Jump to content

Tabitha Fox

Zwadderich Zesdejaars
  • Content count

    120
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    2

Tabitha Fox last won the day on April 24

Tabitha Fox had the most liked content!

About Tabitha Fox

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    VTP
  • Naam
    Gianna

Profile Fields

Recent Profile Visitors

478 profile views
  1. [1837/1838] Only hunt bliss

    Sommige mensen zouden het waarschijnlijk vreselijk vinden om een makkelijker voorbeeld nodig te hebben, alsof ze gefaald waren met hun daadwerkelijke opdracht, maar Tabitha gaf er niet zo heel veel om, eigenlijk. De enige reden dat ze überhaupt op Zweinstein was blijven plakken was omdat haar ouders dat hadden geëist en omdat ze Aviana en Richard in de gaten moest houden. Zonder dat had ze net zo makkelijk kunnen stoppen met school en haar uitdaging ergens anders zoeken. Maar ook dan zou Tabitha het altijd fijn vinden als mensen het makkelijker zouden maken voor haar. Ze was lui, eerlijk gezegd. "Oh, geweldig idee," glimlachte ze naar hem, terwijl ze bruut haar boek terug schoof in haar tas. "Het is hier altijd zo..." Ze wierp een ietwat vieze blik rond. "Bedrukkend." Al die boeken die naar haar staarden, alsof ze haar uitlachten met alles wat van belang was en waar Tabitha niet om gaf. Hoewel ze dat misschien niet tegen een Ravenklauwer moest zeggen. "Al die schoolboeken die me er constant aan herinneren dat ik moet studeren," lachte ze dus maar, terwijl ze opstond en hem braaf de bibliotheek uitvolgde.
  2. Cold and self-involved

    Ja, natuurlijk maakte Tabitha het hem makkelijk. Ze hield ervan als dingen makkelijk waren, als de wereld logisch was en als ze eindelijk kreeg wat ze wilde. Ze wilde aandacht, ze wilde rijk zijn, ze wilde dat iedereen links en rechts verliefd op haar werd, maar de wereld had zo zijn eigen plannen, leek zich niets van die van haar aan te trekken, en dus deed ze het maar op een mindere manier. Ze nam genoegen met dat mannen met zoveel lust in hun ogen naar haar keken, dat ze haar wilden hebben, gewoon om iets op te vullen in zich zelf. Al dan niet letterlijk. "Ik moet toegeven dat ik niet, hm, een expert ben," fluisterde ze, terwijl ze lieflijk glimlachte. "Maar ik ben erg goed in het opvolgen van instructies..." Dat was betwijfelbaar, maar in dit geval had ze natuurlijk een heel ander doel dan in het dagelijks leven. Op dit moment wilde ze alleen maar dat hij haar aanraakte, dat ze zijn volledige aandacht opnam voor één moment en in ruil daarvoor wilde ze keurig naar hem luisteren. "Dus misschien moeten we een... rustigere plek zoeken?" Ze wierp een blik naar de deur als hint.
  3. Woensdag 9 mei 1838 - 's avonds - Claude's appartement Tabitha zag haar vrienden eigenlijk altijd het liefste op neutraal terrein, de Grote Zaal, de leerlingenkamer, een theehuis. Daar kon ze altijd veel gemakkelijker doen alsof er weinig verschil in status tussen hen was. Ja, oké, haar vriendinnen droegen bijna stuk voor stuk mooiere jurken, betere handtassen, mooie juwelen en konden zonder problemen de duurste drankjes bestellen, maar Tabitha kon dat allemaal mentaal aan de kant schuiven. In iemands appartement ging dat echter een stuk lastiger en sowieso, als zij bij iedereen over de vloer zou komen zouden ze dat vast ook bij haar doen. Maar vandaag was een uitzondering, vandaag klopte ze wel netjes aan Claude's deur en toen haar vriendin open deed glimlachte ze lieflijk naar haar vriendin. "Ik had zoveel zin in een meidenavond," giechelde ze. "Elkaars nagels lakken, roddelen, teveel wijn drinken, dat soort dingen. Jij ook?" En ze keek haar vriendin smekend aan, want als Claude nu nee zei kon ze haar plan niet ten uitvoering brengen. En dat vond Tabby altijd zonde. Privé!
  4. [1837/1838] Only hunt bliss

    "Jude," herhaalde ze, met een glimlach die hem hopelijk erna liet verlangen dat ze vaker zijn naam zou zeggen. Wilde ze best doen, hoor, op alle leuke manieren... Hij was een knappe jongen en de Foulkes-Davenports waren rijk en hogere standaarden had Tabitha eigenlijk niet eens. "Oooh." Aandachtig bestudeerde ze Jude terwijl hij netjes zijn uitleg deed. Dus, associatie vermogen. Nou, nou... en Tabitha had altijd maar gedacht dat Transfiguratie niets meer was dan een beetje met een toverstok zwaaien en wat spreuken mompelen. Moest ze daar echt zelf bij over nadenken? "Nu je het zegt klinkt het niet al te moeilijk," glimlachte ze terug. "Hmm..." Ze leunde achterover in haar stoel, zogenaamd om het standbeeld beter te bekijken, maar vooral omdat ze Jude's ogen op zich gericht had gezien en ze best wel hem een betere blik gunde. "Ze zijn allebei in de buurt van boeken?" lachte ze. "En verder..." Dit was niet makkelijk... wat had een standbeeld nou gemeen met een tas! "Het is een raaf en er zitten veren in mijn tas?" Ze was hier echt niet goed in, he...
  5. Ja, Tabitha was sneller, want Tabitha had er zo onderhand talent voor om plekjes te vinden die redelijk goed verborgen lagen in de schaduwen en niet vaak bezocht werden. Je had een beetje een plekje nodig met een hoek, zodat je niet van drie kanten beslopen kon worden, en het liefste één met een deur. Dat vond ze dan wel helaas niet zo snel, maar ze vond wel een leeg hoekje in een wat afgelegen gang die vast niet vaak bezocht werd. "Hier," fluisterde ze naar hem met een knipoog, terwijl ze hem meetrok. Tabby en Ashton uitgeschreven!
  6. [1837/1838] Hate Date

    Natuurlijk keerden ze zich allebei tegen haar. Natuurlijk dachten ze alleen maar aan elkaar, natuurlijk wilden ze niets anders dan samen zonder haar zijn. Kijk nou naar de manier waarop Affie zich aan Richard vastklemde, alsof ze niet zonder hem kon. En kijk naar de manier waarop Richard naar haar staarde, alsof ze niets meer was dan een vieze kakkerlak. En dat terwijl het enige wat Tabitha wilde was eens gezien worden. En oké, misschien was dit niet de beste manier, maar ze had gehoopt hen te kunnen laten inzien dat ze niet bij elkaar hoorden. "Ik haat jullie, allebei," siste Tabitha naar haar zus en haar ware liefde, terwijl de tranen over haar wangen stroomde en ze haar vuisten balde. "Ga gewoon lekker samen trouwen, of zoiets, het kan mij geen kut meer schelen!" En met die woorden stormde ze er vandoor, om zichzelf een uur lang op te sluiten in de wc's. Tabby out!
  7. [1837/1838] Only hunt bliss

    "Oh, zeg maar Tabitha," glimlachte ze snel, want Miss Fox deed haar altijd aan haar zusjes denken. Eigenlijk behoorlijk stom, dat ze een hekel kreeg aan haar eigen achternaam, maar hoe moest het ook anders met perfecte Wren en charismatische Aviana? Zelfs als haar familie die twee niet gigantisch voortrok zou ze waarschijnlijk alsnog een hekel hebben aan haar zusjes, half omdat het gewoon zo hoorde en half... nou ja, ze kon ze niet uitstaan. Wren was altijd zo verdomd perfect dat ze er zelf bij afstak alsof ze uit modder gemaakt was en Aviana fladderde alle kanten op en had eindeloze aantallen aanbidders. Oneerlijk. "Oh echt?" vroeg ze. "Helaas heb ik dat vak niet..." Anders had ze daar ook wel bijles voor willen hebben, hoor. "Eens kijken..." Ze trok haar boek tevoorschijn en begon door te bladeren naar het hoofdstuk waar ze op dit moment mee bezig waren. "Ik snap het gehele concept niet echt, ben ik bang," pruilde ze. "Kijk, het gaat om dingen met tegenovergestelde eigenschappen te transfigureren in elkaar door toch overeenkomsten te vinden. Maar hoe moet je ooit de overeenkomst vinden door een tak en een kom met modder?" Ingewikkeld, hoor. Misschien had ze moeten stoppen met Zweinstein en gewoon in de winkel moeten werken.
  8. [1837/1838] Hate Date

    "AAH!" gilde Tabitha boos toen Richard haar bij Aviana weg trok en Tabitha's levensmissie, om al Aviana's haar uit haar hoofd te trekken, weer eens verpest was. Ze had hier zo'n hekel aan! Aviana was natuurlijk weer het slachtoffer van dit alles, zo zielig, blabla, terwijl Tabitha aan de kant geschoven werd, alweer. Alleen omdat Aviana zich altijd gedroeg als het perfecte meisje dat nooit wat verkeerd deed. "Je bent een kreng!" schreeuwde ze over Richards schouder naar Affie toe. "Je bent zo egoïstisch en je denkt alleen maar aan jezelf en ik haat je!" Dat Aviana het even wist. "En jou ook!" gooide ze er daarna naar Richard toe, terwijl ze haar handen in haar zij zette. "Waarom kies je altijd haar kant? Zie je niet in dat ze gewoon een slet is?!" Ja, ja, zij had Richard dan wel in deze relatie gedwongen, maar verdomme, kon hij niet gewoon één keer aan haar kant staan? Ze hield van hem!
  9. [1837/1838] Only hunt bliss

    Vrijdag 20 april 1838 - einde van de middag - een tafeltje voor in de bibliotheek Ja, Ashton Vane was plotseling verdwenen van Zweinstein en dat vond Tabitha best jammer, hoor, eerlijk waar, maar ach, er waren nog zoveel jongens op Zweinstein dat het makkelijk genoeg was om haar aandacht op iemand anders te vestigen. En Jude Foulkes-Davenport was daar een geweldig voorbeeld van. Hij was knap, rijk en nieuw, dus precies het soort jongen waarvan ze alle aandacht wilde krijgen die ze er van kon krijgen. Kon je vast van alles over zeggen en denken, maar Tabitha vond haar eigen psyche doodsaai om te onderzoeken. Ja, ze voelde en wilde dingen, maar maakte het echt uit waarom? "Oh, meneer Foulkes-Davenport!" kirde ze subtiel, toen ze hem zo in zijn eentje aan een tafeltje in de bibliotheek zag zeggen. "Ik was nou juist naar u op zoek!" Ach, het was meer een handig toeval. "U bent heel goed in transfiguratie, toch?" vroeg ze, terwijl ze de stoel tegenover hem in beslag nam en door haar tas begon te zoeken. "Ik heb een vraagje over het huiswerk, maar Whitley kon het me niet uitleggen... Zou u een poging willen doen?" Ze wierp hem haar allerliefste glimlach toe. "Ik zou u heel dankbaar zijn..." Privé!
  10. Ja, het was wel te merken dat Ashton niet zoveel ervaring had, maar dat kwam ook alleen maar omdat Tabitha vaak genoeg met jongens had gezoend, en dus best het verschil wist tot iemand die precies wist wat hij wel of niet lekker vond, en iemand die het voor het eerst deed en een beetje ongemakkelijk en stijfjes zoende. Maar ach, het maakte weinig uit of hij wel of niet ervaring had, het was nou niet alsof ze met hem zoende omdat ze met de beste zoener van de wereld wilde zoenen. Nee, ze zoende met hem omdat het Ashton Vane was en hij rijk was en haar aandacht gaf. Hij stonk tenminste niet uit zijn mond. "Wat denk je ervan," fluisterde ze in zijn oor, toen ze de kus verbraken, "Om weg te sluipen en een stiller plekje te zoeken?"
  11. [1837/1838] Hate Date

    Ze haatte Aviana, ze haatte Aviana op alle manieren dat ze nog nooit iemand had gehaat, maar haar zusje was gewoon zo... walgelijk. Met die denigrerende glimlach en die zachte toon van haar, alsof Tabitha een idioot was die ze alleen zachtjes aan moest spreken zodat ze zelf tot de juiste conclusie kon komen. Alsof ze een kind was, of een kleuter, of op zijn minst iemand die heel wat onder Tabitha stond. En Tabby had er genoeg van, ze had er genoeg van zich minderwaardig te voelen bij Aviana, ze had er genoeg van dat iedereen alleen maar aardige dingen over haar zusje zei en allemaal maar gemene dingen over Tabitha. Ze had er allemaal alleen maar genoeg van. "Ik haat je!" gilde ze en ze sloeg Aviana recht in haar gezicht en greep daarna haar haren vast om er zo hard mogelijk aan te trekken, want ze wilde Aviana pijn doen, op een manier waarop ze nog nooit iemand eerder pijn had gedaan, omdat Aviana het verdiende en ze haar zusje haatte.
  12. Cold and self-involved

    Was iedereen een lege ziel? Hm... Dat was een vraag waar zelfs sobere Tabitha geen aandacht aan wilde besteden, ze hield helemaal niet van dat filosofische gedoe. Ze wilde wat ze wilde en de rest was allemaal maar opvulsel. Tijd om te verspillen, moeilijke dingen om te doen, terwijl de wereld zo simpel kon zijn. Tabitha wilde aandacht en veel ook, en vooral aandacht van rijke mannen die misschien een extra cadeautje gaven als ze lief genoeg was en extra haar best deed. "Het zou sneu zijn als iedereen echt leeg is," pruilde ze maar, in een halfslachtige poging om hem een beetje een redelijk antwoord te geven. "Dan klinkt het net alsof we allemaal maar die leegte in onszelf proberen te verdringen." Ze kantelde haar hoofd even, zodat ze hem extra goed aan kon kijken, zo'n beetje vanaf een nieuwe hoek, alsof er ineens iets nieuws aan hem zou verschijnen. "Jij voelt je toch niet leeg van binnen?" zei ze, terwijl ze ietsjes naar hem toe schoof. "Want misschien kan ik helpen om je iets meer hmm..." Opgevuld te voelen, maar dat klonk zo stom dat ze een giechel nauwelijks binnen kon halen. "Om je daar vanaf te leiden?" En enigszins brutaal legde ze haar hand op zijn arm.
  13. [1837/1838] Hate Date

    "Ben je wel," hield Tabitha koppig vol. "Als je geen kreng was, had je geen glas wijn over me gegooid!" Want dat was iets dat alleen krengen deden, duh. Lieve meisjes hielden hun wijn keurig in hun glas of in hun mond (of in de fles, maar laten we niet al te specifiek doen), en gooiden dat dus niet op de jurken van hun favoriete tweelingzus, zelfs niet als die favoriete tweelingzus in kwestie ze chanteerde. Daarbij was Aviana al een kreng simpelweg omdat Richard verliefd op haar was, dus. "Mijn jurk is al te erg verpest voor een schoonmaakspreuk," siste Tabby, hoewel de realiteit vooral was dat ze nooit goed genoeg was voor schoonmaakspreuken en dus moest wachten tot de huiselven de was deden. "Daarbij gaat het om het principe, dus trek die jurk uit!" Hoefde ze niet eens in het midden van de zaal te doen, hoor, zo aardig was Tabby nou wel weer, maar ze wilde verdomme wel die jurk hebben. "Of anders," voegde ze er nog giftig aan toe, terwijl ze bedreigend wat naar voren leunde.
  14. Cold and self-involved

    De manier waarop hij naar haar keek was eigenlijk ergens wel een beetje vies, alsof hij haar met zijn ogen al aan het uitkleden was, maar Tabitha had eigenlijk nooit begrepen wat nou het verschil was tussen goede en slechte aandacht. Hij keek naar haar, daar ging het toch om? Zoveel mensen letten nooit op haar, lieten hun blikken zo langs haar glijden zonder aandacht te besteden aan wie ze was, en ze wilde juist zo graag gezien worden dat elke manier waarop iemand haar bekeek de juiste manier was. "Ach, wat sneu," pruilde ze naar hem. "Eigenlijk zou niemand eenzaam moeten zijn, toch?" Maar daar wilde ze wel wat aan doen, hoor. Ook al was het vooral om haar eigen eenzaamheid te stillen, om dat gapende gat in haar eigen maag te vullen, want ze wilde altijd meer en niets van wat haar gegeven werd was meer dan genoeg. Ah, een melancholieke avond... Tabitha giechelde bijna, ze vond het altijd zo grappig als mensen van die poëtische woorden gebruikten om gewone avonden, gewone dingen, te beschrijven. Het was geen melancholieke avond, het was gewoon een normale avond zoals morgen dezelfde avond zou zijn en gisteren ook, maar ze deed haar uiterste best om die giechel binnen te houden en in plaats daarvan mysterieus te glimlachen. "Ik verveelde me," gaf ze zachtjes toe, terwijl ze iets meer naar hem toe leunde, alsof hij een te grote zwaartekracht had voor haar om te weerstaan. "De meeste mensen zijn zo leeg van binnen en ik was op zoek naar iemand met meer... inhoud." En dat was hij toch wel?
  15. [1837/1838] The world at midnight is a special place

    Op de één of andere manier, en Tabitha begreep nooit hoe het kwam, eerlijk waar, kreeg ze altijd ruzie met meisjes om haar heen. Het waren ook allemaal van die krengen, die altijd alle aandacht naar zich toe moesten trekken en Tabby nooit wilden geven waar ze van nature recht op had! Wat vooral de aandacht van jongens was. En geld. Aandacht van rijke jongens. "Weet je hoe je goed een raam breekt?" vroeg Tabitha, plotseling enthousiast wat al een voorbode van zichzelf zou moeten zijn. "Als we jou door een raam gooien!" En ze greep naar Titiana's haar, want iemand's haar was altijd hun zwakte en dus een goede plek om ze vast te pakken. En waag het niet om Tabby's haar te pakken, Titiana, daar had ze moeite aan besteed.
×