Jump to content

Paige Everett

Vrijzinnige Tovenaarspartij
  • Content count

    97
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    1

Paige Everett last won the day on July 26

Paige Everett had the most liked content!

About Paige Everett

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Gianna

Profile Fields

  1. Terwijl Sam de kamer uitstapte probeerde Paige zichzelf te dwingen rustig aan te doen. Af en toe even in en uit te ademen, aan alles te denken wat niet haar dochter was. Ze moest kalmeren, Delphine zou vast zo weer terug zijn en dan zou ze zich een beetje stom voelen over hoe hysterisch ze was. Maar in plaats van Sam met haar dochter in de armen, kwam Sam en een zuster binnen, die erg bezorgd keken. "Wat is er?" vroeg Paige, terwijl ze zich met moeite omhoog duwde in haar bed. "Waar is Delphine?" "Geen zorgen, geen zorgen," mompelde de zuster afgeleid, terwijl ze naar het bedje liep en daarna op de status keek. "Ehm... is er iemand binnen gekomen?" Paige wierp verbaasd, maar ook steeds bezorgder, een blik op Samuel. "Niet dat ik weet, hoezo?" "Ehm..." De zuster wierp nog een wanhopige blik rond. "Ik denk dat ik even wat mensen moet gaan vragen..." En toen spoedde ze zich de kamer uit. "Sam..." zei Paige, met een brekende stem, terwijl ze haar hand naar hem uitstak. "Waar is Delphine?"
  2. Hoeveel ze ook van Samuel hield, zijn aanblik was lang niet genoeg om haar doen te vergeten dat Delphine bestond en dat Delphine op dit moment niet bij haar was. Om de zoveel keer kon ze het niet laten om een blik te werpen naar de deur, alsof de zuster daardoor direct terug zou komen, maar tot nu toe geen geluk. Verdorie, duurde het verschonen van een luier echt zo lang? "Ja, echt, he?" glunderde Paige. "Ze is zo mooi!" Wat had ze graag gezegd dat ze de trekken van Samuel in Delphine terug kon zien, maar dat was natuurlijk onmogelijk... Delphine zou altijd een beetje van Aaron zijn, hoe vreselijk Paige dat ook vond. Ze zuchtte en leunde terug in de kussens. "Duurt het echt zo lang om een luier te verschonen?" vroeg ze, met een ietwat flauwe glimlach. Ze wreef met haar hand over de dekentjes, maar realiseerde zich langzaam dat die... kouder voelden dan ze had verwacht. Als Delphine net was weggehaald, tenminste... "Sam, kun je de zusters vragen waar ze blijft?" Paige zou het zelf doen, maar op dit moment voelde ze zich echt niet in staat om uit bed te stappen. Ze glimlachte dus maar verontschuldigend naar haar man, dat hij het met panische net-bevallen Paige moest doen.
  3. Kijk, dit was dan weer het gebrek aan dat Paige nooit was opgegroeid met een moeder... dit soort kleine dingen, allerlei kleine verhaaltjes over het een en ander, had ze nooit te horen gekregen. Dat waren van die dingen die vrouwen elkaar vertelden en niemand, behalve Eva nu, was er geweest om dat haar te vertellen. Maar Paige negeerde die steek, ja, ze stond er alleen voor, maar dat kwam allemaal wel goed. En daarbij was ze niet helemaal alleen, want Eva was er! "Oh, echt?" vroeg ze, met grote ogen. "Oh jee, misschien heb ik het dan wel fout, want ik eet me dood aan fruit en snoep de laatste tijd..." Ze glimlachte en legde even een hand op haar buik. Wat het ook werd, het was sowieso geliefd, haar baby, dus het maakte eigenlijk ook allemaal niet uit. "Als ik nu heel snel overschakel naar zoutjes, krijg ik dan een jongen?" lachte ze, want zo werkte het natuurlijk niet. Ze glimlachte warm naar Eva en kneep terug. "Dank je wel, dat is altijd fijn om te horen." Zie, ze was niet alleen op de wereld, ze had hele goede vrienden. Ze had Evangeline, en Samuel, en Isla en een aantal andere vrienden en dan kwam het allemaal wel goed. Ja, ze had geen ouders... maar dat moest ze maar negeren. Haar kind had een moeder en daar draaide het om. "Je hebt gelijk," zuchtte Paige. Ze koos wel een extra dekentje uit, hoor, in een mooie perzikkleur, maar de rest legde ze terug. "Hoewel je vast nooit genoeg dekentjes kunt hebben." Ze lachte even, maar keek toen op de lijst. "Zullen we maar kijken voor kleertjes? Wel lastig hoor, om wat te kopen voordat je het geslacht weet..." En ze had niet genoeg geld om het er maar op te kunnen gokken. Nou, dan moest ze maar een beetje neutrale dingen kopen. "Oh kijk nou, die sokjes!" Zo klein!
  4. Paige wist niet waarvan ze uiteindelijk wakker was geworden, waarschijnlijk van Samuel die de deur open deed, maar haar blik viel als eerste op het lege bedje. Voor een seconde was ze in pure paniek, haar dochter, waar was Delphine?! Maar toen realiseerde ze zich dat er natuurlijk een zuster was geweest die Delphine had meegenomen om haar in bad te doen, of haar luier te verschonen, of wat dan ook. Dus Paige ademde even diep in en uit en draaide zich toen naar Samuel toe. "Hey," glimlachte ze tegen haar man. "Ik dacht dat ik niet zou slapen..." Ze gaapte even en duwde zichzelf toen ietwat omhoog in een zittende positie. Hoe lang zou het duren voordat de zuster weer terug kwam? "Heb je zelf wat geslapen?" Ze volgde zijn blik naar het lege bedje en zuchtte even, terwijl ze een hand uitreikte naar de dekens. "Ik denk dat een zuster haar heeft, komt zo wel weer terug." Ze glimlachte warm, ondanks het lege bedje. "Ze is zo mooi, he?"
  5. Waarschuwing voor bevalling en kindergeboorte and some other fun stuff! Dinsdag 23 januari 1838 - heel vroeg 's ochtends Paige was nog nooit zo uitgeput geweest, zowel lichamelijk als geestelijk, maar ze was ook nooit zo wanhopig geweest om niet te slapen. Wie zou er nou willen slapen als ze ook wakker konden blijven en konden staren naar hun prachtige, perfecte kind dat net nog veilig in hun buik had gezeten? Paige wist dat ze niet echt objectief was, maar Delphine Felicia Everett was daadwerkelijk het mooiste kind dat ze ooit had gezien. Ze was stiekem ook blij dat ze tot nu toe weinig van Aaron in het kind kon zien. Paige was ergens doodsbang geweest dat haar kind rood haar zou hebben, want dan was duidelijk dat ze de kleine Delphie ooit uit zou moeten leggen dat Samuel niet haar vader was, maar er was geen teken van rood haar te zien, en verder leek Delphine gewoon op... een baby. Haar eigen persoon. Ja, ze had wat trekken van Paige weg, haar neus vooral. De rest zou misschien nog met de jaren komen, maar het was genoeg dat Delphine op haar leek. Aaron konden ze wissen uit haar leven, voor altijd en eeuwig. "Je bent prachtig," fluisterde ze naar haar slapende kind en gaapte toen zelf. Samuel was even naar huis om te douchen en zelf wat te slapen, tenminste, zo had Paige hem weggestuurd, maar ze ging er eigenlijk vanuit dat hij zelf ook nauwelijks kon slapen en snel weer terug zou komen. Kon ze zelf ook begrijpen, hoe zouden ze ooit weg kunnen blijven van dit prachtige wezentje? Ze staarde naar Delphine, naar de kleine beweginkjes die ze maakte in haar slaap, het zachte op en neer rijzen van haar buik... En uiteindelijk viel ze zelf ook in slaap, zo langzaam en zacht dat ze het niet eens doorhad. Privé!
  6. [1837/1838] My Everlast

    "Ja," antwoordde Paige, bijna direct toen haar die vraag gesteld was en een moment later waren ze getrouwd, sneller dan haar hart het begrip door haar aderen kon pompen. Getrouwd, getrouwd, getrouwd. Het was een belachelijk idee, om van het ene moment op het andere getrouwd te zijn. Ja, Paige had graag wel eens willen trouwen, als kind was ze dol geweest om de verhalen over het huwelijk tussen haar ouders, ook al had het zo tragisch geëindigd in twee veel te vroege doden, maar het had haar zo fijn, zo romantisch geleken om te bepalen dat je met één iemand de rest van je leven samen zou blijven. Ze had eerlijk gezegd als kind een heel ander idee gehad. Over dat ze met haar buurjongen zou trouwen, of met de jongen die achter haar gesorteerd werd, of de jongen naast wie ze altijd tijdens de les had gezeten, maar het was er nooit van gekomen, de uiteindelijke klik was er nooit geweest. Uiteindelijk waren haar fantasieën minder concreet geworden, gewoon dat ze op een dag de liefde van haar leven zou ontmoeten en direct zou weten dat hij het was. Zo was het allemaal niet gelopen, maar toch wilde ze het op dit moment niet anders. Want ze was getrouwd, met Samuel, en ze zou de rest van haar leven ervoor zorgen dat hij gelukkig was. "Hey," begroette ze hem even, na de kus. "We zijn getrouwd. Kun je het geloven?" Zij nauwelijks. Ze bedankte de priester kort en trok Samuel toen weg van het altaar, terug naar Eva en Keane. "Dank jullie wel dat jullie hier wilden zijn," zei ze, met de meest stralende glimlach op haar gezicht. "Het betekent zoveel voor ons!"
  7. [1837/1838] You pick a fight and I'll define it

    "Nee he," mompelde Paige nijdig terwijl ze een boze blik wierp naar Aaron, want het laatste wat ze op deze rustige zaterdag had gewild was beginnen met een blik vol met Aaron Hollow en zijn leuke vriendin Fallon Bellerose. Het was niet dat ze aan beiden een hekel had... alleen eigenlijk wel, en het was ook niet alsof ze vond dat ze geen recht hadden om hier te zijn... alleen eigenlijk wel, en het was ook niet alsof Paige had gehoopt dat Aaron Hollow terecht zou komen in drijfzand en dan voor eeuwig van de aardbodem verdween... alleen eigenlijk wel. Maar het allerergste was nog dat ze Samuel nooit verteld had dat haar kind van Aaron was. Oepsie. "Kun je niet iemand vragen om een andere tafel?" vroeg ze kil. "Deze plek vinden jullie vast niets." Toch, Fallon? "En wij zijn getrouwd. Dus niet zomaar een ding." Dus, daaag, Aaron. Tot nooit meer ziens. "Sorry hoor," glimlachte ze verontschuldigend naar Samuel.
  8. "Oh ja," knikte Paige, want ze begreep het precies. Eigenlijk miste ze het wel om bij iemand te wonen die ze mocht... Fallon was nooit zo aardig of interessant geweest, maar op Zweinstein was ze nooit alleen geweest en thuis had ze haar vader altijd gehad. Dat was toch wel veel ruimte met zijn tweeën in één huis wonen, maar het was altijd gezellig geweest tijdens het eten. En ze kon hem altijd om hulp vragen als ze iets nodig had gehad. Nu moest ze alles zelf doen en dat was in alle eerlijkheid best wel moeilijk... "Nee, inderdaad," glimlachte ze warm naar beneden. Ze legde even haar hand op de buik, want ze kon echt niet wachten tot het kleintje geboren was en ze hem of haar kon ontmoeten. "Ik zou het niet weten... Ik denk een jongen, eerlijk gezegd." Op de één of andere manier droomde ze af en toe over een zoontje, met een stralende lach, die haar altijd deed denken aan haar vader. "Maar we zullen het vanzelf zien, denk je niet? Ach, wat een lief dekentje!" Ze stak haar hand uit naar Eva om de stof een beetje te voelen. "En lekker zacht ook..." Die ging ze zeker kopen. Zelfs al zou het geen meisje worden, niemand ging dood van een beetje roze in zijn leven. "Ik heb wel eens nagedacht om naar zo'n tehuis te gaan," gaf ze in alle eerlijkheid toe. "David Appleby heeft er één voor ongetrouwde moeders... Gewoon voor de steun en zo, maar ik wil het eigenlijk eerst proberen in mijn eentje." Wie weet ging het heel goed met zijn tweeën, zij en de baby, en hoefde ze geen hulp. En wie weet... Tja. Wie weet waren er andere mogelijkheden. "Hebben ze dat dekentje ook in andere kleuren?"
  9. Pff, de vraag van 'wat heb ik de afgelopen tijd gemist' was echt één van de meest moeilijke vragen die een mens kon stellen, want ja, hallo? De wereld hield niet op met draaien als mensen uit je leven vielen en er was elke dag wel iets nieuws te beleven. Ja, natuurlijk was niet alles even groot, Paige ging Isla namelijk echt niet vertellen dat ze ooit de perfecte koffietent had gevonden en dat die de volgende dag spoorloos verdwenen was (hoewel dat wel vervelend bleef, hoor, ze droomde gewoon over die koffie). Prioriteiten waren waarschijnlijk... haar zwangerschap. "Ehm..." Ze glimlachte ietwat ongemakkelijk, want haar zwangerschap was altijd wel een tikje... lastig. Ze was nou eenmaal niet getrouwd. "Ik ben zwanger! Al sinds april, dus het is nog niet zo ver..." Je zag het nog niet eens, dankzij de jurken die Paige droeg en het feit dat ze achter een bureau zat. "Verder ben ik daardoor gestopt met school en werk ik sindsdien hier... Maar het is een leuke plek om te werken, hoor!" Ze glimlachte enthousiast, want als zij enthousiast was, waren andere mensen dat ook, toch? "Doe ik tenminste wat met dat ene jaar helersopleiding die ik heb gevolgd!"
  10. [1837/1838] My Everlast

    Ze lachte toen Sam haar het bruidsboeket overhandigde dat een beetje nat was aan de onderkant, alsof hij het zo uit een vaas had getrokken, maar hun hele bruiloft was een beetje zo uit een vaas getrokken, dus glimlachte ze enthousiast naar de bloemen in haar handen en vervolgens weer naar Samuel. Want de rest van de wereld deed er even gewoon niet toe, als ze ook naar Samuel kon staren. Behalve dus dat ze moesten trouwen en ze kon de kerk niet zomaar binnen lopen zonder voor zich uit te kijken, want dan zou ze zeker tegen een deur aanlopen. Dus ze deed het er maar mee om zijn hand vast te pakken en hem enthousiast naar binnen te sleuren. De priester in kwestie was niet al te blij dat hij 's avonds nog bezoekers kreeg, maar nadat hij zich ietwat had laten omkopen door een leuke donatie en nadat hij er zeker van was dat ze al van Zweinstein af waren wapperde hij iedereen naar de goede plek en begon hij de ceremonie. "Samuel Charles Everett, neemt u Paige Cassandra Alastor tot uw wettige echtgenote?"
  11. [1837/1838] My Everlast

    "Oh Eva..." Ergens voelde het verkeerd om de bruidsjurk aan te trekken die haar vriendin zelf nog moest gebruiken, maar het was een prachtige jurk waar Paige al direct verliefd op werd zodra ze hem zag, en ze had verder geen enkele andere jurk. "Weet je het echt, echt zeker?" En ja, Eva was het echt, echt zeker, dus met een paar kleine aanpassingen (niet eens zoveel als Paige had verwacht, maar ze trok daar geen conclusies door) was de jurk al snel voor haar klaar en had ze een seconde de tijd om naar zichzelf te staren in de spiegel, voordat ze zich weer wikkelde in een dikke mantel en toen samen met Eva naar Zweinsveld verdwijnselde. Eigenlijk had ze direct geen oog meer voor Eva, of Keane. Ze wist wel een klein beetje van hun geschiedenis af, maar voor zover Paige wist was Keane sindsdien getrouwd en nu ging Eva met iemand anders trouwen, dus de enige naar wie ze wilde staren was Samuel en dat deed ze met een stralende glimlach. "Hey," fluisterde ze naar hem terwijl ze even zijn hand vastpakte. "Ik had ergens verwacht dat je er nu vandoor zou gaan." Daar mocht ze wel grappen over maken gezien hij hier was, samen met haar, en ze voor een kerk stonden. "Zullen we?" Later zou ze zich ook schuldig voelen, hoor, niet jegens haar eigen familie, maar naar die van Sam.
  12. Paige knikte. "Ja, ik heb gisteren gesolliciteerd daarvoor! Het gesprek ging best goed, dus..." Fingers crossed. Haar ene jaar aan de universiteit had wel goed gestaan op haar cv, het was alleen haar onverwachte zwangerschap die een beetje ehm... verkeerd stond, maar de vrouw die haar had geïnterviewd had niet al te afkeurend gekeken en Paige was gewoon duidelijk geweest. Ze was heus niet de enige jongedame die zonder man zwanger was geworden, helaas, dus ja, je kon die vrouwen wel allemaal in een werkhuis stoppen zoals ze in de Dreuzelse wereld deden, maar gelukkig was de magische wereld ietwat meer feministisch. "Maar altijd verstandig om je opties open te houden." Er was ook dat tehuis voor ongetrouwde moeders waar ze over had gehoord... Ook nog een optie. Maar nog gelukkiger was, stom gezegd, dat ze binnenkort een trouwring om haar vinger zou hebben. "Ah, ja," knikte ze. "Dat kan best fijn zijn..." Maar ook niet, als de ene wel wilde en de ander niet... Je moest een beetje op hetzelfde niveau zitten wat dat betrof en aan de toon van Eva's stem te klinken, was dat niet helemaal zo. "Maar het komt vast wel goed," glimlachte ze. "Zolang je hem maar leuk vindt, toch?" Moest zij zo nodig zeggen. Aaron had ze niet eens zo heel leuk gevonden, alleen beschikbaar. En de jongen die ze wel leuk vond, trouwde ze dezelfde dag dat ze dat aan elkaar toegaven nog mee. "Nee, niet echt vragen." Ze haalde haar schouders op. "Gewoon een routine-check, wel zo verstandig. Over een paar maanden pas weer, denk ik?"
  13. [1837/1838] My Everlast

    Paige bloosde, want nee, inderdaad, Evangeline wist niet dat zij en Samuel iets samen hadden, want tot ongeveer een uur geleden hadden ze ook niets samen... En dan gingen ze nu trouwen. Het was echt een beetje snel. "Het is niet jouw schuld," glimlachte ze maar een beetje ontwijkend. "Je hebt niets gemist, hoor." Maar ze was allang blij dat Evangeline nu haar getuige wilde zijn. Enthousiast wikkelde Paige haar armen nog een keer om Evangeline heen. "Dank je, dank je, dank je!" En ja, het was logisch dat Eva nog meer vragen had, eigenlijk. "Ja, nu meteen," knikte ze. "In Zweinsveld." Er stond daar een mooie kerk en ze kenden Zweinsveld allebei goed. Beter dan naar een willekeurig dorpje gaan, want je wist maar nooit waar je zou eindigen, hm, Evangeline? "En tja... Waarom nu..." Ze wreef even over haar buik heen. "Hoe eerder, hoe beter, denk ik." Vooral omdat ze geen huis had en dus binnenkort bij Samuel in zou gaan trekken. Dan konden ze beter getrouwd zijn ook. "Ehm..." Paige wierp een blik naar beneden, op de jurk die ze droeg. Inderdaad niet echt een bruidsjurk... "Ik heb niet echt iets beters, denk ik... Tenminste, niet iets dat past." Ze had sowieso niet echt mooie jurken, het merendeel van haar kleding was de laatste tijd behoorlijk praktisch te noemen en soms zelfs gewoon lelijk. Ja, zoveel keuze had je niet als hoogzwangere vrouw met maar een beperkt budget en ze had liever dat ze wat kon sparen zodat haar kind later alles had wat hij nodig had dan dat ze een mooie jurk had en niet genoeg luiers. "Misschien kan hij wat witter gemaakt worden met een spreuk..." Ze beet even twijfelend op haar lip. Dit soort transfiguratie was niet echt haar ding, maar misschien had Eva er meer verstand van? Ze wierp haar kersverse bruidsmeisje een wanhopige blik toe.
  14. [1837/1838] My Everlast

    Ja, Paige ja. Paige die op dit moment wel erg onder de indruk was van het kasteel waar ze in stond. Natuurlijk kende ze Zweinstein, maar Zweinstein was een school en werd bezeten door honderden kinderen en leraren, dus het gold niet echt als een huis. Maar dit was een kasteel dat nog echt als woonhuis gebruikt werd en dat was waar Evangeline's verloofde blijkbaar woonde. Samuel had Paige enigszins geprobeerd voor te lichten voor hij haar deze kant op stuurde, maar horen 'Ja, Evangeline is verloofd met een toekomstige hertog, dus daar is ze' is iets heel anders dan het daadwerkelijk zien. Als Paige niet op het punt stond om zelf te trouwen en daar niet tegelijkertijd vreselijk zenuwachtig en enthousiast voor was, zou ze echt niet weten hoe ze met Eva moest praten op dit moment. In plaats daarvan gooide ze haar armen even ongemakkelijk om Eva heen, ongemakkelijk door die dikke buik en het feit dat ze haar mantel niet uit had gedaan. "Ja, alles is heel goed!" Ze bloosde diep, want ze had dit nieuws nog aan niemand hardop hoeven te vertellen, maar: "Ik ga trouwen, met Samuel... Nu, eigenlijk." Ze wierp een haast onbewuste blik naar buiten, alsof ze daar de kerk al kon zien liggen. "Ik weet dat het een beetje onverwacht is, maar..." Ze pakte de handen vast van haar vriendin en gaf er een zacht kneepje in. "We moeten een getuige hebben en ik en Samuel hebben graag dat jij dat bent... Zou je dat wel willen?" Smekend keek ze Eva in der ogen. Alsjeblieft, Eva... Ze wilde zo graag trouwen.
  15. Hoera, ik heb ook nog andere topics met Paige dan haar verlovingstopic! Zou het bijna vergeten, maar gelukkig hebben we dit topic <3 "Oh ja, het is heerlijk, hoor," glimlachte Paige naar Eva, terwijl ze alvast een winkelmandje oppakte waar alles in paste wat ze nodig hadden. Hoera voor magie, die begreep dat je soms veel zware dingen uit moest kiezen of sowieso veel spullen, dus in dit winkelmandje paste alles en het zou nooit zwaar worden. Ondertussen haalde ze ook haar boodschappenlijstje tevoorschijn. "Het is wel even wennen, het is toch ineens een hele verantwoordelijkheid in tegenstelling tot een kamer, maar het is wel erg heerlijk." En ze had geen last van vriendjes van haar kamergenoten die langskwamen en waar ze dan zwanger van raakte. Tadaa. "Maar Sam lijkt me ook niet zo moeilijk om mee te wonen?" vroeg ze nieuwsgierig. "Oh, zullen we eerst bij de dekentjes gaan kijken?" Die mutsjes waren ook wel heel schattig hoor, en waarschijnlijk ook wel nodig gezien ze in de winter zou bevallen, maar prioriteiten. "Fallon was wel erg... hm... aanwezig." En ze had Aaron. Kut-Aaron.
×