Jump to content

Tabitha Fox

Zwadderich Zevendejaars
  • Content count

    141
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    2

Tabitha Fox last won the day on April 24 2018

Tabitha Fox had the most liked content!

About Tabitha Fox

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    VTP
  • Naam
    Gianna

Profile Fields

Recent Profile Visitors

542 profile views
  1. [1837/1838] Only hunt bliss

    Bla bla bla, of ze dit echt wilde. Tabitha hield zichzelf in om niet met haar ogen te rollen en in plaats daarvan lieflijk te glimlachen en naar hem te knikken, maar ze had eerlijk gezegd zo'n hekel aan het hele concept van vragen of ze dit echt wilde of niet. Oh, er waren vast duizenden meisjes die dat fijn vonden, die hem er dankbaar voor zouden zijn, maar Tabitha was niet zo moeilijk. Als ze het niet wilde, had ze haar kleding niet uitgetrokken. Tadaa. "Dan moet je daar maar snel wat aan doen," lachte ze naar hem, terwijl ze zich heel gewillig door hem liet strelen. Oh en dat hij haar mooi vond was ook goed om te weten. Mocht hij vaker zeggen, eigenlijk. Gretig kuste ze hem terug. Ze had niet verwacht dat hij haar echt op haar bil zou slaan, dus slaakte ze een lachend kreetje. "Oh, Jude toch," plaagde ze hem. "Dat had ik nou nooit van je verwacht." Heerlijk. Kon hij dat vaker doen? Onverwacht zijn? Ze liet goedkeurend haar vingers naar beneden glijden, naar de gesp van zijn riem, en begon daar zonder toestemming aan te trekken. "Heb je het ooit eerder in een bos gedaan?" vroeg ze, alle schijn alsof ze dit niet aan het doen waren, overboord gooiend.
  2. [1837/1838] There's no turning back

    Tabby pruilde even toen hij haar te pakken wist te krijgen voor ze het hoge woord eruit had gekregen. Wel beter, hoor, want ze was niet echt zwanger en Laura zou dat vast wel sneller door hebben dan Raine en nog veel erger was dat ze dan waarschijnlijk Raine de waarheid zou vertellen, maar toch vond ze het ergens wel jammer. Ze had graag willen weten wat er zou gebeuren... Dus misschien moest ze het maar aan iemand vertellen die het wel een geheim zou houden. Wren, of zoiets. "Ach nee, wat zielig voor je," zei Tabitha spottend, toen hij haar weer naar een stil hoekje had getrokken. "Denk je dat ik hier plezier aan heb?!" Nou... "Ik wil je leven niet verpesten!" Nou... "Ik wil gewoon dat je je verantwoordelijkheden niet ontloopt!" Ze keek hem boos aan en legde weer even haar hand op de 'juiste' plek. "Het zijn oplossingen waarbij ik alles moet doen en dat vertik ik, ik ga mijn hele leven niet verpesten voor jou!" Ze snoof verontwaardigd. "Ik wil geld. Ik verwacht heus dat je geen galjoenen hebt om aan me uit te geven, maar ik vind dat je wel wat kunt geven, toch? Dat je nog kunt rondkomen, maar ik ook."
  3. [1838/1839] If only you chose to run

    Oh jee, meneer Salisbury was wel chagrijnig, hoor. Alsof hij daar recht op had! Was het niet Tabitha die 's ochtends misselijk was, last had van haar rug, zo vermoeid was, blablabla, al die zwangerschapssymptomen die ze ooit had opgezocht in een boek om dit een beetje goed te spelen. Ze gokte er eerlijk gezegd op dat Raine nauwelijks iets begreep van het vrouwelijk geslacht, al helemaal niet van hun geslachtsdelen, zo'n gevaarlijk woord, en dat hij daardoor niet al te erg twijfelde aan haar verhaal, maar het punt was: zij had veel meer recht om ontevreden te zijn dan hij. "Wat is er?" pruilde ze naar hem, terwijl ze haar armen over elkaar sloeg en hem een gekwetste blik toewierp. "Vind je het niet stiekem een heel klein beetje leuk om vader te worden? Kun je je het voorstellen?" Ze liet snel één hand naar beneden drijven, om over haar buik te wrijven. Het bolde natuurlijk totaal niet op, er zat ook niets in dat op kon bollen, en mocht hij ooit toch denken dat ze was aangekomen zou Tabitha enorm verontwaardigd zijn, maar nu had ze even iets dat ze duidelijk wilde maken. "Een mini-Raine! Het wordt vast een prachtig kind." Zou het ook wel worden, als ze echt zwanger waren geweest, ze waren allebei niet lelijk. "Ik dacht dat je zo onderhand wel een beetje blij zou zijn," zuchtte ze dramatisch. "Ook al wil je het zo graag verborgen houden."
  4. [1838/1839] Like a rabbit in the headlights

    Ach, het was een schatje, hoor, met dat hij haar koffie had gebracht en zelfgebakken taart. Die taart liet ze staan, overigens, oh ze nam er wel een hapje van om beleefd te zijn, maar Tabitha was niet zo heel dol op zoet eten (zou je vast niet zeggen als je haar een beetje kende) en dus nam ze vooral veel slokjes koffie terwijl Mat een beetje stamelend vertelde dat hij niet zo eenzaam was. Omdat hij zichzelf bezig hield. Met klokken. "Goh, klinkt interessant," knikte Tabitha, wat compleet een leugen was, want ze kon zich niet voorstellen dat er ooit iets interessants aan klokken zou zijn. Het waren klokken! "Is het niet vervelend voor je?" vroeg ze, terwijl ze haar hoofd even schuin hield. "Ik bedoel, ik ken er helemaal niets van, dus dan moet je alles helemaal uit gaan leggen." Oftewel: saaaaaaaaai. "Ben je altijd zo bezeten geweest door klokken?" vroeg ze, want over hem zelf praten was vast een stuk interessanter. Hoopte ze.
  5. [1837/1838] Only hunt bliss

    Tabitha had overal interesse in, eerlijk gezegd. Ze wilde constant haar grenzen oprekken, altijd het volgende ontdekken, zich nooit vervelen, nooit voor een moment stil staan want die momenten dat je alleen was en in je bed lag en naar het plafond staarde waren de momenten waarop ze wist dat haar hele leven niets waard was en dat niemand haar mocht en ze absoluut niets uitmaakte in de wereld. Vandaar dat ze dat liever niet deed, vandaar dat ze zich liever door elke jongen liet ompraten om een 'wandelingetje' te maken. Ze wist best wat dat haar maakte, ze wist wat mensen over haar zeiden, dat ze haar sneu en zielig vonden, maar het was niet alsof ze anders iets over haar zouden zeggen, dus wat maakte het uit? "Klinkt als een echte Ravenklauwer," lachte ze. "Altijd maar onderzoek willen doen..." Ravenklauwers konden best experimenteel zijn, eigenlijk... nou ja, ze waren niet de enige. Griffoendors konden een uitdaging niet weerstaan en Zwadderaars wisten precies wat ze wilden. Huffelpuffers waren dan weer wat minder experimenteel... nou ja, lag aan de Huffelpuffer die je aansprak. Ingewikkeld. Dat hij de rook in haar gezicht blies was wel enigszins vervelend, zelf roken was nooit zo erg maar de rook van iemand anders in je gezicht geduwd krijgen was nou eenmaal niet het meest prettige, maar Tabitha hield een neutrale glimlach op haar gezicht tot hij haar eindelijk kuste. Ze trok hem enthousiast naar zich toe, hier kon ze eindelijk wat mee en pruilde bijna toen hij haar los liet. "Een beetje," glimlachte ze lief terug. "Misschien zelfs een beetje te warm..." En nu ze toch zichzelf de kans had gegeven knoopte ze snel haar blouse los en liet die naast de boom vallen. Oké, het was wel echt koud.
  6. [1837/1838] There's no turning back

    Tabitha werd over het algemeen niet echt kwaad. Oh, ze was wraakzuchtig genoeg en hield sowieso er van om chaos te scheppen en mensen terug te pakken voor dingen die ze allang niet meer wisten dat ze ooit hadden gezegd, maar echt kwaad was niet iets voor Tabitha. Het was meer dat ze alles onthield, alles opsloeg en haar eigen systeem had van hoe ze eiste dat de wereld haar terugbetaalde voor alles waarvan ze vond dat het haar teniet deed. Maar dan moest je haar niet goedkoop gaan noemen en vervolgens een heel scala aan ideeën voorleggen waar ze niets aan had. Ja, natuurlijk zou ze dat allemaal kunnen doen als ze echt zwanger was, maar ze wilde dat niet en daarbij had ze gewoon besloten dat ze het recht erop had dat Raine haar zou helpen. "Anderhalve maand," zei ze, terwijl haar stem steeds killer werd. Normaal sprak ze redelijk zangerig, giechelig, misschien een tikje overdreven, maar hoe bozer ze werd, hoe stiller ze zichzelf eigenlijk hield. Emotielozer, eigenlijk. "Dus ik ben ergens in december uitgerekend." Kwam haar goed uit, eigenlijk, dat de zogenaamde zware maanden waarbij je het echt te zien zou moeten krijgen waren als Raine toch niet op Zweinstein zat. "Maar goed, jij wilt me niet helpen? Dan help ik jou ook niet." Ze wierp hem een laatste kille blik toe en stormde er toen vandoor, naar één van haar vriendinnen. "Hallo, Laura," glimlachte ze liefjes. "Ik heb fantastisch nieuws! Kun je raden wat het is?"
  7. [1838/1839] If only you chose to run

    Dinsdag 12 juni 1838 - 's avonds laat - achter haar ouders hun winkel Het was niet moeilijk om ervoor te zorgen dat Raine hier naar toe was gekomen, in alle eerlijkheid, het enige wat ze hoefde te doen was voor de zoveelste keer weer bedreigen dat ze iemand zou laten weten dat ze zogenaamd zwanger van hem was en er waren meer dan genoeg mensen waarvan Raine niet wilde dat ze erachter zouden komen. Elara, natuurlijk, maar ook zijn baas op het Ministerie, de Silvershore-jongedame van het Zomerhuis en zijn kleine zusje. Heerlijk, als er zoveel mensen waren met wie je kon dreigen! Dat was eigenlijk veel beter dan haar eigen zusje. "Ah, daar ben je," zei ze vrolijk, toen ze hem herkende in het licht van de lantaarn waar hij onder stond. Ze was expres een beetje luid, zodat hij hopelijk nerveus werd dat andere mensen het konden horen en op onderzoek zouden gaan. "Kijk, ik heb een cadeautje voor je!" En glunderend trok ze een pet tevoorschijn, met daarop het woord Daddy geborduurd. "Is dit niet schattig?" En zonder op een antwoord te wachten, hopte ze op haar tenen zodat ze het ding op zijn hoofd kon duwen. Privé!
  8. Peer Reviewed Populariteitslijst mei 1838

    Deadline is vrijdag!
  9. Maandag 11 juni 1838 - 's ochtends - Mat Muir's horlogewinkel Tabitha had het één week uitgehouden in de winkel bij haar ouders en haar zussen en toen had ze de eerste de beste baan aangegrepen die ze kon vinden. Echt hoor, haar familie was zo vervelend. Tussen gezeur over haar cijfers en dat ze volgend jaar echt haar best moest gaan doen, Aviana die haar ontweek en Wren die elke keer keek alsof ze iets vies rook, zou ze echt gillend gek worden. Ze had het liefste haar hele zomer vrij genomen om op een strand te liggen, maar haar ouders waren van mening dat als ze niet werkte, ze haar hele zomer verspilde. Dus, dan maar naar één of ander saai magisch dorpje in Schotland waar iemand horloges verkocht. Het verbaasde Tabitha ergens dat ze was aangenomen, maar goed, ze was nu ruim op tijd aangekomen en had al netjes de winkel schoongemaakt toen ze naar binnen was gelaten en nu stond ze te wachten op... klanten. En verveelde ze zich. En Mat was er en haar baas was niet lelijk, dus echt, wat hoorde ze te doen? "Je bent hier vast vaak eenzaam?" vroeg ze liefjes, terwijl ze de toonbank 'schoonmaakte'. "Met niemand die verder in de winkel werkt en je hebt geen vrouw meer, toch?" Wilde ze hem wel bij helpen, hoor <3 Privé!
  10. [1837/1838] Only hunt bliss

    Tabitha trok nieuwsgierig haar wenkbrauwen op. "Spanken, hm?" giechelde ze. "Daar leek je me echt niet het type voor." En dat was op zich fascinerend genoeg, het verschil tussen de dingen die mensen zeiden en hoe ze zich daadwerkelijk voelden, of in ieder geval hoe Tabitha dacht dat ze zich voelden. Misschien had ze het mis en was het Jude's grootste fantasie, misschien had ze gelijk en zei hij het alleen om een reactie te krijgen en in dat laatste geval kon ze het wel waarderen, want dat was de enige reden waarom Tabitha ooit iets zei. "Denk je dat ik daar mijn lesje wel van leer?" daagde ze hem uit. Ze nam een hijs van de sigaret toen hij hem aangestoken had en sloot even haar ogen om het gevoel over zich heen te laten spoelen. "Af en toe," zei ze loom, terwijl ze haar ogen weer opende en naar hem glimlachte. "Anders kom je Zweinstein echt niet door, hoor." Iedereen was hier zo saai en serieus... Oké, niet iedereen, maar over het algemeen was het geen geaccepteerd gedrag om iets anders te willen. Om maar een beetje met je hakken over de sloot te springen en de rest van je tijd door te brengen met vooral alles wat leuk was. "Awww," pruilde ze naar hem, maar ze liet wel de mantel van haar schouders af glijden, in zijn handen. "Maar hoe moet ik nu warm blijven? Het is best koud en je wilt niet dat ik bevries, toch?" Ze stak de sigaret naar hem uit en liet haar (koude) handen om zijn nek glijden.
  11. [1837/1838] There's no turning back

    Eh, hij had op zich geen ongelijk, Tabitha ging inderdaad met best wel veel mensen naar bed en ook nog wel soms eens met meerderen op één dag. Kon gewoon gebeuren, toch? En zolang ze haar drankjes maar keurig elke dag nam zou er vast niets verkeerd gaan, dus ze maakte zich niet bepaald zorgen. Het was vooral leuk om iemand zoals Raine er mee lastig te vallen, met hoe paniekerig en boos hij keek. "Ja, ik weet het zeker," hield ze koppig voor. "Ik ben naar de zuster hier geweest, maar nogmaals, als je met me mee wilt om verhaal te halen..." Ze knikte naar de uitgang van de leerlingenkamer. "Niet?" vroeg Tabtiha en ze trok zielig haar mondhoeken naar beneden. Nah, was oké, hoor, als ze met iemand ging trouwen was het heus niet met Raine Salisbury. Tabitha Salisbury, dat klonk toch niet? "Ik had daar op gehoopt, je weet hoe moeilijk dit soort dingen zijn voor meisjes..." Met een zucht wierp ze een verdrietige blik naar beneden. "Ik heb geen geld om een kind op te voeden..."
  12. [1838/1839][EN] Always to defy

    Oh no, Tabitha was so afraid now! Blah, seriously. Whatever. People always yelled the same things at her, again and again, but had she ever cared? She didn't care the first time, not the second time, not the hundredth time and especially not from a girl who said it like that, with venom dripping from her tongue, as if she was anything better, anything different. Finished!
  13. [1838/1839][EN] Always to defy

    Ugh, Frederick. He was still trying to distract her, licking her neck now (as if she would ever want that, idiot) and fondling her butt. Tabitha thought about pushing him away so she could turn full force on the girl who couldn't hide the disgust on her face, but it was exactly that sort of disgust that let Tabitha wrap her arms around Frederick's neck again. "No, it wasn't," she said calmly. "I think you saw where his tongue was, didn't you?" And she winked.
  14. [1838/1839][EN] Always to defy

    Tabitha didn't consider herself to be a people's person. She wasn't really one to easily make friends, she was always on the edge of those friendgroups, never exactly inside, never exactly ignored or pushed aside, but sometimes forgotten. And that was fine, Tabitha wasn't really a girl person anyway. She was more drawn to boys and she was even more drawn to their lips on her skin and their hands pulling her closer. She liked it when they bought drinks for her and then fucked her in the alley. And she wasn't even doing that today, just a little kissing, a little ignoring the people around her, a little just having fun. Until one of those girls had to ruin everything. "Excuse me?" she said sweetly, pushing back the boy who whined a little. Shut up, Frederick, you can't even grow a proper beard. "What did you say?"
  15. [1837/1838] Only hunt bliss

    Tabitha liet zich graag vangen, hoor, dat was ook sowieso een beetje de bedoeling, want ze was echt veel te lui om het hele terrein op grote vaart af te rennen. Ze kreeg haar lichaamsbeweging liever op een andere manier, maar wel het allerliefste met Jude op dit moment, dus met een giechelend kreetje liet ze zichzelf 'klem' zetten tegen een boom. Ze pruilde lieflijk toen hij het had over wat hij met een dief hoorde te doen, maar niet echt die hand afhakken, hoor, die had ze nog nodig om ooit een trouwring mee te dragen. "Nou, het moet zeker wel iets zijn waar ik mijn lesje van leer," fluisterde ze ademloos terug. "Of misschien juist iets waar ik je mee terug betaal?" Maar goed, een sigaret met wat spice kon haar op dit moment ook wel bezighouden, hoor, dus wiebelde ze met haar rechterhand en stak die zo in zijn zak. Ze deed er ietsjes langer over om de sigaret te vinden dan daadwerkelijk nodig was, maar uiteindelijk trok ze hem tevoorschijn. "Oh oeps, ik zat blijkbaar aan iets anders," zei ze onschuldig, voordat ze de sigaret tussen haar lippen stak. "Heb je een vuurtje?" Misschien in zijn andere zak.
×