Jump to content

Abigail Carrington

Griffoendor Derdejaars
  • Content count

    100
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    7

Abigail Carrington last won the day on April 7

Abigail Carrington had the most liked content!

About Abigail Carrington

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    IC Klassenoudste, NE
  • Naam
    Dails

Profile Fields

  1. [1838/1839] A Different Cup of Tea

    Met rossige blosjes op haar wangen, die overigens nauwelijks te zien waren in het invallende duister, keek Abigail met een licht geschokte blik om naar Harold. Iets van opluchting maakte dat het brok in haar keel wat verlichtte, maar in plaats daarvan kwam een ander gevoel; dat van schaamte – en vlug verplaatste ze haar blauwe ogen naar haar donkergelakte schoenen. Ohnee! Had Harold nu zijn schone lei moeten opgeven voor haar? Ja, hij had wel de waarheid verteld, maar… ze durfde niet op te kijken naar Professor Evergreen, maar probeerde in plaats daarvan te bedenken wat ze had moeten doen of moeten zeggen. Arme Harold! De Klassenoudste kroop een beetje ineen toen hun Schoolhoofd de punten aftrok, maar durfde er toch nauwelijks tegenin te gaan. Wauw, twintig punten! Dat waren… dat waren veel punten. En allemaal voor háár kat. Als Mr. Whiskers nooit was weggelopen bij het theepartijtje… nee, als zij Harold nooit had gevraagd hem te helpen zoeken..! Was dit eigenlijk allemaal haar schuld? Ze wilde haar mond open trekken om dat te zeggen, om Professor Evergreen te overtuigen dat het allemaal een groot ongeluk was geweest – al hadden ze dat eigenlijk al drie keer gezegd – toen hij haar plotseling op die bruuske toon wegstuurde. Geschrokken keek Abigail naar de man op, voordat ze Harold een vlugge blik toewierp en weer terugkeek naar het Schoolhoofd. “Ik… ja… natuurlijk, professor Evergreen” stamelde de derdejaars, haar keel nog steeds dik en met een beetje moeite om haar tranen te bedwingen. Nu moest ze Harold ook nog eens achterlaten! Met haar hart bonzend in haar keel maakte ze haar reverence richting de Professor en boog nogmaals richting Harold, waarbij ze hem een blik toewierp die probeerde te zeggen sorry-het-spijt-me-heel-erg-dit-komt-allemaal-door-mij-maar-ik-zal-zo-op-je-wachten-in-de-leerlingenkamer-!!!, waarna Abby zich vlug omdraaide en zich met snelle tred richting het hutje van de terreinknecht begon te begeven. Oh, die stoute Mr. Whiskers, die kreeg echt niet zijn lekkere brokjes vanavond!! OOC: Post 100, woo!
  2. [1838/1839] A Different Cup of Tea

    Abigail knikte driftig bij Harold’s woorden. Ja, dat was helemaal waar! Behalve dan dat Harold natuurlijk degene was geweest die de staldeur had opengezet… maar ach, hij had het niet echt expres gedaan en Professor Evergreen hoefde niet alles te weten, toch? En het klopte wel dat ze zich erge zorgen maakte! Wat als hij was verdwaald? Het moment dat Professor Evergreen floot en het paard kwam aanrennen verschoot ze echter van kleur en deed ze nog een stapje dichter richting Harold. Uh oh. Dit betekende toch niet dat… “Oh, het was echt niet Harold’s schuld, professor!” sprak Abby met een rossige blos op haar wangen, terwijl ze hun Schoolhoofd aankeek. “Mijn kat, Mr. Whiskers, was kwijt, ziet u! En toen kwam ik Harold tegen, en hij wilde wel helpen hem terug te vinden. En toen vonden we hem uiteindelijk bij de stallen, en… en toen…” Ietwat paniekerig keek ze Harold aan. Wat? Strafwerk? Ze had nog nooit strafwerk gehad! Met een brok in haar keel beet ze op haar trillende onderlip terwijl ze haar best deed om niet te gaan huilen.
  3. [1838/1839] A Different Cup of Tea

    “Volgens mij is het een Griekse godin” sprak Abby, die even op haar lip beet terwijl ze nadacht. Ze vergat daarbij het hooi te verspreiden, maar toen Harold daar weer aanstalten toe maakte, strooide ook zij vlug weer wat hooi op de met sneeuw bevlekte grond. In de zomervakantie moest ze van haar Mama altijd haar Grieks en Latijn leren, al vond haar Papa het onzin. Volgens hem waren Frans, Duits en Spaans veel belangrijker – wat ze vervolgens ook moest leren! Drie maanden zomervakantie was helaas niet drie maanden lang lol… al waren de feestjes waar ze wél heen mocht altijd wel leuk! “Maar het is inderdaad niet hoe ík mijn paard zou noemen. Want…” Maar hoe Abigail haar paarden noemde leek nu toch even iets minder relevant, want plotseling stond niemand minder dan de eigenaar van het paard voor hen. Abby schrok zo erg dat ze de helft van het hooi op de grond liet vallen, voordat ze slikte en haar blauwe ogen op de man vestigde. Normaalgesproken vond ze Professor Evergreen best wel aardig, maar nu keek hij een beetje… nuja. Geagiteerd? Gehaast? Misschien moest hij ergens belangrijks heen… en dan hadden zij zijn paard zoek gemaakt! Geschrokken haakte ze haar vingers in Harold’s gewaad. “We… we waren net in de stallen, Professor Evergreen” begon ze dapper. “Maar eh… ehm…” Ja, en toen durfde ze het eigenlijk niet meer verder te vertellen.
  4. Zaterdag 26 oktober Blackpool, het strand Oh, dit was zo spannend! Koningin Victoria had zich enkele weken geleden verloofd, en nu had Douglas haar beloofd om haar mee te nemen naar Blackpool, waar zij en de kersverse verloofde zich zouden tonen aan het volk. Het was gek om zich zo overduidelijk tussen dreuzels te mengen, en normaalgesproken zouden ze dat natuurlijk ook niet echt doen, wat ook wel de reden was dat Douglas eerst wat schoorvoetend had afgehouden of ze nou wel echt moesten gaan. Daarbij leek hij ook niet echt onder de indruk van de Koningin – maar hoe kon dat nu?? Koningin Victoria was een koningin… en Abby had haar nog nooit gezien, en nu kon het ineens! En dus had Douglas uiteindelijk ja gezegd en nu stonden ze hier, met haar voeten in het zand en haar blik op de oneindige zee – tenminste, voor zover die tot Ierland reikte. Douglas had ook nog eens een special vak voor hen geregeld waar ze met wat mensen uit de magische enclave konden staan. Ook wel zo handig. En.. veilig, maar dat was niet echt iets waar Abigail zich mee bezig hield. Enthousiast hield Abby Douglas’ hand vast, voordat ze eens op haar tenen ging staan om over de railing te kijken. “Het duurt wel heel lang” klaagde ze tegen haar oudere broer. Douglas had haar helemaal toestemming gegeven om voor een weekend Zweinstein te verlaten – wat ze wel vaker deed, overigens. “Wanneer zou ze komen? En in welke koets zouden ze zitten? Maar oh, de zee is wel heel mooi!!” Dus eigenlijk had ze niets te klagen. OOC: Open Koningsdag topic, onder meer met Lily <3
  5. [1838/1839] A Different Cup of Tea

    Abby’s helderblauwe ogen speurden het heuvelige terrein af, dat zich langzaam in duisternis begon te verhullen. Eigenlijk wilde ze helemaal niet weg uit de warme stallen, want ze voelde zich altijd wel thuis met briesende paarden om zich heen en zij en Harold zouden het zich heus wel gezellig kunnen maken met Mr. Whiskers! Thuis op Tyntesfield lag ze ook wel eens uren in het stro naar de dakbalken te staren, terwijl ze luisterde naar het geritsel van de paarden en zich inbeeldde dat in de meer duistere plekken van het gebouw monsters woonde die ze moest verslaan! Caroline zou haar daarna altijd met opgetrokken neus vertellen dat ze een bad moest nemen omdat ze rook naar paarden en stro, maar Douglas kwam soms wel bij haar zitten om thee te drinken en te praten. Plotseling, terwijl ze uitkeek over het koude, mistroostige, Schotse landschap, miste ze Douglas en Caroline enorm. Gelukkig was ze hier in elk geval met Harold. In elk geval, ze konden hier niet blijven, want het paard was weg en dat was heel erg zielig voor hun Kruidenkunde professor! En voor het paard, natuurlijk. Met enige tegenzin liep Abby naar buiten en strooide ze eveneens wat hooi, nog steeds de donkere lucht afspeurend naar een wit paard. Zo moeilijk kon dat niet zijn, toch? “Hij had een hele moeilijke naam, geloof ik” sprak ze nadenkend, terwijl ze zich half omdraaide naar het naambordje wat bij de stal had gestaan. “Illi... Illithea, ofzo?” Het kwam er meer Amerikaans uit dan Brits, zoals wel vaker als ze nieuwe spreuken of woorden uitsprak, en ze probeerde het nogmaals. “Ilithia!” Ze rilde even terwijl een koude windvlaag haar mantel deed opwaaien. “Misschien is hij richting het meer gegaan? Daar kan hij water drinken! Of.. zwemmen.” Al moest een paard wel echt gek zijn als hij nu wilde zwemmen. Maar haar ponies deden dat in de zomer wel graag! “Misschien moeten we het daar proberen?” Ze dacht er momenteel maar even liever niet aan dat het een gevleugeld paard was wat ook kon wegvliegen.
  6. [1839] Abigail, Edith en een standbeeld

    “Oke, dan wordt het een theepartijtje!” sprak Abby verheugd. Oh, ze hield van theepartijtjes!! Misschien konden ze Clementine vragen, en Valentina, en Loïs! “Misschien kunnen we de huiselven vragen of we mogen meehelpen met bakken. Ik heb vorig jaar scones gebakken, en dat was echt fantastisch!” Als je van alle luxe was voorzien, hoefde je natuurlijk nooit zelf je eten klaar te maken… dus als je dat wel een keer mocht doen, dan was dat natuurlijk geweldig!! Ze bleef stilstaan toen Edith dat ook deed en keek haar aan, een glimlach op haar gezicht die iets verwaterde bij het verhaal. Waarom zouden ze Edith overslaan? Dat was zo… gemeen! Zwadderich was ook een prima afdeling, toch? Al eh… kwamen sommige types op het eerste gezicht wel een beetje kattig uit de hoek… Inclusief Edith Chadwick, eigenlijk. Maar als je even volhield was ze hartstikke aardig! “Maar hebben ze dan zo’n hekel aan Zwadderich?” vroeg Abby, die even naar de grond staarde, voordat ze hun weg vervolgden. “Mijn mama heeft in Huffelpuf gezeten, maar mijn Papa en grote broer en zus zijn Amerikaans, dus die hebben niet op Zweinstein gezeten. Ik denk dat het ze niet zoveel had uitgemaakt in welke afdeling ik was gesorteerd.” Al was ze maar knap blij dat ze in Griffoendor zat. Natuurlijk had ze vrienden in alle afdelingen, Clementine zat in Ravenklauw en zij was een van haar beste vriendinnen, maar ’s avonds bij het haardvuur zitten met Harold en Helios was toch ook wel erg gezellig! “Ja, volgens mij wel!” Ze hoopte toch dat ze op een bepaald moment niet meer zou verdwalen op Zweinstein, maar dat moment was klaarblijkelijk nog niet nu.
  7. [1839/1840]Feet don't fail me now - Etiquette danslessen jaar 3-5

    Abigail had natuurlijk in haar zomervakanties en daarbuiten al jaren van etiquettelessen moeten ondergaan – ze was immers een Carrington en haar Mama was een Foulkes-Davenport, dus het was niet dat ze daar onderuit zou kunnen komen! En… niet dat ze er onderuit wilde komen. Oh, nee, Abby hield van de theepartijtjes waarbij ze haar meest roze jurk aan kon en haar poppen uit haar roze kopjes een nep-variant van Lady Grey thee kon laten drinken! Oke, als ze uren met een boek op haar hoofd moest rondlopen was dat soms wel saai, maar haar pianolessen waren meestal wel gezellig al was ze niet erg goed en ze kende de meeste telgen van de magische families nu toch wel uit haar hoofd en van de meeste vorken en lepels wist ze ook wel waar ze voor dienden en de danslessen!! Nuja. Abby kon niet wachten tot het debutantenbal, laten we het daarop houden. Niet om met iemand te trouwen natuurlijk. Trouwen was voor oude mensen… en Caroline was nog niet eens getrouwd!! Bij Professor Johnson’s vraag schoot Abby’s hand omhoog. Ja, meestal was ze toch wel een van de eerste die een antwoord kon geven op de vragen, en vandaag was geen uitzondering. Daarbij leverde het vaak punten voor haar afdeling op en punten waren nu eenmaal belangrijk! “Het debutantenbal is in principe bedoeld voor alle jonge heksen die de leeftijd van vijftien jaar hebben bereikt” sprak ze helder, nadat ze haar vinger had opgestoken en de beurt had gekregen, uiteraard – etiquetteles op Zweinstein was nou niet bepaald dé plek waar je voor je beurt wilde spreken. Vijftien jaar… het betekende dat zij pas over twee jaar mocht, zo jammer! “Je wordt dan eerst voorgesteld de Minister van Toverkunst, en daarbij aan de magische gemeenschap, en na het bal mag je eindelijk naar alle feestjes!” Dat was natuurlijk het belangrijkst! Abby ging alweer zitten, voordat ze nog iets bedacht. “Maar ehm.. de kaartjes zijn wel een beetje duur, geloof ik.” Niet dat zij zich nu zodanig bezighield met hoe duur iets was. Maar het was wel zielig voor iedereen die geen toegangskaartje kon betalen!
  8. [1838/1839] A Different Cup of Tea

    Oh, Abby zou zich Harold als Zwadderaar echt niet kunnen voorstellen! Ze had heus wel vrienden in Zwadderich hoor; ze beschouwde Edith onderhand toch wel als een goede vriendin, hoe Edith daar zelf ook over mocht denken, en ook Mr. Henry Augustine groette haar onderhand vriendelijk in de gangen als ze hem tegenkwam! Maar de Zwadderaars die zij kende hadden toch altijd wel een bepaalde reserve over zich heen liggen, een bepaalde terughoudendheid die deed voorkomen alsof alles en iedereen in de wereld toch niet geheel te vertrouwen was. En natuurlijk was niet iedereen in de wereld te vertrouwen – zo naïef was ze nou ook weer niet!! – maar… Harold was altijd wel in voor het onbekende, en voor avontuur! Tenminste… als ze het lief aan hem vroeg. En soms zeurde. En soms moest ze hem omkopen met cupcakes. De Zwadderaars die zij kende, waren niet om te kopen met cupcakes hoor!! “Ik weet het niet, misschien sommige wel” sprak Abby half afgeleid, terwijl ze haar blauwe ogen door de duistere stal liet gaan. Mr. Whiskers spinde even tevreden terwijl Harold hem aaide, en een kleine glimlach gleed over haar lippen. “Ik zie niet echt iets anders dan hooi…. Mijn ponies houden van wortels! En haver. En suikerklontjes, maar onze staljongen zegt dat ze daar niet teveel van mogen, want dan worden ze te dik.” Ze keek naar de voorraad hooi in de hoek, voordat ze de kat op de grond zette. “Mr. Whiskers, jij blijft hier! Of… of je mag terug naar de leerlingenkamer. Maar niet naar het Verboden Bos!” Streng keek ze de kat aan, maar Mr. Whiskers leek de boodschap begrepen te hebben en begon zichzelf een uitgebreide wasbeurt te geven. Tevreden met zo’n antwoord klopte Abby wat witte kattenharen van haar mantel, voordat ze deze wederom dichtknoopte. Ai, nu moesten ze weer naar buiten! De Klassenoudste liep naar het stro en pakte er enkele handenvol van op, voordat ze twijfelend in de deuropening bleef staan. Het was ondertussen lichtjes aan het sneeuwen. “Ehm… welke richting zou hij op zijn gegaan, denk je?”
  9. [1839/1840] Don't let the fear of falling keep you from flying

    Abby wist niet precies of ze Mr. Augstine nou echt heel aardig vond. Hij leek er zo van overtuigd dat ze op de Ziekenzaal zou belanden! Maarja, misschien was dit gewoon zijn manier van bezorgd gedrag. Haar Mama was ook wel eens overbezorgd, bijvoorbeeld als ze te hard door de tuin reed met de roze koets die ze van Douglas en Caroline had gekregen, of als ze in de zomervakantie vertelde wat ze allemaal hadden moeten doen voor hun duelleerlessen. En dat vond ze ook niet altijd even leuk! Maar dan waren haar Mama’s bedoelingen wel goed. Dus eh… misschien leek Mr. Augstine gewoon nogal op haar Mama! Of misschien was hij een antifeministische vrouwenhater, dat kon ook, maar Abby was gelukkig nog niet echt op de hoogte van het feit dat die mensen ook bestonden. “Nou, als ik op de Ziekenzaal beland, dan nodig ik u uit om mij gezelschap te houden” sprak Abigail opgewekt, die hem een knipoog gaf alvorens af te zetten van de grond met de slurk in haar handen. Misschien zou hij dan eindelijk wel wat van zijn heimelijke tips willen delen! Ach, afdelingsgeheimen. Een beetje strijd was wel leuk, maar ze zat niet eens in het team van Griffoendor! Niet dat ze daar later niet in zou komen, maar pff, het ging om nu! Mr. Augustine had haar wel een beetje bang gemaakt (je maakte nogal snel hoogte op een bezem!) en dus bleef ze enkele meters boven de grond ietwat wankelig hangen. “Daar komt 'ie!” brulde ze, voordat ze mikte en de slurk in de richting van de Zwadderaar wierp.
  10. [1839/1840] Don't let the fear of falling keep you from flying

    “Wat u wilt” sprak Abby, alweer half afgeleid. Als Mr. Augustine haar geen tips wilde geven, dan moest ze die maar ergens anders vandaan halen. Misschien kon hij eigenlijk wel helemaal niet zo goed vliegen, maar durfde hij het niet te zeggen! Dat zou wel verklaren waarom hij zo afhoudend deed. Ach, en soms waren jongens ook gewoon… raar. Vooral Zwadderaars leken daar een handje van te hebben. Aan de andere kant bleef hij ook niet geheel bij zijn standpunt, want hij begon haar vervolgens toch te instrueren wat ze wel en niet moest doen. Dat iemand het eens was met haar moeder verbaasde haar niet echt – haar Mama was een van de liefste en intelligentste mensen die ze kende! Aan de andere kant was ze het gewoon op dit punt echt niet met haar Mama eens, en daarmee ook niet met Mr. Augustine. Dus. “Ik neem niet aan dat u het over landen heeft, want als ik nooit meer zou landen wordt het vliegen wel een uitdaging” sprak Abby onschuldig, een humoristische flonkering in haar donkerblauwe ogen. “Maar als u erop staat, dan kan ik de duikvluchten vooralsnog wel even uit mijn programma laten.” Opgewekt draaide ze zich om en bukte zich, om iets uit een krat te pakken. “Ik heb een slurk mee, als u beiden misschien… maar het hoeft niet, hoor!” Wat haar betreft ging ze net zo lief weer de mogelijkheden van haar bezem ontdekken, maar nu Mr. Augustine zou opletten of ze geen duikvluchten zou inzetten was een slurk overgooien misschien net zo leuk. Niet dat ze ooit nog een slurk in handen had gehad, laat staan gegooid. Maar ach, hoe moeilijk kon het zijn??
  11. [1839] Abigail, Edith en een standbeeld

    “Natuurlijk!” sprak Abigail opgewekt, die haar arm door die van Edith haakte en terug begon te lopen in de richting waarvan ze kwamen. Als je verdwaald was, dan kon je beter teruggaan naar het punt waarvan je nog wel had geweten waar je was. Klonk ook wel een beetje als de oplossing voor Edith’s problemen, overigens. Oh, dit was allemaal zo filosofisch! “Je kan het altijd proberen, je bent welkom wanneer je wilt!” sprak ze vriendelijk. “En als je denkt dat het teveel is, dan kunnen we ook eens.. ik weet niet… thee gaan drinken, of iets. Dat is misschien iets laagdrempeliger.” Ah, thee – een echte Britse oplossing. Abby mocht dan wel intens houden van haar Amerikaanse halfbroer- en halfzus, maar ze was en bleef uiteindelijk ook half-Brits. Even was ze stil terwijl ze liepen. “Waarom eh.. verbouwden je ouders het huis steeds? Wilden ze de laatste ontwikkelingen op het gebied van architectuur niet missen?” Eerlijk gezegd kon ze dat wel begrijpen – haar Mama had haar, naast die helende werking van thee, ook geleerd dat je altijd moest meegaan met de nieuwste mode en trends. Dat eh.. kon vast voor sommige mensen ook gelden op het gebied van architectuur, waarom niet!
  12. [1838/1839] A Different Cup of Tea

    Verheugd klemde Abigail de grote, pluizige kat tegen zich aan, die een klein hissend geluidje maakte maar voor de rest stil bleef zitten. Mr. Whiskers wist ook wel dat zijn baasje alleen maar het beste met hem voor had, maar soms was het toch wel vermoeiend! Desalniettemin keek het meisje ietwat onthutst op toen Harold voorstelde om zomaar te gaan. Behoedzaam stapte de Griffoendor wederom terug door het diepe stro en kwam ze naast haar beste vriend staan, haar blauwe ogen op hem gericht. “Maar Harold… wat als hij verdwaald!” sprak Abby terughoudend, voordat ze haar blik verplaatste naar de donkere nacht. “En wat zal Professor Evergreen zeggen! Wat als hij zijn paard evenveel mist als ik Mr. Whiskers zou missen, mocht hij de nacht helemaal alleen moeten doorbrengen!” Dat zou toch wel heel erg zielig zijn.
  13. [1839/1840] After the twilight always a sunrise

    Haar beste vriendin Clementine zag er, net zoals zijzelf overigens, prachtig uit. Haren gestyled, nagels gelakt, een prachtige jurk aan… oh, dit was zo fantastisch! En dan te bedenken dat ze dit in de toekomst nog veel vaker zouden kunnen doen! Alleen was ze ergens wel jaloers op de kleur van Clementine’s jurk, maar aan de andere kant vond ze het blauw bij zichzelf mooier staan dan ze ooit had gedacht. Als Clemmy’s jurk de kleur had van de ondergaande zon, dan was die van haar de kleur van de strakblauwe ochtendlucht! En dat paste natuurlijk fenomenaal bij elkaar. “Iets met aardbei en framboos!” sprak Abby opgewekt, die nog een grote slok nam. Het was echt heel erg lekker! Maar het smaakte toch wel een beetje anders dan de vorige… maar goed, ze had waarschijnlijk gewoon een andere mocktail gepakt. “En dankjewel! Het platform is goed gelukt, he? Hoe gaaf is het dat je de vissen kan zien!" Ze keek naar beneden en wees op een enorme vis, die duidelijk schrok van de twee in het roze- en blauwe geklede meisjes en zich snel uit de voeten - eh... vinnen maakte. Soms was het wel een beetje lastig om gewoon rechtdoor te lopen, maar gelukkig waren ze nog te jong voor alcohol. Dat zou het waarschijnlijk alleen maar nog ingewikkelder maken! “Ohnee, het zou inderdaad zonde van zijn kleding zijn als Harold iets moest gaan opduiken” beaamde ze Clementine's woorden, terwijl ze haar gewicht verplaatste naar haar andere been. “Misschien moet Miss Stonetree het dan maar gewoon aardig aan de reuzeninktvis vragen! Ik heb een keer bij Kruidenkunde mijn schrift in het water laten vallen, en toen kwam hij het weer brengen! De reuzeninktvis is zo aardig.” En een klein beetje eng, maar goed. Een Griffoendor zou natuurlijk nooit toegeven dat ze ergens bang van was! “Oh, eh…” sprak Abigail plotseling hakkelend bij Clemmy’s vraag. Ze kleurde ietwat rood. “Ik weet niet. Hij ziet er altijd wel zo uit toch?” Ze nam een grote slok van haar drankje en liet haar blik nogmaals op Harold vallen. Ja, zijn haar zat een beetje anders, en hij had natuurlijk nette kleding aan, maar… zoveel verschil was er niet toch? …toch? Ze richtte zich terug op Clementine, een ietwat aarzelende blik in haar blauwe ogen. “Of vind je van wel?” @Clementine Gordon-Lennox
  14. [1838/1839] A Different Cup of Tea

    Oh, Harold was het eens met haar plan! Een brede glimlach verspreidde zich over Abigail’s gezicht, tenminste tot het moment dat Harold het een goed idee vond om de staldeur open te zetten. Natuurlijk zouden haar Papa en Mama haar nooit toevertrouwen met erg wilde paarden, dus Abby was niet bepaald gewend dat een paard zomaar... nuja, zijn eigen weg zou gaan. Een gevleugeld paard echter… tja. Dat was wel iets andere koek dan datgeen wat ze normaalgesproken gewend was. Met een klein gilletje sprong ze achteruit toen het paard ineens briesend zijn enorme hoofd omhoog gooide en vervolgens in een klein drafje langs de twee perplexe tieners draafde. Haar grote blauwe ogen staarden het paard na, dat richting de uitgang holde - en natuurlijk waren ze ook vergeten de algemene staldeur dicht te doen. Even slikte het meisje, voordat ze Harold aankeek, op haar lip beet, en toen ietwat sipjes terugkeek naar de lege stal. “Oh, Mr. Whiskers!!” Toch verheugd rende ze de stal in om de witte, pluizige kat op te tillen en tegen zich aan te drukken. Ehh…. Dat was één?
  15. [1839] Abigail, Edith en een standbeeld

    Even was Abigail stil terwijl ze nadacht. Ze wist niet precies wat Miss Chadwick bedoelde – ze kon zich niet echt voorstellen dat ze het ooit leuk zou vinden om iets gemeens te doen. Maar dat het leuk was om op te gaan in groepsdrang kon ze ergens wel begrijpen. Ookal was ze dan misschien Klassenoudste, dat betekende niet dat als iedereen zat te praten tijdens Geschiedenis van de Toverkunst dat ze niet gewoon mee zou doen! Of als iedereen tijdens Toverdranken aan het zeuren was of ze misschien uitstel konden krijgen voor een lang paper, dat ze niet eveneens zo'n verzoek naar voren zou brengen; ookal had ze de opdracht al lang en breed af. Voor een moment woog ze voorzichtig haar woorden. “Maar… als je ervoor kan kiezen om mee te doen, dan kan je er ook voor kiezen om niet mee te doen, toch?” sprak Abby uiteindelijk, haar blauwe ogen op het meisje gericht. “En misschien zal je niet ineens allemaal nieuwe vrienden hebben, maar als iedereen doorheeft dat je gewoon aardig bent tegen ze dan kan het best snel gaan denk ik!” Ze glimlachte liefjes terwijl ze Edith geruststellend over haar arm wreef. “Oh, je mag anders wel bij ons komen zitten aan de Griffoendor tafel bij het ontbijt? Daar is het altijd heel gezellig!”
×