Jump to content

Thomasin Hastings

Magisch Verbond
  • Content count

    200
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    7

Thomasin Hastings last won the day on September 11 2019

Thomasin Hastings had the most liked content!

About Thomasin Hastings

OOC Profiel Informatie

  • Naam
    Kelly

Profile Fields

Recent Profile Visitors

588 profile views
  1. [1838/1839] She must confess to herself that she was not wise yet.

    "Ik dacht dat je die een beetje saai vond," Thomasin kon het helpen toch niet een beetje te lachen. "Net als die van Jude..." Want nadat Thomasin ermee klaar was geweest, waren de heren snel begonnen met het volhangen van de muren en toevoegen van allerhande prullaria. En dan zeiden ze dat vrouwen zo van tierelantijntjes hielden. Maar ze had wel door dat hij zat te slijmen, en dat hij dat zelf ook maar al te goed wist. Ze aaide met een glimlachje zijn wang. "Nu hoop ik bijna voor je dat het een meisje is. Ik ben ook wel benieuwd hoe de kamer dan uiteindelijk zou worden..." Hopelijk niet te vol en niet te glitterig. Het was toch altijd jammer wanneer mannen dachten dat vrouwen enkel daarvan gelukkig werden. Thomasin knikte, grinnikte zelf ook. "Ja, verschrikkelijk. Ik heb het ook snel aangepast, zodra die optie zich eenmaal voordeed... Maar tot een bepaalde leeftijd weet je niet echt beter. Je vindt het niet mooi, maar het hoort?" Het was een beetje lastig uitleggen, en het was niet alsof Thomasin haar hele leven al een feministische strijdster was. Maar de kamer van Armand was ook wel interessant; boeken, kunst en netjes. "Dat is dus eigenlijk precies zoals je werkkamer er nu uitziet?" Niet verrassend, waarschijnlijk, want dan was dit zijn smaak en stijl en waarin hij zich het meest op zijn gemak voelde. "Zou je meer kunst in huis willen? Kan wel? Er zijn nog genoeg gangen waar er ruimte voor is en waar het ook goed zou staan," oftewel; waar het niet rommelig zou ogen. Van het weekend dus. Thomasin knikte, glimlachte. "Ja, is goed. En dan hoeven we ook niet overhaast iets voor Gabriel te regelen." Want dan zou zich daar weer schuldig over voelen, want dan leek het misschien alsof ze hem vergeten waren of dat hij hen tot last was en dat was wel het laatste wat Thomasin vond of hoe ze over wilde komen. Ze zou het jochie ook overladen met cadeautjes en aandacht, wanneer ze weer terug kwamen. Ze kuste Armand terug, glimlachte tijdens de intimiteit. "Ja... Jij ook de mijne, maar ik weet toch hoe opslokkend werk soms kan zijn..." En als je afspraken had gemaakt en verantwoordelijk was, dan konden dingen toch zo lopen dat je niet altijd tijd had voor hetgeen wat op je nummer één stond.
  2. Nu vijf maanden zwanger, van een tweede kindje, had Thomasin al een flink zichtbare buik. Ze was de afgelopen maanden thuis geweest. Dat was al zo, maar toen ze had ontdekt zwanger te zijn in maart, was ze haar activiteiten niet gaan uitbreiden. Ze bracht meer tijd door met Gabriel, dit lukte ook steeds beter. Ze hadden al meer spelletjes bedacht samen om te doen en haar zoontje deed gewoon mee met haar middagdutje, probeerde haar soms op zijn manier voor te lezen. Misschien was het zorgelijk, dat een peuter nu al de neiging had om voor zijn moeder te moeten zorgen, maar Thomasin vond het vooral heel erg lief en merkte tot haar opluchting dat ze er weer wat meer van kon genieten om moeder te zijn. –Het scheelde ook dat Rosie alle moeilijke dingen deed, zoals het wassen, aankleden, luiers verschonen, bijhouden hoeveel hapjes en tussendoortjes Gabriel al had gehad, tijd met hem doorbrengen wanneer hij even geen lieve engeltjesbui had.-- Het was weer tijd voor zo’n middagdutje. Thomasin maakte de haarspeld, die haar kapsel bijeen hield, los en kamde door de uitwaaierende haren die als een waterval over haar schouders vielen. Ze zocht in haar zaken naar een kleiner speldje, om alvast klaar te leggen voor als ze klaar was met het maken van een vlecht. Maar die was ze vergeten te pakken. Verder waren haar zakken leeg, omdat ze er niet van hield om met rommel in haar zakken rond te lopen. Ze had doorgaans enkel haar staf in een zak zitten, maar die lag nu voor haar op haar kaptafel. Ze zuchtte en sommeerde wat ze nodig had. Als haar hoofd niet vast zat…
  3. [1838/1839] She must confess to herself that she was not wise yet.

    Hij zag haar als zwak. Misschien had hij op dit moment niet eens heel erg ongelijk, want ze kon het ook even allemaal niet aan, maar het deed pijn om dat op te moeten merken. Hij wilde echt elk nieuwe klusje bij haar weghouden. Hij leek er niet gerust op te zijn dat ze nieuwe taken op een goede manier zou oppakken en afronden. Hij wilde het haar niet verbieden, maar ze merkte wel de lichte aarzeling om zaken aan haar over te laten. Thomasin zuchtte. "En als het een jongen is?" Want als jongenskamers niet zijn specialiteit waren. "Misschien vindt Gabriel het dan wel leuk om dingen uit te kiezen. Die behoort tenslotte wel tot de 'peergroup'." Thomasin vermoedde dat het dan een dinosauruskamer zou gaan worden, maar dat was helemaal niet zo erg. "Mm... Veel wit met roze en allemaal poppen. En toen ik ouder was, kwamen er steeds meer bloemen te staan, of gedroogde rozen aan de muur... Als tiener kon ik best slodderig zijn, totdat ik een jaar of vijftien werd... Ja, vanaf dat je echt naar de oudere jaren van Zweinstein gaat, sindsdien ben ik een stuk volwassener en verantwoordelijker..." Thomasin aaide over Armands borst, terwijl ze nog steeds tegen hem aan leunde. "En jij? Hoe hebben jouw eigen kamers eruit gezien?" Misschien niet als jong kind, maar later wel. En als student natuurlijk. Gabriel kon dus naar zijn 'grootouders' en de zussen werden voorlopig uitgesteld. "Wanneer zou je willen gaan?" Ze had eigenlijk geen idee meer van zijn afspraken. Hij had het druk. Dat wist ze wel. Ook dat dit door haar kwam. "Alleen als het gaat, hè?" Niet dat hij straks druk voelde, door haar, of stress kreeg omdat hij minder tijd had voor deadlines.
  4. [1838/1839] She must confess to herself that she was not wise yet.

    Armand had gelijk. Het was misschien ook wel uitstelgedrag, omdat Thomasin het nu misschien gewoon niet aan zou kunnen als Rosie weg zou rennen, maar haar man had gelijk. Ze moest het weten, zeker als Gabriel op korte termijn magisch zou blijken te zijn. Als Rosie er dan pas achterkwam, dan was ze misschien getraumatiseerd voor het leven. Ze knikte. "Is goed. Denk je dat je op de korte termijn tijd kan maken voor dit gesprek?" Want om de een of andere reden was het gewoon al vanzelfsprekend dat Armand dit gesprek ging doen, terwijl Thomasin het meisje al ruim tien jaar kende en ze elkaar volledig vertrouwde. Natuurlijk was ze nu wel ziek en moest ze rust nemen van de Heler en dat was ook waarom ze het accepteerde, maar ergens... Even vroeg ze zich een moment af waarom ze het niet zelf deed, maar na een halve seconde ging die gedachten weer verloren en ging ze verder met het gesprek en de Heler en het gesprek dat volgde nadat de Heler weer was vertrokken. "Ik wil het denk ik ook wel weten, zodra het kan. Sommigen mensen vinden dat het de verrassing verpest, maar ik vind het juist een toevoeging aan de voorpret; je kan echt gericht een kamer inrichten, een naam verzinnen." Ze glimlachte half. "En ik denk dat het me nu ook gewoon rust geeft... Over onzekerheden kan ik alleen maar gaan piekeren." Vragen of iemand thuis wilde komen, om hulp vragen, aangeven dat je iets nodig had, dat was lastig. Thomasin wilde Armand niet tot last zijn. Zeker niet nu, nu ze zich echt als een loden gewicht aan zijn been voelde. Hij had het zo ontzettend druk. Ook met alles wat hij aan extra werk had door haar ziekte. Ze glimlachte naar hem. "Ja, nu ben je mijn echtgenoot en mag je alles van me weten. Dat weet je toch? Ik denk dat er niemand meer van me weet... Behalve misschien Irwin." Ze deed haar ogen voor een moment dicht, aaide over zijn hand. "Ja, laten we dat doen. Een kuuroord klinkt perfect voor nu. Zou Gabriel dan bij Irwin en Yara kunnen logeren of bij Thanatos en Daphne?" Het bleef moeilijk om alle praktische dingen los te laten. "Als het goed gaat kunnen we misschien ook op bezoek bij je zusjes?" Of zou dat teveel worden? Of zou Armand haar in deze toestand niet aan zijn zussen willen voorstellen?
  5. [1838/1839] She must confess to herself that she was not wise yet.

    Rosie was dan ook dol op Armand. Ze mocht hem graag, maakte wanneer het even kon graag een praatje of een grapje met hem. Ze durfde hem al te tutoyeren en deed graag extra klusjes voor hem, omdat de man altijd zo dankbaar en complimenteus was. Hij was prettig om voor te werken. Natuurlijk kende ze hem nog niet zoals ze haar Lady kende, die haast als een soort familie voor was, en het was ook anders dan met de kleine Gabriel, die ze natuurlijk ook een beetje opvoedde en ze was er altijd voor het jochie; als hij honger had, een vieze luier had, verdriet had of zich verveelde. (En natuurlijk ook op de goede momenten, maar dan waren zijn ouders er natuurlijk vaak zelf ook). "Je hebt gelijk, maar ik wil die band gewoon niet onder spanning zetten. Niet nu... Ik heb haar nodig... Zeker op de momenten dat jij werkt," verzuchtte Thomasin. "En dat is ook logisch. Jij hebt ook werk en verplichtingen. Je kan hier niet de hele dag zitten en mijn hand vasthouden. Dat verwacht ik ook helemaal niet. Dat zou onredelijk zijn, maar... Nou... Rosie doet zoveel... Stel dat ze dat nu dan toch minder zou willen. Of anders..." Dan zou ze zich oprecht verloren voelen. Het was fijn om te weten dat Armand zowel een jongen als een meisje leuk zou vinden. Niet dat ze zouden kunnen kiezen. "Wil je het al weten? Zodra het kan? Of het ditmaal een verrassing houden?" Ze konden de kleur van de kinderkamer altijd nog veranderen. Of de draken in pygmy puffs (of een ukkepulk in het Nederlands, maar dat is stom) veranderen, of andersom. Thomasin beantwoordde de kus, nestelde zich aangenaam in Armands armen, geloofde hem en liet zijn woorden haar geruststellen. "We kennen elkaar nu toch best wel goed?", vroeg ze, een beetje verbaasd. "Ik vertel je nu meer dan ik had gedaan tijdens de officiële hofmakerij." Getrouwd zijn was een upgrade na daten, immers. "Maar veel tijd om echt te praten hebben we inderdaad niet... Of echt samen uit te gaan." Ze aaide over zijn schouder. "Al lukt dat nu ook nog niet echt. Misschien over een tijdje? Kunnen we proberen weer een uitstapje te maken naar Canada, samen? Dit keer vlucht ik niet na één drankje terug. Beloofd?"
  6. [1838/1839] She must confess to herself that she was not wise yet.

    "Wat doen we als Rosie er niet goed op reageert? Ze zal het vast wel eng vinden, maar ze moet niet te bang zijn." Het laatste wat Thomasin wilde, was dat ze haar geheugen moesten wissen of zelfs nog verder gaande maatregelen, maar ze moest ook haar gezin en de magische gemeenschap beschermen tegen hysterie en het oplaaien van de heksenjacht. Daarbij zou ze het meisje gewoon teveel missen als ze plots niet meer met de familie te maken zou willen hebben. "Misschien kunnen we toch nog beter even wachten..." Thomasin glimlachte naar Armand, keek waarderend naar de rozen. Ze pakte zijn hand beet, nadat hij bij haar was komen zitten. "Ja, ik had gedacht dat ik het daar wel aan zou merken, de misselijkheid, maar blijkbaar niet. Dat kan elke zwangerschap anders zijn, zei de Heler." "Ik heb niet echt een voorkeur. Ik denk dat een meisje wel leuk is, want dan hebben we zowel een jongen als een meisje, maar ik denk dat voor Gabriel een broertje juist wel leuk zal zijn. Zeker nu de andere kindjes van dezelfde leeftijd al allemaal meisjes zijn. Wat denk jij?" Ze dacht echt teveel na. Dat ze hier al zo'n uitgebreid antwoord op had, terwijl ze het net pas echt wist, zei wel iets. Ze humde, speelde met Armands vingers. "De Heler denkt dat ik beter voorlopig niet kan werken. Omdat ik toch nog niet stabiel ben. Duidelijk. En met de zwangerschap... Dus dan ben ik nu best nog wel een tijdje thuis. Ik hoop dat je dat niet erg vindt? Ik ga straks zo weinig hebben om je te vertellen..."
  7. [1838/1839] She must confess to herself that she was not wise yet.

    Zoals hij het zei, zoals hij het bracht, wist Armand al haar zorgen weg te nemen. Ze leunde tegen hem aan, ontspande meer terwijl hij haar haren waste en er liefdevol voor zorgde dat ze er weer helemaal proper bijzat. Natuurlijk ging ze ervan uit dat haar echtgenoot eerlijk tegen haar was en het beste met haar voor had, want dat was immers ook wat zij bij Armand deed. Het kwam niet bij haar op dat hij drankjes misschien uit het oog - en uit het geheugen- had gezet, dat hij als een meester poppenspeler te werk ging, dat hij precies zei wat ze wilde horen en dat hij voortdurend bezig was met hoe hij haar kon krijgen waar hij wilde. Thomasin wilde haar man immers gewoon steunen, eerlijk tegen hem zijn, hem verzorgen, een stabiele basis zijn en meer met hem delen dan met wie ook in de wereld, want dat beetje extra, die veiligheid en intimiteit gaf een huwelijk je. En dat was ook de enige reden dat Armand haar nu in deze staat mocht zien. Bij ieder ander had ze zich verstopt en teruggetrokken van welke interactie dan ook. Ze wilde niet dan iemand haar zo zag; zwak, een schim van zichzelf. Nou ja, nu moest ze er dan wel aan geloven bij de Heler, maar die had haar al in ernstiger toestand gezien inmiddels. Daar had ze zich nu bij neergelegd en voor haar gezondheid kon ze zich best over haar koppigheid en trots heenzetten. "Ja, maar de vorige keer waren we ongetrouwd. Nu zit dat al in orde. Ah, dat was toch wel stressvol; een bruiloft organiseren in zo weinig tijd en een geheim waar niemand achter mag komen..." En Thomasin was niet goed in geheimen bewaren. Ze was wel blij dat ze met een volgende zwangerschap die stress niet meer zou hebben. Thomasin zocht Armands blik. "Denk je? Zelfs met hoe ik nu ben?" Ze wilde niet dat er nog meer werk op Armands schouders terecht zou komen. "Misschien moeten we toch maar Rosie op de hoogte brengen en nadenken over magisch personeel? Om jou wat te ontlasten?" Echt, ze voelde zich er enorm schuldig over. Rosie wilde ze echter liever niet weg hoeven sturen, maar bij de rest van het personeel zou ze dat iets sneller wel overwegen. Een huiself ging te ver, maar er waren genoeg heksen van lagere komaf die ook een goede baan zochten als gouvernante of als dienstmeisje. Misschien moest ze haar plannen om weer aan het werk te gaan dan nog maar even uitstellen. Ze was duidelijk nog niet stabiel. En stel dat ze echt in verwachting was... Dan was dat niet het moment om de hoeveelheid stress weer op te bouwen. Dan kon ze beter een paar passen op de plaats doen. En stel dat ze niet zwanger was... Dan zou ze wel advies inwinnen bij de Heler, over wat die verstandig achtte. "Ja, al heeft hij nu natuurlijk ook wel Thaisa... En Lavender... Maar het is wel anders als het meer is dan alleen visite..." En als het misschien een jongetje was? Anders dan Jude... gehoorzamer en liever dan Jude. Met een vermoeide glimlach knikte ze. "Ja, doe maar. Dan hebben we meteen antwoord..." Nu dat vraagstuk over zwangerschap in haar hoofd was geplant, liet het haar ook niet meer los. Zou ze teleurgesteld zijn? Als het niet zo was? Misschien al haast wel... vooral omdat ze het idee had dat Armand het liever wilde, dan hij wilde toegeven. Vast omdat hij haar niet wilde belasten, de lieverd, met dat ze zich mogelijk verplicht zou voelen weer te proberen zwanger te worden. En de Heler kwam, onderzocht, gaf antwoord, en vertrok. Leunend in de kussens wachtte Thomasin tot Armand weer de slaapkamer binnenkwam. "Je had gelijk," zei ze zachtjes, glimlachte vervolgens naar hem. "Al bijna zes weken... En ik heb het helemaal niet doorgehad." Dan verliep het nu in ieder geval een stuk milder dan de vorige keer. Een meevaller mocht ook wel een keer. "Gefeliciteerd." Het nieuws moest bij haar nog een beetje landen, toch. Vooral omdat de heler nu vond dat ze beter niet kon gaan werken tot na de zwangerschap.
  8. [1838/1839] She must confess to herself that she was not wise yet.

    "Dat verwacht ik ook helemaal niet, maar ik weet soms al niet meer wat ik de vorige dag heb gegeten...of of ik de ramen wel heb dichtgedaan" Thomasin zuchtte. "Ik zou het zomaar vergeten kunnen zijn, maar dat weet ik niet meer. Het is wel ook een gewoonte. Daarom vermoed ik dat het wel goed is gegaan, maar ik zou het niet durven zeggen..." Ze had er nog niet bij stilgestaan. Ze legde haar handen op haar buik, maar daar werd ze natuurlijk niet wijzer van. Ze liet zich door Armand uitkleden en naar het bad toe helpen. Even sloot ze haar ogen, leunde ze naar Armand toe en liet ze zich door hem wassen. Ze kon zich er soms heel even aan toegeven, voordat ze zich weer slecht voelde en zich schaamde voor haar hulpeloosheid. Haar man leek het niet erg te vinden, maar zelf vond ze elke dag dat ze hem tekortschoot. "Ik zou het heel leuk vinden als er nog een kleintje komt. Nu ook met Thaisa, al dat kleine spul, dan voel je het toch wel weer kriebelen." Thomasin deed een oog open en keek naar Armand op. "Maar denk je dat het wel gaat? Nu ik nog ziek ben?" Ze wilde eigenlijk over een paar weken weer gaan kijken of ze wat werk van de universiteit op kon pakken, maar met hoe het nu vandaag ging, twijfelde ze of dat wel al ging lukken. Stel dat ze dan ook nog zwanger was... Dan moest ze veel voorzichtiger aandoen. Ze bracht een hand omhoog en streelde zijn wang. "Maar misschien is het wel iets anders, of hoort het gewoon allemaal bij de vermoeidheid... Je nog niet teveel verheugen op een nieuw kleintje hoor..." "Zou je het graag willen?" Zelf dacht ze misschien beter nog even te wachten. Voor haar eigen gezondheid, maar ook zodat ze echt een goede moeder kon zijn. Voor Gabriël. En de eventuele nummer twee. En ze wilde haar kuikens op Zweinstein ook niet teveel in de steek laten. Ze was al zolang weg... Sinds de kerst. Misschien waren ze haar allang vergeten.
  9. [1838/1839] She must confess to herself that she was not wise yet.

    Armand zou het allemaal gaan regelen. De boerderij, de taart, Jude. Hij had waarschijnlijk gelijk dat ze komende jaren niet meer lang hoefde na te denken wat de jongen als feestje zou krijgen. "Als hij drie wordt, dan kunnen we het hem denk ik ook wel al zelf vragen." Kinderen van drie hadden toch wel al een redelijk besef wat ze leuk vonden? En tegen die tijd kon hij dat vast ook wel al beter verwoorden dan dat hij nu deed. Hij kon wel al praten, maar je moest nog niet coherente zinnen verwachten. Logisch, natuurlijk. Gelukkig toonde hij veel mimiek en enthousiasme en was dat een betrouwbare graadmeter om in te schatten of Gabriel het naar zijn zin had. Thomasin liet zich optillen, leunde tegen Armand aan. Ze probeerde met een hand toch nog haar haren wat te fatsoeneren, voelde steeds meer schaamte voor hoe ze er nu uitzag. Wat zou Armand wel niet denken. Ze leek momenteel in niets op de vrouw die hij was getrouwd. Even voelde ze een steek van angst dat hij haar misschien wel zou verlaten als ze niet aan zijn verwachtingen bleef voldoen, maar tegelijkertijd kon ze het zich niet voorstellen met hoeveel hij er was voor Gabriel en voor haar, nog steeds en elke dag. "Wie had ooit gedacht dat vermoeidheid zoveel in het leven kan bepalen... Ik dacht vroeger altijd dat die mensen aanstellers waren... En dat je dan na een paar nachten goede slaap toch wel weer energie moest hebben..." Maar dat bleek helaas verre van de realiteit. En mensen zouden waarschijnlijk hetzelfde over haar denken... Of dat ze zwak was... Of dat ze toch hadden voorspeld dat je niet én getrouwd kon zijn én moeder kon zijn én daarnaast kon werken. Ze knikte instemmend. "Dat is goed. Maar dan wil ik eerst even in bad voor de heler komt..." Dat Armand haar zo zag was al erg genoeg, laat staan dat een buitenstaander dit zou zien. En dat was dan allemaal wel mooi en aardig gedacht, ze zuchtte, maar het idee om nu weer op te moeten staan, water in te moeten tappen, dat ze dan helemaal nat werd, haar haren nat werden, ze zich dan moest afdrogen en aankleden, haar haar moest borstelen... Dat was allemaal veel te veel... Rosie zou natuurlijk wel helpen, of Armand, maar toch... Het voelde als een energie rovende onderneming. "Zwanger?" Thomasin dacht na... "Gebruikte ik geen drankjes? Ik weet het niet meer." Het geheugen was ook zo'n dingetje dat haar de laatste tijd in de steek liet. "Dus ik denk het niet, maar... het is niet onmogelijk." Drankjes waren ook niet 100% betrouwbaar. Dus het kon altijd... Het zou kunnen... Met hoe ze zich nu voelde... En de laatste tijd ging het wel wisselend weer wat beter en op die momenten deelden ze ook het bed. Dus ook qua tijdslijn zou het wel kunnen. "Wat denk jij?" Ze vertrouwde wat Armand dacht momenteel meer dan haar eigen gedachten en overwegingen.
  10. [1838/1839] She must confess to herself that she was not wise yet.

    Een beetje verslagen knikte Thomasin, liet de schouders daarbij een beetje hangen. "Goed... Misschien is dat wel een beter idee. Vragen of Jude dan ook een dagje mee kan en wil naar de boerderij? Dan is het voor Gabriel al het beste feestje van het jaar." De jongen was soms een verschrikkelijke nietsnut en een doorn in het oog, maar hij was Gabriels grote held en daarmee waren alle minpuntjes van Armands jongere broertje wel vergeten. En een taart... "Ja... Dat wilde ik aan Pearl, de... vriendin," -hoe moest ze het anders noemen?-, "van Lawrence vragen." Die was er tenslotte in afgestudeerd en door het bestaan van deze jongedame te erkennen deed ze haar neef dan ook weer een plezier. "Maar zou jij het hen willen vragen?" De gedachte dat ze anders nu nog twee brieven moest gaan schrijven... En het was allemaal al veel te kortdag. Dit werd helemaal niets meer. Misschien moesten ze dan een gewone taart voor Gabriel gaan kopen... Of Armand moest dat dan gaan doen... Thomasin had echt gefaald... Ze knikte. Het was waar dat de heler dat had gezegd en dat klopte nu waarschijnlijk ook exact, maar als je even had gemerkt dat het weer beter ging, dan wilde je niet weer even terug bij af zijn. Dan wilde je eigenlijk meteen weer verder met beter worden en iedereen laten zien wat je tegenwoordig weer aankon, dat mensen wisten dat je weer aan het terugkomen was. En nu... het einde van haar ziek-zijn was nog niet een beetje in zicht... Wat als het nou nog maanden, of jaren, zou gaan duren? Wie zou haar dan nog ooit serieus nemen? "Ik hou ook van jou..." En het was waar, Gabriel genoot ervan wanneer hij in het 'grote mensen bed' mocht slapen. Thomasin humde. "Zou je me zo even naar bed willen helpen? Ik voel me echt niet zo lekker. Misselijk ook weer... We hadden gisteren niet iets vreemds gegeten, toch? Of van de week?" Volgens de heler kon dat ook prima bij spanning en oververmoeidheid passen, maar Thomasin vond het lastig te accepteren dat mentale klachten konden zorgen voor fysieke kwaaltjes, want dan leek het voor haar idee net alsof het allemaal tussen de oren zat en alsof ze het zelf verzon. "Misschien heerst er ook iets? Ik had iets in de krant zien staan over de Zwarte Kat Griep?"
  11. [1838/1839] She must confess to herself that she was not wise yet.

    Het was Armand, gelukkig. Ze liet zich gewillig in zijn armen glijden, nestelde zich tegen hem aan. Ze was moe, leunen was fijn, maar ze voelde zich ook gewoon beter als hij er was. Dat zei ze dan niet, want omdat zij niets kon, had haar man het zo ongelooflijk druk en ze wilde hem niet nog verder belasten. Straks zat hij er dan hetzelfde bij als zij en dan werd het helemaal een hopeloze situatie, waar ze dan waarschijnlijk nooit meer van terug zouden komen. Hoe had ze ooit zover af kunnen glijden? Zou Armand echt niet vinden dat ze een aansteller was? Ook nu? Wat had ze nou gedaan vandaag. Ze had niet eens goed voor zichzelf gezorgd. Het was weer een van die dagen dat in bad gaan een overwinning was. Ze schaamde zich zo, maar ze had de energie niet om er iets aan te veranderen. En daar kon ze dan weer om huilen. De betere dagen waren er ook heus hoor. Als ze een dagje samen met Armand was, rustig aan deed, vooral wat ontspannen dingetjes deed en dan leek het haast alsof er helemaal niets aan de hand was. Dan deed ze nog een extra dutje na de lunch, samen met Gabriel, dat was dan nog eens heel gezellig ook. Maar vandaag... Ze had nooit aan die uitnodigingen moeten beginnen voordat ze zich had opgefrist...of voordat ze had gegeten... Ze schaamde zich zo. Ze hoorde zoveel meer te doen. Ze had zoveel verplichtingen en die liet ze nu al twee, bijna drie, maanden opknappen door een ander. "Nee, ik wilde een feestje organiseren voor Gabriel... Maar er komt zoveel bij kijken. Ik was vergeten hoeveel er bij komt kijken... En ik ben veel te kort van tevoren begonnen... Waarom kan ik dit nou niet meer? Ik deed dit altijd...Ik wilde gewoon iets leuks doen?" Ze stopte een moment met praten, toen ze voelde dat haar lip begon te trillen. "Waarom ben ik nou achteruit gegaan? Vorige week ging het al een stuk beter? En nu ben ik weer zo emotioneel. Ik huil om alles..." Ze wreef in haar ogen en deed hard haar best de tranen weer terug naar binnen te krijgen; werkte natuurlijk niet. "Vorige week vond ik het wel een goed idee... Gewoon... ik wilde je verrassen... Ik dacht echt dat het beter ging...", herhaalde ze, ook om zich een beetje te verdedigen.
  12. Ergens in maart 1839 - Paar dagen voor Gabriels tweede verjaardag - Catsfield, Engeland - In de ochtend. "I must learn to be content with being happier than I deserve." Aan het einde van februari had Thomasin weer de gedachte gehad misschien weer wat te gaan werken. Misschien niet op Zweinstein, want dat was nog een beetje veel, en ook nog niet perse het nakijkwerk van de universiteit, maar ze had wel de plannen om weer wat meer op het landgoed te gaan doen. Bijvoorbeeld nu, omdat Gabriel bijna twee jaar oud werd, wilde ze een klein feestje organiseren. Ze had papier besteld en was bezig met het ontwerp van de uitnodigingen en het samenstellen van de gastenlijst en de hapjeslijst en ideeën voor cadeautjes. Hoe langer ze ermee bezig was, hoe raarder ze zich begon te voelen. Ze had er sowieso de laatste dag wat meer last van gehad, maar het leek nu meer en meer naar boven te komen. Ze had zo graag weer iets willen doen! Ze voelde zich zo nutteloos, zo zwak... Op de bank zitten kwam haar keel uit... maar iets anders leek gewoon niet mogelijk... Ze was moe, dat was logisch... Gespannen... Gestrest... Hyperemotioneel... Onrustig... Misselijk. Aan het einde van de middag zat ze weer verslagen en vermoeid op de bank, huilend, omdat ze zelfs zo'n klein en eenvoudig taakje niet aankon. De stapel onafgemaakte uitnodigingen lag wat verloren op de salontafel. Thomasin wachtte tot Armand eindelijk thuis kwam. Dan konden ze eten en daarna kon ze slapen en dan was deze verschrikkelijke dag eindelijk voorbij. Zou ze zich ooit weer beter voelen? Ooit weer energie hebben? Hoelang zou Armand het accepteren? Voordat hij haar lui vond, in niets meer de vrouw op wie hij verliefd was geworden? Ze had dit zichzelf aangedaan.... Ze was te trots geweest, dacht dat ze altijd alles wel aankon. Ze had niet geluisterd naar het advies rustiger aan te doen. Thomasin had gemeend dat anderen lui waren of te weinig gemotiveerd, dat men op wilskracht tot bijna alles in staat was... En haar lichaam had haar verraden...Of ze was zwak, had gewoon niet genoeg wilskracht... Haar gedachten gingen steeds verder in het negatieve spiraal, totdat ze werd opgeschrikt door het geluid van de deur. "Armand?", vroeg ze, hoopvol. En bedacht zich dat ze zich niet had opgefrist, niet had omgekleed. Ze was een slons met piekend haar en vieze nagels. Beschaamd keek ze naar de grond... en schaamde zich nog meer toen haar oog weer viel op die stapel onafgemaakte uitnodigingen, die op geen enkele manier Thomasins minimale kwaliteitseisen haalden. [OOC: Privé met Ann!]
  13. IC Zweinstein Mededelingen

    Geachte leerlingen, Per januari 1839 heb ik,Thomasin Hastings, professor Duelleren en afdelingshoofd van Griffoendor, mij helaas langdurig ziek moet melden. Ik wens jullie alle goeds in het nieuwe kalenderjaar en hoop op een spoedig weerzien. Een hartelijke groet, TH
  14. [1838/1839] Would you, could you, in the dark?

    December 1838 - Catsfield. “We make our own monsters, then fear them for what they show us about ourselves.” Laf. Zwak. Lui. Het verlies van (zelf)respect. Falen. Teleurstellen. Schaamte. Mislukkeling. Aansteller. Hysterisch. Gebroken. Slechte moeder. Slechte echtgenote. Machteloos.
  15. [1838/1839] Dreams, they are who I am when I’m too tired to be me.

    Armand had gelijk, ze was ziek. Alleen dat was lastig om te accepteren. Vooral omdat het niet lichamelijk was, maar mentaal. Het was onzichtbaar en het voelde als aanstellerij, alsof ze zwak was dat ze het niet meer kon. Zoveel was het toch niet wat ze moest doen? Waarom kon ze het dan niet? Het was zo frustrerend en oneerlijk...zo onmogelijk om te accepteren. Alleen de situatie was nu zo dat ze niet echt een andere keuze had dan te accepteren, want ze was te moe om op te staan, te moe om zich te verzetten. "Ja, juwelen zijn een goed idee..." Zeker Yara, Daphne, Elaine en zijzelf zouden blij zijn met een mooie ketting of ring. En voor zijn broertje zou Armand het beter weten... En Irwin en Than maakte je inderdaad wel blij met een boek. Daniel... Ugh.. Proberen mee te denken wat een goed cadeau zou zijn, was gewoon al iets waar ze nu helemaal geen zin meer in had. Thomasin lachte, een beetje verbaasd, keek met een nog iets warmere blik dan anders naar haar man. "Wil je graag een rustige kerst?" En ja, een zooitje was het zeker. Ze zuchtte en legde haar hoofd wat beter tegen zijn schouder. "Het gezellig met zijn allen vieren was sowieso niet meer mogelijk geweest, denk ik... Of het zou de meest ongemakkelijke en onprettige kerst ooit worden." En ze vond helemaal niet dat zij ook moest afkoelen. Ze was eerder onderkoeld, zo weinig als ze nu kon doen. Maar ze kon niet anderen dan luisteren naar Armands rustige stem, die haar in slaap wist te sussen, wist te kalmeren, alsof ze werd gewiegd. Dit was de eerste van de vele middagdutjes die ze nog zou gaan moeten doen. [OOC: topic done]
×