Jump to content

Valentina Callahan

Griffoendor Tweedejaars
  • Content count

    30
  • Joined

  • Last visited

About Valentina Callahan

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    DM
  • Naam
    Irene

Profile Fields

Recent Profile Visitors

224 profile views
  1. [1837/1838] Write another story, we're fine

    Nu kon ieder normaal mens misschien bedenken dat het niet slim was om te gaan hengelen met een toverstok, zeker als je nog aan het leren was om die voorgenoemde toverstok goed te gebruiken, maar uiteraard kwam dat soort logica voor geen enkel moment in Valentina's hoofd op. Ze was alleen maar ontzettend enthousiast dat Boreas zo ongelofelijk inventief was. "Wat slim!" complimenteerde ze hem en dankbaar nam ze de geïmproviseerde hengel van hem aan, zodat ze er, bij wijze van experiment, een stuk muffin aan vast kon binden. Ondertussen luisterde ze aandacht naar alles wat Boreas te vertellen had. Meestal maakte het niet uit wat er uit zijn mond kwam, het was eigenlijk altijd wel interessant. "Oh, ik weet niet," sprak ze verlegen. Ze wist het heus wel, maar ze was bang dat haar antwoord misschien stom of saai zou klinken. Straks noemde ze een plek waar Boreas al honderd keer was geweest en dan vond hij het helemaal niet zo bijzonder. Vlug probeerde ze wat te bedenken. "Ik wil wel eens naar Rome, om het Colosseum te zien." Nieuwsgierig peilde ze zijn reactie op haar antwoorden vanuit haar ooghoek. "Of naar China, om de draken te zien waar ik over gelezen heb. Maar dat is heel ver weg." Daar kwam ze vast nooit en daar ging Boreas vast ook niet naar op vakantie. Met een boogje slingerde ze de muffin het water in. "Zou ik echt mee kunnen op vakantie denk je? Vinden je ouders dat wel goed?" Valentina kon het zich bijna niet voorstellen.
  2. [1837/1838] Can't find paradise on the ground

    Er waren veel dingen die Valentina in haar redelijk korte leven nog nooit had gedaan. Teveel dingen, als je het vergeleek met haar klasgenootjes, maar dat kreeg je er van als je de helft van de tijd doorbracht in een ziekenhuisbed. Maar nu ze meer vrijheid had, wilde ze graag een beetje inhalen wat ze allemaal had gemist. Er was zoveel te ontdekken in de wereld, zoveel dingen om eens uit te proberen. Soms wist ze niet eens waar ze nou moest beginnen, maar gelukkig had ze daar haar vrienden voor. Boreas leek precies te weten waar ze moest beginnen. En blijkbaar was dat een trapéze, want dat was iets waar hij zelf veel vanaf wist. Valentina schudde beschaamd haar hoofd en voor een moment leek het alsof haar wangen bijna net zo rood kleurden als haar haren. "Nee, ik heb nog nooit iets met een trapeze gedaan," gaf ze zachtjes toe. "Of er één gezien. Maar het ziet er leuk uit." Circussen waren veel te druk. Er was zoveel mensen en vaak waren er dieren en het was niet hygiënisch, misschien werd ze er wel ziek van. Dat was wat haar moeder zou zeggen. Valentina vond circussen helemaal niet zo vies klinken als haar moeder ze graag beschreef, in Boreas verhalen klonk het juist allemaal heel mooi, heel kleurrijk. Ze zou het dolgraag eens in het echt willen zien. Voor nu was een trapeze in de gymzaal ook wel goed genoeg. "Er op zitten?" vroeg ze verbaasd, terwijl ze naar het houten stokje keek. Was het om op te zitten? Het zag er nogal smal uit. Aan de andere kant waren bezems niet veel breder en daar vielen mensen ook niet zomaar vanaf. Meestal. Dan kon dit ook wel. "Oke!" Vastberaden stapte Valentina op de trapéze af. "Is het een soort schommel?" Met enige moeite probeerde ze zichzelf omhoog te trekken zodat ze zichzelf op de trapeze kon positioneren. Dat viel iets zwaarder dan ze had gehoopt. "Kan je me misschien een beetje helpen?" Oh Merlijn, waarom kon ze dit niet gewoon meteen? Boreas deed dit vast binnen een paar seconden.
  3. [1838/1839] Friendship never ends!

    Valentina was blij dat Valor hier degene was die graag altijd gekke dingen uitprobeerde, want eerlijk gezegd werd ze al een beetje misselijk als ze naar Harold's creatie keek. Maar ze glimlachte bemoedigend naar haar vriend en deed ondertussen haar best om zo min mogelijk de geur van het drankje in te ademen. "Die bubbels zijn wel cool!" Ze had chocolademelk nog nooit zo zien bubbelen... of boterbier... of limonade. Hmm. Zelf stal ze vlug een flesje boterbier voor iemand bedacht dat ze straks alles door elkaar gingen gooien. Valentina ging echt niet zomaar haar kans om voor het eerst boterbier te drinken hiervoor voorbij laten gaan. Schoppen tien? Ha, jammer Boreas, die had ze niet hoor. Wel een Klaver tien, maar geen schoppen, dat wist Valentina heel zeker en ze begon dan ook alvast met een triomfantelijke "Nee" toen ze een blik naar beneden op haar kaarten wierp en plotseling wel een schoppen tien in haar handen zag. Het meisje knipperde een paar keer verbaasd met haar ogen. "Oh... wel. Sorry." Ze pakte de kaart uit haar stapel en bestudeerde hem nog eens goed voor ze hem aan Boreas gaf. "Zeg, van wie is dit kaartspel eigenlijk? Ik kan zweren dat mijn figuurtjes zonet veranderden." Of had ze nu al teveel boterbier op?
  4. Innocence died screaming, honey.

    Oh nee. Hij had haar gezien! Met grote, onschuldige ogen keek Valentina op naar haar nieuwe docent en probeerde ondertussen met haar hand vlug haar huiswerk onder haar boek te schuiven. Dat ging niet heel erg soepel, omdat ze er niet naar keek, dus resulteerde het er vooral in dat haar huiswerk nu één verfrommelde prop werd. "Ja, natuurlijk. Sorry professor," ratelde ze vlug. Jeetje, hij had zelfs gezien dat het haar transfiguratiehuiswerk was. Had die man soms speciale ogen ofzo, waar je mee kon inzoomen? Dat zou best wel cool zijn als het niet zo in haar nadeel werkte. "Oh heeft u hulp met de les nodig?" Ze had het gesprek hiervoor niet helemaal goed gevolgd omdat ze niet aan het opletten was, maar als hij iemand nodig had om het voorbeeld te geven dan was dat geen probleem hoor. Valentina was best bereid om haar gedrag goed te maken en misschien werd de leraar dan ook wel weer vrolijk. "Want ik wil wel helpen hoor." Waarom keek iedereen om haar heen nou opeens zo zenuwachtig?
  5. Innocence died screaming, honey.

    Er was een nieuwe leraar voor Verweer tegen de Zwarte Kunsten. Eerlijk gezegd vond Valentina dat wel een beetje jammer, want ze had professor Montgomery, de vorige leraar en tevens haar oude afdelingshoofd altijd wel erg gemogen. Zijn lessen waren wellicht wat ehm eentonig en ongevaarlijk geworden sinds hij een dochtertje had gekregen, maar dat begreep Valentina ook wel. Haar ouders waren ook altijd heel erg voorzichtig met haar geweest en dus was professor Montgomery ook heel voorzichtig met hen. Dan kon je natuurlijk geen enge spreuken gaan oefenen. Dat hele voorzichtige had er wel voor gezorgd dat Valentina een beetje een verkeerd beeld had gekregen van hoe de lessen voor Verweer tegen de Zwarte Kunsten eigenlijk hoorden te gaan. Alle vorige lessen waren namelijk zo rustig geweest en zelfs een beetje saai -al zou ze dat nooit hardop hebben gezegd tegen professor Montgomery, want dat was zielig- en je had nooit zo goed op hoeven letten. Dus toen deze nieuwe docent door de klas naar voren stampte en niet meteen leerstof op hen af begon te vuren, ging Valentina er voor haar gemak maar even vanuit dat de les nog niet helemaal begonnen was. Voorstelrondjes waren leuk, maar ze behoorden niet tot de stof die ze tot zich moesten nemen om hun examens te halen aan het einde van dit jaar, dus ze hoefde niet echt op te letten. Ze kon ook best met een half oor luisteren en ondertussen nog even snel haar huiswerk voor Transfiguratie afkrabbelen dat ze stiekem een heel, heel klein beetje vergeten was gisteravond en professor Whitley vast zou gaan controleren volgend uur. En ze kon zich momenteel echt even geen puntenaftrek veroorloven voor zo iets stoms als onafgemaakt huiswerk. Dan lachte iedereen in Griffoendor je vierkant uit. Het meisje verstopte zich nog wat verder achter Harolds rug -als hij nou even stil bleef zitten!- en begon de laatste vragen van haar huiswerk in te vullen terwijl Boreas heel lief nog even wat extra tijd rekte door de leraar een aantal vragen te stellen. Wat een held was het toch.
  6. [1837/1838] Write another story, we're fine

    Vis! Dat klonk logisch. Er zwommen vast allerlei vissen in het meer -Valentina had er nog niet zoveel gezien, maar welk meer had er nou geen vissen?- en die konden best als voedsel dienen. Tenzij alle meermensen plotseling vegetarisch waren geworden ofzo. "Ik zou het knap vinden als ze geen muffins lusten," giechelde ze. "Maar laten we eerst de vis proberen." Ze had zo een vaag vermoeden dat ze daar iets meer kans mee hadden en dan konden ze zelf de muffins opeten! Het meisje graaide in de picknickmand, greep er een vis uit en smeet deze enthousiast in het water. Er gebeurde niks, behalve dat de vis begon af te zinken naar de bodem. "Oh," mompelde ze teleurgesteld, terwijl de vis langzaam verdween. "Misschien had ik hem vast moeten maken." Daar had ze in haar enthousiasme even niet over nagedacht. Gelukkig hadden ze nog andere vissen en muffins en aardbeientaartjes, Valentina's favoriet. "Hebben we iets van een hengel?" Voorzichtig begon ze de boot te doorzoeken. Voorzichtig, want het wiebelde nogal als je bewoog en hoewel het water er prachtig, glanzend uitzag op deze mooie zomerdag bleef Valentina toch liever op het droge. "Nee, nog nooit eigenlijk," antwoordde ze met lichtroze wangen. Nee was eigenlijk standaard Valentina's antwoord op elke vraag die ging over of ze al wel eens iets had gedaan. Soms loog ze er wel eens over tegen mensen, omdat ze het wel een beetje beschamend vond. Iedereen leek in zijn leven al zoveel te hebben meegemaakt en te hebben gedaan. Maar tegen Boreas hoefde ze niet te liegen, want Boreas was haar beste vriend en tegen je beste vrienden kon je alles vertellen. "Maar soms nam mijn vader me wel eens mee naar de haven in Dublin en dan gingen we naar de boten kijken en vertelden we verhalen over waar we allemaal heen zouden gaan." Maar ze konden niet echt gaan natuurlijk. "Jouw familie reist veel toch?" Dat was zo cool. Ze zou echt moeten vragen aan haar ouders of ze eens langs mocht komen in de zomer, heel misschien als haar moeder in een goede bui was mocht het wel.
  7. [1837/1838] Eerste & tweedejaars: Don't eat the plants

    Een plant die maagkrampen veroorzaakte? Dat was inderdaad vreemd. Valentina kon zich niet voorstellen dat haar moeder dat ergens voor nodig had. Die maakte geen drankjes om mensen over te laten geven, ze maakte alleen maar drankjes waar je beter van werd. "Oh," mompelde ze ietwat ongemakkelijk, vooral de blik van haar lerares maar ontwijkend. "Eh, misschien wat het toch niet dezelfde plant?" Dat was het wel. Ze had het met haar eigen ogen gezien en Valentina wist ondertussen genoeg van toverdrankingrediënten om ze in ieder geval van elkaar te kunnen onderscheiden. "Misschien leek hij er gewoon op." Of misschien had deze plant wel genezende vaardigheden waar nog niemand behalve haar moeder achter was gekomen. En toch bleef het een beetje vreemd... maar Valentina wist niet zo goed wat ze moest met deze informatie. Misschien moest ze haar moeder er gewoon eens naar vragen als ze thuis was. "Maar dank u voor de uitleg professor Astoria." Valentina glimlachte dankbaar naar haar lerares en draaide zich toen richting Valor. "Hé! Hé Val!" fluisterde ze samenzwerend in zijn oor en ze sprong wat naast hem op en neer. "Zin om misschien te gaan kijken bij de Magische Baulbisar? Dat klonk wel heel cool. Sectie 9 ofzo?" Ze konden vast wel de bordjes volgen. Voor altijd doen wat de professor zei dat niet mocht. Daar was je immers een Griffoendor voor. @Valor Priest
  8. [1837/1838] Write another story, we're fine

    Valentina had er altijd al van gedroomd om eens te varen op een meer. Vroeger, als ze weer eens wekenlang alleen in een ziekenhuisbed door moest brengen en haar vader weg was voor werk, stuurde hij haar altijd ansichtkaarten of foto's van de plekken waar hij geweest was. Vaak de mooiste landschappen of de hoogste bergen uit de buurt. Valentina hing ze allemaal boven haar bed, zodat ze er naar kon staren als ze in slaap viel en ze al die plekken in haar dromen kon bezoeken. Haar moeder vond het maar niks. "Hang dat kind nou niets voor haar neus wat ze nooit gaat zien," zei ze dan, als ze dacht dat Valentina sliep en fluisterend ruzie maakte met haar vader in de hal. Maar Valentina vond het prachtig. Als dit een manier was om de rest van de wereld te zien, dan greep ze die graag aan. Ze wilde er alles over weten. En dus kocht haar vader voor haar een wereldbol en langzaam vulden de muren van haar slaapkamer zich met kaarten en schilderijen van de mooiste plekken en stiekem, heel stiekem hoopte Valentina dat ze ze op een dag mocht zien. De hoop was klein, maar hij was aanwezig. Toen had ze ook nooit gedacht dat ze een aantal jaar later op Zweinstein zou zitten. Het was overweldigend en fantastisch en zelfs na een jaar was Valentina nog niet helemaal gewend en kon ze zich verwonderen om de kleinste dingen, een nieuwe geheime gang, een pratend harnas, een rondje lopen aan de rand van het Verboden Bos - want er in gaan was dan weer een avontuur waarvan ze nog niet helemaal zeker was of ze het aandurfde. Maar ze had nog zes jaar om dat uit te vissen. Het had geen haast. Voor vandaag stond er een boottochtje op de planning met Boreas. Dat had ze ook nog nooit gedaan, want er was geen meer vlak bij hun huis en haar moeder wilde haar bijna nooit ergens mee naartoe nemen. Zo saai. Maar nu kon ze het zelf en ze ging dit natuurlijk niet vertellen, behalve misschien aan papa. Die zou het vast fantastisch vinden. Nieuwsgierig boog Valentina zich wat verder over de rand van de boot, waardoor hij even gevaarlijk heen en weer wiebelde en tuurde het water in naar de plek die Boreas aanwees. "Het lijkt een plant," zuchtte ze, de teleurstelling duidelijk hoorbaar in haar stem, maar ze was er al snel weer overheen toen ze bedacht wat voor heerlijk avontuur dit was, zelfs zonder meermensen. "Ik heb wel eens gehoord dat Meermensen zich best wel diep in het meer verstoppen." Dat was jammer, want dan kon je ze minder makkelijk zien. "Maar misschien kunnen we ze wel naar boven lokken. Ik heb eten meegenomen." Triomfantelijk tilde Valentina een kleine picknickmand de lucht in, die ze de boot op had gesmokkeld. "Ik weet alleen niet wat Meermensen eten, jij wel?" Vis misschien? Of zouden ze liever een boterham met pindakaas hebben? Dromerig waadde ze met haar hand wat door het golvende water dat klotsend tegen de rand van hun bootje aan sloeg. "Mooi is het hier he?" Alsof ze in één van haar ansichtkaarten was gestapt.
  9. [1837/1838] Eerste & tweedejaars: Don't eat the plants

    Ugh, je likte één keer een ketel omdat iemand je daartoe had uitgedaagd -het was Harold Silvershore, succes Scott- en mensen gingen er nog jaren over door. Valentina wierp een verontwaardigde blik richting haar lerares en zette toen expres een stapje dichter naar de planten toe, niet omdat ze ze echt wilde aanraken, maar gewoon om professor Astoria een beetje te pesten. Dan moest ze maar niet zo bevooroordeeld doen. Valentina was over het algemeen best een brave leerling. Als ze in haar enthousiasme niet vergat dat er zoiets bestond als regels. Ze besloot in ieder geval meteen dat ze niet in het groepje van meneer Graham wilde, want Valentina was geen bangerik. Dat was ze niet geweest toen ze een eerstejaars was en nu ze in haar tweede jaar zat was het natuurlijk al helemaal not done om het handje van de leraar vast te houden. In plaats daarvan stampte ze daarom maar stoer op Valor af en de plant die hij zojuist had proberen te likken. "Oh die plant ken ik!" riep ze vrolijk. "Die heb ik wel eens gezien in mijn moeders voorraad." Valentina's moeder was erg goed in het brouwen van toverdranken... en vergif, maar dat laatste was iets waar Valentina zich nog niet bewust van was. "Wat is dat professor? Wat doet het precies?"
  10. [1836/1837] Let's get lost

    Die grote jongen was een beetje raar, was de conclusie die Valentina al snel trok. Nu had hij natuurlijk net een sneeuwbal in zijn gezicht gekregen dus ze begreep het wel dat hij daar een beetje van geschrokken was, maar dan hoefde hij niet zo naar dat meisje te schreeuwen dat ze er wat van moest zeggen. Wat zou ze uberhaupt moeten zeggen? Valentina had net toch al haar excuses aangeboden en als iemand zijn excuses aanbood dan accepteerde je dat en vergaf je die persoon. Het was immers maar een sneeuwbal en eerlijk gezegd had het gezicht wat hij net trok er heel grappig uit gezien en zouden ze nu allemaal moeten lachen. Gelukkig leek een andere ouderejaars het wel grappig te vinden, hij complimenteerde haar zelfs op haar gooikunsten. "Dankje!" Giechelend keek ze naar hem op en maakte toen een kleine buiging voor Lord Paget. "Nogmaals sorry meneer de majesteit." Henry was echter niet degene met een echt probleem hier. Nee, dat was een jongen die om een of andere reden vast was komen te zitten in een muur. Valentina vroeg zich af hoe hij dat in godsnaam voor elkaar had gekregen, tenzij de muur natuurlijk gewoon bovenop hem was beland toen de muren plotseling waren verschenen. Maar zou hij er dan niet onder moeten liggen? Of helemaal bovenop? Ze wist niet zeker of de muren uit de lucht waren komen vallen of uit de grond waren gerezen of heel ergens anders vandaan waren gekomen. Het meisje stelde voor dat ze de arme jongen in de muur wel kon helpen, als goedmakertje. Val wist niet zo goed wat dat met elkaar te maken had, maar iemand helpen was geen enkel probleem. Ze was al onderweg toen bleek dat niet iedereen haar hulp een goed idee vond. Het meisje fronste haar wenkbrauwen. "Ik kan ook wel helpen hoor!" riep ze en ze huppelde om de jongens heen. "Ik ben sterker dan ik lijk." Dat was helaas niet waar, maar Valentina wilde zich graag bewijzen.
  11. [1836/1837] New Job, New Me

    Valentina Callahan was bepaald geen vreemde in de ziekenzaal. Niet omdat ze een onhandige Griffoendor was die zich continue in de problemen werkte (al was ze dat ook, deze hele situatie was het levende bewijs), maar het meisje had niet echt het sterkste afweersysteem en met een winter die zo'n driekwart jaar duurde, had ze het aardig te bezuren gehad. Ze was dan onderhand ook al redelijk bekend met de meeste helers in de ziekenzaal en een nieuw gezicht zou haar normaal dan ook meteen opvallen. Maar niet vandaag. Nee, niet vandaag. Vandaag had Valentina alleen maar oog voor andere dingen. Met een dromerige blik op haar gezichtje trippelde ze voor haar lerares de zaal in. Normaal gezien zou ze bij de toon die professor Astoria opzette vast net zo rood worden als haar haren, maar nu vlogen de woorden langs haar heen als vlindertjes die over haar wang streken. De aardige nieuwe heler deed een poging om zich aan hen voor te stellen, maar ook dat kon niet bepaald Valentina's aandacht trekken. Sean? Sean? Wie was Sean? De enige persoon die op deze wereld bestond was Harold Silvershore. Kijk, ik heb even Gianna's lessenoverzicht bekeken voor leuke ideeën en daar kwam ik er achter dat de eerstejaars en zevendejaars allebei op maandag les hebben (geen idee wanneer maar dat negeren we even) en gezien dit topic nog geen datum had heb ik even de vrijheid genomen om die dag uit te kiezen. Het leuke van die dag was dat de zevendejaars een heuse liefdesdrank hadden gebrouwd, mogelijk niet helemaal perfect, maar genoeg om het hoofd van een eerstejaars een klein beetje op hol te brengen. Normaal werkte liefdesdrank vooral goed op de persoon die het je gegeven had, maar als je de definitie van geven niet te nauw neemt was iemand uitdagen bijna net zoiets als geven. Dat ze haar tong had verbrand in het proces was het allemaal volledig waard nu natuurlijk. Alleen moest dat wel even gefixt worden -en snel, zodat ze weer terug kon naar de klas-, want anders vond Harold haar vast niet mooi! Valentina sloeg haar ogen op naar de man die maar tegen haar aan bleef praten en haar blik viel op zijn helersuniform. Oh! Kijk. Precies wat ze nodig had. "Oh, oh, meneer kunt u mijn tong maken? Ik moet zo snel mogelijk terug!" en ze trok haar mond open. Alleen klonk het door haar opgezwollen tong eerder als "Oh oh mwemwahawahwah wewogeguh." Duidelijke taal, niet waar?
  12. Fundraiser HH

    Valentina's vader, Liam Callahan, doneert een Komeet 800, de nieuwste racebezem (de Callahans hebben een houtplantage met bomen voor toverstokken en bezemstelen)
  13. [1836/1837] Let's get lost

    Valentina was verwikkeld geweest in een spannend sneeuwballengevecht met een aantal van haar klasgenoten toen een van haar prachtige worpen plotseling veredeld werd door een muur die er daarvoor nooit had gestaan. Toen ze zich nogal verbaasd oprichtte vanachter haar schuilplaats bleek dat niet de enige muur te zijn, want plotseling was ze omringd door sneeuw en ijs en was er van haar speelgenootjes, die een eindje verderop hun schuilmuur hadden gebouwd, niet veel meer te bekennen. Dat was op zijn zachts gezegd bijzonder te noem en misschien ook wel een beetje verontrustend, maar Valentina was gelukkig niet iemand die zich heel snel zorgen maakte. Daar had ze haar moeder voor, om dat voor haar te doen. Ze wilde eigenlijk net gaan kijken of ze haar vriendjes misschien terug kon vinden, toen het geluid van voetstappen haar oren bereikte. Hé, misschien kwamen ze daar wel aan en dan was dit haar perfecte kans om deze wedstrijd te winnen. Het roodharige meisje raapte vlug wat sneeuw van de grond, die ze verfrommelde tot een sneeuwbal en schoot weer in haar schuilplaats. Zodra haar slachtoffer de hoek om stapte was hij de klos en smeet ze doelgericht haar sneeuwbal op hem af. "Oh!" klonk Valentina's stem geschrokken toen ze zich realiseerde dat de mensen die de hoek om waren gekomen veel te groot waren om haar vriendjes te zijn. "Sorry!" riep ze iets te opgewekt voor iemand die net een onschuldig persoon had bekogeld en nu haar excuses probeerde te maken. "Ik dacht dat u iemand anders."
  14. [1836/1837] You can never start too early with making bad decisions

    Valentina bestuurde zorgvuldig haar stuk taart om te zien of het inderdaad ongeveer even groot was als dat van Valor en tja, helaas was het dat wel. Eigenlijk had ze gehoopt dat het wat kleiner zou zijn, niet omdat ze perse wilde winnen, maar omdat ze niet zeker wist of ze wel een heel stuk taart op kon krijgen zo meteen na de cocktail. Maar goed, toen kwam het startsein al en zat er niets anders op dan zo vlug mogelijk haar hoofd in de taart te steken, wat ze dan ook met volle overgave deed, waardoor de taart vrolijk uit elkaar spatte. Oef, dat was toch best lastig, eten zonder handen. Het duurde even voordat ze door de eerste slagroomlaag heen was en een stuk taart in haar mond wist te krijgen. Toen ze haar hoofd weer wat ophief, omdat Valor wat zei, leek ze net op een klein sneeuwmonster. Dat merkte Valentina zelf ook op. "Kwijk," giechelde ze, nog druk kauwend. "Ik heb een snor. En een baard." Met het puntje van haar tong probeerde ze een stuk van haar slagroomsnor af te likken. Dit was totaal geen afleindingsmanouevre Valor, waar heb je het over?
  15. [1836/1837] Cops & Robbers - Bezweringen eerste en tweedejaars

    Er was iemand die al bijna net zo buiten adem was als Valor en dat was Valentina Callahan. Valentina had namelijk de conditie van een zwerkbalspeler die al drie jaar gestopt was met sporten en sindsdien alleen maar patatjes oorlog had gegeten, oftewel haar conditie was amper een bestaand iets te noemen. Dat weerhield haar er natuurlijk niet van om enthousiast mee te doen met dit spel, dus toen de leraar het sein had gegeven dat ze mochten beginnen was ze gewoon achter haar klasgenoten aan de gang in gerend. "Ik dek je wel," fluisterde ze opgewonden richting Valor, die bezig was met de eerste deur. Want ja, ze kon er wel naast gaan staan en ook alohomora roepen, maar daar hadden ze niet zoveel aan. Dit was een veel beter plan. Valentina draaide zich met haar rug naar Valor toe en tuurde de gang door, zich half realiserend dat ze geen flauw idee had hoe ze die tweedejaars eigenlijk tegen moest houden als ze werkelijk de hoek om kwamen kijken. Maar dat ging ze natuurlijk niet tegen Valor zeggen, als ze hem net gerust had gesteld dat ze hem wel zou beschermen. "Is het gelukt?" Zenuwachtig hupste ze van haar ene been op het andere, niet in staat om stil te staan van de spanning. "Zal ik dan de volgende doe- oh snel, snel volgensmij hoor ik wat." Of het was gewoon haar eigen hart dat wild in haar oren aan het bonken was, maar je kon maar beter het zekere voor het onzekere nemen.
×