooljaar en het ontmoeten van nieuwe mensen en het sluiten van nieuwe vriendschappen was hij wat zelfverzekerder geworden, al zal hij in noodsituaties altijd wel een 'damsel in distress' blijven. Maar terug naar zijn shoppen. Hij begon bij Hollow's Magische Warenhuis, hier wilde hij wat stoerdere kleding halen, wat hem uiteindelijk ook wel lukte. Daarna liep hij rustig door naar de snoepwinkel om een zak smekkies en een aantal lollies te halen. Niet veel mensen wisten dit, maar Damian was ook wel een zoetekauw. Na zijn bezoekje aan de snoepwinkel ging Damian door en kwam uit bij de bezemwinkel. Damian keek naar binnen. Vliegen was nog steeds niet zijn ding, maar hij vond het al minder erg dan een jaar terug. Natuurlijk kwam dit door de hulp van Ayden. Hij besloot om toch maar binnen in de winkel te gaan kijken, maar op het moment dat hij de deur open deed hoorde hij opeens een brul en zag hij een draak naar beneden komen. Zo snel als hij kon schoot hij de winkel in en hoopte hij dat hij veilig zat voor de vuurregen die ontstond. Wie nog meer in de winkel waren had hij nog niet gezien, maar hij had ook geen tijd om dit te zien aangezien de deur van de winkel werd gebarricadeerd door vallend puin.
  6. [1836/1837] Zonnige winterdag

    Damian was blij dat Maia hem hielp en antwoord gaf over het huiswerk maken. Dat Ayden niet goed was in toverdranken en verweer tegen de zwarte kunsten had hij niet verwacht, maar in zijn ogen konden de oudere jaars alles beter dan hijzelf. (ookal was hij een raaf). Toen Ayden begon over het samen op de bezem vliegen vond Damian dat wel erg spannend en wist hij niet wat hij moest antwoorden. Maia werd er ook bij betrokken om op zijn spullen te letten, maar dat wilde hij niet. Hij wilde haar echter niet tot last zijn. Ze was zo aardig tegen hem en kwam uit haarzelf even een praatje maken. Dat deden niet veel mensen daar. "M..m..maia, d..dankje m..m..maar het h..h..hoeft niet. E..erg lief wel." ZO dat was er uit. Nu nog op Ayden reageren. "A..ay" Zijn wangen werden weer rood van schaamte om het stotteren. "L..lijkt me s..spannend, m..m..mijn s..spullen l..laat ik w..wel li..liggen. Het is t..toch rust.tig" Verlegen deed Damian een stap richting Ayden, keerde zich om en pakte snel zijn spullen om ze in een hoekje neer te leggen.
  7. [1836/1837] Een verrassende ontmoeting

    Damian was blij dat Ayden terug lachte naar hem en bleef met een glimlach zitten. Het antwoord vond Damian ook leuk, het boek kende hij wel en had hij ook wel doorgelezen. Niet dat hij er verder iets mee kon, het was nog te veel van het goede natuurlijk. "Als je een harp wil maken moet je kijken op pagina 2304." Want Natuurlijk wist Damian waar alles stond in het boek en is het boek erg dik (?). Maar toen pakte Ayden zijn boek en kwamen de rode wangen weer naar boven, zeker om de titel die Ayden bedacht. "Ik b..b..bloos niet!" stotterde hij uit en zocht een manier om zichzelf te redden, maar zijn gezicht werd roder en roder. En toen Ayden begon over dat het goed stond had hij het gevoel dat hij nog roder was dan een tomaat. "Ehm..i..ik heb dit b..b..boek over Merlijn. H..h..het gaat over de mysteriën v..van de orde v..van Merlijn.." hij bleef even stil, hoe kon hij het uitleggen, hij was helemaal geobsedeerd door Merlijn en alles wat erbij hoorde. DIt was natuurlijk niet voor school, maar voor hemzelf. Hij moest nu snel zichzelf herpakken, anders zou dit gesprek dood vallen en was hij weer alleen. "Ehm.. bij mijn tafel heb ik nog een b..boek." Hij keek rond, om moed te verzamelen. "Wil je ehm.. erbij.. eh komen zitten, het is daar eh achterin de b..biblio..theek?"
  8. Ja, ik maak weer een nieuw karakter

    Heyhey, ik wil ook wel meedoen, De enige die ik nu heb waarmee het kan is denk ik verloren familie van sean of familie van Damian of Charlie, maar ik wil ook best een nieuw personage aanmaken.
  9. [1836/1837] Een verrassende ontmoeting

    Nadat Damian zich losgelaten had duurde het voor zijn gevoel lang voor hij de grond raakte. In de tussentijd hoorde hij wel een plof van een ander boek dat viel en hij hoopte maar dat hij niets op zijn hoofd kreeg. Voordat Damian de hrond raakte voelde hij opeens twee armen om hem heen slaan. Hierna voelde hij dat hij achteruit viel, maar hij kwam zacht terecht. Dit was dus op Ayden. Achter zich hoorde hij gezucht van Ayden en hij had het wel te doen met hem. Maar de strakke greep vond hij niet zo heel erg, hij vond het wel fijn ergens. Zoals verwacht bij Ayden werd hij weer helemaal rood. En tijdens dat Ayden sorry zei werd Damian losgelaten. Graag had hij nog even zo gelegen. Nu was het een keer Ayden die hakkelde en moeite had met praten, wat Damian een kleine glimlach op het gezicht toverde. Om de situatie voor Ayden minder ongemakkelijk te maken, dacht Damian, rolde hij van Ayden af en ging in kleermakerszit naast hem zitten. Zijn boek die hij eerder had laten vallen lag naast hem dus die kon hij niet vergeten. “G..geeft niet A..Ayden.” Zo begon Damian maar, “dankjewel v..voor het opvangen.” Het praten ging minder moeizaam merkte Damian op, wat niet gek is als je kijkt maar het feit dat ze elkaar steeds vaker tegenkwamen. Beginnend bij het zwerkbalveld op een zonnige winterdag. Om toch een ander onderwerp aan te snijden, naast het feit dat Damian nog steeds bloosde en hij Ayden wel leuk vond; “Welk boek h..heb jij?” #nerdOverload
  10. [1836/1837] Let's get lost

    Damian zat niet heel lang vast voordat hij mensen dichterbij hoorde komen. Toen hij rond keek na zijn uitschreeuw zag hij Maia en nog een paar mensen die hij niet kende. Even later kwam Ayden in beeld en deze kwam bij hem om te vragen hoe vast hij zat. "Ik..ehm..." Hij werd rood "M..mijn.. schoen.." Hij hoopte zo dat Ayden en de door hem genoemde Lord hem los konden krijgen. Hij was bang om in deze kou vast te blijven zitten. Niet dat hij veel last had van kou, maar van zo in het ijs te liggen kreeg hij het dus wel. ZOnder het te willen rilde hij even. "A.a..ayden, k..k..kan..eh..jij.. ehm.. hel..helpen? Damian keek omhoog, zijn wangen rood van de kou of toch niet? en deed zijn mooiste puppy-eyes.
  11. [1836/1837] Een verrassende ontmoeting

    Het gehele klim proces ging goed, hij had dit eerder gedaan. Onder het mom van: je moet iets als je alleen door de bibliotheken struint en een boek van de hoogte plank wilt. Toen hij de derde plan bereik had en het boek kon pakken hoorde hij achter zich een stem en niet zomaar eentje. Het was die aardige huffelpuffer van het zwerkbalstadion. Als Damian terug dacht aan dat moment werden zijn wangen weer rood. Hij schaamde zich wel een beetje dat hij zo enorm onhandig was geweest, met alles laten vallen en stotteren. Nu moest hij weer tegen Ayden praten en dat vond hij wel weer eng. Wat als Ayden hem stom vond omdat hij zo stotterde? En toen vroeg Ayden of hij erbij kon. "Eh..j..j..ja.., Ik..ehm.. raak nu h..het b..b...b..boek aan. M..moet..eh..hem alleen.. eh.. n..nog p..p..pakken." Je zou zeggen zo gezegd zo gedaan, maar door deze afleiding ging het dus niet allemaal volgens plan en het is natuurlijk al te verwachten... Damian pakte het boek, trok hieraan en toen viel. .. .. Het boek, met een harde plof viel het dikke rode boek op de grond en Damian keek schuldig naar beneden en naar Ayden daarna. "oeps..." en hij moest verlegen wat lachen. Nu het boek beneden was, moest Damian nog naar beneden klimmen. VOor elk ander zou dit zonder gevaren zijn, maar de onhandigheid van Damian kennende zou er wel iets mis gaan. Vanaf de derde plank zocht hij een plek voor zijn voet op de tweede plank. De plek waar zijn andere voet net stond kon hij gemakkelijk vinden alleen was hij vergeten ook zijn handen lager te plaatsen. Dus hing Damian aan de een na hoogste plank. Er was nog maar één optie. Loslaten. #LetItGo #LetItGo #CantHoldItBackAnymore En dit is wat Damian deed. Hij liet los.
  12. Het was middag en Damian had nu eindelijk tijd om naar de bibliotheek te gaan. De zon scheen en het werd buiten almwat warmer, maar Damian had geen zin om in de zon huiswerk te maken en liep rustig de bibliotheek dus in. Huiswerk had hij voor geschiedenis en hij wilde zich meer inlezen in waarzeggen. De proefles was hem wel bevallen en hij wilde meer proberen en leren. In de bibliotheek like Damian langs de eerste drie stellingen met boeken, sloeg toen links, pakte een boek uit de tweede kast aan de linker kant, derde rij van onder en liep rustig verder. Eerste opening naar rechts, tweede naar links en rechtdoor tot het einde. Hier kwam hij bij een tafel in het rustigste plekje van de bibliotheek (vindt ik). Eerste boek had hij nu, dus voor geschiedenis kon hij wel starten, maar hij wilde toch nog even verder neuzen in de boeken. Het boek legde hij neer, tezamen met zijn papieren en schrijfwaren. Weer terug liep hij naar de rij waar hij zijn boek voor geschiedenis vandaan had en keek verder bij deze boeken, maar hij zag hier niets wat zijn interesse wekte. Een kast verder zag hij op de bovenste plank een dik rood boek staan. Deze trok op een manier zijn aandacht en hij probeerde het boek te pakken, maar zoals verwacht was hij te klein. Om zich heen kijkend naar iets om op te staan bedacht hij een manier om het boek te pakken, aan magie had hij niet gedacht. Hij was nou eenmaal meer theoretisch dan praktisch. Om het boek toch maar te kunnen pakken klom hij voorzichtig omhoog via de onderste plank van de boekenkast en zag nu de titel van het boek: "mysteriën van de orde der Merlijn" (random titel?). Hij hoopte dat dit boek feiten had en niet alleen een geromantiseerd verhaal over die tovenaar. Een hand op de bovenste plank zijn voeten op de 1e en 2e plank rijkste hij naar het boek, kon het aanraken maar net niet goed pakken. Nog een plank klom hij omhoog. Ooc: privé
  13. [1836/1837] Zonnige winterdag

    Zodra Ayden zijn naam zei keek Damian op en in zijn ogen, "A..aangenaam" Van dat ene woordje was ook niets gelogen, hij vond het fijn dat de ouderejaars hem niet wegduwde en gewoon normaal tegen hem deed. Hierdoor ging het praten met horten en stoten ook wat beter. Misschien dat hij nog een keer zonder stotteren kon praten, maar wanneer dat zou zijn wist hij nog niet. Hij keek naar de ogen van de jongen, deze waren mooi blauw. Blauw was overigens de lievelingskleur van Damian, daarna gleden zijn ogen over de rest van het gezicht van de jongen, daarna keek hij naar de krullerige donker blonde haren waar de wind zichbaar doorheen had gewaaid (?). Toen kwam de jongen opeens dichterbij en vroeg of hij wilde vliegen. "uh.. w..wat?" Hij en vliegen... dat was niet echt iets voor hem, maar het afslaan stond ook weer gek. Damian was meer van de theoretische binnen dingen en niet zo van de actieve buiten dingen. Het liefste zou hij verschijnselen al leren en nooit een bezem hoeven gebruiken. "V..v..vliegen? M..ma..maar.. ehm.. dat eh.. k..k..kan ik.. eh.. niet..ehm... e..echt." Hij leek opeens veel meer moeite te hebben met praten. Terwijl hij zo stond te prevelen liet hij ook nog eens zijn boek en papieren vallen, onhandig als altijd. Snel ging Damian op zijn knieeën zitten en raapte snel zijn spullen op, in de hoop dat hij niet enorm voor schut stond.
  14. Zitten blijven en andere Zweinstein-dingen

    Damian en Charlie gaan over!
  15. [1836/1837] Zonnige winterdag

    Het gesprek met Maia vond Damian wel fijn, alsof ze elkaar op een bepaald niveau begrepen. Toen de huffelpufse jongen erbij kwam had Damian toch minder vertrouwen in zichzelf, hij vind het al heel fijn dat de jongen moeite deed om hem iets uit te leggen, al was het maar kort. Na de korte uitleg had Damian wel nog een vraag: “welke ..eh..hindernissen zijn....e..er? Ik ..uh.. heb nog ..ehm...nooit een wedstrijd gezien...” terwijl hij dit zij bloosde hij weer en krabde hij achter zijn oor en haalde hij zijn hand door zijn haar heen. “Uit..uit..leg kan wel later..eh..ik ben ..eh.. D..D..Damian” Hij stelde zich maar voor in de hoop dat de ander ook zijn naam zou zeggen en omdat Maia dit ook gedaan had en hij naar haar opkeek. ”Ss.ss...sorry voor het.. eh.. storen?” Damian keek hierbij naar zijn voeten.
×