Jump to content

Tabitha Fox

Zwadderich Zevendejaars
  • Content count

    192
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    3

Tabitha Fox last won the day on April 16

Tabitha Fox had the most liked content!

About Tabitha Fox

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    VTP
  • Naam
    Gianna

Profile Fields

Recent Profile Visitors

777 profile views
  1. [1838/1839] Running up that hill

    Nee, ja, duidelijker kon op zich niet, he? Hij wilde haar niet hebben, had haar nooit willen hebben, wilde alleen aangeraakt worden als hij aan Aviana kon denken, waarschijnlijk, vandaar dat hij het wel prima vond als ze hem afzoog, maar meer wilde hij nu niet, nooit niet, hebben. En ze haatte dat, haatte dat ze zo dom was geweest om te geloven dat hij daadwerkelijk om haar zou kunnen geven, dat er iemand om haar zou kunnen geven. "Nee, het is wel duidelijk zo," schreeuwde ze boos terug, dwars door haar tranen heen. En omdat ze niet langer kon blijven hier, bij hem, stompte ze weg, naar haar slaapzaal. En als Aviana de volgende dag wakker werd met appelmoes over al haar kleding gesmeerd, was het niet Tabitha's schuld.
  2. [15+][1838/1839] If only you chose to run

    Nou ja, laten we eerlijk zijn, als Tabitha eens niet de deur hard dicht had geslagen, dan zouden haar ouders de situatie pas verdacht vinden. Tabitha liet nou eenmaal graag merken als ze het ergens niet mee eens was, in tegenstelling tot haar zussen. Wren zei altijd liefjes overal 'ja' en 'amen' op en Aviana haalde gewoon haar schouders op en deed alsnog wat ze zelf wilde, zonder dat ze dan in de problemen zou komen. De gedachte aan die oneerlijkheid zorgde ervoor dat Tabitha maar gretig terugzoende, want nu wilde ze al helemaal met Raine naar bed. Wilde ze sowieso al, maar elke kleine rebellie richting haar ouders was fantastisch. "Ja," zei ze rustig, terwijl ze handig haar jurk los begon te knopen en er niet eens bij nadacht dat eh... het de bedoeling was om dat niet te doen. Nou ja, ze kwam er vast wel uit. "Je wilde iets anders, toch?"
  3. [15+][1838/1839] If only you chose to run

    Tabitha was er niet goed in om nooit betrapt te worden, eigenlijk. Ze zou er beter in moeten zijn, ze had zo onderhand genoeg ervaring, maar ergens was er altijd een deel van haar dat gewoon betrapt wilde worden, als een soortement bewijs richting haar ouders dat ze geen invloed hadden op haar leven en ze net zo goed op konden geven om er nog iets van te maken, en ook nog een deel dat gewoon koppig vond dat niemand moest zeuren. So what als ze met een jongen die haar vriend niet was naar bed ging en deed alsof ze zwanger tegen hem was! Wat maakte dat uit? "Alsof iemand er wakker van gaat worden," zuchtte ze dus ook geërgerd terug tegen Raine, terwijl ze hem haar kamer in duwde. De trap waren ze tenminste opgekomen. Ze sloeg de deur achter zich dicht, redelijk te hard voor hoe laat ze nu naar binnen was geslopen, maar ze zette gewoon weer haar lippen op Raine en duwde hem ondertussen naar haar matras, zodat hij erop kon vallen.
  4. [1838/1839] Running up that hill

    Wat was het nu? Ja, hoe moest zij dat nou weer weten! Ze was hopeloos verliefd op hem, al jarenlang, en hij had het nooit gezien, nooit opgemerkt, en nu vertelde ze het hem en duwde hij haar zo van zijn schoot af en dan moest zij hem niet haten, of zoiets? Echt! Wat waren mannen? Hij wilde vast gewoon dat ze de hele dag achter hem aanliep, of misschien zelfs achter hem aankroop, zodat hij zijn eigen ego tevreden kon stellen! Nou, niet dus. "Ik haat je!" riep ze dus boos. Ze pakte de zakdoek en gooide hem direct weer in zijn gezicht, want ze wilde niets van Richard hebben. "En ik hoop dat je in je eigen ego stikt," gooide ze kwaad naar hem terug. "Die is groter dan je lul!"
  5. [1838/1839] Like a rabbit in the headlights

    Ja, echt, Mat. Tabitha bleef hem strak in de gaten houden tijdens zijn gestammer, met natuurlijk die stralende glimlach op haar gezicht die alleen een beetje verscherpte toen hij ineens over zijn kind begon, maar toen Tabitha geen oppasser hoefde te zijn, scheelde dat ook weer. "Ach, wat een talent!" kirde ze wel even, heel slijmerig, terwijl ze een blik wierp op de tekeningen. Tja. Tabitha had het niet echt zo op met kinderen, in alle eerlijkheid. Ze vroegen zoveel... aandacht en tijd en ruimte. Blegh. Waarom zou je jezelf daarvoor opofferen? "Oh nee, dat laatste uur wil ik wel blijven werken!" glunderde ze er nog bij, want echt, ze ging hem geen enkele reden geven om haar te ontslaan. "Kan ik misschien anders een blik werpen op de bestellingen? Kijken wat al binnenkort klaar is en dus opgehaald wordt en wat niet?" Ja, dit uur kwam hij nog niet van haar af, maar toen Tabitha uiteindelijk naar huis kon, met haar eerste echte verdiende geld, voelde ze zich wel tevreden. Het had erger gekund.
  6. [15+][1838/1839] If only you chose to run

    Waarom zou ze hem tijd moeten gunnen om de knop om te zetten! Alsof jongens dat nodig hadden! Ze had het echt nog nooit doorgehad, dus Raine moest niet zo zeuren en gewoon zijn lul in haar steken, hoe moeilijk kon het nou zijn?! Blijkbaar erg moeilijk, want nu wilde hij ineens weer een ander standje. Tabitha zuchtte diep. Ze kende wel wat andere standjes, maar niet één die ze makkelijk hier in dit steegje kon doen... Even wierp ze een schattende blik op het hek van de achtertuin. Nu Wren weg was, had ze een kamer voor zichzelf... Haar ouders zouden haar wel vermoorden als ze erachter zouden komen dat ze een jongen mee naar boven had genomen, ook nog eens een jongen die dacht dat ze zwanger was, maar ach, dat risico wilde ze wel nemen. "Laten we naar binnen gaan," knikte ze naar Raine en ze pakte zijn hand vast zodat ze hem zo mee kon sleuren. "Wel zachtjes doen, ik wil niet betrapt worden."
  7. [1838/1839] Let's play

    "MaAk DiE sPrEuK oNgEdAaN," herhaalde Tabitha spottend, een precieze manier die ik blijkbaar alleen op die manier kan weergeven. Mijn leraar Nederlands op de middelbare school heeft ineens de grote neiging om te zuchten, al weet hij niet eens waarom. Sorry, meneer... ik herinner me zijn naam niet eens meer. Gaat goed. In ieder geval, Tabitha nam Titiana absoluut niet serieus en dat liet ze ook duidelijk weten. Werd ze helaas wel een makkelijk slachtoffer van voor Titiana om een spreuk haar kant op te slingeren, als Titiana in staat was om dat te bedenken, maar Tabitha zelf hield daar geen enkele rekening mee. Ze was niet zo slim, oké.
  8. [1838/1839] Running up that hill

    Ja, ze kwam hem zomaar bespringen ja, want ze hield van hem en ze wilde voor altijd samen met hem zijn en dan duwde Richard haar zo van schoot af! Ze had dat nog nooit eerder meegemaakt, vooral omdat ze nog nooit iemand verteld had dat ze van hem hield, zelfs haar papa niet, sorry papa, maar kom op! Het was allemaal vreselijk, echt eerlijk waar verschrikkelijk oneerlijk, dus deed Tabitha het enige wat ze op dit moment kon doen. In tranen uitbarsten. "Ik haat je!" gilde ze er nog dramatisch achteraan en ze stampte als een klein kind met haar voeten.
  9. [1838/1839] Like a rabbit in the headlights

    Het was haast alsof Tabitha expres had besloten om alles zoveel mogelijk tegen Mat te keren en op zich was dat ook wel zo, want zo onderhand voelde ze zich gewoon beledigd en dan werd het toch een stuk moeilijker om de positieve kant ergens van in te zien. Niet dat Tabitha daar sowieso goed in was, je kon haar waarschijnlijk eerder beschouwen als paranoïde dan als een zonnestraaltje, maar het ging in ieder geval makkelijk, met Mat die vroeg of ze uitgewaaid was. Driftig vlogen haar handen naar haar kapsel, om alles weer goed op zijn plek te duwen. "Ja hoor," snoof ze dus ook naar hem. Pff. Zo erg was het niet eens geweest. Oh, vond ze het goed om hier te werken? Hij zocht vast een excuus om haar nu al te ontslaan! Nou, dat ging hem dus mooi niet gebeuren. "Oh, fantastisch!" zei ze dus, en vanuit het niets klaarde haar gezicht op, de donderwolken van haar fronsende wenkbrauwen maakten plaats voor een stralende glimlach. "Ik leer hier echt zoveel en het is echt een fantastische winkel! Nou ja, het mag wel wat beter gesorteerd worden, maar verder echt geweldig!" Ze sloeg netjes haar handen achter haar rug in elkaar en glunderde naar hem. Kom nu maar eens van haar af.
  10. [15+][1838/1839] If only you chose to run

    Nee, Raine, geen zin meer, wist hij ook eens hoe het voelde! Ze was nog steeds van plan om wel door te blijven gaan, hoor, zo erg wilde ze het nou ook weer niet uit de hand laten lopen, maar hij mocht hier wel even spijt van krijgen, van zijn stomme gedrag de afgelopen tijd. Wat had ze hem aangedaan! Oké, heel wat, maar dat betekende niet dat Raine het recht had om haar dat kwalijk te nemen, zeg. "Sinds jij er geen zin in hebt," gooide ze dus ook terug en om haar punt even te onderstrepen, porde ze hem in zijn borstkas met een vinger. "Wat is er mis met je, zeg? Zo heb ik je nog nooit gezien." Nee, Raine was altijd best wel actief, behalve als je hem een beetje teveel pushte... Flauw zeg, iemand die niet tegen manipuleren kon. "Ik had beter naar iemand anders kunnen gaan vandaag," zuchtte ze, terwijl ze een halfslachtige poging deed om zich uit zijn armen te bevrijden.
  11. Sociale Kalender - ZW

    Wat is het? Tabitha's verjaardagsfeestje, maar ze heeft niet echt zin om een heel uitgebreid feestje te organiseren, dus gaan ze 'verstoppertje' spelen in de kerkers. Wanneer is het? Zaterdag 9 februari 1839, 's avonds. Cadeautjes? Drank graag! Drugs zijn ook oké. Uitgenodigden: - Adore Appleby - Austin Davidson - Blanche Ingram - Noah Azarola - Claude Bennett - Chase Bennett - Jude Foulkes-Davenport - Hawk Dickson - Richard Ingram - Alle andere fuckboys in de 6e en 7e.
  12. [1838/1839] Let's play

    Ze haatte Titiana, haatte haar, haatte haar ontzettend! Op een dag zou ze wraak nemen, besloot Tabitha, misschien zou ze zich door Hawk laten nemen op Titiana's bed, precies op het moment dat Titiana thuis zou komen, zodat ze wist dat ze niets waard was, dat er zo een ander meisje was om haar plek in te nemen, maar daar kon ze op dit moment niets aan doen en dat haatte ze. Haatte dat ze zo arrogant was en dat ze zo obsessief bezig was met haar zon. Dus stond er niets anders op dan haar toverstok erbij te pakken en een spreuk te mompelen waardoor Titiana tijdelijk blind was, toch? "Oeps," zei ze vrolijk.
  13. [1838/1839] Running up that hill

    Au?! Tabitha was heus wel eens vaker van schoten afgeduwd, dat kreeg je ervan als je goed was in subtiele hints negeren tot subtiele hints niet langer subtiel waren, maar ze had nooit verwacht dat Richard haar van zijn schoot af zou duwen. Waar sloeg dat op?! Ze had hem net verteld dat ze verliefd op hem was, dat ze bij elkaar hoorden, en hij duwde haar achteloos van zijn schoot af! "Wat is er mis met je?" beet ze boos naar hem, terwijl ze overeind krabbelde en met gebalde vuisten voor hem ging staan. "Wat heb jij om zo kutarrogant over te doen?" Ze verdiende hem, toch? Ze hoorden bij elkaar, ware liefde en dat soort bullshit, en dan dacht Richard dat hij haar even van zijn schoot af kon duwen?! Klootzak.
  14. [15+][1838/1839] If only you chose to run

    Tabitha was een ster in slechte seks hebben, laten we daar eerlijk over zijn, want dat was zo'n beetje de enige seks die ze had, maar de meeste mannen die zo gretig bij haar naar binnen stootten, leken wel enthousiaster te zijn dan Raine. Raine was... afwezig? Afgeleid? Niet zo gretig als normaal? Ze vond het niets, eigenlijk, want verdorie, ze had seks zodat ze het gevoel had dat iemand haar wilde hebben! Kon hij daar niet tenminste mee werken? Dus beloot Tabby hem maar te testen. "Weet je wat," zuchtte ze, terwijl ze hem zachtjes wegduwde. "Laat maar. Ik heb toch geen zin meer." Alle normale jongens (in haar ogen dan) zouden gewoon beginnen te zeuren of gewoon negeren dat ze het niet meer wilde, dus Raine..
  15. [1838/1839] Like a rabbit in the headlights

    Hij wilde dat ze zich niet zou vervelen??? Op zich was dat ook wel een goed idee als het om Tabitha ging, maar zoveel zelfkennis had ze niet en alsnog vond ze het maar weer een dom excuus. "Ik wil graag het werk doen waar ik voor betaald word," zei ze dus ook stellig. "Niet meer." Wel minder, maar goed, dat kwam er vast ook niet van. En geen zorgen, hoor, haar ouders hadden haar wel geleerd wat hard werk was, hoewel Tabitha dat af en toe nogal vrij interpreteerde. De klanten tot nu toe gingen tenminste wel goed, ze waren niet veel anders dan de klanten die ze bij haar ouders hadden gehad, ook al was de handelswaar anders en hoewel ze zeker wist dat Mat haar strak in de gaten hield, maakte ze geen enkele fout. En dan wilde hij toch weer van haar af?! Vast om te tellen of ze geen geld gestolen had. "Nou, vooruit," zei ze, terwijl ze hem strak aankeek en haar handen omhoog hield terwijl ze van de toonbank wegstapte. "Ik zal wel keurig een wandelingetje maken." En als een echte tiener stampte ze de winkel uit.
×