Jump to content

Julienne Haysward

Heksen Hoog
  • Content count

    94
  • Joined

  • Last visited

    Never
  • Days Won

    4

Julienne Haysward last won the day on September 17

Julienne Haysward had the most liked content!

About Julienne Haysward

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Gianna

Profile Fields

  1. [1837/1838] There are worse games to play

    Kijk, het hele probleem was dat July wel had gezegd dat ze ergens over moest praten, maar eigenlijk helemaal niets had om over te praten. Ja, ze kon wel gezellig gaan kletsen over de laatste knipbeurt die ze had gehad, of over hoe Liam zijn eieren het liefste had 's ochtends (niet bevrucht, hahaha, dit is de meest foute grap die ik ooit heb gemaakt, het spijt me zo erg, houd dit alsjeblieft niet tegen me), maar dat leken haar allemaal niet echt interessant gespreksonderwerpen voor Isaiah... en wat Isaiah haar te vertellen had zou ze ook wel niet interessant vinden, waarschijnlijk. Gelukkig gaf hij haar onbedoeld wat uitstel. "Oh, ja, privé," knikte ze naar hem, terwijl ze subtiel haar tas neerzette en die achter een stoel schoof. "Er is hier een kantoortje, toch?" Alsof ze niet precies wist waar alles stond hier, maar ze bleef netjes wachten tot hij haar voor zou gaan. Het verbaasde haar soms hoe erg Isaiah verschilde van Liam, als je Liam en April naast elkaar zette wist je direct dat ze familie van elkaar waren, maar Isaiah zelf was... anders. Op de één of andere manier. "Kom je hier eigenlijk vaak?" vroeg ze maar, om de stilte een klein beetje te vullen zodat ze meer tijd had om na te denken over waar ze het over wilde hebben.
  2. [1837/1838] Not only rabbits eat carrot cake.

    Ja, het was echt de hele dag al gigantisch druk geweest. Het werk in het koffiehuis was eigenlijk altijd druk, Julienne weet het vooral aan Pearls baksels omdat die echt heel lekker waren en bijna niemand hier alleen maar thee of koffie bestelde, maar vandaag had ze zoveel gelopen dat het haar niets zou verbazen als er een gat in de zool van haar schoenen zat. Fijn, want ze kon zich op dit moment eigenlijk geen nieuwe schoenen veroorloven... Ha, misschien moest ze ze aan Liam laten zien, die zou uit pure paniek waarschijnlijk tien paar nieuwe schoenen voor haar bestellen. En dat weer optellen bij haar schuld... oké, beter van niet. "Oh jawel hoor," lachte ze even, terwijl ze de laatste dienblad wegzette en zich even uitrekte. Ze kon niet wachten tot ze naar huis kon en in haar bed kon ploffen... Hopelijk werd Liam vandaag druk bezig gehouden door Evita, want ze had echt geen zin in hem. (Had ze nooit, maar ach.) "Maar ik denk dat als ik nu ga zitten, ik nooit meer overeind kom." Ze knoopte haar schort om en wilde net vragen of ze nog wat kon doen voordat ze naar huis ging, toen ze ineens het aanbod kreeg om warme chocolademelk te drinken en wat te eten. "Oh, ehm..." Ze twijfelde even, maar Pearl was zo lief en ze begon snel al alles klaar te zetten... "Nou, vooruit dan maar." Ze glimlachte lief en liep toen naar de vitrine om even te twijfelen over wat ze op zou pakken, voordat ze uiteindelijk toch haar favoriete appelcake uitkoos. "Oh, hebben we veel fooien?" Verrukt keek Julienne naar de pot, terwijl ze haar schoteltje met de cake neerzette. Het zou wel niet veel zijn, misschien één dagloon, maar toch... wat extra geld was nooit verkeerd. "Oh, wil jij ook wat?" vroeg ze, net voordat ze op de stoel zakte. "Het gaat wel goed, hoor, trouwens!" Ze glimlachte vriendelijk. "Met jou ook? Je bent vast de hele dag druk bezig geweest met bakken... Ik denk dat de meeste klanten echt voor jou komen!"
  3. [1837/1838] When the truth hunts you down

    Ja, nee, daar had Julienne inderdaad niets over gezegd toen ze bij Liam was, want het was eigenlijk ook niet waar. Ze vond champagne wel lekker en Liam had al helemaal goede smaak in champagne, maar ze was ook nog niet helemaal in staat om gewoon hardop toe te geven dat haar moeder niet wist waar ze het over had, omdat ze Julienne nooit recht had gegeven op een mening. Dus glimlachte ze maar een beetje, verontschuldigend, terwijl haar moeder chagrijnig keek dat Liam de champagne niet perfect vond. Oh, shit. Ze was helemaal vergeten dat Liam niet wist dat ze uit huis was geschopt, maar ze was ook vergeten dat ze haar moeder had verteld dat ze nu bij Liam woonde... "Julienne? Die hier woont?" vroeg haar moeder dus ook verbaasd, want natuurlijk kon ze op dit moment haar mond niet houden, want natuurlijk had ze niet door dat ze gewoon af en toe stil moest blijven. "Nee, al maanden niet! Ze woont toch bij jou?" Julienne bloosde diep terwijl ze wanhopig probeerde om de vier priemende te ontwijken. "Ik eh... heb een andere plek gevonden," stamelde ze. "Daar ben ik niemand tot last." Kijk, was ze niet lief? Konden ze nu weer terug naar het onderwerp van gesprek, de nieuwe bank? "Ik zie niet in waarom ik verantwoordelijk zou zijn voor haar schuld," zei haar moeder, nu wel een tikje kil. "Ze is oud genoeg om haar verantwoordelijkheid te nemen. Ik heb jarenlang geld in haar gestoken, dus nu Julienne haar eigen inkomen heeft mag ik best wat geld aan mezelf spenderen, toch?" Want dat had ze natuurlijk jarenlang niet gedaan. Haar moeder bleef Liam strak aanstaren, terwijl ze even glimlachte. "Mocht je echt per se voelen dat je tekort bent gedaan, misschien dat we dan... hm... een alternatief kunnen bedenken?" Julienne ging dood van binnen.
  4. [1837/1838] There are worse games to play

    Vrijdag 2 februari 1838 - 's avonds - Haysward antiekwinkel Julienne woonde al een paar maanden op de zolder bij de Haysward antiekwinkel en tot nu toe was ze nog geen enkele keer betrapt. Gelukkig ook maar, want ze had geen andere plek om te wonen, tenminste niets wat ze kon betalen. Haar moeder had haar uit huis geschopt, ze kon niets anders betalen en dus de zolder! Maar ze had niet verwacht dat haar neef Isaiah Haysward hier aanwezig zou zijn en op dit moment ietwat verwachtend naar haar keek. "Oh, daar ben je!" flapte er op de één of andere manier uit en ze glimlachte, terwijl ze haar tas achter haar rug schoof zodat het er niet uit zag alsof ze zonet boodschappen had gedaan. "Ik was op zoek naar je! Ik eh... moet over iets met je praten." Heel soepel. Heel subtiel. Privé!
  5. [1837/1838] Live to honor the best

    Yup, Leah had een dochter, genaamd Julienne Georgette Haysward. Haar middelnaam kwam heel fijn van haar vader vandaan, dezelfde vader die haar en haar moeder zo had weggestuurd toen hij erachter kwam dat Leah een heks was. Diezelfde dochter had Leah zo aan de kant geschoven toen de vakantie voorbij was, zodat July niet in de weg stond bij de affaire die ze had. Deze affaire dus. Woohoo. "Nee," zei July stellig, misschien iets te hard, sowieso harder van toon dan haar moeder ooit zou goedkeuren. "Ik ben gestopt." Zodat ze kon werken om een schuld af te lossen. Yay. Maar dat hoefde ze Daniel allemaal niet te vertellen, toch? "Dus tijdens de vakantie zal ik jullie eh... ook niet lastig vallen." Kon hij met haar moeder naar bed in alle rust! Hoera! Was hij vast heel blij mee! Julienne ondertussen stond ongemakkelijk bij de deur en telde de seconden af. Wat was haar moeder aan het doen, de hele kast leegtrekken?!
  6. [1837/1838] When the truth hunts you down

    Voor het eerst sinds een paar maanden was Julienne het eens volledig met je eens, Liam: die nieuwe bank gaf July ook het idee dat het terugbetalen van haar schuld niet serieus werd genomen. Nu was haar moeder sowieso niet echt handig in het omgaan met geld, ze had altijd de neiging om teveel geld uit te geven, maar dit was wel heel erg. Een nieuwe bank? Champagne? "Oh, July hoeft geen champagne," zei haar moeder luchtig, terwijl ze naast Liam neerzakte op de bank. "Vindt ze toch niet lekker." Julienne besloot alleen haar ogen te rollen. Het ergerde haar dat haar moeder nooit aan haar dacht bij dit soort zaken, of gewoon überhaupt besloot dat ze niet aan July hoefde te denken, maar champagne bleef duur en ze hoefde heus geen glas. Het allerliefste gooide ze gewoon het kleed neer, greep ze Liam en rende ze heel snel weg. Of ze liet hem achter, dat had hij eigenlijk ook wel verdiend, een paar uur in de klauwen van zijn moeder zitten. "Nee, ik ook niet," mompelde ze duister, terwijl ze een blik wierp op de bank. Ze was er niet zelf op gaan zitten, ze bleef keurig naast de bank staan en zakte niet eens in één van de andere stoelen. De laatste keer dat ze hier was geweest had haar moeder een vriend gehad en dat beeld wilde Julienne niet herinneren. "Oh nee, die bank is nieuw," glunderde haar moeder. "Ik heb een mooi bedrag gewonnen bij de loterij dit jaar en besloot mezelf eens te trakteren!" Ze wreef stralend over de donkerblauwe stof. "Ehm, hoeveel geld heb je gewonnen?" vroeg Julienne, een tikje duister. Misschien had ze iets meer moeite moeten doen om eruit te zien alsof ze hier vanaf wist, maar op dit moment had ze daar echt geen behoefte aan. "Een paar galjoenen," wuifde haar moeder weg. Een paar galjoenen... Genoeg om een nieuwe bank te kopen, sowieso. "En heb je ook wat opzij gezet?" vroeg Julienne, plotseling twijfelend of ze dit wel voor Liam wilde bespreken, maar ze zette toch door. "Voor mijn schuld?" Haar moeder wierp haar een verbaasde blik toe. "Maar liefje, dat is jouw schuld, niet de mijne? Waarom zou ik dat moeten betalen?" Wat had ze eigenlijk anders verwacht...
  7. [1837/1838] Live to honor the best

    Weet je wat Julienne miste? Mensen die haar bekeken alsof ze een gelijke was. Of het nou bij Liam was of bij haar werk of blijkbaar zelfs hier thuis, Julienne werd altijd bekeken alsof ze het nauwelijks waard was om aandacht aan te geven, of dat ze net zo nuttig was als een kapstop. Ze was blijkbaar alleen goed genoeg om mensen hun koffie aan te reiken, of hun voeten te masseren, of braaf haar benen te openen. Niet om een gesprek mee te voeren, niet om naar haar mening te vragen, niet om te behandelen alsof ze daadwerkelijk iemand was en niet enkel een bediende. En deze man keek haar al helemaal loom aan, alsof dit zijn huis was en zij een vervelend stukje stront dat aan iemands schoen was blijven plakken. "Julienne," mompelde ze, terwijl ze ongemakkelijk heen en weer schuifelde. "Dochter van." Ze wuifde de richting op van haar slaapkamer, dat kleine hok met eigenlijk teveel meubels erin geduwd voor de ruimte die het had om te geven. En op dit moment miste ze haar slaapkamer, ze miste haar bed wat ze zich niet eens helemaal in uit kon rekken, ze miste het bureau dat af en toe uit elkaar viel, ze miste de kledingkast wiens deur klemde, ze miste een plek die helemaal van haar was. "Ik woon hier niet," ging ze verder door, met een zucht, omdat ze wist dat haar moeder dat zou willen. "Ik ben zo weer weg, ik kom alleen wat kleding ophalen dat hier nog ligt." En waar haar moeder wel erg lang over deed. Bedankt, mam.
  8. July's schuldenboekje

    Loon: 337 knoeten per maand. Vanaf 1 januari 1838 346 knoeten per maand (inflatie!) 6 galjoenen per jaar terugbetalen, dat is 247 knoeten per maand opzij zetten. Oktober 1837: 247 knoeten. November 1837: 494 knoeten December 1837: 741 knoeten Januari 1838: 988 knoeten. Vrijdag 26 januari 1838: 2 galjoenen betaald. Totale schuld: 44 galjoenen en 14 sikkels. 22.098 knoeten Verwachte einddatum van terugbetaling: 1 augustus 1845 Oktober 1837: Over van vorige maand: 107 knoeten Inkomen: 90 knoeten Uitgaven: 85 knoeten Over: 112 knoeten November 1837: Over van vorige maand: 112 knoeten Inkomen: 90 knoeten Uitgaven: 81 knoeten Over: 121 knoeten December 1837: Over van vorige maand: 121 knoeten Inkomen: 90 knoeten Uitgaven: 98 knoeten Over: 113 knoeten Januari 1838: Over van vorige maand: 113 knoeten Inkomen: 99 knoeten + 2 knoeten van terugbetalen Uitgaven: 114 knoeten Over: 100 knoeten 19 januari 1838: 1 galjoen verdient. Totale schuld: 43 galjoenen en 14 sikkels. 21.605 knoeten.
  9. [1837/1838] When the truth hunts you down

    Maandag 8 januari 1838 - 's avonds - op de drempel voor het appartement van July's moeder Hallo, ja, Julienne stond op dit moment samen met Liam Haysward op de stoep van haar moeder's appartement en je kon vast wel begrijpen dat ze hier helemaal geen zin in had. Ze hield er niet van om naar 'huis' te gaan, want haar moeder wilde haar altijd zo snel mogelijk weer weg hebben als ze eenmaal de voeten over de drempel zette, maar in combinatie met Liam was nog... een tikje erger. Hij was hier nog nooit geweest, in dit afgelegen steegje op de Wegisweg, waar de straten meer modder dan straatstenen waren, er schreeuwende kinderen zonder ouderlijk toezicht rondliepen die zonet aan Liams benen hadden gehangen tot Julienne ze streng had weggestuurd en het duidelijk was dat achter de vervallen muren er heus niet zomaar een paleis zou verschijnen. Dus behalve dat Julienne hier niet terug wilde komen schaamde ze zich ook dood bij de ietwat geschrokken en walgende blikken op Liams gezicht terwijl ze driftig op de deur bonsde tot haar moeder haar eigenlijk naar binnen liet. "Neef Liam, wat leuk je te zien!" kirde haar moeder direct toen ze Liam zag en ze trok hem direct mee naar binnen. July wist zich nog net naar binnen te dringen voordat de deur in haar gezicht dicht werd geslagen. "Wat komen jullie doen? Ga zitten, ga zitten." Haar moeder duwde Liam neer op de bank (een bank die Julienne nog nooit eerder had gezien... de vorige had wat slijtage gezien, maar deze zag er gloednieuw uit) en repte zich naar de keuken. "Champagne?" Sinds wanneer had haar moeder champagne?! "We gaan zo weer weg, hoor," besloot Julienne in te springen. "We komen alleen even het vloerkleed brengen wat ik heb gewonnen in de loterij..." Als het aan haar had gelegen had ze het vloerkleed niet gehouden en aan Liam gegeven in ruil voor wat van haar schuld, maar Liam had daar niets van willen weten. En zo waren ze hier terecht gekomen. Hoera. "Ach, een vloerkleed, wat leuk!" glunderde haar moeder naar haar, terwijl ze met een fles champagne en twee glazen (bedankt, mam) weer uit de keuken kwam. "Dat past mooi bij onze nieuwe bank, niet waar?" Privé!
  10. [1837/1838] Live to honor the best

    Dinsdag 17 december 1837 - 's avonds - het appartement van haar moeder "Julienne," preekte haar moeder, voor July ook maar iets anders kon doen dan de deur van het appartement open duwen. "Wat ben je aan het doen?" "Ik kom alleen iets ophalen," zuchtte Julienne, terwijl ze de deur achter haar sloot en onbedoeld een blik wierp op haar moeder, die op de schoot van een oudere man zat. Julienne vertrok haar gezicht, er waren veel dingen die ze nooit had willen zien en dit was er zeker één van, waardoor haar moeder met een zucht opstond. "Wat kleding..." "Blijf hier," droeg haar moeder op, "Ik haal wel wat voor je." En voordat July uit kon leggen wat ze wilde of voordat ze kon zeggen dat ze het zelf zou halen, stormde haar moeder al weg naar haar kleine slaapkamer aan het einde van de gang. Julienne bleef aarzelend op de deurmat staan, terwijl ze haar uiterste best deed om Daniel Bennett niet aan te kijken. Privé!
  11. [1836/1837] Its that time of the month

    Oh ja, een benefiet was de manier om de wereldarmoede op te lossen? Julienne snoof. Niet dat ze ooit naar zo'n benefiet was geweest, natuurlijk niet, wat moest ze daar nou, en niet dat ze precies wist hoe een benefiet werkte, maar in July's ogen kon het gewoon onmogelijk werken. Het waren een stel rijke mensen bij elkaar die geld doneerden aan de zielige mensen of dieren van de dag en er dan vervolgens nooit meer naar keken. Nee, ze waren vast eerder bezig met de hapjes en drankjes en wie welke jurk had gedragen. "Oh ja, aan mij gaan mensen zeker geld geven," mompelde July boos. Boos op de hele wereld en niet alleen op April. "Prima, prima," gebaarde ze geërgerd naar haar haren, "Doe wat je wilt." Zolang April haar maar vervolgens met rust liet, dank je wel. Dit was zo vermoeiend! "Heb jij ooit een benefiet georganiseerd?" vroeg ze ondertussen, terwijl iemand al enthousiast met allerlei bakjes begon te sjouwen. Bakjes waar Julienne een beetje verdacht naar keek, maar geen opmerkingen maakte toen het in haar haren werd gesmeerd. "Je lijkt me niet echt het type, in alle eerlijkheid."
  12. [1836/1837] Quicksand

    Ja, als je geen man had voor een inkomen, viel alles in elkaar alsof het een kaartenhuis was. Julienne's moeder was er altijd vanuit gegaan dat ze zou trouwen met een knappe jongeman met veel geld, zelfs al was het een dreuzel, maar toen hij 'nee, bedankt' zei en zij al zwanger was, bleef er niet veel van over. "Nee," zei ze zachtjes. "Hij is niet dood." Niet dat ze hem kende... En misschien was hij wel dood, Julienne had daadwerkelijk geen idee. Haar moeder probeerde af en toe nog wel eens een brief te sturen, maar gezien er nooit wat terugkwam had ze niet het gevoel dat hij die brieven las. Stiekem hoopte July dat hij gewoon op de één of andere manier niet had geweten dat haar moeder zwanger was en dat zodra hij erachter kwam wat er was gebeurd alsnog een vader voor haar wilde zijn, maar het was een hoop die ze nooit uitsprak. "Nee, nee," haastte ze zich om te zeggen en Julienne werd bloedrood, want het laatste wat Liam moest denken was dat ze om geld zat te bedelen! "Ik wilde alleen..." Ze beet op haar lip. "Laat maar, je hoeft me echt geen geld te geven voor mijn rapport." Een knoet per U? Hoeveel zou ze daar wel niet voor moeten studeren?! "Het is wel lief aangeboden, hoor..." Maar toch. En plotseling kreeg ze drie opdrachten tegelijkertijd. Een restaurant uitkiezen, schoenen poetsen en koffie zetten. Ehh... "Oké," zei ze, een beetje beduusd. "Ik ehm... waar is de keuken?" Ze werd weer hartstikke rood, want Liam vond het vast stom dat ze dat niet uit zichzelf wist, maar ze was hier nog nooit geweest. "En... waar zijn je schoenen..." En de schoenenpoets... maar die was vast wel ergens in de keuken? Hopelijk?
  13. July's schuldenboekje

    16 september: 3 sikkels verdient. Totale schuld: 46 galjoenen en 14 sikkels. 23.084 knoeten.
  14. [1837/1838] Watch it from your ivory tower

    Yup, Julienne moest bediening spelen tijdens het familiefeest. Een familiefeest waarvoor ze anders trouwens ook nooit werd uitgenodigd, hoewel ze aan het einde van haar zaal wel haar moeder zag, dus misschien dat ze wel werd uitgenodigd maar dat haar moeder haar nooit had meegenomen, fijn, dus dit was even hoera, extra veel tijd om met de Hayswards door te brengen. Vond ze leuk, hoor. Nee, wat ze leuk vond waren de drie sikkels die aan het einde van de dag van haar schuld werd afgetrokken, maar dat was ook zo'n beetje alles. Toch had ze een vriendelijke glimlach op haar gezicht gedwongen die ze nog net niet aan zichzelf had vastgetoverd terwijl ze met een dienblad vol drankjes door de zaal liep. Helaas kwam er een beetje van de wijn op haar uniform terecht, fijn, ze hoopte maar dat de stoomkosten niet bij haar schuld werden opgeteld, en snel haastte ze zich verder. "Meneer Haysward," begroette ze Isaiah, die ze daadwerkelijk nooit eerder gesproken had, en daarna zijn vrouw: "Mevrouw Haysward. Wat kan ik u te drinken aanbieden?" Ze hoefden niet eens een knoet tegen haar hoofd aan te gooien, dank je wel.
  15. July's schuldenboekje

    12 februari 1837: 1 galjoen verdient. Totale schuld: 49 galjoenen. 24.157 knoeten. Brutoloon: 573 knoeten per maand Loon na kosten: 337 knoeten per maand. 6 galjoenen per jaar terugbetalen, dat is 247 knoeten per maand opzij zetten. Juni 1837: 247 knoeten. Juli 1837: 494 knoeten Augustus 1837: 741 knoeten September 1837: 988 knoeten. Vrijdag 29 september 1837: 2 galjoenen betaald. Totale schuld: 47 galjoenen. 23.171 knoeten. Verwachte einddatum van terugbetaling: 1 augustus 1845. Juni 1837 Inkomen: 90 knoeten Uitgaven: 59 knoeten Over: 31 knoeten Juli 1837: Over van vorige maand: 31 knoeten Inkomen: 90 knoeten. Uitgaven: 63 knoeten Over: 58 knoeten Augustus 1837: Over van vorige maand: 58 knoeten Inkomen: 90 knoeten Uitgaven: 67 knoeten Over: 81 knoeten September 1837: Over van vorige maand: 81 knoeten Inkomen: 90 knoeten + 2 knoeten over van terugbetalen. Uitgaven: 66 knoeten Over: 107 knoeten
×