Jump to content

Paige Alastor

Vrijzinnige Tovenaarspartij
  • Content count

    88
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    1

Paige Alastor last won the day on July 26

Paige Alastor had the most liked content!

About Paige Alastor

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Gianna

Profile Fields

  1. Pff, de vraag van 'wat heb ik de afgelopen tijd gemist' was echt één van de meest moeilijke vragen die een mens kon stellen, want ja, hallo? De wereld hield niet op met draaien als mensen uit je leven vielen en er was elke dag wel iets nieuws te beleven. Ja, natuurlijk was niet alles even groot, Paige ging Isla namelijk echt niet vertellen dat ze ooit de perfecte koffietent had gevonden en dat die de volgende dag spoorloos verdwenen was (hoewel dat wel vervelend bleef, hoor, ze droomde gewoon over die koffie). Prioriteiten waren waarschijnlijk... haar zwangerschap. "Ehm..." Ze glimlachte ietwat ongemakkelijk, want haar zwangerschap was altijd wel een tikje... lastig. Ze was nou eenmaal niet getrouwd. "Ik ben zwanger! Al sinds april, dus het is nog niet zo ver..." Je zag het nog niet eens, dankzij de jurken die Paige droeg en het feit dat ze achter een bureau zat. "Verder ben ik daardoor gestopt met school en werk ik sindsdien hier... Maar het is een leuke plek om te werken, hoor!" Ze glimlachte enthousiast, want als zij enthousiast was, waren andere mensen dat ook, toch? "Doe ik tenminste wat met dat ene jaar helersopleiding die ik heb gevolgd!"
  2. [1837/1838] My Everlast

    Ze lachte toen Sam haar het bruidsboeket overhandigde dat een beetje nat was aan de onderkant, alsof hij het zo uit een vaas had getrokken, maar hun hele bruiloft was een beetje zo uit een vaas getrokken, dus glimlachte ze enthousiast naar de bloemen in haar handen en vervolgens weer naar Samuel. Want de rest van de wereld deed er even gewoon niet toe, als ze ook naar Samuel kon staren. Behalve dus dat ze moesten trouwen en ze kon de kerk niet zomaar binnen lopen zonder voor zich uit te kijken, want dan zou ze zeker tegen een deur aanlopen. Dus ze deed het er maar mee om zijn hand vast te pakken en hem enthousiast naar binnen te sleuren. De priester in kwestie was niet al te blij dat hij 's avonds nog bezoekers kreeg, maar nadat hij zich ietwat had laten omkopen door een leuke donatie en nadat hij er zeker van was dat ze al van Zweinstein af waren wapperde hij iedereen naar de goede plek en begon hij de ceremonie. "Samuel Charles Everett, neemt u Paige Cassandra Alastor tot uw wettige echtgenote?"
  3. [1837/1838] My Everlast

    "Oh Eva..." Ergens voelde het verkeerd om de bruidsjurk aan te trekken die haar vriendin zelf nog moest gebruiken, maar het was een prachtige jurk waar Paige al direct verliefd op werd zodra ze hem zag, en ze had verder geen enkele andere jurk. "Weet je het echt, echt zeker?" En ja, Eva was het echt, echt zeker, dus met een paar kleine aanpassingen (niet eens zoveel als Paige had verwacht, maar ze trok daar geen conclusies door) was de jurk al snel voor haar klaar en had ze een seconde de tijd om naar zichzelf te staren in de spiegel, voordat ze zich weer wikkelde in een dikke mantel en toen samen met Eva naar Zweinsveld verdwijnselde. Eigenlijk had ze direct geen oog meer voor Eva, of Keane. Ze wist wel een klein beetje van hun geschiedenis af, maar voor zover Paige wist was Keane sindsdien getrouwd en nu ging Eva met iemand anders trouwen, dus de enige naar wie ze wilde staren was Samuel en dat deed ze met een stralende glimlach. "Hey," fluisterde ze naar hem terwijl ze even zijn hand vastpakte. "Ik had ergens verwacht dat je er nu vandoor zou gaan." Daar mocht ze wel grappen over maken gezien hij hier was, samen met haar, en ze voor een kerk stonden. "Zullen we?" Later zou ze zich ook schuldig voelen, hoor, niet jegens haar eigen familie, maar naar die van Sam.
  4. Paige knikte. "Ja, ik heb gisteren gesolliciteerd daarvoor! Het gesprek ging best goed, dus..." Fingers crossed. Haar ene jaar aan de universiteit had wel goed gestaan op haar cv, het was alleen haar onverwachte zwangerschap die een beetje ehm... verkeerd stond, maar de vrouw die haar had geïnterviewd had niet al te afkeurend gekeken en Paige was gewoon duidelijk geweest. Ze was heus niet de enige jongedame die zonder man zwanger was geworden, helaas, dus ja, je kon die vrouwen wel allemaal in een werkhuis stoppen zoals ze in de Dreuzelse wereld deden, maar gelukkig was de magische wereld ietwat meer feministisch. "Maar altijd verstandig om je opties open te houden." Er was ook dat tehuis voor ongetrouwde moeders waar ze over had gehoord... Ook nog een optie. Maar nog gelukkiger was, stom gezegd, dat ze binnenkort een trouwring om haar vinger zou hebben. "Ah, ja," knikte ze. "Dat kan best fijn zijn..." Maar ook niet, als de ene wel wilde en de ander niet... Je moest een beetje op hetzelfde niveau zitten wat dat betrof en aan de toon van Eva's stem te klinken, was dat niet helemaal zo. "Maar het komt vast wel goed," glimlachte ze. "Zolang je hem maar leuk vindt, toch?" Moest zij zo nodig zeggen. Aaron had ze niet eens zo heel leuk gevonden, alleen beschikbaar. En de jongen die ze wel leuk vond, trouwde ze dezelfde dag dat ze dat aan elkaar toegaven nog mee. "Nee, niet echt vragen." Ze haalde haar schouders op. "Gewoon een routine-check, wel zo verstandig. Over een paar maanden pas weer, denk ik?"
  5. [1837/1838] My Everlast

    Paige bloosde, want nee, inderdaad, Evangeline wist niet dat zij en Samuel iets samen hadden, want tot ongeveer een uur geleden hadden ze ook niets samen... En dan gingen ze nu trouwen. Het was echt een beetje snel. "Het is niet jouw schuld," glimlachte ze maar een beetje ontwijkend. "Je hebt niets gemist, hoor." Maar ze was allang blij dat Evangeline nu haar getuige wilde zijn. Enthousiast wikkelde Paige haar armen nog een keer om Evangeline heen. "Dank je, dank je, dank je!" En ja, het was logisch dat Eva nog meer vragen had, eigenlijk. "Ja, nu meteen," knikte ze. "In Zweinsveld." Er stond daar een mooie kerk en ze kenden Zweinsveld allebei goed. Beter dan naar een willekeurig dorpje gaan, want je wist maar nooit waar je zou eindigen, hm, Evangeline? "En tja... Waarom nu..." Ze wreef even over haar buik heen. "Hoe eerder, hoe beter, denk ik." Vooral omdat ze geen huis had en dus binnenkort bij Samuel in zou gaan trekken. Dan konden ze beter getrouwd zijn ook. "Ehm..." Paige wierp een blik naar beneden, op de jurk die ze droeg. Inderdaad niet echt een bruidsjurk... "Ik heb niet echt iets beters, denk ik... Tenminste, niet iets dat past." Ze had sowieso niet echt mooie jurken, het merendeel van haar kleding was de laatste tijd behoorlijk praktisch te noemen en soms zelfs gewoon lelijk. Ja, zoveel keuze had je niet als hoogzwangere vrouw met maar een beperkt budget en ze had liever dat ze wat kon sparen zodat haar kind later alles had wat hij nodig had dan dat ze een mooie jurk had en niet genoeg luiers. "Misschien kan hij wat witter gemaakt worden met een spreuk..." Ze beet even twijfelend op haar lip. Dit soort transfiguratie was niet echt haar ding, maar misschien had Eva er meer verstand van? Ze wierp haar kersverse bruidsmeisje een wanhopige blik toe.
  6. [1837/1838] My Everlast

    Ja, Paige ja. Paige die op dit moment wel erg onder de indruk was van het kasteel waar ze in stond. Natuurlijk kende ze Zweinstein, maar Zweinstein was een school en werd bezeten door honderden kinderen en leraren, dus het gold niet echt als een huis. Maar dit was een kasteel dat nog echt als woonhuis gebruikt werd en dat was waar Evangeline's verloofde blijkbaar woonde. Samuel had Paige enigszins geprobeerd voor te lichten voor hij haar deze kant op stuurde, maar horen 'Ja, Evangeline is verloofd met een toekomstige hertog, dus daar is ze' is iets heel anders dan het daadwerkelijk zien. Als Paige niet op het punt stond om zelf te trouwen en daar niet tegelijkertijd vreselijk zenuwachtig en enthousiast voor was, zou ze echt niet weten hoe ze met Eva moest praten op dit moment. In plaats daarvan gooide ze haar armen even ongemakkelijk om Eva heen, ongemakkelijk door die dikke buik en het feit dat ze haar mantel niet uit had gedaan. "Ja, alles is heel goed!" Ze bloosde diep, want ze had dit nieuws nog aan niemand hardop hoeven te vertellen, maar: "Ik ga trouwen, met Samuel... Nu, eigenlijk." Ze wierp een haast onbewuste blik naar buiten, alsof ze daar de kerk al kon zien liggen. "Ik weet dat het een beetje onverwacht is, maar..." Ze pakte de handen vast van haar vriendin en gaf er een zacht kneepje in. "We moeten een getuige hebben en ik en Samuel hebben graag dat jij dat bent... Zou je dat wel willen?" Smekend keek ze Eva in der ogen. Alsjeblieft, Eva... Ze wilde zo graag trouwen.
  7. Hoera, ik heb ook nog andere topics met Paige dan haar verlovingstopic! Zou het bijna vergeten, maar gelukkig hebben we dit topic <3 "Oh ja, het is heerlijk, hoor," glimlachte Paige naar Eva, terwijl ze alvast een winkelmandje oppakte waar alles in paste wat ze nodig hadden. Hoera voor magie, die begreep dat je soms veel zware dingen uit moest kiezen of sowieso veel spullen, dus in dit winkelmandje paste alles en het zou nooit zwaar worden. Ondertussen haalde ze ook haar boodschappenlijstje tevoorschijn. "Het is wel even wennen, het is toch ineens een hele verantwoordelijkheid in tegenstelling tot een kamer, maar het is wel erg heerlijk." En ze had geen last van vriendjes van haar kamergenoten die langskwamen en waar ze dan zwanger van raakte. Tadaa. "Maar Sam lijkt me ook niet zo moeilijk om mee te wonen?" vroeg ze nieuwsgierig. "Oh, zullen we eerst bij de dekentjes gaan kijken?" Die mutsjes waren ook wel heel schattig hoor, en waarschijnlijk ook wel nodig gezien ze in de winter zou bevallen, maar prioriteiten. "Fallon was wel erg... hm... aanwezig." En ze had Aaron. Kut-Aaron.
  8. [1837/1838] When it rains, it pours

    Nerveus keek Paige naar Sam, ze probeerde nauw te letten op alle emoties die over zijn gezicht heen kropen. Wanneer zou het teveel zijn? Wanneer zou hij zijn ring terugeisen of haar uitlachen of toch zeggen dat het geen briljant idee was? Maar dat gebeurde allemaal niet, langzaam leken zijn zorgen weg te druipen en kwam er een glimlach op zijn gezicht, met de belofte dat ze het nu zouden doen. Ze ging trouwen. Ze ging vandaag trouwen. Dit was echt helemaal belachelijk, maar ze ging vandaag trouwen. Ze voelde zich weer lichthoofdig worden, maar Sam stond naast haar en ze konden elkaar omhoog houden, toch? "Oké," glimlachte ze naar hem. "Evangeline en Keane." Keane kende ze niet echt, maar als Sam hem er graag bij wilde hebben, dan zou dat goed komen. "Laten we ze gaan halen." Ze humde even. "Als jij nou Keane haalt en ik Eva? En dan spreken we af bij de kerk in Zweinsveld?" Dat was een mooie kerk en hij stond op een rustige plek. Snel kuste ze Sam weer even, gewoon omdat het kon en omdat ze ontzettend, vreselijk blij was. "Tot zo dan maar?"
  9. [1837/1838] When it rains, it pours

    Paige lachte even kort voordat zijn lippen het smoorden, ze kon het niet helpen, want de vraag of hij haar mocht kussen was op zich zo klein in vergelijking bij alles waar ze zich mee bezig moesten houden. Ze kreeg een kind, ze ging trouwen, en dat alles betekende eigenlijk dat ze helemaal geen tijd had om met Samuel te zoenen, maar zijn lippen lagen op de hare en dus was Paige voor één moment alles vergeten wat ze moest doen. Hij zoende goed, beter dan Aaron besloot ze in haar hoofd, gewoon alsof hij niemand anders wilde zoenen dan haar. En zij wilde niemand anders zoenen dan hem. "Oké, oké, genoeg," lachte ze, terwijl ze de kus verbrak. "We hebben nog genoeg te doen." Maar ze legde haar hand met de verlovingsring op zijn wang en grijnsde uitgebreid naar hem. "Zou je het erg vinden om zeg maar... nu te trouwen?" Het was een dom idee, ja ja, hadden ze al vastgesteld, maar maakte dat op dit moment nog echt uit? Hoe eerder ze trouwden, hoe eerder ze al dat gedoe achter hen hadden liggen en hoe eerder ze aan hun nieuwe leven kon beginnen. "Volgens mij kan dat in Schotland... als we opdagen bij een kerk en twee getuigen bij ons hebben..." Ze beet op haar lip terwijl ze probeerde te bedenken wie ze als getuigen konden vragen. "Misschien Eva?" Goh, waar was Eva eigenlijk? Ze had helemaal niet over de roodharige nagedacht, maar dit was ook Eva's huis en ze was met allebei bevriend, dus dat was één getuige. Nu de andere nog. Als Samuel wilde, tenminste.
  10. [1837/1838] When it rains, it pours

    Er waren mensen getrouwd om dommere redenen, vertelde Paige zich. Mensen die dronken waren geweest of die trouwden voor geld of trouwden omdat hun familie het eiste, dus was het echt zo erg om te trouwen als je al goed bevriend was en gewoon één keer had gezoend? Er waren mensen die nooit zoenden voor het huwelijk. En toch werd ze enigszins nerveus terwijl ze zo op Samuel wachtte, in haar eentje. Ja, ze hoorde hem wel rommelen in zijn slaapkamer, maar wat als hij er nu subtiel vandoor probeerde te gaan? Het was wel een erg moeilijke vraag om te stellen (of te horen), dus ze zou het best begrijpen als hij er vandoor wilde. Ze zou het hem niet eens kwalijk nemen, eerlijk gezegd, ze zat zelf ook een beetje te kijken naar de deur en de beste route te bedenken, maar voordat ze daadwerkelijk een plan had kunnen bedenken of haar tas had gepakt, was Samuel plotseling terug. Met een verlovingsring. Waarom had Samuel een verlovingsring in zijn kamer? Paige was voor een moment bedolven door aan de ene kant een golf jaloezie en aan de andere kant een golf interesse in de ring zelf. Het was een prachtige ring, klassiek maar toch opvallend en Paige wilde eerlijk gezegd niets anders dan de ring direct om haar vinger hebben. "Ja," grijnsde ze ademloos en ze voelde zich licht worden in haar hoofd terwijl ze haar hand uitstak naar Samuel en volop naar hem grijnsde. Dit was dom, maar ze ging met Sam trouwen en alles voelde even heel erg goed. "Dus ehm..." Ze bloosde even, want het voelde toch raar om het plotseling over dit soort zaken te hebben, maar: "Wat doen we eigenlijk met de bruiloft? Wil je iets groots of... snels?" Ze wreef even over haar buik. "Ik ehm... heb zo'n mijn voorkeur." Hoe sneller, hoe beter, eerlijk gezegd.
  11. [1837/1838] When it rains, it pours

    Wat als we dat doen? Eh? Paige was voor een moment alle woorden ter wereld kwijt terwijl ze alleen maar naar Sam kon staren. Want weet je, het idee van trouwen was niet echt een idee geweest, meer een 'dit is wel erg stom om te doen'. Een suggestie waar niemand ooit wat mee deed, alleen bedoeld om Sam te tonen dat dit echt een belachelijk gespreksonderwerp was, want het was gewoon niet mogelijk. "Ik..." aarzelde ze, want... dit was dom. Dit was heel dom. Ze kon niet met Sam trouwen! Ze kende hem al een tijdje, maar pas echt een jaar, of zoiets, en ze was zwanger en bij Merlijn, ze ging bij hem in huis wonen en iedereen zou sowieso denken dat Sam de vader was van hun kind en... "Sam..." Het was dom, het was zo dom, het was zo dom. Maar we hadden al vastgesteld dat Paige niet zo goed was in slimme keuzes maken. "Wil je echt met me trouwen?" vroeg ze, aarzelend, een beetje stil... "Want dan... oké."
  12. [1837/1838] When it rains, it pours

    Ja, hallo, Sam, denk even na! Geërgerd gooide Paige haar handen in de lucht. "Sam, ik word moeder, mijn kind is op dit moment het allerbelangrijkste voor me. Dit is geen tijd om toe te werken naar een relatie." Ze zuchtte diep. "Ik heb geen tijd voor dates en elkaar langzaam leren kennen en erachter proberen te komen of we dan bij elkaar passen of niet." Het was lief aangeboden van hem, en oh, wat wilde ze graag ja zeggen. Als ze Aaron nooit had leren kennen, dan was ze dolgraag dit pad afgedwaald met Samuel, dan hadden ze alle tijd kunnen nemen, ruzie kunnen maken, domme grapjes kunnen verzinnen, het uitmaken en dan weer bij elkaar komen. Maar nu... nu ging dat gewoon niet. "De enige optie waarbij ik ooit nog een relatie zou kunnen hebben is als ik met iemand trouw voor ik beval," zei Paige, enigszins overdreven bitter. Ze kon zich niet voorstellen dat welke man dan ook nog met haar ooit zou willen daten, niet met een kind erbij. "En diegene bereid is te doen alsof hij de vader van mijn kind is... Alle andere opties eindigen toch alleen maar in het stof." En met iemand trouwen sloeg nergens op.
  13. [1837/1838] When it rains, it pours

    Eh, vulde ze dat voor hem in? Paige trok haar wenkbrauwen op, want kom op, Sam, dat was toch enigszins logisch? Welke man, vooral iemand van net twintig die zijn studie nog niet eens had afgemaakt wilde verantwoordelijk zijn voor het kind van iemand anders? Zij had geen andere keus, het was haar buik waarin haar kind groeide en ze was er ook al stapelverliefd op ook al had ze het kind nog niet kunnen ontmoeten, maar Sam was alleen maar hierbij betrokken omdat hij bevriend was met Paige. "Ik weet niet echt wat je wilt dat ik nu zeg?" mompelde Paige, terwijl ze geërgerd haar haren uit haar gezicht streek en een stapje achteruit zette. "Sam, dit is niet jouw kind, niet jouw verantwoordelijkheid en dan moet ik ineens de conclusie trekken dat je er wel te maken mee wilt hebben?" Ze zette haar handen in haar zij en keek hem streng aan. "Doe niet zo... ridderlijk!" Oké, hij had zonet haar helemaal gered door dat ridderlijke gedrag, maar dat was... anders, oké.
  14. [1837/1838] When it rains, it pours

    Ja, dat was dus het punt... Paige had geen idee hoe het tussen hen verder moest gaan lopen. Ze had een kind die eraan kwam en haar kind zou altijd en ook altijd de prioriteit hebben, dus had ze tijd en mogelijkheid om te kijken of wat er tussen haar en Sam speelde ooit meer zou kunnen worden? "Sam..." zuchtte ze en ze pakte zijn hand vast om zachtjes in te knijpen. "Ik word over... maximaal drie maanden moeder en ik heb nog zoveel te doen en daarna heb ik mijn kind..." Ze beet op haar lip. "Ik kan het me niet echt veroorloven om... zachtjes te daten." Een afspraakje met iemand die uiteindelijk in een relatie uitbloeide en vervolgens trouwen en het hebben van kinderen... ze had die hele volgorde in de wind gegooid. "Ik bedoel, straks denken mensen nog dat jij de vader bent," lachte ze een beetje kil, want ze had al een aantal keer de vraag gekregen of het Samuel was. "Daar wil je ook niet mee opgescheept zitten, lijkt me." Dus het was beter als ze gewoon vrienden bleven, toch?
  15. [1837/1838] When it rains, it pours

    Ja, sorry Samuel, maar Paige had prioriteiten in het leven en hoe leuk ze het ook had gevonden om Samuel te kussen en hoe hard haar hart nu ook in haar borstkas bonsde, ze had de kans op een huis gekregen en ... nou ja, die moest ze grijpen. Dus ze glimlachte naar Samuel, zo'n sterke glimlach waarvan iemands hele gezicht begon te gloeien, want hij had echt compleet haar leven gered nu. "Ik ben je zo dankbaar," zei ze opgelucht en weer gooide ze haar armen even om hem heen, ondanks de gigantische bobbel in haar lichaam waar ze omheen moesten werken. Op de één of andere manier had die net veel minder in de weg gezeten. Maar nu dat geregeld was, was er dus het probleem van de kus. Moesten ze het erover hebben? Ja, waarschijnlijk. Paige was sowieso het type dat graag duidelijkheid wilde in dit soort situaties, ze hield er niet van om dit te laten liggen. En het was... een kus, toch? Als ze dachten dat het problemen zou opbrengen met het feit dat ze in zijn huis ging wonen, dan eh... tja. Dan moesten ze maar een andere oplossing vinden. "Sam..." zei ze zachtjes, terwijl ze op haar lip beet. "Over die kus, he..." Hoe legde ze dit uit? "Sam, ik vind je leuk, maar..." Ze wierp een blik naar beneden. "Ik ben niet echt in staat om... rustig te daten, zeg maar."
×