Jump to content

Thomasin Hastings

IC Leraar
  • Content count

    131
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    3

Thomasin Hastings last won the day on February 21

Thomasin Hastings had the most liked content!

About Thomasin Hastings

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    MV
  • Naam
    Kelly

Profile Fields

Recent Profile Visitors

  1. P&P-baby's! (IC, niet OOC, maak je geen zorgen)

    Gabriel Irwin Foulkes-Davenport Hastings -> 24 maart 1837
  2. [1837/1838] Angry people are not always wise.

    Met een glimlach knikte Thomasin bij Armands woorden. "Ja, volgend mij wel. Gabriel was zijn altijd even vrolijke zelf en Daniel leek zich ook wel vermaakt te hebben. Ik geloof dat het feit dat hij zo'n klein schattige jongetje bij zich had hem heel wat positieve vrouwelijke aandacht heeft opgeleverd." Zie, dus het was niet alleen Daniel, er waren ook genoeg studentes die zich om hun kleine man hadden bekommerd. Al wist Thomasin nu ook niet meteen of ze dat nu echt een geruststelling vond; allemaal vreemden die zich met haar zoon bemoeiden. Maar het was goed gegaan en dat was het belangrijkste. Ze wist zelf ook wel dat het geen ideale oplossing was, maar het had in de situatie nu even niet anders gekund. Opnieuw knikte ze. "Ja. Hij vindt het volgens mij reuze interessant al die nieuwe indrukken. Hij is echt heel erg nieuwsgierig. Dat vindt Irwin volgens mij ook zo leuk aan hem, al die leergierigheid." Thomasin streelde met haar duim over Armands hand. "Daarmee is hij vast ook dubbel belast, denk je niet?" Met een vertederde glimlach keek ze naar het ventje vlak naast hen aan de tafel. "Mjam mjam," mummelde het ventje tevreden, waarna hij weer een hapje eten kreeg van de huiself. Daarna strekte hij de handje uit naar Than. "Poe! Puh!" Iets wat waarschijnlijk zoveel betekende als dat hij aandacht wilde van Than, maar voor de gewone luisteraar klonk het eerder alsof hij een grote boodschap moest doen. Thomasin grinnikte even en beet snel op haar lip, want het was voor een dame natuurlijk niet gepast om om zulke ordinaire zinspelingen te moeten lachen. "Lief," begon ze toen, haar blik nog half op Gabriel gericht. "Lijkt het je leuk om nu binnenkort dat uitstapje naar Canada te doen?" Ze dacht dat ze dat nu wel moest kunnen zonder dat ze in een paniekaanval zou schieten. De kleine was ook weer wat groter en overduidelijk gesteld op zijn opa en oma. Daar had ze nu wel vertrouwen in. Misschien had ze ook wel het gevoel dat ze het goed moest maken? Zou dat opvallen? Ze kon er gewoon heel slecht tegen dat ze Armand had gekwetst en dat ze een fout had gemaakt. Ze wilde iets terugdoen, moeite doen, laten zien dat ze haar familie wel belangrijk vond. En dat haar werk heus wel even kon wijken als dat nodig was. Ze wist niet goed waarom, maar ze had gevoel nu eenmaal gekregen en Thomasin voer over het algemeen heel sterk op haar gevoel. Dus ook nu besloot ze dat dan maar gewoon te volgen.
  3. [1837/1838] Angry people are not always wise.

    Als er iets was wat Thomasin nooit zou doen, was het bewust iemand in gevaar brengen. Dat zou ze met haar ergste vijand nog niet doen, laat staan met haar bloedeigen zoon. Ze haalde opgelucht adem dat Armand bevestigde dat hij dat toch niet dacht. Ze streek met een vinger langs haar onderste ooglid en haalde diep adem. Ze moest niet echt huilen, dat deed Thomasin niet zo snel, maar dit hele gesprek en het gevoel op het beklaagdenbankje te zitten, maakte haar wel een tikkeltje emotioneel. Het voelde oneerlijk en alsof haar ‘misdaad’ veel meer werd opgeblazen dan dat er eigenlijk aan de hand was. De vrouw kneep zachtjes in Armands hand, hoopte toch wel wat genegenheid te zien in zijn blik. De adempauze was welkom. Het was overigens maar goed dat Daphne even wegliep, want door haar laatste opmerking en insinuatie veranderde Thomasins mond in een strakke streep. “Ik was te laat… Niet te laat voor het eten…,” zei ze niet tegen iemand in het bijzonder. Misschien zei ze het wel vooral voor zichzelf, om zichzelf ervan te verzekeren dat ze niet nóg iets fout had gedaan. Potjandorie. Dit was gewoon niet eerlijk! “We werken met emoties bij proefpersonen en ditmaal werd er gewerkt met de emotie woede. Nu was er wel geanticipeerd op dat dat voor wat agressie kon zorgen en was er al wat extra veiligheid ingebouwd, maar één proefpersoon ging volledig door het lint. Nu, dat loste de beveiliging wel op, maar de beste man had in zijn woede een van de testapparaten gesloopt. Die begon nu allerlei bezweringen los te laten… Dus ik had huilende assistenten en een met de slappe lach en eentje met een paniekaanval. Dus nu… Daar hadden ze mijn hulp bij nodig,” legde ze Than met een glimlach uit. Praten over werk hielp, blijkbaar ook bij Thomasin. Daarom kon ze ook weer redelijk gekalmeerd en zonder nog gevoelens van dat haar onrecht was aangedaan bij de tafel aanschuiven. “Het eten is zoals altijd weer heerlijk, Daphne,” complimenteerde Thomasin de vrouw dan ook volledig oprecht en zonder te willen slijmen. Ze keek verbaasd opzij, toen Armand op den duur toch weer terugkwam op het incident van eerder die avond. Ze glimlachte vlug, vond het heus lief dat hij het aanbood. “Oh, natuurlijk. Ik wil je heus wel op de hoogte houden wat mijn plannen zijn. Nu staan die niet altijd in steen gebeiteld.” Er konden zich nog steeds onverwachte zaken voor doen of dat ze impulsief de plannen volledig omgooide. “Het spijt me echt heel erg dat je ongerust was.” Voor even legde ze haar hand op de zijne. “Ik zal proberen dat in de toekomst te voorkomen.” Maar beloven kon ze het natuurlijk niet.
  4. [1837/1838] Back in the game

    Deze vrouw was verschrikkelijk... Verschrikkelijk saai en oppervlakkig. Ze vond totaal andere dingen belangrijk dan Thomasin en het was moeilijk om te doen alsof ze heel erg geïnteresseerd was in het gesprek. Als Thomasin echter de balans opmaakte, dan was beleefd glimlachen voor nu belangrijker dan een andere familie te schofferen. Beleefd zijn was altijd goed en dat zou ze zonder gewetenswroeging kunnen volhouden, mits Vasilissa maar nergens vroeg wat ze ergens werkelijk van vond of dacht. "Thuiszitten is inderdaad niets," bevestigde ze, want dat was iets waar ze het onomstotelijk mee eens was. "En wat wordt de activiteit van komende maand?", vroeg ze met wat meer interesse. "Als je eens hulp nodig hebt, dan moet je het zeggen hoor. Daar kan ik vast wel wat tijd voor vrij maken." Thomasin was lid van de club en dus was het voor haar ook een verplichting om zo nu en dan te helpen. "Dat betekent zeker dat hij het heel goed doet en dat zijn medestudenten vertrouwen in hem hebben. Zodra er kandidaten zijn, mogen de andere leerlingen in de afdelingen stemmen en Harold heeft de verkiezing tot Klassenoudste dus gewonnen. Dat is zeker een prestatie en mag hij heel erg trots op zijn." Thomasin glimlachte. "Zeker al zo jong, dan is het een geboren leider." Of de andere kandidaten waren gewoon echt helemaal niets. Zweinstein was niet meer helemaal van de kwaliteit die het geweest was. Vasilissa was echt... haar tegenpool. Thomasin klemde de lippen op elkaar en zei maar niets meer over het onderwerp over het verschil in wat mannen en vrouwen konden doen. Natuurlijk waren er bepaalde dingen, die op een bepaalde manier hoorden en zaten sommige dingen heus wel vast aan het gender, maar dat ging dan meer over wat je wel behoorde te doen en niet wat je per definitie niet zou kunnen. "Ach ja, dat lijkt me wel moeilijk. Zeker honden en katten zijn toch altijd een belangrijker onderdeel in het leven dan de meeste andere dieren." Althans, in de hogere kringen. Bij een boer was een hond er om het erf te bewaken en een kat om muizen te vangen. Dan waren ze vooral nuttig en minder een soort harige baby's. "Ik heb paarden, er lopen wel wat katten op het terrein en uiteraard wat uilen op zolder." Maar dat was toch anders dan op de manier dat Vasilissa huisdieren had gehad. "Kun je paardrijden? Dan zouden we wel eens een ritje kunnen maken?"
  5. [1837/1838] Angry people are not always wise.

    Burn-out bestond ook al in deze tijd alleen dan onder een andere naam: zenuwziekte of hysterie. Thomasin zou het fenomeen dus absoluut niet uitvinden, maar liep inderdaad wel een goede kans om iets dergelijks op te gaan lopen. Maar dan een magische variant, want dat is veel leuker om een personage aan te doen. Dingen uitbesteden was inderdaad moeilijk voor de vrouw, maar dat ze nu een assistent had bij haar onderzoek, zijnde Daniel, en zo nu en dan een taak aan hem uitbesteedde of hem verantwoordelijk maakte voor iets wat daadwerkelijk een verantwoordelijk persoon nodig had, was al een hele grote stap vooruit voor haar. "Nee, natuurlijk. Natuurlijk is het beter dat er niets slechts is gebeurd en dat wil ik ook ten alle tijden voorkomen. Alleen.." Thomasin haalde diep adem en keek dankbaar naar Than toen hij zich ook met het gesprek bemoeide. Ze glimlachte vluchtig. "Ik.. ik had het anders moeten oplossen. Dat zie ik in, heus..., maar ik zou Gabriel heus niet bewust in gevaar brengen en Daniel zei dat het wel ging en.." Wat moest ze nou nog meer zeggen? Ze voelde zich een beetje in een hoek gedreven door Daphne en Armand. Maar het was toch goed afgelopen? En ze was er nu toch? En ze had toch sorry gezegd? En ze zou het niet nog een keer op deze manier oplossen? Wat wilden ze nu nog van haar horen? "Ah. Ik moest alleen iets ophalen en ik dacht dat het gezellig was om dan met Gabriel nog even langs Irwin te gaan, die is ook dol op Gabriel en zijn kantoor daar is heus zo luxe dat een baby daar wel een uurtje kan verblijven. Voor spullen ophalen neem ik hem wel vaker mee. Dat gaat tot op heden altijd goed en is altijd gezellig en dan ben ik de hele tijd bij hem. Alleen vandaag liep alles even heel anders dan zou moeten." En inmiddels voelde ze toch wel een ver en diep weggestopt recalcitrant stemmetje ontwaken. Een stemmetje wat vroeger altijd zorgde dat ze te impulsief was en teveel in de problemen kwam. Thomasin sloot haar ogen voor een moment en haalde diep adem. "Ik zal hem een eventuele volgende keer eerst thuisbrengen en dan pas naar de crisis toegaan. Dat beloof ik."
  6. [1837/1838] Angry people are not always wise.

    Sinds Thomasin met Armand getrouwd was, en ze een kind had, ontstonden er gewoon situaties waarin er geen beste optie was. Het was niet duidelijk welke beslissing het beste was, moraal het beste, of in het algemeen het beste. Er waren mitsen en maren en neveneffecten waar ze nog nooit eerder over had nagedacht. Er waren gevolgen, die ze niet had kunnen overzien. Kinderen deden soms ook de meest onvoorspelbare dingen. En Daniel ook, trouwens. Dat was lastig. Ze kon niet meer blindelings op haar kompas varen. Vandaag had dat geresulteerd in te laat zijn. Daarbij ja, had ze misschien inderdaad wel een fout gemaakt? Was het fout iemand te vertrouwen, die bij vlagen heus wel verantwoordelijkheid toonde en die nog nooit iets verkeerd had gedaan met een kind? Ook al was dat kind pas vijf maanden en zelf niet redzaam? En het was goed gegaan? De omgeving leek te denken van wel? Misschien hadden ze gelijk? Maar hadden ze gelijk? Echt? Het was goed gegaan, maar... misschien was dat meer geluk geweest dan wijsheid. Ze had haar kind nooit in een situatie van potentieel gevaar mogen plaatsen. Had ze Daniel dan direct moeten bestempelen als gevaar voor Gabriel? Was dat niet oneerlijk naar hem? Moeilijk... Heel moeilijk... Er viel voor beide kanten van alles te zeggen. Als het haarzelf betrof, dan had ze zonder twijfel Daniel een kans gegeven, maar nu ging het om een weerloos onschuldig kind. Moeilijke probleemstellingen. Dit was zoveel makkelijker op papier. "Ik ben bang dat ik daar wel bevestigend op moet antwoorden. Ik trof Daniel en Gabriel inderdaad in het universiteitscafé. Gabriel heeft daar een glaasje appelsap gekregen. Alles is goed gegaan. Heus. Er is hem niets overkomen. Daniel heeft het goed gedaan. Volgens mij hebben ze zich samen heel goed vermaakt." Daniel ook. Hij leek er in ieder geval wel om te kunnen lachen en had er ontspannen bijgezeten, toen Thomasin hen had gevonden. Of dat had in ieder geval zo geleken in vergelijking met haar eigen stress en lichte aanval van paniek. Dan was alles weer relatief. "Het was geen werkdag... Ik was op visite bij Irwin... en wilde hoogstens even wat rapporten ophalen, maar toen was er een noodgeval..." Thomasin beet op haar lip, keek naar haar handen. Was het nou echt zo erg wat ze had gedaan? Dat viel toch allemaal wel mee? "Het is allemaal goed gekomen. Ik ben alleen te laat, waarvoor mijn oprechte excuses. Ik denk dat zoiets niet nog een keer zo zal voorkomen. Heus." Desnoods liet ze Gabriel een volgende keer dan wel bij zijn peetvader.
  7. [1837/1838] Openingsfeest: watch the queen conquer

    Met een glimlach knikte Thomasin naar Geoffrey. "Oh, ja dat klopt. En jij zat vroeger in Huffelpuf, niet?" Dat kon je ook nog wel aan de man merken. Hij had zulks een bescheiden en vriendelijke inborst. Dat was bij de andere afdelingen vaak wel iets anders. Niet dat daar iets mis mee was. Elke afdeling had immers zo zijn eigen kwaliteiten, maar orde houden was voor de Huffelpuffer niet echt weggelegd. Het was dan ook wel een beetje pijnlijk dat hij net uitgerekend zijn eigen oude afdeling niet onder controle kreeg. Thomasin sprak een spreuk uit en dempte alle geluid van de kakofonie die bij deze tafel vandaan kwam. Misschien wat flauw, maar dan moesten ze zich ook maar niet zo belachelijk gedragen, terwijl Thomasin bezig was met serieuze bezigheden. Als dat was afgerond, dan zou ze de spreuk wel weer opheffen. Volgens meneer Palagon berustte het allemaal op een misverstand en hadden alle deelnemers ervan geleerd. Thomasin trok een wenkbrauw op. "Dus ik begrijp dat u het meneer Higgs dan ook al heeft vergeven dat hij u op de neus heeft geslagen?" Vervolgens keek ze naar meneer Silvershore, die haar met hele grote, onschuldige en berouwvolle ogen aan stond te kijken. Hij betuigde zijn spijt. Thomasin knikte maar. Goed Het slachtoffer leek het zo in orde te vinden. Een van de daders betuigde zijn spijt. Nu was het alleen nog meneer Higgs. De desbetreffende Zwadderaar leek helemaal niet zo tevreden te zijn met de huidige situatie en bromde zeer onbehoorlijke woorden in de richting van meneer Palagon en Silvershore en Thomasin keek de jongeman even geschokt aan. "Hoe durft u zulke jongemannen uit te maken voor... weekdieren." Dat leek er nog het meest bij in de buurt te zitten. "Meneer Palagon, meneer Silvershore, u bent geëxcuseerd. Gaat u maar terug naar het feest. Geniet ervan. Meneer Higgs... Loopt u maar mee. Ik denk dat we nog wel wat strafwerk te bespreken hebben. Ik hou u tevens de rest van het jaar in de gaten!" Ze liet een spreuk de Zwadderaar bij de kraag vatten en met haar mee de grote zaal uit duwen. Zulk onbehoorlijk gedrag! Een schande! [OOC: Thomasin uitgeschreven. <3]
  8. [1837/1838] Angry people are not always wise.

    Het gezicht van Armand stond zó bezorgd. Oh, hoe had ze toch kunnen hopen dat hij niet thuis was geweest? Hij had zich vast vreselijke zorgen gemaakt, niet dat het nodig was, maar ze was niet in de gelegenheid geweest om iets te laten horen. Thomasin glimlachte snel naar hem. "Alles gaat goed, lieverd, geen zorgen...", zei ze snel, voordat ze al naar de woonkamer werd begeleid. Ze knuffelde Daphne en wisselde een warme glimlach uit met Than. Ook liet ze zich naar de bank dirigeren en vroeg ze om een glaasje bruisend water en uiteraard een kopje thee. Ondertussen werd ook Gabriel goed verzorgd en vermaakt. Het kind was zalig en doorgaans kostte het maar weinig moeite om voor hem te zorgen en je er zeker van te stellen dat hij het naar zijn zin had. Hij stond zo open voor de wereld, voor nieuwe personen, voor spelen. Nieuwsgierig en een grote allesvriend. Dat laatste moesten ze hem misschien een beetje afleren voor zijn eigen veiligheid, al was het ook weer niet de bedoeling dat hij schuw zou worden. Zachtjes kneep ze terug in Armands hand. Thomasin keek wat bedrukt en schuldbewust en knikte. "Het spijt me, lieverd. het was echt niet de bedoeling. Ik vind het verschrikkelijk. Mijn oprechte excuses ook, Daphne, Than, dat ik een uur te laat ben. Ik hoop dat ik jullie niet gekwetst of beledigd heb. Het is heel onbehoorlijk van me geweest. Het praat het niet goed, maar het was overmacht. Er was een crises in Cambridge en daar moest ik heen en dat duurde allemaal wat langer dan ik dacht..." Vooral ook omdat ze daarna had moeten zoeken waar Daniel met Gabriel was gebleven. "En Daniel paste op en die kon ik toen niet meteen vinden, want door alle chaos hadden we geen duidelijke plek afgesproken waar ik Gabriel op kon halen." Ze haalde diep adem, durfde Armand inmiddels niet meer goed aan te kijken, omdat ze ergens wel wist dat hij dit zou afkeuren. "Maar alles is goed afgelopen, alle crisissen zijn bezworen." Het liefst wilde Thomasin nu gewoon even zitten en bijkomen en ontspannen. Dat moest in theorie mogelijk kunnen zijn, toch?
  9. [1837/1838] Back in the game

    Eigenlijk wist Thomasin niet zo goed waarom Vasilissa nu precies háár kwam opzoeken. Het was niet alsof ze nu zo'n denderende klik met elkaar hadden en Thomasin het idee had dat de twee echt goede vriendinnen konden worden. Lissa was best wel oppervlakkig en eigenlijk ook best wel dom. Gelukkig vroeg de vrouw niet wat Thomasins mening over haar was, want anders zou er zo in één keer een vete ontstaan tussen de Silvershores en de Foulkes-Davenports en dat mocht natuurlijk nooit de bedoeling zijn. "Ja, ik had het druk. Ik heb het altijd druk." Thomasin glimlachte vriendelijk. "Dat vind ik prettig. Ik hou mezelf graag bezig. Anders word ik alleen maar ongedurig en daar word ik vast geen gezelliger mens van. Dan krijgt mijn echtgenoot het nog zwaar," grapte ze half. Ze vreesde echter wel dat er toch wel een kern van waarheid in deze woorden zat. "En Klassenoudste is en functie die je deelt met een aantal anderen. Dan ben je vooral aanspreekpunt voor andere leerlingen, je lost kleine ruzies op, je patrouilleert over de gangen 's nachts om te zien of iedereen wel op tijd naar bed is, je ondersteunt het afdelingshoofd. Je mag strafwerk geven en punten geven of aftrekken. Het is best een verantwoordelijkheid. Daarboven staat weer de hoofdmonitor en die coördineert ook weer de Klassenoudsten en heeft ook nog hun taken en die zullen bijvoorbeeld ook leraren aanspreken als er problemen zijn en dat soort dingen. Is het een beetje te volgen? Vast lastig als je nooit zelf op de school hebt gezeten." Waarom zouden mannen geen kleding kunnen herstellen? Er waren overigens genoeg mannelijke kleermakers. "Ik ken toevallig een kleermaker in Edinburgh, een tip van Irwin Foulkes-Davenport, en dat is echt een van de beste die ik ooit ben tegengekomen. En dat is, toevallig, een man. Dus in dat geval laat ik heel graag een man mijn kleding herstellen." Sorry Vasilissa, maar Thomasin had geen zin in dat stereotypische gedoe...twee kanten op. Zij vond ook dat Armand gewoon moest helpen met de opvoeding en dat zij verstand moest hebben van financiën. Al moest ze eerlijkheidshalve wel toegeven dat sinds ze getrouwd was, Thomasin wel het kasboek en dergelijke aan Armand had overgelaten. De leiding over het landgoed verder dan weer niet, al merkte ze wel dat dat langzamerhand ook wat meer bij hem kwam te liggen. Och, de uiteindelijke verdeling maakte niet uit, als je de klus maar geklaard kreeg en je iemand niet een taak ontzei puur op basis van geslacht. Ehh.. "Nee, dat was niet helemaal wat ik bedoelde." Thomasin glimlachte vriendelijk. "Maar wat voor huisdieren had je? En waarom nu niet meer?" Dat was misschien een beter gespreksonderwerp om op door te gaan. Ondertussen waren ze al het kasteel uitgewandeld en liepen ze nu in de frisse lucht over het terrein.
  10. [1837/1838] Angry people are not always wise.

    Vrijdag 6 oktober 1837 - huize Foulkes-Davenport te Londen - rond 18:00 Gabriel is nu +/- 5 maanden oud, kan wat fantasiewoorden en papa en mama zeggen. "Seldom, very seldom, does complete truth belong to any human disclosure; seldom can it happen that something is not a little disguised or a little mistaken." Te laat. Thomasin was te laat. Het was niet opzettelijk gegaan. Heus niet. Echt waar niet. Nooit niet. Ze had afgesproken rond de klok van vijf, het tijdstip waarop men thee dronk, bij Than en Daphne Foulkes-Davenport te zijn. Armand was werken in Londen en Thomasin zou met Gabriel dan ook naar Londen komen, dan zouden ze daar gezamenlijk gezellig eten, voordat het weekend begon. Dat tijdstip had ze echter dus niet gehaald. Eigenlijk zou de vrouw dus thuis moeten zijn geweest, maar er was iets tussengekomen: er was een probleem geweest met haar onderzoek in Cambridge. Dat zou normaal niet zo erg zijn, want dan zou ze Gabriel even in de zorgzame handen van Rosie, haar dreuzel dienstmeisje, achterlaten. Alleen Thomasin was dus niet thuis geweest. Ze was al op Cambridge geweest -bij Irwin- en kon haar kind niet al teveel blootstellen aan het heen en weer verschijnsel. Daarbij was dat ook alleen maar tijdrovend en vervelend. En dus werd Gabriel meegenomen en tijdelijk bij Daniel gestald, want die werkte voor Thomasin en moest toch wel zo bekwaam zijn dat hij voor een baby van vijf maanden oud kon zorgen. Zo kon hij vast oefenen, voor als hij zelf ooit gezegend zou worden met het vaderschap. Het was goed gegaan, bleek, uiteindelijk, nadat Thomasin -toen de crisis eenmaal was bezworen bij de testkamers- Gabriel had opgevist uit een pub. Daniel had haar kind enkel appelsap gegeven, maar ze had er toch een kleine hartverzakking aan overgehouden. Natuurlijk had ze haar aangetrouwde neefje een korte preek gegeven. Ze had immers geen tijd voor een lange preek. Dus nu stond Thomasin een uur later dan gepland en lichtelijk verwilderd voor het huis in Londen. Ze klopte aan, haalde diep adem en bereidde zich voor dat zij nu de ontvanger zou worden van een preek. Met een beetje geluk was Armand er nog niet... En ja, toen voelde ze zich weer schuldig over die gedachte... En over dat ze te laat was... En dat vast iedereen zich heel veel zorgen had gemaakt. [OOC: Privé met Ann!] @Armand Foulkes-Davenport
  11. Opgeven IC AH Griffoendor

    Ik geef Thomasin (Foulkes-Davenport) Hastings op!
  12. [1837/1838] Back in the game

    Snel werd het kaartje weer opgeborgen en als reserve bewaard voor Irwin. Dat was waarschijnlijk ook wel beter, als ze eerlijk was. En Thomasin was erg eerlijk. Het was altijd die balans tussen beleefdheid en eerlijkheid, maar goed, zolang Lissa niet zou vragen wat Thomasin ergens echt van dacht en ze ook niet al te gespecificeerde dingen wilde weten, dan moest het in principe wel goed moeten kunnen gaan, zonder dat Thomasin in gewetenswroeging kwam als ze niet gewoon de onverdoezelde waarheid sprak. Arm in arm liepen de dames in de richting van het stadium. Ze lachte zachtjes. "Nee, ik speelde zelf niet. Daar had ik geen tijd voor. Ik was al klassenoudste, leidde een duelleersclub, had een boekenclub met een vriend in Ravenklauw, wilde mijn eigen sport -schermen voor dreuzels- bijhouden en nog genoeg andere projecten. En ik was toen wat..." Ze denkt na en zoekt het juiste woord, "makkelijker te verleiden tot uitdagingen. Dus ik spendeerde ook regelmatig wat tijd in de ziekenzaal." Och, die keer dat ze bij hoog en laag had beweerd dat ze echt wel tot in de top van de knotwilg had kunnen klimmen... Dat was maar net goed gegaan. Nog steeds werkte de zin 'ik denk niet dat je zus en zo kan' als een soort rode lap op een stier. Of een variatie op die zin. Dat op een bezem zitten misschien niet zo vrouwelijk was, was eigenlijk nog nooit opgekomen als reden om de sport niet uit te oefenen. "Misschien niet. Maar tijdens wedstrijden is men er over het algemeen toch niet mee bezig of je er vrouwelijk, of mannelijk, uitziet. Je moet gewoon goed je taak in het team uitvoeren." Ze moest misschien haar mond houden nu, maar ze kon het niet. "Daarbij vind ik 'vrouw zijn' of er 'onvrouwelijk' uitzien geen reden om niet iets te doen waarbij je passie ligt of waar je goed in bent. We moeten ons als vrouwen niet zo tweederangs weg laten zetten. We zijn tot minstens evenveel in staat en misschien nog wel meer." Ze glimlachte vluchtig. "Maar ik weet dat ik een excentrieke mening heb", verzachtte ze het nog maar een beetje. Thomasin knikte en humde. "Ja, och, dat is een zegen en een vloek hoor. Ik word onrustig en ongedurig als ik te weinig om handen heb. Mijn man zal het af en toe vast een beetje zwaar met me hebben." Al was het maar vanwege haar koppigheid. "Maar is er niet iets, al is het dan geen baan, een hobby, die je graag uit zou voeren, maar waarbij je je nu geremd voelt? Door wat anderen er wel niet van kunnen vinden?"
  13. [1836/1837]There is nothing like staying at home for real comfort

    He, jakkes, nu voelde ze zich echt enorm schuldig dat ze zo snel alweer terug moesten. -En tegelijkertijd heel erg opgelucht, maar vooral echt heel erg schuldig-. Armand had zoveel moeite gedaan met een reis bedenken en regelen, zorgen dat er thuis opvang was, hij had activiteiten bedacht, het allemaal als een verrassing voor haar willen houden en ervoor willen zorgen dat ze gewoon een uitje had waarbij ze kon ontspannen en genieten en zelf voor een keer helemaal niets hoefde te doen of zich af hoefde te vragen of het wel geregeld was. Dat was heel erg lief, toch? En nu was zij er, met haar paniekaanval en haar ondankbaarheid, ze liet helemaal niet zien dat ze hem waardeerde en nu voelde hij zich dus alweer genoodzaakt om terug te keren. Ja, ze had willen protesteren, maar voordat het was gelukt om een correcte zin te formuleren in haar hoofd, was Armand al opgestaan en de boel gaan regelen. Thomasin zuchtte diep en nam nog maar een slok van haar drankje. Ze liet haar blik over het uitzicht glijden, maar sloot al snel, ongelukkig, de ogen. Ze had het verpest, ze had hem gekwetst en teleurgesteld en ze kon zich al helemaal voorstellen hoe het thuisfront zou reageren. Ze voelde zich zwak. En nog steeds misselijk door haar zorgen om Gabriel. Waarom moest altijd alles zo tegenstrijdig zijn?! Toch waren ze vlot, ongeveer een uur nadat Armand het was gaan regelen, weer thuis. Thomasin liet zich begeleiden, wist niet goed wat ze tegen Armand moest zeggen en vatte zijn stilte wel als verwijtend op, omdat .... nu ja.. ze het zichzelf erg kwalijk nam en daarom voor haar man invulde dat hij vast hetzelfde deed. "Drie uur", corrigeerde Thomasin Irwin, maar ze besefte zich heel wel dat dat nog steeds een belachelijk korte tijd was. "Ik wilde wel nog wat langer blijven, maar Armand stond erop me uit mijn lijden te verlossen." Ze glimlachte zo warm mogelijk naar hem toe, maar merkte ook dat het bloed een beetje uit haar gezicht trok, omdat ze zich realiseerde dat ze 'zo'n huismoeder' dreigde te worden, die alleen maar bij haar kinderen wilde zijn. Een type vrouw waar Irwin en zij vroeger altijd smakelijk om hadden kunnen lachen en waarvan ze altijd heel stellig had geroepen dat zíj toch nooit zo zou worden. En moest je haar nu eens zien. Ze keek Irwin dan ook niet aan, glimlachte even verontschuldigend naar Than en Daphne. "En misschien toch nog niet helemaal fit om op zulke korte termijn twee keer zo'n afstand per Viavia te reizen. Het spijt me verschrikkelijk, maar ik moet even gaan liggen." Nu ze hier was, Gabriel zo bij Irwin zag, Thanatos en Daphne erbij aanwezig, wist Thomasin ook eigenlijk helemaal niet meer waarom ze zich zo'n zorgen had gemaakt. Ze was voor nu even klaar met vandaag. Aan alle kanten voelde ze zich schuldig en falen en tekort doen. Ze stelde iedereen teleur, inclusief zichzelf. Hopelijk zou ze in slaap vallen, was deze dag snel voorbij en kon ze morgen de scherven van vandaag oprapen en een nieuwe poging doen om weer aan ieders verwachtingen te voldoen. [OOC: Topic done.]
  14. [1837/1838] Openingsfeest: watch the queen conquer

    Ah. Chaos. Op de achtergrond begon een heel koor aan Huffelpuffers het volkslied te zingen - dat moest een andere leraar maar oplossen- en ondertussen probeerde Thomasin naar het verhaal van de twee Griffoendors en de Zwadderaar te luisteren. Mr. Silvershore had niets gedaan, waarop de Zwadderaar boos was geworden en fysiek agressief was geworden en als reactie daarop had een Dorian dus heel hoffelijk zijn neus beschikbaar gesteld als boksbal. Thomasin trok haar staf, herstelde de neus van meneer Palagon en gaf hem daarna een schone witte zakdoek om zijn neus, kin, hals en uniform schoon te maken. Ze kon daar natuurlijk middels een spreuk ook mee helpen, maar ze moedigde liever zelfstandigheid aan. "Goed, komen jullie drie maar even mee. Dan kunnen we dit goed uitspreken en nagaan wat er precies is gebeurd. Meneer Palagon wegens uw ridderlijke optreden krijgt u vijf punten voor Griffoendor. Meneer Higgs, fysiek geweld is nooit het antwoord. Dus dat kost u in ieder geval tien punten voor Zwadderich. Een fraai begin van het nieuwe jaar. En hoe het verder in straf gaat uitvallen gaan we eens zien als het verhaal helder op tafel is. Loopt u drie mee?" Thomasin gebaarde ze verder te lopen, liet daarin weinig ruimte voor tegenspraak. "Meneer Silvershore, enig idee wat de aanleiding kan zijn? Hoe onbenullig in uw ogen ook?"Ze moest de toevoeging dat Zwadderaars bekend stonden om hun lange tenen inslikken, want dan zou ze partijdig zijn en dat was niet hoe het hoorde, niet netjes. Maar diep in haar hart had Griffoendor natuurlijk altijd een streepje voor. Dat zou ze nooit hardop toegeven en mocht ze eigenlijk niet van zichzelf toestaan. @Harold Silvershore @Dorian Palagon
  15. [1837/1838] Back in the game

    Haar lessen waren al een paar uur afgelopen, maar Thomasin had wat huiswerk nagekeken, verder gewerkt aan haar lesplan en u ze hier toch even rustig zat, was ze ook wat aan het doen voor haar onderzoek. Ze was twee dagen in de week op Zweinstein en dan bleef ze er vaak wel ietsje langer dan nodig was. Het was vaak gewoon gezellig met Irwin, ze had haar sociale contacten en dan was haar leven even wat groter dan thuis de brave huisvrouw te zijn. Al was dat ook niet helemaal waar, want ze had nog de damesclub en... Over de damesclub gesproken... Wel, wel, als dat niet misses Silvershore was. Ze vond de vrouw niet bijzonder aardig, een beetje onbetrouwbaar, maar och, ze had ook geen hekel aan de vrouw. Daarom glimlachte ze haar vriendelijk toe, schreef ze snel haar zin af, droogde de inkt en ruimde toen de perkamenten op. "Goedemiddag Vasilissa, hoe maak je het?" "Ik heb wel een kaartje voor je anders? Dat zegt ook of je naar links of naar rechts moet? Ik heb hier een reserve liggen voor Irwin... heer Foulkes-Davenport, je hebt vast wel van hem gehoord? Niet dat hij het in het kasteel kwijtraakt, maar je weet wel... verstrooid." En het was fijn dat Lissa Thomasin dus had uitgekozen omdat ze dichtbij woonde en niet omdat ze Thomasin nu zo verschrikkelijk graag mocht dat ze graag wat extra moeite deed. Moest ze daar wat van zeggen? Dat dat opviel? Of nog even wachten, totdat ze zeker wist dat het niet een eigen en verkeerde interpretatie was? Ze koos nog even te wachten. "Een wandeling heel graag. Had je iets in gedachten? Of zal ik je het terrein van Zweinstein laten zien? Heb je het Zwerkbal-stadium wel eens gezien? Er is geen wedstrijd vandaag, dus vast rustig en het uitzicht is waanzinnig." Thomasin lachte zachtjes. "Oh ja, het is wel veel werk, maar ik ben heel erg graag bezig. Ik hou ervan veel te doen te hebben. Al heb ik het sinds de kleine wel iets rustiger met werk, maar goed, nu wordt er thuis natuurlijk meer verwacht en ik wil geen dingen half moeten doen door tijds- of energiegebrek. Heb je interesse om ook te doceren, Vasilissa? Ik geloof dat er nog wel wat vacatures waren? Of anders kijk je een keertje mee?" Ze deed dat voorstel helemaal niet enkel en alleen om een beetje te plagen. Mocht ze echter ja zeggen, dan zou Thomasin haar met alle plezier een dag op sleeptouw nemen.
×