Jump to content

Thomasin Hastings

IC Leraar
  • Content count

    113
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    3

Thomasin Hastings last won the day on February 21

Thomasin Hastings had the most liked content!

About Thomasin Hastings

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    MV
  • Naam
    Kelly

Profile Fields

Recent Profile Visitors

202 profile views
  1. [1836/1837]There is nothing like staying at home for real comfort

    Feitelijk nam Thomasin het hem wel kwalijk, maar ze vond zichzelf onredelijk en daarom handelde ze er niet naar. Gevoelsmatig vond ze het verschrikkelijk wat hij had gedaan en voelde de vrouw zich toch wel verraden, maar met de beste wil van de wereld kon ze er rationeel geen misdaad van maken. Het was, zoals Armand zei, een verrassing, op een andere manier had hij haar waarschijnlijk niet weg gekregen en hij wilde na heel wat weten thuis zitten en verplichtingen, en geleefd worden, gewoon even wat tijd met hen tweetjes. Wat was daar nu erg aan? Dat was eigenlijk alleen maar heel schattig en lief, ze zou het fijn moeten vinden dat hij zo graag tijd met haar doorbracht en hij haar niet alleen als een leuke accessoire aan zijn arm zag, terwijl ze in de tussentijd zorgde voor een erfgenaam. Ze had geluk gehad. En dat besefte ze zich ook wel... of ze vond dat ze zich dat behoorde te beseffen. "Weet ik niet," gaf ze eerlijk toe, want aan liegen deed Thomasin niet. Als het even kon. En anders zou ze zeggen dat ze ergens geen antwoord op wilde geven. Dat gaf helaas vaak ook nog een hoop antwoord weg, maar dat was het enige wat ze kon doen als ze iemand beloofd had om het ergens niet over te hebben. "Me met jouw vervelen? Nooit." Ze kon het zich althans absoluut niet voorstellen. Er gebeurde altijd best veel in hun leven. Daarbij had ze genoeg buiten Armans, zoals Gabriel... en soms haar papierwerk voor de universiteit als Gabriel sliep... en op Zweinstein was het straks vakantie en dat begin pas in september allemaal weer... Al moest ze toegeven dat het idee wat meer weg te zijn haar wel een knoop in haar maag bezorgde. Was dat normaal? Of niet? Ze wist het niet? Maar normaal of niet? Zo voelde ze zich toch gewoon... Thomasin keek naar de Villa. "Oh, is dit helemaal voor ons? Of huren we een kamer?' Ze wist niet wat gebruikelijk was voor Canada, of voor Armand... Dus dan kon je maar beter vragen waar je aan toe was, niet waar? "En je kent me een beetje... En dit weet ik eigenlijk helemaal niet van jou? Gedij jij beter in de drukte van een stad? Of op het rustige platteland?" Niet dat verhuizen er echt inzat, want Catsfield kon niet echt zonder haar, tenzij ze een vervangen waarnemend toezichter zou aanwijzen, een dreuzel, maar dat leek haar maar niets. Daarbij was deze omgeving toch ook veel beter voor Gabriel om op te groeien, dan zo'n drukke stad. Ze nam een slokje van haar cocktail. "Welke stad ligt hier in de buurt?" Misschien had hij het al gezegd, maar dan had ze -sorry, Armand- niet geluisterd. "Wat een hoop plannen. ik hoop dat we alles redden..." Ze liep nog niet zo vlot en ze kon soms zomaar last krijgen van haar bekken en dan wilde ze het liefst de rest van de dag geen stap meer verzetten. Een rolstoel kostte haar teveel van haar trots, net als gedragen worden door Armand. Dus het kwam erop neer dat ze het vooral maar rustig aan moesten doen. "Wat wil je me straks als eerste laten zien? Of ben je hier ook niet bekend?" Hoeveel magische steden waren er eigenlijk in Canada. Ze zou het niet weten. Oh Gabriel, had ze je nu maar in haar armen, en kon ze een kus drukken op je zachte roze hoofdje, en de nog heerlijke babygeur van je haren opsnuiven.
  2. [1836/1837] Let's go down and dip our feet in the river

    "Een moord?" Thomasin keek opnieuw geschokt. "Maar zoiets denkt men toch niet zomaar?" Oh, nu leek het net of ze bedoelde te zeggen dat waar rook was, ook vuur moest zijn, maar dat bedoelde ze eigenlijk niet op die manier. Wat ze precies wel bedoelde wist ze niet, maar feitelijk was het een soort verschrikking over het feit dat onschuldige mensen zomaar van zoiets ergs beschuldigd konden worden. "Gelukkig was het een misverstand. Hebben ze de eigenlijke dader nu wel te pakken?" Want als er nu nog een moordenaar rondliep in Engeland, die ook nog eens de schuld op onschuldige jonge meisjes wist te schuiven, dan hadden ze toch eigenlijk wel een groot probleem in Brittannië. Lissa gooide het onderwerp heel plots over een heel andere boeg. Thomasin trok haar wenkbrauwen omhoog, maar knikte toen. Als vanzelf kwam er een warme glimlach op haar gezicht op het moment dat ze aan haar kindje dacht. "Ja, dat klopt. Over drie dagen is hij een maand oud. Gabriel, heet hij, een zoon." Ze glimlachte. "Wat vriendelijk dat u daaraan denkt." Ze nam nog een slokje van haar drankje. "Heeft u al kinderen, Vasilissa?" Aan Felicia, een ongetrouwde vrouw, stelde je dat soort vragen natuurlijk niet. Ook zou ze niet de vraag stellen of de dame naast zich al zwanger was, want aan dat soort vragen moest je je gewoon nooit wagen. Als je mis zat, dan was het een onvergeeflijke belediging.
  3. [1836/1837] Let's go down and dip our feet in the river

    "Vrijgesproken uit Azkaban?" Het lukte helaas niet om de verbaasde en toch wel enigszins geschokte blik van haar gezicht vandaan te houden. Thomasin keek even niet begrijpend en daarna vragend. "Dat lijkt me een enorme opluchting. Azkaban, bij Merlijn." Ze bekeek Felicia met andere ogen. Het was nog zo'n jong meisje, leek zo fragiel -en een beetje ziekelijk misschien- en ze leek een heel onschuldig type te zijn. Nee, deze openbaring had Thomasin niet verwacht. Alleen dit nieuwtje riep natuurlijk wel allemaal vragen op. "Hadden ze je daar echt opgesloten? Voor hoe lang? En wat moesten ze dan wel niet denken dat je had gedaan?" Ze streek een ontsnapte krul achter haar oor. "Heb je er lang gezeten? Hoe gaat het nu met je?" Dat was toch ook wel erg essentieel. Azkaban was geen plek die je in de koude kleren ging zitten, dacht ze. Thomasin was er nog nooit geweest en dat wilde ze ook graag zo houden, maar de verhalen over de plek waren bloedstollend. "Is het daar echt zo... zoals men zegt?" Ze wilde niet teveel overkomen alsof ze uit was op sensatie verhalen, want ze hield niet van geroddel, maar zo'n verboden en duistere plek zorgde toch wel voor een milde fascinatie en nieuwsgierigheid.
  4. [1836/1837]There is nothing like staying at home for real comfort

    Het pulserende geluid in haar oren bleef, alsof alle prikkels van buitenaf van een stuk verder weg leken te komen. Ze bleef heel bewust in en uit ademen, want ze had het gevoel dat ze niet genoeg lucht kreeg, alsof alle bloed uit haar brein was weggetrokken, alsof haar bewustzijn buitelde en duikelde in een oneindige zwarte oceaan. Ze wist niet meer wat boven of beneden was, ze wist niet waar ze land kon vinden en hoe ze weer boven water moest komen, verstrikt in haar eigen gedachten als genadeloze kluwen zeewier. Er werd haar echter een reddingsboei toegeworpen; de stem van Armand drong tot Thomasin door. Met tranen in haar ogen keek Thomasin naar haar man. Ze knikte, voelde hoe haar keel dikker werd van alle emotie en spanning, die ze zo verwoed probeerde te verbergen. Ze perste haar lippen op elkaar, deed een poging te glimlachen en besloot toen maar een slok van haar drankje te nemen. De alcohol prikkelde haar tong en verwarmde haar keel en lichaam, terwijl het soepel langs haar slokdarm gleed. Thomasin verstevigde haar grip op Armands hand, zocht al zittend zowel fysieke als emotionele steun bij haar man met dit gebaar. "Je hebt gelijk," Gabriel was inderdaad bij een meerkoppig team van uiterst liefdevolle en bekwame oppassers, "maar wil je het me de volgende keer vertellen als we wat langer weggaan? Dan kan ik me er mentaal op voorbereiden." Ze irriteerde zich aan hoe verstikt haar stem klonk, hoe moeilijk ze haar emoties kon verbergen. Ze wist, men zei het, dat dit nog bij de zwangerschap hoorde en dat haar emoties nog wel een tijdje alle kanten op zouden slingeren, maar wat Thomasin betrof, mocht dat zo snel mogelijk voorbij zijn. Ze miste de tijd dat ze zichzelf zoveel beter onder controle had. En het was lief, toch, dat Armand graag met haar samen weg wilde? Dat hij haar wat ontspanning en vrije tijd gunde? Dat hij een heel tripje had voorbereid en bedacht, helemaal speciaal voor haar? En nu reageerde zij ondankbaar en emotioneel. Thomasin wilde hem niet het idee geven dat ze het niet waardeerde of er niet blij mee was. Het was gewoon... Zij had van tevoren ook niet kunnen inschatten dat ze zich zo enorm zou hechten aan hun zoon, dat ze gewoon het idee ook maar één nachtje met hem samen te missen ondragelijk vond. Zij, van alle mensen, zo onafhankelijk, zo sterk, haast moeiteloos verandert in een huismoedertje, dat enkel maar bij haar kindje wilde zijn. "De tuin lijkt me leuk. Ze hebben op dit continent vast heel andere flora." Ze nam nog een slokje en het lukte al iets meer om gewoon te glimlachen. "In wat voor een hotel verblijven we?" Ze vond alles goed, als ze maar niet ook sociaal moest doen bij schoonfamilie. Oh, wat erg. Maar ze had daar nu gewoon de zin en energie niet voor. Niet dat ze dat zou (proberen) te laten merken als dat wel het geval was. Dat nare gevoel, gemis van en zorgen om Gabriel, bleven op de achtergrond maar knagen. Ze probeerde zich af te leiden, maar het bleef als een plaaggeest maar prikken in haar nek en fluisteren in haar oor. Ze werd er misselijk van en ze wist niet hoe ze het wegkrijgen kon.
  5. [1836/1837]There is nothing like staying at home for real comfort

    Morgen. Morgen?! Morgen pas.... Waarom morgen pas? Ze kon toch niet zo lang bij Gabriel weg zijn? Morgen kon de wereld vergaan zijn. Morgen kon haar kind verhongerd zijn. Morgen kon alles al verkeerd zijn gelopen, zou de oppas -sorry Irwin en ouders- alles verkeer kunnen hebben gedaan. Morgen zou Gabriel zijn papa en mama -vooral mama- vast verschrikkelijk missen. Morgen zou haar kindje vast denken dat zij nooit meer terug zou komen. Morgen, morgen, morgen, morgen... Het woord echode in haar hoofd. Ze kon niet verhelpen dat al het bloed uit haar gezicht wegtrok en ze Armand even stil en verbluft aankeek, alsof hij haar zojuist had verteld dat hij eigenhandig de wereld, haar wereld, zou doen vergaan. Ze knipperde, beet op haar lip. Haar maag draaide zich om en het zweet brak haar uit. Ze wilde niet ondankbaar zijn, of lijken, maar het lukte haar niet, met alle kracht in de wereld niet, om hier blij en gelukkig op te reageren. Eigenlijk hoorde Thomasin niet meer wat Armand verder voorstelde. Ze trok haar hand terug uit de zijne. Niet om naar te doen, heus, maar ze wilde niet dat hij voelde hoe ze trilde en hoe klam haar handen opeens werden. Ze probeerde haar trillende onderlip tot een bedaren te brengen, ze probeerde de tranen in haar ogen weg te duwen, ze probeerde de brok in haar keel weg te slikken en ondertussen de misselijkheid te onderdrukken. Haar maag leek zich te draaien, en de grond onder haar voeten werd verdwenen. Ze ademde oppervlakkiger. Thomasin voelde hoe haar hart sneller in haar borstkas begon te kloppen. Paniek. Al die paniek…. Ze moest kalmeren! Adem in door de neus. Adem uit door de mond. Adem in door de neus. Adem uit door de mond. Adem in door de neus. Adem uit door de mond. Zes, zeven, acht seconden waren verstreken nadat Armand zijn laatste woord had uitgesproken. “Sorry… Wat zei je?”
  6. [1836/1837]There is nothing like staying at home for real comfort

    Het was de tweede keer dat Thomasin Gabriel alleen achterliet. Maar de eerste keer was Armand bij hun zoon gebleven en dat voelde toch minder angstaanjagend, dan nu ze samen weg waren. En natuurlijk was hij niet alleen. Irwin was er, Thanatos en Daphne waren er, Rosie was er... Hij was dus in uitstekende handen, maar hij was niet bij háár. En dat was toch wel heel erg moeilijk. Zouden ze zijn flesje om een uur niet vergeten? En dat ze er ook op moesten letten dat hij niet te lang op zijn achterhoofd lag? En wat nou als hij haar zou missen? Wat nou als Gabriel niet begreep dat Thomasin maar voor even weg was? Wat nou als hij dacht dat ze hem had achtergelaten? Ze had het hem wel verteld, maar hoeveel zou hij feitelijk al begrijpen? En ze miste hem... Ze miste de aanblik van zijn bolle babywangen en de grote ogen die nieuwsgierig en zachtaardig de wereld in staarden. Toch was ze akkoord gegaan met vandaag. Armand had gevraagd of ze niet even samen met hem op stap wilde, even genieten van een drankje. Het kon weer. Hij had zo lief en zo ingehouden verheugd gekeken, dat ze onmogelijk had kunnen weigeren. Een echtgenoot had toch ook recht op wat tijd samen met zijn vrouw? Daarbij was het leuk en ontspannen en in alle redelijkheid had ze ook wel ingezien dat het echt geen kwaad kon om voor een paar uur er eventjes uit te zijn. Anders werd haar wereld straks ook zo klein. En ze moest dit toch ook kunnen als ze weer aan het werk wilde? Het zou dan vast af en toe voorkomen dat Armand en zij tegelijk moesten werken. En Irwin was erbij, zijn peetvader. Het was ook goed als zij samen wat tijd doorbrachten? Hoe dan ook, Armand had haar uiteindelijk overtuigd. Ze wist niet meer exact welk argument haar had overtuigd. En of het een argument woordelijk uit zijn mond was, of een gedachte/ verplichting uitgaande vanuit haar eigen hoofd. Maar ze waren er, gereisd per ViaVia. Het terrasje lag windstil in de zon. Het uitzicht over het meer was adembenemend; het water glinsterden prachtig alsof het een heldere reine poel was, de bergen omlijsten het geheel alsof het een kostbaarheid was dat bijeen gehouden moest worden. In stilte nam ze het landschap in zich op, terwijl ze zich naar een stoel liet begeleiden. Zachtjes kneep ze in zijn hand, glimlachte ze vluchtig. Thomasin deed heus haar best om een beetje gezellig te zijn, maar nu ze ook de indruk kreeg érg ver weg te zijn van Engeland, overviel het gevoel van onrust haar enorm. Het drukte zwaar op haar gemoedstoestand. Ze haalde echter diep adem, probeerde zich in te houden. Armand had zó zijn best gedaan. Ze wilde niet meteen pieperig de handdoek in de ring gooien en zeggen dat ze terug naar huis wilde. De gedachte was echter al door haar hoofd geschoten. "Graag. Ik ben benieuwd? Enig idee wat hier een signature-cocktail is?" Maar ze lustte het vast. Ze hoopte echter dat het niet een te sterkte drank was, want ze kon alcohol helemaal niet meer goed hebben na de negen maanden, en langer, onthouding van drank. "Waar zijn we eigenlijk? Noorwegen? Of Zweden?" Dat was ver, maar nog te overzien. "En hoe laat is de ViaVia terug? Denk je dat alles goed gaat thuis? Ik hoop dat Gabriel vandaag wel makkelijk inslaapt na zijn flesje." Goed, ze zei dan nog niet meteen dat ze weer terug wilde, maar ze kon het niet helpen dat de gedachten aan haar zoon volledig op de voorgrond stonden.
  7. Zaterdag 20 mei 1837 - Landgoed Catsfield - Rozentuin - Op een zonnige middag. “My dear if you could give me a cup of tea to clear my muddle of a head I should better understand your affairs.” De tijd was snel verstreken sinds het vorige uitje met Damesclub 'De Gouden Roos'. Thomasin had een maand gehad om het evenement van vandaag te organiseren en op orde te krijgen. Het was het eerste 'feest' wat ze weer organiseerde sinds ze bevallen was. Natuurlijk was dit wel op kleine schaal, want veel meer dan vijftien mensen zouden er niet komen vandaag en dat was, vergeleken met eerdere grote feesten die ze had georganiseerd, niets. Met hulp van haar personeel had Thomasin buiten een mooi wit doek laten opspannen, haast als een soort grote open tent, zodat de dames veilig zouden zijn van de brandende schalen van de zon. Er stonden lange tafels, met witte kleden, keurig opgedekt tussen de rozen. Op de tafel lag prachtig zilver bestek, lagen zachtroze servetten, schalen vol met hapjes, verschillende wijnglazen en al dat soort zaken. Geheel volgens traditie had Thomasin ook voor olfactorische spreuken gezorgd, zodat men ook met de neus van dit evenement kon genieten. Gelukkig was Thomasin niet alleen. Lydia, de vrouw van haar volle neef Lawrence, was van de partij om te helpen met te zorgen dat alles piekfijn geregeld werd en het personeel ook precies deed wat het moest doen. "Oh, Lydia, je bent geweldig. Je hebt de bloemstukken echt prachtig geschikt. Ze zouden niet misstaan op een bruiloft." Daarnaast was ook Armand er, wat ze prettig vond, want zo kon hij helpen met de dames gastvrij te ontvangen en zou hij ook op de achtergrond aanwezig zijn als haar energie op zou raken of als er iets aan de hand was met Gabriel, haar zoontje, die overigens in een prachtig wit wiegje ook buiten in de schaduw lag te slapen. "Vind je het echt niet erg dat je nu de hele dag omringd bent door allemaal roddelende en kwebbelende dames?", vroeg ze hem nog eenmaal voor de zekerheid, ongeveer een tiental minuten voordat de eerste koets het terrein op reed. Met een vriendelijke glimlach ontving Thomasin de eerste gasten in de rozentuin. "Welkom, welkom, kom toch zitten. Doe alsof u thuis bent." Rosie, een dreuzelbediende, ging rond met een dienblad met daarop glaasjes prosecco. "Ik hoop dat u het makkelijk heeft kunnen vinden?" Men kon immers niet Verschijnselen op haar terrein en vanwege het dreuzelpersoneel was men gevraagd per (magische) koets te komen. @Armand Foulkes-Davenport @Lydia Hastings @Iedereen van de damesclub. [OOC: Activiteit van de Damesclub 'De Gouden Roos' voor de maand mei]
  8. [1836/1837] Let's go down and dip our feet in the river

    Dat was dan bij deze afgesproken: het volgende uitje voor de Damesclub werd bij Thomasin georganiseerd. Dat had ze alleen nog niet met haar man overlegd, maar de vrouw zag zo snel geen reden waarom hij daar op tegen kon zijn. Het was alleen maar goed als de vrouwen van alle andere belangrijke mannen bij je thuis over de vloer kwamen en een positieve indruk hadden van het landgoed en je gastvrijheid. Dat maakte met elkaar onderhandelen altijd een stuk eenvoudiger. Misschien moest hij, met haar huidige conditie, nog wel hier en daar een beetje helpen. Over conditie gesproken... misschien kon ze die les schermen nog niet eens waarmaken, maar dat was een zorg voor over een maand. Ze zou natuurlijk ook haar (aangetrouwde) nicht Lydia kunnen vragen om te helpen. Het scheen de laatste tijd weer iets beter te gaan met de vrouw en het zou alleen maar goed zijn als ze ook onder de mensen kwam. Daarbij voldeed Lydia aan alle eisen voor lidmaatschap van de Club en zo kon ze voorzichtig aftasten of ze het iets vond. "Oh, als u connecties heeft, dan is een dergelijke afspraak vast te organiseren." Thomasin glimlachte bemoedigend naar het meisje. Was het slecht dat ze ergens hoopte dat het niet zou lukken? Want ze wist niet of het voor deze Felicia nu zo gunstig was als de man in zou gaan op de uitnodiging. Al wist Thomasin natuurlijk niet dat Felicia net uit de gevangenis kwam. Ze had de afgelopen periode het meeste van het nieuws gemist. "Ik zal nog wat rondkijken en rondvragen of er andere jongemannen zijn. De neven van mijn man zijn helaas allemaal al verloofd." Hoewel Daniel vast te jong was voor dit meisje en Delano was niet... Thomasin was geen groot fan, laten we het daar maar op houden. Irwin was zelfs al getrouwd, maar die zou ze nooit proberen te koppelen. Dus dat was hoe dan ook geen optie geweest. "Zijn er de afgelopen maanden nog interessante nieuwtjes geweest? Ik heb wel de belangrijkste nieuwsfeiten meegekregen, maar dan door de ogen van mijn echtgenoot..." Dus alle zaken waar je als vrouw uit hogere kring van op de hoogte moest zijn, had ze gemist. Nu was Thomasin niet zo zeer uit op valse roddels, want daar had ze een hekel aan. Nieuwtjes echter over huwelijken, verlovingen, financiële meevallers of problemen waren toch wel erg handig en praktisch om te weten.
  9. [1836/1837] Let's go down and dip our feet in the river

    Die zure blik viel Thomasin ook op, maar ze negeerde deze. Het was haar mening en ze vond niet dat ze daarop terug hoefde te komen, omdat iemand het er niet mee eens was. Thomasin hoefde immers niet te bewijzen dat ze een gegoede dame van stand was, met een zuivere bloedlijn, een adellijke titel en met een familie die een goede naam had in de Magische gemeenschap. Ze glimlachte dus liefjes terug en knikte. "Ik zal er de voorbereidingen voor laten treffen. Als het mooi weer is, dan zou het zelfs buiten in de rozentuin kunnen." Uiteraard met de nodige parasols zodat niemand hoefde te vrezen voor hun prachtige blanke teint. Je moest er na een high tea in de buitenlucht immers niet uitzien als een arbeidster. Dat zou wel weer een beetje schandalig zijn. "En gelukkig is schermen niet de zwaarste vorm van lichamelijke beweging, maar een beetje conditie kan geen kwaad." De vrouw glimlachte. "Natuurlijk moeten we onze mannen laten denken dat ze fysiek superieur zijn, maar zelf je vrouwtje kunnen staan, heeft mij nooit enig nadeel gebracht." Zeker met de afgelopen bevalling en zwangerschap had ze gemerkt hoeveel ze er toch wel aan had gehad, dat ze een goede basisconditie en kracht had. Zo herstelde je vast ook een stuk sneller en kreeg je vast ook een stuk sneller je mooie figuur weer terug. Of dat wilde ze graag geloven, hoewel ze er stiekem voor vreesde dat ze niet meer van de bredere heupen en rondere vormen af zou komen. Armand leek het gelukkig alleen maar mooi te vinden en dat was, uiteindelijk, dan weer wel het belangrijkste. "Dit soort tripjes zijn inderdaad heel fijn. De boot is prachtig. De sfeer heerlijk ontspannen. Ik moest zeggen dat ik niet wist wat ik heb gemist al die tijd. Ik ben zeker voornemens vanaf nu deel te nemen aan al dit soort activiteiten." Thomasin glimlachte. "Alleen maar mijn complimenten aan de organisatie van vandaag." Ze knikte vriendelijk naar Lissa, want ze had begrepen dat zij verantwoordelijk was voor het tochtje van vandaag. Of Thomasin nog vrijgezelle mannen kende? "Mm. Ik meen dat Lord Whiteshore nog vrijgezel was? Hij had een oogje op uw schoonzuster als ik me niet vergis?", vroeg ze aan Lissa, "maar zij leek geen interesse te hebben in zijn avances." Ze glimlachte subtiel. De arme vrouw had het vast zwaar om iedereen in haar omgeving te voorzien van een goede partij. "Oh. En was de beroemde Liam Haysward niet nog vrijgezel?" Hoewel hij nu niet echt een heel beste reputatie had over hoe hij zijn afspraakjes behandelde, maar status, faam en rijkdom had hij wel.
  10. Eigenlijk wilde Thomasin Gabriel helemaal nog niet uit handen geven. Ergens wel, natuurlijk, omdat ze dat Armand ook gunde, omdat ze ook wilde zien hoe blij en gelukkig hij was, omdat ze wilde dat Gabriel ook meteen zijn vader leerde kennen, dat Armand ook eindelijk echt het leven van hun kindje kon voelen, wat zij de laatste maanden al van binnenuit had mogen voelen. Tegelijkertijd hield ze Gabriel niets liever dan bij zich, in haar armen, starend naar haar wondertje, haar meest kostbare bezit. Elke centimeter afstand was er dan eigenlijk al eentje teveel. Maar Armand bleef tegen haar aanzitten en zij nestelde haar hoofd tegen zijn schouder en keek vanuit daar met hem mee. Ze glimlachte toen haar man het kleine manneke over zijn wangetje aaide en glimlachte nog iets breder bij zijn woorden. Toen Rosie en Thomasins moeder zagen dat het met Armand en de kleine allemaal wel goed ging, ging de eerstgenoemde thee zetten en beschuit met muisjes maken –wat bij deze nu al een traditie is, in ieder geval in Catsfield-. De kersverse grootmoeder was voor het raam gaan staan en keek naar buiten om haar dochter en schoonzoon wat privacy te gunnen, maar zo hoefde ze tegelijkertijd niet al teveel van dit mooie, tedere moment te missen. Thomasin knikte, nam Gabriel weer over in haar hand. “Ik wil een kus,” zei ze zachtjes, enkel hoorbaar voor hem, tegen Armand. Dat had ze toch wel tenminste verdiend na haar prestatie vandaag. “Ik hou van je.” Ze was gewoon even heel erg emotioneel, blij, opgelucht, verwonderd. En ja, de grootouders bleven inderdaad slapen, want ze waren al langer dan de klok rond wakker en in spanning geweest. Niet dat ze daar nu over zouden klagen, want er was vele malen meer te vieren dan te klagen. Papa Hastings, want ik kan momenteel even niet terugvinden welke namen ik die ouders nu heb gegeven, kwam zo vlot mogelijk nadat Armand had gehaald. En hoewel dat helemaal niet mannelijk en pater familias-achtig was, pinkte de man toch een traantje weg. Wat was er immers mooier dan een mannelijke erfgenaam voor hun tak van de familie. Met een brok in de keel, niet in staat veel te zeggen, klopte de man Armand op zijn schouder, wat het Britse equivalent van een innige omhelzing was. En toen zette Rosie haar strenge gezicht op en werd iedereen weggejaagd, want Lady Thomasin moest de baby voeden en daarna rusten. “Hushed and sacred silence fills the dawning sky, I ponder in this momentof our journey which is nigh...” [OOC: topic done]
  11. [1836/1837] Let's go down and dip our feet in the river

    Felicia was niet de enige die een beetje bleek zag. Thomasin, een kleine vier weken geleden bevallen, had ook nog geen al te prachtige kleur. Toch was ze vandaag meegegaan. Het was zitten in een bootje, -virgin- cocktails drinken en andere getrouwde vrouwen beter leren kennen. Dat was belangrijk om te netwerken, want via hun echtgenotes konden de mannen dan vaak weer zakenpartners en dat soort vergelijkbare connecties regelen. Thomasin was moe, ze vond het moeilijk om niet bij Gabriel te zijn, maar Rosie en een vroedvrouw en een gouvernante letten goed op de kleine jongen. Dit was even een dagje voor haar. Ze probeerde het dus ook wel oprecht leuk te vinden, maar goh, wat zou ze nu graag bij man en kind zijn. Niet dat ze dat liet merken. Dat zou heel onbeleefd zijn op dit eerste uitje met de damesclub. "Heel gezellig," beaamde Thomasin dus. Ze glimlachte vriendelijk naar de vrouw die ze als Vasilissa had leren kennen. "Wat voor een tripjes hebben jullie hiervoor gepland? Staat er al iets op de planning voor de volgende keer? Anders kan ik wel een high tea en een les schermen bij mij op het landgoed regelen in mei?" Zo maakte ze én een goede beurt, en als het doorging dan hoefde ze tenminste ook niet zo ver van huis en haard te reizen. Vervolgens werd er druk om een arm, bleek meisje gelegd om te trouwen. Hoewel ze nieuw was, was Thomasin niet het type haar mening voor zich te houden en zeker niet als ze het er niet mee eens was, ook al was het dan niet de meest gebruikelijke mening. "Mijn inziens moet iemand niet aan een huwelijk beginnen, voordat zij daar klaar voor is." Ze glimlachte naar het meisje. "Daarbij is het niet nodig een echtgenoot te hebben om leuke dingen te doen en jezelf te kunnen ontwikkelen." Thomasin knipoogde naar Felicia. "Voor de dertig is vroeg genoeg."
  12. IC Buitenwereld Mededelingen

    Dinsdag 28 maart 1827 Armand en Thomasin Foulkes-Davenport kondigen de geboorte aan van hun zoon Gabriel Irwin Foulkes-Davenport Hastings, geboren op 24 maart 1837. Moeder en zoon maken het goed.
  13. Voor Thomasin was dat natuurlijk anders. Ze had wel al een band met het kindje; ze had het negen maanden bij zich gedragen, ze had het in haar buik voelen bewegen, ze had zijn schopjes gevoeld, gemerkt hoe hij reageerde als ze voor hem zong -dat deed ze alleen als ze alleen was, want een heel mooie zangstem had ze niet en het was toch een beetje gênant om dat in bijzijn van anderen te doen- of tegen hem sprak of als ze hem een beetje plaagde door aan haar buik te wiebelen. Ze had dus uitgekeken naar zijn komst, al honderd fantasieën gehad hoe het was als Gabriel dan eindelijk in haar armen lag. En de werkelijkheid had alle verwachtingen overtroffen. Met een vermoeide glimlach keek de kersverse moeder opzij. Ze leunde een beetje tegen hem aan. Ze streelde over het hoofdje dat zo tevreden op haar bovenarm steunde. Gabriel had de ogen dicht, smakte een beetje met zijn lippen en leek, net van zijn moeder, heel erg moeten bij te komen van het energieslurpende evenement van zojuist. "Hij is zo mooi. Zo perfect. Ik ben nu al zo verliefd op hem." Het was de meest intense liefde, die ze ooit had gevoeld. En ze wilde hem nog niet loslaten, maar ze wilde hun zoon ook niet helemaal voor zichzelf opeisen. "Wil je Gabriel even vasthouden?" McGowan en Rosie leken meteen alert, stonden klaar om Armand te helpen voor het geval hij straks de zuigeling over wilde pakken en dat zou zonder twijfel erg onhandig gaan.
  14. [15+] Veertig weken - 24 maart 1837 Het was niet anders te beschrijven dan dat haar buik al een paar dagen onrustig was. Soms dacht Thomasin even dat de weeën al begonnen waren, omdat het gevoel in haar buik onprettig was en het steeds om een aantal minuten terugkwam. Ze had Armand ook al een paar keer de heler later halen, maar tot nu toe was het steeds vals alarm geweest. McGowan verbleef voor nu maar bij hen in huis, ook zodat het dreuzelse personeel geen argwaan zou gaan krijgen en het was toch wel duidelijk dat het eraan zat te komen. Thomasin was het ook zat. Ze was zo ontzettend dik. Wanneer ze op haar rug lag, dan kon ze niet meer zelfstandig overeind komen: haar buikspieren functioneerde totaal niet meer. Overeind komen uit de zachte bank lukte zelfs al niet meer zelfstandig. Ook was ze heel traag, waggelde ze op een rustig tempo door het huis en moest ze halverwege de trap een pauze nemen. Armand was zo tactvol om er liefdevol en complimenteus over te blijven, vooral die laatste dagen. Vooral die dagen dat Thomasin begon te denken dat die bevalling nooit meer écht zou komen. Maar toen begon het écht... En dan was het toch sneller dan je er klaar voor was. Het verschil tussen échte en oefenweeën kon niet groter zijn. Om één of ander reden had ze de dwaze angst gehad dat ze het misschien wel zou missen als het zou beginnen, maar nu het zover was, wist niet hoe ze dat ooit had kunnen denken. Het was alsof een soort oerkracht haar overviel. Diep vanuit haar buik, over de volledige lengte die haar dikke buik in beslag nam. De pijn was intens. Op het moment dat het begon, was het enige waar je je nog maar mee bezig kon houden het weg puffen en ademen van de pijn. Lopen ging niet, praten of een gesprek voeren ging niet, en als mensen -a.k.a. Armand- dan lastige vragen, of vragen überhaupt, gingen stellen dan was dat héél erg vervelend. Haar lieve man was echter zo verstandig de Heler te halen, Thomasin naar de slaapkamer te begeleiden en zichzelf uit de voeten te maken. Dit waren geen zaken voor mannen. Dus Armand mocht er niet bij zijn, al zou hij willen. Alleen de Heler was erbij, met Rosie als assistente. Later kwam Thomasins moeder er nog bij om haar moeder bij te staan. Een zenuwachtige opa-to-be voegde zich bij zijn schoonzoon in de salon en liet zich graag een borreltje inschenken. Het duurde uren. De pijn was uitputtend, maar gelukkig diende het wel een doel, want de ontsluiting vorderde. Rosie bleef aandragen met natte washandjes om op Thomasins hoofd te leggen. Als het meisje even de kamer uit was, dan werden alle eventuele handelingen snel magisch uitgevoerd. En Rosie werd regelmatig weggestuurd: ze moest drinken halen, of schone doeken, of even Armand op de hoogte stellen, of even wat eten maken. Dat soort dingen. Ze vond het zelf ook prettig, want Rosie was zo gespannen als de pees van een boog. En toen braken de vliezen. Het was gek hoeveel dat al scheelde in de spanning op haar buik, hoe je kon voelen dat er warme vloeistof langs je benen liep. En daarna werden de weeën nog heviger, intenser. Het was alles waar ze nog mee bezig kon zijn. Nog meer uren. Het gevoel veranderde. Een machtige innerlijke oerkracht nam het over. Ze had toestemming van de Heler; ze mocht mee persen, zodra er een dergelijke wee kwam. En dat was fijn. Het deed pijn, maar het was zoveel velen malen fijner dan het proberen tegen te houden. Meebewegen, meegeven, mee duwen... Uitblazen, uitblazen, even rustig. Even rustig. Doorademen. Persen. Pijn. Zoveel pijn. Alles alleen maar intens en pijn. Maar dragelijk. Ze kon dit. Ze kon dit aan. Ze deed het. Uitgeput lag ze in de kussens. Er klonk gehuil. Hij leefde. Gabriel Irwin Foulkes-Davenport Hastings was geboren. Op 24 maart 1837 om vijf voor half vier in de middag. Een klein, het gezichtje een beetje afgeveegd, in een handdoek gewikkeld hummeltje werd in haar armen gelegd. De Heler was nog aan het rommelen met een nageboorte en hechtingen, maar daar kreeg ze allemaal niet zoveel van mee. De kamer werd schoongemaakt, opgeruimd. Thomasin werd opgefrist, haar onderlichaam door dekens bedekt, haar bovenlichaam weer fatsoenlijk gekleed. Armand werd gehaald, door Rosie met een stralende glimlach. "U bent vader geworden. Alles is goed met Thomasin en uw zoon. U mag nu naar haar toe." Toen haar man de kamer binnenkwam, keek Thomasin - erg bleekjes zijnde- op en glimlachte ze hem vermoeid toe. Ze hield de kleine nog steeds in haar armen. Haar aandacht was vrijwel meteen weer op haar zoontje gericht. Ze kon niet anders dat zijn schoonheid indrinken en hem blijven bekijken. Het was onvoorstelbaar hoeveel, hoe intens, ze direct van dit kleine wezentje in haar armen hield. Het was al die tijd zo onwerkelijk, zo onvoorstelbaar geweest. Dat was het nog steeds, maar ze wist nu al dat ze voor altijd van hem zou houden, onvoorwaardelijk.
  15. Dertig weken- januari Ze was gaan werken, hoor. Lesgeven niet, want daar was toch iedereen wel over uit dat dat wat teveel van het goede was, zeker omdat duelleren potentieel gevaarlijk was. Beter gezegd... met Zweinsteinstudenten was dat gegarandeerd gevaarlijk. Toch ging ze nu wel twee dagen in de week naar de universiteit. Ze had van haar Heler McGowan een spreuk gekregen, die haar als het ware in een beschermende cocon hulde, wanneer ze per Haard reisde. Dat scheelde een hoop tijd en energie. Dus daar werd het leven een stuk gemakkelijker van. En gezelliger, want ze zag haar collega's, oud klasgenoten en, meest belangrijk, Irwin weer wat vaker. Met laatstgenoemde ging ze eigenlijk elke week wel lunchen. De afgelopen weken had alles ook veel meer vorm gekregen. Armand en zij hadden een naam bedacht voor hun kleine jongen. Een eerste en een tweede naam. Meer dan dat zou onmenselijk zijn, want hun zoon had al een achternaam om ongelukkig van te worden, zijnde 'Foulkes-Davenport Hastings', zonder streepje, want anders leek hij -net als zijn moeder- een getrouwde vrouw. En met de naam werd ook een peetvader uitgekozen. Tot Thomasins verbazing was Armand zowaar akkoord met haar suggestie: zijnde Irwin. Irwin was namelijk heel betrouwbaar voor personen die van hem afhankelijk waren, die zwakker waren dan hemzelf. Dus mocht er iets gebeuren met Thomasin en Armand, dan kon je er zeker van zijn dat Irwin zo goed mogelijk, naar zijn beste kunnen, voor het kind zou zorgen. Tweede keus was Thanatos, maar Irwin zei ja. Dus Thomasin hoefde het de beste man nooit te vragen. Ook de kinderkamer was ingericht en in orde gemaakt. Daphne had haar kritische blik er nog over laten glijden, nog wat adviezen gehad over de gordijnen, maar verder was de kamer helemaal goedgekeurd. De kamer was in redelijk rustige kleuren, maar alle meubeltjes waren van de beste kwaliteit. Magische tierlantijntjes waren wegens het magische personeel niet mogelijk. Beth, de kokkin, was -trouwens- inmiddels ontslagen. Er was inmiddels een nieuwe, hoor, de oudere zus van Rosie, genaamd Edith. Zij paste een heel stuk beter in het team, al kookte ze helaas ietsje minder goed. Ze had echter een hart van goud en dat verzachtte een hoop. Maar met dertig weken ging het mis. Thomasin kreeg harde buiken. Toen was het uit met de pret. Zelfs Irwin was daar onverbiddelijk over. De vrouw werd gesommeerd om bedrust te houden. Alleen als het helemaal goed ging, dan mocht ze een rondje door de tuin te wandelen. En dat was het. De laatste tien weken duurden nu plots heel erg lang.
×