Jump to content

Valentina Callahan

Griffoendor Derdejaars
  • Content count

    39
  • Joined

  • Last visited

About Valentina Callahan

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    DM
  • Naam
    Irene

Profile Fields

Recent Profile Visitors

301 profile views
  1. Augustus 1838 De hele vakantie lang was Valentina de brave dochter geweest die haar ouders zo graag wilden zien, maar even eerlijk, de brave dochter uithangen was lang niet zo interessant als Valentina graag zou willen en ze kon toch niet zomaar op school komen zonder dat ze een cool verhaal te vertellen had. Zeker niet in een afdeling als Griffoendor waar ouderejaars niets anders deden dan tijdens hun vrije weken met draken vechten en bijzondere evenementen bijwonen, of dat was toch het beeld wat Valentina van ze had. Gelukkig had ze nog wel een plan. Voor de zomervakantie had ze met Boreas afgesproken dat ze eens samen naar Rome zouden gaan. Het was geen hele serieuze afspraak, meer gemaakt tussen wat gegiebel door, maar hoe meer ze er over nadacht, hoe meer ze eigenlijk wel echt wilde gaan. Klein probleempje was dat Rome helaas niet om de hoek lag en er ook nog eens een grote zee zat tussen Engeland en Italië. Je kon niet doodleuk het haardvuur in stappen en dan vervolgens voor het Colosseum weer er uitrollen. Verschijnselen konden ze ook nog niet, want daar waren ze veel te jong voor en Valentina had wel overwogen om hulp te vragen aan iemand die hen daarbij kon helpen, maar zoveel oudere mensen die ze ook kon vertrouwen kende ze niet. Haar moeder ging ze het absoluut niet vragen, van haar vader was ze bang dat hij het zou verklappen en helaas had ze geen oudere broers en zussen die haar hierbij konden helpen. Misschien dat Boreas wel broers en zussen hadden die oud genoeg (en ervaren genoeg, want het was best een reis) waren om hen naar Rome te brengen, maar heel stoer was het eigenlijk ook weer niet, om andere zo om hulp te vragen. Was het niet veel gaver als ze op hun eigen houtje in Rome zouden komen. Dat was pas echt een avontuur. Hoe dan, vraag je je misschien af. Nou, met een viavia natuurlijk. Helaas moesten alle viavia's aangevraagd worden via het Ministerie van Toverkunst en namen die meestal geen verzoeken aan van dertienjarige meisjes die graag de wereld over wilden reizen, maar Valentina had van een paar vrienden van haar vader, die bij het Ministerie werkten, wel eens gehoord dat er ook illegale winkels bestonden waar ze Viavia's maakten en verkochten. Dus, hoefden ze alleen maar zo'n winkel te vinden, een viavia naar Rome te kopen en voila, hun avontuur was begonnen. Klonk simpel, niet waar. Het enige lastige was hoe ze zo'n winkel moest vinden, maar iedereen wist eigenlijk wel dat alles wat een beetje gevaarlijk of niet helemaal legaal was altijd wel te vinden was in de Verdonkere Maansteeg. Valentina was nog niet eerder in de Verdonkere Maansteeg geweest, maar als het van het Ministerie mocht bestaan, kon het vast niet echt verschrikkelijk zijn. Natuurlijk was Valentina niet alleen gekomen, maar had ze Boreas meegenomen en ze kneep even zenuwachtig in zijn hand toen ze -na even goed gekeken te hebben of niemand hen echt in de gaten had- hem het donkere steegje in trok. "Ik heb geen idee hoe zo'n winkel er uit ziet, maar anders moeten we maar gewoon eens ergens binnen kijken, denk ik?"
  2. [1837/1838] Write another story, we're fine

    "Ja, er is nog een muffin!" Eentje maar. Ze had van de meeste dingen twee ingepakt, er van uitgaand dat dat wel genoeg zou zijn en zodat ze zoveel mogelijk konden uitproberen. Maar ze had dan ook niet bedacht dat een deel van het eten op zou gaan aan Meermensen, die trouwens niet eens zo vriendelijk waren om het op te komen halen. Valentina keek even bedenkelijk naar de muffin die ze uit de picknickmand had gevist (het enige wat ze leek te kunnen vangen) en stak hem toen naar Boreas uit. "Jij mag hem wel hebben. Tenzij je hem wil delen." Maar dat hoefde niet hoor, als hij niet wilde. Er waren nog genoeg andere lekkere dingen. "Misschien lusten ze wel toast," dacht ze hardop na, maar daar kwam Valentina eigenlijk meteen op terug toen ze bedacht dat toast ook niet zo goed tegen water kon. "Oh of chocolade!" Dat smolt niet van water. "Mijn moeder is altijd al zo geweest," vertelde ze Boreas. "Ze bedoelt het goed." Maakte het niet minder vervelend natuurlijk. "Maar soms overdrijft ze wel een beetje. Ze wilde eerst ook niet dat ik naar Zweinstein ging en dat zou toch wel jammer zijn geweest, want dan had ik jou nooit leren kennen." Het roodharige meisje glimlachte warm. Ja, vrienden waren prioriteit boven lessen, want Valentina wist heus wel dat er ook zoiets bestond als thuisscholing. Had ze ook genoeg van gehad vroeger. Ze zou verdrietiger zijn om het gemis van al haar vrienden. "Ik weet het niet, ze vind het dan nog te spannend denk ik." Soms vroeg Valentina zich wel eens af waarom haar moeder dan niet gewoon mee ging, maar ook dat zat er niet altijd in. "Ze is gewoon niet zo dapper denk ik." Valentina giechelde. "Misschien moet ik me maar in jouw koffer verstoppen. In je hutkoffer ofzo, als we terug gaan naar huis." Wie weet waar ze dan terecht zou komen? Ze zou het niet echt doen hoor, ze wilde haar ouders niet meteen gerust maken door aan het begin van de zomervakantie meteen niet op te komen dagen. Dat was niet aardig. Of ze acrobaat wilde zijn? "Ja hoor!" Dat klonk best leuk. Leuker dan niks kunnen. Zelf had Valentina nooit echt een cool trucje geleerd van wie dan ook. "Laten we dat een keertje gaan oefenen." En zo geschiedde, in een later topic. "Hoeveel broertjes en zusjes heb je eigenlijk?"
  3. [1838/1839] Good things come to those who dress up

    Een circusfeestwaar levende draken rondvlogen klonk niet echt als een evenement waar ouders hun kinderen vrijwillig rond lieten lopen, maar als je slim was prijste je de dag gewoon aan aan je ouders als een verkleedfeestje, precies zoals Valentina ook had gedaan en dan was er helemaal geen probleem. Het meisje was al een tijdje aanwezig toen de brullende stem van Boreas -die ze werkelijk overal zou herkennen- haar aandacht trok. Eigenlijk was ze ook naar haar beste vriend op zoek geweest, maar Valentina was al afgeleid geraakt bij het eerste trucje dat ze tegenkwam en daarna waren er nog genoeg andere gevolgd die haar volledige aandacht nodig hadden (want als ze maar goed genoeg keek, dan zou ze echt wel kunnen achterhalen hoe die verdwijntruc nou precies werkte hoor). Maar toen ze Boreas eenmaal hoorde was zelfs die verdwijntruc niet meer zo interessant als hij in eerste instantie had geleken en als een zeeman die werd aangetrokken door het geluid van een sirene hobbelde Valentina vlug zijn kant uit. Wat best ironisch was trouwens, gezien ze zich had verkleed als zeemeermin. Afgelopen schooljaar had ze met Boreas een poging gedaan om de Meermensen van het Grote Meer te vinden. Die poging was helaas uitgedraaid op niets, dus had ze besloten nu verkleed te gaan als meermens, zodat Boreas er in ieder geval al eens één gezien had in zijn leven. Het jammere was dat Meermensen nou niet de mooiste wezens waren, dus had Valentina er een beetje haar eigen versie van gemaakt. Met een kroontje van zeewier en iets teveel glitters die ze per ongeluk achter liet op de vloer bij elke stap die ze nam. Oh kijk nou, een eenhoorn! En zei hij nou iets over een draak? Ze had altijd al eens een echte draak willen zien! "Wow, hebben jullie echt een draak?" vroeg Valentina verwonderd. Ayden, de aardige Huffelpuffer met wie ze ooit nog eens had vastgezeten in een sneeuwdoolhof, was zo dapper om zich als een van de eerste vrijwilligers aan te melden. Toen Valentina haar blik zijn kant uitdraaide slaakte ze echter een geschrokken een gilletje. Wat was dit nou? "Oh nee! Heeft de draak al een hap van je genomen?" en zorgelijk wees ze naar zijn buik, waar gewoon een heel deel van verdwenen was. Hij zag er wel erg vrolijk uit voor iemand die in drakenvoer was veranderd.
  4. [1837/1838] Write another story, we're fine

    Zie, Boreas was ook nog nooit in China geweest! Dat liet Valentina een beetje beter voelen. Wie weet konden ze op een dag wel samen China ontdekken. Er was niets mooiers dan iets voor het eerst zien en het was vast nog leuker om die ervaring dan met iemand te kunnen delen. "Mijn vader zou me misschien wel mee willen nemen als ik het lief zou vragen," antwoordde ze nadenken, starend naar de muffin die langzaam uit elkaar aan het vallen was in het water. Hm, misschien waren muffins toch niet zo'n geschikt aas. "Hij reist wel eens voor zijn werk. Hij verbouwt bomen voor bezems en toverstokhout en hij is altijd op zoek naar iets nieuws en betere combinaties. Mijn tante maakt van het hout weer toverstokken, ze heeft de mijne ook gemaakt." Trots liet ze haar toverstok even aan Boreas zien. "Maar mijn moeder vindt het vast geen goed idee, dus dan zou hij het uiteindelijk toch niet doen." Een teleurgestelde zucht ontsnapte over Valentina's lippen. Ze had geleerd om haar moeders grillen steeds meer te accepteren, maar er waren nou eenmaal momenten dat ze het toch wel heel jammer vond. Maar hé, als haar ouders haar niet mee wilden nemen naar Rome, wilde Boreas het wel doen. Valentina lachte. Zijn woorden klonken meer als een fantasie dan iets waarvan ze geloofde dat het echt kon gebeuren. Dat zijn ouders wel bereid waren om haar mee te nemen betekende niet dat haar ouders haar zouden laten gaan. Maar het was wel leuk om over na te denken. "Dan moeten we maar snel beginnen met oefenen," giechelde ze opgewonden. Valentina had over het algemeen iets minder vertrouwen in haar eigen kunnen dan Boreas en trucjes klonk toch wel als iets moeilijks, maar hij maakte haar wel nieuwsgierig. "Wat zou je me leren?" Ondertussen wierp ze een kritische blik in het water. "Ik geloof niet dat Meermensen van muffins houden." Kon ook liggen aan het feit dat de muffin ondertussen was opgesplitst in meerdere zompige stukken. Het zag er niet heel smakelijk uit.
  5. [1838/1839] Het HAROLD-IS-HM-GEWORDEN-FEEST!!!

    Als een van Harold's beste vriendinnen was Valentina vandaag uiteraard van de partij. Oke, het had iets meer moeite gekost dan dat. Valentina had namelijk een aantal dingen uitgespookt deze vakantie waar haar ouders -correctie, haar moeder- het niet mee eens was en sindsdien was Alexandra Callahan niet van plan om haar dochter nog zomaar ergens naartoe te laten gaan (was ze daarvoor trouwens ook al niet geweest, maar goed). Gelukkig hadden de Silvershore's wel een goede reputatie als het op feestjes aankwam en kom op, wat ging er nu werkelijk gebeuren bij de familie van de minister van Toverkunst. Zelfs haar moeder kon zo'n uitnodiging niet volledig weigeren. In tegenstelling tot Abby had Valentina er geen probleem mee om vrolijk om Harold heen te stuiteren en haar enthousiasme over alles hier te uiten door hard "ik, ik, ik" te roepen, ook gewoon waar hun afdelingshoofd bijstond. Professor Hastings was altijd heel erg vriendelijk. Ook wel een beetje netjes en van de regeltjes enzo, in tegenstelling tot hun andere afdelingshoofd, maar ze leek er nooit heel moeilijk over te doen als anderen dat wat minder waren. Ergens verbaasde het Valentina wel dat de vrouw gekomen was, want ze had niet echt gedacht dat volwassenen het werkelijk leuk vonden om naar een kinderfeestje te komen, maar misschien was ze het als afdelingshoofd wel verplicht. Wie ze zo mogelijk nog minder had verwacht waren de oudere leerlingen. Wauw, Harold had gewoon ouderejaars op zijn feestje! En dan ook nog Dorian Palagon! Oh Merlijn. Hij was zo cool. En hij lachte altijd zo leuk. Uiteraard keek Dorian compleet langs haar heen, want waarom zou hij ook maar weten wie ze was. Gelukkig wist Valentina daar wel wat op. "Ha-ha- haaai Dorian," stotterde ze en ze kleurde een beetje rood. Wat was dat nou? Alsof ze spontaan was vergeten hoe ze moest praten. Zat er soms iets vreemds in die suikerspinnen die ze daarnet had gegeten?
  6. [1837/1838] Can't find paradise on the ground

    Staan? Zenuwachtig gleed haar blik over het stuk hout waar ze nu op zat. Hoe kon je daar nu op staan! Het was zo dun en zo klein. Het was wel erg knap van Boreas dat hij daar zijn evenwicht op kon bewaren.Valentina wist niet zeker of ze dat wel kon hoor. Maar ze durfde ook geen nee te zeggen. Nouja, dat durfde ze wel, want Boreas was heel lief en als ze echt niet wilde, dan liet hij haar vast zo weer naar beneden klimmen, maar dat was niet bepaald stoer. Ze was hier om iets nieuws te leren en dat ging echt niet lukken als ze nu al meteen opgaf. "Ik ga het proberen," glimlachte ze gespannen, haar wangen zachtjes roze gekleurd en ze greep de touwen nog wat steviger vast zodat ze zichzelf overeind kon trekken. Het wiebelde wel, maar in ieder geval wist ze zich tot nu toe nog goed vast te houden. "Koorddansen?" piepte ze ondertussen, terwijl ze haar voet een goed plekje probeerde te geven. "Dat is toch veel te dun! Kan je daar echt op lopen? Laat staan dansen!" Ze zag het al helemaal voor zich, Boreas die over een touw naar de overkant van de zaal huppelde. Nee, dat kon toch helemaal niet echt. Of zouden ze magie gebruiken zodat het net leek alsof hij danste en niet zomaar kon vallen? "Zo goed ben ik vast niet hoor," bloosde Valentina. Niemand in het circus was vast onder de indruk als zij op een trapeze kon staan. Valentina zelf wel trouwens, dus slaakte ze een enthousiast kreetje toen ze eindelijk goed rechtop durfde te staan en bleef staan. Het was een wereldwonder. "Ik sta! Kijk, ik sta!" Trots keek ze naar beneden. "En nu?"
  7. [1837/1838] Write another story, we're fine

    Nu kon ieder normaal mens misschien bedenken dat het niet slim was om te gaan hengelen met een toverstok, zeker als je nog aan het leren was om die voorgenoemde toverstok goed te gebruiken, maar uiteraard kwam dat soort logica voor geen enkel moment in Valentina's hoofd op. Ze was alleen maar ontzettend enthousiast dat Boreas zo ongelofelijk inventief was. "Wat slim!" complimenteerde ze hem en dankbaar nam ze de geïmproviseerde hengel van hem aan, zodat ze er, bij wijze van experiment, een stuk muffin aan vast kon binden. Ondertussen luisterde ze aandacht naar alles wat Boreas te vertellen had. Meestal maakte het niet uit wat er uit zijn mond kwam, het was eigenlijk altijd wel interessant. "Oh, ik weet niet," sprak ze verlegen. Ze wist het heus wel, maar ze was bang dat haar antwoord misschien stom of saai zou klinken. Straks noemde ze een plek waar Boreas al honderd keer was geweest en dan vond hij het helemaal niet zo bijzonder. Vlug probeerde ze wat te bedenken. "Ik wil wel eens naar Rome, om het Colosseum te zien." Nieuwsgierig peilde ze zijn reactie op haar antwoorden vanuit haar ooghoek. "Of naar China, om de draken te zien waar ik over gelezen heb. Maar dat is heel ver weg." Daar kwam ze vast nooit en daar ging Boreas vast ook niet naar op vakantie. Met een boogje slingerde ze de muffin het water in. "Zou ik echt mee kunnen op vakantie denk je? Vinden je ouders dat wel goed?" Valentina kon het zich bijna niet voorstellen.
  8. [1837/1838] Can't find paradise on the ground

    Er waren veel dingen die Valentina in haar redelijk korte leven nog nooit had gedaan. Teveel dingen, als je het vergeleek met haar klasgenootjes, maar dat kreeg je er van als je de helft van de tijd doorbracht in een ziekenhuisbed. Maar nu ze meer vrijheid had, wilde ze graag een beetje inhalen wat ze allemaal had gemist. Er was zoveel te ontdekken in de wereld, zoveel dingen om eens uit te proberen. Soms wist ze niet eens waar ze nou moest beginnen, maar gelukkig had ze daar haar vrienden voor. Boreas leek precies te weten waar ze moest beginnen. En blijkbaar was dat een trapéze, want dat was iets waar hij zelf veel vanaf wist. Valentina schudde beschaamd haar hoofd en voor een moment leek het alsof haar wangen bijna net zo rood kleurden als haar haren. "Nee, ik heb nog nooit iets met een trapeze gedaan," gaf ze zachtjes toe. "Of er één gezien. Maar het ziet er leuk uit." Circussen waren veel te druk. Er was zoveel mensen en vaak waren er dieren en het was niet hygiënisch, misschien werd ze er wel ziek van. Dat was wat haar moeder zou zeggen. Valentina vond circussen helemaal niet zo vies klinken als haar moeder ze graag beschreef, in Boreas verhalen klonk het juist allemaal heel mooi, heel kleurrijk. Ze zou het dolgraag eens in het echt willen zien. Voor nu was een trapeze in de gymzaal ook wel goed genoeg. "Er op zitten?" vroeg ze verbaasd, terwijl ze naar het houten stokje keek. Was het om op te zitten? Het zag er nogal smal uit. Aan de andere kant waren bezems niet veel breder en daar vielen mensen ook niet zomaar vanaf. Meestal. Dan kon dit ook wel. "Oke!" Vastberaden stapte Valentina op de trapéze af. "Is het een soort schommel?" Met enige moeite probeerde ze zichzelf omhoog te trekken zodat ze zichzelf op de trapeze kon positioneren. Dat viel iets zwaarder dan ze had gehoopt. "Kan je me misschien een beetje helpen?" Oh Merlijn, waarom kon ze dit niet gewoon meteen? Boreas deed dit vast binnen een paar seconden.
  9. [1838/1839] Friendship never ends!

    Valentina was blij dat Valor hier degene was die graag altijd gekke dingen uitprobeerde, want eerlijk gezegd werd ze al een beetje misselijk als ze naar Harold's creatie keek. Maar ze glimlachte bemoedigend naar haar vriend en deed ondertussen haar best om zo min mogelijk de geur van het drankje in te ademen. "Die bubbels zijn wel cool!" Ze had chocolademelk nog nooit zo zien bubbelen... of boterbier... of limonade. Hmm. Zelf stal ze vlug een flesje boterbier voor iemand bedacht dat ze straks alles door elkaar gingen gooien. Valentina ging echt niet zomaar haar kans om voor het eerst boterbier te drinken hiervoor voorbij laten gaan. Schoppen tien? Ha, jammer Boreas, die had ze niet hoor. Wel een Klaver tien, maar geen schoppen, dat wist Valentina heel zeker en ze begon dan ook alvast met een triomfantelijke "Nee" toen ze een blik naar beneden op haar kaarten wierp en plotseling wel een schoppen tien in haar handen zag. Het meisje knipperde een paar keer verbaasd met haar ogen. "Oh... wel. Sorry." Ze pakte de kaart uit haar stapel en bestudeerde hem nog eens goed voor ze hem aan Boreas gaf. "Zeg, van wie is dit kaartspel eigenlijk? Ik kan zweren dat mijn figuurtjes zonet veranderden." Of had ze nu al teveel boterbier op?
  10. [1837/1838] Innocence died screaming, honey.

    Oh nee. Hij had haar gezien! Met grote, onschuldige ogen keek Valentina op naar haar nieuwe docent en probeerde ondertussen met haar hand vlug haar huiswerk onder haar boek te schuiven. Dat ging niet heel erg soepel, omdat ze er niet naar keek, dus resulteerde het er vooral in dat haar huiswerk nu één verfrommelde prop werd. "Ja, natuurlijk. Sorry professor," ratelde ze vlug. Jeetje, hij had zelfs gezien dat het haar transfiguratiehuiswerk was. Had die man soms speciale ogen ofzo, waar je mee kon inzoomen? Dat zou best wel cool zijn als het niet zo in haar nadeel werkte. "Oh heeft u hulp met de les nodig?" Ze had het gesprek hiervoor niet helemaal goed gevolgd omdat ze niet aan het opletten was, maar als hij iemand nodig had om het voorbeeld te geven dan was dat geen probleem hoor. Valentina was best bereid om haar gedrag goed te maken en misschien werd de leraar dan ook wel weer vrolijk. "Want ik wil wel helpen hoor." Waarom keek iedereen om haar heen nou opeens zo zenuwachtig?
  11. [1837/1838] Innocence died screaming, honey.

    Er was een nieuwe leraar voor Verweer tegen de Zwarte Kunsten. Eerlijk gezegd vond Valentina dat wel een beetje jammer, want ze had professor Montgomery, de vorige leraar en tevens haar oude afdelingshoofd altijd wel erg gemogen. Zijn lessen waren wellicht wat ehm eentonig en ongevaarlijk geworden sinds hij een dochtertje had gekregen, maar dat begreep Valentina ook wel. Haar ouders waren ook altijd heel erg voorzichtig met haar geweest en dus was professor Montgomery ook heel voorzichtig met hen. Dan kon je natuurlijk geen enge spreuken gaan oefenen. Dat hele voorzichtige had er wel voor gezorgd dat Valentina een beetje een verkeerd beeld had gekregen van hoe de lessen voor Verweer tegen de Zwarte Kunsten eigenlijk hoorden te gaan. Alle vorige lessen waren namelijk zo rustig geweest en zelfs een beetje saai -al zou ze dat nooit hardop hebben gezegd tegen professor Montgomery, want dat was zielig- en je had nooit zo goed op hoeven letten. Dus toen deze nieuwe docent door de klas naar voren stampte en niet meteen leerstof op hen af begon te vuren, ging Valentina er voor haar gemak maar even vanuit dat de les nog niet helemaal begonnen was. Voorstelrondjes waren leuk, maar ze behoorden niet tot de stof die ze tot zich moesten nemen om hun examens te halen aan het einde van dit jaar, dus ze hoefde niet echt op te letten. Ze kon ook best met een half oor luisteren en ondertussen nog even snel haar huiswerk voor Transfiguratie afkrabbelen dat ze stiekem een heel, heel klein beetje vergeten was gisteravond en professor Whitley vast zou gaan controleren volgend uur. En ze kon zich momenteel echt even geen puntenaftrek veroorloven voor zo iets stoms als onafgemaakt huiswerk. Dan lachte iedereen in Griffoendor je vierkant uit. Het meisje verstopte zich nog wat verder achter Harolds rug -als hij nou even stil bleef zitten!- en begon de laatste vragen van haar huiswerk in te vullen terwijl Boreas heel lief nog even wat extra tijd rekte door de leraar een aantal vragen te stellen. Wat een held was het toch.
  12. [1837/1838] Write another story, we're fine

    Vis! Dat klonk logisch. Er zwommen vast allerlei vissen in het meer -Valentina had er nog niet zoveel gezien, maar welk meer had er nou geen vissen?- en die konden best als voedsel dienen. Tenzij alle meermensen plotseling vegetarisch waren geworden ofzo. "Ik zou het knap vinden als ze geen muffins lusten," giechelde ze. "Maar laten we eerst de vis proberen." Ze had zo een vaag vermoeden dat ze daar iets meer kans mee hadden en dan konden ze zelf de muffins opeten! Het meisje graaide in de picknickmand, greep er een vis uit en smeet deze enthousiast in het water. Er gebeurde niks, behalve dat de vis begon af te zinken naar de bodem. "Oh," mompelde ze teleurgesteld, terwijl de vis langzaam verdween. "Misschien had ik hem vast moeten maken." Daar had ze in haar enthousiasme even niet over nagedacht. Gelukkig hadden ze nog andere vissen en muffins en aardbeientaartjes, Valentina's favoriet. "Hebben we iets van een hengel?" Voorzichtig begon ze de boot te doorzoeken. Voorzichtig, want het wiebelde nogal als je bewoog en hoewel het water er prachtig, glanzend uitzag op deze mooie zomerdag bleef Valentina toch liever op het droge. "Nee, nog nooit eigenlijk," antwoordde ze met lichtroze wangen. Nee was eigenlijk standaard Valentina's antwoord op elke vraag die ging over of ze al wel eens iets had gedaan. Soms loog ze er wel eens over tegen mensen, omdat ze het wel een beetje beschamend vond. Iedereen leek in zijn leven al zoveel te hebben meegemaakt en te hebben gedaan. Maar tegen Boreas hoefde ze niet te liegen, want Boreas was haar beste vriend en tegen je beste vrienden kon je alles vertellen. "Maar soms nam mijn vader me wel eens mee naar de haven in Dublin en dan gingen we naar de boten kijken en vertelden we verhalen over waar we allemaal heen zouden gaan." Maar ze konden niet echt gaan natuurlijk. "Jouw familie reist veel toch?" Dat was zo cool. Ze zou echt moeten vragen aan haar ouders of ze eens langs mocht komen in de zomer, heel misschien als haar moeder in een goede bui was mocht het wel.
  13. [1837/1838] Eerste & tweedejaars: Don't eat the plants

    Een plant die maagkrampen veroorzaakte? Dat was inderdaad vreemd. Valentina kon zich niet voorstellen dat haar moeder dat ergens voor nodig had. Die maakte geen drankjes om mensen over te laten geven, ze maakte alleen maar drankjes waar je beter van werd. "Oh," mompelde ze ietwat ongemakkelijk, vooral de blik van haar lerares maar ontwijkend. "Eh, misschien wat het toch niet dezelfde plant?" Dat was het wel. Ze had het met haar eigen ogen gezien en Valentina wist ondertussen genoeg van toverdrankingrediënten om ze in ieder geval van elkaar te kunnen onderscheiden. "Misschien leek hij er gewoon op." Of misschien had deze plant wel genezende vaardigheden waar nog niemand behalve haar moeder achter was gekomen. En toch bleef het een beetje vreemd... maar Valentina wist niet zo goed wat ze moest met deze informatie. Misschien moest ze haar moeder er gewoon eens naar vragen als ze thuis was. "Maar dank u voor de uitleg professor Astoria." Valentina glimlachte dankbaar naar haar lerares en draaide zich toen richting Valor. "Hé! Hé Val!" fluisterde ze samenzwerend in zijn oor en ze sprong wat naast hem op en neer. "Zin om misschien te gaan kijken bij de Magische Baulbisar? Dat klonk wel heel cool. Sectie 9 ofzo?" Ze konden vast wel de bordjes volgen. Voor altijd doen wat de professor zei dat niet mocht. Daar was je immers een Griffoendor voor. @Valor Priest
  14. [1837/1838] Write another story, we're fine

    Valentina had er altijd al van gedroomd om eens te varen op een meer. Vroeger, als ze weer eens wekenlang alleen in een ziekenhuisbed door moest brengen en haar vader weg was voor werk, stuurde hij haar altijd ansichtkaarten of foto's van de plekken waar hij geweest was. Vaak de mooiste landschappen of de hoogste bergen uit de buurt. Valentina hing ze allemaal boven haar bed, zodat ze er naar kon staren als ze in slaap viel en ze al die plekken in haar dromen kon bezoeken. Haar moeder vond het maar niks. "Hang dat kind nou niets voor haar neus wat ze nooit gaat zien," zei ze dan, als ze dacht dat Valentina sliep en fluisterend ruzie maakte met haar vader in de hal. Maar Valentina vond het prachtig. Als dit een manier was om de rest van de wereld te zien, dan greep ze die graag aan. Ze wilde er alles over weten. En dus kocht haar vader voor haar een wereldbol en langzaam vulden de muren van haar slaapkamer zich met kaarten en schilderijen van de mooiste plekken en stiekem, heel stiekem hoopte Valentina dat ze ze op een dag mocht zien. De hoop was klein, maar hij was aanwezig. Toen had ze ook nooit gedacht dat ze een aantal jaar later op Zweinstein zou zitten. Het was overweldigend en fantastisch en zelfs na een jaar was Valentina nog niet helemaal gewend en kon ze zich verwonderen om de kleinste dingen, een nieuwe geheime gang, een pratend harnas, een rondje lopen aan de rand van het Verboden Bos - want er in gaan was dan weer een avontuur waarvan ze nog niet helemaal zeker was of ze het aandurfde. Maar ze had nog zes jaar om dat uit te vissen. Het had geen haast. Voor vandaag stond er een boottochtje op de planning met Boreas. Dat had ze ook nog nooit gedaan, want er was geen meer vlak bij hun huis en haar moeder wilde haar bijna nooit ergens mee naartoe nemen. Zo saai. Maar nu kon ze het zelf en ze ging dit natuurlijk niet vertellen, behalve misschien aan papa. Die zou het vast fantastisch vinden. Nieuwsgierig boog Valentina zich wat verder over de rand van de boot, waardoor hij even gevaarlijk heen en weer wiebelde en tuurde het water in naar de plek die Boreas aanwees. "Het lijkt een plant," zuchtte ze, de teleurstelling duidelijk hoorbaar in haar stem, maar ze was er al snel weer overheen toen ze bedacht wat voor heerlijk avontuur dit was, zelfs zonder meermensen. "Ik heb wel eens gehoord dat Meermensen zich best wel diep in het meer verstoppen." Dat was jammer, want dan kon je ze minder makkelijk zien. "Maar misschien kunnen we ze wel naar boven lokken. Ik heb eten meegenomen." Triomfantelijk tilde Valentina een kleine picknickmand de lucht in, die ze de boot op had gesmokkeld. "Ik weet alleen niet wat Meermensen eten, jij wel?" Vis misschien? Of zouden ze liever een boterham met pindakaas hebben? Dromerig waadde ze met haar hand wat door het golvende water dat klotsend tegen de rand van hun bootje aan sloeg. "Mooi is het hier he?" Alsof ze in één van haar ansichtkaarten was gestapt.
  15. [1837/1838] Eerste & tweedejaars: Don't eat the plants

    Ugh, je likte één keer een ketel omdat iemand je daartoe had uitgedaagd -het was Harold Silvershore, succes Scott- en mensen gingen er nog jaren over door. Valentina wierp een verontwaardigde blik richting haar lerares en zette toen expres een stapje dichter naar de planten toe, niet omdat ze ze echt wilde aanraken, maar gewoon om professor Astoria een beetje te pesten. Dan moest ze maar niet zo bevooroordeeld doen. Valentina was over het algemeen best een brave leerling. Als ze in haar enthousiasme niet vergat dat er zoiets bestond als regels. Ze besloot in ieder geval meteen dat ze niet in het groepje van meneer Graham wilde, want Valentina was geen bangerik. Dat was ze niet geweest toen ze een eerstejaars was en nu ze in haar tweede jaar zat was het natuurlijk al helemaal not done om het handje van de leraar vast te houden. In plaats daarvan stampte ze daarom maar stoer op Valor af en de plant die hij zojuist had proberen te likken. "Oh die plant ken ik!" riep ze vrolijk. "Die heb ik wel eens gezien in mijn moeders voorraad." Valentina's moeder was erg goed in het brouwen van toverdranken... en vergif, maar dat laatste was iets waar Valentina zich nog niet bewust van was. "Wat is dat professor? Wat doet het precies?"
×