Jump to content

Susannah Priest

IC Leraar
  • Content count

    25
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    1

Susannah Priest last won the day on November 1 2017

Susannah Priest had the most liked content!

About Susannah Priest

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    HH

Profile Fields

  1. And the heart is hard to translate 15+ [1837]

    Goed, ja, dat was dan seks in een kantoor, want dat is een Ding op Zweinstein en Dingen op Zweinstein speelden sowieso een grote rol in haar relatie met Olyvar. Goh, had er wat mee te maken met dat ze begonnen waren op Zweinstein, hij hier gestorven was en het vandaar vrij moeilijk werd om het naar de grote boze buitenwereld te gaan, en nu, nu was hij hieraan gebonden. Het was slecht, wellicht, maar op momenten zoals deze vond ze het niet zo erg dat ze nauwelijks Zweinstein uit konden met z’n twee. Gewoon. Omdat het geborgen voelde, ergens. Alsof dit kasteel een stenen mantel der liefde was voor elk gebrek waarmee hun verhaal inherent kwam. En nu voelde ze die gebreken niet eens meer. God, er waren mensen geweest die veel gezocht hadden aan dat plotse gehemel, maar Susannah was niet op de hoogte dat dat moest, dat er meer achter zat dan een ongelukkig gekozen uitroep. En hé, het was niet alsof hij die naam gekozen had, alsof hij überhaupt zijn dochter gekend had voor het merendeel van zijn leven, dus, eh, hem kon echt geen schuld toebedeeld worden. Maar hé, we moeten iets van gedoe in dit topic hebben. ‘Sinds wanneer zeg jij hemel?’ vroeg ze, enigszins plagend.
  2. Ach, rimpels waren zo erg nog niet. Of nu, ja, Susannah had er een aantal en ze had geen zin om er Oud™ uit te zien en dus waren rimpels niet erg, nee, het was pas erg als je een volledig grijze kop had. Tot het moment, natuurlijk, dat zij die had. Maar tegen dan had ze vast alweer wat anders verzonnen en zo ging het maar door, door, door. Susannah hield van de wereld met een kritisch oog zien en haar visie erop aanpassen. Pragmatisch idealisme was een prachtig concept. Zelfs al was het enigszins op het eigen ego gericht. Maakte niet uit. ‘Ehhh, ik ben niet goed in doen alsof ze dat niet had, dus volgens mij is die boodschap wel overgekomen, ja.’ Ja, wat, Susannah was bot en dat was niet leuk en zo, zorgde er enigszins voor dat ze gemakkelijk gedoe had met mensen, maar hé. Liegen was zo onzin. Je weet wel. Dat was precies de reden dat ze slechts het minimale deed om haar affaire te verbergen. ‘Oh, dat kan wel.’ Ze dacht even na. ‘Ik weet eigenlijk niet of dat nu beter is of niet. Ik bedoel, dan ben je in elk geval blij met wat je in de spiegel ziet? Maar… ja.’
  3. James deed vast heel leuke dingen, maar Susannah hield van een feitelijke scheiding (hield minder van de zomer waarin ze dat minder goed kon volhouden, maar ze kon wel heel veel achter haar kinderen aanlopen en haar man negeren, dus) en dus zou ze zelf net zo min een antwoord hebben op die vraag, maar ze had wel een antwoord op de vraag of Alexis rimpels had. En dat had Alexis een beetje (kijk eens, heb ik gevonden op discord – yo, als iemand wil weten waar Gianna en ik zoal over praten, we hebben het 24/7 over Alexis’ rimpels en of ze grijzen haren heeft, echt waar, geen andere gespreksonderwerpen, ja, Gianna, dit is mijn beste post ooit, dit is wraak voor de ene keer dat je zei dat al mijn posts goed waren, suck it, bitch) en Susannah was heel erg geen trouwe vriendin (what u gonna do about it) en dus maakte ze een wegwerpgebaar. ‘Sinds wanneer zeggen verkopers ook maar iets dat waar is?’ Hopelijk sinds lang, want mijn ego krijgt altijd een boost als ze besluiten dat ik een meesterwerk ben, maar Susannah geloofde daar niet zo in. ‘Hij had pas rimpels.’ Ja, wauw, wat oudere mannen hadden rimpels. ‘Heb je gehoord van dat nieuwe… ding, wat is het, een poeder of zo? Dat rimpels zou moeten “wegwerken”? Zo vaag. Een vriendin van me is er helemaal gek van, maar ze heeft ze alleen maar meer nu, dus ik zou niet weten wat ze precies wil bereiken.’
  4. And the heart is hard to translate 15+ [1837]

    Kijk, die blouse mocht best uit, de volgende keer konden ze het best hier doen (maar dan buiten de patrouille-uren, oké, ze was een paar wilde haren verloren, sorry, schat), maar hé, haar kantoor was inderdaad vlakbij en zijn kamer bestond ook nog – keuzes genoeg zelfs – en er was net wat minder kans dan dat ze de nieuwe hoofdrolspeler van het roddelcircuit van Zweinstein zou moeten zijn. ‘Mijn kantoor is dichterbij,’ zei ze, subtiel, subtiel (er was geen nut aan subtiliteit met Olyvar – zelfs na iets van achttien jaar had ze nog het idee dat hij haar beter kende dan zij zichzelf ooit zou kennen) en dus stond ze op, haar vingers met de zijne verstrengelend om die niet eens zo lange afstand te overbruggen. En goh, ja, dat kantoor. Daar gebeurden vast wel interessante dingen, maar hier geven we mic door aan Renée.
  5. 19 augustus 1837 Susannah had zowaar vriendinnen en één daarvan was Alexis Eversly, iemand met wie ze vooral via Zweinstein bevriend was geraakt (en dan het gedeelte waar ze er allebei werkten, want ik ben er vrij zeker van dat ze hun schooltijd niet gezamenlijk doorgebracht hebben). Op Zweinstein was het vrij gemakkelijk om tijd samen door te brengen, zeker gezien Susannah het niet per se een prioriteit vond om heel veel thuis te zijn. Ze zag haar niet-Zweinsteinkinderen genoeg, hoor, daar hoefde niemand zich zorgen te maken (buiten Heaven, want Heaven maakte er een punt van om er vooral niet te zijn als zij er was en ergens vroeg ze zich af hoelang Heaven precies boos ging blijven om de manier waarop ze verteld had dat ze een bastaard was), maar als Zweinstein de deuren sloot, moest je de agenda’s uit de kast halen. Maar Susannah was goed in dingen plannen en dus had ze succesvol met Alexis kunnen afspreken en konden ze bij deze gezellig bijpraten en ik vind de smalltalk altijd saai, dus die skippen we tot dat interessante moment dat ze al even bezig waren en Susannah na een glas wijn teveel goed op dreef kwam in haar niet per se boeiend verhaal over de gelijkenis tussen James en de collega over wie ze misschien een heel klein beetje geroddeld hadden en misschien zelfs meer dan één keer. Ja, wat, ze hadden allebei heel erg de neiging om vooral elk gesprek te verpesten om hun gelijk te halen, dus ze vond dat ze ze best kon vergelijken, al viel het vast heel erg op dat Susannah niet heel gelukkig was met haar huwelijk. Maar hé, als Alexis dat nog niet door had gehad, was ze vast een heel slechte luisteraar. ‘Volgens mij doet hij het erom,’ verklaarde Susannah met een dramatische zucht, waarna ze een laatste slok (van dit glas, niet van de avond) nam. ‘En ik weet niet of je het wil weten, maar binnen één, twee, drie komt er een verkoper van magische bloemen op ons af en het lijkt me precies het type dat nooit weggaat.’ Ugh. ‘Jij bent goed in mensen wegjagen, toch?’ Ze dacht even na over die verwoording. ‘Dat is iets goeds, trouwens.’ OOC: Privé met Gianna! <3 Of niet, maar dat moet je aan Gianna vragen
  6. And the heart is hard to translate 15+ [1837]

    Susannah wist eigenlijk niet wat ze echt verwacht had, maar op zich maakte dat ook niet zo heel veel uit, want op het moment dat Olyvars lippen de hare raakten, vergat ze zo’n beetje alles wat er ooit in haar leven gebeurd was. Stom, misschien. Maar daar kon ze niet mee zitten, niet echt, gewoon niet, want ze meende wat ze gezegd had, hield oprecht van Olyvar, meer dan ze over het algemeen uitte, was nooit over dat knagende gevoel heen geraakt dat hij het simpelweg voor haar was. Klaar. Daar had ze geen magische versterking van emoties voor nodig. Alleen maar een kleine twee decennia aan opbouw van hem missen en hem dan plots niet meer te moeten missen. Die opluchting, en de angst dat hij er plots weer niet zou zijn en ze nu alles moest pakken wat ze krijgen kon, nu. ‘Misschien moeten we dit niet hier doen,’ kreeg ze er tussendoor uit. Ja, ja, ze zag hem heel graag, wilde heel graag verder doen (kijk toch hoe nutteloos ik ben qua beschrijven wat er precies gebeurt, hiervoor heeft de wereld Renée nodig, oké, ik ben Preuts™), maar… ten eerste was dit een bibliotheek en voelde het een beetje als heiligschennis en ten tweede had ze niet per se… behoefte aan betrapt worden door patrouillerende klassenoudsten. Op zich.
  7. And the heart is hard to translate 15+ [1837]

    ‘Hé,’ mompelde Susannah, sussend naar ze hoopte. Ergens brak elk woord dat hij zei haar hart, ergens was ze blij dat ze per toeval nog in de bibliotheek was geweest. ‘Het spijt me.’ Het was niet haar schuld, niet echt, de zijne evenmin, maar het was gewoon zo verschrikkelijk dat hij zich zo hopeloos gevoeld had. ‘Maar we zijn terug samen; je hoeft me niet meer te missen.’ Ze wilde ook niet meer weg. Waarom zou ze elders willen zijn als hier Olyvar was? ‘En ik hoef jou ook niet meer te missen.’ Ze trok zich iets dichter tegen hem aan toen hij die volgende zin zei, die paar woorden die haar, ergens, heel even de adem benamen, die paar woorden waardoor ze zich meteen weer een verliefde tiener waande die toekomstbeelden en beloften voor de eeuwigheid voor het netvlies zag. Alsof ze niet ouder geworden was, alsof ze geen stel kinderen gebaard had en daarmee loyauteit naar een andere man toe. Alsof ze gewoon Susannah was en ze alleen maar de zijne wilde zijn – in plaats van vrouw van een ander, moeder, leraar, in plaats van al die taken en titels en verantwoordelijkheden die die extra jaren op de teller haar gegeven hadden. ‘Ik denk,’ zei ze zachtjes, één van zijn tranen wegvegend met haar duim, ‘dat ik ook van jou houd.’ Ze keek hem in de ogen, als was het om haar punt over te brengen. ‘En ik denk ook dat je daar niet om hoeft te huilen.’
  8. And the heart is hard to translate 15+ [1837]

    Susannah was al vroeg in haar leven verliefd geworden op boeken en had het nog altijd, had nog altijd die stille affaire met het gevoel dat een boeiend boek geven kon en in het verlengde daarvan met bibliotheken, met die rustpunten in een chaos als Zweinstein. De meest logische conclusie daaruit kwam erop neer dat ze er vaak genoeg rondhing, zelfs als het al laat genoeg was om naar bed te gaan – maar hé, nooit te laat om in de bibliotheek te zijn en zo. Ze was niet alleen die zo dacht, zo bleek, al was één blik op Olyvar meer dan genoeg om te weten dat hij hier om een volledig andere reden was. Nu ja. Als het gesnik het niet al weggegeven had. ‘Olyvar?’ Susannah was nooit de beste geweest in dit soort dingen, in er voor mensen zijn, wilde altijd te snel doorgaan naar het deel waarin ze alles oploste zodat de emoties uit zichzelf zouden oplossen, maar toen ze Olyvar zo… gebroken, eigenlijk, zag, alsof alles teveel was, alsof elk beetje luchtdruk een barst veroorzaakte, kon ze niet anders dan een steek in haar hart voelen en meteen alles willen doen dat de last verlichten zou. Ze snelde naar hem toe, knielde bij hem neer, legde aarzelend een hand op zijn schouder, troostend bedoeld. Hoopte maar dat hij nu niet gewoon alleen wilde zijn. ‘Wat is er?’
  9. 10 april 1837 Susannah had een beetje boel met de bibliotheek en de algemene wil op Zweinstein om boeken aan te kopen en dus, dus kon ze haar educatieve boekenclub tijdelijk niet doen zoals ze zou willen. Was oké, hoor. Tot die tijd hield ze zich bezig met haar leerlingen de opdracht geven hun liefde voor boeken, al dan niet geforceerd, eer te betonen door zich te verkleden als hun favoriete personage. Want. Eh. Zomaar, eerlijk gezegd, ze dacht niet dat ze daar echt veel van zouden leren, maar ze hoopte wel dat ze het leuk vonden. Gelukkig had ze tegen de tijd dat de les echt aanbrak nog een ander plan bedacht en had ze haar leerlingen in verschillende groepjes verdeeld – de verdeling stond netjes op het bord, want Susannah was het type dat alles op het bord schreef en stiekem uren had geoefend op haar bordhandschrift – om hen met de personages die ze waren een eigen verhaal te maken. Dat was educatief, toch? En dit kon ze vast wel laten draaien totdat ze haar Heel Beschaafde Meningsverschillen Rondom Welke Boeken Leerlingen Van Elf Tot Twaalf Jaar Konden Lezen had opgelost, geheel zonder moddergooien, want dat zou Susannah natuurlijk nooit doen. Naaah. Ja, misschien was het een heel klein beetje haar eigen schuld dat ze nu een ~meningsverschil~ had, maar dat hoefde niemand te weten. ‘Hé, ik had jullie niet bij elkaar gezet!’ zei ze, toen ze de klas door ging voor iets van toezicht (kijk, ik probeer een verantwoordelijk ding te schrijven, het is ew, Laurelle, ik mis je), waarna ze één van de twee naar het juiste groepje dirigeerde. ‘Deze mensen hier zijn heus ook wel leuk.’ OOC: Open voor de eerste- en tweedejaars <3
  10. [1836/1837]De zeer verantwoordelijke nieuwjaarsborrel

    Kijk! Heel late reacties, want dat vind ik toevallig leuk. Maar Laurelle was niet zo verbazingwekkend goed in zichzelf inhouden (goh) en dat weten we allang, dus dat is saai en dus gaan we Laurelle achterwege laten (als het mensen boeit, is ze vast ergens in een hoek aan het drinken en een monoloog aan het afsteken tegen wie dan ook wil luisteren), maar ik heb ook nog Susannah en Susannah was, eh, iets anders. Want Susannah was wel goed in zichzelf inhouden. Ze vond het gewoon niet zo leuk om te doen. Het was zo… saai, ze won er niets bij – ze deed het voor haar kinderen, als het moest, ze deed het om te voldoen aan James’ standaarden, zodat hij haar met rust zou laten, ze deed het omdat het niet doen kwalijkere gevolgen zou hebben – vandaag niet in elk geval, en dus, dus had ze aan het universum in deze ruimte precies laten zien hoe een talent voor glazen vol wijn achterover tikken er precies uitzag. Ik zou echt eens iemand moeten hebben die geen halve alcoholist is… Maar hé, het kwam erop neer dat Susannah al een heel eind terug in de zogenaamde tijd was gegaan, hupsakee, hoe bedoelde je, ze was aan het verkeerde eind van de dertig, naaaah, en giechelde toen Belladonna het had over in de problemen raken. Ha! ‘Oh, kom op, je raakt alleen maar in de problemen als je betrapt wordt!’ En als je het een beetje slim aanpakte, had je daar helemaal geen last van. ‘En dat gebeurt heus niet! Hebben we sleeën?’
  11. [1836/1837] The sounds of war

    En wat dan nog? Susannah wilde heus wel begrip opbrengen voor de nare positie waarin haar boekenrivale zich ongetwijfeld in bevond, maar zowat alles wat ze opnoemde, zou zij óók hebben en Susannah was niet meteen het schoolvoorbeeld van altruïsme en dus zag ze niet meteen in waarom ze precies medelijden zou moeten opbrengen hiervoor. Ja, ja, dat was heel gemeen en zo, maar… kom op, het was een boek! Dat mocht ze toch wel voor zichzelf? Ja, dat vond Nessie ook, Susannah. ‘Je kan vragen aan iemand die hier werkt wanneer de volgende zending is,’ zei Susannah geduldig, precies zoals ze altijd tegen haar kinderen praatte, want eerlijk gezegd was dat de enige manier waarop ze wist dat ze met iedereen onder de twintig kon omgaan en bijgevolg hing iedereen eraan. Sorry. Nu ja. Op zich was het niet haar probleem. ‘Je hebt heus niet meer recht op dit boek omdat je er toevallig meer zou willen betalen!’ #FuckKapitalisme.
  12. [1836/1837] The sounds of war

    Susannah hield van boeken, altijd al gedaan. Er zat iets geruststellends aan hoe verstild ze waren, een rustige bondgenoot in die eeuwige grillen van het leven, in die wispelturige levenslijn in je pols die zo hevig op zoek was naar haar grootsere equivalent. Dus als alles net iets wankeler bleek dan ze aanvankelijk gedacht had, greep ze terug naar boeken. Al was het maar om het concept van een kalme ademhaling terug te vinden ergens in die honderden pagina’s die op haar wachtten zonder een zorg. Had je natuurlijk wel het feit dat ze er niet alleen in stond en dat ze boeken moest delen, ook al was er nog maar één exemplaar en wilde je dit boek echt heel graag hebben. Moeilijk keek ze dat meisje aan dat er zo om vroeg. ‘Ik wacht er ook al een hele tijd op…’ zei ze aarzelend. ‘Bij de volgende levering is er vast wel een exemplaar voor jou.’ Ze hield niet van afgeven, oké. Had ze al genoeg gedaan. En een boek viel in het niet bij Olyvar, maar ze had genoeg in haar leven moeten afstaan om het nogmaals te doen zonder er een hekel aan te hebben. Ze glimlachte gemaakt naar het meisje. ‘Je zal gewoon net ietsje langer moeten wachten, vrees ik.’
  13. [1836/1837] Take me back to the night we met

    Ja, Susannah had wel geweten dat Olyvar en Heaven goed overweg konden. Nu ja. Ze had in elk geval doodleuk verteld dat ze vrienden waren – geweest, wist zij veel – en dus had dat vast wel ingehouden dat ze elkaar mochten. Natuurlijk. Ze zou er niet zo bitter om moeten zijn, maar verdomme, wat had ze ooit gedaan dat Heaven met elke vader die ze kon vinden een hechte band opbouwde, maar niet met haar? Oké, Heaven wist vast wel waarom. Misschien moest ze het eens vragen. Al dacht ze niet dat ze antwoord zou krijgen, want dat kind vertelde nooit iets waar ze niet over wilde praten en Susannah was geen gegeerd gespreksonderwerp. Olyvar wist vast wel hoe dat voelde. Ha. ‘Sorry,’ zei ze, zich oprecht schuldig voelend, ‘ik… had het moeten zeggen.’ Tegen jou, tegen jou, tegen jou, niet tegen James, want dan had je nu nog geleefd. ‘Maar beter laat dan nooit?’ Eh. Vast wel. ‘Olyvar...’ zei ze langzaam. ‘Wat ik me afvroeg…’ Kan je me ooit vergeven dat ik dit verzwegen heb? Zou je het me ooit kunnen vergeven als je weet dat je enkel dood bent omdat ik de verkeerde persoon heb vertrouwd? ‘Ik weet dat we het allebei vast druk krijgen, maar kunnen we wel in contact blijven?’ Want ik heb je de afgelopen achttien jaar meer gemist dan ik ooit eerder iemand gemist heb. ‘En een keer bijpraten over alles wat de afgelopen jaren is gebeurd en zo?’
  14. [1836/1837] Take me back to the night we met

    Ja, dacht Susannah, ze had indertijd geweten dat Olyvar dood was geweest. En ze was er inderdaad bij geweest. En ze had nog altijd geen enger moment in haar leven meegemaakt, nooit een vreselijker besef dan dat eenvoudige feit dat ze zonet de persoon van wie ze hield voor haar ogen neergestort was en dat zijn hart niet meer bonsde en dat ook nooit meer zou doen. Nu ja. Het was ietsje erger geworden toen ze erachter was gekomen dat ze zijn leven had kunnen redden als ze het niet zo nodig had gevonden om haar idee Olyvar over zijn dochter te vertellen aan James te vertellen, en de zwaarte van het hele voorval voelde net iets lichter sinds ze Heavens gedempte stem had horen babbelen over Olyvars tweede kans voor een degelijk leven. ‘Dat lijkt me best lastig,’ antwoordde Susannah, terwijl haar ogen over zijn gezicht dwaalden, in een poging zijn gelaat in haar geheugen te printen en wel zodanig dat ze nooit ofte nimmer nog zou kunnen vergeten hoe hij eruit zag als volwassene. Net alsof hij al die jaren niet had moeten missen. ‘Maar ik ben wel heel blij dat je nog… een soort van kans hebt om te leven, zeg maar.’ Ze glimlachte. ‘Kan je verschijnselen met die vloek? Daarmee kan je vast nog wel veel plekken zien.’ En toen wilde hij het over James hebben. Eh. Help. Gegeneerd keek ze weg. ‘Met James is het goed, neem ik aan.’ Ze glimlachte wrang. ‘Best hecht met Heaven.’ Vaderskindje dat ze was. ‘Maar ik denk niet dat ik hem heel erg ga missen nu ik hier ben.’
  15. [1836/1837] Take me back to the night we met

    Er zat iets bevrijdends aan Olyvars armen om haar heen. Hij rook anders dan toen, voelde anders dan toen, wás anders dan toen, maar het was Olyvar, nog altijd, en de hele wereld voelde net iets vriendelijker aan als hij er was en zolang dat nog niet veranderd was, vond Susannah het allemaal prima. Ze had heel even nodig om te verwerken dat dit echt was, dat het echt zijn armen om haar heen waren en dat het echt zijn stem was die haar toesprak en dat het allemaal echt was, echt, echt, echt, en dat niemand haar dit kon afnemen. Nu ja. Dat kon vast wel. Maar dit moment was wel van haar. En dat was wat telde. Of dat hield ze zich maar voor. Ze maakte zich ietsje los – niet helemaal, want dat wilde ze niet, maar wel genoeg om hem aan te kunnen kijken – en glimlachte. ‘Ik werk hier,’ antwoordde ze, ‘lerares literatuur. Heel voorspelbaar allemaal.’ Eens dol op alles wat met boeken te maken had, altijd dol. En eens dol op iemand, altijd dol op iemand – al ging die veel minder vaak op. Maar dit keer wel. ‘Hoe is het met je?’
×