Jump to content

Julienne Haysward

Heksen Hoog
  • Content count

    79
  • Joined

  • Last visited

    Never
  • Days Won

    2

Julienne Haysward last won the day on June 10

Julienne Haysward had the most liked content!

About Julienne Haysward

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Gianna

Profile Fields

  1. [1836/1837] Its that time of the month

    Oh ja, een benefiet was de manier om de wereldarmoede op te lossen? Julienne snoof. Niet dat ze ooit naar zo'n benefiet was geweest, natuurlijk niet, wat moest ze daar nou, en niet dat ze precies wist hoe een benefiet werkte, maar in July's ogen kon het gewoon onmogelijk werken. Het waren een stel rijke mensen bij elkaar die geld doneerden aan de zielige mensen of dieren van de dag en er dan vervolgens nooit meer naar keken. Nee, ze waren vast eerder bezig met de hapjes en drankjes en wie welke jurk had gedragen. "Oh ja, aan mij gaan mensen zeker geld geven," mompelde July boos. Boos op de hele wereld en niet alleen op April. "Prima, prima," gebaarde ze geërgerd naar haar haren, "Doe wat je wilt." Zolang April haar maar vervolgens met rust liet, dank je wel. Dit was zo vermoeiend! "Heb jij ooit een benefiet georganiseerd?" vroeg ze ondertussen, terwijl iemand al enthousiast met allerlei bakjes begon te sjouwen. Bakjes waar Julienne een beetje verdacht naar keek, maar geen opmerkingen maakte toen het in haar haren werd gesmeerd. "Je lijkt me niet echt het type, in alle eerlijkheid."
  2. [1836/1837] Quicksand

    Ja, als je geen man had voor een inkomen, viel alles in elkaar alsof het een kaartenhuis was. Julienne's moeder was er altijd vanuit gegaan dat ze zou trouwen met een knappe jongeman met veel geld, zelfs al was het een dreuzel, maar toen hij 'nee, bedankt' zei en zij al zwanger was, bleef er niet veel van over. "Nee," zei ze zachtjes. "Hij is niet dood." Niet dat ze hem kende... En misschien was hij wel dood, Julienne had daadwerkelijk geen idee. Haar moeder probeerde af en toe nog wel eens een brief te sturen, maar gezien er nooit wat terugkwam had ze niet het gevoel dat hij die brieven las. Stiekem hoopte July dat hij gewoon op de één of andere manier niet had geweten dat haar moeder zwanger was en dat zodra hij erachter kwam wat er was gebeurd alsnog een vader voor haar wilde zijn, maar het was een hoop die ze nooit uitsprak. "Nee, nee," haastte ze zich om te zeggen en Julienne werd bloedrood, want het laatste wat Liam moest denken was dat ze om geld zat te bedelen! "Ik wilde alleen..." Ze beet op haar lip. "Laat maar, je hoeft me echt geen geld te geven voor mijn rapport." Een knoet per U? Hoeveel zou ze daar wel niet voor moeten studeren?! "Het is wel lief aangeboden, hoor..." Maar toch. En plotseling kreeg ze drie opdrachten tegelijkertijd. Een restaurant uitkiezen, schoenen poetsen en koffie zetten. Ehh... "Oké," zei ze, een beetje beduusd. "Ik ehm... waar is de keuken?" Ze werd weer hartstikke rood, want Liam vond het vast stom dat ze dat niet uit zichzelf wist, maar ze was hier nog nooit geweest. "En... waar zijn je schoenen..." En de schoenenpoets... maar die was vast wel ergens in de keuken? Hopelijk?
  3. July's schuldenboekje

    16 september: 3 sikkels verdient. (En mogelijk heel wat knoeten.) Totale schuld: 22 galjoenen en 14 sikkels. 11252 knoeten.
  4. [1837/1838] Watch it from your ivory tower

    Yup, Julienne moest bediening spelen tijdens het familiefeest. Een familiefeest waarvoor ze anders trouwens ook nooit werd uitgenodigd, hoewel ze aan het einde van haar zaal wel haar moeder zag, dus misschien dat ze wel werd uitgenodigd maar dat haar moeder haar nooit had meegenomen, fijn, dus dit was even hoera, extra veel tijd om met de Hayswards door te brengen. Vond ze leuk, hoor. Nee, wat ze leuk vond waren de drie sikkels die aan het einde van de dag van haar schuld werd afgetrokken, maar dat was ook zo'n beetje alles. Toch had ze een vriendelijke glimlach op haar gezicht gedwongen die ze nog net niet aan zichzelf had vastgetoverd terwijl ze met een dienblad vol drankjes door de zaal liep. Helaas kwam er een beetje van de wijn op haar uniform terecht, fijn, ze hoopte maar dat de stoomkosten niet bij haar schuld werden opgeteld, en snel haastte ze zich verder. "Meneer Haysward," begroette ze Isaiah, die ze daadwerkelijk nooit eerder gesproken had, en daarna zijn vrouw: "Mevrouw Haysward. Wat kan ik u te drinken aanbieden?" Ze hoefden niet eens een knoet tegen haar hoofd aan te gooien, dank je wel.
  5. July's schuldenboekje

    12 februari 1837: 1 galjoen verdient. Totale schuld: 24 galjoenen. 11.832 knoeten. Loon: 193 knoeten per maand. Vier maanden is 1,5 galjoen, dus 124 knoeten opzij zetten per maand. Juni 1837: 124 knoeten. Juli 1837: 248 knoeten Augustus 1837: 372 knoeten September 1837: 496 knoeten. Vrijdag 29 september 1837: 1 galjoen betaald. Totale schuld: 23 galjoenen. 11.339 knoeten. Verwachte einddatum van terugbetaling: 1 juni 1845. Juni 1837 Inkomen: 193 min 124 knoeten is 69 knoeten. Uitgaven: 59 knoeten Over: 10 knoeten Juli 1837: Over van vorige maand: 10 knoeten Inkomen: 69 knoeten. Uitgaven: 63 knoeten Over: 16 knoeten Augustus 1837: Over van vorige maand: 16 knoeten Inkomen: 69 knoeten Uitgaven: 67 knoeten Over: 18 knoeten September 1837: Over van vorige maand: 18 knoeten Inkomen: 69 knoeten + 3 knoeten over van terugbetalen. Uitgaven: 66 knoeten Over: 25 knoeten
  6. July's schuldenboekje

    In dit boekje houdt ze precies bij wat ze Liam nog schuldig is, wanneer ze hem terugbetaalt en hoeveel ze nog moet betalen. Totale schuld: 25 galjoenen. Voorwaarden schuld: - Alle schuld moet terugbetaald worden aan Liam Haysward. - Hij mag me inschakelen voor extra klusjes om mijn schuld te verminderen => kan beter helemaal geen nee zeggen tegen Liam. - Of tegen een andere Haysward.
  7. [1836/1837] Quicksand

    Op zich had Julienne inderdaad geen ontwikkelde smaakpapillen, dus ook al vond ze het een stom argument, ze hield haar mond maar dicht en knabbelde een beetje verder aan het toastje, want Liam vond het vast niet leuk als ze het uitspuugde, of zoiets dergelijks. Iets over altijd je bord leeg moeten eten, want je wist maar nooit wanneer je weer genoeg eten had, een concept waar arme mensen bekend mee waren. Die hadden niets te maken met ontwikkelde smaakpapillen. "Het is wel hard werken," legde Julienne uit, "vooral als je geen hulp hebt in het huishouden, maar... je krijgt er niet voor betaald." En ze wilde zelf geen huisvrouw zijn, dacht ze, ze zou gek worden van verveeldheid. Maar misschien had ze helemaal geen kans? Ze wist maar nooit waar ze een baantje zou kunnen vinden en als ze niets kon vinden, moest ze vast huishoudster gaan spelen voor Liam. Ja, keek ze nu al naar uit. "Ehm..." Hoezo waren vrouwen te fragiel om te werken? Of hadden ze minder hersenen? "Ik haal net zulke goede cijfers als de jongens in mijn klas..." zei ze maar een beetje aarzelend, als tegenargument. Ze mocht Liam niet boos maken. "Nee, met die criteria op zich niet echt, nee... Nou ja, misschien acteur?" Julienne haalde haar schouders op, terwijl ze wat heen en weer schuifelde met haar voeten. "Ik denk dat er heel veel vrouwen naar je stukken zouden willen komen." Kijk, ze kon best vleiend zijn. Dacht ze. "Al het andere is wel erg veel werk en dan heb je weinig tijd over om te genieten..."
  8. [1837/1838][EN] Better Life

    Later that night, after work, Julienne moved her stuff in. She had found a key in one of those fake rocks at the back of the store and swiped it without feeling guilty. She would copy it and put the copy back, in case someone had put protective spells on the shop. It would be empty at night, she knew that, and the attic looked like it hadn't been used in months, so as long as she carefully hid away her stuff every morning, it would be fine, right? Better than staying at home, ruining her mother's... whatever. And better than staying at Liam. At least she wasn't homeless. Right? Finished!
  9. [1837/1838][EN] Better Life

    It wasn't a long walk from their tiny flat to the coffeeshop. At first, she went through a crowded street, houses shoved so close together you could hardly pass. Then, passing through a hexed passage so that no one in the pretty streets had to witness the opening to the alleys, July entered a beautiful shopping street, with expensive stores, one prettier than the other. Normally, she paid no attention to these stores, not even to the one bearing her last name, but suddenly she came to a stop, looking up. Then, she knocked on the door. Her mother loved the Haysward Antique's store and was on a first-name basis with most of the employees and she dragged July with her enough that she could smile at the man opening the door. "Hey, Geoffrey. Quick question, do you have apartments above the store?" Geoffrey stared at the ceiling, as if he had the kind of vision that could see through everything, x-ray was not an invented thing in 1837. "No, there's an attic above, storage space." He shrugged, then glanced down at July. "Why?" "I think I saw someone inside," she lied. "A face in the window?" Geoffrey cursed, grabbed his wand and stormed to the back of the store. July followed him, hoping he wouldn't kick her out, as he stormed up the staircase. The attic upstairs was stuffy, filled with old furniture covered in white cloths that no one had changed in a long time. It was hot as hell, even early in the morning, and it didn't smell very nice, but it was a rather large place. "I don't see anyone," Geoffrey said, a few minutes later, when he had searched through the entire attic. July too had searched, but for an entire different reason. "Sorry, must've been a shadow or something," July said apologetically. "Really sorry." "Ah, don't sweat about it, kiddo." He grinned at her, then showed her downstairs.
  10. [1837/1838][EN] Better Life

    "There's a man," her mother said, finally, and she got a bit of a dreamy look on her face. "He's a wonderful man, a lawyer." "Is he married?" July asked, despite herself. The look on her mom's face said it all, but Leah quickly waved it away, took a sip from her coffee and smiled. "The thing is..." July felt something unsettle in her stomach, but she kept as silent as possible. "He doesn't know I have a daughter and I think it's best if I keep it that way. And we can't go to his place, because of... You know. And a hotel is so impersonal." July translated it to herself: July's mom wanted the guy to see her place, in the hopes that he would buy her something better. Something bigger, with more space and less... her. "So what am I supposed to do?" "Well, maybe you could find a place for yourself?" her mom asked, sweetly, hoping, pleading. "I'm sure you'd love that..." But July didn't have the money for that and angrily she drew back her hand before her mom could reach for it again, because Leah knew that. "Mom." "Or maybe you can stay with Liam! I'm certain he'll have a place for you!" But July didn't want that. She already had to give him most of her paycheck and he would probably even charge her rent, or just complain about her all the time, or kick her out whenever he had a girl over, or just plain tell her no. "It's best for the both of us, sweetie." Leah tried to reach towards July, to push a lock of hair behind her ear, but July ducked away. "I have to work," she mumbled.
  11. [1837/1838][EN] Better Life

    A few minutes of silence and then a elongated "Sooo," from her mother. Julienne didn't want to glance up, she didn't want to do anything other than keep drinking her cup of tea, letting her mother force out whatever she had to force out without Julienne having to play a part in this, take responsibility up herself, but she put down her cup and glanced up. "What's wrong?" she asked. "Oh honey, nothing's wrong," her mother laughed, but she bit her lip and started that "Sooo..." again.
  12. [1837/1838][EN] Better Life

    Friday 1 september 1837 - in the morning - July's house It was a quiet morning. The sun shone through the curtains, playing on the hardwood floor with the many creaks you could never get entirely clean, Julienne had just burned a piece of toast for herself and another one, less burned, for her mother, and the smell of bad coffee was drifting through the small flat. She had gotten up too early and was in no hurry to get to work. Not today, at least. "Ah, sweetheart, there you are," her mother greeted her, bustling into the room, as if Julienne wasn't at the exact same seat at their small (and slightly askew) dining table. "Oh dear, the toast..." "Sorry," July muttered, hiding behind her cup of coffee. She wasn't a good cook, but it wasn't as if her mother could do any better... "Oh, never mind," her mother said, waving the problem away. She poured herself a cup, put too many sugar and milk into it and sat down across from July. "So, no Hogwarts today, huh?" "No, mom." No, indeed, no Hogwarts today. And she could've done without her mother calling attention to that again. "Poor little July..." Her mother pouted at her for a moment, briefly touched July's wrist and then smiled. "But you'll love working, I'm sure of it!" Yes... because she hadn't spend the last three months working. "Sure, mom." Sunday fun day personal topic!
  13. [1836/1837][EN] Weren't you gonna be sorry and weren't you gonna be pure?

    Friday the 12th of May 1837 - in the morning - Ancient Runes She didn't study for her last exam. She felt a little bit bad about it, but it was Ancient Runes, a subject she would never need nor pick up, and... July wanted something else. She wanted to be nice to herself, just for once, spend an evening relaxing with the other students that didn't even have Ancient Runes, going to a party, getting a little bit drunk, feeling like a normal teenager for once. It was nice. Grade: Poor / Slecht Topic finished <3
  14. [1836/1837][EN] Weren't you gonna be sorry and weren't you gonna be pure?

    Thursday the 11th of May 1837 - in the afternoon - Potions Enough of feeling sorry for yourself, Julienne tried to tell herself. Enough of feeling insecure, of questioning yourself, of wishing things were different. Enough, enough, enough. Wasn't she clever? Wasn't she ambitious? Was she really the type to just give up, let the world beat her to it? No, no, she was not. Yes, it was going to be difficult and yes, she would have to throw away all her plans so far, but... But. It was only five years of her life. She would have to work, yes, but maybe she could study at home, maybe she could do the exams after a few years, maybe she could still go to university, sometime, somehow. Her life was going to be better. Her life was going to be good. Grade: Outstanding / Uitmuntend
  15. [1836/1837] Quicksand

    Julienne staarde Liam aan. Hij had het over dingen waar ze nooit aan had gedacht, over welke wijnstreek ze haar wijn dronk, welk jaar het uit kwam, en of het wel de goede kwaliteit was, want... nee, natuurlijk was het geen goede kwaliteit. De wijn die Julienne kende kwam ergens vandaan, daar moest je maar niet teveel vragen over stellen, en was... gloednieuw, dacht ze? Of misschien was het juist hele oude wijn en dat het daarom zo goedkoop was. "Uit... Frankrijk, denk ik?" gokte ze, want daar kwam wijn vandaan, toch? "En ik zou echt niet weten hoe oud het is..." Ze haalde haar schouders op. "Vast oud, het is heel goedkoop." Sorry Liam, maar ze had gewoon geen geld om moeilijk te doen over welke wijn ze dronk. "Ik weet niets van wijn," zei ze maar, in de hoop dat hij daar de shculd maar aan zou geven. Terwijl Liam neerplofte, bleef Julienne ongemakkelijk staan, want eh... hij had niet gezegd dat ze mocht zitten en Liam zou er vast een probleem van maken als ze op de verkeerde plek ging zitten. Iets over dat ze niet schoon genoeg was, of dat soort dingen. Nerveus plukte ze aan haar jurk. Haar gezicht vertrok toen hij haar eerst dom noemde (hallo, ze was gesorteerd in Ravenklauw!) en vervolgens uitlegde dat het... eitjes was. Visseneitjes. Ze wierp een verdachte blik op de toast. "En mensen vinden dat... lekker?" Ja, blijkbaar de rijke mensen, in ieder geval. "Ik weet het nog niet." Ze liet haar blik op de vloer vallen, want maakte haar antwoord überhaupt uit? Ze kon nooit naar de universiteit zo, ze mocht geluk hebben als ze nog net de slijmballen zou kunnen halen, en daarna... was het klaar met Zweinstein. Haar moeder zou blij zijn, die vond het toch onzinnig dat Julienne naar de universiteit zou gaan, al had ze zelf ooit eens gestudeerd. Kunstgeschiedenis, of zoiets. "Moeder is niet echt een beroep, vind je?" Ze wist ook niet of ze kinderen wilde, haar moeder bemoederen was al moeilijk zat. "Heb jij altijd al zwerkballer willen worden?" vroeg ze maar, in een poging het gesprek op Liam's favoriete onderwerp te gooien: zichzelf.
×