Jump to content

Wren Puck Fox

Griffoendor Zevendejaars
  • Content count

    91
  • Joined

  • Last visited

  • Days Won

    4

Wren Puck Fox last won the day on September 30 2017

Wren Puck Fox had the most liked content!

About Wren Puck Fox

  • Birthday November 11

OOC Profiel Informatie

  • Membergroups
    IC KO, DM
  • Naam
    Kelly

Profile Fields

Recent Profile Visitors

336 profile views
  1. [1837/1838] Examens

  2. Vrijdagmiddag 18 mei - P.U.I.S.T-examen Duelleren. "One doesn't lose a self, like a pair of gloves or a pine. We learn and change, or we harden into stone." Het laatste examen. De laatste horde om te nemen, voordat ze officieel geslaagd zou zijn van Zweinstein. Het was voor duelleren en zoals te verwachten was, was dat een heel keurig examen, heel degelijk. Het was een rechtvaardige opdracht, waar het helemaal aan jezelf lag, aan hoe goed je had geoefend en opgelet, hoe goed je je aan de heldere regels hield, of je zou slagen of niet. Het was ook duidelijk dat het ging om een gewoon duel en niet een op leven en dood. Dat veranderde de regels. Dat betekende dat echt schadelijke spreuken minder vergeven zouden worden... Het moedigde aan om creatiever te zijn en ten alle tijden je tegenstander te blijven respecteren. Er was geen risico op dat iemand crucio zou gebruiken... Maar het ging goed. Ze was snel, had best wat goede spreuken paraat, ze wist te pareren. Hier en daar moest Wren heus wel wat incasseren... Maar het was ook niet alsof werd verwacht dat ze zou winnen van een ambtenaar van het ministerie, die zoveel meer jaren ervaring had dan het meisje. Eigenlijk was het best leuk, zeker toen ze de lucht in werd geworpen en haast als vanzelf een koprol salto maakte in de lucht. Toen ze landde, kwam ze terecht in een bad vol bloemblaadjes en wolken. Verloren, maar zonder pijn, zonder overtredingen. Dus eigenlijk had ze gewonnen. Cijfer: B. [OOC: topic done :D]
  3. Donderdagmiddag 17 mei - P.U.I.S.T - examen Kruidenkunde. "It is the time you have wasted for your rose that makes your rose so important." Een reddingsmissie, dat was iets waar Wren een stuk beter in was dan de meeste van de voorgaande examens. Ze was nog een beetje stram. Eerst hadden haar spieren afgelopen vrijdag een klap gehad en daar was dinsdag nog genadeloos een schepje bovenop gedaan. Ze liep dus als een gepensioneerde cowboy met een hernia, maar verder ging het allemaal best prima met haar hoor. Op een razend tempo vuurde Wren de verschillende spreuken af om zo het snelgroeiende onkruid uit te roeien en ze ging op zoek naar de zeldzame roos. En die had ze gevonden hoor. Binnen de tijd. Onaangedaan. Onkruid was wel in de buurt gekomen, maar er was nog niets aangetast en de roos was nog verre van uitgehongerd of verstikt. Dit was een opluchting en de opsteker die ze nodig had. Zie... Ze was heus wel klaar om de Grote Mensenwereld aan te kunnen. Nog één examen te gaan. Cijfer: B
  4. Dinsdagmiddag 15 mei - P.U.I.S.T - examen Verweer tegen de Zwarte Kunsten. "Because teachers, no matter how kind, no matter how friendly, are sadistic and evil to the core." [15+ want...crucio wordt gebruikt] Crucio. Pijn. Pijn was het enige wat nog bestond. Pijn heerste over elke zenuw, elke beweging, elke hersencel. Ze kreeg niets anders mee dan pijn. Ze kon het niet weerstaan. Ze kon het niet. Ze kon niets anders dan gillen, huilen. Ze wist niet hoelang het duurde, ze wist alleen dat het uiteindelijk zwart was geworden voor haar ogen... Ze lag in een plas van zweet en urine... Ze had schuim op haar lippen, overal zat kwijl, snot en tranen... Het was een slagveld geweest. Het was zo onverwachts gekomen, zo gemeen, zo snel... Haat. Ze voelde haat... Gelukkig hoefde ze die man nooit meer te zien. Cijfer: Z
  5. Vrijdagmiddag 11 mei - P.U.I.S.T - examen Verzorging van Fabeldieren. "See, they’re currently in alien terrain, surrounded by millions of the most vicious creatures on the planet. Humans." Dit was een opdracht die je beter niet in je eentje kon doen. Wren had dan ook met verbazing geluisterd naar de opdracht. Blijkbaar was er maar weinig keuze... Want de examinator had geen spier vertrokken toen ze hem had gevraagd of ze wel goed bij hun hoofd waren daar op het ministerie. Ze voelde ergens een steek in haar maag en ze vroeg zich spontaan af hoeveel doden er zouden vallen bij dit examen? Was dit om af te schrikken dat meer mensen die Fabeldieren studierichting gingen doen? Wren wilde ook keuzevakken over Fabeldieren op de universiteit gaan volgen... Ha, die krijgt dus colleges van Irwin in het nieuwe studiejaar. Wren maakte gebruikt van een spreuk die een bubbel met zuurstof om haar hoofd maakte en stapte toen het water in... Met een wetsuit, die ze van verwarmende spreuken had voorzien... Zie, want dat examen van Spreuken en Bezweringen was dus wel nuttig geweest. ... Kletsnat, met scheuren in haar wetsuit en een tikkeltje kwam Wren uit het water gelopen aan het einde van het examen. Ze had de kelpie gevonden, maar of hij helemaal genezen was, wist ze niet hoor... Ze was even iets te druk bezig geweest met niet uit elkaar gescheurd te worden. Morgen zou ze zoveel spierpijn hebben! Gelukkig was het nu weekend... Pfoe. Cijfer: B
  6. Harold was een onuitstaanbaar stuk vreten. Ugh! Dat hij Klassenoudste was geworden... En met hoe hij aan het slijmen was bij Hastings zag het er niet naar uit dat hij die functie snel kwijt zou raken. Persoonlijk zou Wren daar natuurlijk niet meer heel veel last van gaan hebben, maar ze liet haar afdelingsgenoten liever een wat leukere KO na. Ze had het geprobeerd...Harold een beetje sturen, maar het was haar niet gelukt. Als ze nog een jaar had op school, dan had ze er zeker meer moeite ingestoken, want ze gaf echt niet zomaar op, maar nu had ze geen tijd meer... en dit was het resultaat; een koppig, kortzichtig, verwend en verwaand jochie. "Nee, maar rijke lui maken er een sport van om er belachelijke standaarden op na te houden!", beet ze weer terug. "En zichzelf altijd beter te achten dan wie dan ook..." Aaah, ergerlijk! Ze zou hem zo graag een tik op zijn neus geven, maar hoe hij al reageerde op het woord 'sukkel' vertelde haar dat er dan waarschijnlijk oorlog uit zou breken... Niet dat dat haar normaal stopte. Wat haar wel tegenhield, was dat hij nog maar dertien was: een baby dus. "En je snapt echt niets van meisjes, Harold." Of van mensen... Maar dan zou ze een nieuwe discussie uitlokken waarschijnlijk. "Hopen en dromen mag altijd." Wren stond op. "Nou, fijn een overleg te hebben gehad. Ik ga het Polly en Arran vertellen." Ze knikte Harold flauwtjes toe. "Fijne dag verder." En ze beende weg. [OOC: Topic afgerond.]
  7. Toen Gideon was vertrokken was Wren het kopje gaan repareren en alle gemorste koffie opruimen. Ze was zelfs een rondje door het huis gaan lopen om te kijken of er niet iets was wat ze voor Gideon en zijn torenhoge schuld kon verkopen, maar ze kon er de concentratie niet bijhouden, ze aarzelde, voelde zich lamgeslagen, nu hij vertrokken was zonder een woord te zeggen. Hij had de deur dichtgeslagen en dat was het... Ze kon ook niet slapen. Daarom ging ze uiteindelijk maar met een boek op de bank zitten. Onbewust was ze aan het wachten tot Gideon thuis was. Ze wilde weten of hij weer thuiskwam. Hij kwam thuis... Met kabaal. Wren veerde op en legde haar boek weg. Ze moest zich inhouden om niet meteen naar hem toe te gaan. Ze moest zich niet te beschikbaar opstellen. Hij wist haar te vinden, ondanks zijn op zijn minst wankele staat van zijn. Ze glimlachte half, iets opgelaten, toen hij naast haar plofte en met zijn hand door haar haren ging. Ze sloot even haar ogen en hield haar adem in, vanwege de enorme kegel alcohol. Ze draaide dan ook haar gezicht weg toen hij haar wilde kussen. "Hoeveel heb je gedronken... En spijt het je echt, of praat ik met meneer Bier en mevrouw Wijn?" Terwijl ze zo graag wilde dat het weer goed zou zijn tussen hen.
  8. Hij schreeuwde, hij smeet en hij was een botte hork. Wren schrok. Van alle ingrediënten, maar misschien nog wel het meest van het koffiekopje dat kapot ging tegen de muur en alle spetters die het opleverde op de muur, plafond, vloer, kleed, alles... Ze slaakte een schril kreetje en keek hem daarna met grote ogen aan. Dit was allemaal weer terug te draaien met spreuken, maar ze had er geen zin in dat het uitliep op meer ellende en misschien wel schade die niet meer terug te draaien zou zijn. "Ga weg!", riep ze, behoorlijk overstuur en ze voelde de tranen prikken. "Ik wil je niet meer zien voordat je bent afgekoeld. En dan zoek je het maar zelf uit. Ik wilde alleen maar helpen." Maar die hulp wilde hij dus niet. "Ik hou van je..." Het klonk haast als een verontschuldiging en ze draaide zich van hem weg, oren op steeltjes, luisterend naar welke bewegingen hij zou maken. Als hij weg was, dan zou ze wel opruimen.
  9. [1837/1837] Sugar will leave a lover's kiss on your lips.

    “So it's not gonna be easy. It's going to be really hard; we're gonna have to work at this everyday, but I want to do that because I want you. I want all of you, forever, everyday. You and me... everyday.” Gideon en Wren hadden nu al een tijdje een relatie, maar makkelijk was het niet gegaan. Wren zou waarschijnlijk niet eens echt het moment in de tijd kunnen noemen dat ze een stelletje waren geworden, maar het was vanzelf zo gegaan. Gideon had de zomer bij haar gelogeerd, omdat hij niet meer bij haar grootouders terecht had gekund en vanaf daar waren ze langzaam steeds hechter weer geworden. De hechte vriendschap had geleid in dat ze steeds vaker even knuffelde, of laat in de avond, met een glaasje wijn achter de kiezen, tegen elkaar aan leunen. Van het een kwam het ander... Ze waren weer gaan zoenen... Ze hadden duidelijk interesse in elkaar... En na dan een hele zomer samen te hebben gewoond was je dan gewoon een stelletje, ondanks dat ze elkaar nooit officieel verkering hadden gevraagd. Maar dat was iets stoms, toch? Niemand vroeg dat toch echt zo formeel? Tenzij je van hoge afkomst was, maar dan verloofde je je meteen. Dat was weer anders... En inmiddels was er al bijna weer een heel schooljaar voorbij. Ze waren allebei geslaagd van Zweinstein. Wren zou gaan studeren en ze kreeg daarvoor een beurs en ze had er wat kleine bijbaantjes bij om ook wat meer inkomen te hebben en te kunnen gaan sparen. Ze keer er naar uit, vooral ook om weer met Gideon samen te gaan wonen. Ze zouden zo echt volwassen zijn en een grote mensen leven krijgen. Het leek dan allemaal opeens een stuk serieuzer... Het was spannend en nieuw... Zinderend... Met Gideon was het nooit saai. Ze bleef altijd nieuwsgierig naar morgen, al haar zintuigen geprikkeld in afwachting van wat komen zou gaan. Maar hoe dan ook, zou het goed zijn, wat zou komen... Als je niet opgaf en hard werkte, dan kon je immers altijd alles voor elkaar krijgen wat je wilde... Maar dan moest ze, naast Gideon, nog wel even bedenken wat ze precies allemaal wilde.
  10. "Maar Gideon..." Riep Wren nog, ondanks dat hij al aanstalten maakte om weg te gaan. "Je hebt niet zoveel geld... Laat me je gewoon helpen, sukkel!" Ja, dat woord gebruikte ze vaker, een tijdje terug nog bij een Silvershore, maar het was gewoon iets wat eruit flapte als ze gefrustreerd was, als ze met 'gewone' woorden niet meer wist hoe ze duidelijk moest maken wat ze wilde of wat ze bedoelde. "Ik wil niet dat je in de problemen komt... En als het jouw problemen zijn, zijn het ook de mijne!" Ze waren dan wel niet getrouwd, maar ze waren een koppel, een stel.... "We zijn een team, Gideon! Je hoeft dit niet alleen te doen.. Dus waarom zou je?" Wren sloeg haar armen over elkaar. "En ik bepaal zelf wel of ik mijn oven verkoop of niet! Misschien verkoop ik ook wel de gordijnen... Of het bed in de logeerkamer... Of de bank!" Dat zou ze overigens allemaal niet doen, want dat zou maar een schijntje opleveren en zoveel malen duurder zijn als ze het opnieuw moesten kopen, maar die oven was gewoon extra luxe en die had ze gewonnen... Dus ze zouden er financieel weinig op verliezen door het te verkopen. Kon dan toch best? Waarom deed hij zo moeilijk? En ze had nog steeds helemaal geen antwoorden.
  11. Voor een moment, heel even maar, keek ze geschrokken naar Gideon. "Je hebt vaker zulke schulden gehad?" Maar hoe dan? "Waar geef je zoveel geld aan uit?" Het was niet alsof hij een verslaving had aan schoenen kopen of dat ze zo snel een andere verzameling in hun huis kon bedenken waar zulke grote bedragen aan opgingen... "Je hebt toch geen gokverslaving?', want dat was het eerste waar ze in haar redelijke onschuld aan kon denken. Zelfs aan alcoholisme dacht ze niet, want het was niet alsof Gideon elke dag dronken naast haar op de bank zat. "Waarom heb je het niet eerder gezegd dat je zo in de problemen zat, Gideon? Zo kan ik je toch niet helpen..." Of voorkomen dat hij zo in de problemen zou geraken. "Bij Merlijn... Het is... zoveel..." Ze werd er haast duizelig van om zo'n groot bedrag genoemd te zien. "We kunnen alles kwijtraken..." En hoe ging ze dat dan weer aan haar ouders uitleggen. "Laat me helpen..." Ze moest wel helpen. Zoiets kon niemand zelfstandig oplossen. Ze keek het huis rond. "We kunnen... De zelfreinigende oven verkopen?" Misschien hielp dat een beetje... Al zou ze het wel missen daarin dingetjes te bakken. "Of de eh..." Nee, verder was er maar weinig in huis dat echt veel geld waard was. "Onze oude schoolboeken?" Al kon je daar nu ook weer niet zoveel voor vragen. Alleen de wat armere mensen kochten tweedehands... Anders zouden ze het wel nieuw kopen. "Je moet echt meer met me praten..." Mannen...stomme gesloten schelpen!
  12. Juni 1837 - Huis van Wren (en Gideon) - In de namiddag. “Ok. You fuck me, then snub me. You love me, you hate me. You show me a sensitive side, then you turn into a total asshole. Is this a pretty accurate description of our relationship.” De afgelopen tijd waren er alleen maar goede berichten geweest. Zo waren Gideon en Wren allebei geslaagd van Zweinstein. Daarnaast had Wren een studiebeurs weten te bemachtigen, waardoor ze het nieuwe schooljaar kon beginnen in Cambridge. Ze was geslaagd voor heer Verschijnsel-examen en ze had, dankzij de loterij van anderhalf jaar geleden al een eigen huis gewonnen, waar zelfs ook alweer wat spullen instonden door de loterij van een half jaar geleden en zo nu en dan bracht Gideon ook wat mee en Wren zelf had natuurlijk ook al het mogelijke geld gespaard om hun huisje stukje bij beetje verder in te richten. Deze zomer werkte ze ook weer gewoon bij haar ouders, als vakantiebaantje, en het voelde maar wat goed om zoveel te verdienen dat ze letterlijk het brood op de plank kon brengen en ze een beetje huisje, boompje, beestje kon spelen met Gideon... Want oh ja, haar ouders had ze toch maar niet verteld dat ze ongetrouwd met de jongen samenwoonde... Want dat zou ongetwijfeld niet heel erg goed vallen... Maar ze hield van hem... Dus dan was het niet erg om een klein beetje geheimen te hebben. Toch? Helaas bleek vandaag dat Wren niet de enige was met geheimen. Alleen was het jammer dat Gideon dus geheimen had voor háár... Ze was thuisgekomen na haar werk en had wat post op de mat gevonden. Normaal opende ze heus Gideons brieven niet, alleen deze was alarmerend rood en gaf net als een zwaailicht ook licht. Het leek bijzonder dringend te zijn... Daarbij opende de brief zichzelf toen hij lichaamswarmte merkte, Wren dus, en SCHREEUWEND werd haar verteld dat er sprake was van een schuld... Een torenhoge schuld... En dat ze, op dit adres, spullen zouden komen halen, tenzij hij kon bewijzen dat de inhoud van dit huis niet tot zijn eigendom behoorde?! "Deurwaarders?", vroeg Wren geschokt, toen ze de woonkeuken binnenliep... Gideon zou vast ook het geschreeuw van de brief gehoord hebben. "Wat heb jij te maken met deurwaarders?! En hoe... Hoe kom je aan zo'n hoge schuld!? Gideon.... Hoe komen we ooit aan zoveel geld?!" [OOC: Privé met Lily.]
  13. Jep... Natuurlijk was het dat snobistische ventje niet ontgaan wat ze had gezegd. Wren sloeg de armen over elkaar. "Oh, kom op... Wil je dit nu ook weer hogerop gaan spelen? Alsof je echt niets zelf af kan handelen." Het meisje had inmiddels moeite om haar irritatie te verbergen. "Hastings zou zeggen dat dat géén taalgebruik is voor een jongedame en aansturen op of het niet verstandig is om bijles etiquette te nemen. Dat weet je zelf ook wel." Die vrouw dacht bij bijna alles dat het verstandig was om bijles in dat vak te krijgen. Het hielp overigens wel, hoor, want dat maakte dat leerlingen wat meer hun best ervoor deden dat een overtreding niet bij het afdelingshoofd terecht kwam. "En laat mijn ouders erbuiten, Silvershore, niet iedereen is als het neusje van de zalm geboren.." Of hoe het spreekwoord ook ging. Oh nee, dat was iets met een zilveren lepel in de mond, nou en, hij snapte wel wat ze bedoelde. ...En ze zou er vast weer commentaar op krijgen. Maar er was nu wel een opening in hun discussie gekomen. Als zij haar excuses aanbood, dan ging Harold akkoord met de straf voor Polly. "Dus drie weken nablijven... Wel naar het eindfeest en een excuusbrief?" Want ook nog een kikker laten kopen, vond Wren met de straf van drie weken nablijven wel weer te overdreven. Het ging om een chocokikker, niet om een Gouden Ei! "Goed... Harold, hierbij mijn plechtige en nederige excuses... Ik had je nooit een sukkel mogen noemen." Ze perste er zelfs een glimlach uit. Tja, alles om het beoogde einddoel te bereiken... En eh... even haar trots opzij zetten om te zorgen dat Polly niet ten overstaande van de hele school werd vernederd, was het best waard, toch?
  14. Het gesprek werd langzamerhand erg vervelend en Wren had er spijt van dat ze Harold om zijn mening had gevraagd. Ze had het best zonder hem afgekund... Ze zou nog eens een goede daad doen... Dit werd langzamerhand een ramp. Het meisje rolde even met haar ogen. "Nee, Harold, dat wil ik daar helemaal niet mee zeggen. Alleen als je naar de waarde kijkt van hetgeen dat gestolen is, is het heus allemaal niet zo'n enorme verschrikkelijke misdaad." Had de jongen echt niet door dat hij aan het overdrijven was? "En hoe kom je nu weer bij moord terecht?" Ze sloeg haar armen over elkaar. "Als je het echt allemaal zó formeel aan wil pakken, dan heeft Polly ook recht op een advocaat. En wie moet dat dan gaan betalen? Jij zeker?" Oh shit, dat had ze niet moeten zeggen... Straks zag dat rijkeluis joch er echt op toe dat er nog een rechtszaak van kwam ook... "Als je haar al helemaal zo met de sokken gelijk maakt en iedereen een hekel aan haar heeft, dan heeft ze toch niets meer te verliezen? Dan gaat ze misschien juist stomme dingen doen, omdat het allemaal toch niet meer uitmaakt... En dan, omdat jij zo nodig per se streng moest zijn, wordt ze dan straks van school gestuurd... Sukkel" Ja, dat flapte eruit. Oops. Ze keek wel een beetje schuldbewust, maar ze besloot snel door te gaan met de discussie. Misschien had hij het dan niet door.. "Goed, best, drie weken dan..." Dat was wel zuur hoor. "Maar dan mag ze wel naar het eindejaarsfeest." Kom op, Harold, dat zou toch zelfs hij dat meisje niet willen ontnemen? "Dus?"
  15. Polly was pas veertien, bijna vijftien en dat maakte inderdaad dat Wren het wat ernstig vond om meteen de schouwers erbij te halen. "Maar ze heeft ook echt spijt. Ik denk dat ze voldoende is geschrokken om niet meteen de schouwers in te schakelen?!" En ja, stelen was inderdaad wel tegen de wet. "Maar ze is nog minderjarig! Maak jij dan nooit fouten? Is Zweinstein niet juist om te leren en te groeien en een beter persoon te worden?" "Harold! Zo zet je haar publiekelijk ten schande. Denk je niet dat dat een beetje overdreven is voor één kikker? Dan is haar hele reputatie verpest en dan kijkt iedereen haar met de nek aan en dan heeft ze misschien helemaal geen leven meer en dan wordt ze straks gepest." Ze humde. "Zij is ook een leerlinge van onze afdeling. Dus ondanks dat ze fout zat en ze zit ook absoluut fout, moeten we ook wel kijken naar wat de beste oplossing is voor Polly..." Ze sloeg haar armen over elkaar, en haar benen ook over elkaar, wiebelde een beetje met haar voet. "Goed nablijven... Twee weken dan.... Dan zijn al de toetsen voor het einde van jaar vier en over twee maanden is de school dicht." Dus dat sloeg nergens op.
×