Jump to content

Abigail Carrington

Griffoendor Derdejaars
  • Content count

    100
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    7

Everything posted by Abigail Carrington

  1. [1838/1839] A Different Cup of Tea

    Zondag 9 december 1838 In de gang voor de Griffoendor leerlingenkamer [Ha, ja, oeps, we hebben later de tijdlijn wat aangepast, dus eh... ja haha.] Ze had maar een moment weggekeken, maar dat was blijkbaar meer dan genoeg geweest om de kat te laten ontsnappen. En nu was ze al meer dan een uur aan het zoeken op het terrein, haar handen half bevroren van de kou en haar blonde haren nat van de miezelregen. Het ergste was natuurlijk dat de dure Ceylon thee was afgekoeld en Mr. Whiskers niet eens de tijd had genomen zijn eigen theekopje met zorgvuldig ingeschonken melk uit te likken. Want ja, Abigail hield soms theekransjes met haar kat, oke?? Hij deed haar (bij gebrek aan beter) herinneren aan thuis en bij vlagen had ze gewoonweg last van heimwee! En meestal liet Mr. Whiskers het zich allemaal ontgaan, waar ze hem ook naartoe sleepte (wat ditmaal de kassen van Professor Evergreen was geweest) maar nu was hij plotseling verdwenen! En natuurlijk had ze eerst de kas uitgekamd maar dáár bleek hij niet te zijn, en toen had ze maar wat doelloos heen en weer gelopen op het terrein maar ook daar kon ze hem niet vinden, en nu had ze bedacht dat ze maar beter terug kon gaan naar de leerlingenkamer van Griffoendor. Wie weet lag hij wel gewoon warm en opgekruld spinnend op haar bed, waar hij altijd lag als ze klaar was met haar lessen! Toen ze hem echter ook daar niet aantrof moest ze moeite doen om niet in huilen uit te barsten. Terwijl ze zichzelf probeerde te vertellen dat ze rustig moest blijven, haar haren en mantel half verzopen en met rode wangetjes en ietwat waterige blauwe oogjes, botste ze plotseling bijna tegen haar - ondertussen - veertienjarige Hoofdmonitor op. Wanhoop, gemengd met een halfhartig soort opluchting, deed haar zich bijna aan Harold Silvershore vastklampen. “Harold! Heb jij misschien Mr. Whiskers gezien?” Ze slikte haar tranen weg, die ze niet tegenover een van haar beste vrienden over haar wangen wilde laten rollen. Desalniettemin was ze ondanks haar pogingen het te verhullen, duidelijk van slag. “Jeweetwel, hij is heel groot en wit en pluizig... hoewel, met dit weer...” Sip staarde ze door een van de ramen naar buiten, en even trilde haar onderlip lichtjes bij de gedachte aan hoe haar dure Perzische kat nu verdwaald moest rondlopen in de woeste Schotse hooglanden, misschien wel tot in het Verboden Bos. “Ik was met hem in de kassen en toen... ik ben hem kwijtgeraakt en nu kan ik hem niet meer vinden!” OOC: Met Gian!
  2. [1838/1839] A Different Cup of Tea

    Met rossige blosjes op haar wangen, die overigens nauwelijks te zien waren in het invallende duister, keek Abigail met een licht geschokte blik om naar Harold. Iets van opluchting maakte dat het brok in haar keel wat verlichtte, maar in plaats daarvan kwam een ander gevoel; dat van schaamte – en vlug verplaatste ze haar blauwe ogen naar haar donkergelakte schoenen. Ohnee! Had Harold nu zijn schone lei moeten opgeven voor haar? Ja, hij had wel de waarheid verteld, maar… ze durfde niet op te kijken naar Professor Evergreen, maar probeerde in plaats daarvan te bedenken wat ze had moeten doen of moeten zeggen. Arme Harold! De Klassenoudste kroop een beetje ineen toen hun Schoolhoofd de punten aftrok, maar durfde er toch nauwelijks tegenin te gaan. Wauw, twintig punten! Dat waren… dat waren veel punten. En allemaal voor háár kat. Als Mr. Whiskers nooit was weggelopen bij het theepartijtje… nee, als zij Harold nooit had gevraagd hem te helpen zoeken..! Was dit eigenlijk allemaal haar schuld? Ze wilde haar mond open trekken om dat te zeggen, om Professor Evergreen te overtuigen dat het allemaal een groot ongeluk was geweest – al hadden ze dat eigenlijk al drie keer gezegd – toen hij haar plotseling op die bruuske toon wegstuurde. Geschrokken keek Abigail naar de man op, voordat ze Harold een vlugge blik toewierp en weer terugkeek naar het Schoolhoofd. “Ik… ja… natuurlijk, professor Evergreen” stamelde de derdejaars, haar keel nog steeds dik en met een beetje moeite om haar tranen te bedwingen. Nu moest ze Harold ook nog eens achterlaten! Met haar hart bonzend in haar keel maakte ze haar reverence richting de Professor en boog nogmaals richting Harold, waarbij ze hem een blik toewierp die probeerde te zeggen sorry-het-spijt-me-heel-erg-dit-komt-allemaal-door-mij-maar-ik-zal-zo-op-je-wachten-in-de-leerlingenkamer-!!!, waarna Abby zich vlug omdraaide en zich met snelle tred richting het hutje van de terreinknecht begon te begeven. Oh, die stoute Mr. Whiskers, die kreeg echt niet zijn lekkere brokjes vanavond!! OOC: Post 100, woo!
  3. [1838/1839] A Different Cup of Tea

    Abigail knikte driftig bij Harold’s woorden. Ja, dat was helemaal waar! Behalve dan dat Harold natuurlijk degene was geweest die de staldeur had opengezet… maar ach, hij had het niet echt expres gedaan en Professor Evergreen hoefde niet alles te weten, toch? En het klopte wel dat ze zich erge zorgen maakte! Wat als hij was verdwaald? Het moment dat Professor Evergreen floot en het paard kwam aanrennen verschoot ze echter van kleur en deed ze nog een stapje dichter richting Harold. Uh oh. Dit betekende toch niet dat… “Oh, het was echt niet Harold’s schuld, professor!” sprak Abby met een rossige blos op haar wangen, terwijl ze hun Schoolhoofd aankeek. “Mijn kat, Mr. Whiskers, was kwijt, ziet u! En toen kwam ik Harold tegen, en hij wilde wel helpen hem terug te vinden. En toen vonden we hem uiteindelijk bij de stallen, en… en toen…” Ietwat paniekerig keek ze Harold aan. Wat? Strafwerk? Ze had nog nooit strafwerk gehad! Met een brok in haar keel beet ze op haar trillende onderlip terwijl ze haar best deed om niet te gaan huilen.
  4. [1838/1839] A Different Cup of Tea

    “Volgens mij is het een Griekse godin” sprak Abby, die even op haar lip beet terwijl ze nadacht. Ze vergat daarbij het hooi te verspreiden, maar toen Harold daar weer aanstalten toe maakte, strooide ook zij vlug weer wat hooi op de met sneeuw bevlekte grond. In de zomervakantie moest ze van haar Mama altijd haar Grieks en Latijn leren, al vond haar Papa het onzin. Volgens hem waren Frans, Duits en Spaans veel belangrijker – wat ze vervolgens ook moest leren! Drie maanden zomervakantie was helaas niet drie maanden lang lol… al waren de feestjes waar ze wél heen mocht altijd wel leuk! “Maar het is inderdaad niet hoe ík mijn paard zou noemen. Want…” Maar hoe Abigail haar paarden noemde leek nu toch even iets minder relevant, want plotseling stond niemand minder dan de eigenaar van het paard voor hen. Abby schrok zo erg dat ze de helft van het hooi op de grond liet vallen, voordat ze slikte en haar blauwe ogen op de man vestigde. Normaalgesproken vond ze Professor Evergreen best wel aardig, maar nu keek hij een beetje… nuja. Geagiteerd? Gehaast? Misschien moest hij ergens belangrijks heen… en dan hadden zij zijn paard zoek gemaakt! Geschrokken haakte ze haar vingers in Harold’s gewaad. “We… we waren net in de stallen, Professor Evergreen” begon ze dapper. “Maar eh… ehm…” Ja, en toen durfde ze het eigenlijk niet meer verder te vertellen.
  5. Zaterdag 26 oktober Blackpool, het strand Oh, dit was zo spannend! Koningin Victoria had zich enkele weken geleden verloofd, en nu had Douglas haar beloofd om haar mee te nemen naar Blackpool, waar zij en de kersverse verloofde zich zouden tonen aan het volk. Het was gek om zich zo overduidelijk tussen dreuzels te mengen, en normaalgesproken zouden ze dat natuurlijk ook niet echt doen, wat ook wel de reden was dat Douglas eerst wat schoorvoetend had afgehouden of ze nou wel echt moesten gaan. Daarbij leek hij ook niet echt onder de indruk van de Koningin – maar hoe kon dat nu?? Koningin Victoria was een koningin… en Abby had haar nog nooit gezien, en nu kon het ineens! En dus had Douglas uiteindelijk ja gezegd en nu stonden ze hier, met haar voeten in het zand en haar blik op de oneindige zee – tenminste, voor zover die tot Ierland reikte. Douglas had ook nog eens een special vak voor hen geregeld waar ze met wat mensen uit de magische enclave konden staan. Ook wel zo handig. En.. veilig, maar dat was niet echt iets waar Abigail zich mee bezig hield. Enthousiast hield Abby Douglas’ hand vast, voordat ze eens op haar tenen ging staan om over de railing te kijken. “Het duurt wel heel lang” klaagde ze tegen haar oudere broer. Douglas had haar helemaal toestemming gegeven om voor een weekend Zweinstein te verlaten – wat ze wel vaker deed, overigens. “Wanneer zou ze komen? En in welke koets zouden ze zitten? Maar oh, de zee is wel heel mooi!!” Dus eigenlijk had ze niets te klagen. OOC: Open Koningsdag topic, onder meer met Lily <3
  6. [1838/1839] A Different Cup of Tea

    Abby’s helderblauwe ogen speurden het heuvelige terrein af, dat zich langzaam in duisternis begon te verhullen. Eigenlijk wilde ze helemaal niet weg uit de warme stallen, want ze voelde zich altijd wel thuis met briesende paarden om zich heen en zij en Harold zouden het zich heus wel gezellig kunnen maken met Mr. Whiskers! Thuis op Tyntesfield lag ze ook wel eens uren in het stro naar de dakbalken te staren, terwijl ze luisterde naar het geritsel van de paarden en zich inbeeldde dat in de meer duistere plekken van het gebouw monsters woonde die ze moest verslaan! Caroline zou haar daarna altijd met opgetrokken neus vertellen dat ze een bad moest nemen omdat ze rook naar paarden en stro, maar Douglas kwam soms wel bij haar zitten om thee te drinken en te praten. Plotseling, terwijl ze uitkeek over het koude, mistroostige, Schotse landschap, miste ze Douglas en Caroline enorm. Gelukkig was ze hier in elk geval met Harold. In elk geval, ze konden hier niet blijven, want het paard was weg en dat was heel erg zielig voor hun Kruidenkunde professor! En voor het paard, natuurlijk. Met enige tegenzin liep Abby naar buiten en strooide ze eveneens wat hooi, nog steeds de donkere lucht afspeurend naar een wit paard. Zo moeilijk kon dat niet zijn, toch? “Hij had een hele moeilijke naam, geloof ik” sprak ze nadenkend, terwijl ze zich half omdraaide naar het naambordje wat bij de stal had gestaan. “Illi... Illithea, ofzo?” Het kwam er meer Amerikaans uit dan Brits, zoals wel vaker als ze nieuwe spreuken of woorden uitsprak, en ze probeerde het nogmaals. “Ilithia!” Ze rilde even terwijl een koude windvlaag haar mantel deed opwaaien. “Misschien is hij richting het meer gegaan? Daar kan hij water drinken! Of.. zwemmen.” Al moest een paard wel echt gek zijn als hij nu wilde zwemmen. Maar haar ponies deden dat in de zomer wel graag! “Misschien moeten we het daar proberen?” Ze dacht er momenteel maar even liever niet aan dat het een gevleugeld paard was wat ook kon wegvliegen.
  7. [1839] Abigail, Edith en een standbeeld

    “Oke, dan wordt het een theepartijtje!” sprak Abby verheugd. Oh, ze hield van theepartijtjes!! Misschien konden ze Clementine vragen, en Valentina, en Loïs! “Misschien kunnen we de huiselven vragen of we mogen meehelpen met bakken. Ik heb vorig jaar scones gebakken, en dat was echt fantastisch!” Als je van alle luxe was voorzien, hoefde je natuurlijk nooit zelf je eten klaar te maken… dus als je dat wel een keer mocht doen, dan was dat natuurlijk geweldig!! Ze bleef stilstaan toen Edith dat ook deed en keek haar aan, een glimlach op haar gezicht die iets verwaterde bij het verhaal. Waarom zouden ze Edith overslaan? Dat was zo… gemeen! Zwadderich was ook een prima afdeling, toch? Al eh… kwamen sommige types op het eerste gezicht wel een beetje kattig uit de hoek… Inclusief Edith Chadwick, eigenlijk. Maar als je even volhield was ze hartstikke aardig! “Maar hebben ze dan zo’n hekel aan Zwadderich?” vroeg Abby, die even naar de grond staarde, voordat ze hun weg vervolgden. “Mijn mama heeft in Huffelpuf gezeten, maar mijn Papa en grote broer en zus zijn Amerikaans, dus die hebben niet op Zweinstein gezeten. Ik denk dat het ze niet zoveel had uitgemaakt in welke afdeling ik was gesorteerd.” Al was ze maar knap blij dat ze in Griffoendor zat. Natuurlijk had ze vrienden in alle afdelingen, Clementine zat in Ravenklauw en zij was een van haar beste vriendinnen, maar ’s avonds bij het haardvuur zitten met Harold en Helios was toch ook wel erg gezellig! “Ja, volgens mij wel!” Ze hoopte toch dat ze op een bepaald moment niet meer zou verdwalen op Zweinstein, maar dat moment was klaarblijkelijk nog niet nu.
  8. [1839/1840]Feet don't fail me now - Etiquette danslessen jaar 3-5

    Abigail had natuurlijk in haar zomervakanties en daarbuiten al jaren van etiquettelessen moeten ondergaan – ze was immers een Carrington en haar Mama was een Foulkes-Davenport, dus het was niet dat ze daar onderuit zou kunnen komen! En… niet dat ze er onderuit wilde komen. Oh, nee, Abby hield van de theepartijtjes waarbij ze haar meest roze jurk aan kon en haar poppen uit haar roze kopjes een nep-variant van Lady Grey thee kon laten drinken! Oke, als ze uren met een boek op haar hoofd moest rondlopen was dat soms wel saai, maar haar pianolessen waren meestal wel gezellig al was ze niet erg goed en ze kende de meeste telgen van de magische families nu toch wel uit haar hoofd en van de meeste vorken en lepels wist ze ook wel waar ze voor dienden en de danslessen!! Nuja. Abby kon niet wachten tot het debutantenbal, laten we het daarop houden. Niet om met iemand te trouwen natuurlijk. Trouwen was voor oude mensen… en Caroline was nog niet eens getrouwd!! Bij Professor Johnson’s vraag schoot Abby’s hand omhoog. Ja, meestal was ze toch wel een van de eerste die een antwoord kon geven op de vragen, en vandaag was geen uitzondering. Daarbij leverde het vaak punten voor haar afdeling op en punten waren nu eenmaal belangrijk! “Het debutantenbal is in principe bedoeld voor alle jonge heksen die de leeftijd van vijftien jaar hebben bereikt” sprak ze helder, nadat ze haar vinger had opgestoken en de beurt had gekregen, uiteraard – etiquetteles op Zweinstein was nou niet bepaald dé plek waar je voor je beurt wilde spreken. Vijftien jaar… het betekende dat zij pas over twee jaar mocht, zo jammer! “Je wordt dan eerst voorgesteld de Minister van Toverkunst, en daarbij aan de magische gemeenschap, en na het bal mag je eindelijk naar alle feestjes!” Dat was natuurlijk het belangrijkst! Abby ging alweer zitten, voordat ze nog iets bedacht. “Maar ehm.. de kaartjes zijn wel een beetje duur, geloof ik.” Niet dat zij zich nu zodanig bezighield met hoe duur iets was. Maar het was wel zielig voor iedereen die geen toegangskaartje kon betalen!
  9. [1838/1839] A Different Cup of Tea

    Oh, Abby zou zich Harold als Zwadderaar echt niet kunnen voorstellen! Ze had heus wel vrienden in Zwadderich hoor; ze beschouwde Edith onderhand toch wel als een goede vriendin, hoe Edith daar zelf ook over mocht denken, en ook Mr. Henry Augustine groette haar onderhand vriendelijk in de gangen als ze hem tegenkwam! Maar de Zwadderaars die zij kende hadden toch altijd wel een bepaalde reserve over zich heen liggen, een bepaalde terughoudendheid die deed voorkomen alsof alles en iedereen in de wereld toch niet geheel te vertrouwen was. En natuurlijk was niet iedereen in de wereld te vertrouwen – zo naïef was ze nou ook weer niet!! – maar… Harold was altijd wel in voor het onbekende, en voor avontuur! Tenminste… als ze het lief aan hem vroeg. En soms zeurde. En soms moest ze hem omkopen met cupcakes. De Zwadderaars die zij kende, waren niet om te kopen met cupcakes hoor!! “Ik weet het niet, misschien sommige wel” sprak Abby half afgeleid, terwijl ze haar blauwe ogen door de duistere stal liet gaan. Mr. Whiskers spinde even tevreden terwijl Harold hem aaide, en een kleine glimlach gleed over haar lippen. “Ik zie niet echt iets anders dan hooi…. Mijn ponies houden van wortels! En haver. En suikerklontjes, maar onze staljongen zegt dat ze daar niet teveel van mogen, want dan worden ze te dik.” Ze keek naar de voorraad hooi in de hoek, voordat ze de kat op de grond zette. “Mr. Whiskers, jij blijft hier! Of… of je mag terug naar de leerlingenkamer. Maar niet naar het Verboden Bos!” Streng keek ze de kat aan, maar Mr. Whiskers leek de boodschap begrepen te hebben en begon zichzelf een uitgebreide wasbeurt te geven. Tevreden met zo’n antwoord klopte Abby wat witte kattenharen van haar mantel, voordat ze deze wederom dichtknoopte. Ai, nu moesten ze weer naar buiten! De Klassenoudste liep naar het stro en pakte er enkele handenvol van op, voordat ze twijfelend in de deuropening bleef staan. Het was ondertussen lichtjes aan het sneeuwen. “Ehm… welke richting zou hij op zijn gegaan, denk je?”
  10. [1839/1840] Don't let the fear of falling keep you from flying

    Abby wist niet precies of ze Mr. Augstine nou echt heel aardig vond. Hij leek er zo van overtuigd dat ze op de Ziekenzaal zou belanden! Maarja, misschien was dit gewoon zijn manier van bezorgd gedrag. Haar Mama was ook wel eens overbezorgd, bijvoorbeeld als ze te hard door de tuin reed met de roze koets die ze van Douglas en Caroline had gekregen, of als ze in de zomervakantie vertelde wat ze allemaal hadden moeten doen voor hun duelleerlessen. En dat vond ze ook niet altijd even leuk! Maar dan waren haar Mama’s bedoelingen wel goed. Dus eh… misschien leek Mr. Augstine gewoon nogal op haar Mama! Of misschien was hij een antifeministische vrouwenhater, dat kon ook, maar Abby was gelukkig nog niet echt op de hoogte van het feit dat die mensen ook bestonden. “Nou, als ik op de Ziekenzaal beland, dan nodig ik u uit om mij gezelschap te houden” sprak Abigail opgewekt, die hem een knipoog gaf alvorens af te zetten van de grond met de slurk in haar handen. Misschien zou hij dan eindelijk wel wat van zijn heimelijke tips willen delen! Ach, afdelingsgeheimen. Een beetje strijd was wel leuk, maar ze zat niet eens in het team van Griffoendor! Niet dat ze daar later niet in zou komen, maar pff, het ging om nu! Mr. Augustine had haar wel een beetje bang gemaakt (je maakte nogal snel hoogte op een bezem!) en dus bleef ze enkele meters boven de grond ietwat wankelig hangen. “Daar komt 'ie!” brulde ze, voordat ze mikte en de slurk in de richting van de Zwadderaar wierp.
  11. Zaterdagmorgen 13 september 1839, Op het veld van het Zwerkbalstadion De bezem trilde lichtjes in haar vingers, en niet alleen maar omdat háár vingers trilden van spanning. Abigail stond in haar eentje een beetje aan de zijkant van het zwerkbalveld. Het was zo vroeg dat de zon pas net op was, maar ze had niet het risico willen lopen dat een van de teams al aan het trainen was; daarom had ze vroeg haar wekker gezet, had ze haar warmste, loszittende gewaad en mantel aangetrokken, haar lange, blonde haren ingevlochten en was ze met bezem en al naar het veld gelopen. Het was koud omdat het nog zo vroeg was, maar gelukkig had ze haar handschoenen aangetrokken. En nu stond ze hier, twijfelend, de bezem in haar hand… Ze mocht geen zwerkbal spelen van haar ouders. Nuja, haar Papa was nog wel redelijk vergevingsgezind als het hierom ging, sport zat nu eenmaal in het bloed van haar Amerikaanse voorouders. Maar haar Mama vond het te gevaarlijk en niet iets voor meisjes – al had ze wel drie keer gezegd dat er heus ook wel dames in het Zwerkbalteam van Griffoendor zaten! Zo gevaarlijk was het nu ook weer niet… ja, natuurlijk waren er beukers die rondzweefden, maar als die je neus braken dan kon je gewoon zo naar de ziekenboeg! En natuurlijk kon je ook wel eens van je bezem vallen en van grote hoogte naar beneden duikelen, maar ook dat kwam vast wel weer goed! Aldus vond Abby het gewoon een beetje overdreven – en gelukkig had Douglas dat ook gevonden. Zeuren bij je oudere broer en smekende blikken met haar grote, donkerblauwe ogen werkten altijd wel. Hij had haar, stiekem, zonder dat iemand het wist, een van de nieuwste bezemstelen gegeven om mee te nemen naar Zweinstein. Ze had deze de afgelopen twee weken nog niet durven uit te proberen, maar nu was toch wel het moment. Het probleem was vooral dat ze nog niet echt veel vliegles had gehad. Ze had het idee dat ze dit wel kon, en de aantal keren dat ze was blijven zitten was het prima gegaan, maar ze had nog nooit zo in haar eentje gevlogen. Maar ze kon hier niet al té lang blijven staan! Straks werd het veld nog opgeëist door een van de teams… Met nog eens een zenuwachtig zuchtje sloeg Abby haar ene been over de steel en zette ze af… Het ging niet zo hard als ze had gedacht dat het zou gaan. Maar het ging toch wel een stuk harder dan ze gewend was. In het begin kneep ze nog zo hard in de steel van de bezem dat ze even bang was dat hij doormidden zou breken, maar hoe langer ze vloog, hoe meer plezier ze erin kreeg. Zie, dit was precies waarom ze een bezem had gewild! En als ze straks goed genoeg was, dan zou ze zich op kunnen geven voor het team van Griffoendor en zou ze wedstrijden kunnen spelen! Verheugd vloog ze wat rondjes over het veld en vervolgens achtjes, steeds wat sneller… tot ze het uiteindelijk aandurfde om een duikvlucht te nemen. Ze verloor niet echt haar evenwicht, en toch voelde het alsof het haar pas op het laatste moment lukte de bezem weer overeind te trekken, zodat ze niet met 50 kilometer per uur de steel en zichzelf de grond in boorde. Toen ze eenmaal weer veilig was, bracht ze de bezem ietwat van slag tot stilstand en geschrokken bleef ze stilletjes in de lucht hangen, niet zeker wetende of dit allemaal nu wel zo’n goed idee was… misschien had haar Mama toch gelijk! Plotseling hoorde ze een geluid enkele meters beneden haar. Abby keek op en liet de bezem traag wat naar beneden glijden, haar hart nog steeds wild kloppend. “Mr. Augustine!” sprak ze zo opgewekt als mogelijk, al was dat nog steeds wel lastig. Nog steeds ietwat witjes om haar neus bleef ze wankelig ongeveer een meter boven de grond hangen, haar blauwe ogen op haar klasgenoot gericht. Ze kende hem niet echt heel goed, maar ze dacht dat haar Papa de familie wel eens had genoemd als het ging om zakenrelaties. “Wat een genoegen, op de vroege ochtend. Bent u hier ook om te vliegen?” OOC: Op zich open topic, maar laat Ineke eerst!
  12. [1839/1840] Don't let the fear of falling keep you from flying

    “Wat u wilt” sprak Abby, alweer half afgeleid. Als Mr. Augustine haar geen tips wilde geven, dan moest ze die maar ergens anders vandaan halen. Misschien kon hij eigenlijk wel helemaal niet zo goed vliegen, maar durfde hij het niet te zeggen! Dat zou wel verklaren waarom hij zo afhoudend deed. Ach, en soms waren jongens ook gewoon… raar. Vooral Zwadderaars leken daar een handje van te hebben. Aan de andere kant bleef hij ook niet geheel bij zijn standpunt, want hij begon haar vervolgens toch te instrueren wat ze wel en niet moest doen. Dat iemand het eens was met haar moeder verbaasde haar niet echt – haar Mama was een van de liefste en intelligentste mensen die ze kende! Aan de andere kant was ze het gewoon op dit punt echt niet met haar Mama eens, en daarmee ook niet met Mr. Augustine. Dus. “Ik neem niet aan dat u het over landen heeft, want als ik nooit meer zou landen wordt het vliegen wel een uitdaging” sprak Abby onschuldig, een humoristische flonkering in haar donkerblauwe ogen. “Maar als u erop staat, dan kan ik de duikvluchten vooralsnog wel even uit mijn programma laten.” Opgewekt draaide ze zich om en bukte zich, om iets uit een krat te pakken. “Ik heb een slurk mee, als u beiden misschien… maar het hoeft niet, hoor!” Wat haar betreft ging ze net zo lief weer de mogelijkheden van haar bezem ontdekken, maar nu Mr. Augustine zou opletten of ze geen duikvluchten zou inzetten was een slurk overgooien misschien net zo leuk. Niet dat ze ooit nog een slurk in handen had gehad, laat staan gegooid. Maar ach, hoe moeilijk kon het zijn??
  13. [1839] Abigail, Edith en een standbeeld

    “Natuurlijk!” sprak Abigail opgewekt, die haar arm door die van Edith haakte en terug begon te lopen in de richting waarvan ze kwamen. Als je verdwaald was, dan kon je beter teruggaan naar het punt waarvan je nog wel had geweten waar je was. Klonk ook wel een beetje als de oplossing voor Edith’s problemen, overigens. Oh, dit was allemaal zo filosofisch! “Je kan het altijd proberen, je bent welkom wanneer je wilt!” sprak ze vriendelijk. “En als je denkt dat het teveel is, dan kunnen we ook eens.. ik weet niet… thee gaan drinken, of iets. Dat is misschien iets laagdrempeliger.” Ah, thee – een echte Britse oplossing. Abby mocht dan wel intens houden van haar Amerikaanse halfbroer- en halfzus, maar ze was en bleef uiteindelijk ook half-Brits. Even was ze stil terwijl ze liepen. “Waarom eh.. verbouwden je ouders het huis steeds? Wilden ze de laatste ontwikkelingen op het gebied van architectuur niet missen?” Eerlijk gezegd kon ze dat wel begrijpen – haar Mama had haar, naast die helende werking van thee, ook geleerd dat je altijd moest meegaan met de nieuwste mode en trends. Dat eh.. kon vast voor sommige mensen ook gelden op het gebied van architectuur, waarom niet!
  14. [1838/1839] A Different Cup of Tea

    Verheugd klemde Abigail de grote, pluizige kat tegen zich aan, die een klein hissend geluidje maakte maar voor de rest stil bleef zitten. Mr. Whiskers wist ook wel dat zijn baasje alleen maar het beste met hem voor had, maar soms was het toch wel vermoeiend! Desalniettemin keek het meisje ietwat onthutst op toen Harold voorstelde om zomaar te gaan. Behoedzaam stapte de Griffoendor wederom terug door het diepe stro en kwam ze naast haar beste vriend staan, haar blauwe ogen op hem gericht. “Maar Harold… wat als hij verdwaald!” sprak Abby terughoudend, voordat ze haar blik verplaatste naar de donkere nacht. “En wat zal Professor Evergreen zeggen! Wat als hij zijn paard evenveel mist als ik Mr. Whiskers zou missen, mocht hij de nacht helemaal alleen moeten doorbrengen!” Dat zou toch wel heel erg zielig zijn.
  15. [1839/1840] After the twilight always a sunrise

    Haar beste vriendin Clementine zag er, net zoals zijzelf overigens, prachtig uit. Haren gestyled, nagels gelakt, een prachtige jurk aan… oh, dit was zo fantastisch! En dan te bedenken dat ze dit in de toekomst nog veel vaker zouden kunnen doen! Alleen was ze ergens wel jaloers op de kleur van Clementine’s jurk, maar aan de andere kant vond ze het blauw bij zichzelf mooier staan dan ze ooit had gedacht. Als Clemmy’s jurk de kleur had van de ondergaande zon, dan was die van haar de kleur van de strakblauwe ochtendlucht! En dat paste natuurlijk fenomenaal bij elkaar. “Iets met aardbei en framboos!” sprak Abby opgewekt, die nog een grote slok nam. Het was echt heel erg lekker! Maar het smaakte toch wel een beetje anders dan de vorige… maar goed, ze had waarschijnlijk gewoon een andere mocktail gepakt. “En dankjewel! Het platform is goed gelukt, he? Hoe gaaf is het dat je de vissen kan zien!" Ze keek naar beneden en wees op een enorme vis, die duidelijk schrok van de twee in het roze- en blauwe geklede meisjes en zich snel uit de voeten - eh... vinnen maakte. Soms was het wel een beetje lastig om gewoon rechtdoor te lopen, maar gelukkig waren ze nog te jong voor alcohol. Dat zou het waarschijnlijk alleen maar nog ingewikkelder maken! “Ohnee, het zou inderdaad zonde van zijn kleding zijn als Harold iets moest gaan opduiken” beaamde ze Clementine's woorden, terwijl ze haar gewicht verplaatste naar haar andere been. “Misschien moet Miss Stonetree het dan maar gewoon aardig aan de reuzeninktvis vragen! Ik heb een keer bij Kruidenkunde mijn schrift in het water laten vallen, en toen kwam hij het weer brengen! De reuzeninktvis is zo aardig.” En een klein beetje eng, maar goed. Een Griffoendor zou natuurlijk nooit toegeven dat ze ergens bang van was! “Oh, eh…” sprak Abigail plotseling hakkelend bij Clemmy’s vraag. Ze kleurde ietwat rood. “Ik weet niet. Hij ziet er altijd wel zo uit toch?” Ze nam een grote slok van haar drankje en liet haar blik nogmaals op Harold vallen. Ja, zijn haar zat een beetje anders, en hij had natuurlijk nette kleding aan, maar… zoveel verschil was er niet toch? …toch? Ze richtte zich terug op Clementine, een ietwat aarzelende blik in haar blauwe ogen. “Of vind je van wel?” @Clementine Gordon-Lennox
  16. [1838/1839] A Different Cup of Tea

    Oh, Harold was het eens met haar plan! Een brede glimlach verspreidde zich over Abigail’s gezicht, tenminste tot het moment dat Harold het een goed idee vond om de staldeur open te zetten. Natuurlijk zouden haar Papa en Mama haar nooit toevertrouwen met erg wilde paarden, dus Abby was niet bepaald gewend dat een paard zomaar... nuja, zijn eigen weg zou gaan. Een gevleugeld paard echter… tja. Dat was wel iets andere koek dan datgeen wat ze normaalgesproken gewend was. Met een klein gilletje sprong ze achteruit toen het paard ineens briesend zijn enorme hoofd omhoog gooide en vervolgens in een klein drafje langs de twee perplexe tieners draafde. Haar grote blauwe ogen staarden het paard na, dat richting de uitgang holde - en natuurlijk waren ze ook vergeten de algemene staldeur dicht te doen. Even slikte het meisje, voordat ze Harold aankeek, op haar lip beet, en toen ietwat sipjes terugkeek naar de lege stal. “Oh, Mr. Whiskers!!” Toch verheugd rende ze de stal in om de witte, pluizige kat op te tillen en tegen zich aan te drukken. Ehh…. Dat was één?
  17. [1839] Abigail, Edith en een standbeeld

    Even was Abigail stil terwijl ze nadacht. Ze wist niet precies wat Miss Chadwick bedoelde – ze kon zich niet echt voorstellen dat ze het ooit leuk zou vinden om iets gemeens te doen. Maar dat het leuk was om op te gaan in groepsdrang kon ze ergens wel begrijpen. Ookal was ze dan misschien Klassenoudste, dat betekende niet dat als iedereen zat te praten tijdens Geschiedenis van de Toverkunst dat ze niet gewoon mee zou doen! Of als iedereen tijdens Toverdranken aan het zeuren was of ze misschien uitstel konden krijgen voor een lang paper, dat ze niet eveneens zo'n verzoek naar voren zou brengen; ookal had ze de opdracht al lang en breed af. Voor een moment woog ze voorzichtig haar woorden. “Maar… als je ervoor kan kiezen om mee te doen, dan kan je er ook voor kiezen om niet mee te doen, toch?” sprak Abby uiteindelijk, haar blauwe ogen op het meisje gericht. “En misschien zal je niet ineens allemaal nieuwe vrienden hebben, maar als iedereen doorheeft dat je gewoon aardig bent tegen ze dan kan het best snel gaan denk ik!” Ze glimlachte liefjes terwijl ze Edith geruststellend over haar arm wreef. “Oh, je mag anders wel bij ons komen zitten aan de Griffoendor tafel bij het ontbijt? Daar is het altijd heel gezellig!”
  18. [1839/1840] After the twilight always a sunrise

    Ja, het waren drukke dagen van planningen geweest, maar uiteindelijk was alles goed gekomen. Abigail was nog niet naar zo heel erg veel feesten geweest, want meestal vertelden haar Mama en Papa (en Caroline, helaas...) haar dat ze te jong was, dat haar tijd van feesten nog wel zou komen, dat ze eerst moest afwachten tot het Debutantenbal… blablabla. En dus hadden zij en Harold en de rest van de Griffoendor Crew maar wat moeten bedenken - maar ze vond dat het er niet erg slecht was uitgekomen. Het was een feest op een drijvend platform oke, wat kon je je nog meer wensen?? En er waren drankjes en eten en mensen waren aan het dansen en ze had haar prachtige nieuwe, blauwe jurk aan die haar Papa haar had gestuurd en die uiteindelijk weer was gemaakt nadat ze er een scheur in had gekregen. Oh, dit was allemaal zo leuk!! Ze snapte niet dat Caroline altijd klaagde over taken als dit. Als je getrouwd was bestond je halve leven uit feestjes plannen, wat kon je je nog meer wensen? Abby had Clementine beloofd dat ze drankjes zou halen, en dus wurmde ze zich tussen de mensen door naar de grote tafel. Daar aangekomen viel haar blik op Harold, die aan de andere kant van de redelijk massieve tafel met de twee Hoofdmonitoren van Ravenklauw stond te praten. Zevendejaars Hoofdmonitoren, nog wel. Abigail kon Miss Stonetree niet geheel zien aangezien die met haar rug naar haar toestond, maar ze zag wel hoe charmant Miss de Liedekerken naar Harold lachte en even fronste ze haar wenkbrauwen. Abby griste twee drankjes van tafel en liep terug naar Clementine, die een stukje verderop bij een van de rijkversierde statafels op haar stond te wachten. “Proost!” sprak ze opgewekt, terwijl ze Clementine een van de glazen in handen duwde. “Oh, deze smaakt echt nog veel beter dan de vorige!” Verheugd nam ze nog een grote slok. Mocktails waren echt fantastisch! Totaal niet opvallend liet ze haar blik terugvallen op het groepje bij de dranktafel. En waar de garnalen stonden, natuurlijk. Ze stootte Clementine aan, een nieuwsgierige blik in haar blauwe ogen. Ze speelden dit spel wel vaker – het was vooral leuk als je een rondje door het park liep, of vanuit een schattig theehuisje. “Waar denk je dat ze het over hebben?” @Clementine Gordon-Lennox
  19. [1839/1840] Don't let the fear of falling keep you from flying

    “Maar we zijn niet in de professionele Zwerkbalwereld” sprak Abigail zoetjes, die Mr. Augstine met haar grote, blauwe ogen aankeek en glimlachte. “We zijn allemaal op Zweinstein om te leren! En denkt u niet dat iedereen het meest leert van het delen van informatie?” Hoe kon je anders ooit beter worden? En maakte het dan nog echt uit wie de Zwerkbalcub won? Ja, uiteindelijk natuurlijk wel, maar…. Eigenlijk zou het team de zwerkbalcup moeten krijgen die het meest had geleerd gedurende het jaar, niet degene die alle wedstrijden per se had gewonnen! Een blos verscheen op Abigail’s wangen toen Mr. Augustine haar naar haar moeder vroeg. Misschien had ze er niet over moeten beginnen en was het haar eigen schuld, maar.. oh, ze was zo verheugd geweest toen ze deze bezem van Douglas had gekregen! Ze had niets lievers gewild dan de bezem uitproberen, toen die zo glanzend en aanlokkelijk uit het cadeaupapier kwam rollen! En ze dacht dat als ze het eenmaal kon, haar Mama ook niet zo moeilijk zou doen. Maar goed, dan moest ze het natuurlijk wel eerst leren… “Mijn Mama vindt vliegen niets voor jongedames” sprak Abby ietwat korzelig. “Ze zegt dat het te hoog is en te snel gaat. Maar eerst zei ze dat vliegen niets voor kleine meisjes was, en toen zei ze dat vliegen niets voor jongedames was, en in de toekomst zegt ze waarschijnlijk dat het niets voor dames of getrouwde vrouwen is… en op die manier zou ik nooit kunnen vliegen!” Abigail hield even stil, de frustratie hoorbaar in haar stem. “En van mijn Papa mag het wel en van mijn broer Douglas heb ik deze bezem gekregen, moet u zien!” Trots streek ze over het merkplaatje van de bezem. Iedereen die ook maar iets van bezems afwist, moest vast ook wel weten hoe fantastisch dit nieuwste model was. “En ik heb net gevlogen en ik vond het fantastisch, dus hoe kan het dan iets slechts zijn?” Even hield ze stil. “Maar misschien is laag vliegen wel een goed idee. Hoewel ik net een duikvlucht maakte en dat was wel heel leuk!” Oh, misschien kon ze Zoeker worden! Die moesten altijd heel veel duikvluchten inzetten, toch?
  20. [1839] Abigail, Edith en een standbeeld

    Voor een moment bleef Abigail zwijgen toen Miss Chadwick het onderwerp veranderde. Toch wel? Ja, misschien was het ook weer niet zo gemakkelijk. Maar uiteindelijk koos je je vrienden zelf uit, toch? Met familie was dat anders, al zou ze nooit van haar leven kiezen om andere familie te hebben, maar als je niet blij was met je vrienden…. Aan de andere kant kon ze ook niet echt begrijpen dat iemand niet blij zou zijn met zijn eigen vrienden. Waarom zou je dan in de eerste plaats vrienden worden? Of zou je iemand zo erg voor de gek kunnen houden? Naast dat ze Douglas en Caroline nooit van haar leven zou willen kwijtraken, kon ze ondertussen ook niet meer echt hetzelfde voorstellen voor Clementine, Harold, Valor, Valentina…. en het was niet dat die verschrikkelijke geheimen voor haar verborgen hielden, toch? Of wel soms? “Nee, nee, we moeten gewoon deze kant op” sprak Abby afwezig, die Miss Chadwick een hoek voor ging en vervolgens een wandkleed opzijschoof. “Ik…” Maar Edith had ineens toch wel een beetje gelijk, want het wandkleed leek vals en keek enkel uit op een gesloten muur. Oh, en ze had toch wel gedacht dat ze na twee jaar de weg precies zou weten! Een lichte blos verscheen op haar wangen, voordat ze zich omdraaide en Edith aankeek. In plaats van een grapje maken over dat ze toch verdwaald waren, was er iets in de gezichtsuitdrukking van de Zwadderaar dat haar een stapje dichterbij deed doen. “Het klinkt voor jou wel belangrijk” sprak het meisje serieus, een medelevende blik in haar donkerblauwe ogen. “Als je wilt, mag je het me wel vertellen hoor.”
  21. [1838/1839] A Different Cup of Tea

    “Natuurlijk! Ik heb thuis twee pony’s” sprak Abby opgewekt, die met een glinstering in haar donkerblauwe ogen de grote schimmel over de neus aaide. “Ik heb Prancer gekregen voor mijn verjaardag vorig jaar. En Doobie heb ik al sinds ik negen ben! Daarvoor had ik een kleine shetlandpony. Daar heb ik op leren rijden.” Ah, al die uren dat Douglas (en soms ook wel Caroline) haar aan het halstertouw rondjes had geleid op dat kleine beestje... Al had ze destijds natuurlijk gevonden dat ze alsnog behoorlijk hoog boven de grond zat! Maar nu was ze ouder en natuurlijk veel wijzer en verstandiger. Plotseling keek ze op. “Oh, als je van de zomer langskomt om met Pebbles te spelen, dan kunnen we ook wel te paard een rondje maken op ons terrein! Prancer gaat heel hard! Maar Dobbie houdt hem wel bij, hoor. En Pebbles vindt het fantastisch om mee te gaan!” Met zo’n ‘rondje’ was je wel een paar uur bezig, maar dat snapte Harold vast ook wel. Even viel er een stilte terwijl ze met een lichtroze blos op haar wangen terugkeek naar het paard. “Misschien kunnen we nu alvast… oefenen” sprak ze, zonder Harold echt aan te kijken. Oh, ze wist ook wel dat dat niet echt de bedoeling kon zijn… maar hij was zo mooi! “Ik bedoel… we hoeven niet echt te vliegen…”
  22. [1839] Beautiful things are created one stitch at the time

    Oh, hij wilde haar helpen! Of nuja, dat zei hij niet per se, maar in ieder geval zei hij niet dat hij haar niet zou helpen! Abby slikte, een brok in haar keel en met een enkele traan die over haar wang biggelde, maar wel al ietsje rustiger. “Nou, ik deed de jurk aan om ‘m even uit te proberen, en toen bleef ik haken!” sprak ze – en bijna moest ze weer huilen, want het was gewoon zo ongelukkig! “En… en… toen probeerde ik ‘m te maken, maar dat ging een beetje mis.” Oh, ze had echt wel gedacht dat dit zou moeten lukken! Maar misschien was het toch iets anders soort materiaal dan waar ze normaal op oefenden. Abigail beet op haar lip en keek de tweedejaars aan. “Denk je dat het nog gemaakt kan worden? Ohnee, mijn Papa zal zo boos zijn als blijkt dat de jurk onrepareerbaar blijkt!” Of nuja, boos… hij was nog nooit écht boos op haar geworden. Maar ze zou waarschijnlijk wel een strenge brief krijgen als begeleiding bij een nieuwe jurk. Probleem was… ze wilde geen nieuwe jurk! Ze wilde deze, want hij stond zo mooi bij haar ogen en zwierde zo mooi op en neer als ze draaide. Dus.
  23. Donderdag 19 September 1839 Leerlingenkamer van Griffoendor Het was een week voor het feest dat de Griffoendor crew zou organiseren voor de rest van de Klassenoudsten en Hoofdmonitoren, en de tijd begon een beetje te dringen. Harold, Valor, zij en de rest van de Griffoendors wisten pas sinds 1 september dat ze dit evenement zouden organiseren, en eh… het was heel wat. Kwam ook wel door datgeen wat ze gepland hadden, maar dat kon nu eenmaal ook niet anders! Het moest natuurlijk fantastisch worden. Maar goed, wat ook fantastisch moest worden was haar jurk, en het was natuurlijk eveneens wat aan de krappe kant om in twee weken een heel nieuw avondtoilet te laten maken. Gelukkig kenden de vaste kleermakers van de Carringtons al haar maten en had dat niet al teveel moeite gekost. Vandaag had ze haar nieuwe jurk met de uilenpost binnengekregen, welke ze in haar pauze naar de leerlingenkamer had gebracht en tijdens het blokuur Geschiedenis van de Toverkunst bijna niet aan had kunnen stoppen te denken. Het was zo spannend! Gelukkig had ze na Geschiedenis twee uur vrij, zodat ze genoeg tijd had om haar jurk te passen. Abby had wat rondjes voor de spiegel gedraaid, een kritische blik op haar gezicht. Het was een prachtige jurk van zilverachtig, lichtblauw materiaal. Ze was er wel echt blij mee – maar aan de andere kant vroeg ze zich af of het niet teveel Ravenklauw was. Het was echter niet echt de Ravenklauw-kleur, maar eerder wat lichter en glanzender. Eigenlijk paste de kleur wel bij haar donkerblauwe ogen…. Hij maakte haar volwassener, op de een of andere manier... oh misschien zou ze nu dan eindelijk ook naar de feesten mee mogen waar Caroline en Douglas heen gingen! Hoe langer ze de jurk aanhad, hoe enthousiaster ze erover werd, voordat ze op haar bed neerzakte om perkament en een veer te zoeken zodat ze haar Papa kon terugschrijven hoe blij ze was met de jurk, die zo snel voor haar was gemaakt! Met een rol perkament, een inktpot en veer in handen wilde ze naar de schrijftafel toelopen, die strategisch in een hoek van de kamer was geplaatst, toen RATSJ… Abigail hield verschrikt stil, een blik van afgrijzen op haar gezicht, voordat ze heel voorzichtig een stap terugzette en de jurk bevrijdde uit de greep van het bed. De dure, fragiele stof was vast komen te zitten en een grote winkelhaak ontsierde haar prachtige, lichtblauwe jurk. Maar, geen probleem – toch? Met schrik om het hart legde ze de spullen in haar armen terug op haar bed, voordat ze haar toverstaf pakte en deze stevig vastgreep tussen haar vingers. Hier had ze al die spreuken voor geleerd! Hier was ze zolang mee bezig geweest, tot diep in de nacht! Een simpele spreuk om dit te maken was niet moeilijk – en juist zodat ze dit soort dingen zou kunnen was waarom ze op Zweinstein zat. “Reparo!” sprak ze, haar stem iets hoger en schriller dan normaal. Ze wist niet zo goed wat er mis ging. Normaalgesproken was ze best goed in spreuken. Ze had nooit problemen met simpele dingen als dit. Maar misschien was ze zenuwachtig, misschien had ze iets langer moeten wachten… in ieder geval, in plaats van dat de stof weer netjes aan elkaar werd genaaid, leek het wel alsof de oppervlakte van de winkelhaak werd verviervoudigd. Daarnaast werd de scheur wel opgevuld, maar het was alsof iemand zeer snel en met zeer onvaste hand naald en draad door de stof had heengeboord, zonder ook maar enig oog voor de uitkomst. Abby liet haar staf terug op haar bed vallen en staarde ontdaan naar het resultaat, voordat ze zich resoluut omdraaide en de trap begon af te snellen richting de leerlingenkamer. Buiten was het echter mooi weer en de meeste mensen hadden lessen, zodat ze maar één andere Griffoendor in de leerlingenkamer aantrof. Paniekerig, half met tranen in haar ogen, klampte de Klassenoudste deze persoon aan. “Oh, kan je mij alsjeblieft helpen? Ik heb een fout gemaakt! Ik heb net deze jurk binnengekregen, en… kijk!” Wist zij veel dat het juist precies de goede persoon was om haar zorgen weg te nemen. OOC: Prive met Denise <3
  24. [1839] Abigail, Edith en een standbeeld

    Dat Abigail’s familie rijk was, betekende niet dat mensen het daar in het openbaar met haar over hadden. Het was eerder iets impliciets, iets waarvan iedereen wist dat het waar was maar niet wat openlijk werd besproken. Ergens leek het wel ook iets wat niet echt meespeelde in haar dagelijks leven, maar dat was dan misschien ook weer niet helemaal waar. Haar beste vrienden kwamen uit grote, rijke (tovenaars)families (de Silvershores en Gordon-Lennoxen) en ze hield het voor redelijk normaal dat ze alles kreeg wat haar hartje begeerde. Ze had nieuwe gewaden gekregen voordat ze naar Zweinstein ging, had van haar allerliefste broer Douglas de nieuwste, allerduurste bezem gekregen omdat het haar fantastisch leek om zwerkbal te spelen en een (tweede) pony voor haar verjaardag. Het enige wat ze maar niet kreeg, hoeveel ze ook kon zeuren, was een eenhoorn. Maar misschien, op een dag!! En ja, inderdaad, dat was momenteel haar meest ingewikkelde probleem. Haar probleem, het Eenhoorn-probleem dan, was op zich wel iets wat met geld opgelost kon worden. Al had ze eerder het idee dat haar Papa en Mama het gewoon iets eh.. too much vonden om een eenhoorn voor haar te kopen (hoeveel ze ook had gezeurd!!). Aan de andere kant klonken Edith’s problemen niet echt iets wat met geld kon worden opgelost – en waarom haar eigen familie er dan ook bij werd gehaald, snapte ze niet helemaal. Het zou een van haar ergste nachtmerries zijn als Douglas nooit meer tegen haar zou praten! Maar dat betekende nou niet echt dat geld de oplossing zou zijn, toch? En een goede vriend wegjagen… had dat met geld te maken? Misschien als je weigerde cupcakes voor je vrienden te kopen en ze allemaal voor jezelf hield…. Maar dan was de oplossing gewoon om nog meer cupcakes te kopen!! Of ze zelf te maken, dat was nog leuker. Merlijns baard, nu had ze zin in cupcakes. Misschien konden ze zo even langs de Keukens, als ze toch helemaal naar de leerlingenkamer van Zwadderich moesten! Van al Miss Chadwicks problemen leek de laatste het makkelijkst op te lossen, dus daar begon ze maar mee. “Kan je niet gewoon nieuwe vrienden zoeken?” vroeg ze ietwat aarzelend, want Edith klonk momenteel niet echt heel aardig. Ze begon langzaam wel te begrijpen hoe ze die vriend had weggejaagd. “Dat kan toch niet héél lastig zijn?” Abigail had toch wel gedacht dat zij en Edith vrienden waren, maar dat wist ze nu eigenlijk niet meer zo heel erg zeker.
  25. [1839] Abigail, Edith en een standbeeld

    Abigail hield even stil nadat Miss Chadwick haar de wedervraag stelde. Het was onbeleefd om vragen niet te beantwoorden, dat had haar Mama haar altijd geleerd. Aan de andere kant… als je een vraag niet wilde beantwoorden, was het beleefder om een wedervraag te stellen dan om doodleuk aan te geven dat je de vraag niet wilde beantwoorden. In dat opzicht was het nog wel redelijk beleefd van Miss Chadwick als ze toch al niet had willen antwoorden! Abby wist dat het haar goed recht was om door te vragen, en ze had heus ook nog wel kunnen dreigen om punten af te trekken, maar dat deed ze niet. Ze had dan misschien nog niet heel veel ervaring met een leidinggevende functie als deze, maar het lag niet bepaald in haar aard om zo’n dwangmiddel te gebruiken. Daarbij geloofde ze niet echt dat Edith niet met iemand zou hebben afgesproken. Het meisje was altijd omringd door vriendinnen, dus waarom zou het nu anders zijn? Het enige wat ze hoefde te doen, was om haar ogen open te houden om nog een ander te betrappen, als de tijd rijp was. Het klonk wel een beetje als een spannende undercover-missie. Oh, wat zou Harold jaloers zijn als ze dit straks aan hem zou vertellen! “Ik ben niet altijd vrolijk” sprak Abby, nog steeds opgewekt. Dat was namelijk niet waar; hoe kon iemand altijd blij zijn? De vraag over de vitaminepillen negeerde zíj dan weer. “Maar ik denk wel dat positiviteit belangrijk is!” En waarom zou ze niet positief zijn? Ze vond het fantastisch op Zweinstein, ze had lieve vrienden, haalde hoge cijfers en iedereen was trots op haar. En ze was Klassenoudste, wat haar in superspannende situaties bracht! Even zweeg ze terwijl ze doorliep, voordat ze nieuwsgierig haar hoofd omdraaide naar de Zwadderaar. “Heeft u wellicht reden om niet vrolijk te zijn? Is er misschien iets gebeurd?” Oh, straks had ze punten afgetrokken terwijl Miss Chadwick eigenlijk gewoon heel verdrietig was!
×