Jump to content

Abigail Carrington

Griffoendor Tweedejaars
  • Content count

    50
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    1

Abigail Carrington last won the day on January 25

Abigail Carrington had the most liked content!

About Abigail Carrington

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    IC Klassenoudste, NE
  • Naam
    Dails

Profile Fields

  1. [1838/1839] A Different Cup of Tea

    Zondag 9 december 1838 In de gang voor de Griffoendor leerlingenkamer Ze had maar een moment weggekeken, maar dat was blijkbaar meer dan genoeg geweest om de kat te laten ontsnappen. En nu was ze al meer dan een uur aan het zoeken op het terrein, haar handen half bevroren van de kou en haar blonde haren nat van de miezelregen. Het ergste was natuurlijk dat de dure Ceylon thee was afgekoeld en Mr. Whiskers niet eens de tijd had genomen zijn eigen theekopje met zorgvuldig ingeschonken melk uit te likken. Want ja, Abigail hield soms theekransjes met haar kat, oke?? Hij deed haar (bij gebrek aan beter) herinneren aan thuis en bij vlagen had ze gewoonweg last van heimwee! En meestal liet Mr. Whiskers het zich allemaal ontgaan, waar ze hem ook naartoe sleepte (wat ditmaal de kassen van Professor Evergreen was geweest) maar nu was hij plotseling verdwenen! En natuurlijk had ze eerst de kas uitgekamd maar dáár bleek hij niet te zijn, en toen had ze maar wat doelloos heen en weer gelopen op het terrein maar ook daar kon ze hem niet vinden, en nu had ze bedacht dat ze maar beter terug kon gaan naar de leerlingenkamer van Griffoendor. Wie weet lag hij wel gewoon warm en opgekruld spinnend op haar bed, waar hij altijd lag als ze klaar was met haar lessen! Toen ze hem echter ook daar niet aantrof moest ze moeite doen om niet in huilen uit te barsten. Terwijl ze zichzelf probeerde te vertellen dat ze rustig moest blijven, haar haren en mantel half verzopen en met rode wangetjes en ietwat waterige blauwe oogjes, botste ze plotseling bijna tegen haar - ondertussen - veertienjarige Hoofdmonitor op. Wanhoop, gemengd met een halfhartig soort opluchting, deed haar zich bijna aan Harold Silvershore vastklampen. “Harold! Heb jij misschien Mr. Whiskers gezien?” Ze slikte haar tranen weg, die ze niet tegenover een van haar beste vrienden over haar wangen wilde laten rollen. Desalniettemin was ze ondanks haar pogingen het te verhullen, duidelijk van slag. “Jeweetwel, hij is heel groot en wit en pluizig... hoewel, met dit weer...” Sip staarde ze door een van de ramen naar buiten, en even trilde haar onderlip lichtjes bij de gedachte aan hoe haar dure Perzische kat nu verdwaald moest rondlopen in de woeste Schotse hooglanden, misschien wel tot in het Verboden Bos. “Ik was met hem in de kassen en toen... ik ben hem kwijtgeraakt en nu kan ik hem niet meer vinden!” OOC: Met Gian!
  2. [1838/1839] To never getting lost again!

    Abigail bleef stilstaan en keek terug naar de kast. De gang werd verlicht door enkele toortsen, die het geheel een spookachtig tintje gaven. Even rilde ze, voordat ze zich omdraaide naar Harold. “Maar… wat als die boeman iemand aanvalt?” fluisterde ze zachtjes, alsof de boeman hen nog zou kunnen horen. Wist zij veel wat de krachten waren van boemannen, die behandelde je normaalgesproken pas in het derde jaar van Verweer tegen de Zwarte Kunsten! “Moeten we niet nog iets… doen? Of het tegen een professor zeggen?” Ze zette wat pasjes richting Harold, want nu ze stilstond leek het duister van de stille gang wel een beetje op hen in te sluiten. Al was Harold hier natuurlijk de Hoofdmonitor, zij niet! Als hij per se naar een gezellige plek wilde om een warm drankje te nuttigen... “Al klinkt warme chocolademelk ook wel goed… denk je dat ze marshmellows hebben?” Want ach, niemand hoorde zich nu toch op de gang te bevinden! Misschien kon het wel wachten tot het weer licht was buiten..?
  3. [1838/1839] To never getting lost again!

    Ja, het was vast een boeman! Het zag er wel uit als iets wat heel erg eng zou kunnen zijn! En aan de geluiden die Harold had gemaakt, was datgeen wat onder de emmer had gezeten vast zijn ergste nachtmerrie. Al had hij die geluiden ook gemaakt toen ze in dat spookhuis gingen op zijn verjaardag en er ineens een skelet uit het plafond kwam vallen. Misschien zat er dan een skelet onder die emmer? Dat was dan wel een mini skelet… maar misschien was dit nog een baby-boeman, die zichzelf vorm gaf in een baby-vorm van datgeen wat ze eng zouden vinden! Kregen boemannen babies? Hoe plantten ze zich anders voort? Dit wierp toch zoveel vragen op… “Nou, het was best wel eng” sprak Abby huiverend, die vlug nog een stapje weg deed van de kast. “Maar ehm, als we gauw doorlopen dan zijn we het vast snel weer vergeten!” Al zou het jaren later met een drankje op natuurlijk wel een grappig verhaal zijn om te vertellen. Of eh, straks. In de leerlingenkamer.
  4. [1838/1839] To never getting lost again!

    Ja, natuurlijk zag je er niets van in het donker van de kast! Maar Abby probeerde altijd het goede in mensen te zien en nu deed Harold toch een poging om haar wat op te vrolijken (of zo klonk het, in ieder geval) dus ze vergaf het hem wel. Ietwat sip liet ze haar blonde lokken los, voordat ze de straal van haar toverstaf nogmaals over de emmer liet gaan. Hier achter Harold voelde het in ieder geval wel iets veiliger, al was ze nog steeds niet helemaal op haar gemak! Er zat toch echt iets onder die emmer… Vol spanning zette ze zich schrap toen Harold een windvlaag veroorzaakte (wel een coole spreuk! Die wilde ze wel leren…). Ze zag enkel een flits van iets bruins en harigs, voordat Harold nagenoeg door haar heen de kast wilde verlaten. In de paniek haakte haar vingers in zijn gewaad om niet te vallen, waarna ze zich aan zijn arm vast klampte en hij hen samen de kast uittrok. Op de gang aangekomen bleef ze even verschrikt staan terwijl ze wat op adem kwam. “Wat was dat?” vroeg ze hoorbaar geschrokken, voordat ze doorhad dat ze eigenlijk wel erg dichtbij Harold stond en haar vingers nog stevig om zijn arm had geklemd. Met een ietwat roze gloed om haar neus liet ze hem los. Ze moest echt stoppen zich aan jongens vast te klampen zodra het een beetje eng werd! Wat zou Douglas daar wel niet van vinden!? Maarja, dan moest hij maar komen om haar te beschermen tegen alle enge skeletten en harige monsters van de wereld… Het was erg stil op de gang. Plotseling wenste ze dat er wel wat vijfdejaars rondliepen die de regels hadden overtreden, alleen maar zodat ze zichzelf konden afleiden met een ander klusje. Ze kende hier veel te weinig spreuken voor! “Misschien… misschien was het een boeman?”
  5. [1838/1839] To never getting lost again!

    Inderdaad, de cakejes zouden maar even moeten wachten, want… Oh dit was zo spannend! Abigail deed braaf wat Harold haar vroeg te doen en zette zich ietwat schrap toen de Hoofdmonitor aftelde – wat achteraf een goed idee bleek te zijn, want de spreuk ketste met een schraperig, metaalachtig geluid af en ze kon nog maar net wegduiken om niet geraakt te worden. “Mijn haar is verschroeid!” klaagde Abby ietwat geschrokken, terwijl ze met een sip gezicht enkele haartjes (eh… drie ofzo, maar toch!!) van haar blonde lokken bekeek. Even moest ze op haar lip bijten om niet te huilen, maar dit kon ze! Ze was Klassenoudste en tweedejaars en een Griffoendor en ze zou Harold heus wel laten zien dat ze misschien wel een meisje was maar niet flauwviel van bijna geraakt worden door een toverspreuk, al was ze maar 12 jaar oud en had hij haar vertrouwen nu toch wel een ietsje pietsje geschaad. “Ehm…” (Ze was een Griffoendor. Een Griffoendor!!). “Dat scheelde maar een haartje” grapte ze uiteindelijk, luchtiger dan ze zich daadwerkelijk voelde. “Het was alleen niet zo heel effectief… nuja, tenzij je het je bedoeling was om mij uit te schakelen.” Abby glimlachte opgelaten, voordat ze het licht van haar toverstaf nogmaals over de emmer liet gaan. Ze nam toch aan dat dat niet zijn bedoeling was geweest! Op dat moment schoof de emmer echter twintig centimeter naar rechts en Abby maakte even een geschrokken geluidje, al haar sensaties plotseling op scherp in het donker van de kast. “Misschien moeten we het nogmaals proberen?” stelde ze voor, al klonk ze iets minder dapper dan eerst. “Dan ga ik alleen wel even achter je staan…”
  6. [1838/1839] To never getting lost again!

    Abigail was niet raar! Ze had gewoon een heel actief kindermeisje gehad die allemaal leuke dingen met haar was gaan doen! En ze was ook geen erfgenaam of iets; wat kon het haar ouders schelen als hun allerliefste, jongste dochtertje van cakejes bakken hield? Zou ze een jongen later vast heel blij mee maken. Ja, Caroline vond het misschien ook een beetje raar, maar haar papa en Douglas klaagden echt niet als ze met verse cakejes aan kwam zetten hoor! “Het is niet heel moeilijk, maar sommige dingen zijn wel moeilijker om te maken dan andere” sprak Abigail vrolijk, die Harold’s terughoudende opstelling straal negeerde. Was ze ook erg goed in, namelijk. “Ik zal je het wel leren” voegde ze er verheugd aan toe, terwijl ze knikte op Harold’s aanbod. Ja hoor, zij wilde wel proberen om Harold te vervloeken! Ze hoopte wel dat hij zich dan een beetje in zou houden – hij was nu eenmaal een jaar ouder dan zij en had meer spreuken geleerd! En blijkbaar oefende hij iedere week vier keer… - maar ze had hem nog niet op onhoffelijkheden kunnen betrappen, dus hopelijk ging hij daar ook dan niet mee beginnen. “Helios houdt volgens mij van alle kikkers” sprak Abby instemmend, voordat ze over Harold’s schouder de gang ingluurde. Ze knikte toen hij naar de gang overstak en met haar toverstaf in de aanslag sloop ze naar de eerste deur. Oh, dit was zo spannend! Ze voelde zich net een ninja. Al wisten ze in 1838 waarschijnlijk nog niet wat ninjas waren. Een detective, dan! Ze miste alleen nog zo’n jas en hoed… Abby klopte drie keer op de deur, wachtte even, hoorde niets en trok de deur toen open! Maar… het was gewoon een lege bezemkast. Of nuja, leeg… “Harold, ik zie iets bewegen!” siste Abigail richting de dertienjarige Hoofdmonitor, terwijl ze zich plotseling afvroeg waarom hij haar eigenlijk aan deze kant van de gang in haar eentje had achtergelaten. “Daar, achter die emmer!”
  7. [1838/1839]Als je haar maar goed zit

    Misschien dat als ze geen Klassenoudste was geworden, dat het nog veel vervelender had gevoeld om terug te moeten gaan naar Zweinstein. Het was toch zo fijn geweest om tijd door te brengen met haar papa en mama en Douglas en Caroline! Maar de mooie zilveren badge had zo zwaar had gevoeld in haar handen en het idee alleen al om al die nachten in het donkere kasteel door te brengen met Harold en Clementine en al haar andere vrienden had toch wel gelonkt. En daarbij was het ook gewoon zo leuk om dingen te leren - en was het zo jammer geweest dat ze thuis niet eens kon laten zien wat ze nu allemaal kon! In ieder geval was vanavond een goede avond om met Clementine door te brengen, die ze had uitgenodigd in de leerlingenkamer van Griffoendor. Voor de zoveelste keer greep Abby naar de spiegel en giechelde terwijl ze naar haar blonde lokken keek, strak opgerold in de zogenaamde ‘krulspelden’. “Hmm… ik weet het niet zo goed” sprak ze twijfelend terwijl ze de kaarten oppakte die Clemmy had gedeeld. Ze verdeelde de kaarten in haar hand en legde de eerste op. “Ik denk dat hij dat niet echt heeft gezegd. Professor Grey is wel heel lief, maar soms een beetje… wazig.” Ze lachte vrolijk en dook weg toen de kaarten ineens ontploften om haar wenkbrauwen niet te laten wegschroeien, toen ze plotseling haar afdelingsgenoot ontwaarde. "Oh Rory, kom erbij!" glimlachte ze vrolijk, terwijl ze opschoof en een plekje op de bank vrijmaakte. "We doen een experiment voor Dreuzelkunde, wil je ook meedoen?" Oke, Professor Grey had eigenlijk gezegd dat het alleen voor dreuzel vrouwen was, maar dat maakte niet uit - toch? "Ik denk dat krullen je erg goed zouden staan" voegde ze eraan toe, terwijl haar blik die van Clementine kruiste en ze zachtjes giechelde. Ze wees op de doos met krulspelden. "En we hebben nog wat over!"
  8. [1838/1839] To never getting lost again!

    Het klonk wel logisch, om spreuken te oefenen. En het was niet alsof ze ze in het geheel niet meer gebruikt had! De meeste had ze nog wel een paar keer in de leerlingenkamer geoefend om andere mensen onder de indruk te laten zijn (al waren dat meer bezweringen, geen vervloekingen!) of waren gewoon handig in het dagelijks leven. Sommige hadden ze ook wel herhaald bij de lessen. Maar om het nou meerdere keren per week te gaan oefenen… “Maar hoe heb je dan ooit nog tijd voor theepartijtjes!” sprak Abby, die Harold verbaasd aankeek en even vergat om door te lopen. “En om de cakejes te bakken voor die theepartijtjes! Dat is juist het leukste deel.” Ze dacht even na, voordat ze zachtjes giechelde. “Of nuja, de huiselven vinden van niet, maar dat is wel het leukste gedeelte.” Om de een of andere reden kwamen ze nu steeds met recepten aanzetten waarvoor je níet het hele aanrecht met meel hoefde te bestuiven! Dat was toch zo jammer… “Ik wil wel een keer mee” besloot ze, terwijl ze enkele stappen draven moest om Harold weer in te halen. “En als je wilt, dan zal ik je leren om cakejes te bakken. Want de huiselven kunnen het wel doen, maar het zoveel leuker om het zelf te doen!” En haar sinaasappel-gember muffins waren het hoogtepunt van elke high tea. “Nee, ik heb de kikker niet meer gevonden” sprak Abby, ietwat sipjes. “Maar Douglas heeft een nieuwe voor mij gevangen en die heb ik teruggegeven aan Helios! Ik hoop maar dat hij niet doorheeft dat het een andere was..” Ze grinnikte even zachtjes, voordat ze haar lichtstraal op iets liet vallen… maar het was niets. Ze had gedacht dat ze iets zag bewegen, maar dat kreeg je nu eenmaal nu ze steeds dieper in het hart van het kasteel kwamen. “Je feest was echt fantastisch!" voegde ze er glunderend aan toe. "En ik denk dat je het altijd nog wel beter kan doen. Haal je al de hoogste cijfers uit je jaar? Want… - oh.” Abigail schrok een beetje van Harold toen hij ineens wat ineen dook, en ze stapte achter hem met haar toverstaf in de aanslag. Oew, hun eerste persoon die ze strafwerk zouden mogen geven! Dit was zo spannend. “Ik hoorde niks” fluisterde ze opgewonden. “Maar…” Dat was het moment dat ze het ook hoorde – wat gestommel en gefluister. Ze boog zich wat naar Harold toe om zo zachtjes als mogelijk te kunnen praten. “Nu hoorde ik het ook! Waar denk je dat het vandaan komt?”
  9. [1838/1839] To never getting lost again!

    Abby zag heus wel dat Harold rood werd, maar ze was Brits genoeg om te doen alsof ze het niet doorhad om hem even de tijd te geven om zichzelf weer een beetje bij elkaar te schrapen. Al wist ze niet precies wat de reden was – ze waren nu eenmaal samen verdwaald, al was het haar eerste week geweest… maar hij had toen ook al een beetje raar om die spiegel gedaan! Eigenlijk had ze er al maanden niet meer aan gedacht, maar nu vlogen haar gedachten toch weer naar dat kroontje, de juwelen… het contract van Carrington Carriages. Ze had het aan niemand verteld. Het was haast iets waar ze zich voor schaamde, want ze hield zo van haar broer en zus! Ze wilde niet dat zij onterft zouden worden of met niets over zouden blijven en toch wilde iets in haar toch… alles. Vlug zette ze het weer uit haar hoofd, wat makkelijk genoeg was in deze donkere paden. Het deed haar ergens aan Harold’s spookhuis denken, maar daar wilde ze nu al helemaal niet aan herinnerd worden! Iets met skeletten en vampieren… brrr. Die waren toch nog wel een stukje enger dan wat loslopende leerlingen die ze moesten betrappen. “Het terrein lijkt me nu een beetje koud” sprak Abigail, terwijl ze haar blauwe ogen onderzoekend over een wandtapijt liet gaan omdat ze dacht dat ze iets zag bewegen. “En nee, ik heb ze eigenlijk al een tijdje niet geoefend… Ik dacht eigenlijk dat ik dat niet verleren zou. Oefen jij ze wel?” Misschien was het inderdaad wel goed om ze te oefenen! Op de een of andere manier wilde ze niet onderdoen voor Harold, die toch een jaar boven haar zat en meer spreuken zou weten dan zij. Als dat betekende dat ze spreuken moest gaan oefenen, dan wilde ze dat best doen. “Ze waren heel blij!” sprak Abby glunderend, terwijl ze Harold aankeek en breed glimlachte. “Ik mocht drie avonden bepalen wat we voor avondeten hadden en ik mocht een nieuw huisdier uitkiezen om naar Zweinstein mee te nemen!” Al had ‘roze prinsessentaart’ helaas niet geteld als avondeten. Dat was dan wel weer een beetje jammer. Haar gezicht vertrok iets, voordat ze op iets zachtere toon verder ging – alsof hem een geheim ging vertellen. Wat het eigenlijk ook wel een beetje was. “Maar ik had Helios erover geschreven en toen had hij mij in de post een kikker gestuurd! En toen was die kikker ontsnapt… nuja.” Ze giechelde even zachtjes. “In elk geval, ik heb nog geen nieuw huisdier kunnen uitzoeken.” Ze liepen een hoek om en even had ze bijna haar toverstok getrokken omdat ze dacht dat ze iets zag, maar het was haar eigen schaduw. Opgelucht liep ze verder. “En jij? Wat vond je familie ervan dat je Hoofdmonitor bent geworden?”
  10. [1838/1839] Het HAROLD-IS-HM-GEWORDEN-FEEST!!!

    Oef, ze hoefde toch niet op te passen! Glunderend keek ze hun Afdelingshoofd aan, die nu toch nog meer in haar waardering was gestegen. Natuurlijk had ze het wel gedaan als het moest, want ze was nu eenmaal Klassenoudste geworden en ze wilde Professor Hastings best helpen!! Maar gelukkig wilde de echtgenoot van hun Afdelingshoofd wel oppassen. Abby glimlachte vrolijk tegen Dorian toen die haar aansprak. Toen ze zich vorig jaar een avond op de bank voor het haardvuur van de Griffoendor leerlingenkamer verveelde, had Dorian haar geleerd hoe je papieren vliegtuigjes kon betoveren om die met geheime boodschappen naar elkaar te laten vliegen. De avond was een beetje uit de hand gelopen toen ze een restje Brandstof hadden gevonden en die op de vliegtuigjes hadden gesprinkeld om ze vervolgens met vreemde boodschappen in het haardvuur te laten verdwijnen terwijl ze giechelend de namen van leraren hadden geroepen, maarja. Dat was misschien haar idee geweest, maar zij was niet degene geweest die de Brandstof had gevonden! De helft van de vliegtuigjes was verbrand, maar de andere helft was toch echt naar een onbekend adres verdwenen… maar goed, sindsdien waren ze wel vrienden. En Abby zou heus geen nee zeggen als iemand met haar meewilde in het spookhuis! “Gezellig! Ik beloof ú dat ik ook niet gillend zal wegrennen” sprak Abigail opgewekt tegen de zoon van de Hertog, terwijl ze samen richting het spookhuis begonnen te lopen. Dat was echter het moment dat Valentina ineens bijna geen lucht leek te krijgen terwijl ze Dorian gedag zei. “Valentina, wil je soms wat water?” vroeg ze, terwijl ze haar wenkbrauwen fronste. “Je klinkt een beetje benauwd!” Ze was nog half bezig met een flesje water zoeken in haar tas toen het ineens donker werd, Harold begon te gillen en ze net op tijd opkeek om een enorm skelet naar beneden te zien vallen. “Aah!” gilde ze met Harold mee, terwijl ze zich vastklampte aan Dorian, om hem twee seconden later weer ietwat opgelaten los te laten. Ze probeerde altijd dapperder te zijn dan dat! "Was dat de vampier?" Wist zij veel of een vampier hetzelfde was als een skelet! Beiden waren (on)dood, niet?
  11. [1837/1838] Small and precious, like a diamond

    “Dat is waar. Misschien laat ik het wel een keer helemaal krullen!” sprak Abby opgetogen, die haar blonde haar om haar vinger wond en keek of de slag daarmee al meer werd. Al wist ze niet zo heel erg goed hoe ze haar haar zózeer zou moeten laten krullen, maar dat kon ze vast aan Caroline vragen in de zomervakantie! Haar grote zus had niet altijd geduld voor haar, maar dat kwam misschien gewoon omdat ze die ene keer Caroline’s jurk had geleend maar hij te lang was en toen was ze gestruikeld en was de dure stof gescheurd! Ze had toch haar verontschuldigingen aangeboden…. in ieder geval kon ze voor mode advies of haardrachten meestal wel aankloppen. “Oooh…” sprak ze, ietwat verbijsterd, toen Professor Grey haar de uitleg gaf. “Met kleine pinnetjes? Oke…” Ze pakte de krulspeld weer op van tafel en liet deze door haar handen gaan. “En dat duurt uren? Nu… ze hebben vast niets beters te doen.” Zij wilde wel krullend haar, maar ze wilde er ook weer niet zo lang op wachten! Tenminste… ze ging er toch vanuit dat Caroline een iets snellere manier had voor de krullen in haar haar. “Dankuwel Professor Grey!” sprak ze zoetjes, waarna ze het laatste slokje van haar thee netjes opdronk en zich uit de fauteuil bij het haardvuur liet glijden. “Dat was erg verhelderend. Ik denk dat de opdracht daarmee wel zou moeten lukken!” Haar blik gleed naar de klok. “Ohnee, de avondklok gaat over vijf minuten in en ik moet nog helemaal naar de leerlingenkamer van Griffoendor!” Ze maakte een reverance en glimlachte ietwat zorgeloos. “Nuja. Nogmaals bedankt, professor!”
  12. [1838/1839] To never getting lost again!

    “Een route?” vroeg Abigail nieuwsgierig, die Harold nog een tweede trap omlaag volgde en lenig over de kapotte tree sprong. “Nu, dan verdwalen we in ieder geval niet!” Ze grinnikte zachtjes toen Harolds blik die van haar kruiste, doelend op hun avontuur van vorig jaar. Als die route inderdaad via de populaire gangen ging, dan zouden ze heus wel weer hun weg terug kunnen vinden… al zag alles er, toegegeven, in het donker iets anders uit. De schaduwen waren langer en het was zo stil! Ze zou er bijna haar toverstaf van trekken om die in de aanslag te houden, maar Harold had dat ook niet gedaan en ze wilde niet overkomen alsof ze bang was. Alleen dat was voordat hij haar vertelde wat voor gevaren deze functie eigenlijk met zich meebracht. “Echt? Ben je vervloekt? Wat gaaf!” sprak Abby enthousiast, terwijl ze nu toch maar wel ietwat onopvallend naar haar toverstaf greep in de kluwen van haar gewaad. Vervloekt worden was niet erg, maar je moest jezelf natuurlijk wel kunnen verdedigen. Dapper liep ze door. “En dat is heel lief van je, Harold! Maar ik weet niet of het nodig is. Ik kan protego, expelliarmus, de vloek van beentjeplak…” Ze glimlachte trots. “Oh, en ook nog aquamenti! Laat ze maar eens crimineel zijn met nat haar, dan kan je jezelf toch echt meer in het openbaar vertonen.” Ze liepen de hoek om en enthousiast keek ze of er al enige ‘criminelen’ te zien waren, maar helaas was de gang leeg.
  13. [1838/1839] To never getting lost again!

    Het was met een dubbel gevoel dat Abigail enkele dagen geleden terug was gekomen naar Zweinstein. Ze was het afgelopen jaar van Zweinstein komen te houden… van het grote, duistere en spannende kasteel, van haar vrienden binnen Griffoendor en erbuiten – en toen ze haar brief had gekregen met een zware badge erin waarmee haar werd verteld dat ze Klassenoudste was geworden, had ze dagenlang niet stil kunnen zitten. Dat had er ook mee te maken dat ze van Douglas en Caroline het grootste regenboogijsje had gekregen wat ze ooit had gezien... met bijbehorende suikerhoeveelheden, uiteraard. Abby had niet kunnen wachten tot ze weer naar Zweinstein mocht terugkeren, maar nu ze hier eenmaal was bleek het toch wel weer wat moeilijk om haar familie zo van het ene op het andere moment los te moeten laten. Ze miste de rustige ochtenden in het grote landhuis, de wandelingen om het prachtige meer met haar hond Pebbles en bijna nog het meest om op onverwachte momenten op Douglas zijn rug te kunnen klimmen waarna hij haar als een getemde hippogrief moest rond paraderen. De eerste week was het lastigst geweest, maar dat ze vanavond op het rooster stond om voor de eerste keer te patrouilleren maakte het allemaal wel wat beter! En het was ook nog eens met een van haar beste vrienden, dus Abigail kon haar geluk bijna niet op. “Dankjewel!” sprak Abby uitbundig tegen Harold, terwijl ze zich naast hem voegde en ze samen de stille, donkere gang uit begonnen te lopen. Trots gleed haar blik af naar de glanzende badge op haar borst. “En jij met de jouwe! Oh, als we ooit samen Hoofdmonitor zouden kunnen worden… dat zou zo leuk zijn!” Ze glimlachte vrolijk en liet hem voorgaan op de trap naar beneden. “Wat eh.. doe je eigenlijk normaal gesproken met dit patrouilleren?” vroeg ze, terwijl haar donkerblauwe ogen over de toortsen aan de wand gleden en ze de duisternis in zich opnam. Ze was vorig jaar wel een of twee keren na de avondklok in het kasteel geweest toen het eigenlijk niet mocht, maar toen hadden ze de gang van de Griffoendor leerlingenkamer toch niet helemaal uitgedurfd! Dit was in ieder geval al verder dan ze ooit in het donker was geweest. “Loop je gewoon een beetje rondjes?” Ze keek Harold samenzweerderig aan. Dit was allemaal zo spannend! “Heb je wel eens iemand.. betrapt?”
  14. [1837/1838] Sometimes you need to get lost before you find your way

    Een beetje verdrietig trippelde Abby achter Harold aan, maar het was alweer wat beter toen hij de deur voor haar open hield – en toen hij vervolgens ook nog vroeg waar zij heen wilde kon er zelfs wel een glimlachje vanaf. “Oke” knikte ze, weer wat vrolijker. Ze keek om zich heen, voordat ze de lange gang plotseling herkende. “Is dat niet het bezweringenlokaal? Volgens mij moeten we gewoon die kant op, en dan komen we uit bij het trappenhuis!” En opgelucht van het avontuur vonden ze hun weg weer terug naar de Griffoendor leerlingenkamer - om vervolgens dat jaar vast nog heel vaak te verdwalen. Maar al zocht ze ernaar, de ruimte met de spiegel vond Abigail voor een lange tijd niet meer terug. OOC: Uitgeschreven!
  15. [1837/1838] Small and precious, like a diamond

    “Ik hoop het toch niet…” sprak Abby, de woorden van Professor Grey overpeinzend. Ze vond Professor Damarcus dan misschien niet zo eng als de meesten (al kwam dat vooral omdat ze de helft van wat hij zei niet begreep), maar dat betekende niet dat ze hem graag in de leerlingenkamer van Griffoendor zou zien! En ’s nachts door de gangen dwalen op een legale manier? Dat leek haar wel wat! Als het donker was dan werd alles zoveel leuker en spannender. Zeker in zo'n groot en ingewikkeld kasteel als Zweinstein. “Misschien wil ik ooit wel Klassenoudste worden” sprak Abigail zoetjes, die daar tot nu toe nog niet echt over had nagedacht. “En pardon Professor Grey, maar de krullen in mijn haar zijn natuurlijk.” Dacht hij nu echt dat ze het krulde? Pfah! “Maar…” vervolgde ze, op iets behoedzamere toon. “Ik weet wel dat mijn grote zus Caroline het krult! Maar dat doet ze niet met eh.. die dingen, hoor.” Ze wees naar het ronde geval, voordat ze zich naar voren boog om het toch nog een keer beter te bekijken. “Doen dreuzelvrouwen dat wel?” Ze zuchtte diep. “Het is zo zielig dat ze geen gebruik kunnen maken van magie!” Ze dacht er misschien niet zoveel overna, maar magie maakte alles zoveel makkelijker!
×