Jump to content

Thomasin Hastings

Afdelingshoofd Griffoendor
  • Content count

    188
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    5

Thomasin Hastings last won the day on October 12 2018

Thomasin Hastings had the most liked content!

About Thomasin Hastings

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    MV
  • Naam
    Kelly

Profile Fields

Recent Profile Visitors

482 profile views
  1. [1838/1839] Would you, could you, in the dark?

    December 1838 - Catsfield. “We make our own monsters, then fear them for what they show us about ourselves.” Laf. Zwak. Lui. Het verlies van (zelf)respect. Falen. Teleurstellen. Schaamte. Mislukkeling. Aansteller. Hysterisch. Gebroken. Slechte moeder. Slechte echtgenote. Machteloos.
  2. [1838/1839] Dreams, they are who I am when I’m too tired to be me.

    Armand had gelijk, ze was ziek. Alleen dat was lastig om te accepteren. Vooral omdat het niet lichamelijk was, maar mentaal. Het was onzichtbaar en het voelde als aanstellerij, alsof ze zwak was dat ze het niet meer kon. Zoveel was het toch niet wat ze moest doen? Waarom kon ze het dan niet? Het was zo frustrerend en oneerlijk...zo onmogelijk om te accepteren. Alleen de situatie was nu zo dat ze niet echt een andere keuze had dan te accepteren, want ze was te moe om op te staan, te moe om zich te verzetten. "Ja, juwelen zijn een goed idee..." Zeker Yara, Daphne, Elaine en zijzelf zouden blij zijn met een mooie ketting of ring. En voor zijn broertje zou Armand het beter weten... En Irwin en Than maakte je inderdaad wel blij met een boek. Daniel... Ugh.. Proberen mee te denken wat een goed cadeau zou zijn, was gewoon al iets waar ze nu helemaal geen zin meer in had. Thomasin lachte, een beetje verbaasd, keek met een nog iets warmere blik dan anders naar haar man. "Wil je graag een rustige kerst?" En ja, een zooitje was het zeker. Ze zuchtte en legde haar hoofd wat beter tegen zijn schouder. "Het gezellig met zijn allen vieren was sowieso niet meer mogelijk geweest, denk ik... Of het zou de meest ongemakkelijke en onprettige kerst ooit worden." En ze vond helemaal niet dat zij ook moest afkoelen. Ze was eerder onderkoeld, zo weinig als ze nu kon doen. Maar ze kon niet anderen dan luisteren naar Armands rustige stem, die haar in slaap wist te sussen, wist te kalmeren, alsof ze werd gewiegd. Dit was de eerste van de vele middagdutjes die ze nog zou gaan moeten doen. [OOC: topic done]
  3. [1838/1839] Dreams, they are who I am when I’m too tired to be me.

    "Het is gewoon teveel... Ik weet het niet meer..." Ze snifte verder. Hoe lief Armand ook was. Ze was op dit moment verslagen, hulpeloos. Ze kon gewoon niet meer nadenken. Ze wist niet meer hoe ze alles op moest lossen. Ze had geen energie meer en was de moed verloren. Het was teveel. De hoeveelheid torende boven haar uit en leek nu op een berg die niet zonder het juiste materiaal te beklimmen was en Thomasin voelde zich alsof ze naakt aan de voet van diezelfde berg stond. Als een hoopje ellende hing Thomasin in zijn armen. Ze probeerde zichzelf weer bijeen te rapen en zich niet zo ontzettend te laten gaan. Het was eigenlijk te gênant voor woorden; ze was een volwassen vrouw en ze was verslagen door een kerstslinger. "Maar zeggen dat je ziek bent, klinkt altijd als zo'n laf excuus..." Dan dachten ze vast dat ze er geen zin in hadden. Ze had er nu ook geen zin in. Maar dat kon je toch eigenlijk niet maken, zeker niet in deze periode van het jaar. Thomasin haalde diep adem. "Maar dan moet jij voor de kerstcadeautjes gaan zorgen? Dat is toch... Je hebt het al druk genoeg... Ik moet me gewoon niet aanstellen..." Er kwam een nieuwe golf tranen. Bij de gedachten wat ze dan allemaal nog moest gaan doen. Ze wilde niet meer. Ze wilde alleen maar slapen. Ze wilde zich verstoppen en overal van wegvluchten, dat ze niet eens meer hoefde te weten wat ze allemaal liet liggen en waaraan ze faalde te voldoen. "Het spijt me..."
  4. [1838/1839] Dreams, they are who I am when I’m too tired to be me.

    Het dienstertje knikt en ging snel naar Gabriel, en Jude, om alles te regelen wat haar meester van haar had gevraagd. Ze maakte zich oprecht veel zorgen. In de afgelopen tien jaar had ze de Lady nog nooit op deze manier meegemaakt. Ze was al bij Thomasin sinds haar twaalfde, dus ook al tien jaar, en durfde daarmee wel te zeggen dat ze de vrouw goed kende, dat ze een vertrouwelinge was... Dat Thomasin zich nu op deze manier gedroeg was zorgwekkend. Het was belangrijk om dus ook maar thee te gaan zetten en een bad vol te laten lopen, zodra Gabriel onder de pannen was. Thomasin zat nog steeds op de grond. Was nog steeds aan het huilen. Ze leunde tegen Armand aan, snikte in zijn haar. "Ik kan het niet meer.... niet meer..." Ze sloeg een arm om hem heen, smeerde Armand daarmee ook onder de glitters. "Ik ben zo moe... Zo moe." Ze wreef in haar gezicht, maakte dat ze helemaal onder de glimmertjes zat en ze huiverde even. "Ik weet het niet meer," bleef ze herhalen. "Er zijn geen koekjes... En er komt straks visite... En de boom moet nog... En Rosie... Ik heb naar haar geschreeuwd." Thomasin schudde haar hoofd. "Wat erg. Ik heb naar haar geschreeuwd. Dat was niet de bedoeling..." Ze was haar zelfbeheersing kwijt. Net met het schreeuwen, nu met het huilen. Het ging allemaal helemaal mis. Ze wist niet hoe ze zich weer bijeen moest pakken. Ze wilde niet meer, ze kon niet meer. Ze had gewoon geen energie meer. Ze wist niet wat ze moest doen. Ze kon niet zomaar opgeven. Thomasin voelde zich een verschrikkelijke aansteller. Ze moest gewoon opstaan en die boom versieren en dan zou ze zorgen dat Rosie de ingrediënten had om toch koekjes te kunnen maken. Dan zou ze zich wassen en omkleden en dan was alles weer keurig in orde. Maar ze kon niet meer.
  5. [1838/1839] Dreams, they are who I am when I’m too tired to be me.

    De week voor kerst, december 1838 Waarom kon niemand ooit iets zelf? Rosie was net naar Thomasin gekomen om te vragen op welke tak precies ze de slinger in de boom moest hangen. En welke kerstballen er het meest in het zicht moesten hangen. En of ze thee zou serveren voor of nadat ze de visite een koekje had aangeboden…. Koekjes die ze vergeten waren te bakken! Ruw had ze de slinger afgepakt, het maakte haar niet meer uit dat ze dan zelf, en haar nette jurk, dan helemaal onder de glitter kwamen te zitten. “Laat mij het maar weer doen! Waarom moet ik alles helemaal voorkauwen! Denk nou een keer na! Je doet dit al jaren! Het maakt me echt helemaal niets uit wat je doet! Als je het maar doet!” En zo ging Thomasin nog even door, totdat ze begon te huilen. En uiteindelijk als een ingestort hoopje op de grond zat, de glitterslinger nog in haar handen, waar ze haar hoofd in had gelegd. Rosie bekeek het tafereel met grote ogen en rende, dit keer zonder daar toestemming voor te vragen, zo snel als haar benen zich konden dragen naar Armand. “M’lord, m’lord?!”
  6. [1838/1839] Dreams, they are who I am when I’m too tired to be me.

    Begin december 1838 Thomasin, kun je even invallen, er is een leraar ziek… Thomasin, wil je alsjeblieft even het strafwerkuur van me over nemen, ik moet echt even… Professor Hastings, we konden echt niet deze opdracht maken, [insert random smoesje] Oh, vergeten, Thomasin, zou jij dit even willen oppakken? My lady, we kwamen er achter dat de boodschappen niet zijn gedaan? Zou u… Hoe moet ik daar nou een analyse van maken? Kan je helpen? Anders is het nooit op tijd af… Wanneer is dit verslag af? Zou je dit misschien prioriteit kunnen geven? Waarom kon niemand óóit iets zelf?
  7. [1838/1839] Dreams, they are who I am when I’m too tired to be me.

    Midden november 1838 Spanning. Er was overal spanning. Het werk was druk en vroeg veel, maar nu kon ze zelfs thuis niet meer ontspannen. Er was teveel gedoe in de familie. Ze vond geen rust. Overal was geregel en hulp nodig. Het weekend, de uren waar ze normaal tot rust kwam, niet voldoende maar wel een beetje, waren nu gevuld met het ondersteunen van familie… Met het helpen… met sussen en met aanhoren. Ze was er. Dit was belangrijk. Ze moest er zijn. Ze moest verdragen. Haar eigen vermoeidheid was niet belangrijk. Ze was sterk. Ze kon dit. Ze kon het niet maken nu nee te zeggen. Dus dat deed ze ook niet.
  8. [1838/1839] Dreams, they are who I am when I’m too tired to be me.

    Begin november 1838 Na Halloween was ze even twee dagen vrij geweest. Dat was best aangenaam geweest. Samen met Armand en Gabriel een dagje op stap. Ze probeerde niet te denken aan al het werk dat ze ook had kunnen doen; ze had op vrije dagen makkelijk wat achterstanden weg kunnen werken. Alleen voor vrije dagen golden dezelfde regels als voor het weekend; die waren voor het gezin. Daar hield ze zich keurig aan, want afspraak was afspraak. Thomasin hield zich aan haar woord. Belofte maakte schuld…Elke belofte… Daarom liep ze zo achter. Met zoveel. Ze zei immers zelden nee, wanneer iemand haar vroeg iets op te pakken. Als zij het kon? Waarom zou ze dan nee zeggen?
  9. [1838/1839] Dreams, they are who I am when I’m too tired to be me.

    Midden oktober 1838 Moe. Ze was moe. Maar ze had geen tijd om moe te zijn, want dan ging ze alleen maar meer achterlopen. En Halloween kwam eraan. Dat was een belangrijke feestdag. Ze plakte een glimlach op haar gezicht en ging verder. Ze was sterk genoeg om dit te verdragen. Ze zou niemand anders meer werk geven omdat ze het zelf niet meer aan kon.
  10. [1838/1839] Dreams, they are who I am when I’m too tired to be me.

    Begin oktober 1838 Opstaan, eten, reizen, werken, eten, werken, reizen, eten, zaken regelen rondom het landgoed, thuiswerken, slapen. Opstaan, eten, Gabriel een kus en een aai over zijn bol, Rosie instructies geven, reizen, werken, vergeten te eten, deadlines nakijken en studenten opjagen, een half broodje eten, overwerken, reizen, inkooplijsten voor Catsfield opstellen, Armand een kus, eten, willen slapen maar nog even iets afmaken, zeggen dat je hoofdpijn hebt, slapen. Opstaan, zorgen voor Gabriel, geen tijd voor ontbijt, reizen, lesgeven, mentorgesprekken, strafwerkbegeleiding, eten, huiswerkbegeleiding, reizen, eten, Gabriel snel een kus voor bedtijd, aan eigen artikel schrijven, drie uur te laat naar bed, slapen. […]
  11. [1838/1839] Dreams, they are who I am when I’m too tired to be me.

    Midden september 1838 Maar weer terug aan het werk gaan, viel haar zwaarder dan ze had gedacht. Ze was moe. En merkte voor het eerst in haar carrière dat ze soms ’s ochtends geen zin had om naar Zweinstein te gaan, om les te geven, om te weten dat ze weer aan een dag begon, waar het werk nooit ophield. Elke dag zou ze over kunnen werken… Elke dag zou ze te laat weg kunnen gaan. En hetzelfde gold voor haar werk op de universiteit; onderzoek doen was ook nooit echt klaar. Studenten hadden altijd vragen en maakten zich er dikwijls te gemakkelijk -in haar visie- er vanaf. Het werk was nooit op… Soms wilde ze er dan gewoon maar niet aan beginnen.
  12. Meerdere maanden, meerdere locaties, allemaal in het najaar van 1838. “She felt as if the mosaic she had been assembling out of life's little shards got dumped to the ground, and there was no way to put it back together.” Begin september 1838 Het had een opluchting geleken dat die jongen weer naar Zweinstein toe was, dat ze hem enkel hoefde te zien in de lessen en dat hij geen potentieel gevaar meer vormde voor haar zoon. Ze zou haar eigen ritme weer terug krijgen en het leven zou weer normaal worden. Alles zou vanaf nu weer beter gaan.
  13. Het zou bij Thomasin nooit opkomen om Armand in de steek te laten. Ze waren getrouwd, ze hadden geloften afgelegd en ze hadden een kind samen. Dat was belangrijk. Er was weinig belangrijker dan een kind een veilige en stabiele basis te geven. Er moest veel gebeuren wilde ze dan haar beloften verbreken en ervoor kiezen ervandoor te gaan. Zeker nu ze wist van Armands verleden. Dat was nog een extra drempel. Ze kon en wilde hem toch nooit zo onnodig weer beschadigen. En ten derde was ze ook te koppig om zomaar weg te lopen en op te geven. Het moest er ongeveer op neerkomen dat Armand fysiek of magisch agressief werd naar Gabriel of Thomasin of dat hij begon haar dreuzelhuishouding te vermoorden, voordat Thomasin weg zou gaan. Zelfs al zou er een dag zijn dat ze niet meer van hem zou houden, dan zou ze dat betreuren, maar blijven zou ze. Maar niets van dat alles was nu aan de orde. Ze was gewoon van slag en Armand was een persoon bij wie ze inmiddels uit haar slof durfde te schieten. Bij wie ze haar frustratie durfde te uiten en bij wie gewoon nu even alles naar buiten kwam. Hij stond helaas in de frontlinie. Straks zou ze zich daar wel weer keurig schuldig om voelen en het dan proberen goed te maken. Thomasin knikte. "Ja, probeer maar met hem te praten en hopelijk komt hij dan zelf met goede ideeën of alternatieven... Kijken of hij openstaat voor hulp?" Ze omhelsde Armand en streelde over zijn rug. "Ik snap dat het moeilijk is..." Ze legde haar hoofd tegen zijn schouder. "Sorry van net... Ik was gewoon geschrokken, maar dat had ik niet op jou moeten afreageren..." Ze liet een korte stilte vallen, dacht even na en realiseerde zich dat ze er misschien nu ook juist voor Armand moest zijn. Hij had net een nieuw broertje, maar dan in pubervorm en het liep blijkbaar een stuk minder soepel dan zij had gedacht en hij had gehoopt. Ze kon zich niet voorstellen hoe dat voor hem moest zijn. Dat ging natuurlijk een stuk dieper dan het voor haar ging. "Is er iets wat ik voor jou kan doen? In deze situatie? Om te steunen?"
  14. Nee, precies wat zij al dacht; Yara en Irwin waren geen optie. Ze had nog wel meer dingen genoemd, maar Armand wist het ook niet. Hoe zouden ze dan bij een oplossing komen? Zeker als hij alles afschoot wat zij bedacht. Ze sloot even haar ogen, telde inwendig tot tien, probeerde haar gevoelens van paniek, angst en woede een beetje meer onder controle te krijgen, want dit leidde nergens heen en als ze dan straks ook niet meer helder kon nadenken, dan werd het al helemaal een chaos. Thomasin was een beetje sceptisch over of Jude daadwerkelijk spijt had van zijn daad, maar accepteerde Armands suggestie dat de puberjongen gewoon anders was daarin. En haar man had gelijk; Jude liet normaal in alles blijken dat hij dol was op Gabriel. Het was het enige waarvan je een beetje hoogte kreeg bij de jongen; bij de rest was hij standaard onverschillig, standaard zoals hij nu reageerde. Betekende dat dan dat al die andere dingen hem veel meer dwars zaten? Het volgende moment voelde ze haar boosheid wegvloeien. Nu voelde Thomasin zich vooral moe. Ach ja, natuurlijk, hun ouders hadden hen in de steek gelaten en dit was dan dubbel zo pijnlijk voor Armand. Ze knikte en kneep zachtjes in zijn hand, masseerde met de andere hand haar slaap. "Dat begrijp ik wel, maar wat dan?" Ze konden dit niet ongestraft laten, ze konden geen nieuwe gevaarlijke situatie laten ontstaan, ze konden die rotzooi niet in de buurt bij hun zoon hebben. Een kleine glimlach verscheen weer op haar gezicht. Onvoorwaardelijk, ja, ze streelde met haar duim over zijn vingers. "Onvoorwaardelijk betekent wel ook dat je boos op elkaar kan zijn, maar tegelijkertijd nog steeds heel veel van elkaar kan houden. Dat je grenzen mag stellen..." Ze zuchtte. "Maar in deze situatie snap ik dat wegsturen daar niet bij past. Ook niet als het tijdelijk naar een kliniek is? Hoe zorgen we anders dat dit zich nooit meer gaat herhalen?" Want dat bleef immers toch de kern van deze hele toestand.
  15. "Heb jij dan een beter idee?", vroeg Thomasin met een scherpe ondertoon in haar stem. "Naar Yara en Irwin lijkt me ook geen goed idee. Zeker niet nu Yara zo hoogzwanger is... En bij Daniel en Elaine..." Daar hing hij waarschijnlijk alleen maar feesten en als het meeviel, dan zou hij er aan het einde maar drie verslavingen bij hebben, in plaats van dat hij van deze rotzooi af zou zijn. "We kunnen hem de laatste maand ook naar een kliniek sturen? Zodat hij van die rommel af komt?" Dat leek haar ook niet echt ideaal, omdat hij dan niet meer bij familie kon zijn en dat leek allemaal een beetje gevoelig te liggen. "Ik wil dit hier niet meer hebben, Armand. Ik méén het...!" Want ze voelde een beetje aan zijn manier van doen dat hij niet echt stond te springen om haar idee. Rationeel begreep ze dat ergens heus nog wel, maar qua gevoel wilde ze deze jongeman nu het liefs zo ver mogelijk bij haar eigen kleintje vandaan hebben. Ze veranderde met dit soort dingen dan haast in een tijger. Ze had toch verwacht dat haar man ook wel minstens die schok had. "Als ik tien seconden later was geweest, dan hadden we nu misschien wel bij het Hollisto gezeten! Wie weet wat er allemaal in dat spul zit?!" Ze haalde diep adem. "En het liet hem gewoon koud! Hij heeft niet eens excuses gemaakt!" Misschien was Jude wel teveel beschadigd om hier te kunnen hebben. Als dit hem niets deed? Wie weet waar hij dan toe in staat was? Waarom was Armand het niet gewoon met haar eens? Waarom ging hij het niet regelen? En waarom gaf hij geen antwoord op de vraag of hij er al vanaf had geweten!?
×