Jump to content

Valentina Callahan

Griffoendor Derdejaars
  • Content count

    46
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    1

Valentina Callahan last won the day on April 8

Valentina Callahan had the most liked content!

About Valentina Callahan

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    DM
  • Naam
    Irene

Profile Fields

Recent Profile Visitors

348 profile views
  1. [1837/1838] Write another story, we're fine

    "Ik denk het niet, volgensmij maken ze heel vaak ruzie," knikte Valentina wijs, iets wat ze vooral baseerde op wat ze bij Ella Hawkings en Andrea Houghton had gezien in de lessen. Die twee waren het echt nooit met elkaar eens en Valentina begreep niet echt waarom. Discussies waren best leuk zo nu en dan, maar het was toch veel leuker als je over de meeste dingen dezelfde mening had. Hoe maakte je anders vrienden? Dan moest je toch een beetje dezelfde dingen leuk vinden? Arme Zwadderaars, straks gingen ze allemaal vriendloos door het leven. Waarschijnlijk was dat ook de reden dat ze dan maar vooral met elkaar optrokken, omdat er niemand anders was die met ze gezien wilde worden. "Het lijkt me echt verschrikkelijk om in die leerlingenkamer te moeten wonen." Bij Griffoendor was het tenminste altijd gezellig. In Zwadderich hielden ze vast alleen maar staarwedstrijdjes. Oooh, Ef was een afkorting, niet een hele naam. Dat klonk al meteen veel realistischer, al giechelde Valentina enthousiast om hun naamafkortingen. Vee, dat kon nog best eigenlijk, ze kende ook een meisje genaamd Fay en dat was bijna hetzelfde, maar dan met de F. Maar als ze mocht kiezen, dan hield ze het toch liever op Valentina. Zouden Meermensen ook namen hebben? Dat was precies wat Valentina zich afvroeg, terwijl ze over de rand van de boot het water in tuurde. Het water zag er heerlijk verkoelend uit. Hoe zou het zijn om er in te leven? Nou, daar zou Valentina waarschijnlijk vandaag niet achter komen, wel hoe het was om er in te zwemmen, want plotseling werden haar mond en neus gevuld met water. Geschrokken trappelde Valentina wild met haar armen en benen. Oh nee, waar was de boot! Ze moest de boot hebben, of iets anders om vast te pakken, maar haar vingers grepen in het niets. Waar was Boreas? Daarnet had hij nog naast haar gezeten, maar nu kon ze hem niet meer zien. Naast haar zweefde alleen maar een verlept broodje dat uit de picknickmand was ontsnapt. "Help!" hoestte ze moeizaam, voor ze weer kopje onder verdween. Had ze hem eigenlijk wel verteld dat niemand haar ooit had leren zwemmen?
  2. [1838/1839]What a wicked game you play

    Ha, raak! Valentina slaakte een enthousiast kreetje, maar helaas was haar vreugde maar van korte duur. Al snel hing ze namelijk zwevend in de lucht als een nieuw doelwit. Allemaal al erg dramatisch, maar wat nog veel erger was, was dat de Zwadderaar haar aanzag voor een eerstejaars. Nu was het natuurlijk algemeen bekend dat Zwadderaars domme wezens waren, maar dit ging toch wel erg ver. Valentina was dan wel klein van stuk -kon ze ook niet zoveel aan doen, ze had nou eenmaal de genen en de gezondheid niet echt mee gehad de afgelopen dertien jaar- maar zo jong zag ze er nu ook weer niet uit. Had die jongens soms ook al ei-geel in zijn ogen dat hij niet eens goed het onderscheid kon zien. Ze zat nog wel bij hem in de klas verdomme! "Eerstejaars?!" sneerde ze dan ook verontwaardigd, terwijl ze wat met haar benen trappelde in de lucht, want veel meer dan dat kon ze op dit moment niet doen om haar boosheid te uiten. Als ze zou weten dat David al net zo goed dacht dat ze tot de garde van nieuwe leerlingen behoorde, zou ze nog liever door de grond willen zakken dan ze nu al deed, maar gelukkig hield Stirling die gedachte voor zich. Als hij hulp aan ging bieden mocht hij trouwens ook wel wat meer doen dan alleen maar beschermende spreuken richting Austen sturen, want daarvan ging ze niet zomaar naar beneden vallen. "Ik ben al derdejaars hoor!" En om te laten zien dat ze in ieder geval de kennis had van een derdejaars stuurde ze een Vleddervleervloek op Austen af. Mikken was helaas wel wat moeilijker als je wiebelend in de lucht hing.
  3. Overzicht open topics

    Wat: Valentina en een stel andere Griffoendors bekogelen leerlingen van Zwadderich met eieren want #rivaliteit Waar: Bij de leerlingenkamer van Zwadderich Wanneer: Zaterdag 22 september 1838 Voor wie: Griffoendors, Zwadderaars en toevallige voorbijgangers
  4. [1838/1839]What a wicked game you play

    Zaterdag 22 september 1838 De rivaliteit tussen Zwadderich en Griffoendor was er één die al bestond sinds het begin der tijden. Het was een traditie en tradities tja, die moesten in ere worden gehouden. Tenminste, dat vond Valentina. Eigenlijk kende ze nog niet zo heel veel mensen uit Zwadderich echt goed, maar was ze gewoon vrolijk meegegaan in wat een paar ouderejaars haar op haar eerste schooldag hadden verteld – namelijk, dat iedereen in Zwadderich maar een suffe flubberwurm was. Dat was overigens niet de precieze bewoording die ze hadden gebruikt, maar Valentina’s scheldwoordenrepertoire reikte nu eenmaal niet veel verder dan gekke flubberwurm of verrekte boomtrul, dus houden we het hier maar even op. Nu leefden de twee afdeling normaal wel redelijk langs elkaar heen als het kon, maar laatst had er een incidentje plaatsgevonden waarbij een stel Zwadderaars iemand uit Griffoendor onterecht ergens van had beschuldigd. Uiteindelijk was het geëindigd in een ruzie en strafwerk. De schande. Valentina wist er niet precies het fijne van maar ze wist wel dat dit echt niet kon. En als er onrecht werd aangedaan, dan moest je je er voor inzetten dat dit nooit meer gebeurde. De oplossing? Zwadderich in laten zien wat voor stelletje pannenkoeken ze wel niet waren. En hoe deed je dat? Door ze terug te pakken en een stel eieren naar ze te gooien. Want er zitten eieren in pannenkoeken. Snap je? Samen met wat andere afdelingsgenootjes had ze zich verdekt opgesteld in de buurt van de leerlingenkamer van Zwadderich en was ze nu geduldig aan het wachten tot er iemand naar buiten zou komen. “Ik zie iets!” siste Valentina trots toen ze iets van beweging ontwaarde en vlug smeet ze een ei die kant uit. OOC: Open topic <3
  5. Gefascineerd tuurde Valentina naar de bloeddruppeltjes die opwelden uit Boreas vinger. Hoe had hij dat nou weer gedaan? Of was dit mes zo ongelofelijk scherp dat je al van een afstandje je vinger er aan zou snijden? Waarom zou iemand zoiets willen hebben? Zoveel vragen die onbeantwoord bleven, want al snel was het mes niet meer het interessantste in de ruimte. “Een klopgeest?!” Wat cool! Ze had altijd al een klopgeest willen ontmoetten. Op Zweinstein had je vooral veel normale geesten en die waren best wel saai. Ze deden niet echt veel behalve een beetje rondzweven en klagen dat er door niemand op ze werd gelet. Nou, wat hadden ze dan verwacht na al die jaren. Op een gegeven moment was het interessante er wel een beetje vanaf en ze vertelden altijd dezelfde verhalen. De winkelmeneer vond het echter allemaal niet zo heel cool, want hij keek hen erg boos aan en eiste zelfs dat ze alle schade zouden vergoeden. “Het geeft niet Boreas. Ik kan wel voor de spiegel betalen hoor,” mompelde Valentina vlug en ze zond een verontschuldigend glimlachje richting de man -die als bedankje enkel iets terug mompelde over rotkinderen- voor ze haar geldbuidel uit haar zak griste. “Hoevee-“ op dat moment begaf de luster het helaas ook. “Oh en eh voor dat.” Ja, ze had die luster natuurlijk helemaal niet aangeraakt, maar als het echt door die klopgeest kwam die ze had vrijgezet dan was het vast haar schuld. Twijfelend nam ze een paar muntstukken in haar hand. Hoeveel zou zoiets kostten? Spiegels waren niet heel erg duur toch en eerlijk gezegd had dat ding aan het plafond er wel een beetje versleten uitgezien. En lelijk. Als zij een klopgeest was zou ze die ook van het plafond afslopen. In ieder geval had de geest wel smaak, in tegenstelling tot de winkeleigenaar. “Als we toch bezig zijn… heeft u toevallig ook een viavia?” Maar haar stemgeluid ging half verloren onder het geluid van een omvallende vaas en ondertussen had ze nog steeds niets van die klopgeest gezien! Stom hoor. En ze betaalde nog wel voor hem.
  6. [1837/1838] Write another story, we're fine

    Alleen maar vieze dingen? He bah. Arme Meermensen. Ook wel lichtelijk problematisch trouwens, want Valentina had haar best gedaan om alleen maar lekkere dingen mee te nemen. Nu hadden de huiselfen uit de keuken haar een beetje geholpen, dus wie weet waren er ook wel wat dingen tussen beland die ze niet lustte. Dat waren niet die augurken trouwens, die lustte Valentina best wel, maar ze hield wijselijk haar mond en knikte maar. "Ja is goed." Het was het proberen waard. "Vind je augurken echt vies?" Gaf niet hoor, maar dan wist ze dat ze die in ieder geval nooit meer tussen hun broodjes moest stoppen als ze nog eens gingen picknicken. Ze waren nu een keer op het Meer geweest, dan leek het haar ook wel leuk om eens in de buurt van het Verboden Bos te gaan picknicken. Valentina giechelde en trok een vies gezicht. Iew ja, Zwadderaars. "Nee, gelukkig niet zeg." Zwadderaars waren maar gemeen, dan had ze nooit zulke goede vrienden kunnen maken als ze nu had. En hun leerlingenkamer was zo donker, of dat had ze tenminste gehoord. Vanuit die van Griffoendor had je tenminste een mooi uitzicht. Het enige leuke aan Zwadderich was de afdelingskleur, want Valentina vond groen wel heel mooi. Rood was natuurlijk wel nog steeds beter, maar wat kon je ook verwachten van een stel roodharigen. "Ik zou mezelf niet eens aardig vinden als ik in Zwadderich zat denk ik." Griffoendor was gewoon het allerbeste. Griffoendor had Harold en Valor en Helios en Abigail en meer hadden ze toch niet nodig. Drie broertjes en zusjes, dat viel eigenlijk nog mee. Ze had wel eens van afdelingsgenootjes gehoord dat ze er wel vijf hadden, of zeven! Valentina kon zich niet eens voorstellen hoe dat in één huis paste. Had je dan wel je eigenlijk slaapkamer? Moest je dan schreeuwen als je de zout wilde en die aan de andere kant van de tafel stond? "Heet je broer echt Ef? Schrijf je dat met 1 letter?" Wie vernoemde er nou zijn kind naar de zesde letter van het alfabet. Tovenaars waren toch gekke mensen. "Nee, ik heb geen broertjes en zusjes." Valentina haalde haar schouders op en knabbelde wat op een koekje die ze uit de mand had gehaald. Van al dat praten over eten had ze honger gekregen. "Mijn ouders kunnen niet meer kinderen krijgen." Voor haar ouders een heel ding, voor Valentina niet veel meer dan een feit waar ze mee was opgegroeid en dus had ze ook nooit echt de hoop op broertjes of zusjes gehad. "Mijn vader zei altijd dat het een wonder is dat ik besta." Maar tada, hier was ze dan! Op dat moment verdween de dobber plotseling onder water. "Oh kijk!" riep Valentina, plotseling afgeleid en ze leunde wat gevaarlijk over de rand van de boot om te kijken of ze wat kon zien in het water. Misschien had Boreas dan toch gelijk gehad. "Zou het een Meermens zijn? Ik zie het niet!"
  7. [1837/1838] Can't find paradise on the ground

    Valentina glimlachte dankbaar naar Boreas. Het was altijd zo lief, zoals hij haar steeds maar gerust probeerde te stellen. Boreas deed de wereld altijd net een stukje minder eng lijken dan het Valentina soms voorkwam. En elke keer als hij dat deed, had ze het gevoel dat ze ook echt steeds een beetje meer kon, dat hij gelijk had, dat het niet erg was om een keer te vallen, want je kon altijd weer opstaan. Haar moeder deed altijd alsof vallen het einde van de wereld was. "Oh gelukkig," zuchtte ze. "Dat klinkt meteen een stuk minder eng." Dan was het vast net als lopen over een muurtje, of de rand van de stoep, terwijl je fantaseerde dat je over een of andere kloof in Brazilië liep om een zeldzaam nieuw fabeldier te ontdekken. Dat waren de fantasiespelletjes die Valentina altijd het liefst had gespeeld, toen ze nog klein was. Nu deed ze dat natuurlijk niet meer. Nouja, niet zo vaak. "Kun je dat een keer aan me laten zien?" vroeg Valentina gefascineerd. Ze wilde het wel eens zien, hoe hij dat deed, hoe gewichtloos hij zich voort kon bewegen. Ondertussen glunderde ze van trots om het applaus dat ze van hem kreeg en dat haar echt het gevoel gaf dat ze iets bijzonders had gedaan. Iets bijzonders. Er was een tijd geweest dat ze nooit had gedacht dat ze eens iets bijzonders zou doen. En misschien was dit voor andere mensen niet zo speciaal, maar voor haar wel. Elke dag dat ze hier mocht rondlopen en iets nieuws mocht leren was speciaal. "Ja!" riep ze dan ook meteen toen hij voorstelde om het een stapje verder te nemen, want Valentina wilde niets liever dan nog meer proeven van dit triomfantelijke gevoel. Oh, dan moest ze hangen? Dat kon ze vast ook wel. Eh, maar hoe ging ze dat doen? Eerst maar eens zitten weer. Dat ging nog goed. En moest ze er dan nu helemaal af? Nee toch, ze kon vast ook wel aan haar benen hangen. Dat had ze ooit op een plaatje gezien! Dat was wat echte circusartiesten ook deden. Met een klein gilletje -omdat ze het toch wel een beetje spannend vond- liet ze zich ondersteboven vallen, haar handen nog steeds wel stevig om de trapeze geklemd. Haar haar viel wat voor haar gezicht, maar ze schudde het zo goed mogelijk weg. Hihi, de wereld zag er altijd zo grappig uit ondersteboven. En toen ging de trapeze wat de lucht in. Niet heel hoog, maar wel zo hoog dat ze echt niet meer bij de grond zou kunnen als ze dat zou willen. Valentina keek naar Boreas onder haar en liet voorzichtig een hand los zodat ze naar hem kon zwaaien. "Hallo!" Zijn hoofd zag er echt grappig uit, zo ondersteboven. "Kom jij dan nu aan mij hangen? Of hoe werkt dat?"
  8. Ja, een beetje camouflage om goed te mengen tussen het publiek van de Verdonkere Maansteeg was geen overbodige luxe geweest. De twee kinderen vielen nogal op, met hun vrolijke outfits en felle rode haren. Niet dat Valentina echt veel oog had voor de paar mensen die hen nu al vreemd nakeken. Zoals altijd had ze alleen maar oog voor Boreas -waarom zou ze zich überhaupt op andere mensen concentreren als hij in haar buurt stond?- en hun missie. "Ja goed, laten we het proberen," knikte ze instemmend op zijn voorstel om de rommelwinkel te proberen. Valentina was dol op rommelwinkels met allerlei oude spullen. Ze had altijd het idee alsof er allerlei verborgen schatten in te vinden waren. Deze winkel was wel een beetje anders, donkerder en vol met allerlei voorwerpen die ze nog nooit van haar leven had gezien. "Hebben ze hier wel eens gehoord van licht?" mompelde ze tegen haar vriend. "Of van schoonmaaksters?" Het meisje blies wat stof van een of andere glazen bol. Zou dat er eentje zijn waar je je toekomst in kon zien? Ze was er al nieuwsgierig in aan het turen toen ze werd afgeleid door Boreas die ergens anders op wees. Ieh, een mes. Waarom zouden ze dat zo groot op een tafel hebben staan? Je hoorde messen altijd goed op te bergen in kasten en in lades. Iemand zou zich nog eens onnodig pijn doen. "Misschien is het wel nep," fluisterde ze hoopvol terug. Er was iets aan de sfeer in deze winkel die maakte dat ze niet hardop durfde te praten. "Viavia's zijn volgensmij meestal nogal normale voorwerpen," legde Valentina zachtjes uit, terwijl ze zoekend om zich heen keek naar iets wat er niet scherp of gevaarlijk uit zag. "Zoals eh..." Ze draaide nog een rondje. "Een spiegel ofzo." Valentina pakte een kleine handspiegel op die ergens op een doos lag. Hij zag er mooi uit, met glanzend bladgoud en een versierd handvat. Ze tilde het ding op richting haar gezicht om het goed te kunnen bekijken, maar toen ze er in keek was het niet haar eigen spiegelbeeld dat ze zag maar - een geschrokken gilletje gleed over haar lippen en de spiegel glipte uit haar handen, waarna het een korte val maakte door de lucht en op de grond kapot veel. Oh shit. Nouja, schreven brengen geluk, zeiden ze toch?
  9. Augustus 1838 De hele vakantie lang was Valentina de brave dochter geweest die haar ouders zo graag wilden zien, maar even eerlijk, de brave dochter uithangen was lang niet zo interessant als Valentina graag zou willen en ze kon toch niet zomaar op school komen zonder dat ze een cool verhaal te vertellen had. Zeker niet in een afdeling als Griffoendor waar ouderejaars niets anders deden dan tijdens hun vrije weken met draken vechten en bijzondere evenementen bijwonen, of dat was toch het beeld wat Valentina van ze had. Gelukkig had ze nog wel een plan. Voor de zomervakantie had ze met Boreas afgesproken dat ze eens samen naar Rome zouden gaan. Het was geen hele serieuze afspraak, meer gemaakt tussen wat gegiebel door, maar hoe meer ze er over nadacht, hoe meer ze eigenlijk wel echt wilde gaan. Klein probleempje was dat Rome helaas niet om de hoek lag en er ook nog eens een grote zee zat tussen Engeland en Italië. Je kon niet doodleuk het haardvuur in stappen en dan vervolgens voor het Colosseum weer er uitrollen. Verschijnselen konden ze ook nog niet, want daar waren ze veel te jong voor en Valentina had wel overwogen om hulp te vragen aan iemand die hen daarbij kon helpen, maar zoveel oudere mensen die ze ook kon vertrouwen kende ze niet. Haar moeder ging ze het absoluut niet vragen, van haar vader was ze bang dat hij het zou verklappen en helaas had ze geen oudere broers en zussen die haar hierbij konden helpen. Misschien dat Boreas wel broers en zussen hadden die oud genoeg (en ervaren genoeg, want het was best een reis) waren om hen naar Rome te brengen, maar heel stoer was het eigenlijk ook weer niet, om andere zo om hulp te vragen. Was het niet veel gaver als ze op hun eigen houtje in Rome zouden komen. Dat was pas echt een avontuur. Hoe dan, vraag je je misschien af. Nou, met een viavia natuurlijk. Helaas moesten alle viavia's aangevraagd worden via het Ministerie van Toverkunst en namen die meestal geen verzoeken aan van dertienjarige meisjes die graag de wereld over wilden reizen, maar Valentina had van een paar vrienden van haar vader, die bij het Ministerie werkten, wel eens gehoord dat er ook illegale winkels bestonden waar ze Viavia's maakten en verkochten. Dus, hoefden ze alleen maar zo'n winkel te vinden, een viavia naar Rome te kopen en voila, hun avontuur was begonnen. Klonk simpel, niet waar. Het enige lastige was hoe ze zo'n winkel moest vinden, maar iedereen wist eigenlijk wel dat alles wat een beetje gevaarlijk of niet helemaal legaal was altijd wel te vinden was in de Verdonkere Maansteeg. Valentina was nog niet eerder in de Verdonkere Maansteeg geweest, maar als het van het Ministerie mocht bestaan, kon het vast niet echt verschrikkelijk zijn. Natuurlijk was Valentina niet alleen gekomen, maar had ze Boreas meegenomen en ze kneep even zenuwachtig in zijn hand toen ze -na even goed gekeken te hebben of niemand hen echt in de gaten had- hem het donkere steegje in trok. "Ik heb geen idee hoe zo'n winkel er uit ziet, maar anders moeten we maar gewoon eens ergens binnen kijken, denk ik?"
  10. [1837/1838] Write another story, we're fine

    "Ja, er is nog een muffin!" Eentje maar. Ze had van de meeste dingen twee ingepakt, er van uitgaand dat dat wel genoeg zou zijn en zodat ze zoveel mogelijk konden uitproberen. Maar ze had dan ook niet bedacht dat een deel van het eten op zou gaan aan Meermensen, die trouwens niet eens zo vriendelijk waren om het op te komen halen. Valentina keek even bedenkelijk naar de muffin die ze uit de picknickmand had gevist (het enige wat ze leek te kunnen vangen) en stak hem toen naar Boreas uit. "Jij mag hem wel hebben. Tenzij je hem wil delen." Maar dat hoefde niet hoor, als hij niet wilde. Er waren nog genoeg andere lekkere dingen. "Misschien lusten ze wel toast," dacht ze hardop na, maar daar kwam Valentina eigenlijk meteen op terug toen ze bedacht dat toast ook niet zo goed tegen water kon. "Oh of chocolade!" Dat smolt niet van water. "Mijn moeder is altijd al zo geweest," vertelde ze Boreas. "Ze bedoelt het goed." Maakte het niet minder vervelend natuurlijk. "Maar soms overdrijft ze wel een beetje. Ze wilde eerst ook niet dat ik naar Zweinstein ging en dat zou toch wel jammer zijn geweest, want dan had ik jou nooit leren kennen." Het roodharige meisje glimlachte warm. Ja, vrienden waren prioriteit boven lessen, want Valentina wist heus wel dat er ook zoiets bestond als thuisscholing. Had ze ook genoeg van gehad vroeger. Ze zou verdrietiger zijn om het gemis van al haar vrienden. "Ik weet het niet, ze vind het dan nog te spannend denk ik." Soms vroeg Valentina zich wel eens af waarom haar moeder dan niet gewoon mee ging, maar ook dat zat er niet altijd in. "Ze is gewoon niet zo dapper denk ik." Valentina giechelde. "Misschien moet ik me maar in jouw koffer verstoppen. In je hutkoffer ofzo, als we terug gaan naar huis." Wie weet waar ze dan terecht zou komen? Ze zou het niet echt doen hoor, ze wilde haar ouders niet meteen gerust maken door aan het begin van de zomervakantie meteen niet op te komen dagen. Dat was niet aardig. Of ze acrobaat wilde zijn? "Ja hoor!" Dat klonk best leuk. Leuker dan niks kunnen. Zelf had Valentina nooit echt een cool trucje geleerd van wie dan ook. "Laten we dat een keertje gaan oefenen." En zo geschiedde, in een later topic. "Hoeveel broertjes en zusjes heb je eigenlijk?"
  11. [1838/1839] Good things come to those who dress up

    Een circusfeestwaar levende draken rondvlogen klonk niet echt als een evenement waar ouders hun kinderen vrijwillig rond lieten lopen, maar als je slim was prijste je de dag gewoon aan aan je ouders als een verkleedfeestje, precies zoals Valentina ook had gedaan en dan was er helemaal geen probleem. Het meisje was al een tijdje aanwezig toen de brullende stem van Boreas -die ze werkelijk overal zou herkennen- haar aandacht trok. Eigenlijk was ze ook naar haar beste vriend op zoek geweest, maar Valentina was al afgeleid geraakt bij het eerste trucje dat ze tegenkwam en daarna waren er nog genoeg andere gevolgd die haar volledige aandacht nodig hadden (want als ze maar goed genoeg keek, dan zou ze echt wel kunnen achterhalen hoe die verdwijntruc nou precies werkte hoor). Maar toen ze Boreas eenmaal hoorde was zelfs die verdwijntruc niet meer zo interessant als hij in eerste instantie had geleken en als een zeeman die werd aangetrokken door het geluid van een sirene hobbelde Valentina vlug zijn kant uit. Wat best ironisch was trouwens, gezien ze zich had verkleed als zeemeermin. Afgelopen schooljaar had ze met Boreas een poging gedaan om de Meermensen van het Grote Meer te vinden. Die poging was helaas uitgedraaid op niets, dus had ze besloten nu verkleed te gaan als meermens, zodat Boreas er in ieder geval al eens één gezien had in zijn leven. Het jammere was dat Meermensen nou niet de mooiste wezens waren, dus had Valentina er een beetje haar eigen versie van gemaakt. Met een kroontje van zeewier en iets teveel glitters die ze per ongeluk achter liet op de vloer bij elke stap die ze nam. Oh kijk nou, een eenhoorn! En zei hij nou iets over een draak? Ze had altijd al eens een echte draak willen zien! "Wow, hebben jullie echt een draak?" vroeg Valentina verwonderd. Ayden, de aardige Huffelpuffer met wie ze ooit nog eens had vastgezeten in een sneeuwdoolhof, was zo dapper om zich als een van de eerste vrijwilligers aan te melden. Toen Valentina haar blik zijn kant uitdraaide slaakte ze echter een geschrokken een gilletje. Wat was dit nou? "Oh nee! Heeft de draak al een hap van je genomen?" en zorgelijk wees ze naar zijn buik, waar gewoon een heel deel van verdwenen was. Hij zag er wel erg vrolijk uit voor iemand die in drakenvoer was veranderd.
  12. [1837/1838] Write another story, we're fine

    Zie, Boreas was ook nog nooit in China geweest! Dat liet Valentina een beetje beter voelen. Wie weet konden ze op een dag wel samen China ontdekken. Er was niets mooiers dan iets voor het eerst zien en het was vast nog leuker om die ervaring dan met iemand te kunnen delen. "Mijn vader zou me misschien wel mee willen nemen als ik het lief zou vragen," antwoordde ze nadenken, starend naar de muffin die langzaam uit elkaar aan het vallen was in het water. Hm, misschien waren muffins toch niet zo'n geschikt aas. "Hij reist wel eens voor zijn werk. Hij verbouwt bomen voor bezems en toverstokhout en hij is altijd op zoek naar iets nieuws en betere combinaties. Mijn tante maakt van het hout weer toverstokken, ze heeft de mijne ook gemaakt." Trots liet ze haar toverstok even aan Boreas zien. "Maar mijn moeder vindt het vast geen goed idee, dus dan zou hij het uiteindelijk toch niet doen." Een teleurgestelde zucht ontsnapte over Valentina's lippen. Ze had geleerd om haar moeders grillen steeds meer te accepteren, maar er waren nou eenmaal momenten dat ze het toch wel heel jammer vond. Maar hé, als haar ouders haar niet mee wilden nemen naar Rome, wilde Boreas het wel doen. Valentina lachte. Zijn woorden klonken meer als een fantasie dan iets waarvan ze geloofde dat het echt kon gebeuren. Dat zijn ouders wel bereid waren om haar mee te nemen betekende niet dat haar ouders haar zouden laten gaan. Maar het was wel leuk om over na te denken. "Dan moeten we maar snel beginnen met oefenen," giechelde ze opgewonden. Valentina had over het algemeen iets minder vertrouwen in haar eigen kunnen dan Boreas en trucjes klonk toch wel als iets moeilijks, maar hij maakte haar wel nieuwsgierig. "Wat zou je me leren?" Ondertussen wierp ze een kritische blik in het water. "Ik geloof niet dat Meermensen van muffins houden." Kon ook liggen aan het feit dat de muffin ondertussen was opgesplitst in meerdere zompige stukken. Het zag er niet heel smakelijk uit.
  13. [1838/1839] Het HAROLD-IS-HM-GEWORDEN-FEEST!!!

    Als een van Harold's beste vriendinnen was Valentina vandaag uiteraard van de partij. Oke, het had iets meer moeite gekost dan dat. Valentina had namelijk een aantal dingen uitgespookt deze vakantie waar haar ouders -correctie, haar moeder- het niet mee eens was en sindsdien was Alexandra Callahan niet van plan om haar dochter nog zomaar ergens naartoe te laten gaan (was ze daarvoor trouwens ook al niet geweest, maar goed). Gelukkig hadden de Silvershore's wel een goede reputatie als het op feestjes aankwam en kom op, wat ging er nu werkelijk gebeuren bij de familie van de minister van Toverkunst. Zelfs haar moeder kon zo'n uitnodiging niet volledig weigeren. In tegenstelling tot Abby had Valentina er geen probleem mee om vrolijk om Harold heen te stuiteren en haar enthousiasme over alles hier te uiten door hard "ik, ik, ik" te roepen, ook gewoon waar hun afdelingshoofd bijstond. Professor Hastings was altijd heel erg vriendelijk. Ook wel een beetje netjes en van de regeltjes enzo, in tegenstelling tot hun andere afdelingshoofd, maar ze leek er nooit heel moeilijk over te doen als anderen dat wat minder waren. Ergens verbaasde het Valentina wel dat de vrouw gekomen was, want ze had niet echt gedacht dat volwassenen het werkelijk leuk vonden om naar een kinderfeestje te komen, maar misschien was ze het als afdelingshoofd wel verplicht. Wie ze zo mogelijk nog minder had verwacht waren de oudere leerlingen. Wauw, Harold had gewoon ouderejaars op zijn feestje! En dan ook nog Dorian Palagon! Oh Merlijn. Hij was zo cool. En hij lachte altijd zo leuk. Uiteraard keek Dorian compleet langs haar heen, want waarom zou hij ook maar weten wie ze was. Gelukkig wist Valentina daar wel wat op. "Ha-ha- haaai Dorian," stotterde ze en ze kleurde een beetje rood. Wat was dat nou? Alsof ze spontaan was vergeten hoe ze moest praten. Zat er soms iets vreemds in die suikerspinnen die ze daarnet had gegeten?
  14. [1837/1838] Can't find paradise on the ground

    Staan? Zenuwachtig gleed haar blik over het stuk hout waar ze nu op zat. Hoe kon je daar nu op staan! Het was zo dun en zo klein. Het was wel erg knap van Boreas dat hij daar zijn evenwicht op kon bewaren.Valentina wist niet zeker of ze dat wel kon hoor. Maar ze durfde ook geen nee te zeggen. Nouja, dat durfde ze wel, want Boreas was heel lief en als ze echt niet wilde, dan liet hij haar vast zo weer naar beneden klimmen, maar dat was niet bepaald stoer. Ze was hier om iets nieuws te leren en dat ging echt niet lukken als ze nu al meteen opgaf. "Ik ga het proberen," glimlachte ze gespannen, haar wangen zachtjes roze gekleurd en ze greep de touwen nog wat steviger vast zodat ze zichzelf overeind kon trekken. Het wiebelde wel, maar in ieder geval wist ze zich tot nu toe nog goed vast te houden. "Koorddansen?" piepte ze ondertussen, terwijl ze haar voet een goed plekje probeerde te geven. "Dat is toch veel te dun! Kan je daar echt op lopen? Laat staan dansen!" Ze zag het al helemaal voor zich, Boreas die over een touw naar de overkant van de zaal huppelde. Nee, dat kon toch helemaal niet echt. Of zouden ze magie gebruiken zodat het net leek alsof hij danste en niet zomaar kon vallen? "Zo goed ben ik vast niet hoor," bloosde Valentina. Niemand in het circus was vast onder de indruk als zij op een trapeze kon staan. Valentina zelf wel trouwens, dus slaakte ze een enthousiast kreetje toen ze eindelijk goed rechtop durfde te staan en bleef staan. Het was een wereldwonder. "Ik sta! Kijk, ik sta!" Trots keek ze naar beneden. "En nu?"
  15. [1837/1838] Write another story, we're fine

    Nu kon ieder normaal mens misschien bedenken dat het niet slim was om te gaan hengelen met een toverstok, zeker als je nog aan het leren was om die voorgenoemde toverstok goed te gebruiken, maar uiteraard kwam dat soort logica voor geen enkel moment in Valentina's hoofd op. Ze was alleen maar ontzettend enthousiast dat Boreas zo ongelofelijk inventief was. "Wat slim!" complimenteerde ze hem en dankbaar nam ze de geïmproviseerde hengel van hem aan, zodat ze er, bij wijze van experiment, een stuk muffin aan vast kon binden. Ondertussen luisterde ze aandacht naar alles wat Boreas te vertellen had. Meestal maakte het niet uit wat er uit zijn mond kwam, het was eigenlijk altijd wel interessant. "Oh, ik weet niet," sprak ze verlegen. Ze wist het heus wel, maar ze was bang dat haar antwoord misschien stom of saai zou klinken. Straks noemde ze een plek waar Boreas al honderd keer was geweest en dan vond hij het helemaal niet zo bijzonder. Vlug probeerde ze wat te bedenken. "Ik wil wel eens naar Rome, om het Colosseum te zien." Nieuwsgierig peilde ze zijn reactie op haar antwoorden vanuit haar ooghoek. "Of naar China, om de draken te zien waar ik over gelezen heb. Maar dat is heel ver weg." Daar kwam ze vast nooit en daar ging Boreas vast ook niet naar op vakantie. Met een boogje slingerde ze de muffin het water in. "Zou ik echt mee kunnen op vakantie denk je? Vinden je ouders dat wel goed?" Valentina kon het zich bijna niet voorstellen.
×