Jump to content

Susannah Priest

IC Leraar
  • Content count

    31
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    1

Susannah Priest last won the day on November 1 2017

Susannah Priest had the most liked content!

About Susannah Priest

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    HH

Profile Fields

  1. Stiekem voelde ze zich altijd weer zestien als ze dit soort dingen met Olyvar deed — zestien en niet subtiel genoeg om haar relatie met hem te verbergen, niet slim genoeg om haar verliefdheid op hem te wíllen verbergen, draaiend aan de verlovingsring die ze toen al gekregen had van James, zestien en ervan overtuigd dat ze al die obstakels zou overwinnen en met Olyvar zou kunnen eindigen. En was ze daar niet, nu? Was hun verhouding op Zweinstein en het bestaan van Martha geen duidelijk teken dat ze na al die jaren nog altijd voor elkaar gemaakt waren? Ze lachte bij de herinnering. ‘Best gek hoe vaak dat nog lukte ook.’ Gek, gek, misschien simpelweg het geluk van verliefde tieners, doorstromend naar zoiets als heel koppig samen willen patrouilleren. Ze klauterde de badkamer in, haar gedachten heel kort afdwalend naar Martha en die eeuwige vraag of het wel goed met haar zou komen als ze er niet naast stond. Maar dat zou wel toch? Snel volgde ze Olyvars voorbeeld om de badjas aan te trekken en boog ze zich al naar de kranen. ‘Dat heb ik echt al eeuwen niet meer gehad,’ zei ze. ‘Maar ik ben hier eigenlijk ook nooit zonder jou gekomen, dus de laatste keer was je er nog bij ook.’ En daarna was hij gestorven en daarna had de wereld niet meer juist gevoeld, maar hij was terug, terug, terug, en dat was het enige wat ertoe deed. Met enige voorzichtigheid, al wist ze niet precies waarvoor, liet ze zichzelf in het bubbelbad zakken toen het vol was geraakt, wat dankzij magische kranen sneller was dan Susannah zelfs nu nog echt kon geloven. ‘Oké, ja, na een hele dag examens verbeteren doet dit goed.’ Ze glimlachte naar hem. 'Kom hier.'
  2. Examens verbeteren was niet Susannahs favoriete gedeelte van haar baan als lerares – als leerling had ze het altijd irritant gevonden dat het maanden en maanden leek te duren voor een leerkracht de kleinste overhoring had nagekeken, maar ze begon het steeds meer te begrijpen – maar het moest, het moest. Hoe verleidelijk het ook was, ze wilde niet de leraar zijn die de bekendmaking van de resultaten vertraagde. Ja, ja, ze wist best dat ze nog wat dagen had en ze wist best dat ze al over de helft was, maar… toch. Ze wilde het gewoon af hebben, ze wilde weten dat het allemaal gebeurd was en de rust van weten dat ze het onder controle had weer in haar botten voelen trekken. Er was weinig waar ze die specifieke rust bij voelde de laatste tijd, maar wat ze in die zone kon krijgen, wilde ze daarin ook krijgen. Bij Olyvar… Olyvar bracht die rust precies met zich mee; als Olyvar haar een tas koffie kwam brengen en de stijfheid die ze nu pas voelde uit haar schouders masseerde, leek het net wat gemakkelijker om vertrouwen te hebben in de idee dat het wel in orde kwam als ze er niet op toezag dat het nú in orde kwam. ‘Bedankt,’ zei ze, de kop aannemend en er een te hete slok uitnemend. ‘Hé, het is Zweinstein! Examens die pootjes krijgen, is volgens mij niet het raarste wat er hier zoal kan gebeuren,’ vervolgde ze, iets van scherts in haar stem om niet gespannen over te komen. Ze lachte, zachtjes, bij zijn voorstel, maar kon eigenlijk geen degelijke reden bedenken waarom niet. Op zich had hij gelijk – ze was al de hele dag bezig met te verbeteren, had de vreselijke neiging om alles drie keer na te kijken zodat er zeker geen foutjes in waren geslopen (en morgen zou ze het nog eens nakijken, want nu lette ze vast niet meer fatsoenlijk op, snap je, en de dag daarna misschien ook, want morgen zou ze er vast geen zin in hebben en dan zou er haar ongetwijfeld weer iets ontschieten), ze wilde ergens graag stoppen, iets met hem doen, in de wetenschap dat die examens niet wegliepen en Martha rustig in haar wieg lag te slapen, gebruik maken van de aparte gebeurtenissen die geleid hadden naar deze tweede kans met Olyvar. Het was allemaal niet perfect, ze had nog altijd vier kinderen met iemand anders, ze was in principe nog altijd met James getrouwd en zou ook niet zo gemakkelijk wegkunnen (ze had nog altijd niet bedacht hoe ze het in de zomervakantie ging oplossen, want ze wilde Olyvar graag blijven zien, zou hem geen drie maanden kunnen missen, maar ze wilde haar kinderen ook niet uitsluitend bij James laten. Aan Heaven te zien was dat geen geweldig plan), maar op avonden als deze voerde dat de boventoon niet. Op avonden als deze voelde het gewoon alsof ze geluk had gehad en bij de man kon zijn van wie ze hield. Meer hoefde dat niet te zijn. ‘Ah, waarom niet? Maar als de examens pootjes hebben gekregen, moet jij ze terugvinden!’ Blablabla, zoiets, ze ging er maar vanuit dat hij gelijk had en ze ze op dezelfde plek zou terugvinden als ze ze achterliet. ‘Denk je dat er nog leerlingen in die badkamer zitten?’
  3. 29 mei 1838 Susannah moest maar kort binnenspringen bij het ministerie – of nu ja, dat had ze gehoopt, want ze had nog genoeg andere dingen te doen, maar de bureaucratische tirannie van trage ministeries stelden nooit teleur in opkomstplicht en dus was het al snel uitgelopen van de tien minuten wachttijd die de lievige mejuffrouw aan de receptie had beloofd naar een uur. En twaalf minuten, ze had het bijgehouden. Chagrijnig genoeg, natuurlijk, Susannah had hier écht niet het geduld voor, maar wat moest, dat moest. Zolang ze maar het ministerie kon verlaten met het goedgekeurde magische artefact dat James had aangevraagd dat ze voor hem had moeten ophalen. En nee, volwassen mannen konden hun eigen academische interesses totaal niet zelf ophalen. Echt niet. Daar moest zij per se tijd voor uittrekken. Ze had niet gevraagd naar wat hij in vredesnaam ging doen dat zo belangrijk was dat hij het niet zelf kon gaan doen, maar dat was meer omdat ze niet geloofde dat ze het slechte excuus wilde horen dan omdat ze geen zin had gehad in een ruzie. Susannah vond het zelden vervelend om ruzie te zoeken. Maar hoe dan ook! Ze was er, ze was er eindelijk, en ze glimlachte nog net terug naar de receptioniste die haar herkende toen ze struikelde en haar pakket op de grond liet vallen, wat genoeg was om een luide knal te doen ontstaan en spetters magisch zuur in het rond te laten zweven. Met enig afgrijzen dook ze weg toen ze er één op haar zag aankomen, waardoor een persoon achter haar geraakt werd. Oh nee… OOC: Open! <3
  4. Geen zorgen, Susannah wist op zich wel hoe ze zwangerschappen moest voorkomen. Bij de eerste had ze dat nog niet geweten; bij degenen die daarop volgden wel, maar toen had ze kinderen gewild (James ook, overigens, en aan de ene kant had ze het idee dat kinderen de voornaamste reden was dat hij überhaupt met iemand had willen trouwen, hoe erg hij haar ook, eh, niet lag, hij had altijd wel liefhebbend naar zijn kroost gekeken, maar aan de andere kant… ja, waren er duidelijk genoeg nog andere redenen voor) en deze… Deze was een ongelukje. Maar ze was er gelukkig mee, al was het maar omdat het als een nieuw begin voelde, een begin met Olyvar, en een begin waar ze voor een keer eens niet hand in hand stond met een man die ze nooit zo lang in haar leven had gewild. ‘Oh, ja,’ antwoordde ze opgewekt. ‘Ik vind zwanger zijn sowieso niet zo geweldig, dus deze hier mag zeker eens komen.’ Huphup. Duurde altijd zo lang. ‘Ach, misschien moet ik het gewoon proberen. Ik geef het wel door als het niet werkt of zo, dan kan je het vriendelijke advies doorgeven.’ Of zo. Haar blik volgde gehoorzaam Alexis’ orders, naar de persoon die ruzie had met een klant en ik weet niet goed wie dat precies zou moeten zijn, misschien staat dit ergens in het topic, maar ik ben lui en wel in die mate dat Gianna me vast wat aandoet als ik dit nog te vaak doe (ik zie je wel graag, hoor, ook al toon jij jouw genegenheid door te zuchten en diep adem te halen zodat ik levend door kan gaan met mijn laatste onzinhobby), maar gelukkig wist Susannah wel over wie het ging en kon ze ter ere van het sarcasme zuchten. ‘Ahw, wat erg. Denk je dat we hem moeten helpen?’
  5. 16 januari 1838 Voor het ingaan van de kerstvakantie had ze haar leerlingen het lezen van een bepaald boek opgegeven, één waar het Magisch Arrestatieteam een belangrijke rol inspeelde en speciaal om haar leerlingen de bezwaarlijke boekbespreking te besparen, had ze er twee van die afdeling naar haar les gelokt om te vertellen hoe dat er zoal in de werkelijkheid aan toeging. Ze had hen praktisch carte blanche gegeven, zat gewoon achterin het klaslokaal en had er volle vertrouwen in dat er niets mis mee zou gaan, tot, natuurlijk, dat fortuinlijke moment dat de jongste van de twee graag een demonstratie wilde houden die helaas niet met háár besproken was. Maar een magisch gadget was vast heel indrukwekkend. Vooral voor de twee leerlingen die nu in het net gevangen waren. Ze staarde even naar de twee uitgenodigde sprekers. Die er op hun beurt minder schaapachtig uitzagen dan Susannah eigenlijk zou verwacht hebben. ‘Probeer maar eens of je eruit kan komen!’ moedigde haar absoluut favoriete spreker van de eeuw de gevangen leerlingen zonnig aan. ‘Het is moeilijker dan het lijkt!’ OOC: Open voor 1 & 2!
  6. Geheel naar mijn titel ben ik weer eens laat – yay – en net zoals ik reageerde Susannah ook een tikje te laat omdat ze het een tel lang te druk had met nog wat wijn bestellen, sorry, wine mom shenanigans, kon best, maar daar stopt die vergelijking ook alweer, ik wou alleen maar mezelf even roasten, oké. ‘Heb je zoveel te maken met dat warenhuis dan?’ informeerde Susannah nieuwsgierig. ‘Ik dacht dat je daar niet werkte.’ Of had Alexis echt al iets van drie banen of zo… Aan de ene kant bewonderde ze het wel aan haar, al dat werk en dan nog een gezin kunnen hebben, aan de andere kant benijdde ze Alexis echt voor geen meter. Misschien een beetje voor het huwen van iemand van wie ze hield, maar verder… Nah. Dat ze überhaupt op Zweinstein werkte, had er echt geen zier mee te maken gehad dat ze per se zo graag wilde werken. Ze had alleen maar weggewild van James. Ze schudde haar hoofd. ‘Ik heb er wel over nagedacht…’ Haar hand ging haast onbewust naar haar buik toen ze verder ging. ‘Maar met vijf, binnenkort zes kinderen komen die grijze haren toch wel, dus wat zou het, weet je wel? Het is volgens mij al een wonder dat mensen me nog onder de veertig schatten.’ Het was verbazingwekkend hoe kinderen het nooit een uur konden volhouden zonder dat er één wel weer een gegronde reden had gevonden om te schreeuwen. ‘Jij wel dan? Is het het waard?’ Niet als ze geen “ja, goh, je hebt wel een beetje rimpels, ja”-reacties wilde krijgen, maar hé, misschien wat de rest betrof.
  7. IC Buitenwereld Mededelingen

    James en Susannah Priest kondigen de geboorte aan van hun dochter, Martha Seymour Priest, geboren op 23 november 1837. Ze hebben ruzie over de naam, maar verder maakt iedereen het heel goed.
  8. Ach, rimpels waren zo erg nog niet. Of nu, ja, Susannah had er een aantal en ze had geen zin om er Oud™ uit te zien en dus waren rimpels niet erg, nee, het was pas erg als je een volledig grijze kop had. Tot het moment, natuurlijk, dat zij die had. Maar tegen dan had ze vast alweer wat anders verzonnen en zo ging het maar door, door, door. Susannah hield van de wereld met een kritisch oog zien en haar visie erop aanpassen. Pragmatisch idealisme was een prachtig concept. Zelfs al was het enigszins op het eigen ego gericht. Maakte niet uit. ‘Ehhh, ik ben niet goed in doen alsof ze dat niet had, dus volgens mij is die boodschap wel overgekomen, ja.’ Ja, wat, Susannah was bot en dat was niet leuk en zo, zorgde er enigszins voor dat ze gemakkelijk gedoe had met mensen, maar hé. Liegen was zo onzin. Je weet wel. Dat was precies de reden dat ze slechts het minimale deed om haar affaire te verbergen. ‘Oh, dat kan wel.’ Ze dacht even na. ‘Ik weet eigenlijk niet of dat nu beter is of niet. Ik bedoel, dan ben je in elk geval blij met wat je in de spiegel ziet? Maar… ja.’
  9. James deed vast heel leuke dingen, maar Susannah hield van een feitelijke scheiding (hield minder van de zomer waarin ze dat minder goed kon volhouden, maar ze kon wel heel veel achter haar kinderen aanlopen en haar man negeren, dus) en dus zou ze zelf net zo min een antwoord hebben op die vraag, maar ze had wel een antwoord op de vraag of Alexis rimpels had. En dat had Alexis een beetje (kijk eens, heb ik gevonden op discord – yo, als iemand wil weten waar Gianna en ik zoal over praten, we hebben het 24/7 over Alexis’ rimpels en of ze grijzen haren heeft, echt waar, geen andere gespreksonderwerpen, ja, Gianna, dit is mijn beste post ooit, dit is wraak voor de ene keer dat je zei dat al mijn posts goed waren, suck it, bitch) en Susannah was heel erg geen trouwe vriendin (what u gonna do about it) en dus maakte ze een wegwerpgebaar. ‘Sinds wanneer zeggen verkopers ook maar iets dat waar is?’ Hopelijk sinds lang, want mijn ego krijgt altijd een boost als ze besluiten dat ik een meesterwerk ben, maar Susannah geloofde daar niet zo in. ‘Hij had pas rimpels.’ Ja, wauw, wat oudere mannen hadden rimpels. ‘Heb je gehoord van dat nieuwe… ding, wat is het, een poeder of zo? Dat rimpels zou moeten “wegwerken”? Zo vaag. Een vriendin van me is er helemaal gek van, maar ze heeft ze alleen maar meer nu, dus ik zou niet weten wat ze precies wil bereiken.’
  10. 19 augustus 1837 Susannah had zowaar vriendinnen en één daarvan was Alexis Eversly, iemand met wie ze vooral via Zweinstein bevriend was geraakt (en dan het gedeelte waar ze er allebei werkten, want ik ben er vrij zeker van dat ze hun schooltijd niet gezamenlijk doorgebracht hebben). Op Zweinstein was het vrij gemakkelijk om tijd samen door te brengen, zeker gezien Susannah het niet per se een prioriteit vond om heel veel thuis te zijn. Ze zag haar niet-Zweinsteinkinderen genoeg, hoor, daar hoefde niemand zich zorgen te maken (buiten Heaven, want Heaven maakte er een punt van om er vooral niet te zijn als zij er was en ergens vroeg ze zich af hoelang Heaven precies boos ging blijven om de manier waarop ze verteld had dat ze een bastaard was), maar als Zweinstein de deuren sloot, moest je de agenda’s uit de kast halen. Maar Susannah was goed in dingen plannen en dus had ze succesvol met Alexis kunnen afspreken en konden ze bij deze gezellig bijpraten en ik vind de smalltalk altijd saai, dus die skippen we tot dat interessante moment dat ze al even bezig waren en Susannah na een glas wijn teveel goed op dreef kwam in haar niet per se boeiend verhaal over de gelijkenis tussen James en de collega over wie ze misschien een heel klein beetje geroddeld hadden en misschien zelfs meer dan één keer. Ja, wat, ze hadden allebei heel erg de neiging om vooral elk gesprek te verpesten om hun gelijk te halen, dus ze vond dat ze ze best kon vergelijken, al viel het vast heel erg op dat Susannah niet heel gelukkig was met haar huwelijk. Maar hé, als Alexis dat nog niet door had gehad, was ze vast een heel slechte luisteraar. ‘Volgens mij doet hij het erom,’ verklaarde Susannah met een dramatische zucht, waarna ze een laatste slok (van dit glas, niet van de avond) nam. ‘En ik weet niet of je het wil weten, maar binnen één, twee, drie komt er een verkoper van magische bloemen op ons af en het lijkt me precies het type dat nooit weggaat.’ Ugh. ‘Jij bent goed in mensen wegjagen, toch?’ Ze dacht even na over die verwoording. ‘Dat is iets goeds, trouwens.’ OOC: Privé met Gianna! <3 Of niet, maar dat moet je aan Gianna vragen
  11. 10 april 1837 Susannah had een beetje boel met de bibliotheek en de algemene wil op Zweinstein om boeken aan te kopen en dus, dus kon ze haar educatieve boekenclub tijdelijk niet doen zoals ze zou willen. Was oké, hoor. Tot die tijd hield ze zich bezig met haar leerlingen de opdracht geven hun liefde voor boeken, al dan niet geforceerd, eer te betonen door zich te verkleden als hun favoriete personage. Want. Eh. Zomaar, eerlijk gezegd, ze dacht niet dat ze daar echt veel van zouden leren, maar ze hoopte wel dat ze het leuk vonden. Gelukkig had ze tegen de tijd dat de les echt aanbrak nog een ander plan bedacht en had ze haar leerlingen in verschillende groepjes verdeeld – de verdeling stond netjes op het bord, want Susannah was het type dat alles op het bord schreef en stiekem uren had geoefend op haar bordhandschrift – om hen met de personages die ze waren een eigen verhaal te maken. Dat was educatief, toch? En dit kon ze vast wel laten draaien totdat ze haar Heel Beschaafde Meningsverschillen Rondom Welke Boeken Leerlingen Van Elf Tot Twaalf Jaar Konden Lezen had opgelost, geheel zonder moddergooien, want dat zou Susannah natuurlijk nooit doen. Naaah. Ja, misschien was het een heel klein beetje haar eigen schuld dat ze nu een ~meningsverschil~ had, maar dat hoefde niemand te weten. ‘Hé, ik had jullie niet bij elkaar gezet!’ zei ze, toen ze de klas door ging voor iets van toezicht (kijk, ik probeer een verantwoordelijk ding te schrijven, het is ew, Laurelle, ik mis je), waarna ze één van de twee naar het juiste groepje dirigeerde. ‘Deze mensen hier zijn heus ook wel leuk.’ OOC: Open voor de eerste- en tweedejaars <3
  12. [1836/1837]De zeer verantwoordelijke nieuwjaarsborrel

    Kijk! Heel late reacties, want dat vind ik toevallig leuk. Maar Laurelle was niet zo verbazingwekkend goed in zichzelf inhouden (goh) en dat weten we allang, dus dat is saai en dus gaan we Laurelle achterwege laten (als het mensen boeit, is ze vast ergens in een hoek aan het drinken en een monoloog aan het afsteken tegen wie dan ook wil luisteren), maar ik heb ook nog Susannah en Susannah was, eh, iets anders. Want Susannah was wel goed in zichzelf inhouden. Ze vond het gewoon niet zo leuk om te doen. Het was zo… saai, ze won er niets bij – ze deed het voor haar kinderen, als het moest, ze deed het om te voldoen aan James’ standaarden, zodat hij haar met rust zou laten, ze deed het omdat het niet doen kwalijkere gevolgen zou hebben – vandaag niet in elk geval, en dus, dus had ze aan het universum in deze ruimte precies laten zien hoe een talent voor glazen vol wijn achterover tikken er precies uitzag. Ik zou echt eens iemand moeten hebben die geen halve alcoholist is… Maar hé, het kwam erop neer dat Susannah al een heel eind terug in de zogenaamde tijd was gegaan, hupsakee, hoe bedoelde je, ze was aan het verkeerde eind van de dertig, naaaah, en giechelde toen Belladonna het had over in de problemen raken. Ha! ‘Oh, kom op, je raakt alleen maar in de problemen als je betrapt wordt!’ En als je het een beetje slim aanpakte, had je daar helemaal geen last van. ‘En dat gebeurt heus niet! Hebben we sleeën?’
  13. [1836/1837] The sounds of war

    En wat dan nog? Susannah wilde heus wel begrip opbrengen voor de nare positie waarin haar boekenrivale zich ongetwijfeld in bevond, maar zowat alles wat ze opnoemde, zou zij óók hebben en Susannah was niet meteen het schoolvoorbeeld van altruïsme en dus zag ze niet meteen in waarom ze precies medelijden zou moeten opbrengen hiervoor. Ja, ja, dat was heel gemeen en zo, maar… kom op, het was een boek! Dat mocht ze toch wel voor zichzelf? Ja, dat vond Nessie ook, Susannah. ‘Je kan vragen aan iemand die hier werkt wanneer de volgende zending is,’ zei Susannah geduldig, precies zoals ze altijd tegen haar kinderen praatte, want eerlijk gezegd was dat de enige manier waarop ze wist dat ze met iedereen onder de twintig kon omgaan en bijgevolg hing iedereen eraan. Sorry. Nu ja. Op zich was het niet haar probleem. ‘Je hebt heus niet meer recht op dit boek omdat je er toevallig meer zou willen betalen!’ #FuckKapitalisme.
  14. [1836/1837] The sounds of war

    Susannah hield van boeken, altijd al gedaan. Er zat iets geruststellends aan hoe verstild ze waren, een rustige bondgenoot in die eeuwige grillen van het leven, in die wispelturige levenslijn in je pols die zo hevig op zoek was naar haar grootsere equivalent. Dus als alles net iets wankeler bleek dan ze aanvankelijk gedacht had, greep ze terug naar boeken. Al was het maar om het concept van een kalme ademhaling terug te vinden ergens in die honderden pagina’s die op haar wachtten zonder een zorg. Had je natuurlijk wel het feit dat ze er niet alleen in stond en dat ze boeken moest delen, ook al was er nog maar één exemplaar en wilde je dit boek echt heel graag hebben. Moeilijk keek ze dat meisje aan dat er zo om vroeg. ‘Ik wacht er ook al een hele tijd op…’ zei ze aarzelend. ‘Bij de volgende levering is er vast wel een exemplaar voor jou.’ Ze hield niet van afgeven, oké. Had ze al genoeg gedaan. En een boek viel in het niet bij Olyvar, maar ze had genoeg in haar leven moeten afstaan om het nogmaals te doen zonder er een hekel aan te hebben. Ze glimlachte gemaakt naar het meisje. ‘Je zal gewoon net ietsje langer moeten wachten, vrees ik.’
  15. [1836/1837] Take me back to the night we met

    Ja, Susannah had wel geweten dat Olyvar en Heaven goed overweg konden. Nu ja. Ze had in elk geval doodleuk verteld dat ze vrienden waren – geweest, wist zij veel – en dus had dat vast wel ingehouden dat ze elkaar mochten. Natuurlijk. Ze zou er niet zo bitter om moeten zijn, maar verdomme, wat had ze ooit gedaan dat Heaven met elke vader die ze kon vinden een hechte band opbouwde, maar niet met haar? Oké, Heaven wist vast wel waarom. Misschien moest ze het eens vragen. Al dacht ze niet dat ze antwoord zou krijgen, want dat kind vertelde nooit iets waar ze niet over wilde praten en Susannah was geen gegeerd gespreksonderwerp. Olyvar wist vast wel hoe dat voelde. Ha. ‘Sorry,’ zei ze, zich oprecht schuldig voelend, ‘ik… had het moeten zeggen.’ Tegen jou, tegen jou, tegen jou, niet tegen James, want dan had je nu nog geleefd. ‘Maar beter laat dan nooit?’ Eh. Vast wel. ‘Olyvar...’ zei ze langzaam. ‘Wat ik me afvroeg…’ Kan je me ooit vergeven dat ik dit verzwegen heb? Zou je het me ooit kunnen vergeven als je weet dat je enkel dood bent omdat ik de verkeerde persoon heb vertrouwd? ‘Ik weet dat we het allebei vast druk krijgen, maar kunnen we wel in contact blijven?’ Want ik heb je de afgelopen achttien jaar meer gemist dan ik ooit eerder iemand gemist heb. ‘En een keer bijpraten over alles wat de afgelopen jaren is gebeurd en zo?’
×