Jump to content

Thomasin Hastings

Afdelingshoofd Griffoendor
  • Content count

    196
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    7

Thomasin Hastings last won the day on September 11

Thomasin Hastings had the most liked content!

About Thomasin Hastings

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    MV
  • Naam
    Kelly

Profile Fields

Recent Profile Visitors

532 profile views
  1. [1838/1839] She must confess to herself that she was not wise yet.

    Rosie was dan ook dol op Armand. Ze mocht hem graag, maakte wanneer het even kon graag een praatje of een grapje met hem. Ze durfde hem al te tutoyeren en deed graag extra klusjes voor hem, omdat de man altijd zo dankbaar en complimenteus was. Hij was prettig om voor te werken. Natuurlijk kende ze hem nog niet zoals ze haar Lady kende, die haast als een soort familie voor was, en het was ook anders dan met de kleine Gabriel, die ze natuurlijk ook een beetje opvoedde en ze was er altijd voor het jochie; als hij honger had, een vieze luier had, verdriet had of zich verveelde. (En natuurlijk ook op de goede momenten, maar dan waren zijn ouders er natuurlijk vaak zelf ook). "Je hebt gelijk, maar ik wil die band gewoon niet onder spanning zetten. Niet nu... Ik heb haar nodig... Zeker op de momenten dat jij werkt," verzuchtte Thomasin. "En dat is ook logisch. Jij hebt ook werk en verplichtingen. Je kan hier niet de hele dag zitten en mijn hand vasthouden. Dat verwacht ik ook helemaal niet. Dat zou onredelijk zijn, maar... Nou... Rosie doet zoveel... Stel dat ze dat nu dan toch minder zou willen. Of anders..." Dan zou ze zich oprecht verloren voelen. Het was fijn om te weten dat Armand zowel een jongen als een meisje leuk zou vinden. Niet dat ze zouden kunnen kiezen. "Wil je het al weten? Zodra het kan? Of het ditmaal een verrassing houden?" Ze konden de kleur van de kinderkamer altijd nog veranderen. Of de draken in pygmy puffs (of een ukkepulk in het Nederlands, maar dat is stom) veranderen, of andersom. Thomasin beantwoordde de kus, nestelde zich aangenaam in Armands armen, geloofde hem en liet zijn woorden haar geruststellen. "We kennen elkaar nu toch best wel goed?", vroeg ze, een beetje verbaasd. "Ik vertel je nu meer dan ik had gedaan tijdens de officiële hofmakerij." Getrouwd zijn was een upgrade na daten, immers. "Maar veel tijd om echt te praten hebben we inderdaad niet... Of echt samen uit te gaan." Ze aaide over zijn schouder. "Al lukt dat nu ook nog niet echt. Misschien over een tijdje? Kunnen we proberen weer een uitstapje te maken naar Canada, samen? Dit keer vlucht ik niet na één drankje terug. Beloofd?"
  2. [1838/1839] She must confess to herself that she was not wise yet.

    "Wat doen we als Rosie er niet goed op reageert? Ze zal het vast wel eng vinden, maar ze moet niet te bang zijn." Het laatste wat Thomasin wilde, was dat ze haar geheugen moesten wissen of zelfs nog verder gaande maatregelen, maar ze moest ook haar gezin en de magische gemeenschap beschermen tegen hysterie en het oplaaien van de heksenjacht. Daarbij zou ze het meisje gewoon teveel missen als ze plots niet meer met de familie te maken zou willen hebben. "Misschien kunnen we toch nog beter even wachten..." Thomasin glimlachte naar Armand, keek waarderend naar de rozen. Ze pakte zijn hand beet, nadat hij bij haar was komen zitten. "Ja, ik had gedacht dat ik het daar wel aan zou merken, de misselijkheid, maar blijkbaar niet. Dat kan elke zwangerschap anders zijn, zei de Heler." "Ik heb niet echt een voorkeur. Ik denk dat een meisje wel leuk is, want dan hebben we zowel een jongen als een meisje, maar ik denk dat voor Gabriel een broertje juist wel leuk zal zijn. Zeker nu de andere kindjes van dezelfde leeftijd al allemaal meisjes zijn. Wat denk jij?" Ze dacht echt teveel na. Dat ze hier al zo'n uitgebreid antwoord op had, terwijl ze het net pas echt wist, zei wel iets. Ze humde, speelde met Armands vingers. "De Heler denkt dat ik beter voorlopig niet kan werken. Omdat ik toch nog niet stabiel ben. Duidelijk. En met de zwangerschap... Dus dan ben ik nu best nog wel een tijdje thuis. Ik hoop dat je dat niet erg vindt? Ik ga straks zo weinig hebben om je te vertellen..."
  3. [1838/1839] She must confess to herself that she was not wise yet.

    Zoals hij het zei, zoals hij het bracht, wist Armand al haar zorgen weg te nemen. Ze leunde tegen hem aan, ontspande meer terwijl hij haar haren waste en er liefdevol voor zorgde dat ze er weer helemaal proper bijzat. Natuurlijk ging ze ervan uit dat haar echtgenoot eerlijk tegen haar was en het beste met haar voor had, want dat was immers ook wat zij bij Armand deed. Het kwam niet bij haar op dat hij drankjes misschien uit het oog - en uit het geheugen- had gezet, dat hij als een meester poppenspeler te werk ging, dat hij precies zei wat ze wilde horen en dat hij voortdurend bezig was met hoe hij haar kon krijgen waar hij wilde. Thomasin wilde haar man immers gewoon steunen, eerlijk tegen hem zijn, hem verzorgen, een stabiele basis zijn en meer met hem delen dan met wie ook in de wereld, want dat beetje extra, die veiligheid en intimiteit gaf een huwelijk je. En dat was ook de enige reden dat Armand haar nu in deze staat mocht zien. Bij ieder ander had ze zich verstopt en teruggetrokken van welke interactie dan ook. Ze wilde niet dan iemand haar zo zag; zwak, een schim van zichzelf. Nou ja, nu moest ze er dan wel aan geloven bij de Heler, maar die had haar al in ernstiger toestand gezien inmiddels. Daar had ze zich nu bij neergelegd en voor haar gezondheid kon ze zich best over haar koppigheid en trots heenzetten. "Ja, maar de vorige keer waren we ongetrouwd. Nu zit dat al in orde. Ah, dat was toch wel stressvol; een bruiloft organiseren in zo weinig tijd en een geheim waar niemand achter mag komen..." En Thomasin was niet goed in geheimen bewaren. Ze was wel blij dat ze met een volgende zwangerschap die stress niet meer zou hebben. Thomasin zocht Armands blik. "Denk je? Zelfs met hoe ik nu ben?" Ze wilde niet dat er nog meer werk op Armands schouders terecht zou komen. "Misschien moeten we toch maar Rosie op de hoogte brengen en nadenken over magisch personeel? Om jou wat te ontlasten?" Echt, ze voelde zich er enorm schuldig over. Rosie wilde ze echter liever niet weg hoeven sturen, maar bij de rest van het personeel zou ze dat iets sneller wel overwegen. Een huiself ging te ver, maar er waren genoeg heksen van lagere komaf die ook een goede baan zochten als gouvernante of als dienstmeisje. Misschien moest ze haar plannen om weer aan het werk te gaan dan nog maar even uitstellen. Ze was duidelijk nog niet stabiel. En stel dat ze echt in verwachting was... Dan was dat niet het moment om de hoeveelheid stress weer op te bouwen. Dan kon ze beter een paar passen op de plaats doen. En stel dat ze niet zwanger was... Dan zou ze wel advies inwinnen bij de Heler, over wat die verstandig achtte. "Ja, al heeft hij nu natuurlijk ook wel Thaisa... En Lavender... Maar het is wel anders als het meer is dan alleen visite..." En als het misschien een jongetje was? Anders dan Jude... gehoorzamer en liever dan Jude. Met een vermoeide glimlach knikte ze. "Ja, doe maar. Dan hebben we meteen antwoord..." Nu dat vraagstuk over zwangerschap in haar hoofd was geplant, liet het haar ook niet meer los. Zou ze teleurgesteld zijn? Als het niet zo was? Misschien al haast wel... vooral omdat ze het idee had dat Armand het liever wilde, dan hij wilde toegeven. Vast omdat hij haar niet wilde belasten, de lieverd, met dat ze zich mogelijk verplicht zou voelen weer te proberen zwanger te worden. En de Heler kwam, onderzocht, gaf antwoord, en vertrok. Leunend in de kussens wachtte Thomasin tot Armand weer de slaapkamer binnenkwam. "Je had gelijk," zei ze zachtjes, glimlachte vervolgens naar hem. "Al bijna zes weken... En ik heb het helemaal niet doorgehad." Dan verliep het nu in ieder geval een stuk milder dan de vorige keer. Een meevaller mocht ook wel een keer. "Gefeliciteerd." Het nieuws moest bij haar nog een beetje landen, toch. Vooral omdat de heler nu vond dat ze beter niet kon gaan werken tot na de zwangerschap.
  4. [1838/1839] She must confess to herself that she was not wise yet.

    "Dat verwacht ik ook helemaal niet, maar ik weet soms al niet meer wat ik de vorige dag heb gegeten...of of ik de ramen wel heb dichtgedaan" Thomasin zuchtte. "Ik zou het zomaar vergeten kunnen zijn, maar dat weet ik niet meer. Het is wel ook een gewoonte. Daarom vermoed ik dat het wel goed is gegaan, maar ik zou het niet durven zeggen..." Ze had er nog niet bij stilgestaan. Ze legde haar handen op haar buik, maar daar werd ze natuurlijk niet wijzer van. Ze liet zich door Armand uitkleden en naar het bad toe helpen. Even sloot ze haar ogen, leunde ze naar Armand toe en liet ze zich door hem wassen. Ze kon zich er soms heel even aan toegeven, voordat ze zich weer slecht voelde en zich schaamde voor haar hulpeloosheid. Haar man leek het niet erg te vinden, maar zelf vond ze elke dag dat ze hem tekortschoot. "Ik zou het heel leuk vinden als er nog een kleintje komt. Nu ook met Thaisa, al dat kleine spul, dan voel je het toch wel weer kriebelen." Thomasin deed een oog open en keek naar Armand op. "Maar denk je dat het wel gaat? Nu ik nog ziek ben?" Ze wilde eigenlijk over een paar weken weer gaan kijken of ze wat werk van de universiteit op kon pakken, maar met hoe het nu vandaag ging, twijfelde ze of dat wel al ging lukken. Stel dat ze dan ook nog zwanger was... Dan moest ze veel voorzichtiger aandoen. Ze bracht een hand omhoog en streelde zijn wang. "Maar misschien is het wel iets anders, of hoort het gewoon allemaal bij de vermoeidheid... Je nog niet teveel verheugen op een nieuw kleintje hoor..." "Zou je het graag willen?" Zelf dacht ze misschien beter nog even te wachten. Voor haar eigen gezondheid, maar ook zodat ze echt een goede moeder kon zijn. Voor Gabriël. En de eventuele nummer twee. En ze wilde haar kuikens op Zweinstein ook niet teveel in de steek laten. Ze was al zolang weg... Sinds de kerst. Misschien waren ze haar allang vergeten.
  5. [1838/1839] She must confess to herself that she was not wise yet.

    Armand zou het allemaal gaan regelen. De boerderij, de taart, Jude. Hij had waarschijnlijk gelijk dat ze komende jaren niet meer lang hoefde na te denken wat de jongen als feestje zou krijgen. "Als hij drie wordt, dan kunnen we het hem denk ik ook wel al zelf vragen." Kinderen van drie hadden toch wel al een redelijk besef wat ze leuk vonden? En tegen die tijd kon hij dat vast ook wel al beter verwoorden dan dat hij nu deed. Hij kon wel al praten, maar je moest nog niet coherente zinnen verwachten. Logisch, natuurlijk. Gelukkig toonde hij veel mimiek en enthousiasme en was dat een betrouwbare graadmeter om in te schatten of Gabriel het naar zijn zin had. Thomasin liet zich optillen, leunde tegen Armand aan. Ze probeerde met een hand toch nog haar haren wat te fatsoeneren, voelde steeds meer schaamte voor hoe ze er nu uitzag. Wat zou Armand wel niet denken. Ze leek momenteel in niets op de vrouw die hij was getrouwd. Even voelde ze een steek van angst dat hij haar misschien wel zou verlaten als ze niet aan zijn verwachtingen bleef voldoen, maar tegelijkertijd kon ze het zich niet voorstellen met hoeveel hij er was voor Gabriel en voor haar, nog steeds en elke dag. "Wie had ooit gedacht dat vermoeidheid zoveel in het leven kan bepalen... Ik dacht vroeger altijd dat die mensen aanstellers waren... En dat je dan na een paar nachten goede slaap toch wel weer energie moest hebben..." Maar dat bleek helaas verre van de realiteit. En mensen zouden waarschijnlijk hetzelfde over haar denken... Of dat ze zwak was... Of dat ze toch hadden voorspeld dat je niet én getrouwd kon zijn én moeder kon zijn én daarnaast kon werken. Ze knikte instemmend. "Dat is goed. Maar dan wil ik eerst even in bad voor de heler komt..." Dat Armand haar zo zag was al erg genoeg, laat staan dat een buitenstaander dit zou zien. En dat was dan allemaal wel mooi en aardig gedacht, ze zuchtte, maar het idee om nu weer op te moeten staan, water in te moeten tappen, dat ze dan helemaal nat werd, haar haren nat werden, ze zich dan moest afdrogen en aankleden, haar haar moest borstelen... Dat was allemaal veel te veel... Rosie zou natuurlijk wel helpen, of Armand, maar toch... Het voelde als een energie rovende onderneming. "Zwanger?" Thomasin dacht na... "Gebruikte ik geen drankjes? Ik weet het niet meer." Het geheugen was ook zo'n dingetje dat haar de laatste tijd in de steek liet. "Dus ik denk het niet, maar... het is niet onmogelijk." Drankjes waren ook niet 100% betrouwbaar. Dus het kon altijd... Het zou kunnen... Met hoe ze zich nu voelde... En de laatste tijd ging het wel wisselend weer wat beter en op die momenten deelden ze ook het bed. Dus ook qua tijdslijn zou het wel kunnen. "Wat denk jij?" Ze vertrouwde wat Armand dacht momenteel meer dan haar eigen gedachten en overwegingen.
  6. [1838/1839] She must confess to herself that she was not wise yet.

    Een beetje verslagen knikte Thomasin, liet de schouders daarbij een beetje hangen. "Goed... Misschien is dat wel een beter idee. Vragen of Jude dan ook een dagje mee kan en wil naar de boerderij? Dan is het voor Gabriel al het beste feestje van het jaar." De jongen was soms een verschrikkelijke nietsnut en een doorn in het oog, maar hij was Gabriels grote held en daarmee waren alle minpuntjes van Armands jongere broertje wel vergeten. En een taart... "Ja... Dat wilde ik aan Pearl, de... vriendin," -hoe moest ze het anders noemen?-, "van Lawrence vragen." Die was er tenslotte in afgestudeerd en door het bestaan van deze jongedame te erkennen deed ze haar neef dan ook weer een plezier. "Maar zou jij het hen willen vragen?" De gedachte dat ze anders nu nog twee brieven moest gaan schrijven... En het was allemaal al veel te kortdag. Dit werd helemaal niets meer. Misschien moesten ze dan een gewone taart voor Gabriel gaan kopen... Of Armand moest dat dan gaan doen... Thomasin had echt gefaald... Ze knikte. Het was waar dat de heler dat had gezegd en dat klopte nu waarschijnlijk ook exact, maar als je even had gemerkt dat het weer beter ging, dan wilde je niet weer even terug bij af zijn. Dan wilde je eigenlijk meteen weer verder met beter worden en iedereen laten zien wat je tegenwoordig weer aankon, dat mensen wisten dat je weer aan het terugkomen was. En nu... het einde van haar ziek-zijn was nog niet een beetje in zicht... Wat als het nou nog maanden, of jaren, zou gaan duren? Wie zou haar dan nog ooit serieus nemen? "Ik hou ook van jou..." En het was waar, Gabriel genoot ervan wanneer hij in het 'grote mensen bed' mocht slapen. Thomasin humde. "Zou je me zo even naar bed willen helpen? Ik voel me echt niet zo lekker. Misselijk ook weer... We hadden gisteren niet iets vreemds gegeten, toch? Of van de week?" Volgens de heler kon dat ook prima bij spanning en oververmoeidheid passen, maar Thomasin vond het lastig te accepteren dat mentale klachten konden zorgen voor fysieke kwaaltjes, want dan leek het voor haar idee net alsof het allemaal tussen de oren zat en alsof ze het zelf verzon. "Misschien heerst er ook iets? Ik had iets in de krant zien staan over de Zwarte Kat Griep?"
  7. [1838/1839] She must confess to herself that she was not wise yet.

    Het was Armand, gelukkig. Ze liet zich gewillig in zijn armen glijden, nestelde zich tegen hem aan. Ze was moe, leunen was fijn, maar ze voelde zich ook gewoon beter als hij er was. Dat zei ze dan niet, want omdat zij niets kon, had haar man het zo ongelooflijk druk en ze wilde hem niet nog verder belasten. Straks zat hij er dan hetzelfde bij als zij en dan werd het helemaal een hopeloze situatie, waar ze dan waarschijnlijk nooit meer van terug zouden komen. Hoe had ze ooit zover af kunnen glijden? Zou Armand echt niet vinden dat ze een aansteller was? Ook nu? Wat had ze nou gedaan vandaag. Ze had niet eens goed voor zichzelf gezorgd. Het was weer een van die dagen dat in bad gaan een overwinning was. Ze schaamde zich zo, maar ze had de energie niet om er iets aan te veranderen. En daar kon ze dan weer om huilen. De betere dagen waren er ook heus hoor. Als ze een dagje samen met Armand was, rustig aan deed, vooral wat ontspannen dingetjes deed en dan leek het haast alsof er helemaal niets aan de hand was. Dan deed ze nog een extra dutje na de lunch, samen met Gabriel, dat was dan nog eens heel gezellig ook. Maar vandaag... Ze had nooit aan die uitnodigingen moeten beginnen voordat ze zich had opgefrist...of voordat ze had gegeten... Ze schaamde zich zo. Ze hoorde zoveel meer te doen. Ze had zoveel verplichtingen en die liet ze nu al twee, bijna drie, maanden opknappen door een ander. "Nee, ik wilde een feestje organiseren voor Gabriel... Maar er komt zoveel bij kijken. Ik was vergeten hoeveel er bij komt kijken... En ik ben veel te kort van tevoren begonnen... Waarom kan ik dit nou niet meer? Ik deed dit altijd...Ik wilde gewoon iets leuks doen?" Ze stopte een moment met praten, toen ze voelde dat haar lip begon te trillen. "Waarom ben ik nou achteruit gegaan? Vorige week ging het al een stuk beter? En nu ben ik weer zo emotioneel. Ik huil om alles..." Ze wreef in haar ogen en deed hard haar best de tranen weer terug naar binnen te krijgen; werkte natuurlijk niet. "Vorige week vond ik het wel een goed idee... Gewoon... ik wilde je verrassen... Ik dacht echt dat het beter ging...", herhaalde ze, ook om zich een beetje te verdedigen.
  8. Ergens in maart 1839 - Paar dagen voor Gabriels tweede verjaardag - Catsfield, Engeland - In de ochtend. "I must learn to be content with being happier than I deserve." Aan het einde van februari had Thomasin weer de gedachte gehad misschien weer wat te gaan werken. Misschien niet op Zweinstein, want dat was nog een beetje veel, en ook nog niet perse het nakijkwerk van de universiteit, maar ze had wel de plannen om weer wat meer op het landgoed te gaan doen. Bijvoorbeeld nu, omdat Gabriel bijna twee jaar oud werd, wilde ze een klein feestje organiseren. Ze had papier besteld en was bezig met het ontwerp van de uitnodigingen en het samenstellen van de gastenlijst en de hapjeslijst en ideeën voor cadeautjes. Hoe langer ze ermee bezig was, hoe raarder ze zich begon te voelen. Ze had er sowieso de laatste dag wat meer last van gehad, maar het leek nu meer en meer naar boven te komen. Ze had zo graag weer iets willen doen! Ze voelde zich zo nutteloos, zo zwak... Op de bank zitten kwam haar keel uit... maar iets anders leek gewoon niet mogelijk... Ze was moe, dat was logisch... Gespannen... Gestrest... Hyperemotioneel... Onrustig... Misselijk. Aan het einde van de middag zat ze weer verslagen en vermoeid op de bank, huilend, omdat ze zelfs zo'n klein en eenvoudig taakje niet aankon. De stapel onafgemaakte uitnodigingen lag wat verloren op de salontafel. Thomasin wachtte tot Armand eindelijk thuis kwam. Dan konden ze eten en daarna kon ze slapen en dan was deze verschrikkelijke dag eindelijk voorbij. Zou ze zich ooit weer beter voelen? Ooit weer energie hebben? Hoelang zou Armand het accepteren? Voordat hij haar lui vond, in niets meer de vrouw op wie hij verliefd was geworden? Ze had dit zichzelf aangedaan.... Ze was te trots geweest, dacht dat ze altijd alles wel aankon. Ze had niet geluisterd naar het advies rustiger aan te doen. Thomasin had gemeend dat anderen lui waren of te weinig gemotiveerd, dat men op wilskracht tot bijna alles in staat was... En haar lichaam had haar verraden...Of ze was zwak, had gewoon niet genoeg wilskracht... Haar gedachten gingen steeds verder in het negatieve spiraal, totdat ze werd opgeschrikt door het geluid van de deur. "Armand?", vroeg ze, hoopvol. En bedacht zich dat ze zich niet had opgefrist, niet had omgekleed. Ze was een slons met piekend haar en vieze nagels. Beschaamd keek ze naar de grond... en schaamde zich nog meer toen haar oog weer viel op die stapel onafgemaakte uitnodigingen, die op geen enkele manier Thomasins minimale kwaliteitseisen haalden. [OOC: Privé met Ann!]
  9. IC Zweinstein Mededelingen

    Geachte leerlingen, Per januari 1839 heb ik,Thomasin Hastings, professor Duelleren en afdelingshoofd van Griffoendor, mij helaas langdurig ziek moet melden. Ik wens jullie alle goeds in het nieuwe kalenderjaar en hoop op een spoedig weerzien. Een hartelijke groet, TH
  10. [1838/1839] Would you, could you, in the dark?

    December 1838 - Catsfield. “We make our own monsters, then fear them for what they show us about ourselves.” Laf. Zwak. Lui. Het verlies van (zelf)respect. Falen. Teleurstellen. Schaamte. Mislukkeling. Aansteller. Hysterisch. Gebroken. Slechte moeder. Slechte echtgenote. Machteloos.
  11. [1838/1839] Dreams, they are who I am when I’m too tired to be me.

    Armand had gelijk, ze was ziek. Alleen dat was lastig om te accepteren. Vooral omdat het niet lichamelijk was, maar mentaal. Het was onzichtbaar en het voelde als aanstellerij, alsof ze zwak was dat ze het niet meer kon. Zoveel was het toch niet wat ze moest doen? Waarom kon ze het dan niet? Het was zo frustrerend en oneerlijk...zo onmogelijk om te accepteren. Alleen de situatie was nu zo dat ze niet echt een andere keuze had dan te accepteren, want ze was te moe om op te staan, te moe om zich te verzetten. "Ja, juwelen zijn een goed idee..." Zeker Yara, Daphne, Elaine en zijzelf zouden blij zijn met een mooie ketting of ring. En voor zijn broertje zou Armand het beter weten... En Irwin en Than maakte je inderdaad wel blij met een boek. Daniel... Ugh.. Proberen mee te denken wat een goed cadeau zou zijn, was gewoon al iets waar ze nu helemaal geen zin meer in had. Thomasin lachte, een beetje verbaasd, keek met een nog iets warmere blik dan anders naar haar man. "Wil je graag een rustige kerst?" En ja, een zooitje was het zeker. Ze zuchtte en legde haar hoofd wat beter tegen zijn schouder. "Het gezellig met zijn allen vieren was sowieso niet meer mogelijk geweest, denk ik... Of het zou de meest ongemakkelijke en onprettige kerst ooit worden." En ze vond helemaal niet dat zij ook moest afkoelen. Ze was eerder onderkoeld, zo weinig als ze nu kon doen. Maar ze kon niet anderen dan luisteren naar Armands rustige stem, die haar in slaap wist te sussen, wist te kalmeren, alsof ze werd gewiegd. Dit was de eerste van de vele middagdutjes die ze nog zou gaan moeten doen. [OOC: topic done]
  12. [1838/1839] Dreams, they are who I am when I’m too tired to be me.

    "Het is gewoon teveel... Ik weet het niet meer..." Ze snifte verder. Hoe lief Armand ook was. Ze was op dit moment verslagen, hulpeloos. Ze kon gewoon niet meer nadenken. Ze wist niet meer hoe ze alles op moest lossen. Ze had geen energie meer en was de moed verloren. Het was teveel. De hoeveelheid torende boven haar uit en leek nu op een berg die niet zonder het juiste materiaal te beklimmen was en Thomasin voelde zich alsof ze naakt aan de voet van diezelfde berg stond. Als een hoopje ellende hing Thomasin in zijn armen. Ze probeerde zichzelf weer bijeen te rapen en zich niet zo ontzettend te laten gaan. Het was eigenlijk te gênant voor woorden; ze was een volwassen vrouw en ze was verslagen door een kerstslinger. "Maar zeggen dat je ziek bent, klinkt altijd als zo'n laf excuus..." Dan dachten ze vast dat ze er geen zin in hadden. Ze had er nu ook geen zin in. Maar dat kon je toch eigenlijk niet maken, zeker niet in deze periode van het jaar. Thomasin haalde diep adem. "Maar dan moet jij voor de kerstcadeautjes gaan zorgen? Dat is toch... Je hebt het al druk genoeg... Ik moet me gewoon niet aanstellen..." Er kwam een nieuwe golf tranen. Bij de gedachten wat ze dan allemaal nog moest gaan doen. Ze wilde niet meer. Ze wilde alleen maar slapen. Ze wilde zich verstoppen en overal van wegvluchten, dat ze niet eens meer hoefde te weten wat ze allemaal liet liggen en waaraan ze faalde te voldoen. "Het spijt me..."
  13. [1838/1839] Dreams, they are who I am when I’m too tired to be me.

    Het dienstertje knikt en ging snel naar Gabriel, en Jude, om alles te regelen wat haar meester van haar had gevraagd. Ze maakte zich oprecht veel zorgen. In de afgelopen tien jaar had ze de Lady nog nooit op deze manier meegemaakt. Ze was al bij Thomasin sinds haar twaalfde, dus ook al tien jaar, en durfde daarmee wel te zeggen dat ze de vrouw goed kende, dat ze een vertrouwelinge was... Dat Thomasin zich nu op deze manier gedroeg was zorgwekkend. Het was belangrijk om dus ook maar thee te gaan zetten en een bad vol te laten lopen, zodra Gabriel onder de pannen was. Thomasin zat nog steeds op de grond. Was nog steeds aan het huilen. Ze leunde tegen Armand aan, snikte in zijn haar. "Ik kan het niet meer.... niet meer..." Ze sloeg een arm om hem heen, smeerde Armand daarmee ook onder de glitters. "Ik ben zo moe... Zo moe." Ze wreef in haar gezicht, maakte dat ze helemaal onder de glimmertjes zat en ze huiverde even. "Ik weet het niet meer," bleef ze herhalen. "Er zijn geen koekjes... En er komt straks visite... En de boom moet nog... En Rosie... Ik heb naar haar geschreeuwd." Thomasin schudde haar hoofd. "Wat erg. Ik heb naar haar geschreeuwd. Dat was niet de bedoeling..." Ze was haar zelfbeheersing kwijt. Net met het schreeuwen, nu met het huilen. Het ging allemaal helemaal mis. Ze wist niet hoe ze zich weer bijeen moest pakken. Ze wilde niet meer, ze kon niet meer. Ze had gewoon geen energie meer. Ze wist niet wat ze moest doen. Ze kon niet zomaar opgeven. Thomasin voelde zich een verschrikkelijke aansteller. Ze moest gewoon opstaan en die boom versieren en dan zou ze zorgen dat Rosie de ingrediënten had om toch koekjes te kunnen maken. Dan zou ze zich wassen en omkleden en dan was alles weer keurig in orde. Maar ze kon niet meer.
  14. [1838/1839] Dreams, they are who I am when I’m too tired to be me.

    De week voor kerst, december 1838 Waarom kon niemand ooit iets zelf? Rosie was net naar Thomasin gekomen om te vragen op welke tak precies ze de slinger in de boom moest hangen. En welke kerstballen er het meest in het zicht moesten hangen. En of ze thee zou serveren voor of nadat ze de visite een koekje had aangeboden…. Koekjes die ze vergeten waren te bakken! Ruw had ze de slinger afgepakt, het maakte haar niet meer uit dat ze dan zelf, en haar nette jurk, dan helemaal onder de glitter kwamen te zitten. “Laat mij het maar weer doen! Waarom moet ik alles helemaal voorkauwen! Denk nou een keer na! Je doet dit al jaren! Het maakt me echt helemaal niets uit wat je doet! Als je het maar doet!” En zo ging Thomasin nog even door, totdat ze begon te huilen. En uiteindelijk als een ingestort hoopje op de grond zat, de glitterslinger nog in haar handen, waar ze haar hoofd in had gelegd. Rosie bekeek het tafereel met grote ogen en rende, dit keer zonder daar toestemming voor te vragen, zo snel als haar benen zich konden dragen naar Armand. “M’lord, m’lord?!”
  15. [1838/1839] Dreams, they are who I am when I’m too tired to be me.

    Begin december 1838 Thomasin, kun je even invallen, er is een leraar ziek… Thomasin, wil je alsjeblieft even het strafwerkuur van me over nemen, ik moet echt even… Professor Hastings, we konden echt niet deze opdracht maken, [insert random smoesje] Oh, vergeten, Thomasin, zou jij dit even willen oppakken? My lady, we kwamen er achter dat de boodschappen niet zijn gedaan? Zou u… Hoe moet ik daar nou een analyse van maken? Kan je helpen? Anders is het nooit op tijd af… Wanneer is dit verslag af? Zou je dit misschien prioriteit kunnen geven? Waarom kon niemand óóit iets zelf?
×