Jump to content

Julienne Haysward

Heksen Hoog
  • Content count

    161
  • Joined

  • Last visited

    Never
  • Days Won

    5

Julienne Haysward last won the day on May 9

Julienne Haysward had the most liked content!

About Julienne Haysward

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Gianna

Profile Fields

  1. [15+][1838/1839] Diaper spelled backwards is repaid , think about it.

    Zie, vijf seconden en dan zat hij weer aan haar, zijn handen begerig over haar lichaam, want natuurlijk kon hij niet gewoon van haar genieten, natuurlijk moest hij op dit moment, het moment waarop ze eigenlijk het allerzwakst was, haar lichaam claimen. Het ging hem niet om wat zij fijn vond, het ging hem om wat hij fijn vond, en op dit moment was dat aan haar borsten zitten. Haar lichamelijke reactie was vooral proberen zich niet onbewust bij hem uit de buurt te trekken, maar oké, Liam. En toen begon hij ook nog poëzie te kreunen. Alsjeblieft, zeg. Ze was dus al en al behoorlijk blij toen hij haar van zich af duwde. Even later trok ze haar kleren alweer recht en sprong ze op. "Nou, was dat alles wat je nodig hebt?" zei ze neutraal. Ze wilde terug naar boven, een douche nemen, om de laatste sporen van hem van zich af te wassen.
  2. [1838/1839] Foggy stories

    Julienne had geen idee waarom Isaiah haar mee had genomen. Oh, ze had wel ja gezegd (alsof ze sowieso nee kon zeggen als een Haysward iets van haar wilde, en ze had ook wel gewild, hoor, ze was nog nooit naar het buitenland geweest en ondanks dat het allemaal niet zo anders was als ze had verwacht, was het wel anders genoeg om ervoor te zorgen dat ze overal met grote ogen naar zat te staren), maar Isaiah was over het algemeen al het type van weinig woorden, begreep ze wel, en in dit geval al helemaal. Ze moest voor hem dingen regelen, had hij gezegd, nou prima. Maar nu moest ze onderhandelen. "Nee, nog nooit," zei ze, terwijl ze hem enigszins paniekerig aan keek en in een angstig gebaar haar jurk recht begon te trekken en haar haren achter haar oren duwde. Voor onderhandelen moest je er netjes uit zien en hoewel Julienne best knap was, ja ze keek af en toe ook in de spiegel, had ze niet de dure kleding en al het andere dat de rest van de Hayswards hadden. Nu begreep ze wel waarom Isaiah haar deze jurk aan had laten trekken, die nog het netste was wat ze had. "Wat moet ik doen?" Ze verkocht koffie! Dat was niet hetzelfde als antiek! Maar voor de grap voegde ze eraan toe: "Krijg ik een commissie?"
  3. [15+][1838/1839] The truth is ruthless

    Ugh! Waarom begreep Liam gewoon niet dat het niet maar een mooie jas was! Het was een dure jas, een jas waar ze zichzelf twee jaar mee in leven had kunnen houden, een jas die haar moeder binnen twee seconden afgepakt zou hebben en drie weken zou hebben gedragen, voor ze hem verkocht zou hebben om iets anders duurs mee te betalen. "Hoe lang denk je dat ik die jas had kunnen dragen?" vroeg Julienne kil, maar... ugh! Waar deed ze überhaupt die moeite voor? "Je begrijpt het gewoon niet!" Oh nee! Ze hoefde geen huur te betalen! Ze kon naar het werk gaan! Ze had het toch nergens voor nodig! "Maar nu kan ik het ook niet gebruiken voor de toekomst!" protesteerde Julienne. "Ik kan niets opzij zetten, want ik heb elke maand nauwelijks wat over, ik kan geen lesgeld betalen, dus ik zal nooit naar de universiteit kunnen gaan, maar in plaats daarvan altijd dit baantje moeten hebben!" Of een ander klein baantje dat precies hetzelfde zou betalen en waar ze nauwelijks wat mee vooruit kon. "Ik zal voor de rest van mijn leven op dezelfde plek blijven, met altijd dezelfde zorgen. Wat als er iets gebeurd? Als ik mijn been breek en niet kan werken? Of als ik ondanks die drankjes zwanger raak?" Ze kon zich echt geen kind veroorloven. "Ja, als je een weldoener zou kennen, zouden ze het vast met je eens zijn," sneerde ze nog boos naar hem. Want de rest van het gesprek was ook niet veel beter. Een knappe en woest aantrekkelijke man??? "Wauw," zei ze verbluft, "Je denkt echt alsof je één of andere Griekse God bent, he?" Wedergekeerd op aarde, om het iedereen naar hun zin te maken. "Zo knap vind ik je niet." Sorry, Liam. "Natuurlijk snap je er niets van," mompelde ze geërgerd. "Je denkt alleen maar het allerbeste van jezelf."
  4. [15+][1838/1839] Diaper spelled backwards is repaid , think about it.

    Kitten, wat een vreselijke bijnaam. Alsof het ook maar iets met haar te maken had, en alsof ze hem Evita niet precies ooit hetzelfde had horen noemen. Liam had vast gewoon een paar standaard koosnaampjes die hij voor alle vrouwen gebruikte, want waarom zou je origineel zijn? Waarom zou je iets vinden dat perfect bij iemand anders paste? Oh, dan moest je toegeven dat ze iets anders waren dan wandelende vaginas! Ja, Julienne was een beetje boos, dus ze ging ietwat hardhandig met zijn broek overweg, maar het was niet alsof hij er niet nog duizenden in zijn kast had liggen (kon ze weten, af en toe liet hij haar zijn kast opruimen) en dus deed ze niet voorzichtig. Een paar seconden later was de broek al genoeg naar beneden geduwd zodat hij niet in de weg lag en gezien haar rokken zo omhoog waren getrokken, was ze precies op tijd voor Liams denkbeeldige deadline. Terwijl July een goed ritme voor zichzelf probeerde te vinden, vroeg ze zich af hoe lang Liam het kon hebben dat iemand anders eens een keer de controle had. Ze gaf hem vijf seconden.
  5. [1838/1839] Further up the road

    Zaterdag 27 oktober 1838 - 's avonds - op een dag zal ik niet meer Hotel Astoria gebruiken, maar niet vandaag Eigenlijk wist July niet precies wat ze hier deed. Ze was meegesleept door Isaiah, die haar de laatste tijd wel vaker meesleepte, ach, was niets mis mee, maar nu hij haar eenmaal binnen had gekregen, had hij haar in een hoekje achtergelaten, om Haysward-dingen te gaan doen. Fijn, bedankt! Dus nou ja, nu slenterde ze maar een beetje in de rondte, terwijl ze naar de mooie kostuums keek die iedereen droeg omdat het een Halloweensfeestje was en nam ze af en toe een slokje van haar champagne. Het viel haar nog mee dat ze niet in de bediening moest werken vandaag, maar nu deed ze niets anders dan wachten tot Isaiah haar weer op kwam halen. ... Hij kwam haar wel ophalen, toch?! Ze begon ietwat paniekerig om zich heen te kijken, om te zien of ze Isaiah nog ergens kon vinden. Privé!
  6. [15+][1838/1839] The truth is ruthless

    Op zich was Liam haar niets verplicht, nee. Hij was haar vader of grootvader niet, was niet haar voogd of op wat voor reden dan ook verantwoordelijk voor haar, tot het moment dat ze door haar moeder zo'n beetje in zijn schoot geduwd was, natuurlijk, maar degenen die haar wel wat verplicht waren, hadden zich daar niets van aangetrokken. Die hadden gewoon hun schouders opgetrokken, van 'tja, niet mijn probleem' en dan was het blijkbaar ook hun probleem niet. Haar moeder had er nog het meest mee in de knoop gezeten. "Je wilt toch wel dat mensen een cadeautje waarderen?" beet Julienne dus ook driftig terug. "Je geeft toch ook geen mensen zonder been een paar wandelschoenen? Een beetje nadenken zou je heel veel goed doen, Liam!" Ja joh, Julienne was verwend! Ze had een zolder! Ze had een dak! Eten! Goedkope kleding! "Ik ben niet verwend!" verdedigde ze zichzelf dus ook direct. "Ik wil alleen dat ik eerlijk behandeld word, is dat echt zo erg?" Ze hoefde heus niet de helft van zijn geld, of duizenden bontjassen, het enige wat ze wilde was haar eigen leven kunnen bouwen, zonder alleen maar aan andere mensen te hoeven denken, was dat daadwerkelijk het allerergste wat ze ooit aan iemand had kunnen vragen? "Dus, hoera, ik ben niet in de goot beland, moet ik je daarvoor echt op mijn knieën bedanken?" Nou, blijkbaar, want Liam ging vrolijk door over hoe ze helemaal niet verplicht was. Ja, dat dacht hij, maar alsnog: hij was degene die alle controle had over hun relatie. "Want je zou niet boos worden als ik nee zeg?" snoof ze dus ook. "Of vinden dat ik me aanstel en dat ik je eigenlijk moet belonen van hoe lief je wel niet voor me bent?" Kijk, nou moest ze seks met hem hebben om de ruzie bij te leggen! "Nee," zuchtte ze. "Maar ik zou het wel doen." Ja, nou, dat was gewoon de waarheid.
  7. [15+][1838/1839] Diaper spelled backwards is repaid , think about it.

    Nou, Julienne sliep eigenlijk liever op de zolder dan bij Liam in de buurt, want ze had het idee dat Liam die helemaal naar boven zou moeten lopen als hij iets van haar wilde, net wat teveel moeite was. Natuurlijk had hij haar heus wel eens bij hem geroepen, als hij nog sober genoeg was dat hij zijn toverstok kon gebruiken, maar als ze in de kamer naast hem lag, had hij daar vast minder moeite mee. Daarbij leek het haar ook vreselijk ongemakkelijk. Stel je voor je moest naar de wc, en je kwam Evita zomaar tegen! Nee, dank je wel, dan bleef ze liever op zolder met haar nachtpo, want Evita had vast allerlei opmerkingen te maken over July's pyjama's. Nou, goed, zijn slaapkamer dus, en het was bijna romantisch dat Liam haar optilde, als ze dit daadwerkelijk had gewild, in plaats van zo snel mogelijk achter de rug wilde hebben. Ja joh, ze had hem echt gemist, vandaar dat ze met haar ogen rolde toen hij haar hals af zat te lebberen en ze er zeker van wist dat hij het niet kon zien. Liam zou vast wel denken dat het van plezier was. In ieder geval mocht het wel wat sneller, dus om hem een beetje te helpen, trok Julienne haar eigen rokken omhoog en begon ze aan zijn gesp te sjorren. "Zal ik bovenop?"
  8. [1838/1839] Its trash-can not trash-can-not

    Jawel, zei hij zo, alsof het helemaal niets was, alsof hij zich geen zorgen maakte dat hij er ooit voor gestraft zou worden. Julienne wist best hoe de wereld werkte, als je betrapt werd als arm persoon terwijl je een stuk brood stal, kon je zo dertig jaar in de gevangenis eindigen, terwijl als je als rijk persoon besloot iemand zijn volledige loon niet te geven (en daardoor technisch gezien dus ook stal), je er gewoon mee weg kon komen. Want die persoon kon wel een nieuwe baan vinden, toch? Maar ja, als alle werkgevers het deden en je er pas achter kwam aan het einde van de week, als al het eten op was, welke keuze had je dan? "Nog nooit," gaf ze toe, "ik zou bang zijn dat ik betrapt zou worden, denk ik..." En ze had nu al, whoeps, de neiging om in de problemen te komen. Maar ja, als Liam zelf met een bontjas was lopen gooien, dan had hij nergens last van gehad... "Wat is het duurste wat je ooit hebt gestolen?" vroeg ze nieuwsgierig. "Ik zal niets doorvertellen, hoor, beloofd."
  9. [15+][1838/1839] The truth is ruthless

    "Je had het kunnen vragen!" zei Julienne verontwaardigd. Man, rijke mensen ook altijd, met hun ideeën dat ze het beter wisten dan arme mensen! July snapte best waar dat vandaan kwam, het hele 'als je beter op je geld had gelet, zou je niet arm zijn', maar ten eerste had zij daar niets aan kunnen doen, dat ze arm geboren werd en Liam rijk. Ze waren allebei een Haysward, maar hij was de gouden zoon en zij werd als vuilnis behandeld. Of een bediende, als dat anderen net even beter uitkwam. "Welke positieve dingen?! Dat ik moest stoppen met Zweinstein? Dat ik nu voor je werk in een koffietent waar ik de hele dag op mijn voeten sta met een glimlach op mijn gezicht geplakt, en dat ik twee derde van mijn loon moet inleveren? Om daarna thuis nog alles te moeten doen voor jou wat je wilt." Echt, Liam... "Het enige positieve is dat ik niet meer thuis woon." Was ze op zich wel blij mee, hoor... Wanneer ze het uit zat te stellen... Kut. Julienne voelde zich kil worden van binnen, want ja, ze had het altijd uitgesteld, altijd geprobeerd een excuus te verzinnen om van hem weg te komen of het gewoon niet te hoeven doen, en dan vertelde Liam even vrolijk dat hij daardoor dacht dat ze het juist had gewild! "Zo bedoelde ik het niet," mompelde ze, vooral boos op zichzelf nu. Hoe had ze dat niet bedacht? Maar aan de andere kant, wat had ze dan wel moeten doen? Gretig ja zeggen? Zou hij dan niet juist denken dat ze het alsnog wilde? "Ik krijg best aandacht," mompelde ze boos. Ze was niet lelijk, dat wist ze ook heus wel, en misschien was ze niet altijd even aardig, maar... ze kreeg wel aandacht. "Het gaat er gewoon om dat ik me verplicht voel en dan is het bij voorbaat al niet prettig om het te moeten doen, of het nou met jou is, of met iemand anders zou zijn." Dat was toch niet zo moeilijk om te begrijpen! Dacht ze dat dat zou helpen? Nou, eerlijk gezegd niet... "Zolang ik maar een keuze heb," verduidelijkte ze dus. "En dat ik nee kan zeggen. Dan is het beter." En ze moest dus maar hopen dat dat genoeg was, want het klonk niet echt alsof Liam van plan was er mee op te houden. Maar hij vond haar wel... knap? Dacht ze?
  10. [15+][1838/1839] Diaper spelled backwards is repaid , think about it.

    Au, verdomme... Julienne vond het al erg zat dat Liam constant aan haar zat en in zijn eentje besloot wanneer ze dit allemaal gingen doen, alsof ze er helemaal geen mening over mocht hebben, maar gewoon haar benen moest spreiden op de momenten dat hij dat wilde hebben en dan ook nog eens direct nat moest zijn zodat hij er zo naar binnen kon glijden, maar moest hij het ook nog op deze manier doen? Zo... agressief. Als hij nou een beetje aardig deed, misschien dat ze het dan niet zo erg zou vinden... Of misschien als hij haar gewoon een keuze gaf, behalve 'nu'. "Nee, eigenlijk niet," zei ze nog snel, gewoon om het gesprek af te maken, maar toen met een zucht, "Waar wil je heen?" Zolang het maar niet in deze kamer was, niet voor Isabelle. Ze vond dit al erg genoeg...
  11. [15+][1838/1839] The truth is ruthless

    Gelukkig leek waarom zou je het hebben over kunst of geschiedenis retorische vragen, en sowieso had Julienne weinig anders te zeggen dan 'omdat het interessant is'. Maar goed, oké, Liam vond het oninteressant, dat kon best! Maar het leek erop dat hij helemaal niets interessant vond dan zichzelf en heel misschien zwerkbal, maar alleen omdat hij goed was in zwerkbal. En je kon toch niet alleen over jezelf praten? Of alleen aan jezelf willen denken? "Maar waarom dan geen gewone jas?" protesteerde Julienne, niet eens per se omdat de waarheidsdrank dat uit haar trok, maar gewoon omdat ze het wilde zeggen. "Waarom niet een jas waar ik daadwerkelijk wat aan had, zonder gaten erin en goed gevoerd zodat ik warm kon blijven in de winter? Wat is het nut ervan om mij een bontjas te kopen, terwijl mijn jurk een maat te klein was en de zoom versleten was? Ik heb helemaal niets aan een bontjas en je vroeg niet eens of ik er één wilde hebben." Dacht ze, tenminste, eigenlijk kon ze zich dat niet zo goed herinneren. "Oh fijn," beet ze naar hem, want als ze toch niets eraan kon doen dat de waarheid over haar lippen struikelde, kon ze net zo goed boos worden. "Nog maar zo'n twintig duizend klusjes te gaan! Als je het niet vergeet." Ze werd zo wanhopig van die gedachte, dat de tranen haar in de ogen sprongen. Ze vond het fijn? Flirtte met hem?! "Wanneer dan?" vroeg ze verbluft. "Het enige wat ik probeer, is om je niet boos op me te maken! Ik kan geen nee tegen je zeggen, want ik wil niet dat je boos op me wordt, want ik ben bang dat je mijn schuld dan erger maakt, omdat het je beter uitkomt. Soms wil ik het best," Liam was inderdaad niet lelijk en hoewel ze het misschien niet per se met Liam wilde, was het soms verstandig om gewoon haar ogen dicht te doen en zich voor te stellen dat het iemand anders was. "Maar soms doet het pijn." Als hij te gretig was en niet genoeg de tijd nam. "Maar het voelt altijd slecht, alsof ik geen mens ben, maar... een pop, of zoiets." Iemand die Liam gebruikte om even mee te spelen, en dan aan de kant gooide.
  12. [15+][1838/1839] Diaper spelled backwards is repaid , think about it.

    Het was altijd een opluchting als Liam haar los liet, zelfs al had het op dit moment nauwelijks zin, want het was Liam en Liam mocht dan wel de aandachtsboog van een goudvis hebben, als hij zich eenmaal op één ding gefixeerd had (en waarom was dat altijd seks, Liam), dan liet hij niet los ook. Dus het was enkel uitstel van executie dat Julienne de tijd kreeg om Isabella een luier om te doen en daarna een jurk voor haar uit te kiezen. Deed ze extra lang over, hoor, ze kon het niet laten, en uiteindelijk was Julienne gewoon het type dat dingen liever niet sneller achter de rug had. "Denk je dat Isabelle ons begrijpt?" vroeg ze plotseling, met haar hoofd nog in de kledingkast gestoken, want wauw, hij vond het ook echt niet erg om dat soort dingen gewoon voor zijn dochter te zeggen, he? Ja, blabla, het was allemaal nog redelijk onschuldig, maar toch. "Ik vind het best lastig, eigenlijk, want ze praat niet." Uiteindelijk kon ze het niet langer uitstellen en moest ze toch met een witte jurk naar Isabelle lopen om haar aan te kleden. "Knipper twee keer met je ogen als je me begrijpt," grapte ze tegen Isa.
  13. [1838/1839] Its trash-can not trash-can-not

    Het was eigenlijk fijn om er met iemand over te kunnen praten. De meeste mensen die Julienne de laatste tijd zag, waren of haar verwende familieleden die alleen maar klaagden als een winkel niet hun favoriete champagnemerk hadden, of de klanten die er helemaal niets van wilden horen, of haar collega's die allemaal vonden dat ze niet moest overdrijven, ze had toch een baan? Ze deed het toch goed? Ze mocht zelfs bij haar rijke neef wonen! Was ze niet blij? Maar de suggestie dat arme mensen dan maar moesten gaan stelen, had ze eigenlijk nog nooit gehoord en even fronste ze haar wenkbrauwen. Ja, het klopte dat er ongelijkheid was, en de wetten zouden voorlopig wel niet veranderd worden, want het waren juist degenen die daar wat bij hadden te verliezen, die gingen over wie de wetten aanpasten, maar toch, om direct wat illegaals te doen... "Dat klopt," zei ze een beetje aarzelend. En toen, toch wel nieuwsgierig: "Heb jij ooit wat gestolen?" Zij nog nooit. Maar ze had wel die schuld, voor niets, eigenlijk.
  14. [15+][1838/1839] The truth is ruthless

    Oh... Ja, als hij het zo zei, was het ook wel logischer. Dat voelde toch ergens als een opluchting, dat Liam er tenminste niet op uit was om haar schuld steeds maar groter te maken, maar het zei tegelijkertijd dat hij haar wel zag als iemand die haar hele leven om hem moest laten draaien. Waarom was het haar verantwoordelijkheid om zijn leven makkelijker of prettiger te maken? Ze was toch geen bediende? "Dat dacht ik gewoon," gaf ze schromend toe, terwijl ze schuldig een blik naar beneden wierp. Vraag maar niet waarom... Niet dat zijn andere vragen zoveel beter waren, echt hoor... Julienne beet hard op haar lippen, bijna tot het moment dat ze zou gaan bloeden, maar de woorden vloeiden er alsnog uit: "Dat je rijk en beroemd bent, zorgt er niet voor dat je ook leuk bent om mee te praten. Je bent arrogant en als het niet over jou gaat, lijk je er niets van te begrijpen." Au, au, au. "Als je me niet die winkel in had gesleept, een winkel waarvan je wist dat ik het niet zou kunnen betalen, dan zou ik niet eens een schuld hebben! Ja, het is wel mijn schuld dat ik met de jas gooide, maar je hebt me wel in een positie geduwd waarin het niet anders kon." En over haar moeder... ze zuchtte diep. "Daar ben ik je wel dankbaar voor, dat ik niet meer bij mijn moeder hoef te wonen, maar je gebruikt me wel als een gratis dienstmeid." Neeee, waarom moest hij daar nou naar vragen! Wanhopig haalde Julienne haar schouders op, ze wilde het niet beantwoorden, ze wilde dat hij ophield met vragen, maar toch ging ze door: "Je bent niet aardig. Je behandelt iedereen om je heen alsof ze vies zijn of dat hun leven om jou moeten draaien. Je gebruikt mij als gratis oppas wanneer het je uitkomt, zelfs al heb ik de hele dag in de winkel gestaan, en vervolgens dwing je me tot seks." Gefrustreerd kneep ze haar ogen dicht en ze wenste heel hard dat dit allemaal maar een droom was en dat ze dit gesprek niet echt met hem had. Het was gewoon een nachtmerrie, toch? De vreselijkste nachtmerrie die ze op dit moment kon bedenken.
  15. [15+][1838/1839] Diaper spelled backwards is repaid , think about it.

    Nee, voor Liam zou haar best doen waarschijnlijk nooit genoeg zijn, fijn dat hij daar weer op wees. Julienne glimlachte maar een beetje waterig terug en richtte snel haar blik naar beneden, om zich bezig te houden met Isabella. Nog maar even en dan kon ze vast weer naar boven vluchten, want dan was Isabella schoon en rustig en Liam had haar niet nodig, toch? Nou, waarschijnlijk wel. Ze kende Liam zo onderhand en als hij haar zo vastgreep en op die manier in haar oog hijgde (alsof ze dat ook maar enigszins aantrekkelijk vond, alsof ze niet doorhad dat hij Evita ook wel eens poes noemde, alsof ze dit wilde), dan wist ze heus wel waar het op zou draaien. "Nou, denk dat we haar eerst maar eens moeten aankleden," lachte ze ongemakkelijk. "Of op zijn minst een luier moeten omdoen." Waarom kon Isabelle niet praten? Ja, je kon moeilijk verwachten dat een driejarige Julienne uit deze situatie zou krijgen, maar toch... een beetje steun zou fijn zijn. "Dus als je me los zou willen laten, Liam..."
×