Jump to content

Valor Priest

Griffoendor Derdejaars
  • Content count

    59
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    1

Valor Priest last won the day on January 13 2018

Valor Priest had the most liked content!

About Valor Priest

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    IC Klassenoudste

Profile Fields

Recent Profile Visitors

428 profile views
  1. Maandagnacht 10 september 1838 - Ergens in een gang Klassenoudste zijn was gaaf, zeker op de momenten dat hij het met zijn beste vriend kon doen. Daarnaast was de badge een excuus om in de nacht over de gang te mogen lopen, een perfecte out-of-jail-free-card om zichzelf en iedereen die hij wilde uit de problemen te kunnen halen. Het gaf gewoon mogelijkheden zodra die badge op zijn gewaad gespeld was. Zoveel mogelijkheden dat hij hem eigenlijk in de nacht ook niet meer af wilde doen. Het minst leuke aan klassenoudste was dat je soms mensen strafwerk moest geven. Maar Valor was heel goed in dat aspect zoveel mogelijk ontwijken, zo ook nu toen ze iemand tegenkwamen die duidelijk niet wakker hoorde te zijn. “Zullen we een andere gang gaan doen ”, vroeg hij opgelaten aan Harold. “of even pauze houden in de keukens” Want als hij het niet gezien had was het geen probleem toch.
  2. [1838/1839] Friendship never ends!

    Vol enthousiasme nam hij het glas van Harold aan (na er een koekje van Boreas ingegooid te hebben. Hij was niet goed in alleen pootjebaden zelfs als het ging om koekjes dat laten doen) en atte het met een vaart en talent waar hij in de komende jaren misschien nog wel wat aan zou hebben. Maar net als alle ranzige mix-drankjes met meer effect dan boterbier, chocolademelk en limonade, en alle shotjes die hij in zijn leven rechtstreeks van zijn keelgat naar zijn lever zou sturen, was deze ook behoorlijk vies. En hij trok dan ook even het meest afschuwelijke gezicht voor hij stoer zijn mond afveegde voor overtollige chocolademelk en verkondigde “Dat het wel meeviel”. Hij hoesste nog een paar keer dramatisch want er zaten wat kleverige koekkruimels vast. Ondertussen waren Valentina’s kaarten veranderd (???) en dat moest hij toch echt even zien. Of navragen, want mocht niet naar andermans kaarten kijken. “Wat gek dat de kaarten veranderen, dat moet niet toch? Of wel”, hij gooide het pak speelkaarten de kring in, “staat er iets in over kaarten die veranderen?”
  3. [1838/1839] Friendship never ends!

    Vrijdagnacht 9 februari 1838 Het was niet de eerste keer dat ze een poging deden een nachtelijk feestje in de leerlingenkamer te houden. Maar het was wel een van de weinige keren dat het echt gepland was en niet ontstaan omdat ze gewoon geen zin hadden om te gaan slapen. (Valor had nooit zin om te gaan slapen, had tevens een hekel aan alleen zijn en probeerde dus altijd zijn vrienden te vragen of ze asjeblieft gewoon mee op wilden blijven) (en op de momenten dat iemand anders het voorstelde ging hij ook nooit zeggen ~nee ik ga wel naar bed~, hij was makkelijk over te halen. Maar vandaag was het gepland. Vandaag hadden ze meer bij zich dat puur doorzettingsvermogen om de nacht zolang mogelijk te rekken. Speelkaarten, voedsel, limonade (en een heel klein beetje boter bier waardoor hij zich wel erg stoer voelde), een uitklapbaar kampvuur wat echt warm is maar niet verder kon branden dan de vorm waar het inzat. (Tenzij je ging knoeien met de spreuken die de winkel erop had gezet) (Ja hij wist dat er een openhaard was, dat een extra vuur misschien.. nouja extra was. Maar het hoorde er gewoon bij). Ze hadden Harold die klassenoudste en Cool™ was en hen er vast uit kon praten mocht er een persoon komen met teveel autoriteit die hen naar bed kon sturen. “Mag ik de harten-aas”, vroeg hij aan niemand in het bijzonder (Ja, dat moest je eigenlijk wel doen met kwartet maar als hij het in het wild vroeg had hij meer kans dat iemand dacht dat het aan hen gericht was en het zomaar gaf toch??) “Oh en zullen we zo het boterbier proberen, of zullen we het mixen met chocolademelk en limonade want ik wil alles tegelijk! @Boreas Peregrine @Valentina Callahan @Harold Silvershore
  4. [1836/1837] Kinkshaming ur sleepattern Margaux

    “Wil je dat echt doen!”, enthousiast deed hij even een poging haar te omhelzen, wat altijd lastig was want hij had zijn groeispurt nog niet gehad dus nu was Heaven nog langer, veranderde vast ooit wel. Hij dacht niet eens na over de vraag hoe ze het ging doen, en of het kon, want ze was Heaven en zijn grote zus en ze kon alles. Dat was nu eenmaal hoe het werkte. Kon hij ook niet uitleggen, maar zo zag hij het gewoon. Hij zag minder van de sterren dan hij wilde zien, kon minder vragen over het universum en sterrenbeelden aan zijn zus vragen, in de veronderstelling dat ze dat ook allemaal wel wist vanaf dat voetstuk waar hij haar op had staan was ze immers een stukje dichterbij de top van het heelal dan hij, dan hij in zijn hoofd had. Want ze zaten eigenlijk nog maar heel even te kijken en toen viel hij al in slaap. De vloer moest morgen maar lava zijn.
  5. [1837/1838] Eerste & tweedejaars: Don't eat the plants

    Ondertussen ontsnapt uit de grip van Evergreen wierp hij heel even een boze blik op de man en besloot dat hij hem niet aardig vond. Nu was Valor niet het persoon om een wrok te koesteren en wel het persoon om snel afgeleid te raken dus toen Valentina vroeg of hij mee ging op avontuur naar sectie negen was hij al die boze gedachten alweer kwijt. Want denken aan avontuur was een stuk spannender dan boos blijven. Hij zou het niet compleet vergeten. Nee waarschijnlijk zou hij het negentig procent van de tijd vergeten en zich om bepaalde momenten ineens herinneren dat hij Evergreen niet mocht zelfs al wist hij de reden niet meer. Niks ernstigs dus. “Klinkt goed Val”, grijnsde hij, stiekem was het wel leuk dat ze vrienden waren en allebei dezelfde afkorting hadden. Val & Val net een codenaam voor een spionage team. “Met begeleiders mogen we dingen aanraken dus zullen we elkaars begeleider zijn?”, vroeg hij opgewekt terwijl hij al een stukje richting sectie negen begon te lopen. @Valentina Callahan
  6. [1836/1837] Kinkshaming ur sleepattern Margaux

    Ugh waarom moesten er nu weer regels bijkomen. En waarom pas op het laatste moment? Hij had niet eens echt iets tegen regels, want hij had zijn eigen regels en de regels van het universum gingen niet echt voor hem op, want je eigen regels kon je altijd boven de universele regels stellen. Universele regels waren richtlijnen en dan moest je daar je eigen pad en standaarden in vinden, vond hij. Want het sloeg nergens op als een iemand een regel bedacht die dan voor iedereen gelde, want wie had het bedacht? En onder welke omstandigheden? En waarom mocht dat dan. Dat waren allemaal ingewikkelde vraagstukken waar hij zijn hoofd nog niet over wilde breken dus hij deed het nu maar zo. Maar nu had Heaven ineens een persoonlijke regel dat het binnen moest. En daar moest hij zich wel aan houden want je moest andermans persoonlijke regels ook in acht nemen, dat was een punt van hemzelf. Maakte het niet minder kut en oneerlijk want hij wilde gewoon sterren tellen. En sterren zien, en de nacht zien. En alles zien wat hij niet kon zien als hij zijn ogen dicht had. Hij wist ook niks slims meer om onder alles uit te komen. Was hij eigenlijk te moe voor. “Kunnen we dan asjeblieft wel sterren kijken? Vanaf binnen, en we hoeven ze niet te tellen. Maar ik wil gewoon nog even samen kijken voor ik ga slapen want ik mis het altijd als ik slaap en het is zo mooi en kunnen we daarna als we naar boven lopen tot ik in bed lig de vloer is lava doen? Dan is naar bed gaan nog een soort van spannend”, en hij keek maar een heel klein beetje ontevreden bij het idee dat hij echt moest gaan slapen zo.
  7. [1837/1838] Eerste & tweedejaars: Don't eat the plants

    Kon best dat er net gezegd was dat hij geen planten mocht likken maar hallo dat maakte het juist interessanter. Bovendien die regel was vast voor eerstejaars bedoeld geweest niet? En hij was nu stoer, en een tweedejaars, en dat betekende dat er andere regels voor hem golden want het was hem altijd vertelt dat als hij ~ouder~ was er andere regels zouden gelden, vooral dat hij zijn eigen regels mocht maken, iets met nooit meer een bedttijd. Ja, daar bedoelden ze vast meer volwassen en niet een schooljaartje omhoog. Maar Valor was goed in zijn eigen plan trekken en beslissen welke normen en waarden er voor hem gelden. Hij had een code, best een sterke morele code ook, maar planten likken daar was etisch gezien niets verkeerd aan dus die regel mocht hij buigen. Of die nou voor hem telde of niet. “Als we niks mogen doen”, probeerde hij langzaam en verveeld te zeggen zoals Volwassenen ™ dat zo goed konden, “waarom gaan we dan naar een tuin. Als je alleen mag kijken kan je net zo goed naar een schilderij gaan kijken. En hij geeuwde even heel erg opzichtig in Scotts gezicht. Van verveeldheid natuurlijk, niet omdat hij gister de nacht had doorgehaald om te vieren dat hij weer op school was.
  8. [18361/1837] Never ending story

    “Oke” knikte Valor want hij zag geen reden om nee te zeggen. Zijn beste vriend had een goed idee, ze hadden een plan, ze hadden een doel, ze hadden een avontuur. Dit was niet veel anders dan alle sprookjes die hij altijd las en ze moesten nu alleen het doel nog bereiken om hun lang en gelukkig zomer in een leeg kasteel door te kunnen brengen. “Oh en als we het niet kunnen vinden dan kunnen we ons altijd gewoon nog verstoppen. Maar een mantel is wel beter want daar hebben we later nog wat aan”. Wie zegt dat Valor niet goed was in vooruit denken is een grote leugenaar!!!!!!
  9. [18361/1837] Never ending story

    Thuis was niet zo erg want thuis waren een hele hoop mensen die hij had gemist. Maar thuis was nog geen Zweinstein en Valor had een redelijk fear-of-missing out, ook was hij er heilig van overtuigd dat in een eeuwenoud magisch kasteel veel meer zou gebeuren dan in zijn huis in de zomervakantie (of er nou mensen waren op Zweinstein of niet, want hallo magie), dus naar huis gaan was veel erger dan niet naar huis gaan. Bovendien zou het fantastisch zijn om hier te zijn als niemand anders er was. Want dan waren er geen regels, geen ouderlijk toezicht, en dat was toch wel een droom. “We moeten zorgen dat we niet naar huis moeten dan, ik heb laatst iets gehoord over mantels die je onzichtbaar maken, denk je dat we een van die kunnen vinden en dan verstoppen we ons en we worden vast niet opgemerkt in de massa en dan kunnen we hier blijven” Hij negeerde voor het gemak even dat zijn moeder docent hier was en dat als er naar iemand gezocht zou worden hij waarschijnlijk best hoog stond.
  10. Stiekem, stiekem wilde Valor nu vals spelen en iets eerder beginnen. Gewoon omdat hij zo bang was weer te verliezen en voor schut te staan. Maar hij wist ook wel dat als niet eerlijk won je niet won, want dan was er geen eer, dus wachtte hij netjes af op het startsein. Om vervolgens zijn hoofd zo snel als hij kon in zijn stuk taart begraven en het te eten. “Ik ga wimmen deze keerm”, probeerde hij met volle mond te zeggen zonder zijn focus op het spel te verliezen. Of dat hoopte hij in elk geval. Heel erg.
  11. Overzicht open topics

    Cops & Robbers Wat: Een wedstrijdje cops en robbers met de eerste en tweedejaars door het kasteel Wanneer : Donderdag 6 April tijdens bezweringen Voor wie: Vooral eerste en tweedejaars maar gezien het op de gangen van Zweinstein is kan je daar ook natuurlijk altijd zijn
  12. Donderdag middag 6 April 1837 – Bezweringen De lucht werd bijna uit zijn longen geperst, hij hapte even naar adem, botste in die actie tegen een harnas aan en was toen echt even gedwongen om zijn geren te stoppen zodat hij zijn neus vast kon grijpen in hoop dat het geen bloedneus werd (want dan liet je gelijk sporen achter). Maar het was allemaal zo ontzettend spannend en hij kon het niet helpen dat hij misschien net iets te enthousiast werd. “Komt er al iemand”, piepte hij half (zijn hand lag nog op zijn neus oke dan kon je niet echt met een mooie stem praten. Tel hier bij op dat Valor nog lang niet de baard in de keel had en je had een redelijke verklaring waarom hij momenteel als Micky Mouse met adem te kort klonk). “Kan iemand me waarschuwen als ze komen volgens mij heb ik bijna deze deur open”, en snel vuurde hij de openingsspreuk af op de deur die het dichtste binnen handbereik lag. OOC: Cops en Robbers voor de eerste en tweedejaars! Ze zijn al een tijdje bezig en je kan bij Valor in de gang zijn of ook ergens anders. Hier een uitleg gekopieerd uit trivia want ik ben lui. ‘Ze gaan een wedstrijd Cops and Robbers spelen! Het begint met de eerstejaars die in zoveel mogelijk dichte lokalen moeten inbreken met de spreuk Alohomora. Na een korte spreuk mogen de tweede jaars ook het lokaal verlaten en het kasteel inrennen en met Arresto Momentum proberen de eerstejaars tegen te houden. De eerstejaars hebben al eerder met Alhomora gewerkt maar nog niet onder druk, om het moeilijker te maken zijn sommige deuren ook verzegeld met anti-alohomora spreuken’
  13. [1836/1837] Kinkshaming ur sleepattern Margaux

    Helaas had Valor een stuk minder moeite met keuzes maken dan ik heb. Hij wist altijd wel wat hij wilde en dat hij tien seconde weer iets anders wilde omdat zijn gedachten altijd zo van hort naar her sprongen dat hij er zelf zo nu en dan vooral achteraanl rende dan zich er echt bewust van te zijn deed niet af aan hoe koppig hij was in dingen die hij op dat moment wilde. Of hoe graag hij ze wilde, of hoe goed hij was in honderd duizend dingen tegelijk willen. Dus eh ja Valor zou heel erg makkelijk een keuze moeten kunnen maken en ik ben daar minder goed in (en dat weet je Margaux D< Calling u out) dus nu ben ik gewoon in de wilde weg iets aan het typen wat ik eigenlijk makkelijk in minder woorden had kunnen zeggen. Een skill die ik geleerd heb op school, waar ik eigenlijk aan zou moeten werken aaaaaaah. Valor had eigenlijk nog maar een doel dat nog niet was veranderd namelijk niet gaan slapen. En deze compromis was vriendelijk en hij waardeerde het oprecht hoor, want je moest het gewoon waarderen als mensen je best voor je deden maar het feit bleef dat hij dan alsnog zou moeten gaan slapen. Alsnog momenten zou missen omdat zijn lichaam toevallig dacht dat het oke was om de helft van je leven met je ogen dicht door te brengen. Zo zonde. Dus hij moest iets zorgen wat zolang zou duren dat hij niet naar bed zou kunnen gaan. “Kunnen we sterren tellen?” Beste oplossing want dat kon ook alleen maar in de nacht dus Heaven kon niet zeggen dat ze het ~morgen zouden afmaken~ als het zolang duurde dat het niet afkwam.
  14. Valentina vertelde hem dat hij het wel goed gedaan had en dat zijne misschien wel moeilijker was geweest, en misschien was dat wel waar, misschien was zijne ook oprecht wel moeilijker en had hij eigenlijk moeten winnen maar was het nou eenmaal een beetje oneerlijk gegaan. (Hij nam het haar niet kwalijk maar nam wel die optie dankbaar aan dat zij het gewoon een klein beetje makkelijker had. Deed hem goed). En Elena stelde een tweede kans voor, taart eten, bij taart kon het niet oneerlijk gaan want alles kwam van dezelfde taart dus dan kon hij vast wel winnen. En indruk maken. “Een nieuwe wedstrijd klinkt goed, als je zin hebt Valentina? Ik bedoel lust je taart? Want als je dat niet lust dan moeten we iets anders verzinnen, of het in iets anders omtoveren! En geen idee is mijn tong blauw?”, en afwachtend stak hij zijn tong uit zodat hij daar commentaar op kon krijgen. Hij was nu alweer vergeten dat hij zich drie seconden geleden nog rot had gevoeld.
  15. [1836/1837] Openingsfeest!

    Valor was al halverwege zijn deel van de Missie™ toen Harold ineens strafwerk kreeg. Heel even, al zou hij voor altijd stellig ontkennen dat hij ooit getwijfeld had, hield hij een soort van halt. Want hij wilde niet ook strafwerk en nu was de hele missie ineens een stuk beangstigender, the stakes were higher dat soort gedoe. Bovendien zat zijn moeder daar aan de oppertafel en het laatste wat hij wilde was problemen met zijn moeder zo live voor de hele school (wat eh er best inzat als hij hier ineens betrapt werd op stelen). Maar Harold was zijn vriend, ze hadden een missie en samen uit samen thuis was iets waar hij voor wilde staan dus hij klom een stukje op de tafel, schoot naar voren en pakte het medaillon van Blanche. “Ik heb hem!”, riep hij trots naar zijn beste vriend terwijl hij met het ding in de lucht zwaaide. Hij was in zijn enthousiasme even vergeten dat missie’s en de russische taal vaak in combinatie met ~geheim~ gingen en dat hij het misschien niet zo hard had moeten roepen.
×