Jump to content

Susannah Priest

IC Leraar
  • Content count

    28
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    1

Susannah Priest last won the day on November 1 2017

Susannah Priest had the most liked content!

About Susannah Priest

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    HH

Profile Fields

  1. Geen zorgen, Susannah wist op zich wel hoe ze zwangerschappen moest voorkomen. Bij de eerste had ze dat nog niet geweten; bij degenen die daarop volgden wel, maar toen had ze kinderen gewild (James ook, overigens, en aan de ene kant had ze het idee dat kinderen de voornaamste reden was dat hij überhaupt met iemand had willen trouwen, hoe erg hij haar ook, eh, niet lag, hij had altijd wel liefhebbend naar zijn kroost gekeken, maar aan de andere kant… ja, waren er duidelijk genoeg nog andere redenen voor) en deze… Deze was een ongelukje. Maar ze was er gelukkig mee, al was het maar omdat het als een nieuw begin voelde, een begin met Olyvar, en een begin waar ze voor een keer eens niet hand in hand stond met een man die ze nooit zo lang in haar leven had gewild. ‘Oh, ja,’ antwoordde ze opgewekt. ‘Ik vind zwanger zijn sowieso niet zo geweldig, dus deze hier mag zeker eens komen.’ Huphup. Duurde altijd zo lang. ‘Ach, misschien moet ik het gewoon proberen. Ik geef het wel door als het niet werkt of zo, dan kan je het vriendelijke advies doorgeven.’ Of zo. Haar blik volgde gehoorzaam Alexis’ orders, naar de persoon die ruzie had met een klant en ik weet niet goed wie dat precies zou moeten zijn, misschien staat dit ergens in het topic, maar ik ben lui en wel in die mate dat Gianna me vast wat aandoet als ik dit nog te vaak doe (ik zie je wel graag, hoor, ook al toon jij jouw genegenheid door te zuchten en diep adem te halen zodat ik levend door kan gaan met mijn laatste onzinhobby), maar gelukkig wist Susannah wel over wie het ging en kon ze ter ere van het sarcasme zuchten. ‘Ahw, wat erg. Denk je dat we hem moeten helpen?’
  2. 16 januari 1838 Voor het ingaan van de kerstvakantie had ze haar leerlingen het lezen van een bepaald boek opgegeven, één waar het Magisch Arrestatieteam een belangrijke rol inspeelde en speciaal om haar leerlingen de bezwaarlijke boekbespreking te besparen, had ze er twee van die afdeling naar haar les gelokt om te vertellen hoe dat er zoal in de werkelijkheid aan toeging. Ze had hen praktisch carte blanche gegeven, zat gewoon achterin het klaslokaal en had er volle vertrouwen in dat er niets mis mee zou gaan, tot, natuurlijk, dat fortuinlijke moment dat de jongste van de twee graag een demonstratie wilde houden die helaas niet met háár besproken was. Maar een magisch gadget was vast heel indrukwekkend. Vooral voor de twee leerlingen die nu in het net gevangen waren. Ze staarde even naar de twee uitgenodigde sprekers. Die er op hun beurt minder schaapachtig uitzagen dan Susannah eigenlijk zou verwacht hebben. ‘Probeer maar eens of je eruit kan komen!’ moedigde haar absoluut favoriete spreker van de eeuw de gevangen leerlingen zonnig aan. ‘Het is moeilijker dan het lijkt!’ OOC: Open voor 1 & 2!
  3. Geheel naar mijn titel ben ik weer eens laat – yay – en net zoals ik reageerde Susannah ook een tikje te laat omdat ze het een tel lang te druk had met nog wat wijn bestellen, sorry, wine mom shenanigans, kon best, maar daar stopt die vergelijking ook alweer, ik wou alleen maar mezelf even roasten, oké. ‘Heb je zoveel te maken met dat warenhuis dan?’ informeerde Susannah nieuwsgierig. ‘Ik dacht dat je daar niet werkte.’ Of had Alexis echt al iets van drie banen of zo… Aan de ene kant bewonderde ze het wel aan haar, al dat werk en dan nog een gezin kunnen hebben, aan de andere kant benijdde ze Alexis echt voor geen meter. Misschien een beetje voor het huwen van iemand van wie ze hield, maar verder… Nah. Dat ze überhaupt op Zweinstein werkte, had er echt geen zier mee te maken gehad dat ze per se zo graag wilde werken. Ze had alleen maar weggewild van James. Ze schudde haar hoofd. ‘Ik heb er wel over nagedacht…’ Haar hand ging haast onbewust naar haar buik toen ze verder ging. ‘Maar met vijf, binnenkort zes kinderen komen die grijze haren toch wel, dus wat zou het, weet je wel? Het is volgens mij al een wonder dat mensen me nog onder de veertig schatten.’ Het was verbazingwekkend hoe kinderen het nooit een uur konden volhouden zonder dat er één wel weer een gegronde reden had gevonden om te schreeuwen. ‘Jij wel dan? Is het het waard?’ Niet als ze geen “ja, goh, je hebt wel een beetje rimpels, ja”-reacties wilde krijgen, maar hé, misschien wat de rest betrof.
  4. IC Buitenwereld Mededelingen

    James en Susannah Priest kondigen de geboorte aan van hun dochter, Martha Seymour Priest, geboren op 23 november 1837. Ze hebben ruzie over de naam, maar verder maakt iedereen het heel goed.
  5. And the heart is hard to translate 15+ [1837]

    Goed, ja, dat was dan seks in een kantoor, want dat is een Ding op Zweinstein en Dingen op Zweinstein speelden sowieso een grote rol in haar relatie met Olyvar. Goh, had er wat mee te maken met dat ze begonnen waren op Zweinstein, hij hier gestorven was en het vandaar vrij moeilijk werd om het naar de grote boze buitenwereld te gaan, en nu, nu was hij hieraan gebonden. Het was slecht, wellicht, maar op momenten zoals deze vond ze het niet zo erg dat ze nauwelijks Zweinstein uit konden met z’n twee. Gewoon. Omdat het geborgen voelde, ergens. Alsof dit kasteel een stenen mantel der liefde was voor elk gebrek waarmee hun verhaal inherent kwam. En nu voelde ze die gebreken niet eens meer. God, er waren mensen geweest die veel gezocht hadden aan dat plotse gehemel, maar Susannah was niet op de hoogte dat dat moest, dat er meer achter zat dan een ongelukkig gekozen uitroep. En hé, het was niet alsof hij die naam gekozen had, alsof hij überhaupt zijn dochter gekend had voor het merendeel van zijn leven, dus, eh, hem kon echt geen schuld toebedeeld worden. Maar hé, we moeten iets van gedoe in dit topic hebben. ‘Sinds wanneer zeg jij hemel?’ vroeg ze, enigszins plagend.
  6. Ach, rimpels waren zo erg nog niet. Of nu, ja, Susannah had er een aantal en ze had geen zin om er Oud™ uit te zien en dus waren rimpels niet erg, nee, het was pas erg als je een volledig grijze kop had. Tot het moment, natuurlijk, dat zij die had. Maar tegen dan had ze vast alweer wat anders verzonnen en zo ging het maar door, door, door. Susannah hield van de wereld met een kritisch oog zien en haar visie erop aanpassen. Pragmatisch idealisme was een prachtig concept. Zelfs al was het enigszins op het eigen ego gericht. Maakte niet uit. ‘Ehhh, ik ben niet goed in doen alsof ze dat niet had, dus volgens mij is die boodschap wel overgekomen, ja.’ Ja, wat, Susannah was bot en dat was niet leuk en zo, zorgde er enigszins voor dat ze gemakkelijk gedoe had met mensen, maar hé. Liegen was zo onzin. Je weet wel. Dat was precies de reden dat ze slechts het minimale deed om haar affaire te verbergen. ‘Oh, dat kan wel.’ Ze dacht even na. ‘Ik weet eigenlijk niet of dat nu beter is of niet. Ik bedoel, dan ben je in elk geval blij met wat je in de spiegel ziet? Maar… ja.’
  7. James deed vast heel leuke dingen, maar Susannah hield van een feitelijke scheiding (hield minder van de zomer waarin ze dat minder goed kon volhouden, maar ze kon wel heel veel achter haar kinderen aanlopen en haar man negeren, dus) en dus zou ze zelf net zo min een antwoord hebben op die vraag, maar ze had wel een antwoord op de vraag of Alexis rimpels had. En dat had Alexis een beetje (kijk eens, heb ik gevonden op discord – yo, als iemand wil weten waar Gianna en ik zoal over praten, we hebben het 24/7 over Alexis’ rimpels en of ze grijzen haren heeft, echt waar, geen andere gespreksonderwerpen, ja, Gianna, dit is mijn beste post ooit, dit is wraak voor de ene keer dat je zei dat al mijn posts goed waren, suck it, bitch) en Susannah was heel erg geen trouwe vriendin (what u gonna do about it) en dus maakte ze een wegwerpgebaar. ‘Sinds wanneer zeggen verkopers ook maar iets dat waar is?’ Hopelijk sinds lang, want mijn ego krijgt altijd een boost als ze besluiten dat ik een meesterwerk ben, maar Susannah geloofde daar niet zo in. ‘Hij had pas rimpels.’ Ja, wauw, wat oudere mannen hadden rimpels. ‘Heb je gehoord van dat nieuwe… ding, wat is het, een poeder of zo? Dat rimpels zou moeten “wegwerken”? Zo vaag. Een vriendin van me is er helemaal gek van, maar ze heeft ze alleen maar meer nu, dus ik zou niet weten wat ze precies wil bereiken.’
  8. And the heart is hard to translate 15+ [1837]

    Kijk, die blouse mocht best uit, de volgende keer konden ze het best hier doen (maar dan buiten de patrouille-uren, oké, ze was een paar wilde haren verloren, sorry, schat), maar hé, haar kantoor was inderdaad vlakbij en zijn kamer bestond ook nog – keuzes genoeg zelfs – en er was net wat minder kans dan dat ze de nieuwe hoofdrolspeler van het roddelcircuit van Zweinstein zou moeten zijn. ‘Mijn kantoor is dichterbij,’ zei ze, subtiel, subtiel (er was geen nut aan subtiliteit met Olyvar – zelfs na iets van achttien jaar had ze nog het idee dat hij haar beter kende dan zij zichzelf ooit zou kennen) en dus stond ze op, haar vingers met de zijne verstrengelend om die niet eens zo lange afstand te overbruggen. En goh, ja, dat kantoor. Daar gebeurden vast wel interessante dingen, maar hier geven we mic door aan Renée.
  9. 19 augustus 1837 Susannah had zowaar vriendinnen en één daarvan was Alexis Eversly, iemand met wie ze vooral via Zweinstein bevriend was geraakt (en dan het gedeelte waar ze er allebei werkten, want ik ben er vrij zeker van dat ze hun schooltijd niet gezamenlijk doorgebracht hebben). Op Zweinstein was het vrij gemakkelijk om tijd samen door te brengen, zeker gezien Susannah het niet per se een prioriteit vond om heel veel thuis te zijn. Ze zag haar niet-Zweinsteinkinderen genoeg, hoor, daar hoefde niemand zich zorgen te maken (buiten Heaven, want Heaven maakte er een punt van om er vooral niet te zijn als zij er was en ergens vroeg ze zich af hoelang Heaven precies boos ging blijven om de manier waarop ze verteld had dat ze een bastaard was), maar als Zweinstein de deuren sloot, moest je de agenda’s uit de kast halen. Maar Susannah was goed in dingen plannen en dus had ze succesvol met Alexis kunnen afspreken en konden ze bij deze gezellig bijpraten en ik vind de smalltalk altijd saai, dus die skippen we tot dat interessante moment dat ze al even bezig waren en Susannah na een glas wijn teveel goed op dreef kwam in haar niet per se boeiend verhaal over de gelijkenis tussen James en de collega over wie ze misschien een heel klein beetje geroddeld hadden en misschien zelfs meer dan één keer. Ja, wat, ze hadden allebei heel erg de neiging om vooral elk gesprek te verpesten om hun gelijk te halen, dus ze vond dat ze ze best kon vergelijken, al viel het vast heel erg op dat Susannah niet heel gelukkig was met haar huwelijk. Maar hé, als Alexis dat nog niet door had gehad, was ze vast een heel slechte luisteraar. ‘Volgens mij doet hij het erom,’ verklaarde Susannah met een dramatische zucht, waarna ze een laatste slok (van dit glas, niet van de avond) nam. ‘En ik weet niet of je het wil weten, maar binnen één, twee, drie komt er een verkoper van magische bloemen op ons af en het lijkt me precies het type dat nooit weggaat.’ Ugh. ‘Jij bent goed in mensen wegjagen, toch?’ Ze dacht even na over die verwoording. ‘Dat is iets goeds, trouwens.’ OOC: Privé met Gianna! <3 Of niet, maar dat moet je aan Gianna vragen
  10. And the heart is hard to translate 15+ [1837]

    Susannah wist eigenlijk niet wat ze echt verwacht had, maar op zich maakte dat ook niet zo heel veel uit, want op het moment dat Olyvars lippen de hare raakten, vergat ze zo’n beetje alles wat er ooit in haar leven gebeurd was. Stom, misschien. Maar daar kon ze niet mee zitten, niet echt, gewoon niet, want ze meende wat ze gezegd had, hield oprecht van Olyvar, meer dan ze over het algemeen uitte, was nooit over dat knagende gevoel heen geraakt dat hij het simpelweg voor haar was. Klaar. Daar had ze geen magische versterking van emoties voor nodig. Alleen maar een kleine twee decennia aan opbouw van hem missen en hem dan plots niet meer te moeten missen. Die opluchting, en de angst dat hij er plots weer niet zou zijn en ze nu alles moest pakken wat ze krijgen kon, nu. ‘Misschien moeten we dit niet hier doen,’ kreeg ze er tussendoor uit. Ja, ja, ze zag hem heel graag, wilde heel graag verder doen (kijk toch hoe nutteloos ik ben qua beschrijven wat er precies gebeurt, hiervoor heeft de wereld Renée nodig, oké, ik ben Preuts™), maar… ten eerste was dit een bibliotheek en voelde het een beetje als heiligschennis en ten tweede had ze niet per se… behoefte aan betrapt worden door patrouillerende klassenoudsten. Op zich.
  11. And the heart is hard to translate 15+ [1837]

    ‘Hé,’ mompelde Susannah, sussend naar ze hoopte. Ergens brak elk woord dat hij zei haar hart, ergens was ze blij dat ze per toeval nog in de bibliotheek was geweest. ‘Het spijt me.’ Het was niet haar schuld, niet echt, de zijne evenmin, maar het was gewoon zo verschrikkelijk dat hij zich zo hopeloos gevoeld had. ‘Maar we zijn terug samen; je hoeft me niet meer te missen.’ Ze wilde ook niet meer weg. Waarom zou ze elders willen zijn als hier Olyvar was? ‘En ik hoef jou ook niet meer te missen.’ Ze trok zich iets dichter tegen hem aan toen hij die volgende zin zei, die paar woorden die haar, ergens, heel even de adem benamen, die paar woorden waardoor ze zich meteen weer een verliefde tiener waande die toekomstbeelden en beloften voor de eeuwigheid voor het netvlies zag. Alsof ze niet ouder geworden was, alsof ze geen stel kinderen gebaard had en daarmee loyauteit naar een andere man toe. Alsof ze gewoon Susannah was en ze alleen maar de zijne wilde zijn – in plaats van vrouw van een ander, moeder, leraar, in plaats van al die taken en titels en verantwoordelijkheden die die extra jaren op de teller haar gegeven hadden. ‘Ik denk,’ zei ze zachtjes, één van zijn tranen wegvegend met haar duim, ‘dat ik ook van jou houd.’ Ze keek hem in de ogen, als was het om haar punt over te brengen. ‘En ik denk ook dat je daar niet om hoeft te huilen.’
  12. And the heart is hard to translate 15+ [1837]

    Susannah was al vroeg in haar leven verliefd geworden op boeken en had het nog altijd, had nog altijd die stille affaire met het gevoel dat een boeiend boek geven kon en in het verlengde daarvan met bibliotheken, met die rustpunten in een chaos als Zweinstein. De meest logische conclusie daaruit kwam erop neer dat ze er vaak genoeg rondhing, zelfs als het al laat genoeg was om naar bed te gaan – maar hé, nooit te laat om in de bibliotheek te zijn en zo. Ze was niet alleen die zo dacht, zo bleek, al was één blik op Olyvar meer dan genoeg om te weten dat hij hier om een volledig andere reden was. Nu ja. Als het gesnik het niet al weggegeven had. ‘Olyvar?’ Susannah was nooit de beste geweest in dit soort dingen, in er voor mensen zijn, wilde altijd te snel doorgaan naar het deel waarin ze alles oploste zodat de emoties uit zichzelf zouden oplossen, maar toen ze Olyvar zo… gebroken, eigenlijk, zag, alsof alles teveel was, alsof elk beetje luchtdruk een barst veroorzaakte, kon ze niet anders dan een steek in haar hart voelen en meteen alles willen doen dat de last verlichten zou. Ze snelde naar hem toe, knielde bij hem neer, legde aarzelend een hand op zijn schouder, troostend bedoeld. Hoopte maar dat hij nu niet gewoon alleen wilde zijn. ‘Wat is er?’
  13. 10 april 1837 Susannah had een beetje boel met de bibliotheek en de algemene wil op Zweinstein om boeken aan te kopen en dus, dus kon ze haar educatieve boekenclub tijdelijk niet doen zoals ze zou willen. Was oké, hoor. Tot die tijd hield ze zich bezig met haar leerlingen de opdracht geven hun liefde voor boeken, al dan niet geforceerd, eer te betonen door zich te verkleden als hun favoriete personage. Want. Eh. Zomaar, eerlijk gezegd, ze dacht niet dat ze daar echt veel van zouden leren, maar ze hoopte wel dat ze het leuk vonden. Gelukkig had ze tegen de tijd dat de les echt aanbrak nog een ander plan bedacht en had ze haar leerlingen in verschillende groepjes verdeeld – de verdeling stond netjes op het bord, want Susannah was het type dat alles op het bord schreef en stiekem uren had geoefend op haar bordhandschrift – om hen met de personages die ze waren een eigen verhaal te maken. Dat was educatief, toch? En dit kon ze vast wel laten draaien totdat ze haar Heel Beschaafde Meningsverschillen Rondom Welke Boeken Leerlingen Van Elf Tot Twaalf Jaar Konden Lezen had opgelost, geheel zonder moddergooien, want dat zou Susannah natuurlijk nooit doen. Naaah. Ja, misschien was het een heel klein beetje haar eigen schuld dat ze nu een ~meningsverschil~ had, maar dat hoefde niemand te weten. ‘Hé, ik had jullie niet bij elkaar gezet!’ zei ze, toen ze de klas door ging voor iets van toezicht (kijk, ik probeer een verantwoordelijk ding te schrijven, het is ew, Laurelle, ik mis je), waarna ze één van de twee naar het juiste groepje dirigeerde. ‘Deze mensen hier zijn heus ook wel leuk.’ OOC: Open voor de eerste- en tweedejaars <3
  14. [1836/1837]De zeer verantwoordelijke nieuwjaarsborrel

    Kijk! Heel late reacties, want dat vind ik toevallig leuk. Maar Laurelle was niet zo verbazingwekkend goed in zichzelf inhouden (goh) en dat weten we allang, dus dat is saai en dus gaan we Laurelle achterwege laten (als het mensen boeit, is ze vast ergens in een hoek aan het drinken en een monoloog aan het afsteken tegen wie dan ook wil luisteren), maar ik heb ook nog Susannah en Susannah was, eh, iets anders. Want Susannah was wel goed in zichzelf inhouden. Ze vond het gewoon niet zo leuk om te doen. Het was zo… saai, ze won er niets bij – ze deed het voor haar kinderen, als het moest, ze deed het om te voldoen aan James’ standaarden, zodat hij haar met rust zou laten, ze deed het omdat het niet doen kwalijkere gevolgen zou hebben – vandaag niet in elk geval, en dus, dus had ze aan het universum in deze ruimte precies laten zien hoe een talent voor glazen vol wijn achterover tikken er precies uitzag. Ik zou echt eens iemand moeten hebben die geen halve alcoholist is… Maar hé, het kwam erop neer dat Susannah al een heel eind terug in de zogenaamde tijd was gegaan, hupsakee, hoe bedoelde je, ze was aan het verkeerde eind van de dertig, naaaah, en giechelde toen Belladonna het had over in de problemen raken. Ha! ‘Oh, kom op, je raakt alleen maar in de problemen als je betrapt wordt!’ En als je het een beetje slim aanpakte, had je daar helemaal geen last van. ‘En dat gebeurt heus niet! Hebben we sleeën?’
  15. [1836/1837] The sounds of war

    En wat dan nog? Susannah wilde heus wel begrip opbrengen voor de nare positie waarin haar boekenrivale zich ongetwijfeld in bevond, maar zowat alles wat ze opnoemde, zou zij óók hebben en Susannah was niet meteen het schoolvoorbeeld van altruïsme en dus zag ze niet meteen in waarom ze precies medelijden zou moeten opbrengen hiervoor. Ja, ja, dat was heel gemeen en zo, maar… kom op, het was een boek! Dat mocht ze toch wel voor zichzelf? Ja, dat vond Nessie ook, Susannah. ‘Je kan vragen aan iemand die hier werkt wanneer de volgende zending is,’ zei Susannah geduldig, precies zoals ze altijd tegen haar kinderen praatte, want eerlijk gezegd was dat de enige manier waarop ze wist dat ze met iedereen onder de twintig kon omgaan en bijgevolg hing iedereen eraan. Sorry. Nu ja. Op zich was het niet haar probleem. ‘Je hebt heus niet meer recht op dit boek omdat je er toevallig meer zou willen betalen!’ #FuckKapitalisme.
×