Jump to content

Thomasin Hastings

Afdelingshoofd Griffoendor
  • Content count

    160
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    5

Thomasin Hastings last won the day on October 12

Thomasin Hastings had the most liked content!

About Thomasin Hastings

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    MV
  • Naam
    Kelly

Profile Fields

Recent Profile Visitors

330 profile views
  1. Ach, wat een schatje. Thomasin moest toegeven dat haar hart wel een beetje brak als ze de jongen er zo treurig bij zag zitten. Ze glimlachte hem bemoedigend toe en nam nog een slokje thee. "Elk vak is op zijn eigen manier wel nuttig, denk ik. Als u iets leuk vindt, of er talent voor hebt, dan wordt u er vanzelf goed in en dan moet het wel lukken in dat vakgebied een baan te vinden en geld te verdienen. En wat is nuttig? Ik neem aan dat u bedoelt dat u genoeg geld verdient om een gezin te onderhouden? Of wilde u baanbrekende wetenschappelijke ontdekkingen bijdragen aan de magische gemeenschap? Het is allemaal mogelijk. Iedereen met een beetje vastberadenheid en doorzettingsvermogen kan een heel eind komen." Ze ging hem geen gouden bergen beloven, want niet iedereen kwam altijd goed terecht. Even beet Thomasin op haar lip. "Waar wonen uw ouders? En heeft u binnenkort een vrije middag in uw rooster? Dan kunnen we ze wel even opzoeken?" De vrouw glimlachte vriendelijk. "Want alleen maar brieven schrijven is natuurlijk ook niets. U kan vast even een goede knuffel gebruiken?" En er kwamen nog meer vragen. Alles ging vooral over het praktische. "Eigenlijk moet u afgestudeerd zijn van Zweinstein om vrijelijk magie te mogen gebruiken en anders het liefst toch wel zeventien, maar u mag het hoe dan ook niet in de buurt van dreuzels gebruiken tot die tijd. U zou wel al een baantje kunnen zoeken in de vakanties. Er zijn vast wel vakantiebaantjes ook in Zweinsveld. En als u ook in de zomervakantie niet naar huis kan, vanwege de financiën, dan is daar wel een opvanghuis voor, geleid door de familie Silvershore." Al zou dat de jongen voor nu vast weinig troost bieden. "Ja, het heeft ook geen haast en het komt vanzelf," stelde ze hem gerust. "De extra vakken zijn ook meer voor de ontspanning en verrijking. Daar krijgt u geen toetsen van en dat moet vooral zijn omdat het leuk of interessant is. Dus als dat nu nog niet het juiste moment voor u is, dan kan het nog even wachten." "Wat voor dingen vindt u leuk om te doen?"
  2. [1837/1838] Children must be taught how to think, not what to think.

    Met een glimlachje schonk Thomasin het meisje de thee in. Ze vond het zonde dat het zonder melk moest, want dat was toch de gebruikelijke en correcte wijze om thee te drinken, maar ze zei er geen woord over. Wel trok ze even haar wenkbrauwen op toen het meisje aangaf dat de persoonlijke details niet belangrijk waren. Dat soort details waren toch redelijk essentieel voor een kennismakingsgesprek, maar het kind had duidelijk andere plannen en voor zulke ambitie kon Thomasin alleen maar respect hebben, doch zou ze het meisje toch sterk aanraden om ook iets meer de omgangsvormen in acht te nemen, omdat dat nu eenmaal het leven wat gemakkelijker maakte. Niet dat ze er zelf goed in was, maar dan kon je het nog wel proberen anderen juist aan te leren. "Een aanklacht? Dat is direct wel een heel ernstige verwoording, juffrouw Wydeville." Thomasin trok een wenkbrauw op. "En welk uitzicht loopt u dan precies mis? Heeft u vanuit uw toren geen prachtig uitzicht? Welk essentieel denkt u te missen wat onderdeel moet zijn van uw levensbehoeften? Maar als dit oneerlijk is? Wat moeten we dan doen met de afdeling Huffelpuf en Zwadderich? Hebben zij dan ook recht op de toren van Ravenklauw?" Thomasin glimlachte. "Geen vragen om u te bespotten, juffrouw, ik bewonder dat u een visie heeft en weet wat u wilt, maar het is van een zeker belang dat wel goed te kunnen onderbouwen."
  3. [1837/1838] Back in the game

    Dat iemand ooit alle feestjes zou kunnen missen... Thomasin ging naar de meeste van de feestjes toe, want je kon het nu eenmaal niet maken om al te vaak je gezicht niet te laten zien. Hoewel... Irwin ging ook nooit. Dus blijkbaar kwam je er toch redelijk mee weg, maar van een vrouw had men toch wat andere verwachtingen en als Thomasin geen goed excuus had, dan kon ze het ook aan zichzelf niet verantwoorden niet te gaan. Dankzij Rosie was er altijd wel een oppas voor Gabriel en het lag dus ook een beetje aan Armands werk en aan haar eigen werk of ze tijd had om te gaan. Zin en energie waren geen harde vereisten... Je moest nu eenmaal gewoon gaan. Punt. Zeker wanneer het feestje ter ere van iets was... En men vond altijd wel een reden om een feestje te vieren. "Volgens mij verleert men de moedertaal nooit zo snel. Je zal hoogstens de woorden voor bepaalde subtiliteiten niet meer snel precies weten, maar als je een dergelijk woord dan weer hoort, dan komt het vast boven wat het betekende. Ik zou me er niet zo druk om maken. Je zou natuurlijk altijd aan Ravenklauw hier het vak Russisch kunnen doceren? Misschien zijn er wel geïnteresseerden en het zou de communicatie met de magische school in Rusland op den duur wel kunnen verbeteren?" Thomasin glimlachte vriendelijk. "Al is dat misschien iets wat je pas na de bevalling op wilt pakken? Je hebt nu al zoveel aan je hoofd." En Thomasin wist ook niet hoe goed Lissa het zou doen als professor. Zolang Lissa echter niet vroeg hoe Thomasin dacht dat ze het zou doen, dan hoefde ze deze onaardige waarheid nog niet meteen te vertellen. Voor de deur namen de twee afscheid. Thomasin beloofde uiteraard het logboek te versturen en dat deed ze ook daadwerkelijk dezelfde week nog. Of het het begin was van een fijne vriendschap? Waarschijnlijk niet... Maar een beleefde verplichting en omgang met een lid van de familie Silvershore, dat was haar contact met Lissa natuurlijk wel... Al moest Thomasin toegeven dat met deze wandeling de vrouw haar nog best was meegevallen. De waarheid achter de huidige situatie zou Thomasin natuurlijk nooit zelfs maar vermoeden. [OOC: Topic done.]
  4. [1837/1838] You don't win a game by hitting the ball out of the court.

    "Ah, ik snap uw zorgen over pesten, mevrouw. Dat kan inderdaad wel een probleem zijn onder de leerlingen. Bij Chase is dat, bij mijn weten echter niet het geval, maar ik vermoed dat hij dat ook eerder met zijn eigen afdelingshoofd, professor Green, zou bespreken dan met mij. Uiteraard is Chase altijd welkom in mijn kantoor voor een gesprek, mocht hij dat willen en dan zal ik hem ook helpen. Momenteel wekt hij eerder de indruk zelf een pester te zijn." Thomasin knikte naar de man. "Waarschijnlijk, maar ik wil me niet tot corporale straffen moeten wenden. Dus in dat geval blijft het strafregels schrijven tot hij kramp heeft en inziet dat het een zeer nutteloze invulling van zijn dag is. Hopelijk zal hij dan wat aan zijn gedrag veranderen." Maar ze had er weinig hoop voor. "Nee, meneer Bennet, het is niet steeds dezelfde leerling. Dat had het makkelijker gemaakt, want dan had je ze bij elkaar kunnen zetten en ze het onder begeleiding van een professor uit kunnen laten praten." Maar dat was nu helaas geen oplossing. "Maar fijn dat jullie ook met Chase willen praten. Ik hoop dat dat voor verbetering zal zorgen." Anders zouden ze het misschien moeten gaan hebben over schorsing -of tegen die tijd is professor Damarcus aangesteld als schoolhoofd. Dus wellicht dat hij wel lijfstraffen zou overwegen-.
  5. Cause it's just the bones you're made of.

    Professor Damarcus was een verschrikkelijke kwal. Hij was een naargeestig mannetje. De spot gleed van zijn woorden en zijn knipoog gaf haar de rillingen, nee echt, ze kon haar nekharen overeind voelen gaan staan. Ze humde lichtjes. "Dat is mijn meisjesnaam, inderdaad. Voor het gemak," waarna ze haar hand terugtrok, weg bij die die veel te hongerige lippen vandaan. "En het is Lady, of professor, geen mevrouw," wees ze hem wederom terecht. Dat was omdat ze nu privé met elkaar spraken, want zouden er andere personen meeluisteren, dan zou het erg onbeleefd zijn om iemand op dergelijke fouten te wijzen. Je moest iemand immers nooit publiekelijk in verlegenheid brengen... Wat deze man dus wel bij haar deed. Hij wees hij, in bijzijn van collega's, erop dat haar ontvangst best wat warmer kon zijn en dat ze aantekeningen moest maken. Uiteraard liet Thomasin zich niet kennen, glimlachte ze echter alleen maar beleefd. Ondertussen was de chaos in de lerarenkamer compleet, want er was inderdaad een explosie, Belladonna knalde tegen een deur, Geoffrey kwam compleet verfomfaaid binnen...Dan was daar nog June en die leek ook niet veel te doen aan het ordenen van de situatie, ondanks dat ze een afdelingshoofd was. Ontploffingen waren blijkbaar haar 'signature move'... Dus misschien moest haar dat maar eenmalig vergeven worden. Tot overmaat van ramp kwam ook nog het schoolhoofd binnen rollen en leek hij juist tevreden met deze verschrikking van een nieuwe professor. Waarom deed zij al deze moeite?! Was ze dan de enige op deze school die het kon schelen wat voor jongelui ze afleverden aan het volwassen leven? Wat de reputatie en goede naam van de school was? Of, om minder hoge eisen te stellen, was er dan nog iemand die ook op zijn minst de elementaire beleefdheid en etiquette naleefde? Iedereen leek zo zijn best te doen om 'leuk, vlot, spontaan en origineel' te zijn... Het was vermoeiend en deprimerend... Thomasin schudde haar hoofd.Ze liep naar professor Grey en professor Astoria. "Gaat het met jullie? Moet een van jullie naar de ziekenzaal? Of kan ik ergens anders mee helpen?" De rest was gewoon even haar aandacht niet waard... Morgen zou het schoolhoofd vast wel weer haar aandacht waard zijn, maar die was nu ook aan het drinken. Dus hij had er vast geen last van.
  6. Kijk, dit was nou hoe Thomasin idealiter al haar leerlingen zag; netjes aangekleed, beleefd en blij om haar te zien. Dat gebeurde niet altijd; veel leerlingen vonden Thomasin streng of te serieus. Nu vond ze zelf dat dat allemaal wel meeviel, maar als je haar vergeleek met de andere leraren, die niet deugden, dan hadden ze waarschijnlijk wel een beetje gelijk. Zou Thomasin ooit zelf een school openen, dan was de kans zeer klein dat ze ook maar één van haar collega's daar aan zou nemen. Op de een of andere manier spoorden ze allemaal niet. Ze konden best aardig zijn, hoor, maar met aardig alleen kon je geen leerlingen onderwijzen en opvoeden. "Hartelijk dank, meneer Silvershore. Ik voel me vereerd dat ik uw stem heb mogen ontvangen." Ze glimlachte de jongen toe en knikte kort. Het kopje thee mét melk, maar zonder suiker, werd voor Harold neergezet. "Voelt u zich vrij er ook een koekje bij te pakken." Want dat was wel zo lekker op dit tijdstip; even iets in de maag voordat over een uur of twee de avondmaaltijd begon. "De Alpen zijn prachtig. Het lijkt me een mooie plek om gezamenlijk de feestdagen door te brengen." Het antwoord over op school graag nuttige dingen willen doen, beviel zeker. "Nee, daar heeft u gelijk in. Als er toch geen lessen zijn, dan kunt u die tijd beter besteden aan familie en vriendschap. Dat zijn immers ook belangrijke onderdelen van het leven." Maar misschien was hij nog een beetje jong om dat al volledig te zien. Het was ook pas iets meer dan een jaar dat Thomasin zelf volledig besefte hoeveel een fijn gezin, een echtgenoot, bij kon dragen aan je leven. "Lukt het u uiteindelijk wel om te zorgen dat leerlingen naar je luisteren? Dat respect verdienen gaat vanzelf en het is inderdaad makkelijker als iemand de leeftijd mee heeft, maar met hard werken, leiding nemen en het goede voorbeeld geven, komt men een heel eind." Thomasin zelf was zeventien geweest toen ze een landgoed onder haar hoede had genomen. Dat was ook niet altijd over rozen gegaan. "Er zijn wel wat dingen waar ik aan wil werken. De afdeling hoor dapper, ridderlijk te zijn... Opkomen voor elkaar, broederlijk, saamhorigheid. Nu heb ik soms het gevoel dat het wat los zand is, dat men elkaar vooral probeert te overtroeven, soms zelf ronduit gemeen zijn en, nog erger, onbeleefd. Ik wil de klasse terugbrengen naar de afdeling." Uiteraard door het goede voorbeeld te geven, maar ook door men aan te spreken op gedrag. Niet alleen leerlingen, maar ook leraren.
  7. [1837/1838] Back in the game

    Het moet geen verrassing zijn dat Thomasin niet écht doorhad dat Felicia het een saai onderwerp vindt. Ze vond het zelf namelijk wel erg boeiend, daarbij was ze toch redelijk naïef en zou ze het zelf hebben gezegd als ze het saai vond. Daarom ging ze er vanuit dat een gesprekspartner dat ook zou doen en dus was het voor de vrouw makkelijk zich in het onderwerp te verliezen en uitgebreid allerlei mogelijkheden te vertellen en voor Felicia suffe anekdotes uit de kast te halen. Zou Thomasin het overigens wel door hebben gehad, dan zou ze in dat geval denken dat Vasilissa - want ze dacht nog steeds de verwende Russische vrouw voor zich te hebben- gewoon weer eens geen smaak had en haar verveelde, onuitstaanbare zelf was. "Oh, geen probleem. Ik help je graag." En daarmee was dat onderwerp afgedaan. Thomasin knikte begrijpend. "Oh, ja, vertel mij was. Ik kon die eerste paar maanden overal in slaap vallen. Ik zal best wat mensen hebben beledigd, door niet op een feestje te verschijnen, maar dat is dan maar niet anders in die eerste periode," vertelde de vrouw hartelijk. "Tegen reisziekte heb je trouwens tabletten tegen de misselijkheid. Die helpen ook bij zwangerschapsmisselijkheid, want het is vast door een man bedacht dat dat alleen in de ochtend is, en dat is ook perfect veilig voor je baby." Dus daarvan zou Lissa zich vast een heel stuk beter gaan voelen. "Ik zal het logboek meesturen met het boek over 'de taal van bloemschikken'." "Ja...", zei ze hoofdschuddend. "Mannen... Geen wonder dat ze statistisch korter leven dan vrouwen..." Ze deden gewoon een heleboel hele domme dingen. "Dat kan ik heel goed begrijpen. Dat gevoel heb ik soms al als ik in Schotland ben, in plaats van in Engeland. Als ze snel spreken en je het nauwelijks kan verstaan... Het idee dat je dan dingen moet missen of toch minstens de situatie niet volledig begrijpt..." Dat moest een hele moeilijke situatie zijn. "Maar dat gaat met de tijd vast langzaam beter?", probeerde ze er nog maar iets van een positieve draai aan te geven. "En het helpt vast dat je hier al veel vriendinnen hebt gemaakt?" Want blijkbaar rekende ze Thomasin al tot haar vriendinnen... En als het zo gemakkelijk was, dan rekende deze vrouw vast de hele wereld tot haar vriendinnen.
  8. Cause it's just the bones you're made of.

    Vlak achter Seneca, volgde Thomasin de man de lerarenkamer in. Ze keek weinig geamuseerd en dat was wel omdat ze zijn uitlatingen tegen de leerlingen had gehoord en dat was niet iets waar ze nu echt van in een jubelstemming was geraakt. De man liep naar zijn postvakje en zag daarom zijn naam Professor Damarcus. De man had zich tot op heden nog niet netjes voorgesteld aan zijn collega's, of in ieder geval niet aan Thomasin, een beetje kwalijk, want ze was wel een van de afdelingshoofden. Het was in haar opinie toch prettig om elkaar dan minstens van naam te kennen. Thomasin kende de naam Damarcus wel. Het was ook een van de wat oudere families en niet eentje die altijd in erg positieve context werd genoemd. Niet dat Thomasin daardoor zou terugdeinzen. Zij vond immers dat ze ergens wat van moest zeggen, want dat was het juiste om te doen, en dan ging ze zich niet tegen laten houden om dat een of andere man het kampioenschap 'chagrijnig kijken' op zijn sloffen zou kunnen winnen. "Professor Damarcus," sprak ze de man dan ook aan. "Wat een genoegen eindelijk met u kennis te maken als nieuwe collega." Alleen jammer dat ze nú al geen goede indruk van hem had. "Ik ben professor Hastings, professor duelleren en tevens afdelingshoofd van Griffoendor. Laat mij u welkom heten op Zweinstein." Ze veegde een pluisje van een stapel perkamenten die ze op haar arm droeg. "Echter wil ik u er graag op wijzen dat het niet wordt gewaardeerd hoe u de leerlingen bejegend. U doet dit met behoorlijke verbale agressie en dat is niet iets wat ik kan tolereren. Zou u hierop kunnen letten?" Ze keek hem droog aan en niets aan haar houding of blik wees erop dat ze erg van de man zijn briesende voorkomen onder de indruk was. "Wilt u een kopje thee?" Ze was zakelijk en stond duidelijk boven deze man en zijn walgelijke vertoning van emotie.
  9. [1837/1838] Please, Merlin, what was I thinking?

    Harold: https://www.pumpkinsparchment.nl/topic/12880-18371838-we-cannot-hold-a-torch-to-light-anothers-path-without-brightening-our-own/
  10. Dinsdag 16 januari 1838 - tijdens het thee-uurtje - kantoor van Thomasin. “You will meet many opponents in your time that will come face to face with your flaws, trust the chaos... ~ pain and confusion is the pathway to break open and become free.” "Ah, meneer Silvershore, goed dat u er bent, kom binnen," nodigde Thomasin de tweedejaars in het kantoor. De jongen was ook Klassenoudste. Daarom vond ze het hoe dan ook wel prettig om hem te leren kennen, want ze zouden in de toekomst vast geregeld samen moeten werken. Ze was sowieso van plan om in dit gesprek na te gaan wat voor ideeën de jongen had voor de afdeling had en wat voor evenementen hij voor zijn afdeling zou willen gaan organiseren. "Kan ik u een kopje thee inschenken?" Het gesprek was ingepland tijdens het thee-uurtje en Thomasin wilde Harold natuurlijk niet zijn kostbare thee ontnemen, nu hij ook al zijn uurtje van bezinning en ontspanning moest ontberen. "Hoe gaat het met u? Heeft u een leuke vakantie gehad? En hoe is het om weer terug op school te zijn?" Het moest vast makkelijker zijn wanneer je de school alweer een stuk beter kende en je allemaal vrienden had om na de zomer- of kerstvakantie naartoe terug te keren. "Wat zijn uw verwachtingen voor dit gesprek?" Van een klassenoudste werd iets meer input verwacht, dan van de doorsnee leerling. [OOC: Privé!] @Harold Silvershore
  11. Om het goede voorbeeld te geven, pakte Thomasin zelf ook een koekje en legde die voor nu eerst nog naast haar kopje op het schoteltje. Ze roerde een beetje lucht in de thee, zodat het wat sneller zou afkoelen en ondertussen luisterde ze naar de vragen en antwoorden van de jongeman. Ze knikte met een glimlach. "Oh, er zijn een boel vakken waar je uit kan kiezen. Je hebt de keuze uit; Dreuzelkunde, Heelkunde, Leer der Oude Runen, Voorspellend Rekenen, Verzorging van Fabeldieren, Waarzeggerij en dus mijn vak, duelleren. Hier moet je er minstens twee van kiezen. Heb je al een idee wat je wil gaan doen?" Ze glimlachte de jongen bemoedigend toe. "En anders heb je best nog even om daar over na te denken. Dus het is niet erg als je het nu nog niet weet." Maar toen werd het gesprek een stukje serieuzer. Thomasin nam een slokje van de thee en daarna ook een hap van het koekje. Misschien dat de jongen dan ook een hapje zou gaan nemen, in plaats van ongemakkelijk met het ding te spelen. "Waar loop je nu het meeste tegenaan? Wat vind je het moeilijkste? Of het meest spannend? Of zit je misschien met allemaal vragen, die je nog niet hebt durven stellen? Dat kan dan wel hier." En uiteraard zou Thomasin de jongen dan niet uitlachen, daarvoor nam ze haar taak en functie veel te serieus. "Heb je al een beetje vrienden gemaakt?", vroeg ze voorzichtig. "Want dat helpt vast ook een hoop. Heb je al een beetje gekeken naar de extra vakken? Er zijn allemaal clubjes en bijeenkomsten en dat is dan met dingen die behalve leerzaam en interessant, ook vaak aansluiten bij een hobby en daar kan je makkelijk vrienden maken. Wil je die opties anders samen even bekijken?"
  12. [1837/1838] You don't win a game by hitting the ball out of the court.

    Uiteraard glimlachte Thomasin vriendelijk terug. "Oh, professor Hastings, in de hoedanigheid van mijn functie op dit moment," gaf ze serieus antwoord. "Maar mochten we elkaar eens treffen bij de damesclub De Gouden Roos, of een feest, dan mag u die functieomschrijving heus achterwege laten." Dan was het eigenlijk ook Lady Foulkes-Davenport- Hastings, maar goed, dat waren details en die waren nu niet van toepassing en niet belangrijk. Het ging nu om Chase en niet om Thomasin. Ze schonk de thee in zoals besteld voor echtpaar Bennet en deed toen ook nog een wolkje melk in haar eigen kopje. De eigen thee had ze uiteraard als eerste ingeschonken. Dat hoorde, bij thee, want dat was hoe je kon zien of thee de juiste sterkte had. "Ik heb me niet vergist. Ik heb Chase op heterdaad betrapt." Thomasin keek ernstig. "En het is niet de eerste keer dat er een dergelijk incident of voorval is rondom zijn persoon." Het was een te verwachten vraag. Ouders dachten altijd dat hun eigen kinderen engeltjes waren. Dat begreep ze ergens heus nog wel; zij zou zich ook niet kunnen voorstellen dat haar Gabriel ooit dusdanig de schoolregels zou breken. Hij zou het alleen ook echt niet doen, natuurlijk. Bevestigend knikte Thomasin naar Daniel. "Oh, uiteraard. Chase heeft zich meermaals moeten melden bij strafwerk en ook strafopdrachten moeten doen, variërend van strafregels schrijven tot wat meer zinniger invullingen." Dat was een beetje afhankelijk van de professor die het strafwerkmoment begeleidde. "Hij kost zijn afdeling ook punten..." Maar ook dat leek weinig indruk te maken. "Nu is het bijna vakantie, dus ik hoopte dat u misschien ook een gesprek met hem hierover kon hebben, voordat Chase zich echt in de problemen werkt. Dat is toch iets dat we met zijn allen willen voorkomen? Of, en u kent uw zoon natuurlijk het beste, misschien weet u nog manieren waarop u wel tot de jongen door kunt dringen?"
  13. Overzicht open topics

    Wat: Les duelleren. Wanneer: Dinsdag 16 januari januari om 13:00 Voor wie: Leerjaar 6 en 7, voor de mensen die Duelleren als keuzevak hebben gekozen.
  14. Dinsdag 16 januari 1838 - Vierde lesuur, om 13:00 - Lokaal Duelleren. "I've begun to realize that you can listen to silence and learn from it. It has a quality and a dimension all its own." Na de gebruikelijke opwarmingsoefening, verzamelde Thomasin haar leerlingen bij het bord. Het waren maar twee leerjaren, maar onder hen was het een populair vak. Dus ze had nog best een volle klas. Het was bijna even vol als wanneer ze de les voor drie leerjaren tegelijk had. Ze glimlachte hen vriendelijk toe. "Vandaag wil ik beginnen met het oefenen van non-verbale spreuken." Het was iets wat meer voor gevorderde tovenaars was, maar ze zaten al in het zesde en zevende jaar. "Het is moeilijk om goed onder de knie te krijgen. Dus oefen met eenvoudige spreuken op elkaar." Misschien lapte haar lessen soms wel een beetje over met die van Johnson van Bezweringen, maar ze had weinig vertrouwen in de onderwijzende vaardigheden van de man. Dus dan herhaalde ze liever de elementen die ze zelf belangrijk vond. "Bij het gebruik van spreuken kan een indeling gemaakt worden, waarbij gekeken wordt of de spreuk met of zonder gebruik van woorden; verbaal of non-verbaal plaatsvindt. Dat is iets anders dan of daarbij wel of geen gebruik gemaakt wordt van de stem; vocaal of non-vocaal." Thomasin liet een krijtje wat aantekeningen op het bord schrijven. verbaal + vocaal = gesproken taal verbaal + non-vocaal = gebarentaal en gebaren (systemen) met afgesproken betekenis non-verbaal + vocaal = stemtaal en paralinguïstiek (o.a. stemklank, intonatie) non-verbaal + non-vocaal = lichaamstaal, mimiek, oogcontact, ondersteunende gebaren "Van die onderste twee gaan wij vandaag gebruik maken. Zijn er hierover nog vragen?" Natuurlijk kon ze leerlingen al dit soort dingen zelf uit laten puzzelen, maar daar had ze helemaal geen tijd voor. Daarbij wist ze van vroeger heus nog wel dat ze dit zelf ook altijd het meest saaie onderdeel van de les vond. Men volgde Duelleren, omdat ze actie wilde, niet omdat ze naar een lap aan droge theorie wilden luisteren. "Goed, vorm tweetallen en probeer of het lukt om spreuken uit het eerste jaar non-verbaal op elkaar te gebruiken. Wees creatief met geluiden en gebaren. Verwacht niet dat je het vandaag al geluidloos kan." Misschien dat het wat van de leerlingen uit het zevende jaar zou lukken, want die hadden deze lessen vorig jaar natuurlijk ook al gehad. "En start!", zei ze luid, toen iedereen eenmaal een partner had gevonden om vandaag mee samen te werken. [OOC: Les voor het zesde en zevende jaar! Veel plezier. Uiteraard mag je altijd Thomasin aanspreken voor hulp.]
  15. Overzicht open topics

    Wat: Les duelleren. Wanneer: Maandag 15 januari om 09:00 Voor wie: Leerjaar 3, 4 en 5, voor de mensen die Duelleren als keuzevak hebben gekozen.
×