Jump to content

Julienne Haysward

Heksen Hoog
  • Content count

    134
  • Joined

  • Last visited

    Never
  • Days Won

    4

Julienne Haysward last won the day on September 17 2018

Julienne Haysward had the most liked content!

About Julienne Haysward

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Gianna

Profile Fields

  1. [1837/1838] Not only rabbits eat carrot cake.

    "Oh," zei Julienne maar en ze wierp een schuldige blik naar beneden. Ja, het was ook vermoeiend, eigenlijk, maar ze wilde ook niet te hard gaan klagen, en dus liet ze het onderwerp maar rusten door een flinke slok chocolademelk te nemen. Het was alweer bijna op en als ze het aan had gedurfd had ze om nog een kopje gevraagd, maar nu liet ze het laatste restje maar een beetje staan, om straks op te drinken. "Oh, nee," kleurde ze rood, want natuurlijk had ze geen nanny, dat kon haar moeder echt niet betalen. Af en toe was er een buurvrouw geweest die op had gepast, maar eigenlijk had Julienne het merendeel van haar jeugd alleen doorgebracht. Was prima te doen, hoor, ze kon zichzelf prima vermaken, vooral toen ze eenmaal had leren lezen en net zolang bij haar moeder gezeurd had tot die een abonnement nam bij de bibliotheek (die ze af en toe vergat te betalen en ook altijd als excuus gebruikte om Julienne geen zakgeld te geven) en ze had ook altijd wel een paar klusjes om te doen. "Geen nanny..." Dit was eigenlijk de eerste keer dat Julienne zich besefte dat als haar moeder met haar vader was getrouwd ook haar leven er anders uit had gezien. Dan had ze een nanny gehad, waarschijnlijk, en zou ze naar school zijn gegaan in plaats van dat ze zichzelf alles aan had moeten leren. Ze zou waarschijnlijk een stuk of wat poppen hebben gehad... "Oh, nou, eh..." Julienne bloosde weer diep rood. Met Pearl praten was lastig, zeg! Ze zag alles zo positief en zo makkelijk in! "Ik wil op dit moment ook niet trouwen, dus eh..." Wat moest ze hier nou weer op zeggen! Ze had een gigantische schuld, dat ging ze niet zomaar aan iemand anders opdwingen, en sowieso wilde ze ook niet direct trouwen. Trouwen was zo... trouwen. "Ik heb er gewoon niet over nagedacht."
  2. [1838/1839] The truth is ruthless

    CW: gesprekken over verkrachting. Dinsdag 19 juni 1838 - 's avonds - Liams huis Met een geërgerde zucht legde Julienne haar boek weg. Echt, waarom probeerde ze nog te lezen, want elke vijf seconden werd ze door Liam wel weer weggeroepen. Doe dit, doe dat, verschoon een luier, zet je handtekening hier, maak een foto van me, nee, de linkerkant is mijn beste kant, nee de andere linkerkant. Dit boek moest morgen al terug naar de bibliotheek en ze was nog niet eens halverwege! Maar goed, Julienne zette wel een lieve glimlach op en trippelde naar beneden, want ze moest hem tevreden houden. Uiteindelijk vond ze hem in de keuken, waar hij gebaarde naar een mand op de keukentafel, met daarin een hele boel lekkernijen, maar belangrijker was blijkbaar de fles wijn die ze voor hem moest proeven. "Is dit van een fan?" vroeg ze nieuwsgierig, terwijl ze twee glazen pakte uit het kastje en de fles ontkurkte. Ze schonk zichzelf een heel klein beetje in, net genoeg voor een slok enk rook er eens aan. "Ooh, hij ruikt zalig," zei ze verbaasd, zo zalig had ze een wijn nog nooit geroken en voorzichtig nam ze een slokje. "Dit is de beste wijn die ik ooit gedronken heb," verkondigde ze daarna. Ja, wist zij veel. Privé!
  3. [1838/1839] Diaper spelled backwards is repaid , think about it.

    Julienne mocht dan wel plan C zijn, dat betekende niet dat ze een baby-expert was. Met een zucht gooide ze haar boek aan de kant en klom ze overeind, voor ze zich nog een keer goed uitrekte en toen eindelijk maar naar beneden drentelde, want Liam was het type dat zich na vijf seconden al begon op te winden dat je er nog steeds niet was, dus zo snel mogelijk verscheen ze naast hem. "Wat is er?" vroeg ze, terwijl ze probeerde rond te kijken of ze kon vinden wat het probleem was, want als Liam iets fijn vond was dat als ze van tevoren wist wat hij wel of niet wilde. Alleen kon ze niets direct zien, maar wel iets... ruiken. Julienne trok haar neus op. "Wat is die geur?" vroeg ze en ze wierp een bezorgde blik op Liam. Ja, wat, wist zij veel!
  4. [1837/1838] There are worse games to play

    Het stak haar ergens, de herinnering aan Zweinstein, aan een hele toekomst die voor Julienne nooit zou lopen zoals ze had gehoopt. Ze zou nooit haar leeftijdsgenoten zoenen, nooit giechelend na een feestje een lege ruimte in sluipen en zichzelf voorhouden dat niemand hen zou betrappen, ze zou nooit naar een universiteitsfeestje gaan en langzaam upgraden naar een bed in een gedeelde kamer en misschien ooit een gespaarde hotelkamer. In plaats van al die voorzichtige herinneringen zouden haar ervaringen zijn met oudere mannen, getrouwd en al, in kantoren en badkamers en al die ongein. Door die gedachte wilde Julienne bijna wegvluchten, ver, ver weg waar ze dit hele plan kon vergeten. Maar verdomme, ze wilde iets doen wat zij had gekozen en wat maakte het uit dat het niet perfect was? Haar hele leven was niet volgens plan gegaan. Het minste wat ze kon doen was die paar momenten uitkiezen op haar manier. Dus terwijl ze al haar nervositeit uit haar lichaam dwong stond ze op, stapte ze naar Isaiah toe en drukte ze haar lippen op de zijne.
  5. [1837/1838] Not only rabbits eat carrot cake.

    Eh, ja, als je het zo zei... Julienne keek om zich heen, alsof dat de eerste keer was dat ze de winkel had gezien. Ja, haar bazinnen waren vrouwen, dat had Julienne altijd al geweten, maar toch was het nooit zo bij haar binnengedrongen dat een vrouw die werkte ook wel eens... rebels kon zijn. Haar moeder had altijd gewerkt... slecht en ze klaagde er ook vaak over, maar ze had wel altijd gewerkt. Maar natuurlijk was het niet zo normaal. "Nee, je hebt gelijk," gaf Julienne toe, met een licht lachje. "Ik had er niet zo over nagedacht, maar nu je het zo zei..." Dat het een koffiezaak was betekende natuurlijk niet dat het allemaal maar iets nieuws en spannends was. "Ehm, ja..." gaf Julienne een beetje toe, met een blos. Het was ook wel vermoeiend, altijd maar die glimlach op haar gezicht te houden en altijd vrolijk te zijn. Ze was niet zo'n vrolijk persoon van nature, maar nu moest ze het altijd zijn: thuis en op werk. "Maar ik doe wel mijn best!" En het was de beste baan geweest die ze zo snel had kunnen vinden, toen ze eenmaal moest werken. Er was altijd een tekort aan bedienden en kassajuffrouws. "Dus het gaat wel goed, toch?" Oh, ze hoopte niet dat Pearl haar nu wilde ontslaan... Ja, dat sloeg vast nergens op, Pearl had haar zelfs promotie willen geven, maar Julienne was zo wanhopig om haar baan te houden dat ze niet altijd even logisch nadacht. Op welke manieren ze haar vader miste... Julienne trok haar schouders op, want het was niet helemaal een onderwerp waar ze zo graag over wilde praten, maar om nou helemaal niets te willen zeggen liet weer zien dat er wel iets zat en dat was dan weer beschamend. "Mijn moeder was gewoon veel weg, dus ik was best eenzaam. Als ik een vader had gehad zou er wel vaker iemand thuis zijn, toch?" Hoopte ze, tenminste. De vraag over een goede man voor haarzelf was nog moeilijker en Julienne fronste terwijl ze daar over nadacht. "Iemand die aardig is," besloot ze uiteindelijk maar, hoewel dat het niet helemaal was... maar dat klonk wel lief genoeg. Ze glimlachte Pearl wel bemoedigend toe toen die uitlegde dat ze nu klaar was voor kinderen, dat was wel fijn.
  6. Its trash-can not trash-can-not

    Julienne was niet van plan geweest, toen ze uit huis was gegaan en bij haar neef introk, om zoveel tijd door te brengen in één of andere vieze steeg in Zweinsveld, maar het was hier rustig (waarschijnlijk omdat de afvalbakken zo stonken dat niemand er in de buurt wilde zijn, maar Julienne had al snel een spreuk gevonden om tijdelijk haar reukzin af te nemen) en het regende hier nooit naar binnen en soms, heel soms, wilde ze geen mensen om haar heen maar Julienne was opgegroeid in een stad en begreep dus niets van de natuur (als je het haar vroeg kon ze vast niet het verschil tussen mais en graan uitleggen) en dus voelde deze steeg als thuis. Als er niemand anders binnen kwam denderen, dan. Julienne wierp een blik boven de rand van haar boek naar de jongen die haar had aangesproken. Kwam haar enigszins bekend voor, eigenlijk, dus waarschijnlijk van Zweinstein, maar verder kon ze hem niet plaatsen. "Ja, ik heb mijn toverstok bij me, jij niet dan?" Ze begreep het nooit dat mensen zomaar rondliepen zonder toverstok, maar ze hield braaf haar toverstok omhoog en mompelde een spreuk waardoor er een klein vlammetje ontstond aan het uiteinde. "Heb je nog een sigaret over?" vroeg ze, terwijl ze haar boek dichtklapte en die bovenop één van de vuilnisemmers legde, degene waar ze niet op zat tenminste.
  7. [1837/1838] Not only rabbits eat carrot cake.

    "Het scheelt dat ze nu een goed huis heeft," glimlachte Julienne een beetje. Liam was best moeilijk, maar hij leek zijn taak als vader wel een klein beetje serieus te nemen en Isabella was nu weg uit die vreselijke situatie waar ze in zat, dus dat was fijn voor het meisje. "Ik weet het niet, eigenlijk..." Ze had er niet uitgebreid met Liam over gesproken, dat was niet haar taak in huis en eigenlijk wist ze het ook niet. Liam die hulp zocht? Hmm. "Maar Liams vrouw is er geloof ik wel mee bezig." Dat leek typisch iets voor Evita; andermans problemen oplossen. "Oh, nee, nee," bloosde Julienne een beetje, "zo bedoelde ik niet. Alleen dat ik dacht dat je niet zo rebels zou zijn geweest." Hoe moest ze nu weer uit gaan leggen dat ze geen broers en zussen had gewild! Haar moeder was geen goede moeder, ze waren arm... en daarbij zou het gewoon van één of andere affaire komen. Tachtig kinderen, tachtig vaders, zo'n concept. "Gewoon lekker rustig, denk ik," zei ze maar, terwijl ze haar schouders ophaalde. Hopelijk was dat vaag genoeg, maar ook weer kalm genoeg dat Pearl niet verder zou vragen. "Oh ja, meisjes zijn vast leuk," glimlachte Julienne warm. "Ik denk dat ik later wel kinderen wil, ooit..." Voorlopig nog lang niet. Eerst maar eens van die schuld af en dan zag ze wel verder... "Maar wel met een goede man." En wie weet of dat er überhaupt in zat. "Mijn moeder voedde me in haar eentje op, maar ik denk dat ik wel een vader heb gemist." Eigenlijk wist ze niet hoe dat met Pearl zat, ze hoopte maar niet dat ze iets verkeerd had gezegd nu.. Ongemakkelijk liet ze haar handen maar op tafel liggen en glimlachte ze bemoedigend. "Heb jij altijd kinderen gewild?"
  8. [1837/1838] When the truth hunts you down

    Oh, ze mocht wel wat meer laten zien dat ze dankbaar was! Daar mocht ze vast ook wel dankbaar over zijn, dat ze überhaupt dankbaar mocht zijn! Julienne kreeg nog meer ongevraagd advies ook: glimlachten, enthousiast zijn... want dat vonden mannen leuk! Alsof ze überhaupt een relatie zou kunnen krijgen op deze manier, want geen enkele man was geïnteresseerd in een vrouw die zich dood moest werken voor de schuld aan haar neef, maar goed, dat slikte ze allemaal netjes in en in plaats daarvan deed ze haar best een beetje te glimlachen, ondanks hoe zuur ze zich van binnen voelde. "Je hebt helemaal gelijk," knikte ze dus maar naar hem. Ugh, ze moest hier nog echt aan gaan werken ook. Wilde ze helemaal niet, het allerliefste fronste Julienne haar wenkbrauwen net zolang tot ze er spierpijn van kreeg en iedereen wist hoe boos ze was op de wereld, maar goed, Liam wilde dat ze meer zou glimlachen? Dan zou ze dat verdomme doen ook. Ze zou het liefste, zonnigste meisje worden van de hele wereld, gewoon omdat het kon. En dus, toen ze ene paar uur later 'haar' kamer binnen liep en de boeken zag balde ze haar vuisten... en begon ze toen te lezen. Uitgeshcreven!
  9. [1837/1838] Not only rabbits eat carrot cake.

    Julienne knikte maar toen Pearl voorstelde om het er niet over te hebben, waardoor het gesprek nu echt afgesloten was en Julienne wist dat het te laat was. Te laat om nog iets te kunnen zeggen of te doen... nou ja, volgens de eigen regels die ze zichzelf oplegde. Ja, ze had er spijt van, enorme spijt van en dat terwijl ze niet eens wist of ze bakken echt leuk vond of ooit leuk zou vinden, maar het was iets om te doen en het was fijn om te weten dat er iemand vertrouwen in haar had gehad en iets meer in haar zag. Had Julienne eigenlijk bijna nooit gehad... En juist daarom was het doodeng om ja te zeggen. "Ik denk het ook, ja," knikte Juliennne, "maar ze heeft wat dingen meegemaakt... En misschien is ze van nature stil." July niet echt, die had wel redelijk vaak geprobeerd haar mening te geven, maar dat was altijd zo vaak afgestraft dat ze zich nu redelijk stil hield. "Oh, echt?" vroeg ze verbaasd, want op de één of andere manier kon ze zich niet voorstellen dat Pearl, de brave bakker in deze koffiehuis, een rebel was. "Nee, ik had geen broers of zussen. Enigskind, gelukkig." Oeps, dat had ze niet moeten zeggen. Ze bloosde en nam schuldig een slokje chocolademelk. "Wat denk je dat je kind wordt?" vroeg ze nieuwsgierig. "Of waar hoop je op?"
  10. [1837/1838] When the truth hunts you down

    "Oh, nee, nee," haastte Julienne zich te zeggen, terwijl ze diep bloosde, want het laatste wat ze wilde was dat Liam dacht dat ze meer wilde dan dat hij haar gaf. Nou ja, in theorie wilde ze meer: ze wilde van haar schuld af, ze wilde terug naar Zweinstein, ze wilde nooit meer wat met hem te maken hebben, maar dat waren dingen die allemaal buiten haar bereik lagen en dat wist ze heus wel, dus in plaats daarvan wilde ze simpelere dingen: een plek voor zichzelf... en nooit meer wat met Liam te maken hebben. Dat laatste kwam alleen maar goed als ze zo snel mogelijk van haar schuld afkwam. En daarvoor moest ze Liam tevreden stellen. "Ik ben niet ontevreden! Ik vind het zelfs fantastisch... het is eigenlijk te goed." Bla bla bla. Buiten haar werk om moest ze nu ook gratis en voor niets op haar nichtje passen, ze moest alles doen wat Liam en Evita van haar wilden en oh, blijkbaar moest ze in haar eentje in haar kamer eten! Fantastisch! Ze was nog net een stapje boven een dienstmeisje! ... Laat Liam alsjeblieft niet op het idee komen om haar in een dienstmeisjeskostuum aan te kleden. "Dank je wel, Liam." En ditmaal deed ze haar uiterste best om zonnig naar hem te glimlachen. "Ik weet niet wat ik zonder je zou moeten doen."
  11. [1837/1838] Live to honor the best

    Oh nee, toch, Julienne was een ondankbaar gesprekspartner. July rolde met haar ogen, want jeetje, wat een ramp was dat toch weer. Dat ze niet vrolijk met haar moeders vriend (ewwww) wilde babbelen, je weet wel, de vriend waarvoor ze uit huis was geschopt. Vanzelfsprekend had ze hem alles moeten vertellen over wat haar bezig hield! Maar natuurlijk niets negatiefs over hem, want dat was dan ook weer beleefd. Ugh, alsjeblieft zeg. "Ik ga zelf wel heen," beet ze naar hem toe en dus stapte ze inderdaad van de deurmat af. Alsof het magie was verscheen haar moeder direct in de woonkamer met een grote vuilniszak met kleding. Een vuilniszak? Julienne wierp haar moeder een geschokte blik toe, maar Leah duwde de kleding hardhandig in haar handen. "Dag, Julienne," zei ze stellig met één laatste blik, terwijl ze haar dochter hardhandig de kamer uit werkte. Om leuk weer tegen Daniel aan te vleien toen de deur achter haar dicht viel. Dank je wel, mam. Uitgeschreven!
  12. [1837/1838] Not only rabbits eat carrot cake.

    Julienne kromp in elkaar, ze kon het niet helemaal helpen, want ze voelde zich eigenlijk schuldig ook, met hoe Pearl zei dat ze de hulp goed kon gebruiken... Ze wilde Pearl niet in de steek laten, die was altijd zo aardig tegen haar, ook al was er niets waardoor Julienne dat verdiende. Ja, ze deed dan wel haar best om te werken, maar er was gewoon zoveel mis in haar leven en dat moest toch wel aan haar liggen? "Het spijt me," zei ze ongemakkelijk, en ze probeerde een beetje te glimlachen. Direct daarna voelde ze zich extra vreselijk, want nu had ze zelf een kans verpest die ze echt graag wilde hebben. Maar wat zou Pearl denken als ze nu ineens van mening wisselde? Dat ze maar een wispelturig kind was dat nooit een beslissing kon nemen? "Oh ja, Isabelle," glimlachte Julienne een beetje voorzichtig. Ze had er niet echt over gesproken, maar Liam was ooit eens langskomen om Isabelle te brengen... Julienne had zich doodgeschaamd, dat hij gewoon zijn dochter bij haar had achtergelaten terwijl ze nog een uur moest werken, maar gelukkig waren Amber en Pearl niet boos geworden. "Nee, niet echt..." Nu had Julienne ook niet echt geprobeerd om haar aan het praten te krijgen... ze wist niet echt heel erg goed hoe ze om moest gaan met kleine kinderen. Ze deed altijd haar best om ervoor te zorgen dat Isabelle eten en drinken had en zich niet verveelde, maar echt een gesprek had ze niet met het meisje geprobeerd te voeren. "Had jij eigenlijk broertjes of zusjes als kind?"
  13. [1837/1838] When the truth hunts you down

    Het ging allemaal veel te snel naar Julienne's zin. Het ene moment was ze wel opgelucht dat ze nu voor eeuwig en altijd niet meer naar haar moeder hoefde te gaan, maar het andere moment realiseerde ze zich weer dat ze nu bij Liam zou blijven. En natuurlijk was dat niet omdat hij zich zorgen om haar maakte, of omdat hij aardig was, maar zodat hij een gratis oppasser had voor zijn dochter. "Dank je wel," zei Julienne maar, terwijl ze haar blik op de vloer gericht hield. Ze had hier zo genoeg van, dat ze overal maar dankbaar voor moest zijn, dat andere mensen haar leven bepaalden en dat ze niets kon doen. Ze kon niet eens boos zijn, want dan was ze ondankbaar en verwend en zo ben je toch niet opgevoed. Maar oh wee als ze weer onderdanig was, dan kreeg ze weer te horen dat ze meer trots moest hebben en hoe durfde ze zich zo te laten behandelen? Geen wonder dat ze slecht kon slapen. "Is dat alles?" vroeg ze maar, terwijl ze Liam voorzichtig aankeek. "Kan ik nog iets meer doen?" Initiatief tonen was op zich niets mis mee, hoopte ze... Of was vragen dan weer niet initiatief tonen?
  14. [1837/1838] There are worse games to play

    Ja, hij had niet gezegd dat hij het niet wilde, maar hij had ook niet gezegd dat hij het wel wilde en Julienne was gewend aan mensen... nou ja, die er gewoon alles uitflapten wat ze wel of niet wilden hebben. Julienne vergeleek Liam en haar moeder over het algemeen niet, hoewel Liam en Leah qua namen wel wat meer van elkaar af hadden mogen staan, maar beiden waren duidelijk in wat ze wel of niet wilden en Isaiah was simpelweg niet het type dat dat zo duidelijk zei. Het vroeg een andere vorm van communicatie, blijkbaar. Voorlopig nam Julienne er maar genoegen mee om te blijven zitten en nog een slokje wijn te drinken. Ah, waarom zou hij Liam er iets over vertellen... Julienne haalde haar schouders op. "Doen mannen dat niet? Eindeloos met elkaar opscheppen over met wie ze allemaal naar bed zijn geweest?" De jongens op school deden dat tenminste en oké, misschien waren die niet te vergelijken met volwassen mannen, maar het was niet alsof Julienne zoveel ervaring had met volwassen mannen. Ja, de vriendjes van haar moeder... Die telden niet.
  15. [1837/1838] Not only rabbits eat carrot cake.

    Oh... Het klonk allemaal fantastisch, zo fantastisch dat Julienne natuurlijk direct ja wilde schreeuwen, maar tegelijkertijd twijfelde ze. Het klonk te fantastisch. Een betere baan, een beter salaris, met Pearl samenwerken... waar was het addertje onder het gras? Waar zou het allemaal direct verkeerd gaan? Misschien was Amber het er helemaal niet mee eens en zou ze door Amber ontslagen worden. Misschien vond Liam het niets als ze straks naar versgebakken gebak rook. Misschien was ze er vreselijk slecht in... "Oh nee, is niet erg," glimlachte Julienne naar Pearl, want ze begreep echt dat Pearl het goed bedoelde, maar... "Ik denk alleen niet dat ik het aan kan nemen..." Ze wierp schuldig een blik naar beneden en sloeg haar handen om het kopje chocolademelk. "Het is heel lief aangeboden, echt, en ik ben er ook echt dankbaar voor, maar er zijn vast meer geschiktere mensen." Ze wilde het zichzelf echt niet aandoen om eindelijk iets goeds te krijgen en het dan kwijt te raken. Dan liever maar geen betere baan.
×