Jump to content

Paige Alastor

Vrijzinnige Tovenaarspartij
  • Content count

    59
  • Joined

  • Last visited

About Paige Alastor

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Gianna

Profile Fields

  1. [1836/1837] Happy new yeaaaaaar, see u next year k cool

    MARGAUX ALWEER SORRY DAT IK EEN TOPIC VAN JE VERGETEN WAS OP MIJN LIJST TE ZETTEN I LOVE YOU SO MUCH "Hmmm," humde Paige zachtjes, terwijl ze een blik over Aaron liet glijden. Hij zag er niet al te rebels uit, gewoon in keurige kleding, zijn haar goed verzorgd, een douche genomen vandaag of anders gewoon een goed talent voor niet al teveel naar zweet ruiken, dus op het eerste oog zou je denken 'saaie jongen, breekt nooit de regels', maar Paige kende het soort type dat Aaron was. "Nee, je ziet eruit als de braafste jongen die ik ooit heb gezien," glimlachte ze maar, maar haar glimlach was iets sardonisch te noemen. "Het type dat elke zondag zonder kater bij zijn moeder gaat brunchen." Nou ja, zelfs de niet-brave jongens deden dat. Paige had ook wel haar vriendjes gehad in het verleden, hoor. "Nou... ik heb nou altijd al eens één van die hapjes willen proeven," knikte ze naar één van de andere bedienden die rond ging met een dienblad. "Maar helaas werd ik nog net niet gedwongen tot een Onbreekbare Eed dat ik er van af bleef." Ze pruilde zielig.
  2. ['37][18+]On the edge of the stars

    "Ja, we redden het wel," glimlachte Paige terug. Het zou niet makkelijk worden, dat zeker niet, maar als ze goede vrienden hadden konden ze de hele wereld aan. En dus had Paige vertrouwen in de toekomst, want ze had vertrouwen in zichzelf, in Samuel... en in elkaar. Einde <3
  3. ['37][18+]On the edge of the stars

    Het was veel, natuurlijk was het veel, het kon ook niet anders dan dat het veel was. Het waren kleine dingen (en soms niet kleine dingen) die zich constant opstapelden en voor hij het eerste had kunnen verwerken was het andere alweer gekomen en hoe had het ooit anders gekund dat Samuel depressief zou worden? Paige luisterde naar hem, stilletjes, trok soms bleek weg, kneep hem anders even troostend in de handen, en luisterde, gewoon. Want ze had niet het gevoel dat Samuel ooit eerder zo met iemand had gesproken, zichzelf zo bloot had gelegd, zo kwetsbaar had opgesteld. "Ik wou dat ik je kon vertellen dat het er allemaal niet toe doet," zei ze zachtjes, terwijl ze weer even in zijn handen kneep. "Of dat je een sterker persoon erdoor zal worden, of dat je blij moet zijn met alles wat je hebt meegemaakt omdat het je een beter persoon maakt, maar uiteindelijk is het allemaal gewoon kut, daar ga ik geen doekjes om winden. Maar dat betekent niet dat het niet beter kan worden, dat het beter zal worden." Ze verschoof iets, zodat ze wat meer tegen hem aan kon leunen. "Ik denk dat de beste manier om gelukkig te worden is door te accepteren wat er gebeurd is, niet eens door er het beste in te zoeken, want hoe kan er ooit iets goeds aan zijn aan wat je vader deed, en dan... het zoveel mogelijk los te laten." Ze kauwde even op haar lip, want dat was heerlijk vaag advies. "Maar het komt goed, oké?" zei ze zachtjes. "Als je niet meer weet wie je bent, wat je wilt doen en zijn... dan gaan we daar samen achter komen." Want ze was er voor hem, honderd procent.
  4. ['37][18+]On the edge of the stars

    Haar hart brak, opnieuw, want arme, lieve Samuel. De jongen had niemand ooit kwaad gedaan (ging ze tenminste maar vanuit, maar Samuel moest wel heel erg goed in manipuleren zijn als hij het nooit had laten zien en Paige was over het algemeen niet paranoïde ingesteld, dus schoof ze die gedachte bruut aan de kant) en toch klonk hij zo gebroken, zo kwetsbaar. "Ssh," suste ze en ze drukte zich wat dichter tegen hem aan. Zijn tranen vielen langs zijn wangen naar beneden, maar het maakte allemaal niet uit. "Het komt allemaal goed, eerlijk waar. Ik zal je helpen." Ze was er voor hem, nu, morgen en de rest van zijn leven. Ze ging hem echt niet laten stikken. "Kom," zei ze, terwijl ze zich langzaam losmaakte uit zijn omhelzing, maar direct zijn hand vastgreep, en langzaam trok ze hem wat meer bij de rand weg, zodat ze konden gaan zitten vlak bij de deur. Daar leunde ze direct weer tegen hem aan, in de hoop dat haar aanwezigheid en warmte al een troost waren. "Kun je me vertellen wat er mis is?" vroeg ze zachtjes, terwijl ze haar hoofd op zijn schouder legde, voor het geval hij oogcontact op dit moment te moeilijk vond. "Als je het niet kunt is het ook niet erg, ik ben er hoe dan ook voor je."
  5. ['37][18+]On the edge of the stars

    Ze liet zich gewillig door Samuel troosten, al was het niet nodig, maar soms was de beste manier om je beter te voelen ervoor zorgen dat iemand anders zich beter voelde. Dus als ze er voor kon zorgen dat Samuel zich iets beter voelde, dat hij zich realiseerde dat er mensen op de wereld waren die hem nodig hadden, dan deed ze dat graag. Dus ze sloeg haar armen om zijn middel heen en liet haar gewicht even op hem steunen. "Ik weet het," glimlachte ze tegen zijn lichaam aan, want ja, het zou niet makkelijk zijn, maar inderdaad, ze zou het wel redden. Paige had zich compleet wanhopig gevoeld na het gesprek met Aaron, maar daarna had ze de tijd genomen om een plan te bedenken, om precies uit te werken hoe dit haar zou lukken. Het zou moeilijk blijven, maar... het was mogelijk. "Helpen?" vroeg ze, zachtjes, toch ietwat verbaasd. "Nou ja, ik kan soms wel een babysitter gebruiken, denk ik..."
  6. ['37][18+]On the edge of the stars

    Nee, goed, als hij liever over haar wilde praten op dit moment vond Paige het oké, want hij stond niet op de rand en dat maakte alles direct een heel stuk beter. Niet perfect, natuurlijk, maar... het was een behoorlijk grote stap en daar was ze al eeuwig dankbaar voor. Paige glimlachte naar Samuel, een beetje waterig, en raakte voorzichtig even zijn handen aan. "Sinds april," gaf Paige toe, "toen was ik al zwanger, maar... nou ja." Ze schudde haar hoofd een beetje. "Ik ben niet getrouwd, ik heb geen vriend, dus het is allemaal een beetje moeilijk." En vooral omdat de jongen van wie ze zwanger was geworden een vriendin had, een vriendin die niet zo blij was met deze situatie. Raar genoeg. "Dus sorry dat ik het niet eerder heb verteld, maar ik wilde ook eerst even mijn leven op orde krijgen." Ze wierp een ietwat schuldige blik naar beneden, naar haar buik waar haar kind veilig in groeide. Ze wilde het alles geven wat ze had, ook al was het niet veel. "Ik heb een baan, als receptioniste bij St Holisto's. En na de zomer ga ik een plek zoeken voor ons." Ze probeerde moedig te glimlachen, want het kwam allemaal wel goed, op de één of andere manier, uiteindelijk. Maar toch had ze een beetje spijt ervan dat ze het huis van haar ouders had verkocht. Het was een fijne plek geweest om op te groeien, maar ze kon het niet veroorloven om zelf een huis te kopen voor haar en de baby. "Ik zal ergens na de kerst bevallen, waarschijnlijk."
  7. ['37][18+]On the edge of the stars

    De hele tijd dat Samuel terug naar de toren klom hield Paige haar adem in en even leek het erop dat Samuel zijn balans zou verliezen, waardoor Paige een pijnlijke kreet niet helemaal binnen kon houden, maar uiteindelijk zette hij zijn voeten weer op de grond, binnen het hek. "Oh Sam," snikte Paige en uit pure opluchting en enigszins wanhoop sloeg ze haar armen om hem heen en verborg ze zijn gezicht in zijn nek. Hij was veilig, hij was veilig, hij was veilig. Nou ja, nog niet honderd procent veilig, het zou niet veilig zijn tot hij nooit meer zelfmoord wilde plegen, maar op dit moment veilig. Want hij stond niet meer over het hek. "Ik houd van je," vertelde ze hem, terwijl ze haar armen stevig om hem heen klemden. Het was enigszins een nutteloos gebaar, maar... het was het enige wat ze kon doen. "Je bent mijn beste vriend." Maar wist ze maar de woorden om dit magisch in één klap goed te maken, dat Samuel die vreselijke gevoelens niet meer voelde, dat hij opstond en alles met een knip van de vingers de volgende dag weer oké was. "Kun je me... kun je me vertellen wat er mis is?"
  8. ['37][18+]On the edge of the stars

    Verdomme, verdomme, verdomme, Samuel. Paige stond te trillen op haar benen, was doodsbang, nog nooit zo doodsbang geweest en hij had het erover dat ze hem zou vergeten? Alsof ze ooit kon vergeten als iemand voor haar voeten de dood in zou springen, laat staan één van haar beste vrienden. "Doe niet zo belachelijk," siste ze, boos, maar vooral boos omdat ze bang was. "Ik zou jou nooit kunnen vergeten, nu niet en over tachtig jaar ook niet. En..." Ze beet op haar lip, greep hem meer vast bij zijn pols. "Het duurt ook geen tachtig jaar voordat ik kinderen krijg. Nog niet eens acht maanden, als je specifiek wilt zijn." Ze zuchtte diep. "Sam... kunnen we... alsjeblieft van de rand weg stappen en even praten? We hoeven niet van dit dak af, eerlijk waar, maar ik ben doodsbang en ik zou het zo fijn vinden als we gewoon..." Dit niet hoefden te doen. Als hij begreep hoe geweldig hij was en dat er mensen waren die zoveel van hem hielden en dat ze hem allemaal het beste gunden. "Alsjeblieft?"
  9. ['37][18+]On the edge of the stars

    Dit brak haar hart, echt, in duizenden stukjes. Samuel was één van de liefste, grappigste en leukste jongens die ze ooit had ontmoet, in korte tijd één van haar beste vrienden geworden en dat hij zijn leven zo omschreef, dat hij dacht dat alles zo hopeloos was en dat hij iedereen had gefaald, was vreselijk om te horen. "Oh, Samuel..." zei ze, zachtjes, en ze nam van de gelegenheid de kans om nog een stap vooruit te zetten. "Lieve, lieve Samuel, je hebt me nooit gefaald, echt niet. Ik ben zo blij dat we vrienden zijn..." Ze kon het niet helpen, haar stem klonk een klein beetje gebroken, de tranen begonnen zich naar haar op te dringen en eindelijk, eindelijk, raakten haar vingertoppen het koude metaal van het hek aan. "Je hebt niemand gefaald, we houden allemaal zoveel van je, en we willen niets anders doen dan je helpen. Ik, tenminste. Sam..." Zachtjes gleed haar hand naar zijn pols. "Spring alsjeblieft niet... Ik wil je niet missen. Je verdient het om te leven en de wereld zonder jou zou zo iets enorm belangrijks missen." Even twijfelde Paige, even wist ze niet of dit te zelfzuchtig was, of het überhaupt zou helpen, of dat het haar alleen maar schuldiger zou voelen, maar toch voegde ze er aan toe: "Dat is niet de wereld waarin ik mijn kind op wil voeden."
  10. ['37][18+]On the edge of the stars

    Hij was moe... natuurlijk was hij moe. Paige was dan wel niet depressief geweest, maar ze kon zich de eerste dagen, weken, maanden nog herinneren toen haar vader was overleden, en hoe vermoeiend alles toen was geweest. Het koken voor zichzelf was al bijna teveel, en toch had ze door gemoeten, hoe moeilijk het soms ook was, hoe graag ze soms in bed wilde blijven liggen en de rest van de wereld wilde vergeten. Ze had nooit op de rand van een toren gestaan, kende die wanhoop niet en hoopte ook niet dat ze die ooit zou kennen, maar... ergens kon ze Samuel begrijpen. "Ik begrijp het," zei ze zachtjes, "ik snap dat je moe bent, Samuel, eerlijk waar, maar..." Ze beet even op haar lip, want alles wat ze wilde zeggen klonk uitzonderlijk zelfzuchtig. "Maar Sam..." Voorzichtig schuifelde ze nog een stapje naar voren, alsof Sam een wild beest was dat ze niet mocht laten schrikken. Een konijn dat elk moment weg kon springen. "Sam, wat het ook is... Ik ben er om je te helpen, oké? En niet alleen ik... Eva, je vrienden, je ouders... wij allemaal. Je hoeft dit niet alleen te doen." Want er waren altijd mensen die je konden helpen, altijd.
  11. ['37][18+]On the edge of the stars

    "Echt niet!" beet ze voor een moment naar Sam, te hard, veel te hard, maar ze was geschrokken, nog steeds doodsbang en ze wilde hem verdomme zo graag van die rand af trekken, want nee, niet Samuel. Niet één van de meest lieve, meest grappige jongens die ze ooit had leren kennen, niet één van haar beste vrienden, niet iemand die zo gevoelig was, misschien een beetje te gevoelig voor deze wereld. Ze had het kunnen weten, op zich, als ze ervaring met dat soort dingen had gehad, als dat haar deel van de heling-studie was geweest, als ze misschien wat beter op had gelet. Natuurlijk was Samuel depressief, dat maakte zoveel duidelijk. Ja, hij was soms ook vrolijk geweest, en ja, had soms urenlang met haar gelachen en gelukkig gekeken, maar soms, als hij wegkeek en dacht dat ze hem niet kon zien, leek hij zo... kwetsbaar. "Sam," zei ze zachtjes, en smekend zette ze een voorzichtige stap naar voren. "Praat met me, alsjeblieft. Leg het me uit." Ze wilde een hand naar hem uitsteken, dat hij die vast zou grijpen en zich door haar weer op veilige grond zou trekken, maar ze was te ver weg. "Wat het ook is... ik kan je helpen, oké?"
  12. ['37][18+]On the edge of the stars

    Ze had hem, in alle eerlijkheid, niet direct gezien. Nee, haar blik was eerst op de grond gericht, op de lege straten van de campus, het kleine stukje lopen terug naar haar kamer, op hoe stil en rustig het was. Het was nog steeds warm, na een warme dag, en ook al was Paige niet echt een nachttype, ze vond dit soort momenten heerlijk. Er was iets magisch aan een nacht na een lange zomerdag, muziek in de verte, de straatlichten aan, alsof ze voor een moment lang in een hele andere wereld terecht was gekomen. En boven, de sterren. Ze wierp haar hoofd achterover, haar blik omhoog. Ze herkende hem nog steeds niet, in alle eerlijkheid. Eerst was hij gewoon een schaduw op een rare plek zoals ze die nooit eerder had gezien, en langzaam daalde de informatie bij haar binnen dat het een persoon was, iemand die bovenop de astronomie-toren stond. Paige bleef even stokstijf staan. Het was vast niets, probeerde ze zichzelf te vertellen, maar haar hart bonkte en het voelde gewoon verkeerd. En toen bewoog de schaduw, dichter naar de rand toe en toen erover heen. "Nee!" gilde ze, het was een eerste reactie, misschien een nutteloze reactie, maar hopelijk één die afleidend genoeg was dat wie er ook boven was, nog niet sprong. Niet tot Paige de trappen op kon hollen, veel te snel, sneller dan haar adem en spieren bij konden houden, waardoor ze happend naar adem uiteindelijk de deur open duwde. "Niet springen!" beet ze ondanks dat eruit, terwijl ze aarzelend een stap naar voren deed. "Wat er ook mis is, er is altijd een manier om het op te lossen!" Pas toen, oh, toen pas, herkende ze de jongen. "Sam?" voeg ze, geschrokken, aarzelend. En even wist ze niets wat ze kon zeggen.
  13. Ook al wist Paige dat de kans klein was dat Evangeline plotseling allerlei dingen over haar zou rondvertellen, toch voelde het als een warme vloedgolf van opluchting toen Evangeline zachtjes haar belofte maakte. Paige glimlachte haar dankbaar toe terwijl ze het meisje in de onderzoekskamer volgde. Ze was al gewend aan dit soort kamers, dus ze voelde zich niet bepaald ongemakkelijk terwijl ze neerzakte op één van de net-niet-helemaal-comfortabele stoelen. "Ik ben ergens midden april zwanger geraakt, geloof ik," legde Paige uit. "Ik zou je niet precies de datum kunnen vertellen," ze lachte even, een tikje bitter, want ze was echt te vaak met Aaron naar bed geweest. "Dus iets meer dan een maand nu." Het was nog zo vroeg, maar toch was het iets kleins dat haar hele leven overhoop gooide. Iets wat ze nooit had verwacht, maar nu het eenmaal zover was, voelde het op de één of andere manier ook weer ergens alsof het zo hoorde. "Oh nee, geen probleem." Ze wuifde Evangeline's twijfels weg en glimlachte naar haar. "Het is eigenlijk wel fijn dat het een bekend gezicht is, ook al is het zo eh... onverwacht." En was ze ongetrouwd en was Evangeline goed bevriend met een aantal van Paige's vrienden...
  14. [1836/1837] Tijd voor wat thee voor twee

    Gefascineerd staarde Paige naar Samuel terwijl hij de thee proefde, want dat zij het niets had gevonden, betekende niet dat hij dat ook niet vond. Maar aan zijn zure gezichtsuitdrukking te zien was het ook niet voor Samuel goedgekeurd en ze moest echt even giechelen om die gezichtsuitdrukking, hoor. Samuel was sowieso redelijk expressief met zijn gezicht, had ze al gemerkt, maar dit was echt het toppunt. "Nou, moeten we toch toegeven dat de bediende gelijk had," zei Paige vrolijk. "Hm, hartig ook, denk ik," knikte Paige, "maar ik moet toegeven dat ik een lichte zwak heb voor chocolade en fruit. Aardbeien overgoten met chocolade... Hmmm..." Ze keek heel even dromerig weg, want die waren zo lekker, ze had er nooit genoeg van. Maar ja, het was een gedoe om het zelf te maken en ze had nooit bedacht dat ze het wel eens ergens kon bestellen. "Oh, goed idee!" Paige grijnsde naar hem. "Eigenlijk zouden we het met blinddoek moeten doen, maar daar kijken ze vast raar van op in deze winkel..." Ze beet even giechelend op haar lip. "Dus ik zal gewoon braaf mijn handen voor mijn ogen leggen." En dat deed ze ook keurig, en ze hield zelfs haar mond open zodat Sam er iets in kon stoppen. "Maar niet stiekem iets vies doen, hoor," zei ze dwingend.
  15. [1836/1837] Nou... kut.

    Eerlijk gezegd, ja, werd Paige inderdaad redelijk nerveus van Fallon die maar bezig bleef met het lakken van haar nagel. Ze stond ongemakkelijk in de deuropening, met haar mantel nog om en haar tas nog in de handen, omdat ze gewoon direct een reactie had verwacht, maar toen die uitbleef gooide ze eindelijk haar spullen maar op haar bed. En toen antwoordde Fallon eindelijk en... wist Paige nog steeds niet echt wat ze moest doen. Want Fallon zei niet 'ach, arme schat' of 'wow, wat een klootzak', of zelfs 'kut nu moet ik het uitmaken en heb ik geen vriend meer'. In plaats daarvan vroeg ze wat Paige ging doen. "Weet ik nog niet," gaf ze toe en ze zakte neer op haar bed, bovenop de mantel die ze erop had gegooid. "Mijn jaar afmaken, dat sowieso, daarna eh... zie ik wel." Ze moest een baan vinden, om geld te verdienen. Stoppen met de universiteit, dat sowieso, want geen denken aan dat ze kon studeren en een kind kon opvoeden. "Maar ehm... wat ga jij doen?"
×