Jump to content

Abigail Carrington

Griffoendor Derdejaars
  • Content count

    83
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    6

Abigail Carrington last won the day on January 20

Abigail Carrington had the most liked content!

About Abigail Carrington

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    IC Klassenoudste, NE
  • Naam
    Dails

Profile Fields

  1. [1839] Abigail, Edith en een standbeeld

    Voor een moment bleef Abigail zwijgen toen Miss Chadwick het onderwerp veranderde. Toch wel? Ja, misschien was het ook weer niet zo gemakkelijk. Maar uiteindelijk koos je je vrienden zelf uit, toch? Met familie was dat anders, al zou ze nooit van haar leven kiezen om andere familie te hebben, maar als je niet blij was met je vrienden…. Aan de andere kant kon ze ook niet echt begrijpen dat iemand niet blij zou zijn met zijn eigen vrienden. Waarom zou je dan in de eerste plaats vrienden worden? Of zou je iemand zo erg voor de gek kunnen houden? Naast dat ze Douglas en Caroline nooit van haar leven zou willen kwijtraken, kon ze ondertussen ook niet meer echt hetzelfde voorstellen voor Clementine, Harold, Valor, Valentina…. en het was niet dat die verschrikkelijke geheimen voor haar verborgen hielden, toch? Of wel soms? “Nee, nee, we moeten gewoon deze kant op” sprak Abby afwezig, die Miss Chadwick een hoek voor ging en vervolgens een wandkleed opzijschoof. “Ik…” Maar Edith had ineens toch wel een beetje gelijk, want het wandkleed leek vals en keek enkel uit op een gesloten muur. Oh, en ze had toch wel gedacht dat ze na twee jaar de weg precies zou weten! Een lichte blos verscheen op haar wangen, voordat ze zich omdraaide en Edith aankeek. In plaats van een grapje maken over dat ze toch verdwaald waren, was er iets in de gezichtsuitdrukking van de Zwadderaar dat haar een stapje dichterbij deed doen. “Het klinkt voor jou wel belangrijk” sprak het meisje serieus, een medelevende blik in haar donkerblauwe ogen. “Als je wilt, mag je het me wel vertellen hoor.”
  2. [1838/1839] A Different Cup of Tea

    “Natuurlijk! Ik heb thuis twee pony’s” sprak Abby opgewekt, die met een glinstering in haar donkerblauwe ogen de grote schimmel over de neus aaide. “Ik heb Prancer gekregen voor mijn verjaardag vorig jaar. En Doobie heb ik al sinds ik negen ben! Daarvoor had ik een kleine shetlandpony. Daar heb ik op leren rijden.” Ah, al die uren dat Douglas (en soms ook wel Caroline) haar aan het halstertouw rondjes had geleid op dat kleine beestje... Al had ze destijds natuurlijk gevonden dat ze alsnog behoorlijk hoog boven de grond zat! Maar nu was ze ouder en natuurlijk veel wijzer en verstandiger. Plotseling keek ze op. “Oh, als je van de zomer langskomt om met Pebbles te spelen, dan kunnen we ook wel te paard een rondje maken op ons terrein! Prancer gaat heel hard! Maar Dobbie houdt hem wel bij, hoor. En Pebbles vindt het fantastisch om mee te gaan!” Met zo’n ‘rondje’ was je wel een paar uur bezig, maar dat snapte Harold vast ook wel. Even viel er een stilte terwijl ze met een lichtroze blos op haar wangen terugkeek naar het paard. “Misschien kunnen we nu alvast… oefenen” sprak ze, zonder Harold echt aan te kijken. Oh, ze wist ook wel dat dat niet echt de bedoeling kon zijn… maar hij was zo mooi! “Ik bedoel… we hoeven niet echt te vliegen…”
  3. [1839] Beautiful things are created one stitch at the time

    Oh, hij wilde haar helpen! Of nuja, dat zei hij niet per se, maar in ieder geval zei hij niet dat hij haar niet zou helpen! Abby slikte, een brok in haar keel en met een enkele traan die over haar wang biggelde, maar wel al ietsje rustiger. “Nou, ik deed de jurk aan om ‘m even uit te proberen, en toen bleef ik haken!” sprak ze – en bijna moest ze weer huilen, want het was gewoon zo ongelukkig! “En… en… toen probeerde ik ‘m te maken, maar dat ging een beetje mis.” Oh, ze had echt wel gedacht dat dit zou moeten lukken! Maar misschien was het toch iets anders soort materiaal dan waar ze normaal op oefenden. Abigail beet op haar lip en keek de tweedejaars aan. “Denk je dat het nog gemaakt kan worden? Ohnee, mijn Papa zal zo boos zijn als blijkt dat de jurk onrepareerbaar blijkt!” Of nuja, boos… hij was nog nooit écht boos op haar geworden. Maar ze zou waarschijnlijk wel een strenge brief krijgen als begeleiding bij een nieuwe jurk. Probleem was… ze wilde geen nieuwe jurk! Ze wilde deze, want hij stond zo mooi bij haar ogen en zwierde zo mooi op en neer als ze draaide. Dus.
  4. Donderdag 19 September 1839 Leerlingenkamer van Griffoendor Het was een week voor het feest dat de Griffoendor crew zou organiseren voor de rest van de Klassenoudsten en Hoofdmonitoren, en de tijd begon een beetje te dringen. Harold, Valor, zij en de rest van de Griffoendors wisten pas sinds 1 september dat ze dit evenement zouden organiseren, en eh… het was heel wat. Kwam ook wel door datgeen wat ze gepland hadden, maar dat kon nu eenmaal ook niet anders! Het moest natuurlijk fantastisch worden. Maar goed, wat ook fantastisch moest worden was haar jurk, en het was natuurlijk eveneens wat aan de krappe kant om in twee weken een heel nieuw avondtoilet te laten maken. Gelukkig kenden de vaste kleermakers van de Carringtons al haar maten en had dat niet al teveel moeite gekost. Vandaag had ze haar nieuwe jurk met de uilenpost binnengekregen, welke ze in haar pauze naar de leerlingenkamer had gebracht en tijdens het blokuur Geschiedenis van de Toverkunst bijna niet aan had kunnen stoppen te denken. Het was zo spannend! Gelukkig had ze na Geschiedenis twee uur vrij, zodat ze genoeg tijd had om haar jurk te passen. Abby had wat rondjes voor de spiegel gedraaid, een kritische blik op haar gezicht. Het was een prachtige jurk van zilverachtig, lichtblauw materiaal. Ze was er wel echt blij mee – maar aan de andere kant vroeg ze zich af of het niet teveel Ravenklauw was. Het was echter niet echt de Ravenklauw-kleur, maar eerder wat lichter en glanzender. Eigenlijk paste de kleur wel bij haar donkerblauwe ogen…. Hij maakte haar volwassener, op de een of andere manier... oh misschien zou ze nu dan eindelijk ook naar de feesten mee mogen waar Caroline en Douglas heen gingen! Hoe langer ze de jurk aanhad, hoe enthousiaster ze erover werd, voordat ze op haar bed neerzakte om perkament en een veer te zoeken zodat ze haar Papa kon terugschrijven hoe blij ze was met de jurk, die zo snel voor haar was gemaakt! Met een rol perkament, een inktpot en veer in handen wilde ze naar de schrijftafel toelopen, die strategisch in een hoek van de kamer was geplaatst, toen RATSJ… Abigail hield verschrikt stil, een blik van afgrijzen op haar gezicht, voordat ze heel voorzichtig een stap terugzette en de jurk bevrijdde uit de greep van het bed. De dure, fragiele stof was vast komen te zitten en een grote winkelhaak ontsierde haar prachtige, lichtblauwe jurk. Maar, geen probleem – toch? Met schrik om het hart legde ze de spullen in haar armen terug op haar bed, voordat ze haar toverstaf pakte en deze stevig vastgreep tussen haar vingers. Hier had ze al die spreuken voor geleerd! Hier was ze zolang mee bezig geweest, tot diep in de nacht! Een simpele spreuk om dit te maken was niet moeilijk – en juist zodat ze dit soort dingen zou kunnen was waarom ze op Zweinstein zat. “Reparo!” sprak ze, haar stem iets hoger en schriller dan normaal. Ze wist niet zo goed wat er mis ging. Normaalgesproken was ze best goed in spreuken. Ze had nooit problemen met simpele dingen als dit. Maar misschien was ze zenuwachtig, misschien had ze iets langer moeten wachten… in ieder geval, in plaats van dat de stof weer netjes aan elkaar werd genaaid, leek het wel alsof de oppervlakte van de winkelhaak werd verviervoudigd. Daarnaast werd de scheur wel opgevuld, maar het was alsof iemand zeer snel en met zeer onvaste hand naald en draad door de stof had heengeboord, zonder ook maar enig oog voor de uitkomst. Abby liet haar staf terug op haar bed vallen en staarde ontdaan naar het resultaat, voordat ze zich resoluut omdraaide en de trap begon af te snellen richting de leerlingenkamer. Buiten was het echter mooi weer en de meeste mensen hadden lessen, zodat ze maar één andere Griffoendor in de leerlingenkamer aantrof. Paniekerig, half met tranen in haar ogen, klampte de Klassenoudste deze persoon aan. “Oh, kan je mij alsjeblieft helpen? Ik heb een fout gemaakt! Ik heb net deze jurk binnengekregen, en… kijk!” Wist zij veel dat het juist precies de goede persoon was om haar zorgen weg te nemen. OOC: Prive met Denise <3
  5. [1839] Abigail, Edith en een standbeeld

    Dat Abigail’s familie rijk was, betekende niet dat mensen het daar in het openbaar met haar over hadden. Het was eerder iets impliciets, iets waarvan iedereen wist dat het waar was maar niet wat openlijk werd besproken. Ergens leek het wel ook iets wat niet echt meespeelde in haar dagelijks leven, maar dat was dan misschien ook weer niet helemaal waar. Haar beste vrienden kwamen uit grote, rijke (tovenaars)families (de Silvershores en Gordon-Lennoxen) en ze hield het voor redelijk normaal dat ze alles kreeg wat haar hartje begeerde. Ze had nieuwe gewaden gekregen voordat ze naar Zweinstein ging, had van haar allerliefste broer Douglas de nieuwste, allerduurste bezem gekregen omdat het haar fantastisch leek om zwerkbal te spelen en een (tweede) pony voor haar verjaardag. Het enige wat ze maar niet kreeg, hoeveel ze ook kon zeuren, was een eenhoorn. Maar misschien, op een dag!! En ja, inderdaad, dat was momenteel haar meest ingewikkelde probleem. Haar probleem, het Eenhoorn-probleem dan, was op zich wel iets wat met geld opgelost kon worden. Al had ze eerder het idee dat haar Papa en Mama het gewoon iets eh.. too much vonden om een eenhoorn voor haar te kopen (hoeveel ze ook had gezeurd!!). Aan de andere kant klonken Edith’s problemen niet echt iets wat met geld kon worden opgelost – en waarom haar eigen familie er dan ook bij werd gehaald, snapte ze niet helemaal. Het zou een van haar ergste nachtmerries zijn als Douglas nooit meer tegen haar zou praten! Maar dat betekende nou niet echt dat geld de oplossing zou zijn, toch? En een goede vriend wegjagen… had dat met geld te maken? Misschien als je weigerde cupcakes voor je vrienden te kopen en ze allemaal voor jezelf hield…. Maar dan was de oplossing gewoon om nog meer cupcakes te kopen!! Of ze zelf te maken, dat was nog leuker. Merlijns baard, nu had ze zin in cupcakes. Misschien konden ze zo even langs de Keukens, als ze toch helemaal naar de leerlingenkamer van Zwadderich moesten! Van al Miss Chadwicks problemen leek de laatste het makkelijkst op te lossen, dus daar begon ze maar mee. “Kan je niet gewoon nieuwe vrienden zoeken?” vroeg ze ietwat aarzelend, want Edith klonk momenteel niet echt heel aardig. Ze begon langzaam wel te begrijpen hoe ze die vriend had weggejaagd. “Dat kan toch niet héél lastig zijn?” Abigail had toch wel gedacht dat zij en Edith vrienden waren, maar dat wist ze nu eigenlijk niet meer zo heel erg zeker.
  6. [1839] Abigail, Edith en een standbeeld

    Abigail hield even stil nadat Miss Chadwick haar de wedervraag stelde. Het was onbeleefd om vragen niet te beantwoorden, dat had haar Mama haar altijd geleerd. Aan de andere kant… als je een vraag niet wilde beantwoorden, was het beleefder om een wedervraag te stellen dan om doodleuk aan te geven dat je de vraag niet wilde beantwoorden. In dat opzicht was het nog wel redelijk beleefd van Miss Chadwick als ze toch al niet had willen antwoorden! Abby wist dat het haar goed recht was om door te vragen, en ze had heus ook nog wel kunnen dreigen om punten af te trekken, maar dat deed ze niet. Ze had dan misschien nog niet heel veel ervaring met een leidinggevende functie als deze, maar het lag niet bepaald in haar aard om zo’n dwangmiddel te gebruiken. Daarbij geloofde ze niet echt dat Edith niet met iemand zou hebben afgesproken. Het meisje was altijd omringd door vriendinnen, dus waarom zou het nu anders zijn? Het enige wat ze hoefde te doen, was om haar ogen open te houden om nog een ander te betrappen, als de tijd rijp was. Het klonk wel een beetje als een spannende undercover-missie. Oh, wat zou Harold jaloers zijn als ze dit straks aan hem zou vertellen! “Ik ben niet altijd vrolijk” sprak Abby, nog steeds opgewekt. Dat was namelijk niet waar; hoe kon iemand altijd blij zijn? De vraag over de vitaminepillen negeerde zíj dan weer. “Maar ik denk wel dat positiviteit belangrijk is!” En waarom zou ze niet positief zijn? Ze vond het fantastisch op Zweinstein, ze had lieve vrienden, haalde hoge cijfers en iedereen was trots op haar. En ze was Klassenoudste, wat haar in superspannende situaties bracht! Even zweeg ze terwijl ze doorliep, voordat ze nieuwsgierig haar hoofd omdraaide naar de Zwadderaar. “Heeft u wellicht reden om niet vrolijk te zijn? Is er misschien iets gebeurd?” Oh, straks had ze punten afgetrokken terwijl Miss Chadwick eigenlijk gewoon heel verdrietig was!
  7. [1839] Abigail, Edith en een standbeeld

    Miss Chadwick leek eh… beledigd, hoewel dat misschien niet het goede woord was. Teleurgesteld? Geïrriteerd? De tweedejaars leek zich in elk geval wel naar haar wil te buigen. Abby zette haar meest opgewekte glimlach op, hoewel toch ook iets van triomf in haar donkerblauwe ogen schitterde. Ze was best trots dat ze dit zo in haar eentje kon! Zie, ze had niemand nodig, zelfs Harold of een van de andere Klassenoudsten niet. “Ik loop wel even mee” sprak Abigail even opgewekt, terwijl ze zich aan Miss Chadwicks zijde voegde. Ze waren best een eind van de Zwadderich leerlingenkamer verwijderd, en met het oog op de eerdere keer dat ze Miss Chadwick had betrapt op iets wat tegen de regels was, was het toch wel slim om even mee te lopen. Daarbij was het ook in Ediths voordeel, want als ze nog een keer betrapt zou worden dan zou dat zomaar ook nogmaals punten kunnen kosten! “Wat deed u daar eigenlijk?” vroeg Abigail zoetjes, zonder Edith aan te kijken maar met haar blik op de donkere gang voor hen en de lichtinval van haar toverstaf. “Wachtte u soms op iemand?” Als dat zou was, dan zou ze zo misschien nog iemand kunnen betrappen, woo!
  8. [1839/1840] Don't let the fear of falling keep you from flying

    “Oh, ik wilde niemand lastigvallen met mijn vliegkunsten” sprak Abigail, die Henry’s verwijten gemakkelijk wegwuifde. Ze overbrugde de laatste paar centimeter en landde behendig naast hem op de grond. Of nuja, behendig… ze ging bijna door haar enkel, maar in elk geval kon ze er opgelucht over zijn dat ze niet helemaal door haar enkel ging! “Maar waarom? Oh, zit u toevallig in het zwerkbalteam van Zwadderich? Dan bent u vast heel goed in vliegen! Welke positie speelt u?” Abby moest toegeven dat, al kende ze alle magische families en hun telgen, ze niet echt had opgelet welke er zwerkbal speelden in de afdelingsteams – afgezien van Griffoendor, dan. Nuja, ze kon ook niet alles weten! “Ik denk dat het alleen maar verhelderend zou werken als alle afdelingen zouden samenwerken” ging ze ietwat dromerig verder. “Van enige kennis delen is nog nooit iemand slechter geworden!” Hoewel er vast wel een paar gevallen te vinden waren waarin bepaalde kennis beter tot zichzelf gehouden had kunnen worden… Maar Abigail was een Carrington, en met die achternaam had ze er nog nooit last van gehad dat mensen haar kennis niet zouden waarderen. Mensen moesten wel naar haar luisteren, al was ze de jongste van de familie – haar familie bleef schatrijk, en ook de kleinsten wilde je niet op de tenen trappen uit angst dat er vanuit de ouderen represailles zouden volgen. Niet dat Abigail die ingewikkelde politieke verhoudingen zou doorhebben. Ooit wellicht, maar nu... Abby hield haar blik nog even op Mr. Augustine gericht, voordat ze deze lichtelijk nieuwsgierig op het nieuwe meisje vestigde. Het werd hier nog druk op de vroege ochtend! “Nou, geen zeven jaar” sprak ze ietwat giechelend, voordat ze Henry een blik toewierp. Was dat ondertussen niet al duidelijk? “Ik mocht nooit vliegen van mijn Mama.” Ietwat korzelig zette ze haar bezemsteel rechtop naar zich neer. Het was een erg dure Thunderwave 100, het nieuwste model. Douglas zou natuurlijk niets minder voor haar kopen! “Maar goed, er is altijd een tijd om te leren!”
  9. [1839/1840] Don't let the fear of falling keep you from flying

    Oh, hij klapte voor haar! Wat genoeglijk! Abigails glimlach werd wat breder, de schrik van de bijna-val van zojuist wat weggeëbd, voordat ze ietwat niet-begrijpend met haar blauwe ogen knipperde. Misschien had ze hem niet goed begrepen! Ze kende hem ook weer niet zo goed… sommige mensen hadden gewoon een hele gekke manier van zich uitdrukken! “Oh, er is genoeg ruimte hoor!” sprak ze opgewekt. “Ik kan anders ook wel alleen op de ene helft van het veld blijven! Weet u, ik ben aan het trainen voor het Zwerkbalteam van Griffoendor!” Samenzweerderig keek ze hem aan. “Bent u goed in vliegen? Misschien kunt u mij wat tips geven! Ik ben nog niet echt heel goed, ziet u.” Verheugd klapte ze in haar handen, waardoor ze bijna van de bezem kukelde. Oeps… Vlug pakte ze de steel weer vast en probeerde ze weer terug te komen op de hoogte waar ze net op zweefde. Dat lukte niet heel erg goed, maarja. Hopelijk had Mr. Augustine niets door! “Oh, dat zou zo fijn zijn! Ik ben bang dat ik anders misschien de selectie volgende maand niet doorkom!”
  10. Zaterdagmorgen 13 september 1839, Op het veld van het Zwerkbalstadion De bezem trilde lichtjes in haar vingers, en niet alleen maar omdat háár vingers trilden van spanning. Abigail stond in haar eentje een beetje aan de zijkant van het zwerkbalveld. Het was zo vroeg dat de zon pas net op was, maar ze had niet het risico willen lopen dat een van de teams al aan het trainen was; daarom had ze vroeg haar wekker gezet, had ze haar warmste, loszittende gewaad en mantel aangetrokken, haar lange, blonde haren ingevlochten en was ze met bezem en al naar het veld gelopen. Het was koud omdat het nog zo vroeg was, maar gelukkig had ze haar handschoenen aangetrokken. En nu stond ze hier, twijfelend, de bezem in haar hand… Ze mocht geen zwerkbal spelen van haar ouders. Nuja, haar Papa was nog wel redelijk vergevingsgezind als het hierom ging, sport zat nu eenmaal in het bloed van haar Amerikaanse voorouders. Maar haar Mama vond het te gevaarlijk en niet iets voor meisjes – al had ze wel drie keer gezegd dat er heus ook wel dames in het Zwerkbalteam van Griffoendor zaten! Zo gevaarlijk was het nu ook weer niet… ja, natuurlijk waren er beukers die rondzweefden, maar als die je neus braken dan kon je gewoon zo naar de ziekenboeg! En natuurlijk kon je ook wel eens van je bezem vallen en van grote hoogte naar beneden duikelen, maar ook dat kwam vast wel weer goed! Aldus vond Abby het gewoon een beetje overdreven – en gelukkig had Douglas dat ook gevonden. Zeuren bij je oudere broer en smekende blikken met haar grote, donkerblauwe ogen werkten altijd wel. Hij had haar, stiekem, zonder dat iemand het wist, een van de nieuwste bezemstelen gegeven om mee te nemen naar Zweinstein. Ze had deze de afgelopen twee weken nog niet durven uit te proberen, maar nu was toch wel het moment. Het probleem was vooral dat ze nog niet echt veel vliegles had gehad. Ze had het idee dat ze dit wel kon, en de aantal keren dat ze was blijven zitten was het prima gegaan, maar ze had nog nooit zo in haar eentje gevlogen. Maar ze kon hier niet al té lang blijven staan! Straks werd het veld nog opgeëist door een van de teams… Met nog eens een zenuwachtig zuchtje sloeg Abby haar ene been over de steel en zette ze af… Het ging niet zo hard als ze had gedacht dat het zou gaan. Maar het ging toch wel een stuk harder dan ze gewend was. In het begin kneep ze nog zo hard in de steel van de bezem dat ze even bang was dat hij doormidden zou breken, maar hoe langer ze vloog, hoe meer plezier ze erin kreeg. Zie, dit was precies waarom ze een bezem had gewild! En als ze straks goed genoeg was, dan zou ze zich op kunnen geven voor het team van Griffoendor en zou ze wedstrijden kunnen spelen! Verheugd vloog ze wat rondjes over het veld en vervolgens achtjes, steeds wat sneller… tot ze het uiteindelijk aandurfde om een duikvlucht te nemen. Ze verloor niet echt haar evenwicht, en toch voelde het alsof het haar pas op het laatste moment lukte de bezem weer overeind te trekken, zodat ze niet met 50 kilometer per uur de steel en zichzelf de grond in boorde. Toen ze eenmaal weer veilig was, bracht ze de bezem ietwat van slag tot stilstand en geschrokken bleef ze stilletjes in de lucht hangen, niet zeker wetende of dit allemaal nu wel zo’n goed idee was… misschien had haar Mama toch gelijk! Plotseling hoorde ze een geluid enkele meters beneden haar. Abby keek op en liet de bezem traag wat naar beneden glijden, haar hart nog steeds wild kloppend. “Mr. Augustine!” sprak ze zo opgewekt als mogelijk, al was dat nog steeds wel lastig. Nog steeds ietwat witjes om haar neus bleef ze wankelig ongeveer een meter boven de grond hangen, haar blauwe ogen op haar klasgenoot gericht. Ze kende hem niet echt heel goed, maar ze dacht dat haar Papa de familie wel eens had genoemd als het ging om zakenrelaties. “Wat een genoegen, op de vroege ochtend. Bent u hier ook om te vliegen?” OOC: Op zich open topic, maar laat Ineke eerst!
  11. [1839] Abigail, Edith en een standbeeld

    Ondertussen was Abigail er wel aan gewend om in het donker de gangen te patrouilleren. Toch was ze blij dat ze vanavond niet de nachtdienst had, maar de dienst vóór de nachtdienst, tot een uur of twaalf; dat betekende dat je veel korter hoefde, wat op zich wel fijn was, maar aan de andere kant deed je het wel alleen. Voor en nadelen dus, want het was altijd spannend om over de gangen te sluipen maar toch wel weer wat minder leuk als je niemand had om je avonturen te delen. Dat was zo saai! Met een zucht kwam Abby de hoek om, het kleine lichtje van haar toverstaf gericht op de grond. Ookal was het schooljaar net begonnen, toch moest ze eigenlijk vandaag nog een lang essay schrijven voor Geschiedenis van de Toverkunst. Iets met Trollenopstanden… oef, dat was allemaal zo langdradig! Eigenlijk vond ze alle vakken wel leuk, maar als het over trollen ging dan deed ze toch liever iets anders. Maar ja, dat was de reden dat ze het zolang als mogelijk had uitgesteld. Nu hoefde het natuurlijk eigenlijk pas volgende week af, maar Abby was iemand die alles altijd minstens een week van tevoren af had. Dan wist je in ieder geval zeker dat het op tijd was! Misschien zou ze het paper van Clementine even kunnen lezen, dan wist ze misschien in ieder geval welke kant ze op zou moeten. Ze had al wel wat onderzoek gedaan hoor, ze had een van de hoogste cijfers van haar jaar (zelfs voor Geschiedenis) en dat zou ze niet laten verpesten door een stom essay, maar toch… misschien kon ze zo even langs de Keukens, en dan zou ze nog twee uurtjes aan dit essay zitten, en… Iets viel met een redelijk harde klap op de grond, wat ervoor zorgde dat Abby na een klein gilletje tot stilstand kwam. Direct keek ze geschrokken of iemand dat had gehoord; het was nu eenmaal donker in de gang, oke! En de toortsen gaven ook weer niet zoveel licht, of het nu haar taak was om mensen te betrappen die ongewenst op de gangen waren of niet! Na het eerste moment won haar nieuwsgierigheid het echter van het andere, en zette ze enkele stappen voorwaarts. Het duurde niet lang of ze de bron van haar schrik herkende. “Edith!” sprak Abigail vrolijk, voordat ze besefte in welke hoedanigheid ze hier was. “Ik bedoel… Miss Chadwick. Ik.. eh.. je-nee, u, eh…” Ze zette haar handen in haar zij en probeerde streng te kijken. “Het is na bedtijd, Miss! Vijf punten aftrek van Zwadderich!” Zo. Zie! Ze kon haar taak echt wel goed volbrengen, al was ze alleen.
  12. [1838/1839] A Different Cup of Tea

    Toen Harold zijn toverstaf had verlicht, kon Abby gelukkig ook weer wat zien en even bleef ze staan om haar staf ergens uit de diepte van haar zakken te vissen. Het was soms ook wel lastig met al die mantels en jurken en onderjurken en korset… zeker in de winter! En soms had ze het dan alsnog koud, brrrr. Het tochtte ook altijd zo in de gangen van Zweinstein! Misschien moest ze eens aan papa vragen of hij er niet voor kon zorgen dat alle gaten werden gedicht. “Lumos” mompelde Abigail eveneens, en ze zette wat stappen achter Harold aan terwijl ze haar lichtje over de aarden, hard aangestampte vloer liet glijden. Ze had de spreuk om vuur te maken heus wel geleerd, maar ze durfde de toortsen aan de wand toch niet helemaal aan te steken in een stal vol met droog stro en zoveel paarden. Wat als er wat mis zou gaan! Zeker met Mr. Whiskers hier binnen… De kat was echter nergens te bekennen. Abby schrok van een enorm paard dat plotseling wel heel dichtbij brieste en zijn hoofd nieuwsgierig naar haar uitstak, zijn oren vriendelijk naar voren. Half geïnteresseerd bleef de Griffoendor bij de stal staan, nu het paard er toch wat anders uitzag dan ze was gewend. Het was een grote, schimmel merrie, maar in plaats van dat het een gewoon paard was… “Harold” siste Abigail enthousiast, die plotseling geheel onder de indruk een stap richting het paard deed en het over de neus aaide, haar kat voor een moment straal vergeten. Wauw! “Moet je kijken, het is een gevleugeld paard! Een witte, nog wel…” Dromerig liet ze haar lichtje over de enorme, gespierde vleugels glijden. Ze wilde al lange tijd een eenhoorn, maar misschien was dit nog wel beter! Het was het overwegen waard… “Is die niet van Professor Evergreen? Volgens mij heeft hij ook nog een donkere!” Ze keek wild om zich heen, alsof zijn andere paard plotseling achter hen zou staan, maar de duisternis hing nog steeds zwaar om hen heen. Abigail keek haar beste vriend met een samenzwerende lachje aan en beet even op haar lip. Ze zou echt niet zelf voorstellen om een ritje op hem te maken, echt niet! Maar als Harold het zou opperen… Hey, het was zijn oom! En nuja, het ging ook wel weer ver om dan nee te zeggen.
  13. [1838/1839] With Great Power comes Great Responsibility

    Abigail had nooit moeite hoeven doen om populair te zijn. Ze gaf er niet zozeer om, maar ze hoefde er ook niet om te geven omdat haar naam deuren deed openen die anders heus wel dicht waren gebleven. Maar de Grifse was nog iets te jong en naïef om daadwerkelijk door te hebben hoeveel een naam, hoeveel een reputatie waard was. Als Miss Chadwick haar leven wat zou beteren – of nuja, waarschijnlijk ook wel als ze haar leven níet zou beteren, maar dat achter haar rug om zou gebeuren – zou Abby haar met alle liefde uitnodigen voor extravagante feestjes op Tyntesfield, met wellicht binnenkort zelfs een eenhoorn als ze genoeg zou doorzeuren. Niet dat ze doorhad hoe extravagant die feestjes eigenlijk waren. Limonade- en chocolade fonteinen in de vorm van haar eigen landhuis hadden nu eenmaal altijd al van haar leven deel uitgemaakt. Abigail glimlachte nog steeds breed, trots op haarzelf en, natuurlijk, op Edith. “Goed gedaan!” verduidelijkte ze maar nogmaals, terwijl ze vrolijk in haar handen klapte “En natuurlijk, ik zal u niet langer ophouden.” Ze ging zo op in hun onderonsje, dat ze nauwelijks doorhad hoe precies ze bekeken werden. “En… ik neem natuurlijk aan dat u zoiets nooit meer zult doen!”
  14. [1838/1839] You can kid the world, but not your sister

    Abby zou het echt wel aankunnen met iemand te spreken over een werkreis! Ja, ze zou zich vervelen, maar ze was beleefd opgevoed dus ze zou werkelijk niet gaan geeuwen en ook geen verveelde vragen gaan stellen. Alleen zou ze misschien wel het onderwerp zo snel als mogelijk veranderen naar eenhoornveulens, maar dat was nu eenmaal een van haar favoriete gespreksonderwerpen. Dat waren goudkleurige baby paarden oke, wat wilde een mens nog meer?? “Door een schuld bij ze aan te gaan!” sprak ze wijs de clou van haar mop uit, voordat ze in giechelen uitbarstte. Ze wist niet half hoe waar de mop was, maar ze wist wel dat Papa erom had gelachen en dus moest er wel een kern van waarheid inzitten. Haar vader was lief, maar hij hield niet van nutteloze opmerkingen of voorwerpen. Gelukkig had hij haar mop niet nutteloos gevonden, en vond hij het klaarblijkelijk daarnaast verre van nutteloos om haar te voorzien van (bijna) alles wat haar hartje begeerde. Mmh, debuteren. “Maar dat duurt nog heel lang!” sprak Abigail klagend, die naast haar grote zus neerplofte en haar met haar grote, blauwe, smekende ogen aankeek. Even zuchtte ze, voordat ze de plooien van haar jurk begon goed te leggen. Zie! Ze kon net zo goed nu al naar een feestje, het was echt niet alsof ze haar familie voor schut zou zetten. Voor een moment was ze stil, alsof ze de volgende vraag niet helemaal durfde te stellen, maar ze had het zich al een tijdje afgevraagd en nu leek dan toch het beste moment, als ze al een moment moest kiezen. “Caroline? Wil jij eigenlijk nog gaan trouwen?” Voorzichtig keek ze op. “Ik moet wachten totdat jij bent getrouwd, toch?” Ze zou een eventuele man er vast van kunnen overtuigen dat ze een eenhoornveulen nodig had in haar leven. En dan zou ze er eindelijk een kunnen krijgen, wat haar papa ook zei! “Mama zei dat…” maar ze zag de blik op Caroline’s gezicht bij het noemen van haar moeder, en een lichte blos gleed over haar wangen. “Of nuja. Laat maar. Sorry.”
  15. [1838/1839] With Great Power comes Great Responsibility

    Abigail was zo gefocust op de taak die ze zichzelf had toebedeeld, dat ze niet echt doorhad dat ze door enkele ouderejaars was gevolgd nadat ze samen met Miss Amelia McOliver door het portretgat van de leerlingenkamer van Griffoendor richting de gang was geklommen. Sowieso was het wel eens lastig om zo jong al Klassenoudste te zijn, want vijfde-, zesde- of zevendejaars namen haar niet altijd even serieus. Harold had het zelfs nog lastiger, want die was Hoofdmonitor! Maar hij liet zich er niet door weerhouden, en dat zou zij ook niet doen. Hij was een Silvershore, zij een Carrington. En een naam zei ook wel wat, of ze nu nog jong waren of niet. In plaats daarvan knikte Abby opgewekt bij Edith’s verontschuldiging. Miss McOliver keek iets sceptischer, alsof ze het niet helemaal geloofde, maar Abigail glimlachte haar breed toe en toen leek ze wel iets te kalmeren. Toen Edith was uitgesproken staarde ook Amelia naar haar voeten, voordat die zachtjes iets in de richting van ‘dankjewel’ mompelde en vervolgens ongemakkelijk naar Abby opkeek. De Klassenoudste maakte een hoofdknik, indicerend dat Amelia mocht gaan als ze dat wilde, en de kleine eerstejaars draafde na een halve reverance opgelucht terug richting de leerlingenkamer. “Zie!” sprak Abigail glunderend, terwijl ze opkeek naar Edith. “Dat was helemaal niet zo lastig, toch?” Ha, situatie geneutraliseerd en opgelost. Hun Afdelingshoofd zou vast trots op haar zijn!
×