Jump to content

Tabitha Fox

Zwadderich Zevendejaars
  • Content count

    167
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    3

Tabitha Fox last won the day on April 16

Tabitha Fox had the most liked content!

About Tabitha Fox

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    VTP
  • Naam
    Gianna

Profile Fields

Recent Profile Visitors

619 profile views
  1. [1838/1839] Let's play

    Ugh! Kijk, dit was dus precies waarom Tabitha Titiana niet mocht, want niet alleen was ze een kreng, maar ze was ook nog eens een kreng dat graag deed alsof ze slimmer was dan Tabitha en ergens kon Tabby dat niet uitstaan. Ze was een slechte leerling, vond proefwerken saai en las over het algemeen haar boeken niet eens, was alleen op Zweinstein blijven plakken omdat de buitenwereld nog niet naar haar gelonkt had, maar toch kon je veel over haar zeggen, maar intelligenter doen dan dat zij was, vond ze vreselijk. Tja, niemand zei dat je niet hypocriet mocht zijn, toch? "Het lijkt me pas een gevaar voor de samenleving als jij je in het daglicht bevindt," beet Tabitha dus boos terug, terwijl ze geërgerd Titiana's voet aan de kant schopte. "Is dat nou een pukkel op je voorhoofd? Staat precies op het punt om te ontploffen, niet waar?" Stomme trut.
  2. [1838/1839] Running up that hill

    In haar dromen had Richard haar allang ten huwelijk gevraagd en waren ze al voor het altaar geweest en hadden ze dit gesprek in de Cornwall Toren gehad, met een gigantische ring om haar vinger oh en ze zou naakt zijn en hij ook en niet zijn ogen van haar af kunnen trekken, want hij hield van haar en vooral haar lichaam want zelfs Tabitha wist dat dat het beste was dat ze te bieden had, maar in de realiteit stelde Richard eigenlijk altijd weer een tikje teleur. Nu ook, nu vroeg hij alleen maar of alles goed met haar ging! Nou ja! "Natuurlijk," zuchtte ze dramatisch, terwijl ze haar hoofd op zijn schouder legde. "Ik ben bij jou, dus hoe zou het ooit niet goed met me kunnen gaan?" Echt hoor, jongens waren zo aromantisch. Geen wonder dat Aviana niet met ze wilde daten, maar jammer dan, Tabby wilde dat wel en Tabby wilde Richard. De Richard van haar dromen, maar wel Richard, en deze Richard kwam het dichtste in de buurt. "Je bent gewoon de beste ter wereld," ging ze nog eens verder door.
  3. Braak. Ja, ja, heel lief van Tabitha dat ze zoveel tijd doorbracht met haar zusje!!! Alsjeblieft, Wren meende er geen flikker van, dat was maar weer duidelijk, en het was natuurlijk alleen bedoeld om Tabitha zich schuldig te laten voelen. Nou, deed ze lekker niet, dus ze glimlachte alleen maar min. "Een rondleiding kan wel, denk ik," zuchtte ze. Ugh, opschepper. Nee joh, natuurlijk stond Wren niet aan Aviana's kant, want Wren was perfect en fantastisch en zou nooit zoiets gemeens doen zoals tussen haar zussen kiezen! En juist daarmee stond ze dus wel aan Aviana's kant, want dat was de 'gewone' en de 'brave' kant en alles wat Tabitha wilde, werd direct aan de kant geschoven. "En papa en mama staan zeker ook nooit aan Affie's kant," beet ze dus terug. "Ik ben alleen degene die me altijd zo slecht gedraagt!" Was ze op zich ook, maar vooral omdat Aviana haar slechte kanten gewoon wegwuifde, en Tabitha ze trots liet zien. Raar hoor, dat zij daar afgestraft voor werd. "Nee, hij is gewoon saai," zuchtte Tabby. "Nou ja, hij maakt wel heel raar eten. Heb jij ooit pesto gehad?" Ze trok haar neus op, want iew, over dat goedje was ze nog steeds niet uit. "Hij weet echt niet hij normaal eten moet maken, dus als ik bij hem werk, eet ik gewoon niet." Was zo veilig. "Wel lekkere koffie, overigens... Maar dan komt hij telkens weer met taart aanzetten." Ze zuchtte diep. Ja, haar leven was tragisch, hoor. Ja hoor, Tabby kon best wel een geheim bewaren, maar alleen als het haar uitkwam en alleen als ze er wat voor terug kreeg. "Ik weet het niet hoor, Wren," zei ze, terwijl ze haar gezicht vertrok. "Ik begin me best zorgen over je te maken." Nee, het 'ik vertel jouw geheimen ook nooit door' was niet echt een goed argument. Daar ging ze weer, perfecte prinses Wren. "Dat weet ik nog niet," antwoordde ze geprikkeld, "maar niet de hele wereld draait om studeren, toch? Je weet dat ik er de cijfers niet voor heb en dat papa en mama het niet kunnen betalen." Ze rolde met haar ogen. "Niet iedereen heeft zoveel geluk als jij hebt." Het was vreselijk oneerlijk, dat Wren dit huis had gewonnen. En het was overigens ook oneerlijk dat Aviana ook wel eens wat had gewonnen met de loterij. "Dus ik zal wel ergens een baantje moeten krijgen, de rest van mijn leven keihard werken en vroeg oud worden." Ze zuchtte tragisch.
  4. [15+][1838/1839] If only you chose to run

    Tabitha rolde met haar ogen, want dank je wel, Raine, ze wist heus wel hoe ze dingen voor elkaar kon krijgen en daar had ze zijn hulp niet bij nodig. Ze had maar liefst al drie mensen gechanteerd, inclusief Raine, en hoeveel mensen had hij gechanteerd? Hm, daar was ze eigenlijk wel nieuwsgierig naar, maar beter om dat nu maar niet te vragen, anders werd hij vast nerveus. "Dank je wel voor je fantastische advies," dreunde ze maar verveeld op. Konden ze niet wat leukers doen? Oh, Tabby was aardig? Ze kon het niet laten maar moest even lachen, want ja joh, natuurlijk was hij niet bang voor haar en natuurlijk vond hij haar aardig. "Je bent niet zo goed in liegen, he?" zei ze zoetjes. Zij wel, hoor. Bijvoorbeeld in dat ze het hier best bij zouden laten en dat haar borsten gevoelig waren en blah, blah, blah. "Oh, je bent hier zo goed in," zuchtte ze, een tikje dramatisch, want dat vond Raine wel leuk, als je echt liet merken dat je hem fantastisch vond. "Mijn borsten zijn niet het enige wat heel gevoelig is," giechelde ze en ze begon haar rokken al omhoog te trekken.
  5. Vrijdag 14 september 1838 - 's avonds laat "Richaaaaard," gilde Tabitha, toen ze de jongen in kwestie zag zitten, zo op de bank voor de haard. Tabitha was dronken, behoorlijk dronken, dankzij een feestje waar ze naar toe was geweest, maar voor ze echt dronken had kunnen zijn, was Richard alweer verdwenen. Hoe durfde hij haar leven zo moeilijk te maken?! Ze had hem van alles willen laten doen met haar vanavond, wat hij ook maar wilde, want het mocht nu, nu hij en Aviana niet meer samen waren, lekker puh, Affie, maar in plaats daarvan was hij weggegaan en had Tabitha in haar eentje het hele kasteel doorgezocht (of eigenlijk alleen het pad van de feestlocatie naar de leerlingenkamer) om hem te vinden. En gelukkig was hij daar nu, dus enthousiast sprong Tabitha op zijn schoot. "Richaaard, heeft iemand je wel eens verteld dat je de beste man ter wereld bent," zuchtte ze lief, terwijl ze haar armen om zijn nek sloeg. "Je bent het knapste. Niet het rijkste, maar dat is niet erg, ik ben toch arm, maar we zouden zulke mooie kinderen krijgen!" Ja joh, dus wilde je niet direct met haar trouwen? "Ik houd van je," zuchtte ze lief. Voordat ze haar lippen op de zijne duwde. Privé!
  6. [1838/1839] Let's play

    Donderdag 13 september 1838 - 's middags - het bankje met de beste licht Tabitha had een paar vriendinnen, wonder boven wonder, want eigenlijk was ze helemaal niet goed in omgaan met andere meisjes. Ze waren eigenlijk altijd in competitie, niet waar? Over wie de meeste aandacht zou krijgen, de leukste jongens, wie er het beste uit zag, de meeste vrienden had, et cetera, et cetera. Tabitha begreep die meisjes niet, die altijd zo aardig leken te zijn en het liefste met zoveel mogelijk mensen bevriend waren, enkel om ze alleen aan te moedigen. Er was vast iets mis met hen. Wat dat betrof kon ze Titiana tenminste nog waarderen, want ze mocht dan wel een kreng zijn, ze was tenminste eerlijk. Maar op dit moment vooral vervelend, want ze zat op de plek waar Tabby wilde zitten. "Ga eens weg," sneerde ze dus ook naar Titiana, terwijl ze recht in het licht ging staan. "Heb je geen andere plek om net te doen alsof je weet hoe je kunt lezen? Kijk, die letter is een H, van hoepel op." Privé!
  7. [1838/1839] Like a rabbit in the headlights

    Goh. Ja, dat was... in theorie eten, ja. Tabitha probeerde een neutraal gezicht te houden, maar haar mondhoeken zakten toch een beetje naar beneden, terwijl ze naar de broodjes keek. Pesto, mozzarella, carpaccio, truffelmayonaise, wie deed dat daadwerkelijk op brood?! Een paar ingrediënten herkende ze, maar het leek in de verste verte niet op een broodje met tomaat en een broodje met kaas. "Weet je wat," glimlachte Tabitha lief, "Ik heb helemaal geen honger, dus eet jij ze maar op." Met een enkele vinger schoof ze het eten ver van zich af. Gatver. En nee, hij hoefde geen scrambled eggs on toast voor haar te maken, want op dit moment vertrouwde ze hem helemaal niet met eten. Ze glimlachte wel liefjes voor zijn compliment, ze hield van complimentjes, laat die maar doorstromen, Mat. "Oh, ik denk dat het wel gaat," zei ze vrolijk. "Zo moeilijk is het niet, toch? De prijsjes staan overal bij." In een net handschrift, hoor. "Behalve als ze iets bijzonders willen, maar dan roep ik je gewoon, toch?" Zolang hij dan maar niet weer met raar eten aan kwam zitten.
  8. [15+][1837/1838] Only hunt bliss

    Ja, ja, ze had verder onervaren jongens gehad, blah, blah, maar ze had tenminste geen jongens gehad die wilden knuffelen. Tabitha niet, die schoot het liefste zo snel mogelijk haar jurk weer aan en zou dan teruglopen naar het kasteel om een douche te nemen. Seks was fijn, hoor, tenminste qua aandacht dat je ervan kreeg, maar ook behoorlijk vies en verder hoefde ze nooit ergens te blijven, dus dan kon ze het snel wegwassen. Maar Jude wilde natuurlijk weer wat anders. "Oh ja, zeker," glimlachte ze lief, hoewel ze het niet zeker wist, hoor. Nou ja, als hij eenmaal weer naar haar glimlachte, zou ze haar jurk zou uittrekken, want ze wilde altijd aandacht, maar hij stond eerlijk gezegd wel onderaan haar lijst. "Maar zullen we zo maar terug gaan? Het wordt al laat, je hebt vast huiswerk..." Ze giechelde. "Oeps, mijn jurk ligt beneden." Dat soort dingen leken vooraf altijd leuker dan achteraf.
  9. [1838/1839] Like a rabbit in the headlights

    Ugh, Tabitha had er nu al spijt van dat ze hier was komen werken. Mat was raar, ze begreep helemaal niets van hem, reageerde niet op de manier zoals Tabitha van mannen gewend was, maar eerder eh... zoals een leraar, misschien? Zoals Christopher Whitley, als je echt een goede vergelijking wilde. Iemand die gewoon niet wist wat hij wilde, altijd overal over leek te twijfelen en zich nu weer druk maakte over wat ze wilde eten. "Wat is pesto?" riep ze verward naar boven. Op Zweinstein aten ze wel eens rare gerechten, maar eigenlijk hield Tabitha zich altijd keurig aan de Engelse kost waar ze mee was opgevoed. Een tomaat kende ze wel! Maar pesto? "Doe maar gewoon wat," zuchtte ze en ze slofte weg voordat hij was uitgesproken. Duurde ook zo lang, met al dat ge-eh en dat Italiaanse accent dat ze moest vertalen en blah blah blah. En ondertussen dwaalde de eerste klant al binnen. Kijk, je kon over Tabitha zeggen wat je wilde en dat was vaak niets goeds, maar ze had ook haar gehele jeugd al doorgebracht in de winkel van haar ouders en ze wist best hoe je een klant moest helpen. De kassa was precies hetzelfde als bij haar thuis, de prijzen stonden overal keurig aangegeven en gezien de klant niets bijzonders wilde, had ze zo één van zijn horloges verkocht.
  10. Ja hoor, natuurlijk moest Wren opscheppen over hoe groot haar huis wel niet was. Natuurlijk had ze wat slaapkamers over! Nou, dat was toch niet Tabitha's probleem? Ze bracht het ook alleen maar op om op te scheppen en Tabitha had echt een hekel aan opscheppers. Of tenminste, aan de opscheppers die haar zussen waren, met hoe ze constant Tabitha's neus op de feiten drukten. Ja, natuurlijk hadden ze meer vrienden! En betere cijfers! En minder ruzies met hun ouders! Blegh. "We zien wel," zei Tabitha luchtig. "Ik heb hierna nog een afspraak." Dat was niet waar, maar ze wilde een excuus om aan Wren te kunnen ontsnappen, als dat nodig was. Ja, haha, Tabitha en Aviana hadden inderdaad een grotere kamer, maar die moesten ze ook delen, dat wist Wren toch ook wel? "Je staat ook altijd aan Affie's kant," mompelde ze dus ook duister, want kom op, Wren. Doe niet zo stom. Ja, de zusjes hadden dus nog altijd ruzie, een vraag die Tabitha zo stompzinnig vond, dat ze alleen maar met haar ogen rolde ter antwoord. "Oh, gaat wel," zei Tabitha, terwijl ze haar schouders ophaalde. "Hij is wel een beetje raar, hoor. Zou wel komen omdat hij Italiaans is." Iedereen wist dat buitenlanders anders waren. Samenwonen met Gideon? Tabitha trok geïnteresseerd haar wenkbrauwen op. "Echt?" Was overigens niet verstandig om dat aan Tabitha te vertellen, Wren, maar ach, ze wilde vast weer gewoon opscheppen dat Wren wel een vriendje had, ook al was het geen bijzonder vriendje. "Je weet toch dat papa boos gaat worden dat je al samenwoont zonder te trouwen..." En Tabby dacht dat Wren slim was. Tssk, tssk. "Oh, nee, eigenlijk niet." Ze haalde haar schouders op. "Ik ga toch niet studeren." Maar wat ze na Zweinstein wilde, wist ze nog niet. Niet hetzelfde als Wren of Aviana, dat wist ze zeker.
  11. [15+][1838/1839] If only you chose to run

    Uuuugh, mannen met hun domme aversie tegen roze. Stel je voor, een man mocht geen roze aanraken, oh nee! "Komt wel goed," zuchtte ze verveeld. "Een buurvrouw heeft een paar jaar geleden een jongen gehad en krijgt binnenkort een meisje, ik ruil wel wat dingen, oké?" Die hele buurvrouw bestond niet, maar gezien Tabitha niet echt zwanger was, zag ze hier geen probleem in. Het was een nepbaby, wat maakte het uit wat voor kleding hij droeg. Maar dat hij haar bedankte, dat mocht wel vaker, hoor. Tabitha glimlachte zoet. "Zie je wel, ik ben best aardig! Je hoeft niet zo bang voor me te zijn." Nou ja... Een klein tikje wel. Of eigenlijk een hele hoop. "Ik zal erover nadenken, oké?" beloofde ze wat James betrof. Ze wist het nog niet zeker, want Raine bedriegen was tot daar aan toe, en ook hilarisch makkelijk, maar James Graham zou wel doorhebben dat ze niet zwanger was, omdat hij eh... het kon zien. Ze wilde niet dat hij op haar ging letten... "Maar ik beloof niets, ik wil niet in de problemen raken." Nee, haar borsten waren niet echt groter geworden, maar hey, als Raine dat dacht... "Ja," glunderde ze dus ook. "Dat krijg je als je zwanger bent!" Ze gluurde even om zich heen, maar er was toch niemand in de buurt... "Wil je ze voelen?" Ze begon al met de knoopjes van haar jurk los te maken, voor hij echt een antwoord had gegeven. Dit was niet de eerste keer dat ze in deze steeg naakt zou zijn.
  12. [15+][1837/1838] Only hunt bliss

    Jude was echt anders dan de meeste andere jongens waar ze mee naar bed ging. Een stuk zachter, gemoedelijker, minder van plan om gewoon te doen wat voor hem prettig voelde en daar net zolang mee door te gaan tot hij zijn eindpunt bereikte. Hij lette op haar, boog haar net op zo'n manier dat het voor haar wat beter zou zijn en bleef ondertussen haar kussen en ook nog complimenten geven... Dit was seks zoals Tabitha het eigenlijk nooit had gehad. Triest, waarschijnlijk, maar ach, ze had geen seks om haarzelf tot een hoogtepunt te brengen. Ze had seks om aandacht te krijgen, voor vijf, tien minuten max, en om dan door te gaan met haar leven. Het was goed zo, op die manier. En toen wilde hij ook nog een tweede standje proberen! Waar haalde hij die energie vandaan?! Hoe lang waren ze nu wel niet bezig? Zo lang had het nog nooit geduurd... Ze deed toch niets verkeerd, he? Natuurlijk volgde ze braaf zijn bevel, Jude zou het wel beter weten, maar ze duwde wel haar kont naar hem toe, om hem wat extra aan te sporen en probeerde verleidelijk te glimlachen over haar schouders. Niet echt haar beste hoek, dacht ze, maar hopelijk waardeerde hij het. Ze was best knap, toch? "Je bent de beste die ik ooit gehad heb," voegde ze toe, want dat vonden jongens altijd leuk om te horen.
  13. [1838/1839] Like a rabbit in the headlights

    Tabitha had er moeite mee, in alle eerlijkheid, om Mat te lezen. Dat hij zo duidelijk aangaf dat hij naar boven ging om zich om te kleden, voelde als een hint, maar hij had het zo stamelend en ongemakkelijk gezegd... Ze kauwde even op haar lip terwijl ze naar de trap keek. Zo vervelend, als mensen niet gewoon duidelijk waren. Hierom was ze eigenlijk dol op de jongens op Zweinstein, want die zeiden altijd duidelijk wat ze wilden, wat vooral aandacht voor hun mannelijke leden was natuurlijk, maar het was gewoon duidelijk. Mat niet, die was... onduidelijk. Vervelend. Gelukkig was Tabitha slim, vond ze zelf, was overdreven, en dus zette ze haar voet op de eerste tree terwijl ze naar boven riep: "Kan ik helpen?" Als hij ja zei, nou, dan was het duidelijk. Zei ze nee, was ze alleen aardig geweest, toch? Zie, heel slim.
  14. Tabitha had het nooit zo erg gevonden om Wren niet elke dag te zien, eigenlijk. Ze zou het nooit erg hebben gevonden om niemand van haar familie weer te zien, ze waren nou eenmaal niet haar favoriete mensen op de hele wereld. In tegendeel, waarschijnlijk bungelden ze allemaal onderaan, maar ja, je zat er toch maar aan vast, he, tenminste tot ze van Zweinstein bevrijd was en dan ergens een baantje kon vinden waar ze niemand uit haar familie ooit nog tegen hoefde te komen. Dat was haar toekomstdroom, de enige eigenlijk, want Tabitha had weinig ambitie, maar ze was er nog niet echt achter hoe of wat. Maar toch was ze hier, gewoon omdat het eens een keer iets anders was en ze 's middags niets te doen had en het geen geld kostte om bij Wren thee en koekjes te drinken. "Ja, de eerste keer," knikte Tabitha, terwijl ze wat om zich heen keek. Het was... een huis. Eigenlijk wel een mooi huis, niet zo heel mooi ingericht, maar Wren had een gebrek aan geld en gevoel voor stijl, dus Tabby vergaf het haar maar. "Oh, het gaat wel goed," zei ze neutraal, terwijl ze haar schouders ophaalde en een koekje in de thee doopte om er nog wat van te maken. "Thuis is het verschrikkelijk, Affie heeft jouw kamer gekregen." Sloeg nergens op, als er iemand een nieuwe kamer verdiende was het Tabitha wel, maar Affie werd natuurlijk altijd voorgetrokken. De helft van Tabby's kamer stond nog vol met Aviana's spullen! "Mijn nieuwe baan is wel oké. Het verdient tenminste wat." Alleen was haar baas zo saai. "En met jou?" vroeg ze, met een klein beetje interesse. Heel klein.
  15. [15+][1837/1838] Only hunt bliss

    Tabitha had echt daadwerkelijk geen idee wat ze hoorde te doen. Dit had ze eerlijk gezegd nog nooit meegemaakt, dat iemand zich om haar bekommerde, naar haar lichaam keek alsof haar lichaam op zichzelf al fascinerend genoeg was in plaats van een afleiding van wat er tussen haar benen zat, of haar mond. De jongens met wie ze vaak naar bed ging, waren over het algemeen nogal ongeduldig. Duwden haar naar links en naar rechts, naar boven en naar onderen, grepen haar haren vast of haar heupen of haar hals, leken altijd even te vergeten dat ze een mens was, van vlees en bloed en met verwachtingen en hopen en dromen. Dit maakte haar nerveus, die manier waarop hij naar haar keek, alsof hij haar echt zag. Zijn lippen op haar huid, zijn tong op plekken waar ze nog nooit een tong had gevoeld (en nee, dat was niet daar, er was heus wel eens iemand gretig geweest, maar langer dan een paar seconden had het nooit geduurd en het had haar nooit uitgemaakt). Ze wist niet hoe ze moest reageren, of ze te stil zou zijn of te luid en of hij verveeld van haar zou raken en dan weg zou gaan. Het was makkelijker om haar gedachten gewoon uit te schakelen en zich te laten gebruiken, want was dat niet wat mannen uiteindelijk echt wilden? "Doe je dit altijd?" lachte ze maar uiteindelijk en ze worstelde zich subtiel onder zijn grip vandaan, met een kus. Bah, ze proefde zichzelf. Snel draaide ze hen om en dit keer voelde ze zich op haar gemak, want dit kon ze, dit kende ze, haar mond op zijn lichaam. Het enige wat er nu van haar werd verwacht, was dat ze het goed deed, en dat kon ze wel.
×