Jump to content

Thomasin Hastings

Afdelingshoofd Griffoendor
  • Content count

    168
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    5

Thomasin Hastings last won the day on October 12 2018

Thomasin Hastings had the most liked content!

About Thomasin Hastings

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    MV
  • Naam
    Kelly

Profile Fields

Recent Profile Visitors

365 profile views
  1. [1837/1838] Children must be taught how to think, not what to think.

    Met een glimlach luisterde Thomasin naar het pleidooi van het meisje. Ze knikte even. “Ik vrees dat dit echter geen wens is, die ik makkelijk kan inwilligen. Vermoedelijk zullen de leerlingen van Ravenklauw niet zomaar hun leerlingenkamer willen opgeven en ik weet ook niet hoe breed deze wens voor een ruil wordt gedragen onder de rest van de Griffoendors.” Thomasin humde even en nam een slokje van haar thee. “Daarbij, zou het hypothetisch mogelijk zijn, dan is het nog een onderneming die, zeer waarschijnlijk, niet op korte termijn te realiseren is.” Het meisje leek intelligent genoeg om voor zulke argumenten open te staan. “Echter snap ik wel uw wens en uw droom en ik begrijp uit uw woorden dat dit allemaal zeer belangrijk voor u is.” Zo belangrijk zelfs, dat het meisje overwoog van afdeling te wisselen. “Wat ik wel voor u kan doen, is dat ik met het afdelingshoofd van Ravenklauw in overleg ga, of u in het weekend misschien mag overnachten bij Ravenklauw voor het uitzicht of ik kan voor u nagaan of er op een andere manier een makkelijke toegang tot het astronomielokaal te organiseren is.” “Vindt u dat een redelijk aanbod? Of wilt u toch liever direct een overplaatsing aanvragen?” Thomasin hoopte natuurlijk van niet, want het meisje had vast vrienden in de afdeling en het was een nogal rigoureuze stap, maar Arabella leek redelijk zeker van haar zaak en leek haar wensen geprioriteerd te hebben. Dat kon Thomasin enkel respecteren.
  2. [1837/1837] Sugar will leave a lover's kiss on your lips.

    “There is never a time or place for true love. It happens accidentally, in a heartbeat, in a single flashing, throbbing moment.” Een paar jaar geleden had Thomasin nooit gedacht het perfecte gezinnetje te hebben. Ze had een man. Ze had een kind, een zoon, een erfgenaam. En ze was gelukkig. Alle angsten die ze had gehad, dat haar leven zou worden bepaald, dat ze haar vrijheid kwijt was, dat ze al haar eigen inspraak kwijt zou raken, dat haar mening er niet meer zou toedoen, waren onjuist gebleken. Ze was gelukkig. Thomasin genoot van haar twee blonde mannen, waarbij de haren op een onbewaakt moment zich in een pijpenkrulletje wilden draaien. Ze hield van de twee paar grote blauwe ogen die altijd naar haar opkeken als ze binnenliep. Armands ogen waren gevuld met bewondering en liefde, die van Gabriel met tevredenheid en herkenning. Ze was 'vrouw van' en 'mama van', maar het maakte haar gelukkig. Ze zou nooit meer anders willen, nooit meer terug willen. Ze had er lang tegen gevochten, maar nu, nu ze erin zat, zo per ongeluk, snel en onverwacht, had ze iets zeer kostbaars gevonden. Dat het leven zo kon lopen... Dat zoveel toeval en kleine bijzonderheden ervoor zorgden dat twee mensen elkaar vonden en bij elkaar kwamen. Het was iets wat Thomasin kon bewonderen. Ze had haar leven zo gepland en vooruitgedacht, zoveel verplichtingen, maar liefde liet zich niet sturen. Liefde was er opeens. Liefde was de meest bijzondere vorm van magie die bestond.
  3. [1837/1838] You don't win a game by hitting the ball out of the court.

    "Ik denk ook helemaal niet dat u het niet zelf kunt afhandelen, maar soms is het beter wanneer iemand wordt behandeld door iemand die objectief is en wat verder van iemand afstaat. Althans dat is wat ik van onze schoolpsycholoog had begrepen?" Thomasin glimlachte vriendelijk. "De voorkeur, echter, voor een specialist buiten Zweinstein kan ik ook zeer goed begrijpen. Het is toch immers niet iets waarover men praatjes wilt..." Voor je het wist, dacht de school nog dat Chase geestesziek of krankzinnig was, ja want deze subtiele termen werden in die tijd gebruikt, en dat wilde je als ouder ten alle tijden voorkomen, dunkte Thomasin. "En ik zal zorg dragen voor de strafregels," knikte ze. "Dan is het zo inderdaad geregeld." Ze glimlachte vluchtig. "Ik had verder geen zaken meer om te bespreken. En u?" Je wist het nooit zeker met ouders en dit stel leek zeer bezorgd en gebrand op goede kwaliteit. "Zal ik u zo terug brengen naar de Grote Hal? Of weet u de weg zelf terug te vinden?"
  4. "Nee, dat is natuurlijk ook weer zo." Thomasin glimlachte vluchtig naar de jongen. "En nu ze getrouwd is, komt ze ook minder in de leerlingenkamer en heeft u nog minder gelegenheid om miss Bennet te zien." En het arme meisje was getrouwd met meneer Chase Bennet en dat was toch niet echt een jongeman waar de vrouw een erg hoge pet van op had. "Ik zal een afspraak met haar plannen." Ze knikte de jongen toe. "Als u zich in de toekomst nog eens zorgen maakt over een andere leerling of leerlinge, komt u dan naar me toe?" Dan konden ze er meteen werk van maken, in plaats van dat zo'n schrijnende situatie wekenlang door kon etteren. "Dat was alles, wat mij betreft," knikte Thomasin de jongen toe. "Tenzij er nog zaken zijn, die u graag wilt bespreken? We hebben nog even de tijd." En als Harold met bepaalde problemen zat, dan zou ze uiteraard de tijd nemen om dat serieus te nemen en oplossingen te bedenken. Over het algemeen had iemand gewoon een luisterend oor nodig en wanneer iemand dan hardop nadacht, dan kwamen ze vaak zelf ook wel met mogelijkheden.
  5. "Dankuwel, mister Silvershore. Ik waardeer uw hulp ten zeerste en ik weet zeker dat het mister Duncliffe op weg zal helpen." Al zou ze over een paar weken nogmaals een gesprek met de jongeman hebben om te verifiëren of dat ook daadwerkelijk het geval was. Misschien had de jongen nog meer nodig. Natuurlijk had ze wel vertrouwen in haar Klassenoudste, maar soms hadden kinderen de hulp van een volwassene nodig. "Dat is wel heel erg ernstig,"zei Thomasin en ze trok haar wenkbrauwen op naar Harold. "Ten eerste dat een jongen op school zoiets met een meisje durft te doen... Ten tweede zal het haar reputatie hebben geruïneerd." Ergens, gelukkig, was het meisje al getrouwd en dat had de schade vast wat beperkt, maar ook hier moest Thomasin voor de zekerheid maar een gesprek met dat meisje aangaan. "Uiteraard heb ik alle vertrouwen in ons schoolhoofd, maar soms helpt het als een vrouw ook meedenkt in zulks een delicate situatie." Thomasin humde. "Heeft u een idee hoe het nu met het meisje gaat? Heeft het momenteel nog consequenties voor haar? Heeft ze nog wel sociale contacten?" Want dit was écht heel ernstig. "Huffelpuf?" Dat was een afdeling die meestal als laatste werd gekozen. "Oh, wat goed. Dat mag ook. Het doel is een leuke dag te organiseren die de afdeling bij elkaar brengt." En of hij dat nu deed met Huffelpuf of Ravenklauw, dat was haar dan om het even. Ze knikte. "Als u dat wilt... Maar dan zal ik me op de achtergrond houden. Enkel vragen beantwoorden als jullie je afvragen of iets mogelijk is." Want anders was het nog niet door de leerlingen zelf georganiseerd.
  6. [1837/1838] You don't win a game by hitting the ball out of the court.

    Dit was oprecht een lastig gesprek. Natuurlijk kon de moeder zich niet voorstellen dat haar zoon een pester was. Dat kon ze wel begrijpen. Thomasin zou over tien jaar ook niet geloven dat haar Gabriel een pester was. Ze glimlachte voorzichtig. "Dat is een kant van uw kind, die hij thuis natuurlijk niet snel zal zien. Het spijt me dat ik u geen prettiger nieuws over uw zoon kan brengen." Het commentaar van de vader was gelukkig wel wat realistischer en Thomasin wierp hem, voor een kort moment, een dankbare blik toe. Als hij nu ook tranen in de ogen zou krijgen en helemaal van slag had geleken, dan had ze niet zo goed geweten hoe ze had moeten reageren. "Wat denkt u dan wat er nodig is?", vroeg Thomasin serieus. "Een cursus om met zijn woedeproblemen om te gaan?" Die bestonden vast wel? "We hebben een schoolpsycholoog." Dus een dergelijke therapie of extra aandacht voor dat probleem zou wel mogelijk moeten zijn. "Zou dat iets zijn waar u mee akkoord zou gaan? Zolang Chase nog geen zeventien is, is daar wel toestemming van een van de ouders voor nodig." "Dan hebben we zowel het element om hem te leren dat het niet wordt geaccepteerd." De strafregels dus. "En dan wordt er iets aan gedaan." De therapie. Thomasin keek Camilla en Daniel om beurten aan. Hopelijk hadden ze nu een akkoord aangaande het plan van aanpak bereikt.
  7. Met een ernstig gezicht knikte Thomasin. "Ja, hij was mij ook al opgevallen. Ik heb net voor dit gesprek met u een gesprek met Rory gehad." De vrouw glimlachte naar Harold. "U heeft gelijk met uw inschatting dat hij het wat moeilijker heeft. Hij heeft ook niet echt vrienden en heeft moeite met zijn plek hier te vinden. Misschien kan u hem wat meer betrekken bij uw vriendengroep? Of helpen met een beginnetje te maken met de extra activiteiten? Zodat hij andere mensen leert kennen?" Thomasin knikte. "Ja, ik ga binnenkort met hem na schooltijd misschien even langs bij zijn ouders, zodat hij ze gedag kan zeggen en kan zien dat alles goed met hen gaat." Als Harold en Rory vrienden waren dan kon de klassenoudste misschien wel mee. "Zijn er nog meer leerlingen die behoeften hebben aan iets dergelijks, dat u weet?" Of zouden straks al haar leerlingen dit willen? Want dat zou een beetje te gek worden en ze wilde nu ook weer geen voorkeursbehandelingen gaan geven; dat de een wel mocht en de ander niet. En het was prettig dat Harold namen wist van leerlingen die zich misdroegen én dat hij ze ook wilde delen, want het had nog best gekund dat hij ze niet had willen verraden. Het ging hier echter wel om de eer en reputatie van de afdeling. "Bedankt. Dan zal ik met hen een gesprek inplannen." Afhankelijk van dat gesprek zou ze dan kunnen beslissen of deze leerlingen nood hadden om verplicht extra lessen etiquette te volgen. "Wat voor gerucht was er over Claude Bennet? Iets ernstigs?" Want dan moest ze het weten. "Misschien kunnen we het in samenwerking met Ravenklauw doen? In mijn schooltijd konden die twee afdelingen ook goed met elkaar overweg." Dus het had wel zo zijn charme om dat weer iets in ere te herstellen. Thomasin glimlachte. "Ik zal een budget hiervoor vrijmaken en dan mag u samen met de hoofdmonitor en de andere klassenoudsten deze dag gaan organiseren?" Dan waren de leerlingen waarschijnlijk ook meteen een stuk enthousiaster, dan wanneer het door een leraar was georganiseerd.
  8. Thomasin was inderdaad niet echt bezig met de analyse voor de keuze van Harolds koekje. Ze glimlachte vooral, tevreden met dat hij het aanbod aannam. Dat was best prettig als je al een aantal gesprekken echt heel erg je best had moeten doen, voordat iemand überhaupt een koekje pakte. Het waren oprecht lekkere koekjes. En die verdienden het niet dat iedereen zo omzichtig en wantrouwend met ze omging. "Goed om te horen. Heeft u het idee dat iedereen goed meekomt? Ook van de eerstejaars? Als Klassenoudste is het belangrijk dat u juist de zwakke kuikentjes een beetje onder uw hoede neemt en zorgt dat ze mee kunnen komen met de groep." Nou hoopte ze dat Harold niet aan de wereld ging verkondigen dat professor Hastings eerstejaars met kuikentjes vergelijkte, want dat zou vast niet al te zeer gewaardeerd worden. Al vond ze persoonlijk die vergelijking nog best aardig opgaan. Eerstejaars waren over het algemeen ook nog maar elf jaar en dat waren dus nog kinderen. Haar Gabriel zou over iets meer dan tien jaar al naar Zweinstein gaan. Pfoe... Dat voelde nu al aan alsof die tijd veel te snel zou gaan. De vrouw knikte. "Ja, dat vooroordeel moet u ook niet tegen u krijgen. Als u eens ergens tegen problemen aanloopt en ik werk die dag, voelt u zich dan niet bezwaard om laagdrempelig naar me toe te komen of me erbij te betrekken. Dan kan u tenminste mij de schuld geven als er een vervelende beslissing moet worden genomen." Ze knikte nogmaals bij zijn stelling. "Ja, goed. Nu is de begeleiding de afgelopen jaren ook wat losser geweest, maar ik hoop dat we dat, zeker met de slectie nieuwe leraren, weer wat aan kunnen scherpen. Heeft u namen van leerlingen die herhaaldelijk maar in de problemen blijven komen? Dan houd ik die ook extra in de gaten vanaf nu." "Dat is een heel goed idee. Wat voor activiteiten vindt men tegenwoordig leuk? Ik heb vroeger wel eens een speurtocht of excursie gedaan in het Verboden Bos, maar dat is misschien niet meer helemaal van deze tijd? En vlotten bouwen is misschien ook niet voor iedereen geschikt. Misschien een soort magisch hindernissen parcours, wat alleen kan worden volbracht met samenwerking? Dan zou ik daar met andere leraren ook samen naar kunnen kijken? Of als u een beter idee heeft? U weet beter wat er leeft en wat men leuk zou vinden om gezamenlijk te doen?"
  9. Ach, wat een schatje. Thomasin moest toegeven dat haar hart wel een beetje brak als ze de jongen er zo treurig bij zag zitten. Ze glimlachte hem bemoedigend toe en nam nog een slokje thee. "Elk vak is op zijn eigen manier wel nuttig, denk ik. Als u iets leuk vindt, of er talent voor hebt, dan wordt u er vanzelf goed in en dan moet het wel lukken in dat vakgebied een baan te vinden en geld te verdienen. En wat is nuttig? Ik neem aan dat u bedoelt dat u genoeg geld verdient om een gezin te onderhouden? Of wilde u baanbrekende wetenschappelijke ontdekkingen bijdragen aan de magische gemeenschap? Het is allemaal mogelijk. Iedereen met een beetje vastberadenheid en doorzettingsvermogen kan een heel eind komen." Ze ging hem geen gouden bergen beloven, want niet iedereen kwam altijd goed terecht. Even beet Thomasin op haar lip. "Waar wonen uw ouders? En heeft u binnenkort een vrije middag in uw rooster? Dan kunnen we ze wel even opzoeken?" De vrouw glimlachte vriendelijk. "Want alleen maar brieven schrijven is natuurlijk ook niets. U kan vast even een goede knuffel gebruiken?" En er kwamen nog meer vragen. Alles ging vooral over het praktische. "Eigenlijk moet u afgestudeerd zijn van Zweinstein om vrijelijk magie te mogen gebruiken en anders het liefst toch wel zeventien, maar u mag het hoe dan ook niet in de buurt van dreuzels gebruiken tot die tijd. U zou wel al een baantje kunnen zoeken in de vakanties. Er zijn vast wel vakantiebaantjes ook in Zweinsveld. En als u ook in de zomervakantie niet naar huis kan, vanwege de financiën, dan is daar wel een opvanghuis voor, geleid door de familie Silvershore." Al zou dat de jongen voor nu vast weinig troost bieden. "Ja, het heeft ook geen haast en het komt vanzelf," stelde ze hem gerust. "De extra vakken zijn ook meer voor de ontspanning en verrijking. Daar krijgt u geen toetsen van en dat moet vooral zijn omdat het leuk of interessant is. Dus als dat nu nog niet het juiste moment voor u is, dan kan het nog even wachten." "Wat voor dingen vindt u leuk om te doen?"
  10. [1837/1838] Children must be taught how to think, not what to think.

    Met een glimlachje schonk Thomasin het meisje de thee in. Ze vond het zonde dat het zonder melk moest, want dat was toch de gebruikelijke en correcte wijze om thee te drinken, maar ze zei er geen woord over. Wel trok ze even haar wenkbrauwen op toen het meisje aangaf dat de persoonlijke details niet belangrijk waren. Dat soort details waren toch redelijk essentieel voor een kennismakingsgesprek, maar het kind had duidelijk andere plannen en voor zulke ambitie kon Thomasin alleen maar respect hebben, doch zou ze het meisje toch sterk aanraden om ook iets meer de omgangsvormen in acht te nemen, omdat dat nu eenmaal het leven wat gemakkelijker maakte. Niet dat ze er zelf goed in was, maar dan kon je het nog wel proberen anderen juist aan te leren. "Een aanklacht? Dat is direct wel een heel ernstige verwoording, juffrouw Wydeville." Thomasin trok een wenkbrauw op. "En welk uitzicht loopt u dan precies mis? Heeft u vanuit uw toren geen prachtig uitzicht? Welk essentieel denkt u te missen wat onderdeel moet zijn van uw levensbehoeften? Maar als dit oneerlijk is? Wat moeten we dan doen met de afdeling Huffelpuf en Zwadderich? Hebben zij dan ook recht op de toren van Ravenklauw?" Thomasin glimlachte. "Geen vragen om u te bespotten, juffrouw, ik bewonder dat u een visie heeft en weet wat u wilt, maar het is van een zeker belang dat wel goed te kunnen onderbouwen."
  11. [1837/1838] Back in the game

    Dat iemand ooit alle feestjes zou kunnen missen... Thomasin ging naar de meeste van de feestjes toe, want je kon het nu eenmaal niet maken om al te vaak je gezicht niet te laten zien. Hoewel... Irwin ging ook nooit. Dus blijkbaar kwam je er toch redelijk mee weg, maar van een vrouw had men toch wat andere verwachtingen en als Thomasin geen goed excuus had, dan kon ze het ook aan zichzelf niet verantwoorden niet te gaan. Dankzij Rosie was er altijd wel een oppas voor Gabriel en het lag dus ook een beetje aan Armands werk en aan haar eigen werk of ze tijd had om te gaan. Zin en energie waren geen harde vereisten... Je moest nu eenmaal gewoon gaan. Punt. Zeker wanneer het feestje ter ere van iets was... En men vond altijd wel een reden om een feestje te vieren. "Volgens mij verleert men de moedertaal nooit zo snel. Je zal hoogstens de woorden voor bepaalde subtiliteiten niet meer snel precies weten, maar als je een dergelijk woord dan weer hoort, dan komt het vast boven wat het betekende. Ik zou me er niet zo druk om maken. Je zou natuurlijk altijd aan Ravenklauw hier het vak Russisch kunnen doceren? Misschien zijn er wel geïnteresseerden en het zou de communicatie met de magische school in Rusland op den duur wel kunnen verbeteren?" Thomasin glimlachte vriendelijk. "Al is dat misschien iets wat je pas na de bevalling op wilt pakken? Je hebt nu al zoveel aan je hoofd." En Thomasin wist ook niet hoe goed Lissa het zou doen als professor. Zolang Lissa echter niet vroeg hoe Thomasin dacht dat ze het zou doen, dan hoefde ze deze onaardige waarheid nog niet meteen te vertellen. Voor de deur namen de twee afscheid. Thomasin beloofde uiteraard het logboek te versturen en dat deed ze ook daadwerkelijk dezelfde week nog. Of het het begin was van een fijne vriendschap? Waarschijnlijk niet... Maar een beleefde verplichting en omgang met een lid van de familie Silvershore, dat was haar contact met Lissa natuurlijk wel... Al moest Thomasin toegeven dat met deze wandeling de vrouw haar nog best was meegevallen. De waarheid achter de huidige situatie zou Thomasin natuurlijk nooit zelfs maar vermoeden. [OOC: Topic done.]
  12. [1837/1838] You don't win a game by hitting the ball out of the court.

    "Ah, ik snap uw zorgen over pesten, mevrouw. Dat kan inderdaad wel een probleem zijn onder de leerlingen. Bij Chase is dat, bij mijn weten echter niet het geval, maar ik vermoed dat hij dat ook eerder met zijn eigen afdelingshoofd, professor Green, zou bespreken dan met mij. Uiteraard is Chase altijd welkom in mijn kantoor voor een gesprek, mocht hij dat willen en dan zal ik hem ook helpen. Momenteel wekt hij eerder de indruk zelf een pester te zijn." Thomasin knikte naar de man. "Waarschijnlijk, maar ik wil me niet tot corporale straffen moeten wenden. Dus in dat geval blijft het strafregels schrijven tot hij kramp heeft en inziet dat het een zeer nutteloze invulling van zijn dag is. Hopelijk zal hij dan wat aan zijn gedrag veranderen." Maar ze had er weinig hoop voor. "Nee, meneer Bennet, het is niet steeds dezelfde leerling. Dat had het makkelijker gemaakt, want dan had je ze bij elkaar kunnen zetten en ze het onder begeleiding van een professor uit kunnen laten praten." Maar dat was nu helaas geen oplossing. "Maar fijn dat jullie ook met Chase willen praten. Ik hoop dat dat voor verbetering zal zorgen." Anders zouden ze het misschien moeten gaan hebben over schorsing -of tegen die tijd is professor Damarcus aangesteld als schoolhoofd. Dus wellicht dat hij wel lijfstraffen zou overwegen-.
  13. Cause it's just the bones you're made of.

    Professor Damarcus was een verschrikkelijke kwal. Hij was een naargeestig mannetje. De spot gleed van zijn woorden en zijn knipoog gaf haar de rillingen, nee echt, ze kon haar nekharen overeind voelen gaan staan. Ze humde lichtjes. "Dat is mijn meisjesnaam, inderdaad. Voor het gemak," waarna ze haar hand terugtrok, weg bij die die veel te hongerige lippen vandaan. "En het is Lady, of professor, geen mevrouw," wees ze hem wederom terecht. Dat was omdat ze nu privé met elkaar spraken, want zouden er andere personen meeluisteren, dan zou het erg onbeleefd zijn om iemand op dergelijke fouten te wijzen. Je moest iemand immers nooit publiekelijk in verlegenheid brengen... Wat deze man dus wel bij haar deed. Hij wees hij, in bijzijn van collega's, erop dat haar ontvangst best wat warmer kon zijn en dat ze aantekeningen moest maken. Uiteraard liet Thomasin zich niet kennen, glimlachte ze echter alleen maar beleefd. Ondertussen was de chaos in de lerarenkamer compleet, want er was inderdaad een explosie, Belladonna knalde tegen een deur, Geoffrey kwam compleet verfomfaaid binnen...Dan was daar nog June en die leek ook niet veel te doen aan het ordenen van de situatie, ondanks dat ze een afdelingshoofd was. Ontploffingen waren blijkbaar haar 'signature move'... Dus misschien moest haar dat maar eenmalig vergeven worden. Tot overmaat van ramp kwam ook nog het schoolhoofd binnen rollen en leek hij juist tevreden met deze verschrikking van een nieuwe professor. Waarom deed zij al deze moeite?! Was ze dan de enige op deze school die het kon schelen wat voor jongelui ze afleverden aan het volwassen leven? Wat de reputatie en goede naam van de school was? Of, om minder hoge eisen te stellen, was er dan nog iemand die ook op zijn minst de elementaire beleefdheid en etiquette naleefde? Iedereen leek zo zijn best te doen om 'leuk, vlot, spontaan en origineel' te zijn... Het was vermoeiend en deprimerend... Thomasin schudde haar hoofd.Ze liep naar professor Grey en professor Astoria. "Gaat het met jullie? Moet een van jullie naar de ziekenzaal? Of kan ik ergens anders mee helpen?" De rest was gewoon even haar aandacht niet waard... Morgen zou het schoolhoofd vast wel weer haar aandacht waard zijn, maar die was nu ook aan het drinken. Dus hij had er vast geen last van.
  14. Kijk, dit was nou hoe Thomasin idealiter al haar leerlingen zag; netjes aangekleed, beleefd en blij om haar te zien. Dat gebeurde niet altijd; veel leerlingen vonden Thomasin streng of te serieus. Nu vond ze zelf dat dat allemaal wel meeviel, maar als je haar vergeleek met de andere leraren, die niet deugden, dan hadden ze waarschijnlijk wel een beetje gelijk. Zou Thomasin ooit zelf een school openen, dan was de kans zeer klein dat ze ook maar één van haar collega's daar aan zou nemen. Op de een of andere manier spoorden ze allemaal niet. Ze konden best aardig zijn, hoor, maar met aardig alleen kon je geen leerlingen onderwijzen en opvoeden. "Hartelijk dank, meneer Silvershore. Ik voel me vereerd dat ik uw stem heb mogen ontvangen." Ze glimlachte de jongen toe en knikte kort. Het kopje thee mét melk, maar zonder suiker, werd voor Harold neergezet. "Voelt u zich vrij er ook een koekje bij te pakken." Want dat was wel zo lekker op dit tijdstip; even iets in de maag voordat over een uur of twee de avondmaaltijd begon. "De Alpen zijn prachtig. Het lijkt me een mooie plek om gezamenlijk de feestdagen door te brengen." Het antwoord over op school graag nuttige dingen willen doen, beviel zeker. "Nee, daar heeft u gelijk in. Als er toch geen lessen zijn, dan kunt u die tijd beter besteden aan familie en vriendschap. Dat zijn immers ook belangrijke onderdelen van het leven." Maar misschien was hij nog een beetje jong om dat al volledig te zien. Het was ook pas iets meer dan een jaar dat Thomasin zelf volledig besefte hoeveel een fijn gezin, een echtgenoot, bij kon dragen aan je leven. "Lukt het u uiteindelijk wel om te zorgen dat leerlingen naar je luisteren? Dat respect verdienen gaat vanzelf en het is inderdaad makkelijker als iemand de leeftijd mee heeft, maar met hard werken, leiding nemen en het goede voorbeeld geven, komt men een heel eind." Thomasin zelf was zeventien geweest toen ze een landgoed onder haar hoede had genomen. Dat was ook niet altijd over rozen gegaan. "Er zijn wel wat dingen waar ik aan wil werken. De afdeling hoor dapper, ridderlijk te zijn... Opkomen voor elkaar, broederlijk, saamhorigheid. Nu heb ik soms het gevoel dat het wat los zand is, dat men elkaar vooral probeert te overtroeven, soms zelf ronduit gemeen zijn en, nog erger, onbeleefd. Ik wil de klasse terugbrengen naar de afdeling." Uiteraard door het goede voorbeeld te geven, maar ook door men aan te spreken op gedrag. Niet alleen leerlingen, maar ook leraren.
  15. [1837/1838] Back in the game

    Het moet geen verrassing zijn dat Thomasin niet écht doorhad dat Felicia het een saai onderwerp vindt. Ze vond het zelf namelijk wel erg boeiend, daarbij was ze toch redelijk naïef en zou ze het zelf hebben gezegd als ze het saai vond. Daarom ging ze er vanuit dat een gesprekspartner dat ook zou doen en dus was het voor de vrouw makkelijk zich in het onderwerp te verliezen en uitgebreid allerlei mogelijkheden te vertellen en voor Felicia suffe anekdotes uit de kast te halen. Zou Thomasin het overigens wel door hebben gehad, dan zou ze in dat geval denken dat Vasilissa - want ze dacht nog steeds de verwende Russische vrouw voor zich te hebben- gewoon weer eens geen smaak had en haar verveelde, onuitstaanbare zelf was. "Oh, geen probleem. Ik help je graag." En daarmee was dat onderwerp afgedaan. Thomasin knikte begrijpend. "Oh, ja, vertel mij was. Ik kon die eerste paar maanden overal in slaap vallen. Ik zal best wat mensen hebben beledigd, door niet op een feestje te verschijnen, maar dat is dan maar niet anders in die eerste periode," vertelde de vrouw hartelijk. "Tegen reisziekte heb je trouwens tabletten tegen de misselijkheid. Die helpen ook bij zwangerschapsmisselijkheid, want het is vast door een man bedacht dat dat alleen in de ochtend is, en dat is ook perfect veilig voor je baby." Dus daarvan zou Lissa zich vast een heel stuk beter gaan voelen. "Ik zal het logboek meesturen met het boek over 'de taal van bloemschikken'." "Ja...", zei ze hoofdschuddend. "Mannen... Geen wonder dat ze statistisch korter leven dan vrouwen..." Ze deden gewoon een heleboel hele domme dingen. "Dat kan ik heel goed begrijpen. Dat gevoel heb ik soms al als ik in Schotland ben, in plaats van in Engeland. Als ze snel spreken en je het nauwelijks kan verstaan... Het idee dat je dan dingen moet missen of toch minstens de situatie niet volledig begrijpt..." Dat moest een hele moeilijke situatie zijn. "Maar dat gaat met de tijd vast langzaam beter?", probeerde ze er nog maar iets van een positieve draai aan te geven. "En het helpt vast dat je hier al veel vriendinnen hebt gemaakt?" Want blijkbaar rekende ze Thomasin al tot haar vriendinnen... En als het zo gemakkelijk was, dan rekende deze vrouw vast de hele wereld tot haar vriendinnen.
×