Jump to content

Thomasin Hastings

Afdelingshoofd Griffoendor
  • Content count

    171
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    5

Thomasin Hastings last won the day on October 12 2018

Thomasin Hastings had the most liked content!

About Thomasin Hastings

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    MV
  • Naam
    Kelly

Profile Fields

Recent Profile Visitors

406 profile views
  1. Sociale Kalender - BW

    Naam feest/evenement: Kartonnen jubileum huwelijk (2 jaar) Wat is het? Een jubileumfeest. Organisator: @Thomasin Hastings (En @Armand Foulkes-Davenport) Uitgenodigden: Than en Daphne Foulkes-Davenport Irwin en Yara Foulkes-Davenport Elaine en Daniel Foulkes-Davenport Jude Foulkes-Davenport Lawrence en Lydia Hastings + kinderen. Delano en Moraine Foulkes-Davenport Evangeline Hastings-Mortee en Darius Mortee Hastings Waar: Huize Catsfield. Wanneer: 25 juli 1838 Gespeeld? Nee, onderdeel van een overzicht van alle feestjes
  2. [1838/1839] Het HAROLD-IS-HM-GEWORDEN-FEEST!!!

    Vriendelijk glimlachte Thomasin naar Abigail. "Goedemiddag miss Carrington, wat goed om u hier ook te zien." Ze lachte. "Oh nee, een spookhuis is toch veel leuker. Ik zal u heus niet vragen op te passen. En het is een opluchting dat jullie het niet onaangenaam vinden als ik meega naar het spookhuis." En Thomasin vond het ongetwijfeld even spannend als de rest, want onverwachte schrikmomenten bleven een dingetje, ongeacht de leeftijd. Ze lachte. "Het lijkt me een uitstekende Griffoendor activiteit." Ze gingen allemaal samen hun angsten overwinnen. Vervolgens keek ze met een lachje naar Dorian. "Dapperheid zegt niets over of je iets alleen moet doen, jongeheer Palagon. En om stoer te zijn, moet je eerst angst kennen, niet waar. Dus mag ik vragen of u het spookhuis dan wel eng vindt?" Een beetje subtiel plagen mocht best, toch? Het was in ieder geval schattig dat al haar leerlingen zich zo aan het uitsloven waren. Niet alleen voor Thomasin, maar bijvoorbeeld ook de kleine miss Callahan, die als een bakvis leek te zwijmelen om Dorian. Thomasin knikte Armand dankbaar toe en kuste terug in de lucht. "Oh, dat gaat hij prachtig vinden. We drinken dan zo samen een wijntje, goed?" En dan hield ze het daadwerkelijk bij één en niet meer, want ze kon er niet zo goed tegen en het ging haar niet gebeuren dat haar eigen afdeling haar teut zag. Dat zou een afgang zijn en dan moest het jaar nog beginnen. Ze lachte zachtjes. "Oh, ja, dat durf ik heus wel en ik weet zeker dat jongeheer Silvershore me zal beschermen en begeleiden, indien nodig." Ze wilde het hem nu ook weer niet aandoen haar verplicht gezelschap te houden. Thomasin aaide haar kleine nog even over de bol en richtte haar aandacht toen weer op Harold en haar andere kuikens. Geamuseerd sloot Thomasin de rij; ze liet de leerlingen voorgaan, want goh... Het was natuurlijk net iets meer een feestje voor hen, dan voor haar. Een vampier werkelijk? Ze grinnikte, maar kon het niet helpen ook een kreetje te slaan toen Harold gilde -ze schrok haast meer van hem dan van het skelet- en daarna hardop te lachen. "Oh, Daisy, al die dingen komen altijd zo onverwachts..."
  3. [1837/1838] Children must be taught how to think, not what to think.

    "Ah, maar dat ben ik zeker met u eens, " knikte Thomasin. Dat iets moeilijk was, was inderdaad nooit een excuus om het niet te doen. Of dat het moeite kostte... Of dat het anders was, dan de geldende norm. "Ik ga alleen niet iets doorvoeren voor u, als daar ook zoveel anderen bij betrokken zijn en het op geen enkele manier bekend is wat zij er van vinden." Dat gold dan zowel voor haar eigen leerlingen als die van de leerlingen van Ravenklauw. Gelukkig was er een andere mogelijkheid bevonden. Thomasin knikte. "Ik ga er werk van maken. U hoort zo snel mogelijk van mij terug. Ik verwacht dat een van de besproken dingen wel moet lukken." Al wist je het natuurlijk nooit zeker met Darmarcus en Ostrovsky. "Nee, ik heb verder geen dringende zaken om te bespreken," glimlacht Thomasin. "Dus ik stel voor dat we het hier bij laten. Ik zal u op de hoogte brengen wanneer ik meer weet. Dan spreken we elkaar in ieder geval dan. Dan rest mij nog u een prettige dag te wensen. Het beste, juffrouw Wydeville." Thomasin stond op en begeleidde het meisje naar de deur, nam nog afscheid met een hoofdknik. Straks, na haar gesprekken, zou ze het langstzittende schoolhoofd maar eens een bezoekje brengen om dit te bespreken. Hopelijk was ze vanavond niet te laat thuis voor het eten... [OOC: Thomasin uitgeschreven :)]
  4. [1838/1839] Het HAROLD-IS-HM-GEWORDEN-FEEST!!!

    Natuurlijk was Thomasin van de partij. Dit soort feestjes waren nu eenmaal belangrijk, vooral voor de leerling in kwestie natuurlijk, maar ook voor haar, dat ze wle op zijn minst haar neus liet zien. Dat sprak immers een non-verbale steun uit voor haar nieuwe Hoofdmonitor. Niet langskomen zou toch een vaag signaal zijn, bijvoorbeeld dat ze niet achter de benoeming van de jongeman stond, of, en dat was misschien wel erger, dat ze de Hoofdmonitoren en Klassenoudsten niet zo serieus nam. Keurig op tijd verscheen Thomasin met Armand en de éénjarige Gabriel voor huize Silvershore. Eenmaal binnen begroette ze beleefd de moeder en grootouders van Harold, waarna ze naar de tuin gingen om het middelpunt van de festiviteiten te begroeten. "Het is een alleraardigste jongeman," vertelde Thomasin met een glimlach aan haar man. "Zeer gedreven en ambitieus. Hij werkt hard om te laten zien dat hij geschikt is voor zijn functie en de bijbehorende taken." Dat was in ieder geval hetgeen wat Thomasin ervan meekreeg. "Ik denk dat je hem wel mag." De vrouw hoopte dat Armand het vandaag naar zijn zin had. Het was voor hem toch een beetje een kennismaking met háár afdeling en háár werk. Ze wilde daarmee een goede indruk maken. Ze was best trots op wat ze het afgelopen jaar al had bereikt met haar afdeling. Thomasin trof Harold juist op het moment dat hij een groepje probeerde te enthousiasmeren voor het spookhuis. Met een lachje keek Thomasin naar Armand. "Goedemiddag jongeheer Silvershore, van harte gefeliciteerd, nogmaals, met uw benoeming. Graag zouden wij ook deelnemen aan het tochtje door het spookhuis. Al vrees ik dat het misschien niet geschikt is voor de jonge Gabriel." Maar wellicht zouden ze daar voor het komende kwartiertje nog wel een oppas voor kunnen vinden. "Mits u het geen probleem vindt dat de oudere en saaiere selectie van de gasten deelneemt? Oh, en graag wil ik u natuurlijk voorstellen aan mijn echtgenoot, Armand Foulkes-Davenport. Armand, dit is mijn nieuwe hoofdmonitor Harold Silvershore." Al had hij dat vast geraden.
  5. 15+ - Personage wiens korset losser zou mogen

    Nou, dan moest ze dan maar doen... Lucky guy, die Armand
  6. Sociale Kalender - BW

    Naam feest/evenement: Gabriel Irwin Foulkes Davenport Hastings' verjaardagsfeest! Hij wordt één. Wat is het? Een verjaardagsfeest. Organisator: @Thomasin Hastings (En @Armand Foulkes-Davenport) Uitgenodigden: Than en Daphne Foulkes-Davenport Irwin en Yara Foulkes-Davenport Elaine en Daniel Foulkes-Davenport Jude Foulkes-Davenport Lawrence en Lydia Hastings Delano en Moraine Foulkes-Davenport Evangeline Hastings-Mortee en Darius Mortee Hastings Eric en Vasilisa Silvershore June en Tristan Johnson Zaira en Scott Silvershore-Evergreen (of zoiets) Evita en Liam Haysward Josephine Cadwgan (maar ook op dit feest niet Keane) Hiram en Jennifer Churchill Igraine en James Graham Galahad Graham en Clementine Gordon-Lennox Eleanora Paget Henry Paget en Maia de Liedekerken Victoria en Richard Rosanvallon Thomas en Maria Silvershore Harold Silvershore Alle kinderen van genodigden zijn ook van harte welkom. Alle genodigden die naar Zweinstein gaan, zijn uiteraard geëxcuseerd (maar het gaat om het gebaar) Waar: Huize Catsfield. Wanneer: 24 maart 1838 Gespeeld? Nee, onderdeel van een overzicht van alle feestjes
  7. [1837/1838] Children must be taught how to think, not what to think.

    Met een glimlach luisterde Thomasin naar het pleidooi van het meisje. Ze knikte even. “Ik vrees dat dit echter geen wens is, die ik makkelijk kan inwilligen. Vermoedelijk zullen de leerlingen van Ravenklauw niet zomaar hun leerlingenkamer willen opgeven en ik weet ook niet hoe breed deze wens voor een ruil wordt gedragen onder de rest van de Griffoendors.” Thomasin humde even en nam een slokje van haar thee. “Daarbij, zou het hypothetisch mogelijk zijn, dan is het nog een onderneming die, zeer waarschijnlijk, niet op korte termijn te realiseren is.” Het meisje leek intelligent genoeg om voor zulke argumenten open te staan. “Echter snap ik wel uw wens en uw droom en ik begrijp uit uw woorden dat dit allemaal zeer belangrijk voor u is.” Zo belangrijk zelfs, dat het meisje overwoog van afdeling te wisselen. “Wat ik wel voor u kan doen, is dat ik met het afdelingshoofd van Ravenklauw in overleg ga, of u in het weekend misschien mag overnachten bij Ravenklauw voor het uitzicht of ik kan voor u nagaan of er op een andere manier een makkelijke toegang tot het astronomielokaal te organiseren is.” “Vindt u dat een redelijk aanbod? Of wilt u toch liever direct een overplaatsing aanvragen?” Thomasin hoopte natuurlijk van niet, want het meisje had vast vrienden in de afdeling en het was een nogal rigoureuze stap, maar Arabella leek redelijk zeker van haar zaak en leek haar wensen geprioriteerd te hebben. Dat kon Thomasin enkel respecteren.
  8. [1837/1837] Sugar will leave a lover's kiss on your lips.

    “There is never a time or place for true love. It happens accidentally, in a heartbeat, in a single flashing, throbbing moment.” Een paar jaar geleden had Thomasin nooit gedacht het perfecte gezinnetje te hebben. Ze had een man. Ze had een kind, een zoon, een erfgenaam. En ze was gelukkig. Alle angsten die ze had gehad, dat haar leven zou worden bepaald, dat ze haar vrijheid kwijt was, dat ze al haar eigen inspraak kwijt zou raken, dat haar mening er niet meer zou toedoen, waren onjuist gebleken. Ze was gelukkig. Thomasin genoot van haar twee blonde mannen, waarbij de haren op een onbewaakt moment zich in een pijpenkrulletje wilden draaien. Ze hield van de twee paar grote blauwe ogen die altijd naar haar opkeken als ze binnenliep. Armands ogen waren gevuld met bewondering en liefde, die van Gabriel met tevredenheid en herkenning. Ze was 'vrouw van' en 'mama van', maar het maakte haar gelukkig. Ze zou nooit meer anders willen, nooit meer terug willen. Ze had er lang tegen gevochten, maar nu, nu ze erin zat, zo per ongeluk, snel en onverwacht, had ze iets zeer kostbaars gevonden. Dat het leven zo kon lopen... Dat zoveel toeval en kleine bijzonderheden ervoor zorgden dat twee mensen elkaar vonden en bij elkaar kwamen. Het was iets wat Thomasin kon bewonderen. Ze had haar leven zo gepland en vooruitgedacht, zoveel verplichtingen, maar liefde liet zich niet sturen. Liefde was er opeens. Liefde was de meest bijzondere vorm van magie die bestond.
  9. [1837/1838] You don't win a game by hitting the ball out of the court.

    "Ik denk ook helemaal niet dat u het niet zelf kunt afhandelen, maar soms is het beter wanneer iemand wordt behandeld door iemand die objectief is en wat verder van iemand afstaat. Althans dat is wat ik van onze schoolpsycholoog had begrepen?" Thomasin glimlachte vriendelijk. "De voorkeur, echter, voor een specialist buiten Zweinstein kan ik ook zeer goed begrijpen. Het is toch immers niet iets waarover men praatjes wilt..." Voor je het wist, dacht de school nog dat Chase geestesziek of krankzinnig was, ja want deze subtiele termen werden in die tijd gebruikt, en dat wilde je als ouder ten alle tijden voorkomen, dunkte Thomasin. "En ik zal zorg dragen voor de strafregels," knikte ze. "Dan is het zo inderdaad geregeld." Ze glimlachte vluchtig. "Ik had verder geen zaken meer om te bespreken. En u?" Je wist het nooit zeker met ouders en dit stel leek zeer bezorgd en gebrand op goede kwaliteit. "Zal ik u zo terug brengen naar de Grote Hal? Of weet u de weg zelf terug te vinden?"
  10. "Nee, dat is natuurlijk ook weer zo." Thomasin glimlachte vluchtig naar de jongen. "En nu ze getrouwd is, komt ze ook minder in de leerlingenkamer en heeft u nog minder gelegenheid om miss Bennet te zien." En het arme meisje was getrouwd met meneer Chase Bennet en dat was toch niet echt een jongeman waar de vrouw een erg hoge pet van op had. "Ik zal een afspraak met haar plannen." Ze knikte de jongen toe. "Als u zich in de toekomst nog eens zorgen maakt over een andere leerling of leerlinge, komt u dan naar me toe?" Dan konden ze er meteen werk van maken, in plaats van dat zo'n schrijnende situatie wekenlang door kon etteren. "Dat was alles, wat mij betreft," knikte Thomasin de jongen toe. "Tenzij er nog zaken zijn, die u graag wilt bespreken? We hebben nog even de tijd." En als Harold met bepaalde problemen zat, dan zou ze uiteraard de tijd nemen om dat serieus te nemen en oplossingen te bedenken. Over het algemeen had iemand gewoon een luisterend oor nodig en wanneer iemand dan hardop nadacht, dan kwamen ze vaak zelf ook wel met mogelijkheden.
  11. "Dankuwel, mister Silvershore. Ik waardeer uw hulp ten zeerste en ik weet zeker dat het mister Duncliffe op weg zal helpen." Al zou ze over een paar weken nogmaals een gesprek met de jongeman hebben om te verifiëren of dat ook daadwerkelijk het geval was. Misschien had de jongen nog meer nodig. Natuurlijk had ze wel vertrouwen in haar Klassenoudste, maar soms hadden kinderen de hulp van een volwassene nodig. "Dat is wel heel erg ernstig,"zei Thomasin en ze trok haar wenkbrauwen op naar Harold. "Ten eerste dat een jongen op school zoiets met een meisje durft te doen... Ten tweede zal het haar reputatie hebben geruïneerd." Ergens, gelukkig, was het meisje al getrouwd en dat had de schade vast wat beperkt, maar ook hier moest Thomasin voor de zekerheid maar een gesprek met dat meisje aangaan. "Uiteraard heb ik alle vertrouwen in ons schoolhoofd, maar soms helpt het als een vrouw ook meedenkt in zulks een delicate situatie." Thomasin humde. "Heeft u een idee hoe het nu met het meisje gaat? Heeft het momenteel nog consequenties voor haar? Heeft ze nog wel sociale contacten?" Want dit was écht heel ernstig. "Huffelpuf?" Dat was een afdeling die meestal als laatste werd gekozen. "Oh, wat goed. Dat mag ook. Het doel is een leuke dag te organiseren die de afdeling bij elkaar brengt." En of hij dat nu deed met Huffelpuf of Ravenklauw, dat was haar dan om het even. Ze knikte. "Als u dat wilt... Maar dan zal ik me op de achtergrond houden. Enkel vragen beantwoorden als jullie je afvragen of iets mogelijk is." Want anders was het nog niet door de leerlingen zelf georganiseerd.
  12. [1837/1838] You don't win a game by hitting the ball out of the court.

    Dit was oprecht een lastig gesprek. Natuurlijk kon de moeder zich niet voorstellen dat haar zoon een pester was. Dat kon ze wel begrijpen. Thomasin zou over tien jaar ook niet geloven dat haar Gabriel een pester was. Ze glimlachte voorzichtig. "Dat is een kant van uw kind, die hij thuis natuurlijk niet snel zal zien. Het spijt me dat ik u geen prettiger nieuws over uw zoon kan brengen." Het commentaar van de vader was gelukkig wel wat realistischer en Thomasin wierp hem, voor een kort moment, een dankbare blik toe. Als hij nu ook tranen in de ogen zou krijgen en helemaal van slag had geleken, dan had ze niet zo goed geweten hoe ze had moeten reageren. "Wat denkt u dan wat er nodig is?", vroeg Thomasin serieus. "Een cursus om met zijn woedeproblemen om te gaan?" Die bestonden vast wel? "We hebben een schoolpsycholoog." Dus een dergelijke therapie of extra aandacht voor dat probleem zou wel mogelijk moeten zijn. "Zou dat iets zijn waar u mee akkoord zou gaan? Zolang Chase nog geen zeventien is, is daar wel toestemming van een van de ouders voor nodig." "Dan hebben we zowel het element om hem te leren dat het niet wordt geaccepteerd." De strafregels dus. "En dan wordt er iets aan gedaan." De therapie. Thomasin keek Camilla en Daniel om beurten aan. Hopelijk hadden ze nu een akkoord aangaande het plan van aanpak bereikt.
  13. Met een ernstig gezicht knikte Thomasin. "Ja, hij was mij ook al opgevallen. Ik heb net voor dit gesprek met u een gesprek met Rory gehad." De vrouw glimlachte naar Harold. "U heeft gelijk met uw inschatting dat hij het wat moeilijker heeft. Hij heeft ook niet echt vrienden en heeft moeite met zijn plek hier te vinden. Misschien kan u hem wat meer betrekken bij uw vriendengroep? Of helpen met een beginnetje te maken met de extra activiteiten? Zodat hij andere mensen leert kennen?" Thomasin knikte. "Ja, ik ga binnenkort met hem na schooltijd misschien even langs bij zijn ouders, zodat hij ze gedag kan zeggen en kan zien dat alles goed met hen gaat." Als Harold en Rory vrienden waren dan kon de klassenoudste misschien wel mee. "Zijn er nog meer leerlingen die behoeften hebben aan iets dergelijks, dat u weet?" Of zouden straks al haar leerlingen dit willen? Want dat zou een beetje te gek worden en ze wilde nu ook weer geen voorkeursbehandelingen gaan geven; dat de een wel mocht en de ander niet. En het was prettig dat Harold namen wist van leerlingen die zich misdroegen én dat hij ze ook wilde delen, want het had nog best gekund dat hij ze niet had willen verraden. Het ging hier echter wel om de eer en reputatie van de afdeling. "Bedankt. Dan zal ik met hen een gesprek inplannen." Afhankelijk van dat gesprek zou ze dan kunnen beslissen of deze leerlingen nood hadden om verplicht extra lessen etiquette te volgen. "Wat voor gerucht was er over Claude Bennet? Iets ernstigs?" Want dan moest ze het weten. "Misschien kunnen we het in samenwerking met Ravenklauw doen? In mijn schooltijd konden die twee afdelingen ook goed met elkaar overweg." Dus het had wel zo zijn charme om dat weer iets in ere te herstellen. Thomasin glimlachte. "Ik zal een budget hiervoor vrijmaken en dan mag u samen met de hoofdmonitor en de andere klassenoudsten deze dag gaan organiseren?" Dan waren de leerlingen waarschijnlijk ook meteen een stuk enthousiaster, dan wanneer het door een leraar was georganiseerd.
  14. Thomasin was inderdaad niet echt bezig met de analyse voor de keuze van Harolds koekje. Ze glimlachte vooral, tevreden met dat hij het aanbod aannam. Dat was best prettig als je al een aantal gesprekken echt heel erg je best had moeten doen, voordat iemand überhaupt een koekje pakte. Het waren oprecht lekkere koekjes. En die verdienden het niet dat iedereen zo omzichtig en wantrouwend met ze omging. "Goed om te horen. Heeft u het idee dat iedereen goed meekomt? Ook van de eerstejaars? Als Klassenoudste is het belangrijk dat u juist de zwakke kuikentjes een beetje onder uw hoede neemt en zorgt dat ze mee kunnen komen met de groep." Nou hoopte ze dat Harold niet aan de wereld ging verkondigen dat professor Hastings eerstejaars met kuikentjes vergelijkte, want dat zou vast niet al te zeer gewaardeerd worden. Al vond ze persoonlijk die vergelijking nog best aardig opgaan. Eerstejaars waren over het algemeen ook nog maar elf jaar en dat waren dus nog kinderen. Haar Gabriel zou over iets meer dan tien jaar al naar Zweinstein gaan. Pfoe... Dat voelde nu al aan alsof die tijd veel te snel zou gaan. De vrouw knikte. "Ja, dat vooroordeel moet u ook niet tegen u krijgen. Als u eens ergens tegen problemen aanloopt en ik werk die dag, voelt u zich dan niet bezwaard om laagdrempelig naar me toe te komen of me erbij te betrekken. Dan kan u tenminste mij de schuld geven als er een vervelende beslissing moet worden genomen." Ze knikte nogmaals bij zijn stelling. "Ja, goed. Nu is de begeleiding de afgelopen jaren ook wat losser geweest, maar ik hoop dat we dat, zeker met de slectie nieuwe leraren, weer wat aan kunnen scherpen. Heeft u namen van leerlingen die herhaaldelijk maar in de problemen blijven komen? Dan houd ik die ook extra in de gaten vanaf nu." "Dat is een heel goed idee. Wat voor activiteiten vindt men tegenwoordig leuk? Ik heb vroeger wel eens een speurtocht of excursie gedaan in het Verboden Bos, maar dat is misschien niet meer helemaal van deze tijd? En vlotten bouwen is misschien ook niet voor iedereen geschikt. Misschien een soort magisch hindernissen parcours, wat alleen kan worden volbracht met samenwerking? Dan zou ik daar met andere leraren ook samen naar kunnen kijken? Of als u een beter idee heeft? U weet beter wat er leeft en wat men leuk zou vinden om gezamenlijk te doen?"
  15. Ach, wat een schatje. Thomasin moest toegeven dat haar hart wel een beetje brak als ze de jongen er zo treurig bij zag zitten. Ze glimlachte hem bemoedigend toe en nam nog een slokje thee. "Elk vak is op zijn eigen manier wel nuttig, denk ik. Als u iets leuk vindt, of er talent voor hebt, dan wordt u er vanzelf goed in en dan moet het wel lukken in dat vakgebied een baan te vinden en geld te verdienen. En wat is nuttig? Ik neem aan dat u bedoelt dat u genoeg geld verdient om een gezin te onderhouden? Of wilde u baanbrekende wetenschappelijke ontdekkingen bijdragen aan de magische gemeenschap? Het is allemaal mogelijk. Iedereen met een beetje vastberadenheid en doorzettingsvermogen kan een heel eind komen." Ze ging hem geen gouden bergen beloven, want niet iedereen kwam altijd goed terecht. Even beet Thomasin op haar lip. "Waar wonen uw ouders? En heeft u binnenkort een vrije middag in uw rooster? Dan kunnen we ze wel even opzoeken?" De vrouw glimlachte vriendelijk. "Want alleen maar brieven schrijven is natuurlijk ook niets. U kan vast even een goede knuffel gebruiken?" En er kwamen nog meer vragen. Alles ging vooral over het praktische. "Eigenlijk moet u afgestudeerd zijn van Zweinstein om vrijelijk magie te mogen gebruiken en anders het liefst toch wel zeventien, maar u mag het hoe dan ook niet in de buurt van dreuzels gebruiken tot die tijd. U zou wel al een baantje kunnen zoeken in de vakanties. Er zijn vast wel vakantiebaantjes ook in Zweinsveld. En als u ook in de zomervakantie niet naar huis kan, vanwege de financiën, dan is daar wel een opvanghuis voor, geleid door de familie Silvershore." Al zou dat de jongen voor nu vast weinig troost bieden. "Ja, het heeft ook geen haast en het komt vanzelf," stelde ze hem gerust. "De extra vakken zijn ook meer voor de ontspanning en verrijking. Daar krijgt u geen toetsen van en dat moet vooral zijn omdat het leuk of interessant is. Dus als dat nu nog niet het juiste moment voor u is, dan kan het nog even wachten." "Wat voor dingen vindt u leuk om te doen?"
×